အခန်း (၅၃-၅၄)

53 01

အခန်း 53 လုအိမ်သာမက တုအိမ်ပါ နာမည်ကြီးလာခြင်း

ဒုတိယသားမိသားစုမှ အခြားသူများသည်လည်း ဤကဲ့သို့မဟုတ်ပါက တုအိမ်မှ ယခုအချိန်တွင် တစ်ခုခုလုပ်သင့်ပြီ ဖြစ်သည်ကို စိတ်ထဲတွင် သိကြသည်။

အိမ်တွင် လုပ်အား မလုံလောက်ပါကလည်း လုပ်သားငှားရမ်း၍ ရိတ်သိမ်းနိုင်သည်။ ငွေအနည်းငယ်ဆုံးရှုံးရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။

လုကွမ်းကျိသည် ချွေးသုတ်လိုက်ပြီး လှောင်ပြောင်ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒီလက်ထပ်ပွဲကို သူတို့ကိုယ်တိုင် ဝင်လုသွားတာပဲ၊ လုရဲကတည်းကတော့ အကျိုးဆက်ကို ခံစားရဲရမှာပေါ့၊ ငါတို့အိမ်က အစ်မကြီးကို သူတို့နဲ့မပေးစားလိုက်တာ ကံကောင်းတယ်၊ ပြီးတော့ အဒေါ်ငယ်ကရော တုအိမ်မှာ ဘယ်လိုနေနေလဲ မသိဘူး” သူ၏စကားသံသည် လုကွေ့လီကို စိတ်ပူပန်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အမြင်မတော်၍ ပျော်ရွှင်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

မိန်ရှီသည် သူမ၏ယောက်ျားကို ကြည့်လိုက်ပြီး သားအား အလျင်အမြန်ပင် တားလိုက်သည်။ “ဘာတွေပြောနေတာလဲ၊ မြန်မြန်ထမင်းစား”

လုကွမ်းကျိသည် လုမင်ဟိုင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရှက်ရွံ့စွာပြုံးလိုက်ကာ ခေါင်းငုံ့ပြီး ထမင်းဆက်စားလိုက်သည်။

အမှန်ဆိုရလျှင် လူတိုင်းသည် လုကွမ်းကျိ ပြောသည်မှာ မမှားကြောင်း သိကြသည်။ သို့သော် လုမင်ဟိုင်ရှိနေသဖြင့် အချို့စိတ်ထဲရှိသည့် အရာများသည် ထိုသို့ဖြစ်နေသော်လည်း ပြော၍မရပေ။ ကံကောင်းစွာဖြင့် လုမင်ဟိုင်၏မျက်နှာသည် မှိုင်းညို့သွားသော်လည်း ဘာမှမပြောပေ။

ထိုအချိန်တွင် လူတိုင်းသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ထမင်းစားနေကြပြီး မည်သူမျှ စကားမပြောကြတော့ပေ။

လုကျောင်းယွဲ့၏စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတစ်ခု စတင်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမအမေ ပြောသည့်စကားသည် ရယ်စရာမဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူမ ထင်နေသည်။ သို့သော် သူမသည် ယခု လက်ထပ်ချင်စိတ် မရှိပေ။ အိမ်၏အခြေအနေ မကောင်းသေးသလို သူမသည်လည်း လုပ်စရာများစွာ ရှိနေသည်။ မည်သို့ လက်ထပ်နိုင်မည်နည်း။ သူမ၏အသက်အရွယ်ကို စဉ်းစားကြည့်သောအခါ သူမအမေသည် အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့ပြောရသည်ကို နားလည်သွားသဖြင့် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

မသိစိတ်ဖြင့် သူမ၏ခေါင်းထဲတွင် အသံတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“...ငါ မိသားစုကို ထောက်ပံ့ပေးနိုင်တယ်၊ ရတဲ့ပိုက်ဆံက အများကြီး မရှိပေမဲ့ မင်းအတွက်တော့ လုံလောက်တယ်၊ မင်းကိုလည်း ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံပေးမယ်၊ ကျောင်းယွဲ့၊ ငါနဲ့လက်ထပ်ပေးမလား”

လုကျောင်းယွဲ့သည် မနေနိုင်တော့ဘဲ မျက်နှာနီမြန်းသွားသည်။ သူမက သူ့ကို ဘာလို့ ပြန်စဉ်းစားမိတာလဲ။

သူမသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေစဉ် တစ်စုံတစ်ဦးက သူမကို ခေါ်သည်ကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။ “ယွဲ့အာ၊ ဘာတွေငေးနေတာလဲ၊ မြန်မြန်သိမ်းဆည်းပြီး ပြန်တော့။ အိမ်ရောက်ရင် အနားယူလိုက်၊ နေ့လယ်ပိုင်း ငါတို့ဆီ ရေလာမပို့နဲ့တော့၊ ရေဘူးထဲမှာ ရေရှိသေးတယ်၊ မလုံလောက်ရင်တောင် ငါ နင့်မောင်ကို ပြန်ယူခိုင်းလိုက်မယ်”

ပြောသည့်သူသည် မိန်ရှီဖြစ်သည်။

သူမနှင့် လုမင်ဟိုင်တို့သည် နေ့လယ်ပိုင်းအိမ်သို့ ပြန်ရန်မရည်ရွယ်ဘဲ ခဏနားပြီးနောက် လယ်ကွင်းတွင် အလုပ်ဆက်လုပ်ရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။ ဆောင်းဦး၏ရာသီဥတုက အမြဲပြောင်းလဲလွယ်သဖြင့် လယ်ကွင်းမှသီးနှံများကို တစ်ရက်စော ရိတ်သိမ်းနိုင်ပါက တစ်ရက်စော စိတ်အေးရမည်။

“ဟုတ်” လုကျောင်းယွဲ့သည် အလန့်တကြား ပန်းကန်များကို သိမ်းဆည်းပြီး ခြင်းကိုယူကာ အိမ်သို့ပြန်လာခဲ့သည်။

နေ့လယ်ပိုင်းတွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် လယ်ကွင်းသို့ ရေတစ်ကြိမ် ထပ်ပို့ပေးခဲ့သည်။

ရေပို့ပြီးနောက် သူမသည် ရေဘူးအလွတ်ကို ယူပြီး ပြန်လာခဲ့သည်။

အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီးနောက် သူမသည် ပန်းထိုးအလုပ် အနည်းငယ်လုပ်ပြီး အချိန်တန်လာပြီ ဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ညစာ ချက်ပြုတ်တော့သည်။ ညစာချက်ပြုတ် ပြီးသောအခါ လယ်ကွင်းတွင် တစ်နေကုန် အလုပ်များနေသည့် လုမင်ဟိုင်တို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ရေချိုးရန်ရေများကို ပြင်ဆင်ပြီးဖြစ်ရာ သူတို့သည် ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးနောက် အဝတ်အစားများလဲကာ ထမင်းစားပွဲတွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။

ညစာစားပြီးသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် စားပွဲများကို သိမ်းဆည်းနေစဉ် ချောင်ရှီသည် ရုတ်တရက် ရောက်လာသည်။

“အစ်မကြီး၊ အစ်ကိုကြီး၊ အခုမှ စားပြီးတာလား”

53 02

“တတိယယောင်းမ စားပြီးပြီလား”

ချောင်ရှီသည် ပြုံးပြီး ဆိုသည်။ “စားပြီးပြီ စားပြီးပြီ၊ ကျွန်မတစ်ခုလာပြောတာ”

ချောင်ရှီသည်လည်း ရိတ်သိမ်းချိန်တွင် လူတိုင်းပင်ပန်းကြကြောင်း သိသဖြင့် အလှ မပြောတော့ပေ။

“ဘာလဲ” မိန်ရှီက ဆိုသည်။ “တတိယယောင်းမ၊ ထိုင်”

ချောင်ရှီသည် ကုန်းပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “အစ်မတို့ အရှေ့အိမ်က ကိစ္စကို ကြားပြီးပြီလား မသိဘူး”

ဒုတိယသားမိသားစုမှ နှစ်ဦးစလုံးသည် အံ့အားသင့်သည့်ပုံစံ ပြလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမက ရယ်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “တုအိမ်နဲ့ပတ်သက်တယ်၊ လယ်ကွင်းတွေမှာ ဘာမှမလုပ်သေးတာကို အဖေက မနေနိုင်တော့ဘဲ လီအာလေးကို တုအိမ်ကို သွားပြီးတော့ သီးနှံတွေ ဘယ်တော့ ရိတ်သိမ်းမလဲလို့ သွားမေးခိုင်းလိုက်တယ်”

ဟူရှီကို သွားခိုင်းခြင်း မရှိသည်မှာ အဖေကြီးလုက သူ့ချွေးမ မျက်နှာပျက်မည်ကို ကြောက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ချောင်ရှီသည် နှုတ်ခမ်းကိုစူလိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “ကျွန်မပြောရရင်တော့ အဖေက အပိုတွေစိတ်ပူနေတာ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မြေတွေကို တုအိမ်ကို ပေးလိုက်ပြီးပြီ၊ သူဘာပဲလုပ်လုပ် ဘာမှဂရုစိုက်စရာ မလိုတော့ဘူး၊ လူတစ်ယောက်ကို စေလွှတ်ပြီး မေးနေစရာလည်း မလိုဘူး၊ အခု တုမုဆိုးမ ရောက်လာပြီလေ၊ ခုနကမှ ပြန်သွားတာ”

မိန်ရှီက မသိစိတ်ဖြင့် မေးသည်။ “သူဘာလာလုပ်တာလဲ”

ချောင်ရှီသည် လှောင်ပြောင်စွာ နှုတ်ခမ်းကို လိမ်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “သူ့အိမ်က လုပ်အား မလုံလောက်ဘူးလို့ ငိုပြပြီးတော့ အဖေတို့ကို သီးနှံတွေရိတ်သိမ်းဖို့ ကူပေးဖို့ လာပြောတာ”

“ဒါဆို အဖေက သဘောတူလိုက်တာလား”

“အစကတော့ မသဘောတူဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူမက ငါတို့အိမ်က အဖိုးတန်တဲ့အဒေါ်ငယ်အကြောင်းကို ပြောပြန်ရော၊ ကျန်းမာရေး မကောင်းလို့ တစ်နေ့လုံး ဂရုစိုက်ရတာ အပြင် နေ့တိုင်း ကြက်ဥစားပြီး အားဖြည့်ရတယ်လို့ ပြောတာ၊ ကျွန်မက တကယ် ပြောရရင် သူမက အစက မသိတာမှ မဟုတ်တာ၊ လက်ထပ်ပြီးမှ အဲ့လိုပြောနေတာ၊ ဒါက ငါတို့နဲ့ မဆိုင်ပေမဲ့ ဒီတုမုဆိုးမက တကယ်ကို မျက်နှာပြောင်တိုက်တာပဲ၊ အရင်တုန်းက ငါတို့အစ်မကြီးရဲ့ ညီမက ဒီလိုလူမျိုးမှန်း ဘာလို့ မသိခဲ့ရတာလဲ” ချောင်ရှီက အလွန်စိတ်ဆိုးပြီး တရားမျှတမှုအတွက် အလွန်ပင်ပန်းစွာ ပြောဆိုနေသည်။

“ဒါဆို အဖေက သဘောတူလိုက်တယ်ပေါ့”

ချောင်ရှီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “အမေက အရင်ဆုံးထိန်းမနိုင် ဖြစ်သွားတယ်၊ အဖေက တုမုဆိုးမကို ဘာမှမတတ်နိုင်ဘူး၊ ပြီးတော့ သူ့အဖိုးတန်တဲ့သမီးကလည်း အခြားသူ့လက်ထဲမှာ ရှိနေတော့ သဘောတူလိုက်ရတာပေါ့”

ထိုအချိန်တွင် အိမ်ထဲရှိ လူများအားလုံးသည် စကားမပြောကြတော့ပေ။ တုမုဆိုးမ၏ မျက်နှာပြောင်တိုက်မှုကြောင့် လန့်သွားခြင်းလား၊ သို့မဟုတ် စိုးရိမ်နေကြခြင်းလား မသိပေ။

စားပွဲကို သိမ်းဆည်းနေသည့် လုကျောင်းယွဲ့သည် ခဏရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏စိတ်ထဲမှ ခံစားချက်များ တက်လိုက်ကျလိုက် ဖြစ်နေသည်။

ယခင်ဘဝတွင်လည်း ဤသို့ပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ၏အိမ်က ပေးခဲ့သည့် နှစ်ဧကသည် သူတို့ရွာတွင် မရှိဘဲ အနီးအနား ရွာတစ်ခုတွင်ရှိပြီး တုရွာနှင့်လည်း မဝေးလှပေ။ ထိုသို့ဖြစ်နေသော်လည်း တုမုဆိုးမသည် သနားစရာဖြစ်အောင် လာပြောခဲ့ခြင်း အကြိမ်များစွာ ရှိခဲ့သည်။ ဖခင်နှင့်အမေသည် ရိုးသားသူများ ဖြစ်သဖြင့် မိသားစုဝင်များဖြစ်ရာ ကူညီနိုင်ပါက ကူညီမည်ဟု တွေးပြီး ဤသို့စတင်ခဲ့ခြင်းသည် နောက်ပိုင်းနှစ်များတွင်လည်း ထိုနှစ်ဧကကို သူမ၏မိသားစုကသာ အမြဲတမ်း ကူညီလုပ်ဆောင် ပေးခဲ့သည်။

ဤကိစ္စကြောင့် ထိုစဉ်က သူမနှင့် တုမုဆိုးမတို့သည် ပြဿနာဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းသည် သူမ၏တစ်သက်တာတွင် အခြားတစ်စုံတစ်ဦးနှင့် စကားများခဲ့သည့် ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်ပြီး ယခုမှပင် ယောက္ခမဖြစ်ခဲ့သူနှင့် စကားများခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် အလွန် ဒေါသထွက်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူမသည် စကားပြောရာတွင် အားမကောင်းသဖြင့် တုမုဆိုးမကို မည်သို့နိုင်မည်နည်း။ သူမ၏ စကားအနည်းငယ်ကြောင့် ဒေါသထွက်ပြီး သူမ၏အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် အမေက သူမကို နှစ်သိမ့်ပြီး ပြန်ခေါ်လာခဲ့သည်။ သူမအမေက ဤသည်မှာ ကြီးမားသည့်ကိစ္စ မဟုတ်ကြောင်း၊ အိမ်တွင် လုပ်အားပိုလျှံသဖြင့် ကူညီပေးခြင်းသည် ဘာမှမဖြစ်ကြောင်း၊ ယခု တုအိမ်၏ဘဝသည် ခက်ခဲနေသဖြင့် အနာဂတ်တွင် ကောင်းမွန် လာသောအခါ ကူညီစရာ မလိုတော့ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

အမှန်ဆိုရလျှင် သူမ၏မိသားစုသည် သူမ အဆင်မပြေမည်ကို ကြောက်သဖြင့် သူမကို ယောက္ခမအိမ်တွင် အထင်သေးမခံရစေရန်အတွက် ထိုသို့ခေါင်းငုံ့ခဲ့သည်ကို သူမသိသည်။ ထို့အပြင် တုလျန်က သူမကို ကိုယ်တိုင်လာခေါ်ကာ သူမ၏မိသားစုရှေ့တွင် သူ့အမေက မသိနားမလည်သူ ဖြစ်သဖြင့် သူမကို မကျေနပ်ရန် ပြောခဲ့သည်။ သူမ၏ဖခင်နှင့် အမေသည်လည်း ကြားမှ ဝင်ရောက်နှစ်သိမ့်ပေးသဖြင့် သူမသည် ဘဝကို ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းရမည်ဟု တွေးကာ မိသားစုကို ဒုက္ခမပေးတော့ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီး တုလျန်နှင့်အတူ ပြန်သွားခဲ့သည်။

53 03

သို့သော်လည်း သူမ လုပ်ခဲ့သည့်အရာသည် မူရင်းပြဿနာကို မဖြေရှင်းနိုင်ဘဲ မိသားစုကို အချက်အလက် တစ်ခုကို သိစေခဲ့သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ သူမ၏သမီးသည် အလုပ်မကြိုးစားသူ ဖြစ်သည်၊ မည်သည့်ချွေးမက လယ်ယာအလုပ် မလုပ်ရမည်နည်း၊ လုအိမ်က လုအိမ်ဖြစ်ပြီး အခြားသူအိမ်သို့ဝင်ရောက်ပါက အခြားသူ၏စည်းကမ်းများကို လိုက်နာရမည်ဟု သိစေခဲ့သည်။

ဤစကားများကို တုမုဆိုးမက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မပြောသော်လည်း သူမနှင့် တုလျန်၏လုပ်ရပ်များက ထိုသို့ပင်ပြနေသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ တုမုဆိုးမက ပြောစရာ မလိုတော့ပေ။ သူမ၏ဖခင်နှင့်အစ်ကိုက ထိုနှစ်ဧကကို လုပ်ဆောင်ပေးသည်။ မျိုးစေ့ချခြင်း၊ မြေသြဇာထည့်ခြင်း၊ ပေါင်းပင်ရှင်းခြင်းနှင့် ရေလောင်းခြင်းတို့ကို တုအိမ်မှ လူများ ပင်ပန်းခံစရာမလိုဘဲ ရိတ်သိမ်းပြီးသည့် သီးနှံများက သူတို့လက်ထဲသို့ ရောက်လာသည်။

ထိုအချိန်မှသာ သူမသည် ဤအရာ၏လျှို့ဝှက်ချက်ကို နားလည်ခဲ့သည်။ တုမုဆိုးမသည် တကယ်ပင် ကောင်းမွန်စွာ တွက်ချက်ခဲ့သည်။ အခြားသူ၏မြေကို ရလိုက်သည်အပြင် ပြဇာတ်တစ်ပုဒ်ကစားပြီး အခမဲ့လုပ်သားအချို့ကို ရလိုက်သေးသည်။ အဓိကအချက်မှာ သူမသည် သူ့၏ထောင်ချောက်ထဲသို့ မိုက်မဲစွာ ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမသည် ဘာမှလုပ်နိုင်စွမ်း မရှိသဖြင့် မျက်စိဖြင့်သာ ကြည့်နေရသည်။ မိသားစုကို ဒုက္ခနည်းစေရန်အတွက် ကိုယ်တိုင်လယ်ကွင်းသို့ သွားကာ အလုပ်လုပ်ချင်သော်လည်း သူမ၏ကိုယ်ခန္ဓာက အားမရှိသဖြင့် ပင်ပန်းပြီး နေမကောင်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ဤအခြေအနေသည် နောက်ပိုင်းတွင် တုအိမ်က မြို့နယ်သို့ပြောင်းရွှေ့ပြီး ငွေလိုအပ်သဖြင့် ထိုနှစ်ဧကကို ရောင်းချလိုက်မှသာ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမ၏ အမွေပစ္စည်းများကို ရောင်းချလိုက်သဖြင့် မပျော်သင့်သော်လည်း ထိုအချိန်က လုကျောင်းယွဲ့သည် စိတ်သက်သာရာ ရခဲ့သည်။

ချောင်ရှီက ဆက်လက် ပြောဆိုသည်။ “ကျွန်မ ဒီနေ့လာတာက အခြားကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဟိုဘက်က ကျွန်မတို့ကို ကူညီဖို့ လာပြောနိုင်မယ် ဆိုတာကို လာအသိပေးတာ၊ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး၊ အရှေ့အိမ်မှာ အခုအလုပ်လုပ်နိုင်တဲ့လူက အဖေ၊ အစ်ကိုကြီးနဲ့ ရန်အာလေးပဲရှိတယ်၊ လီအာလေးလည်း လုပ်နိုင်ပေမဲ့ အရမ်းငယ်သေးတယ်၊ သူတို့ခွဲလိုက်တဲ့ ခြောက်ဧကကိုတော့ ဒီလူတွေနဲ့ပဲ ပြီးနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ်ငါးဧက ထပ်ဝင်လာတော့ တစ်စုံတစ်ယောက် ကူညီမှ ရိတ်သိမ်းလို့ ပြီးမှာ”

ယခင်က လုအိမ်တွင် ၁၇ ဧကရှိပြီး သုံးအိမ်ပေါင်းလျှင် အလုပ်လုပ်နိုင်သူ ၆ ဦးရှိသည်။ လုကွမ်းလီနှင့် လုကွမ်းကျိတို့ကိုတော့ ထည့်မတွက်ထားပေ။ သူတို့သည် ငယ်သေးသဖြင့် အိမ်မှလူကြီးများက ဂရုစိုက်ပေးကြပြီး အပေါ့စား အလုပ်များသာ လုပ်ခိုင်းသည်။ ခြောက်ဦးနှင့် ၁၇ ဧကဆိုသည်မှာ တစ်ဦးလျှင် သုံးဧကနီးပါး လုပ်ရသည်။ သို့သော် လုမင်ချွမ်း၊ လုမင်ဟိုင်နှင့် လုကွမ်းယီတို့သည် လယ်ကွင်းအလုပ်တွင် ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်သဖြင့် တစ်ဦးတည်းဖြင့် နှစ်ဦးစာလုပ်နိုင်ပြီး လယ်ကွင်းအလုပ်များကို ပြီးစီးနိုင်သည်။

သို့သော် ယခုအိမ်ခွဲလိုက်သောအခါ ဒုတိယနှင့်တတိယအိမ်တို့သည် သုံးဧကစီခွဲရသော်လည်း အစ်ကိုကြီး၏အိမ်ဘက်နှင့် တုအိမ်တို့ပေါင်းလျှင် ၁၁ ဧက ရှိသည်။ မြေဧကများ တိုးလာသော်လည်း အလုပ်လုပ်နိုင်သည့်လူ နည်းသွားသဖြင့် အရှေ့အိမ်မှ လူများဖြင့်သာ အလုပ်လုပ်ရန်မှာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ပေ။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မတို့အိမ်ကတော့ ကူနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး၊ အစ်မလည်း သိပါတယ်၊ တတိယက နှေးတယ်၊ ကျွန်မတို့အိမ်မှာလည်း အပိုလူမရှိဘူး၊ လယ်ကွင်းအလုပ်တွေကို ကျွန်မတို့နှစ်ဦးတည်းနဲ့ပဲ လုပ်နေရတာ၊ ဟိုဘက်ကို ကူပေးဖို့ အချိန်မရှိဘူး” ချောင်ရှီသည် ပထမဆုံးအနေဖြင့် သူ၏သဘောထားကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်ပြီး ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ဆိုသည်။ “ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ ယီအာလေးက အလုပ်လုပ်ရာမှာ ကျွမ်းကျင်သူတွေ၊ အဖေက အချိန်တန်ရင် အစ်ကိုတို့ကို အကူအညီတောင်းလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မထင်တယ်”

စကားပြောပြီးနောက် သူမသည် ဒုတိယသားမိသားစု၏မျက်နှာကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး သူတို့၏သဘောထားကို နားထောင်ချင်နေသည်။

မိန်ရှီသည် သူမ၏ယောက်ျားကို ကြည့်လိုက်ပြီး ချောင်ရှီကို ဆိုသည်။ “တတိယယောင်းမ၊ မင်းအိမ်ကို မပြောနဲ့၊ ငါတို့အိမ်မှာတောင် အလုပ်လုပ်နိုင်တဲ့ လူနှစ်ဦးပဲ ရှိတယ်၊ ဒုတိယလေးက ငယ်သေးတယ်၊ ငါ့သားကို မပင်ပန်းစေချင်ဘူး၊ ကိုယ့်လယ်ကွင်းအလုပ်တောင် မပြီးသေးဘူး၊ ဘယ်သူက အားတာနဲ့ အခြားလူကို သွားကူညီရမှာလဲ၊ ပြီးတော့ မင်းမရယ်ပါနဲ့၊ အရင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ကိစ္စကို မင်းလည်း သိသားပဲ၊ အဖေတို့ကို ကူညီတာက ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တုအိမ်ကို ကူညီရမှာလား၊ ငါတို့အိမ်က အဲ့လောက် အဆင့်အတန်း မရှိသေးဘူး၊ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် သွားကူညီပေးစရာ အကြောင်းမရှိဘူး”

ချောင်ရှီသည် ရယ်လိုက်ပြီး ထရပ်လိုက်သည်။ “အစ်မကြီးပြောတာ မှန်တယ်၊ ဘယ်သူ့ကို ပြောပြပြောပြ မှန်တယ်။ ကောင်းပြီ၊ ဒီနေ့လည်း အလုပ်များခဲ့ကြတယ်၊ အားလုံး ပင်ပန်းနေလောက်ပြီ၊ ကျွန်မ အရင်ပြန်လိုက်တော့မယ်”

မိန်ရှီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချောင်ရှီကို အပြင်သို့ လိုက်ပို့ပေးသည်။

53 04

ချောင်ရှီခြံဝင်းအပြင်သို့ ရောက်သွားသောအခါမှ သူမက လှည့်ကာ လုမင်ဟိုင်ကိုမေးသည်။ “ယောက်ျား၊ ကျွန်မပြောတာ မကြိုက်ဘူးလား”

လုမင်ဟိုင်သည် ခါးခါးသီးသီး ပြုံးလိုက်သည်။ “ဘာကို မကြိုက်ရမှာလဲ၊ မင်းပြောတာ အကုန်မှန်တာပဲ”

အမှန်တကယ်ပင် မှန်သည်။ ယခု ဒုတိယသားမိသားစုနှင့် အရှေ့အိမ်တို့သည် အနည်းငယ် တင်းမာနေသော်လည်း မိဘများကို ရိုသေခြင်းသည် အစဉ်အလာဖြစ်သည်။ တစ်နေ့ အဖေကြီးလုတို့နှစ်ဦး အလုပ်မလုပ်နိုင်တော့သောအခါ ဒုတိယသားမိသားစုက ကူညီပေးရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် တုအိမ် ပါဝင်လာသောအခါ အခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူတို့သည် ရိုသေလေးစားသည့် သားသမီးများ ဖြစ်ကြသော်လည်း တုအိမ်၏သားသမီးများ မဟုတ်ပေ၊ မင်းအိမ်ကို ဘာလို့ ကူညီရမှာလဲ။ အထူးသဖြင့် အရင်က ဖြစ်ခဲ့သည့်ကိစ္စများ ရှိနေသဖြင့် ဒုတိယသားမိသားစုမှ လူများသည် ရေထဲသို့ သူတို့၏ခေါင်းများကို ထည့်ထားမှသာ ကူညီရန် သဘောတူလိမ့်မည်။

ချောင်ရှီသည်လည်း ဒုတိယသားမိသားစုမှလူများ ကူညီမည် မဟုတ်ကြောင်း သိသည်။ သို့သော် ယခုအိမ်ခွဲလိုက်ပြီး နှစ်မိသားစုလုံးသည် ဟူရှီနှင့် အဘိုးအိုတို့နှစ်ဦးကို အမြင်မကြည်သဖြင့် သူတို့သည် မဟာမိတ်များ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သဘောထားတူညီရန်အတွက် ပြောဆိုကြသည်။ ဒုတိယသားမိသားစုက သဘောတူပြီး တတိယသားမိသားစုက သဘောမတူပါက တတိယသားမိသားစုကို ကြင်နာမှုမရှိသူများဟု ထင်ပြီး ရယ်စရာ ဖြစ်မည်ကို ရှောင်ရှားရန်ဖြစ်သည်။

မိန်ရှီသည် ချောင်ရှီ၏စိုးရိမ်မှုသည် အလွန်အကျွံ ဖြစ်သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ အိမ်နှင့် ဟိုဘက်က ဤမျှ တင်းမာနေသဖြင့် ယောက္ခမများသည် တုအိမ်၏လယ်ယာအတွက် ကူညီပေးရန် မည်သို့ တောင်းဆိုနိုင်မည်နည်း။ သို့သော် ဤအတွေးသည် တစ်ညတာသာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး နောက်နေ့တွင် အရှေ့အိမ်မှ လုမင်ဟိုင်ကို လာခေါ်ခဲ့သဖြင့် ၎င်းသည် ပျက်စီးသွားသည်။

လုမင်ဟိုင်သည် တစ်ယောက်တည်းသွားရန် စဉ်းစားသော်လည်း မိန်ရှီသည် သူ နစ်နာမည်ကို ကြောက်သဖြင့် အတူတူ လိုက်သွားခဲ့သည်။ ရောက်သောအခါ အဖေကြီးလု၏မျက်နှာသည် အနည်းငယ်မကောင်း ဖြစ်နေသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ မိန်ရှီ လိုက်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း အချိန်က နီးကပ်လာသဖြင့် တတိယသားမိသားစု ရောက်လာသောအခါ သူသည် ကိစ္စကို ပြောပြလိုက်သည်။

“မင်းတို့အိမ်ရဲ့အခြေအနေကို သိပါတယ်၊ ဒါကြောင့် မင်းတို့ကူညီစေချင်တယ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲ့ဒါက မင်းတို့ရဲ့ညီမနဲ့ ယောကျ်ား၊ သူတို့ကို သနားပြီးတော့ ကူညီပေးတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါတော့”

ချောင်ရှီ၏မျက်ခုံးသည် တက်သွားသည်။ “ကျွန်မတို့က သူတို့ကို သနားချင်ပေမဲ့ ကျွန်မတို့ကိုရော ဘယ်သူက သနားမှာလဲ၊ အဖေ၊ တတိယကို ကြည့်ပါဦး”

သူမသည် လုမင်ရှန်းကို ဆွဲကာ အဖေကြီးလုရှေ့တွင် ပတ်လှည့်ပြလိုက်သည်။ “ကျွန်မတို့တတိယအိမ်မှာ သူတစ်ယောက်တည်းသာ လုပ်နိုင်တဲ့လူရှိတယ်၊ လယ်ကွင်းအလုပ်တွေ အများကြီးကို ကျွန်မတို့နှစ်ဦးတည်းနဲ့ပဲ လုပ်နေရတာ၊ အဖေကြည့်ပါဦး၊ သူ့အရေခွံတောင် နီရဲနေပြီ”

လုမင်ရှန်း၏ အခြေအနေသည် အမှန်တကယ်ပင် မကောင်းသေးပေ။ မူလက သူသည် ချောမောသည့်ယောက်ျားတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် မဲနက်သွားသည့်အပြင် သူ့၏မျက်နှာတွင် အသားအရေအဖတ်များစွာ ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းသည် နေရောင်ခြည်ဒဏ်ကို ပြင်းထန်စွာခံခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်တော့ ထိုနေရာရှိ အမျိုးသားများအားလုံးသည် ဤသို့ပင် ဖြစ်နေကြသည်။ မြေကြီးကို မျက်နှာမူပြီး ကောင်းကင်ကို ကျောပေးအလုပ်လုပ်ရသည်မှာ ရိုးရိုးပြောနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သီးနှံရိတ်သိမ်းချိန်တွင် လူတစ်ဦး၏အသားအရေ အလွှာများစွာ ကွာသွားနိုင်သည်။

“ဒါက သုံးဧကပဲရှိတာ၊ လူတစ်ယောက်တည်းနဲ့တောင် ပြီးနိုင်ပါတယ်” အဖေကြီးလုသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

လုမင်ရှန်းတစ်ကိုယ်လုံးသည် ရေအခြောက်ခံထားသည့် ခရမ်းချဉ်သီးကဲ့သို့ ညှိုးနေပြီး “အဖေ၊ ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးပါဦး၊ အဖေပြောတာ အစ်ကိုကြီးနဲ့ အစ်ကိုလေးကို ပြောတာ၊ ကျွန်တော့်ကို မဟုတ်ဘူး၊ ဒီသုံးဧကအလုပ်ကို လုပ်တာတောင်မှ ကျွန်တော်သေလုနီးပါးပဲ၊ ကူဖို့လာဆိုရင် ပိုဆိုးသွားပြီ”

အဖေကြီးလုသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ လုမင်ဟိုင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အမှန်ဆိုရလျှင် ယနေ့သူသည် ဒုတိယနှင့် တတိယသားမိသားစုကို လာခေါ်ခြင်းသည် လုမင်ဟိုင်နှင့် သူ၏သားကို ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒုတိယသားမိသားစုမှ ဖခင်နှင့်သားတို့သည် အလုပ်လုပ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ပြီး တစ်ဦးတည်းဖြင့် နှစ်ဦးစာ လုပ်နိုင်သဖြင့် သူတို့ကူညီပေးပါက လယ်ကွင်းမှသီးနှံများကို သေချာပေါက် ရိတ်သိမ်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

လုမင်ဟိုင်သည် ရောက်လာကတည်းက မျက်နှာကိုငုံ့ထားသဖြင့် အဖေကြီးလု၏အကြည့်ကို မခံယူနိုင်ပေ။ သူသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ ခေါ်လိုက်သည်။ “ဒုတိယ…”

53 05

မိန်ရှီသည် ယောက္ခမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “အဖေ၊ အမှန်ဆိုရရင် ကျွန်မတို့မှာ လုပ်အား လုံလောက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ တုအိမ်ကို ကူညီတာကတော့ ထားလိုက်တော့၊ အရင်က ကျွန်မသမီးရဲ့လက်ထပ်ပွဲကို ဖျက်လိုက်ပြီး အခုမှ ကျွန်မတို့ကို သူတို့အိမ်အတွက် သီးနှံတွေ ရိတ်သိမ်းခိုင်းနေတာ၊ ကျွန်မတို့အိမ်က ဘယ်လောက် အဆင့်အတန်းမရှိလို့လဲ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတင်းအကျပ် သွားကူညီပေးရမှာလား”

မိန်ရှီသည် ယခုတွင် မသိနားမလည်သည့် ယောက္ခမများနှင့် ပတ်သက်၍ အတင်းအကျပ် မပြောနိုင်တော့ကြောင်း နားလည်သွားသည်။ မျက်နှာသာပေးပါက သူတို့က မသိနားမလည်ဘဲ လုပ်ချင်ရာလုပ်မည် ဖြစ်ပြီး မျက်နှာသာ မပေးပါက သူတို့က မျက်နှာပြောင်တိုက်လာမည် ဖြစ်ရာ တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်ခြင်းက ပို၍ကောင်းသည်။ ဤသို့ဆိုလျှင် သူတို့က ပြောဆိုရသည်မှာ ပင်ပန်းတော့မည် မဟုတ်သလို သူမလည်း ကြားရသည်မှာ စိတ်ရှုပ်စရာမရှိတော့ပေ။

အဖေကြီးလုသည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားပြီး မျက်နှာထားတင်းကာ စကားမပြောတော့ပေ။ ဘေးတွင်ရှိသည့် ချွေ့ရှီသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ ငိုတော့သည်။ “ဒုတိယ၊ မင်းညီမလေးရဲ့ မျက်နှာကြောင့် ကူညီပေးပါဦး”

လုမင်ဟိုင်သည် ခဏတိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဆိုသည်။ “သူမက အဲ့လိုလုပ်ပြီးကတည်းက ကျွန်တော့်ညီမ မဟုတ်တော့ဘူး”

“ဒုတိယ၊ မင်းဘာလို့ ဒီလောက် ရက်စက်တာလဲ” ချွေ့ရှီက ငိုတော့သည်။ သူမသည် မကြာသေးမီက အလွန်ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး အိုမင်းသွားသလို ဆံပင်များလည်း ထက်ဝက် ဖြူသွားသည်။

ထိုသို့ဖြစ်နေသည့်သူ့အမေကိုကြည့်ပြီး လုမင်ဟိုင်သည်လည်း မသနားဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သူသည် ခဏစဉ်းစားပြီး ဆိုသည်။ “ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီအကူအညီကိုတော့ ကျွန်တော်မပေးနိုင်ဘူး၊ ပေးလိုက်ရင် ကျွန်တော့်သမီးကို မျက်နှာမပြရဲတော့ဘူး၊ ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော်တို့အိမ်က လူ မကူပေးစရာ မလိုပါဘူး၊ အဲ့ဒီမြေတွေက တုအိမ်ရဲ့မြေတွေ မဟုတ်ဘူးလား၊ မြေတွေထဲမှာ သီးနှံတွေရှိတယ် မဟုတ်လား၊ လူငှားပြီး လုပ်ခပေးလိုက်ပါ၊ ဘယ်သူမှ လာမကူညီဘူးလို့ မထင်ပါဘူး”

အမှန်ဆိုရလျှင် အဖေကြီးလုသည် ဤနည်းလမ်းကို မစဉ်းစားခဲ့သည် မဟုတ်ပေ။ ပထမအချက်အနေဖြင့် လူငှားရန် မလွယ်ကူပေ။ ရိတ်သိမ်းချိန်တွင် လူတိုင်းသည် ကိုယ့်အိမ်၏ လယ်ကွင်းအလုပ်များကို လုပ်နေကြသဖြင့် မည်သူကမှ သူကို လာကူညီမည် မဟုတ်ပေ။

ဒုတိယအချက်မှာ ရွာသားများသည် ငွေကို နှမြောကြသည်။ ရွာသားများက လယ်ယာအလုပ်လုပ်ပြီး စားသောက်ကြရသည်မှာ သဘာဝပင်ဖြစ်သည်။ မြေနည်းသွားသည်ကိုသာ စိုးရိမ်ကြပြီး ပိုလာသည်ကို မစိုးရိမ်ကြပေ။ ကိုယ်တိုင်လုပ်နိုင်ပါက ကိုယ်တိုင်လုပ်ကြမည်ဖြစ်ပြီး လူငှားပြီး သီးနှံရိတ်သိမ်းပါက ရယ်စရာဖြစ်မည်။

တတိယအချက်မှာ အဖေကြီးလုသည် တုမုဆိုးမနှင့် အကြိမ်အနည်းငယ် တွေ့ဆုံဖူးသဖြင့် ဤအမျိုးသမီးသည် ဆက်ဆံရခက်သည်ကို သိသည်။ သူသည် ခဏတာ သနားစိတ်ဖြင့်သာ သဘောတူခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ထိုစဉ်က အိမ်ခွဲထားတာ မကြာသေးသဖြင့် အိမ်၏စွမ်းရည်ကိုပင် မစဉ်းစားခဲ့ပေ။ ယခုတွင် လူငှားရန် ပြောလာသောအခါ လူငှားခကို မည်သူကပေးမည်နည်း။ ထိုသို့အချိန်မျိုးတွင် လူငှားရန်အတွက် ကြီးမားသည့် ငွေပမာဏမပေးပါက မည်သူမျှ လာလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

အထူးသဖြင့် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပိုမိုနက်နဲသည့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတစ်ခု ရှိသော်လည်း ဤလူများရှေ့တွင် ထုတ်ပြောရန် မကောင်းပေ။

အဖေကြီးလုသည် တိတ်ဆိတ်နေစဉ် ချောင်ရှီကပြောလိုက်သည်။ “အဖေ၊ လယ်ကွင်းအလုပ်တွေ အများကြီးရှိသေးတယ်၊ ကျွန်မတို့ ကြာကြာ မနေတော့ဘူး၊ ဒုတိယအစ်ကိုကြီး၊ အစ်မကြီး၊ လိုက်မလား”

“အဖေ၊ ဒါဆို ကျွန်တော်တို့သွားပြီ၊ ကျွန်တော်ပြောတဲ့နည်းလမ်းကို စဉ်းစားကြည့်ပါဦး”

ပြောပြီးနောက် လုမင်ဟိုင်သည် သူ၏ဇနီးနှင့် တတိယသားမိသားစုတို့နှင့်အတူ အရှေ့အိမ်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။

အဖေကြီးလုသည် ဆေးတံကို အကြိမ်များစွာဖွာပြီးမှ လုမင်ချွမ်းကို မေးသည်။ “သားကြီး၊ ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ”

လုမင်ချွမ်းသည် မျက်ခုံးတွန့်သွားပြီးဆိုသည်။ “ဒုတိယပြောတဲ့အတိုင်း လူငှားပါ၊ အဲ့အချိန်ကျရင် လုပ်ခအစား သီးနှံပေးလိုက်”

အဖေကြီးလုသည် တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “မင်းညီမလေးကလည်း တုအိမ်မှာ ပိုက်ဆံသုံးရတယ်၊ မြေက သီးနှံတွေကို သူတို့ကို ပေးလိုက်ရင်…”

လုမင်ချွမ်းသည် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်ထင်တယ် တစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ပေးလိုက်ရင် လူငှားလို့ ရလိမ့်မယ်၊ တစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ဖြတ်လိုက်ရင်တောင်မှ ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ကျန်သေးတယ်၊ ညီမလေးအတွက် လုံလောက်တယ်”

“ရွာကလူတွေက ရယ်ကြလိမ့်မယ်” အဖေကြီးလုသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ ထပ်ပြောသည်။

53 06

မှန်ပါသည်၊ ရွာကလူတွေ ရယ်ကြလိမ့်မည်။ ရွာသားများက လယ်ယာအလုပ်လုပ်ပြီး စားသောက်ကြရသည်၊ ကိုယ်တိုင်မလုပ်ဘဲ လူငှားပြီးလုပ်ပါက အခြားသူများက ဘယ်လို ရယ်မလဲဆိုတာ မသိနိုင်ပေ။

“ဒါဆို အဖေ ဘာပြောမလဲ၊ ဒီကိစ္စကို အဖေက သဘောတူခဲ့တာပဲ၊ အခုကျမှ ခက်ခဲနေပြီ ဆိုတာ သိတာ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲ့မြေတွေက ငါတို့မြေတွေမှ မဟုတ်တာ၊ အဖေက ဘာလို့ ဒီလောက် စိတ်ပူနေတာလဲ” လုမင်ချွမ်း၏လေသံတွင် မကျေနပ်မှုများ ပါဝင်နေသည်။ မကြာသေးမီက တုအိမ်၏ကိစ္စကြောင့် သူသည် အလွန်စိတ်ပျက်နေပြီး မည်သူမဆို စိတ်တိုလာလိမ့်မည်။

အဖေကြီးလု၏မျက်နှာသည် ပြောင်းလဲသွားပြီး တစ်ခုခုကို စဉ်းစားမိသွားကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ၊ လူငှားမယ်”

ဘေးတွင်ရှိသည့် ဟူရှီ၏မျက်နှာသည်လည်း မကောင်းပေ။

သူမသည် သူမ၏အစ်မကို နားလည်သည်။ ငွေသည် သူမ၏အိတ်ထဲသို့ ရောက်သွားပါက ထပ်မံထုတ်ယူရန်မှာ ကောင်းကင်ထက်သို့ တက်သည်ထက် ပိုမိုခက်ခဲသည်။ ယခု သူမသည် ထိုငါးဧကမှသီးနှံများကို သူမ၏လက်ထဲရောက်မည်ဟု တွေးနေသည်။ ရုတ်တရက် တစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ဆုံးရှုံးရမည်ဆိုပါက သူမသည် ဘယ်တော့မှလက်ခံမည် မဟုတ်ဘဲ အချိန်တန်လျှင် ရန်ဖြစ်ကြလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ဟူရှီသည် တားမြစ်သည့် စကားကို မပြောနိုင်ပေ။ မဟုတ်ပါက သူမသည် သူမ၏ယောက်ျားနှင့်သားကို မောပန်းစေရန် ဆန္ဒရှိရမည် ဖြစ်သည်။ ထိုမှသာ ဤအလုပ်မှ ပြီးစီးနိုင်မည်။ သူမသည် သူမ၏ယောက်ျားနှင့်သားကို မပင်ပန်းစေချင်သဖြင့် အဘိုးအိုတို့နှစ်ဦးကို ဒုတိယနှင့်တတိယသားမိသားစုကို ခေါ်ခိုင်းရန် ပြောခဲ့သော်လည်း ဒုတိယနှင့်တတိယသားမိသားစုက လက်မခံခဲ့ကြပေ။ အထူးသဖြင့် ဒုတိယသားမိသားစုသည် ဤနည်းလမ်းကို ပြောလိုက်သဖြင့် သူမ၏အစီအစဉ်များအားလုံး ပျက်စီးသွားသည်။

ယခုတွင် ဟူရှီသည် သူမ၏အဒေါ်ငယ်ကို တုအိမ်သို့ လက်ထပ်စေခြင်းသည် မှန်ကန် ပါသလားဟုပင် မသေချာတော့ပေ။ အစကတည်းက သူမသည် ကောင်းစွာ စဉ်းစားခဲ့သည်။ တုအိမ်က အဒေါ်ငယ်ကြောင့် တစ်ခုခု တောင်းဆို လာပါကလည်း သူမ၏မိသားစုတစ်ခုတည်းသာ မဟုတ်ဘဲ မိသားစုသုံးစုလုံးသည် ဝေခံရမည်ဟု တွေးခဲ့သည်။

သို့သော် ယခု ဒုတိယနှင့် တတိယသားမိသားစုတို့သည် ခွဲထွက်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဤကိစ္စများအားလုံးသည် အစ်ကိုကြီး၏ မိသားစုပေါ်တွင် ကျရောက်လာသည်။

ဒုတိယသားမိသားစု၏ မြေဧကနည်းပါးသဖြင့် ရွာမှ အခြားမိသားစုများ၏ လယ်ယာ မပြီးသေးမီတွင် သူတို့၏လယ်ယာသည် ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သီးနှံများကို နေလှန်းရသည်။

ဤအချိန်တွင် အလုပ်လုပ်ရာတွင် လျင်မြန်ခြင်း၏ ကောင်းကျိုးကို ပြသလာသည်။ အခြားသူများမတိုင်မီ လယ်ကွင်းများကို ပြီးစီးသဖြင့် ဂျုံလှန်းရန် နေရာများကို အစောဆုံး ရရှိခဲ့သည်။ ဂျုံလှန်းသည့်နေရာသည် ထိုမျှကြီးမားခြင်း မရှိသော်လည်း ဂျုံလှန်းလိုသည့် မိသားစုများစွာရှိသဖြင့် နှစ်စဉ်လုံလောက်မှု မရှိပေ။ ထို့အပြင် နေကောင်းနေချိန်တွင် သီးနှံများကို အလျင်အမြန် နေလှန်းခြင်းဖြင့် မိုးရွာသည့်အခါ စိတ်ပူပန်စရာမလိုတော့ပေ။

သီးနှံများကို နေလှန်းပြီးနောက် အစေ့ထုတ်ခြင်းနှင့် လေတိုက်ခြင်းတို့ကို လုပ်ဆောင်သည်။

အစေ့ထုတ်ခြင်းကို ကျောက်ကြိတ်စက်ကို အသုံးပြုပြီး စုပုံထားသည့်ဂျုံပေါ်သို့ ထပ်ခါတလဲလဲ လှိမ့်ပေးသဖြင့် ဂျုံစေ့နှင့် ဂျုံနွယ်တို့သည် ကွဲသွားသည်။ လေတိုက်ခြင်းကို သစ်သားပေါက်ပြားကို အသုံးပြုပြီး ကြိတ်ထားသည့် ဂျုံများကို အပေါ်သို့ မြှောက်ပေးလိုက်သောအခါ လေတိုက်ခြင်းဖြင့် ဂျုံစပါး၊ အခွံများနှင့် အမှိုက်များကင်းစင်ကာ သန့်ရှင်းသည့်ဂျုံစေ့များ ထွက်လာသည်။

ဤအလုပ်သည် ပျင်းရိစရာကောင်းပြီး ငြီးငွေ့စရာ ကောင်းသည်။ ထပ်ခါတလဲလဲ လုပ်ဆောင်မှသာ သန့်ရှင်းသည့်ဂျုံစေ့များ ထွက်လာသည်။

အားလုံးပြီးစီးသွားသောအခါ သီးနှံများကို အိတ်ထဲသို့ထည့်ကာ အိမ်သို့ ပြန်သယ်လာကြသည်။ ထို့နောက်တွင် နောက်ထပ်အလုပ်တစ်ခု ရှိသေးသည်။ ၎င်းမှာ ဂျုံနွယ်များကို ကောက်ယူပြီး ကောက်ရိုးပုံ ပုံထားကာ မီးအတွက် ထမင်းချက်ရန် အသုံးပြုကြသည်။

လုအိမ်၏ လယ်ကွင်းတွင် ဂျုံကိုသာ စိုက်ပျိုးထားသဖြင့် အလုပ်က သက်တောင့်သက်သာ ရှိသည်။ အခြားအိမ်အချို့တွင်မူ မြေသားကြောင့် အခြားသီးနှံများကိုလည်း စိုက်ပျိုးကြသဖြင့် အလုပ်က ပိုမိုရှုပ်ထွေးသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် လုအိမ်က လူငှားရန် သတင်းထုတ်ပြန်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သိရှိသည့်ရွာသားများက ဆွေးနွေးပြောဆိုနေကြသည်။

လုအိမ်ခွဲလိုက်သည့်အချိန်က လူအများစုသည် အတွင်းသတင်းကို မသိကြပေ။ ခွဲလိုက်သည်ကိုသာ သိကြသော်လည်း မည်သို့ခွဲခဲ့သည်ကို မသိကြပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် မိသားစုအချို့သည် လယ်ကွင်းတွင် အလုပ်လုပ်ကြပြီး လယ်ကွင်းများ အားလုံးသည် တစ်နေရာတည်းတွင်ရှိသဖြင့် ထိုစဉ်က မည်သည့်ကွဲပြားမှုမှ မတွေ့ရပေ။ ယခုတွင် လုအိမ်က လူငှားသည့်ကိစ္စ ပေါ်လာသောအခါ လူတိုင်းသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့် သွားကြသည်။ ယခင်က လုအိမ်၏ လယ်ကွင်းတွင် အလုပ်လုပ်ရန် လူအလုံအလောက် ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုနှစ်တွင် အဘယ်ကြောင့် ပြောင်းလဲသွားရသနည်း။

53 07

ထို့နောက် ကောလာဟလတစ်ခု ပျံ့နှံ့လာသည်။ ပြောသည့်လူသည် မည်သူဖြစ်ကြောင်း မသိရသော်လည်း ရွာသူားများအားလုံးသည် လုအိမ် မည်သို့ခွဲခဲ့သည်ကို သိသွားကြသည်။ သားတစ်ဦးလျှင် သုံးဧကသာရပြီး အဘိုးအိုတို့နှစ်ဦးသည် အစ်ကိုကြီး၏အိမ်နှင့်နေသဖြင့် အစ်ကိုကြီး၏အိမ်က ခြောက်ဧကရသည်။

ထို့နောက် အခြားသူများက လုအိမ်တွင် ဤမျှလောက်သာ ရှိသည်ဟု မေးကြသည်။

တစ်စုံတစ်ဦးက လုအိမ်မှသမီးငယ်လေးကို အမွေပေးလိုက်ပြီး ငါးဧက ပေးလိုက်သည်မှာ အလွန်ကြီးကျယ် ခမ်းနားသည်ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဤသို့ဆိုလျှင် တာ့ရှီးရွာတစ်ရွာလုံးသည် အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားသည်။ လက်ထပ်သွားသည့် သမီးကို ငါးဧကပေးလိုက်ခြင်းသည် ကြီးမားသည့်ပမာဏ မဟုတ်ဘူးလား။ ထိုသို့သာ အဖေကြီးလုတို့နှစ်ဦးက ဤမျှရက်ရောကြောင်း စောစောကတည်းက သိခဲ့ပါက ထိုလုကွေ့လီသည် လူလာ မတောင်းရသည်အထိ ဘယ်တော့မှ ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် လူတိုင်းသည် ဆွေးနွေး ပြောဆိုကြသည်။ လုအိမ်သာမက တုအိမ်ပါ နာမည်ကြီးလာသည်။

လုအိမ်နာမည်ကြီးရခြင်းမှာ အဖေကြီးလုသည် ရက်ရောသလို မိုက်မဲသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ရွာသားများ၏အမြင်တွင် လက်ထပ်သွားသည့်သမီးကို မြေအမွေပေးခြင်းသည် မိုက်မဲသည့်အပြုအမူ ဖြစ်သည်။ တုအိမ် နာမည်ကြီးရခြင်းမှာ ဉာဏ်ကောင်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဉာဏ်မကောင်းပါက နေမကောင်းသည့်သူကို လက်ထပ်ပြီး ငါးဧကရရှိမည်လား။

ယခု လုအိမ်မှ လူများသည် အပြင်သို့သွားသောအခါ လူတစ်ဦးဦးက ပေါ်တင်ဖြစ်စေ၊ လျှို့ဝှက်ဖြစ်စေ အမြဲ လာမေးကြသည်။ ဘာကို မေးကြသနည်း။ လုအိမ်က အဘယ်ကြောင့် သားငယ်နှစ်ဦးကို မြေနည်းနည်းသာ ပေးပြီး လက်ထပ်သွားသည့်သမီးကို များစွာပေးခဲ့ကြောင်းကို မေးကြသည်။ ထို့အပြင် လုဒုတိယသားနှင့် တတိယသားတို့ စိတ်ထဲတွင် မကျေနပ်မှုရှိလား ဆိုသည်ကိုပါ မေးကြသည်။

******

54 01

အခန်း 54 အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခြင်း

မူလက ပျော်ရွှင်ဖွယ်ရိတ်သိမ်းချိန် ဖြစ်သင့်သော်လည်း ဒုတိယသားမိသားစုဘက်တွင် ပျော်ရွှင်မှုမရှိပေ။ သူတို့နှင့် မသက်ဆိုင်သော ကိစ္စသည် ယခု လုကျောင်းယွဲ့ကိုပါ ပါဝင်ပတ်သက်စေသည်။

မိန်ရှီသည် အနည်းငယ် နောင်တရနေသည်။ ထိုသို့ဖြစ်မည်မှန်းသာသိခဲ့ပါက ထိုစဉ်က အရှေ့အိမ်ကို ကူညီပေးခဲ့လျှင် ဘာမှမဖြစ်ပေ။ သို့သော် ဤကိစ္စမျိုးကို ဖုံးကွယ်၍မရနိုင်ဘဲ နောက်ကျမှသာ သိရသည်ကိုလည်း သူမစိတ်ထဲတွင် သိနေသည်။

မူလက သီးနှံရိတ်သိမ်းပြီးသည်နှင့် သမီးဖြစ်သူကို လက်ထပ်ပေးရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း ယခုတွင် ကောလာဟလများ ငြိမ်သက်သွားသည်အထိ ဆိုင်းငံ့ထားရတော့သည်။ မိန်ရှီသည် အိမ်တွင် တုအိမ်၊ တုလျန်၊ ဟူရှီတို့ကို အဆက်မပြတ်ကျိန်ဆဲနေပြီး အဖေကြီးလုတို့နှစ်ဦးကိုပင် အကြိမ်အနည်းငယ် ကျိန်ဆဲခဲ့သည်။

လုမင်ဟိုင်သည် တစ်ခွန်းမျှမပြောပေ။ သူသည် ဘာပြောနိုင်မည်နည်း။ ကိစ္စများ ဤသို့ဖြစ်နေသည်မှာ သူ၏မိဘများနှင့် မရီးကြီးတို့ကြောင့်ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် မိသားစုသည် လုကျောင်းယွဲ့ကိုလည်း စိတ်ပူပန်နေကြသည်။ သူမ စိတ်ထိခိုက်သွားမည်ကို ကြောက်ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမကဲ့သို့ အရွယ်ရောက်သည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို နောက်ကွယ်မှ ပြောဆိုကြသဖြင့် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် မကောင်း ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု ထင်ကြသည်။ သို့သော် လုကျောင်းယွဲ့ကတော့ မည်သို့မျှ ထိခိုက်ခြင်းမရှိပေ။ သူမသည် အပြင်သို့ သိပ်မထွက်သဖြင့် အပြင်မှထူးဆန်းသည့်အကြည့်များကို မမြင်ရပေ။ နေ့တိုင်း အိမ်တွင် အိမ်မှုကိစ္စများနှင့် ပန်းထိုးလုပ်ငန်းများကိုသာ လုပ်ဆောင်နေပြီး အချိန်ကုန်စေသည်။

သူမ၏စိတ်ထဲတွင်လည်း စိတ်သက်သာရာရနေသည်။ ခဏတာတော့ သူမအမေက သူမကို လက်ထပ်ပေးရန် စိတ်မပူတော့ပေ။

ထိုအတောအတွင်း ဟန်ကျင်းသည် လုကျောင်းယွဲ့နှင့် နှစ်ကြိမ်တွေ့ဆုံခဲ့သေးသည်။

တွေ့ဆုံတိုင်း မိန်ကျွမ်းယီ၏ စီးပွားရေးကိစ္စများကိုသာ ဆွေးနွေးကြသည်။ လုကျောင်းယွဲ့၏ အိပ်မက်ကြောင့် ဟန်ကျင်းသည် စီးပွားရေးကို ပိုမိုစိတ်ဝင်စားလာခဲ့သည်။ ယခင်က သူသည် ဤကိစ္စများကို မိန်ကျွမ်းယီကိုသာ ပစ်ပယ်ထားသော်လည်း ယခုတွင် စီးပွားရေးဆိုင်ရာ အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို စတင် မေးမြန်းနေသည်။ လုကျောင်းယွဲ့၏ လူမှုရေးကိစ္စကြောင့် သူ၏အောက်မှ လူဆိုးဂိုဏ်းမှ အသုံးဝင်သည့်လူအချို့ကို ရွေးချယ်ရန် စဉ်းစားခဲ့သည်။ သို့သော် မိန်ကျွမ်းယီ မပြန်သေးသဖြင့် သူသည် စိတ်ထဲတွင်သာ စဉ်းစားနေသည်။

သူသည် ယခု ပိုမိုဉာဏ်ကောင်းလာသည်။ သူသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို သူ၏စိတ်ခံစားချက်များကို ရင်ဆိုင်ရန် အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းတော့ပေ။ သို့သော် သူတို့နှစ်ဦး ခွဲခွာသည့်အခါတိုင်း လုကျောင်းယွဲ့ကို လက်ကိုင်ပဝါ သို့မဟုတ် လက်ဆွဲယပ်တောင်ကဲ့သို့သော မိန်းကလေးများ နှစ်သက်သည့်ပစ္စည်းလေးများ ပေးလေ့ရှိသည်။

လုကျောင်းယွဲ့၏နှလုံးသည် ခုန်နေသော်လည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ပေ။

*** ***

သီးနှံရိတ်သိမ်းပြီးနောက် တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ရာသီဥတုက ပိုအေးလာပြီး တာ့ရှီးရွာတစ်ရွာလုံးသည် တိတ်ဆိတ်ခြောက်သွေ့နေသည်။

အခွန်ပေးဆောင်ပြီးနောက် ထိုနှစ်အတွက် အလုပ်ပြီးစီးသွားသည်။ မြေကိုနက်ရှိုင်းစွာ ထယ်ထိုးပြီးနောက် အားမွေးကာ နောက်နှစ်တွင် ထွန်ယက်စိုက်ပျိုးရန်သာ ကျန်တော့သည်။

အချိန်ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ လုအိမ်တွင် ကောလာဟလများ ငြိမ်သက်သွားသော်လည်း အရှေ့အိမ်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်တစ်ခုကြောင့် ပြန်လည်ပျံ့နှံ့လာပြန်သည်။

ဤကိစ္စသည် ငါးဧကအတွက် လူငှားခြင်းမှ စတင်သည်။ လုအိမ်သည် ကောလာဟလများကို ခံစားခဲ့ရသော်လည်း သီးနှံရိတ်သိမ်းရန် လူများကို ငှားရမ်းခဲ့သည်။ သို့သော် အလုပ်သမားများက လုပ်ခ ပိုမိုတောင်းသည်။ လုပ်ခကို သီးနှံဖြင့် ပေးနိုင်သော်လည်း သီးနှံ၏ နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို တောင်းသည်။ သေချာသည်မှာ ထိုနှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို အလကားတောင်းခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် ရိတ်သိမ်းခြင်းအပြင် အစေ့ထုတ်ခြင်းနှင့် လေတိုက်ခြင်းတို့ကိုပါ ကူညီပေးသဖြင့် လုအိမ်ကို အလုပ်သက်သာစေသည်။

ထိုလူများသည် အိမ်နီးချင်းရွာမှဖြစ်ပြီး မြေနည်းသလို သားများစွာရှိပြီး အိမ်တွင်လူသာ ပိုလျှံနေသည်။ အခြား ဘာမှမရှိသော်လည်း လုပ်အားကောင်းသည့် ယောက်ျားများစွာ ရှိသည်။ လုအိမ်က လူငှားသည်ကို ကြားသောအခါ သူတို့ကိုယ်တိုင်လာခဲ့ကြသည်။

အဖေကြီးလုသည် အပြင်မှ ကောလာဟလများကြောင့် ခေါင်းကိုက်နေသည့်အပြင် ဤစျေးကြီးသည့် လုပ်ခကြောင့်လည်း စိတ်ဆိုးနေသည်။ မူလက တစ်ဆယ် ရာခိုင်နှုန်းလောက်နှင့်ပင် လုံလောက်သည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။ သို့သော် ကောလာဟလများကြောင့် လုအိမ်သည် ချမ်းသာ၊ မိုက်မဲပြီး လူ့ပေါ်ကြော့များ အဖြစ် နာမည်ကြီးသွားသည်။ ထို့ကြောင့် အခြားသူများကလည်း ဤအခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူကာ စျေးတင်လိုက်ကြသည်။

54 02

အဖေကြီးလုသည် ဒေါသကြောင့် သဘောမတူခဲ့ပေ။

သို့သော် ကောင်းကင်က မသင့်လျော်ခဲ့ပေ။ ရုတ်တရက် ရာသီဥတု ပြောင်းလဲသွားသည်။ မိုးမရွာသော်လည်း ရက်အတော်ကြာ တိမ်ထူနေသဖြင့် မိုးရုတ်တရက်ရွာပြီး လယ်ကွင်းမှသီးနှံများကို ထိခိုက်စေမည်ကို လူတိုင်းက စိုးရိမ်နေကြသည်။ ထို့အပြင် လယ်ကွင်းမှသီးနှံများသည်လည်း အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်း၍ မရတော့ပေ။ မတတ်နိုင်တော့သည့်အဆုံး အဖေကြီးလုသည် လုမင်ချွမ်းကို ထိုလူများကို ပြန်သွားခေါ်ခိုင်းလိုက်ရသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ သူသည် လုံလုံလောက်လောက် လျင်မြန်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် သီးနှံများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် မိုးရုတ်တရက် ရွာလာသဖြင့် ကျေးဇူးတင်စရာဖြစ်သည်။

အလုပ်ပြီးစီးသွားသောအခါ အဖေကြီးလုသည် စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး တုအိမ်ကို သီးနှံများလာသယ်ရန် အသိပေးခိုင်းလိုက်သည်။

တုမုဆိုးမသည် အလျင်အမြန်ပင် ရောက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သီးနှံသယ်ဆောင်သည့်အခါ အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

တုမုဆိုးမသည် သီးနှံပမာဏ မမှန်ကြောင်း ထင်နေသည်။ သူမသည်လည်း လယ်ယာမိသားစုမှ ဖြစ်ပြီး လုအိမ်၏လယ်ကွင်းကို ကြိုတင်သွားရောက် ကြည့်ရှုထားသည်။ ငါးဧကမှ မည်မျှ ရိတ်သိမ်းရမည်ကို သူမ ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ သို့သော် သူမရှေ့မှသီးနှံများသည် အများကြီး လျော့နည်းနေသည်။ မေးကြည့်သောအခါ လုအိမ်တွင် လုပ်အား မလုံလောက်သဖြင့် လူငှားခဲ့ပြီး ထိုအထဲမှ နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို လုပ်ခအဖြစ် ပေးလိုက်သည်ကို သိလိုက်ရသည်။

တုမုဆိုးမသည် မျက်နှာ ချက်ချင်း ပျက်သွားပြီး လုအိမ်တွင် ငိုယိုရန်ဖြစ်ကာ အဖေကြီးလုကို သူမ ပေးခဲ့သည့် သီးနှံများကို ပြန်ဖြည့်ပေးရန် တောင်းဆိုသည်။

အဖေကြီးလုသည် သူ၏တစ်သက်တာတွင် ဤမျှမျက်နှာပြောင်တိုက်သည့် အမျိုးသမီးကို ဘယ်တော့မှ မမြင်ဖူးပေ။ ဒေါသထွက်နေသဖြင့် သူသည် သူ့သားအကြီးနှင့်မြေးနှစ်ဦးကို ထိုသူမကို မောင်းထုတ်ခိုင်းလိုက်သည်။

အကယ်၍ သူမက သီးနှံနည်းသည်ဟု ထင်ပါက သူသည် သီးနှံတစ်စေ့မျှ ပေးမည်မဟုတ်ပေ။ မူလက ဤသီးနှံများအားလုံးသည် သူတို့မိသားစု၏သီးနှံများ ဖြစ်သည်။ သူသည် တုအိမ်ကို သနားပြီး သူ၏သမီးငယ်လေး လက်ထပ်သွားသဖြင့်သာ တုအိမ်၏တောင်းဆိုချက်ကို ခါးသီးစွာ သဘောတူခဲ့သည်။ မည်သူက ဤမျှရိုင်းစိုင်းမည်ဟု ထင်မည်နည်း။ ပထမတွင် သူ၏မိသားစုကို မြေကို ဂရုစိုက်ခိုင်းပြီး နောက်တွင် သူ၏မိသားစုကို သီးနှံရိတ်သိမ်း ခိုင်းသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ တုအိမ်က ငါးဧကကိုလည်း အလကားရပြီး ငါးဧကမှ သီးနှံများကိုလည်း အလကားရသည်။ ဤမျှနှင့်ပင် မကျေနပ်သေးဘဲ ဘာကို လိုချင်သေးသည်နည်း။

အဖေကြီးလုသည်လည်း စိတ်မရှိသူ မဟုတ်သဖြင့် ထိုနေရာတွင်ပင် ဒေါသထွက်တော့သည်။

တုမုဆိုးမကို မောင်းထုတ်လိုက်သဖြင့် ကိစ္စပြီးပြီဟု ထင်ပါက မှားနေသည်။

သူမကို မောင်းထုတ်ပြီး အဖေကြီးလုသည် ခြံတံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်နှင့် တုမုဆိုးမသည် လုအိမ်၏တံခါးဝတွင် ထိုင်ပြီး ငိုနေသည်။

သူမသည် တစ်ဖက်တွင် ငိုယိုနေသလို တစ်ဖက်တွင် လုအိမ်က မရိုးသားကြောင်းနှင့် သူတို့၏ဆွေမျိုးများကို လိမ်လည်နေကြောင်း ပြောဆိုသည်။ သူမက ယုံကြည်မှုကြောင့် မြေကို သူတို့ကို ရိတ်သိမ်းရန် အပ်နှံခဲ့သော်လည်း ရုတ်တရက် သီးနှံ၏ နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း လျော့သွားသည်ဟု ပြောသည်။

မကြာမီတွင် ရွာသူားများအားလုံးသည် ပွဲကြည့်ရန် ရောက်လာကြသည်။

လုအိမ်၏တံခါးဝသည် အတွင်းအပြင် ပတ်လည် ဝိုင်းရံနေကြသည်။ နောက်ဘက်မှ လူအချို့က မမြင်ရသဖြင့် သစ်ပင်များပေါ်သို့တက်နေကြသည်။

တုမုဆိုးမသည် ငိုယိုနေသလို သူမ၏ပေါင်ကို ရိုက်နေသည်။ သူမ၏မျက်ရည်နှင့် နှာရည်များက စီးကျနေသည်။ နှာရည်ကျလာသောအခါ လက်ဖြင့်ယူကာ သူမ၏အဝတ်ပေါ်သို့ သုတ်လိုက်ပြီး ဆက်လက်ငိုယိုနေသည်။

လူများ လာကြည့်သောအခါ တုမုဆိုးမသည် တစ်ယောက်တည်း ဇာတ်လမ်းဆက်ရန် မလိုတော့ပေ။ တစ်စုံတစ်ဦးက သူမကို ဘာဖြစ်သည်ကို မေးသောအခါ သူမသည် နှိမ့်ချခံရသလိုမျိုး ဖြစ်သည်ဟု ပြောဆိုတော့သည်။ စကားအနည်းငယ်ဖြင့် လူတိုင်းသည် အဖြစ်အပျက်ကို နားလည်သွားကြသည်။

တစ်ချို့ကြင်နာသည့်လူများက တုမုဆိုးမကို လုအိမ်က သူမ၏သီးနှံများကို လိမ်လည်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ကြောင်း၊ လူငှားခပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ပြောသည်။

တုမုဆိုးမသည် မတုံ့ပြန်ဘဲ ပို၍ကျယ်လောင်စွာ ငိုပြီး သီးနှံများစွာ ဆုံးရှုံးသွားသည်ဟုသာ ပြောသည်။

သူမပြောသည်ကို မည်သူမျှ မရယ်ကြပေ။ လယ်ယာမိသားစုများက မြေယာလုပ်ကိုင်ပြီး စားသောက်ကြသဖြင့် သီးနှံများကို အလွန်တန်ဖိုးထားကြသည်။ ထို့အပြင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း လျော့သွားခြင်းသည် မည်သူမဆို စိတ်ထိခိုက်လိမ့်မည်။

54 03

ထို့ကြောင့် အဖေကြီးလုသည် အလွန်ရဲရင့်သည်ဟု အချို့ကပြောကြသည်။ ထိုသို့မဖြစ်ခင်က ဆွေမျိုးနှင့် ဆွေးနွေးသင့်သည်ဟုလည်း ပြောကြသည်။ အချို့ကမူ ကိုယ်ပိုင်သီးနှံ မဟုတ်သဖြင့် နှမြောခြင်း မရှိဟုလည်း ပြောသည်။ ဤသို့မဖြစ်ခင်က ဆွေမျိုးနှင့် ဆွေးနွေးသင့်သည်ဟုလည်း ပြောကြသည်။ အချို့ကမူ ကိုယ်ပိုင်သီးနှံ မဟုတ်သဖြင့် နှမြောခြင်းမရှိဟုလည်း ပြောသည်။ ထိုသို့ဖြစ်ပြီးနောက် ဤသို့ရန်ဖြစ်မည်ကို အံ့ဩစရာမရှိဟုလည်း ပြောကြသည်။ သေချာသည်မှာ အချို့က ဤမြေကို လုအိမ်က ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သီးနှံနည်းနည်း ဆုံးရှုံးသွားသည်ကို အလကားရသည်ဟု မမှတ်ယူနိုင်ဘူးလားဟုလည်း ပြောကြသည်။ ဤသူသည် နားလည်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏စကားများကို အခြားသူများက ပြန်ပြောစရာမလိုတော့ပေ။

တစ်စုံတစ်ဦးက လုအိမ်က ဆန္ဒရှိရှိ ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး တုအိမ်က အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း၊ ဉာဏ်ကြီးရှင်တုလျန်ကဲ့သို့သော ထူးချွန်သည့် ပညာတတ်တစ်ဦးသည် လုအိမ်မှ နေမကောင်းသည့်သူကို အိမ်ထောင်ပြုခဲ့ခြင်းမှာ မိသားစုအခြေအနေကြောင့် မဟုတ်လားဟု မေးလိုက်သည်။ မြေနှင့်သီးနှံများကို အခြားသူတစ်ဦးကို ပေးခဲ့ပြီးသည်နှင့် မည်သို့လုပ်ဆောင်ရမည်ကို အခြားသူနှင့် ဆွေးနွေးသင့်သည်။ ဤသည်မှာ လူမှုဆက်ဆံရေးနှင့် မပတ်သက်ဘဲ မှားခြင်းနှင့်မှန်ခြင်းနှင့်သာ ပတ်သက်သည်။

ဤသို့ဆိုပါကလည်း အတော်ပင် အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။

အားလုံးပေါင်းကြည့်လျှင် လူအများက အမျိုးမျိုး ပြောဆိုကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လူများသည် အားနည်းသူကို သနားကြသည်။ ထို့အပြင် လုအိမ်က အမွေပေးကာ သမီးကို လက်ထပ်ပေးခဲ့ခြင်းသည် လူတိုင်းကို မနာလိုစိတ်နှင့် မကျေနပ်စိတ် ဖြစ်စေသည်။ လူတိုင်းက ပွဲကြည့်ချင်ကြသဖြင့် ကောလာဟလများသည် တုမုဆိုးမဘက်သို့ လုံးလုံးစောင်းသွားသည်။

အဖေကြီးလုသည် အိမ်ထဲတွင်ထိုင်နေစဉ် အပြင်မှအသံများကို နားထောင်ပြီး ဒေါသကြောင့် လက်တုန်နေသည်။

ဘေးတွင်ရှိသည့် ချွေ့ရှီသည် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ မျက်ရည်များသုတ်နေသည်။

ဟူရှီသည် သူမ၏အခန်းထဲတွင် ထိုင်ပြီး အပြင်သို့မထွက်ပေ။ သူမ၏ယောက္ခမက သူမ၏ယောက်ျားကို သူမ၏ညီမကို အတင်းအကျပ် မောင်းထုတ်ခိုင်းပြီး သူမ၏တားမြစ်မှုကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည့် အချိန်ကတည်းက သူမသည် ကိစ္စများ ဆိုးရွားလာတော့မည်ကို သိလိုက်သည်။ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။

ချောင်ရှီသည် သူမ၏အခန်းထဲတွင် နားထောင်ပြီး ပျော်ရွှင်နေသလို တုမုဆိုးမ၏ မျက်နှာပြောင်တိုက်မှု ကြောင့်လည်း ကျိန်ဆဲနေသည်။ သူမသည် လုကျောက်ရှင်း၏ ခေါင်းငုံ့ပြီး စားပွဲသုတ်နေသည်ကို မြင်သည်။ တကယ်တော့ သူမသည် အပြင်မှ အသံများကို နားစိုက် ထောင်နေသည်။ သူမသည် သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “မင်းသာ လက်ထပ်လိုက်ရင် ဒီလိုယောက္ခမမျိုးနဲ့ မင်းဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်၊ မင်းအဖွားလည်း အဲ့တုန်းက ဒီလိုပဲ၊ မုဆိုးမအမေရှိတဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသားကို ယူလိုက်မိတော့ တစ်သက်လုံး ဒုက္ခရောက်ပြီး စောစောစီးစီး ဆုံးပါးသွားခဲ့တာ၊ မင်းအမေက မင်းတို့ကို အိမ်မှာ အလုပ်လုပ်ခိုင်းပေမဲ့ ဘယ်မိန်းကလေးက အိမ်မှာ အလုပ်မလုပ်ရတာရှိလို့လဲ၊ မင်းက ငါ့သွေးသားဆိုတော့ မင်းကို မီးတွင်းထဲကို ဝင်စေမှာ မဟုတ်ဘူး”

လုအိမ်မှလူများသည် ချောင်ရှီနှင့် သူမ၏မိသားစုတို့သည် ဆက်ဆံရေး မကောင်းသဖြင့် မိဘအိမ်သို့ ဘယ်တော့မှ မပြန်ကြောင်းသာ သိကြသည်။ ချောင်ရှီက ဘယ်တော့မှ မပြောခဲ့သဖြင့် ဤကိစ္စကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။

လုကျောက်ရှင်းသည် ဘာမှမပြောဘဲ သူမ၏လက်ကို ရပ်လိုက်သည်။ ချောင်ရှီသည် သူမနားထောင်သည်ဖြစ်စေ၊ မနားထောင်သည်ဖြစ်စေ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူမလက်ထဲမှ နေကြာစေ့များကို ခန်ခုတင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ခန်ခုတင်ပေါ်မှဆင်းကာ တံခါးဖွင့်၍ အပြင်သို့ထွက်သွားသည်။

ခြံထဲတွင်ရပ်နေစဉ် သူမသည် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ဘယ်နေရာမှ အသံမကြားရဘဲ အပြင်တွင်သာ ဆူညံနေသည်။

သူမသည် ဝမ်းသာအားရပြုံးလိုက်ပြီး အဝတ်များကို ဆွဲလိုက်ကာ ခါးထောက်ပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “အစ်မကြီး၊ တုမုဆိုးမက မင်းရဲ့အစ်မပဲ၊ ဒီလိုရန်ဖြစ်နေတာလည်း မကောင်းဘူး၊ မင်းအပြင်ထွက်ပြီး စည်းရုံးလိုက်ပါလား၊ ငါတို့အဖေက မျက်နှာရှိတယ်၊ မင်းရဲ့အစ်မက ငါတို့အဖေ့မျက်နှာကို ရွှံ့ထဲနင်းနေတာကိုတော့ လွှတ်မပေးသင့်ဘူး”

အရှေ့အိမ်မှ ချွေ့ရှီသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ မနေနိုင်တော့ဘဲ အဖေကြီးလုကို ဆိုသည်။ “ဒါဆို ခမည်းခမက်ကို အပြင်ထွက်ပြီး ခေါ်လိုက်ရအောင်၊ သေချာ ပြန်ပြောပြမယ်၊ ဒီလိုဆက်သွားလို့လည်း မရဘူး”

အဖေကြီးလုသည် မျက်နှာထားတင်းတင်းဖြင့် စကားမပြောပေ။

သူ စကားမပြောခြင်းသည် သဘောတူခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ချွေ့ရှီသည် သူမ၏မျက်ရည်များကို အဝတ်ဖြင့်သုတ်လိုက်ပြီး အိမ်ထဲမှ ထွက်သွားသည်။

54 04

“သားကြီးရဲ့မိန်းမ…”

ချွေ့ရှီသည် အကြိမ်များစွာခေါ်ပြီးမှ ဟူရှီသည် တံခါးကို ရုတ်တရက်တွန်းဖွင့်ကာ အပြင်သို့ထွက်လာသည်။

“မင်း အပြင်ထွက်ပြီး သူ့ကိုခေါ်လိုက်ပါ၊ ဒီလိုရန်မဖြစ်ပါစေနဲ့၊ ရန်ဖြစ်ရင် ငါတို့ မျက်နှာအကုန်ပျက်လိမ့်မယ်”

ဟူရှီသည် စိတ်ထဲတွင် အော်နေသည်။ “အခုမှ ဒီလိုဖြစ်မှာကို သိတယ်၊ ဘာလို့အရင်တုန်းက ဒီလိုမသိခဲ့တာလဲ၊ ငါ အခုနက တားတုန်းက ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ခဲ့တာ” သူမ၏ယောက္ခမက သူမကို အနည်းငယ် အပြစ်တင်ခဲ့သေးသည်။ လုပ်ခပေးဖို့ လူငှားတဲ့ကိစ္စကိုလည်း သူမက ယောက္ခမကို တုအိမ်ကို အရင်ပြောပြသင့်တယ်လို့ အရိပ်အမြွက် ပြောခဲ့သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ယောက္ခမက မလိုဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်။ အခု သူတို့က တံခါးဝမှာ ရန်ဖြစ်တော့မှ ဒါက သူမအစ်မမှန်း သိတာ။ အရင်ကကျတော့ ဘာလို့ သူမကို မျက်နှာသာမပေးတာလဲ။

သို့သော် ဤစကားများကို ပြော၍မရပေ။ ဟူရှီသည် သူမ၏ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ရန်ကြိုးစားပြီး ချွေ့ရှီကို ဆိုသည်။ “အမေ၊ ကျွန်မအလယ်ကနေ ညှပ်နေပြီ၊ အမေနဲ့အဖေက ကျွန်မကို မကျေနပ်သလို ကျွန်မအစ်မကလည်း ကျွန်မကို မကျေနပ်ဘူး၊ သူမက ကျွန်မစကားကို နားထောင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”

ချွေ့ရှီသည် သူမ၏ယောက်ျားက ခုနက ချွေးမကို ဒေါသထွက်နေသည်ကို သတိရလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ရှက်သွားကာ ဆိုသည်။ “မင်းအဖေက မင်းကို အပြစ်တင်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းခက်ခဲတာကို သိပါတယ်၊ ကြည့်ပါဦး…”

လုမင်ချွမ်းသည် မျက်ခုံးတွန့်သွားပြီး အိမ်ထဲတွင်ဆိုသည်။ “မင်းသွားပြီး မင်းရဲ့အစ်မကို ခေါ်လိုက်ပါ၊ ငါတို့က ဆွေမျိုးတွေပဲ၊ ဒီလိုသာ ဆက်ရန်ဖြစ်နေရင် နောက်ပိုင်း ဆွေမျိုးတွေ မလုပ်တော့ဘူး”

ဟူရှီ၏သားကြီး လုကွမ်းရန်ကလည်း ပြောသည်။ “အမေ၊ သွားကြည့်လိုက်ပါဦး”

ယောက်ျားနှင့်သားတို့က ပြောလာသောအခါ ဟူရှီသည် အပြင်သို့ ထွက်သွားရတော့သည်။

ခြံတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ဆူညံသံများက တိုးဝင်လာသည်။

ဟူရှီ၏မျက်နှာသည် တင်းမာသွားပြီး ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့် ကြည့်နေသည့်အကြည့်များကို ခံယူကာ တုမုဆိုးမကို ဆွဲလိုက်သည်။

သူမသည် တုမုဆိုးမကို စည်းရုံးနေသလို လုအိမ်က သူမကို မလိမ်လည်ကြောင်း ရှင်းပြသည်။ ရိတ်သိမ်းချိန်က စောင့်မနေနိုင်သဖြင့် ရာသီဥတုကလည်း မကောင်းသဖြင့် သူတို့သည် အရင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ရသည်ဟု ဆိုသည်။ တုမုဆိုးမ၏မျက်လုံးကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သတိပေးမှုများ ပါနေသည်။

တုမုဆိုးမသည် တစ်စုံတစ်ဦးက သူမကို ခေါ်ထုတ်ရန် စောင့်နေခဲ့သည်။ သူမ၏အစ်မကြီးက ဤမျှနိမ့်ချနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပျော်ရွှင်နေသည်။ ထိုလုကွေ့လီကို လက်ထပ်လိုက်ခြင်းသည် အလကားမဖြစ်ခဲ့ဟု ထပ်မံခံစားရသည်။ ဟူရှီဆွဲလိုက်သည့်အင်အားကြောင့် သူမသည် ထရပ်လိုက်ပြီး တိတ်တိတ်ကလေး ရှိုက်သံဖြင့်ပြောသည်။ “လုအိမ်က ဒီလိုမျိုး မရိုးသားတဲ့လူတွေ ဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားပါဘူး၊ အခုမှကြည့်လိုက်ရင် သူတို့က ကျွန်မရဲ့သီးနှံတွေကို မသိမ်းဘူးဆိုတာ သိရတယ်”

ဟူရှီသည် မျက်နှာတွင်ပြုံးရယ်ပြီး သနားစရာကောင်းသည့် စကားများ ပြောနေသည်။ “ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ အဖေက ခဏတာ စိတ်တိုသွားတာပါ၊ အဖေက စိတ်မကောင်းဘူး ဆိုတာ မင်းသိသားပဲ”

ညီအစ်မနှစ်ဦးသည် စကားပြောပြီး ခြံထဲသို့အတူတူဝင်သွားကြသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်မှ ပွဲကြည့်သူများသည် နှုတ်ခမ်းမဲ့ကြသည်။ လုအိမ်က အရမ်းကောင်းတာပဲ၊ ခဏလောက် ရန်ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ ဒီလိုပဲ ပြီးသွားတယ်လား။ တချို့က ဒီကိစ္စ ဘယ်လိုဖြေရှင်းမလဲဆိုတာ သိချင်ကြပေမဲ့ လုအိမ်က အမျိုးသမီးကြီးက သူတို့ကို ခေါ်သွားပြီး ခြံတံခါးကိုလည်း ပိတ်လိုက်သဖြင့် လူတိုင်းသည် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

ဒုတိယသားမိသားစုမှလူအချို့လည်း ပွဲကြည့်ရန်ထွက်လာသည်။

သူတို့သည် လုကွမ်းယီနှင့် မိန်ရှီတို့ဖြစ်ပြီး လူအုပ်ကြီးနှင့်အဝေးတစ်နေရာတွင် ရပ်ကာ အဝေးမှကြည့်နေကြသည်။

အိမ်တွင်ခြံစည်းရိုးကို စတင်ဆောက်လုပ်ကတည်းက သူတို့သည် ခြံအရှေ့မှ သွားလေ့ မရှိတော့ပေ။ ထိုနေရာနှင့် ဝေးသဖြင့် သူတို့သည် ဆူညံသံကို ကြားမှသာ ဘာဖြစ်သည်ကို သိရန် ထွက်လာခဲ့သည်။ တုမုဆိုးမသည် တံခါးဝတွင် ရန်ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

လူများအားလုံးပြန်သွားသောအခါ မိန်ရှီနှင့် လုကွမ်းယီသည်လည်း အိမ်သို့ပြန်လာကြသည်။

လုကွမ်းယီသည် မိန်ရှီကို စိုးရိမ်တကြီးပြောသည်။ “အမေ၊ အမေနဲ့အဖေက ညီမလေးကို အဲ့တုန်းက လက်ထပ်ဖို့ မပြောခဲ့တာ ကံကောင်းတယ်၊ မဟုတ်ရင်…”

54 05

သူ၏စကားသည် မပြီးဆုံးသေးသော်လည်း အဓိပ္ပာယ်သည် ရှင်းနေသည်။

မိန်ရှီသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဘာမှမပြောပေ။ သို့သော် သူမ၏မျက်နှာကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သူမသည်လည်း ထိုသို့ပင်တွေးနေသည်ကို သိနိုင်သည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် အရှေ့အိမ်တွင် ဘာဖြစ်သည်ကို သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးသည်။

သူမသည် ဆူညံသံများကို ကြားခဲ့သော်လည်း အပြင်တွင် လူများစွာရှိသဖြင့် မထွက်ခဲ့ပေ။ တုမုဆိုးမက အပြင်တွင် ရန်ဖြစ်နေသည်ကိုသာသိပြီး အသေးစိတ်ကို မသိပေ။

မိန်ရှီသည် သူမကို မဖုံးကွယ်ထားဘဲ အကြမ်းဖျင်းပြောပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် စိတ်ပူပန်မှုဖြင့် ဆိုသည်။ “ငါတို့အိမ်မှာ ပိုက်ဆံမရှိခဲ့တာ ကံကောင်းတယ်၊ မဟုတ်ရင်…”

သူမသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “အမေနဲ့မင်းအဖေက အဲ့တုန်းက အမှားလုပ်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကို ဒုက္ခမပေးခဲ့တာ ကံကောင်းတယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏အမေ ဤကိစ္စကို ဆက်လက် စိတ်ပူပန်နေသည်ကို မလိုချင်တော့ပေ။ အတိတ်က ဖြစ်ခဲ့သည့်ကိစ္စများမှာ ပြီးဆုံးသွားပြီ။ ထို့အပြင် တုအိမ်က ဒီလိုဖြစ်မယ်ဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ အရင်တုန်းက တုမုဆိုးမက ဒီလိုမဟုတ်ဘဲ လုအိမ်က ဆွေမျိုးများရှေ့တွင် အလွန်ကြင်နာတတ်သည်။ အပြင်မှ သူမအပေါ် မကောင်းသည့် အမြင်များ ရှိနေသော်လည်း မုဆိုးမတစ်ဦးသည် ဤမျှရိုင်းရမည်မှာ လောကကြီးက တွန်းအားပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ လူအများစု၏ မသိစိတ်မှ အတွေးဖြစ်သည်။ မုဆိုးမတစ်ဦးကို လူများက မကြိုက်ခြင်း၊ မုန်းတီးခြင်းတို့ ရှိနိုင်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ သနားကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ဖခင်နှင့်အမေကို အပြစ်မတင်သင့်ပေ။

ယခုအချိန်တွင်ပင် ဤသို့ရန်ဖြစ်ခဲ့ပြီးနောက် အပြင်မှလူများသည် တုမုဆိုးမသည် အတော်လေး ဆိုးသည်ဟုသာ ပြောကြပြီး တုလျန်ကိုတော့ မည်သို့မျှ မပြောကြပေ။ လူအများ၏စိတ်ထဲတွင် တုလျန်သည် အောင်မြင်ပြီး အကောင်းဆုံးသော အိမ်ထောင်ဖက် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ယခုအချိန်အထိ သူ၏အဒေါ်ငယ်နှင့် လက်ထပ်ပွဲကို လုခဲ့သည်ဆိုသည့် စကားများက ရှိနေသေးသည်။ လုသည် ဟူသည့်စကားလုံးက လူအများ၏ စိတ်ထဲတွင် တုလျန်သည် နာမည်ကြီးပြီး လိုချင်စရာကောင်းသူ ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

“တော်ပါပြီ အမေ၊ စိတ်ပူမနေပါနဲ့၊ သမီးလည်း လက်ထပ်လိုက်တာမှ မဟုတ်တာ၊ အခုကျွန်မတို့ စိတ်ပူရမှာက အစ်ကိုကြီးရဲ့လက်ထပ်ပွဲပါ၊ အချိန်လည်း နီးလာပြီ၊ ကျွန်မတို့ ဖေအိမ်ကို သတို့သားဘက်က ပစ္စည်းတွေ သွားပေးဖို့ ပြင်ဆင်သင့်ပြီလား”

မိန်ရှီသည် သူမ၏သမီးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ဆိုသည်။ “မင်းက ပြောစရာလိုသေးလို့လား၊ ငါ့သမီးက ဒီရက်ပိုင်း စဉ်းစားနေတာ၊ မင်းအစ်ကို လက်ထပ်တော့မှာဆိုတော့ ငါတို့လည်း တစ်ချို့ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ရလိမ့်မယ်၊ ဒီရက်ပိုင်း အလုပ်လည်း မရှိတော့ ငါတို့သားအမိနှစ်ယောက် ဘာဝယ်မယ်ဆိုတာ စဉ်းစားပြီး မနက်ဖြန် မြို့ပေါ်ကိုသွားပြီး အကုန်ဝယ်မယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်သည်။ လုကွမ်းယီသည် သူ၏လက်ထပ်ပွဲ အကြောင်း ကြားရသောအခါ အနည်းငယ် ရှက်သွားပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို နှုတ်ဆက်ကာ အပြင်ထွက်ပြီး အလုပ်လုပ်တော့သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏အစ်ကို၏နောက်ကျောကို ကြည့်ပြီး ရယ်သည်။ “အစ်ကိုကြီးက ရှက်နေသေးတာ”

မိန်ရှီသည် ရယ်ပြီး သူမကို ရိုက်လိုက်သည်။ “မင်းဒီကောင်မဆိုးလေး၊ မင်းအစ်ကိုကို ဘာလို့ရယ်တာလဲ၊ မင်းလည်း ဒီနေ့မျိုးရောက်လာမှာပဲ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ချစ်စရာကောင်းစွာဖြင့် ဆိုသည်။ “အမေ…”

“တော်ပြီတော်ပြီ၊ အမေကို မချွဲနဲ့တော့၊ ဘာတွေဝယ်ရမလဲဆိုတာ ကူစဉ်းစားပေး၊ အမေက အသက်ကြီးလာတော့ မှတ်ဉာဏ် မကောင်းတော့ဘူး၊ တစ်ခုခုမေ့သွားရင် နောက်တစ်ခေါက် ထပ်သွားရမှာစိုးလို့”

ထို့ကြောင့် သားအမိနှစ်ဦးသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ဝယ်ရမည့်ပစ္စည်းများကို တိုးတိုးလေး ဆွေးနွေးကြသည်။

အပြင်တွင် ထင်းခွဲနေသည့် လုကွမ်းယီသည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး အခန်းထဲတွင် ခန်ခုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ပြုံးရယ်နေပြီး အချင်းချင်းတိုင်ပင်နေသည့် သူ၏အမေနှင့်ညီမကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် မသိစိတ်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။

အိမ်ခွဲတာ တကယ်ကောင်းတယ်၊ အနာဂတ်မှာ ပိုကောင်းလာလိမ့်မယ်။

*** *** ***

ယွင်ထျန်မြို့နယ်၊ ပိုင်ဟယ်စာသင်ကျောင်း။

တုလျန်သည် ကျောင်းအပြင်ဘက်တွင် တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့ကိုလာရှာနေသည်ဟု ကြားသောအခါ အခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်။

54 06

သူသည် သူ့အမေ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ယူဆခဲ့သော်လည်း သူနှင့်မရင်းနှီးသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် အသက်နှစ်ဆယ် သို့မဟုတ် သုံးဆယ်ဝန်းကျင်ရှိပြီး ရွာသားတစ်ဦးကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ တုလျန်သည် သူဤလူကို မသိသဖြင့် အနည်းငယ်အံ့အားသင့်နေသည်။

“မင်းက…”

“မင်းက တုအိမ်က ကောင်လေးမလား၊ ငါက မင်းတို့တုရွာကလူပဲ၊ မင်းအမေက ဒီနေ့တာ့ရှီးရွာကနေ သီးနှံတွေသယ်ပြန်လာတုန်း လမ်းမှာ မတော်တဆ ချော်လဲသွားတယ်၊ ခြေထောက်ကျိုးသွားပုံရတယ်၊ ငါတို့သူမကို မြို့ပေါ်ကဆေးခန်းကို ပို့လိုက်ပြီ၊ မင်းမြန်မြန်သွားကြည့်ပါဦး”

ဒီနေ့သူ့အမေ လုအိမ်ကနေ သီးနှံတွေ လာသယ်တာကို တုလျန်သိသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ထိုသူပြောသည်ကို မယုံသင်္ကာ မဖြစ်ပေ။ သူသည် ထိုလူကို စောင့်ခိုင်းလိုက်ပြီး ဆရာဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြန်သွားကာ ခွင့်တောင်းသည်။ မကြာမီတွင် သူထွက်လာပြီး ထိုလူနောက်သို့ လိုက်ကာ ဆေးခန်းသို့သွားသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် သူသည် ထိုလူနှင့်အတူလမ်းလျှောက်ရင်း သူ့အမေ၏ အခြေအနေ အသေးစိတ်ကို မေးသည်။

ထိုလူက သူ့ကို စိတ်မပူရန် ပြောသည်။ ခြေထောက်ကျိုးရုံသာဖြစ်ပြီး အခြားကြီးမားသည့် ဒဏ်ရာမရှိဟု ဆိုသည်။

တုလျန်သည် စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး သူသည် ထိုလူနောက်သို့ လိုက်ရင်း လမ်းကြိုလမ်းကြားများသို့ ရောက်လာသည်ကို သတိမထားမိတော့ပေ။ မကြာမီတွင် အနီးအနားတွင် လူသွားလူလာမရှိတော့ဘဲ တိတ်ဆိတ်သည့် လမ်းကြားတစ်ခုသို့ ရောက်သွားသည်။

သူသည် အနည်းငယ်အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးရန်ပြင်စဉ်တွင် သူ၏ရှေ့မှအရာအားလုံးသည် ရုတ်တရက်မှောင်မိုက်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် လူအချို့က ဘေးမှထွက်လာပြီး တုလျန်ကို ထိုးကြိတ်ကန်ကြောက်ကြသည်။ တုလျန်သည် အော်ခေါ်ချင်သော်လည်း မအော်နိုင်၊ ရုန်းကန်ချင်သော်လည်း မရုန်းနိုင်သဖြင့် ထိုးကြိတ်မှုများကို ခံယူနေရသည်။

နာကျင်နေစဉ်တွင် သူ၏လက်မောင်းတစ်ဖက်သည် ပြင်းထန်စွာ နာကျင်နေသည်ကို ခံစားရပြီး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်တော့သည်။

“မင်းကို သတိပေးမယ်၊ မထိသင့်တဲ့လူကို သွားမထိနဲ့၊ မဟုတ်ရင် နောက်တစ်ခါ ဒီလောက်နဲ့ပဲ ပြီးမှာမဟုတ်တော့ဘူး”

ထိုစကားကို ထားခဲ့ပြီးနောက် ထိုလူများသည် လျင်မြန်စွာထွက်သွားကြပြီး တုလျန်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် သေသည်၊ ရှင်သည်ကိုမသိဘဲ လဲကျကျန်ခဲ့သည်။

အချိန်မည်မျှကြာသွားသည်ကို မသိပေ။ တုလျန်သည် ပြန်အင်အားစုလာပြီး မြေပြင်ပေါ်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်းထကာ သူ၏ခေါင်းပေါ်ရှိ အိတ်ကို ဆွဲဖြုတ်လိုက်သည်။

သူ၏မျက်လုံးများက နီရဲပြီး ရောင်ကိုင်း နေသည်။ သူသည် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ မည်သူမျှမရှိပေ။

ရုတ်တရက် သူသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ပြီး လက်မောင်းကို ထိကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာသည် နီရဲပြီး ရောင်ကိုင်းနေကာ ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ မြင့်နေသည်။

ဒါ…ကျိုးသွားတာလား။

တုလျန်သည် မည်သူက သူ့ကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့သည်ကို တွေးတောရန် အချိန်မရတော့ဘဲ တုန်ယင်နေသည့် ခြေထောက်ဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ဒယီးဒယိုင်ဖြင့် လျှောက်သွားတော့သည်။

လမ်းကြားတစ်ဖက်ရှိ လမ်းမပေါ်တွင် မြင်းလှည်းတစ်စီး ရပ်နေသည်။

မြင်းလှည်းပေါ်တွင် မြင်းလှည်းမောင်းသူတစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ ဤမောင်းသူသည် အနက်ရောင်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာထား တင်းမာနေသည်။ ကြမ်းတမ်းသည့် မျက်နှာပေါ်တွင် သေးငယ်သည့်အမာရွတ်များရှိပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း ကြီးမားသဖြင့် ရန်မလိုချင်သည့် သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဖြတ်သွားဖြတ်လာလူများပင် သူ့ကို များများစားစား မကြည့်ရဲကြပေ။

တုလျန် ဒယီးဒယိုင် ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ မြင်းလှည်းတံခါးသည် ရုတ်တရက် ပွင့်လာပြီး လုကွမ်းကျိ၏ခေါင်း ပေါ်လာသည်။

“ဦးလေးကျင်းဇီ၊ တကယ်မိုက်တာပဲ၊ သူ့ကို ဆိုးဆိုးရွားရွား မြင်လိုက်ရတော့ ကျွန်တော်ပျော်တယ်” လုကွမ်းကျိသည် အိမ်တွင်ရှိသည့် အပြစ်မဲ့သည့်မျက်နှာကို ဖျောက်ကာ ပြုံးရယ်နေသည်။ သူသည် ဆိုးသွမ်းသွားသည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း ဤကိစ္စများစွာကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် သူသည် ရိုးသားသည့် ရွာသားတစ်ဦး မဟုတ်တော့ပေ။

54 07

လောင်းကစားရုံတွင် နေထိုင်စဉ်အတွင်း သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်တတ်ရန်၊ ဆင်ခြင်တတ်ရန်၊ လူနှင့်တွေ့လျှင် လူစကား၊ နတ်နှင့်တွေ့လျှင် နတ်စကား ပြောတတ်ရန်အပြင် အားကြီးသူက အားနည်းသူကို သတ်ဖြတ်ခြင်းကိုလည်း သိလာသည်။

ယခုအချိန်ကဲ့သို့ပင် သူသည် စွမ်းရည်မရှိခဲ့ပါက သူ၏အစ်မကြီးကို အနိုင်ကျင့်ခံရသည်ကို မျက်စိဖြင့်သာ ကြည့်နေရမည် ဖြစ်သည်။ တုလျန်က ထိုစဉ်က ရန်ဖြစ်ခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း လုကွမ်းကျိ၏စိတ်ထဲတွင် ဒဏ်ရာရခဲ့သည်မှာ သူ၏အစ်မ ဖြစ်သည်။ သူ၏အစ်မက မပြောသော်လည်း လက်ထပ်ပွဲကို အခြားသူတစ်ဦးက လုယူသွားခဲ့ခြင်းသည် စဉ်းစားကြည့်ပါက သိသာသည်။ ထိုလူက အဒေါ်ငယ်ဖြစ်သူ၏ ယောက်ျား ဖြစ်ပြီး သူ၏အစ်မကို အိမ်တွင် လာရောက်ပြီး ရိုင်းပြရဲသေးသည်။

အထူးသဖြင့် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း အပြင်မှ ကောလာဟလများကြောင့် လုကွမ်းကျိသည် ပိုမိုဒေါသ ထွက်လာသည်။ အဒေါ်ငယ်ကိုတော့ ထားလိုက်တော့၊ သူ၏ဖခင်မျက်နှာကြောင့် စိတ်မပူပန်တော့ပေ။ သို့သော် ဤပြဿနာ၏အရင်းခံ တုလျန်ကိုတော့ လွှတ်မပေးနိုင်တော့ပေ။

ယခုတွင် လုကွမ်းကျိသည် ပိုက်ဆံအနည်းငယ် ရနေပြီး လူများနှင့်လည်း သိကျွမ်းနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူသည် တုလျန်ကို သင်ခန်းစာပေးရန် လူရှာချင်နေသည်။ ကံမကောင်းသည်မှာ လောင်းကစားရုံတွင် သင့်တော်သည့်လူ မရှာမီ ဟန်ကျင်းက သိသွားသည်။ ဟန်ကျင်းသည် ဤကိစ္စကို သူတာဝန်ယူမည်ဟု ပြောပြီး မိန်ကျွမ်းယီမရှိသဖြင့် သူ၏တူမ အနိုင်ကျင့်ခံရသည်ကို လျစ်လျူရှု၍မရနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် တုလျန်ကို သင်ခန်းစာပေးရန် လူရှာခဲ့သည်။

“ဦးလေးကျင်းဇီ၊ သူ့လက်က ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးထင်တယ်၊ ကြီးမားတဲ့ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သွားတာလား” ပြောရင်းနှင့် လုကွမ်းကျိသည် ပထမဆုံးအကြိမ် ဤသို့လုပ်ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အနည်းငယ်ကြောက်နေသည်။

ဟန်ကျင်းသည် သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခပ်ပြေပြေ ပြောလိုက်သည်။ “သူ့လက်ကျိုး သွားတယ်”

“ကျိုးသွားတာလား” လုကွမ်းကျိသည် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဟန်ကျင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ မကျေနပ်မှုမရှိဘဲ ဆိုသည်။ “သူမင်းအစ်မနဲ့ လက်ထပ်ချင်တယ်လို့ ပြောပြီး ပညာသင်ပြီးသွားရင် လာတောင်းရမ်းမယ်လို့လည်း ပြောတယ်၊ မင်း သူ တကယ် ပညာသင်ပြီးသွားလို့ မင်းအစ်မကို ပြန်လာနှောင့်ယှက်တာကို စောင့်ကြည့်နေမလို့လား”

လုကွမ်းကျိသည် တုန်လှုပ်သွားသည်။

တုန်လှုပ်ပြီးနောက် သူသည် စဉ်းစားနေသည်။

သူသည် ယခုကလေး မဟုတ်တော့သဖြင့် ဦးလေးကျင်းဇီပြောသည့် စကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သည်။ တုလျန်ကဲ့သို့သော ပညာရှင်တစ်ဦးသည် ထိုနေရာတွင် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို လျစ်လျူရှုနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ တုလျန်က သူ့အစ်မရှေ့တွင် ထိုသို့ပြောရဲသည်မှာ သူသည် စိတ်ထဲတွင် အကြံအစည် ရှိနေသည်မှာ သေချာသည်။ သူ၏အဒေါ်ငယ်က တုအိမ်တွင် ရှိနေသည်ကို ဘေးချိတ်ထားလိုက်ဦး၊ သူ့စိတ်ထဲက အတွေးများက ဆိုးယုတ်နေသည်။

ထို့အပြင် တုမုဆိုးမသည်လည်း လွယ်သည့်ပုဂ္ဂိုလ် မဟုတ်ပေ။ မကြာသေးမီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စများအားလုံးကို လုကွမ်းကျိ မြင်သည်။ တုလျန်သာ ပညာသင် ပြီးသွားခဲ့ပါက သူသည် သူ့အစ်မကို ဆက်ပြီး နှောင့်ယှက်မည်လား ဆိုသည်ကို မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။ အမျိုးသမီးများသည် အမျိုးသားများနှင့် မတူပေ။ သေးငယ်သည့် ကိစ္စတစ်ခုနှင့်ပင် သူတို့၏နာမည်ဂုဏ်သတင်း ပျက်စီးနိုင်သည်။ အရင်ကကိစ္စမျိုး နောက်တစ်ခါဖြစ်ပါက သူ့အစ်မသည် ပြီးသွားပြီ။

“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို တစ်သက်လုံးတားလို့ မရဘူး” သူသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ ဟန်ကျင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်ပျက်နေသည်။ သူသည် အသက်ငယ်သေးသဖြင့် အတွေ့အကြုံများစွာရှိသည့် ဟန်ကျင်းကဲ့သို့ မပိုင်နိုင်သေးပေ။

ဟန်ကျင်းသည် လှောင်ပြောင်ပြုံးလိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “မင်းအစ်မလက်ထပ်သွားရင် ငါတို့ သူ့ကို ဂရုစိုက်စရာ မလိုတော့ဘူး” အမှန်ဆိုရလျှင် သူပြောချင်သည်မှာ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ကို လက်ထပ်လိုက်ပါကဟု ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏အနာဂတ်ယောက်ဖရှေ့တွင် သူသည် သူ၏ဆိုးယုတ်သည့် စိတ်ကို ပြသ၍မရပေ။

လုကွမ်းကျိသည် ခဏစဉ်းစားပြီး ဆိုသည်။ “ဦးလေးကျင်းဇီ၊ ဦးလေးက တကယ် အကြံဉာဏ်ကောင်းတွေ ရှိတာပဲ”

“သွားကြစို့၊ မင်းကို အိမ်လိုက်ပို့ပေးမယ်၊ မင်းနောက်ကျရင် မင်းအစ်မ စိတ်ပူနေလိမ့်မယ်”

******