အခန်း (၅၅-၅၆)

55 01

အခန်း 55 ကျေးဇူးဆပ်ခြင်း

တုမုဆိုးမသည် လုအိမ်က ပေးလိုက်သည့်သီးနှံများကို ယူဆောင်၍ ရွာသို့ပြန်သွားသည်။

လုမင်ချွမ်းက နွားလှည်းဖြင့် ကူညီ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မူလက သူမသည် ပျော်ရွှင်နေသော်လည်း အိမ်သို့ရောက်သောအခါ သားဖြစ်သူ မြို့တွင် ဒဏ်ရာရခဲ့သည့် သတင်းကို ကြားသောအခါ ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားသည်။ သမီးနှင့်ချွေးမကို ဘာဖြစ်သည်ကို မေးရန်ပင် အချိန်မရတော့ဘဲ လုမင်ချွမ်းကို မြို့သို့ ပြန်ပို့ပေးရန် နွားလှည်းနှင့် ခေါ်ခဲ့သည်။ လုမင်ချွမ်းသည် ဤညီမငယ်ကို ပို၍ပို၍ စိတ်မကောင်း ဖြစ်လာသော်လည်း ညီမ၏ယောက်ျားက ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းကြောင့် ဘာမှမပြောဘဲ ပို့ပေးခဲ့သည်။

ဆေးခန်းသို့ ရောက်သောအခါ သူမသည် နှာခေါင်းနှင့်မျက်လုံးများ ရောင်ကိုင်းနေပြီး လက်တွင် ပတ်တီးများပတ်ထားသည့် သားဖြစ်သူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်ရည်များကျလာသည်။ “ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ဘယ်သူက မင်းကို အနိုင်ကျင့်တာလဲ၊ ငါ့သားလေး၊ အမေ သူ့ကို သွားပြီး အဆုံးအထိ ရန်ဖြစ်မယ်” တုမုဆိုးမသည် သားဖြစ်သူ ကျောင်းတွင် အနိုင်ကျင့်ခံရသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

တုလျန်သည် သူ၏ကောင်းသည့်လက်ဖြင့် သူ့အမေကို ဆွဲထားပြီး ဆိုသည်။ “အမေ၊ ဘယ်သူမှ ကျွန်တော့်ကို မအနိုင်ကျင့်ပါဘူး”

“ဒါဆို ဘာဖြစ်တာလဲ” တုမုဆိုးမသည် အံ့အားသင့်သွားသည်။

တုလျန်သည် ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို ပြန်ပြောပြတော့သည်။

ကြားပြီးနောက် တုမုဆိုးမသည် အံ့အားသင့်နေသလို လုမင်ချွမ်း၏မျက်နှာတွင်လည်း စိတ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤသည်မှာ တစ်စုံတစ်ဦးကို စိတ်ဆိုးစေခဲ့ခြင်းမှာ သိသာထင်ရှားသည်။ သို့သော် တုလျန်ကဲ့သို့သော ပညာတတ်တစ်ဦးသည် မည်သူကို စိတ်ဆိုးစေပြီး ဤမျှအရိုက်ခံရကာ လက်ပင်ကျိုးရသည်အထိ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

*** *** ***

ယခုအချိန်တွင် ဤကိစ္စကို ရှင်းပြ၍မရသေးပေ။ အထူးသဖြင့် ဆေးခန်းမှလူများက ဆေးဖိုးပေးချေရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ တုမုဆိုးမသည် ဆေးဖိုးကို အရင်ပေးချေပြီး သားဖြစ်သူကို အိမ်သို့ ပြန်ခေါ်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ပိုက်ဆံပေးချေသည့် အချိန်တွင် သူမသည် ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေပြီး ခက်ခဲစွာဖြင့် လုမင်ချွမ်းကို ဆိုသည်။ “မင်းမှာ ပိုက်ဆံရှိလား၊ ကျွန်မက အလျင်စလိုလာရတော့ ပိုက်ဆံမပါခဲ့ဘူး”

အမှန်တကယ်တွင် သူမ၌ ပိုက်ဆံ မလုံလောက်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ တုမုဆိုးမသည် အပြင်သို့ ထွက်ခါနီးတွင် သားဖြစ်သူဆေးခန်း၌ ဒဏ်ရာရနေသည်ကို သိသဖြင့် အိမ်ရှိငွေများ အားလုံးကို ယူခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုငွေများက ဆေးဖိုးအတွက် လုံးဝ မလုံလောက်သဖြင့် လုမင်ချွမ်းကို နည်းလမ်း ရှာခိုင်းရသည်။

လုမင်ချွမ်းသည် အနည်းငယ် ချီတုံချတုံ ဖြစ်ပြီးနောက် သူ့လက်ထဲမှ ပိုက်ဆံအိတ်ကို ထုတ်ကာ မည်မျှလိုသေးသည်ကို မေးသည်။

တုလျန်၏ဒဏ်ရာသည် မပြင်းထန်ပေ။ အထူးသဖြင့် သူ့လက်ရိုးက ကျိုးသွားသဖြင့် သူ့လက်ကို ကုသရန်အတွက်သာလျှင် ပိုက်ဆံတစ်တွဲနီးပါး လိုသည်။ တုမုဆိုးမ၌ တစ်ဝက်သာရှိသဖြင့် လုမင်ချွမ်းသည် ကျန်သည့်တစ်ဝက်ကို ပေးလိုက်သောအခါ သူ့၌ဆယ်ဂဏန်းသာ ကျန်တော့သည်။

တုမုဆိုးမသည် ဤမျှအခြေအနေတွင် မည်သို့လုပ်ရမည်ကို မသိတော့ပေ။ သူမ၏မတ်က သူမအတွက် အလုပ်များစွာ လုပ်ပေးခဲ့သည့်အပြင် ဆေးဖိုးများကိုပင် ပေးချေပေးသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ ဆိုသည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အိမ်ရောက်ရင် ပိုက်ဆံပြန်ပေးမယ်”

စကားများစွာမပြောတော့ဘဲ သူတို့နှစ်ဦးသည် တုလျန်ကို နွားလှည်းပေါ်သို့ တင်ပြီး ယွင်ထျန်မြို့နယ်မှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

တုအိမ်သို့ ရောက်သောအခါ လုကွေ့လီသည် မျက်ရည်များဖြင့် ငိုနေပြီး တုလျန် ဤမျှဒဏ်ရာများ ရသည်ကို မြင်သောအခါ မေ့လဲသွားတော့မလို ဖြစ်ခဲ့သည်။ လူများက တုလျန်ကို ပြုစုပေးခဲ့သည်။ လုမင်ချွမ်းသည် ချွေးများဖြင့် အလုပ်များနေသလို တုအိမ်၏ အခြေအနေကို မြင်သောအခါ ထမင်းစားရန်လည်း မနေခဲ့ပေ။ တုရွာမှ ထွက်ခွာပြီးမှပင် သူသည် ခုနက အစ်မကြီး ပြောသည့် ပိုက်ဆံပြန်ပေးမည် ဆိုသည်ကို သတိရလိုက်သည်။ သို့သော် သူမသည် မေ့သွားပုံရသည်။

သူသည် များများစားစား မစဉ်းစားတော့ပေ။ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လုအိမ်မှလူများသည် သူအဘယ်ကြောင့် ဤမျှနောက်ကျသည်ကို သိချင်ကြသည်။ လုမင်ချွမ်းသည် အဖြစ်အပျက်ကို အကြမ်းဖျင်း ပြန်ပြောပြလိုက်ပြီး လုအိမ်မှ လူများအားလုံးသည် အံ့အားသင့်နေကြသည်။

ချွေ့ရှီသည် ဆွေမျိုးများကို အပြစ်တင်ရန် စိတ်မအားတော့ဘဲ သူမ၏သမီးမုဆိုးမ ဖြစ်သွားမည်ကိုသာ စိုးရိမ်နေသည်။ သူမသည် သားဖြစ်သူကို တုလျန်မှာ ဘာမှမဖြစ်ကြောင်း သေချာပြန်မေးမြန်းပြီးမှ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

55 02

တစ်ချိန်တည်းတွင် လုအိမ်မှလူများသည် တုလျန်၏လက်က ဒဏ်ရာရခဲ့သည်ကို သိရပြီး စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေသည်။ တုလျန်သည် ထိုနှစ်တွင် စာမေးပွဲဖြေဆိုတော့မည် ဖြစ်ပြီး လက်ကဒဏ်ရာရသွားသဖြင့် မည်သို့ စာမေးပွဲဖြေဆိုမည်နည်း။

တာချင်ပြည်တွင် ကျောင်းဝင်စာမေးပွဲသည် သုံးနှစ်လျှင်တစ်ကြိမ် ရှိပြီး တစ်ခါတစ်ရံ သုံးနှစ်လျှင် နှစ်ကြိမ်ရှိပြီး မသေချာပေ။ တုလျန်သည် ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က စာမေးပွဲနှင့် မကိုက်ညီခဲ့ပေ။ စာမေးပွဲဖြေဆိုရန် မသွားမီ တုမုဆိုးမက ပြင်းထန်စွာ ဖျားနာခဲ့သဖြင့် သူသည် ထိုစာမေးပွဲကို လွဲချော်ခဲ့သည်။ သူသည် သုံးနှစ်စောင့်ရမည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ပြည်နယ်တွင် ပညာရေးအရာရှိသစ်တစ်ဦး ရောက်လာပြီး ထိုနှစ်တွင် စာမေးပွဲ ထပ်ထည့်ခဲ့သဖြင့် ကျောင်းသားများ အားလုံးသည် ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ တုလျန်သည်လည်း ရည်မှန်းချက်များစွာဖြင့် သူ့မိသားစုကို ဂုဏ်ယူစေရန် မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း ထိုသို့ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

အဖေကြီးလုသည် ခြေထောက်ကို မကြာခဏဆောင့်နင်းပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်စွာဖြင့် ဆိုသည်။ “သမီးလေးရဲ့ယောက်ျားက တစ်စုံတစ်ဦးကို ဒေါသထွက်စေခဲ့တာပဲ”

လူတိုင်းက တစ်စုံတစ်ဦးကို စိတ်ဆိုးစေသည်ကို သိသော်လည်း မည်သူဖြစ်သည်ကို မသိကြပေ။

တုလျန်ကို ခေါ်သွားသည့် လူကိုလည်း သူတို့မသိကြပေ။ ထိုလူသည် တုရွာမှဟု ပြောသော်လည်း ထိုကဲ့သို့လုပ်ရပ်မျိုး လုပ်နိုင်သည့်လူက မည်သူဖြစ်သည်ကို သိသဖြင့် ထိုစကားသည် လိမ်ညာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်းသိသည်။ သို့သော် ပညာတတ်တစ်ဦးသည် မည်သူကို စိတ်ဆိုးစေပြီး ဤကဲ့သို့ဘေးဆိုးမျိုး ကြုံရနိုင်မည်နည်း။

မည်သူမျှနားမလည်ကြပေ။

“တုအိမ်က ဘာပြောလဲ” အဖေကြီးလုက မေးသည်။

လုမင်ချွမ်းက ခေါင်းယမ်းပြီး ဆိုသည်။ “သူတို့လည်း သံသယရှိတဲ့သူမရှိဘူး၊ တုလျန်က သူစာသင်ကျောင်းမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မဒေါသထွက်စေဖူးဘူးလို့ ပြောတယ်”

“ဒါဆို ဒီအတိုင်းပဲ ခံရတော့မှာလား” ချွေ့ရှီသည် မကျေနပ်ပေ။

“ခံရလည်း ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ၊ အဲ့နေရာက ယွင်ထျန်မြို့နယ်၊ ငါတို့ရွာ မဟုတ်ဘူး၊ တုရွာလည်း မဟုတ်ဘူး၊ ဟိုလူတွေက အစီအစဉ်ဆွဲပြီး သူ့ကို ဆွဲထုတ်ရိုက်တယ်ဆိုတော့ သူတို့က သာမန်လူတွေ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ ပြောရရင် ငါ့ယောက်ဖက ဒီအတိုင်းပဲ လက်ခံလိုက်သင့်တယ်၊ ဘာလို့ဆို ဟိုလူတွေက သူ့ကို ရိုက်ပြီးပြီဆိုတော့ ဒေါသပြေသွားလောက်ပြီ၊ နောက်ပိုင်း သူ့ကို ဒုက္ခပေးတော့မှာမဟုတ်ဘူး” ဘေးတွင်ရပ်နေသည့် လုမင်ရှန်းသည် ဝင်ပြောသည်။

လုမင်ရှန်းသည် ပျင်းရိသူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူသည် အိမ်နီးနားချင်းရွာများသို့ သွားလာရောင်းချလေ့ရှိသဖြင့် သူသည် တစ်ချို့သောအသိပညာများ ရှိသည်။

“တုလျန်က မကြာခင် စာမေးပွဲ ဖြေရတော့မယ်၊ ဒီအချိန်မှာပဲ သူ့လက်က ဒဏ်ရာရတယ် ဆိုတော့ ဒီလူတွေက တမင်လုပ်တယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှမယုံဘူး၊ ဒါမှမဟုတ် ဟိုလူက တုလျန်ကို အရည်အချင်းကြောင့် မနာလိုဖြစ်ပြီး ဒီလိုလုပ်တာနေမှာ” ဟူရှီက ပြောသည်။

ဤသည်မှာလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ စာမေးပွဲဖြေဆိုမည့် အရေအတွက်သည် ကန့်သတ်ထားသဖြင့် တုလျန်သည် သူ၏လမ်းကို ပိတ်ဆို့နေသည်ဟု သူထင်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

လုအိမ်မှလူများသည် ဤဖြစ်နိုင်ချေသည် အကြီးဆုံးဟု ထင်ကြသည်။ အဖေကြီးလုသည် လုမင်ချွမ်းကို ပြောသည်။ “မင်းသွားပြီး ဒီကိစ္စကို သူတို့ကို ပြောပြလိုက်၊ တုလျန်လည်း ဂရုစိုက်ပြီး သတိထားနိုင်အောင်ပေါ့”

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဆွေမျိုးသည် ဆွေမျိုးပင်ဖြစ်သည်။ အဖေကြီးလုသည် တုလျန် ပညာတတ်သွားပြီး အခွန်ကင်းလွတ်မည်ဟု မျှော်လင့်နေသည်။ တုအိမ်တွင် လယ်ကွင်း အနည်းငယ်သာ ရှိသဖြင့် ထိုလယ်ကွင်းများကို တုလျန်၏နာမည်ဖြင့် မှတ်ပုံတင်လိုက်ပါက အခွန်များစွာ သက်သာစေမည် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ အဖေကြီးလု၏အစီအစဉ် ဖြစ်သည်။ လုအိမ်မှလူများကလည်း ဤကိစ္စကို သိသည်။ အခွန်ကင်းလွတ်မည် ဆိုပါက ခက်ခဲသည့်အဒေါ်ငယ်တစ်ဦး ရှိနေခြင်းသည် အရေးမကြီးတော့ပေ။ ဤသည်မှာ အဖေကြီးလုက တုမုဆိုးမကို သည်းခံရသည့် အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။

ဤဘက်ခြမ်းကို ခဏထားလိုက်ပါစို့။ တုအိမ်ဘက်တွင်လည်း မည်သူကို စိတ်ဆိုးစေသည်ကို စဉ်းစားနေကြသည်။

တုမုဆိုးမသည် သားဖြစ်သူအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသဖြင့် သူမ၏မကျေနပ်မှုသည် ပို၍ပို၍ များလာသည်။ သူမသည် သားဖြစ်သူကို ဒုက္ခပေးသည့်လူကို ရှာရန် ကြိုးစားနေသည်။ တုလျန်ကိုလည်း သေချာစဉ်းစားပြီး ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို သိအောင်လုပ်ရန် အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းသည်။

တုလျန်သည်လည်း မကျေနပ်ပေ။ သူသည် မည်သူ့ထက်မဆို ပို၍စိတ်ပူပန်နေသည်။ ဆေးခန်းမှသမားတော်က သူ၏လက်ကောင်းရန် အနည်းဆုံး လအနည်းငယ် ကြာမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ညာဘက်လက်တွင် ဒဏ်ရာရခဲ့သဖြင့် ဤနှစ်တွင် စာမေးပွဲဖြေဆိုနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

55 03

ထိုနှစ်တွင် မဖြေဆိုနိုင်ပါက အနည်းဆုံး နှစ်နှစ်စောင့်ရမည်ဖြစ်ပြီး သူမည်သို့ လက်ခံနိုင်မည်နည်း။ သို့သော် သူသည် မည်သူကို စိတ်ဆိုးစေခဲ့သည်ကို မည်သို့မျှ မစဉ်းစားနိုင်တော့ပေ။ စာသင်ကျောင်းတွင် သူသည် လူတိုင်းနှင့် ကြင်နာစွာ ဆက်ဆံပြီး မည်သူနှင့်မှ ရန်မဖြစ်ခဲ့ပေ။ ရွာတွင်လည်း သူသည် အပြင်သို့ သိပ်မထွက်ဘဲ စာသာဖတ်နေခဲ့သည်။

သူ မစဉ်းစားနိုင်တော့သည့်အဆုံး သူ၏အမေဘက်ကို စဉ်းစားတော့သည်။ အမေက တစ်စုံတစ်ဦးကို ဒေါသထွက်စေပြီး သားကို လာလက်စားချေခြင်းသည် ထူးဆန်းသည့်ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။ တုကျွင်းအာက အသက်ငယ်သေးသဖြင့် သူသည် ပြဿနာမဖြစ်စေနိုင်ဟု ထင်နေသည်။

တုမုဆိုးမသည် အနည်းငယ် စိတ်မလုံခြုံပေ။ သူမသည် လူများစွာကို စိတ်ဆိုးစေခဲ့သည်။ သို့သော် တုမုဆိုးမသည် သူမက မှန်သည်ဟု ထင်သဖြင့် မကျေနပ်ခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် သူမ၏သမီး တုကျွင်းအာက တစ်နှစ်အတွင်း မည်သူများနှင့် ရန်ဖြစ်ခဲ့သည်၊ မည်သူများကို ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်ကို လက်ချိုးရေပြတော့သည်။

တုလျန်သည် နားထောင်ပြီး ပို၍ပို၍ စိတ်ဆိုးလာသည်။ သူသည် ဆိုသည်။ “အမေ၊ တခြားကိစ္စတွေ မစဉ်းစားရင်တောင်မှ သားရဲ့ဂုဏ်သတင်းကို စဉ်းစားသင့်တယ်”

တုမုဆိုးမသည် အနည်းငယ် ရှက်သွားသော်လည်း ပြန်ပြောသည်။ “ငါက မင်းထက်ပိုသိတယ်၊ ငါဘာပဲလုပ်လုပ် မှန်ကန်တဲ့ ဘက်ကပဲ၊ ဘယ်သူမှ အပြစ်မတင်နိုင်ဘူး”

ဤသို့ကြောင့်ပင် အခြားသူများက မကျေနပ်ကြသည်။ မှားသည်က သူမ ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် သူမတို့မိသားစု၏ဘိုးဘွားသင်္ချိုင်းကို ဖျက်ဆီးလိုက်သလိုမျိုး လုပ်ခဲ့သည်။ သူမတို့မိသားစုသည် ဒုက္ခရောက်ခဲ့သော်လည်း အခြားလူများက သူမကို အပြစ်တင်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် သူ၏သားဖြစ်သူကို ဒေါသထွက်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် တုမုဆိုးမသည် ရွာသူရွာသားတစ်ဦးသာ ဖြစ်သဖြင့် ကြီးမားသည့်ကိစ္စ မလုပ်နိုင်ပေ။ သူမက ဟိုလူ့ကို မကြိုက်ခြင်း၊ ဤလူ့ကို မကြိုက်ခြင်း၊ အခြားသူ၏ခြံထဲမှ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ခူးခြင်း၊ အခြားသူ၏ကြက်က သူ၏အိမ်တွင်ဥဥသည်ကို လက်မခံခြင်း စသည့် သေးငယ်သည့်ကိစ္စများသာ ဖြစ်နိုင်သည်။ သူတို့သည် ထိုသို့အစွမ်းရှိသူများမဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် တုမုဆိုးမကြောင့် ဖြစ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပေ။

တုမုဆိုးမသည် ပို၍ပို၍မှန်သည်ဟု ခံစားလာပြီး အော်သည်။ “ဒီလူတွေက ဒီလိုရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း လုပ်တယ်ဆိုတာ မင်း စာမေးပွဲဖြေဖို့ကို တမင်တကာ တားနေတာ၊ သား၊ အမေထင်တာတော့ မင်း စာသင်ကျောင်းက တစ်ယောက်က မင်းကို မနာလိုဖြစ်လို့ ဒီလိုလုပ်တာပဲ”

တုလျန်သည်လည်း ဤဖြစ်နိုင်ချေသည် ပို၍ကြီးသည်ဟု ထင်သော်လည်း မည်သူဖြစ်သည်ကိုမူ မသိပေ။

နောက်တစ်နေ့တွင် လုမင်ချွမ်းသည် တုအိမ်သို့သွားပြီး သူတို့မိသားစု၏ခန့်မှန်းချက်ကို ပြောပြသည်။

တုအိမ်မှလူများကလည်း ထိုသို့ပင်ထင်ကြသည်။ သို့သော် တကယ်တမ်း မည်သူဖြစ်သည်ကို မသိကြပေ။ တုအိမ်သည် စိတ်ပူပန်နေသလို သူ့ညီမလေး လုကွေ့လီကလည်း အဆက်မပြတ် ငိုနေသဖြင့် လုမင်ချွမ်းသည် သူ၏ညီ လုမင်ရှန်းပြောသည့်စကားကို ပြောပြပြီး စိတ်သက်သာရာရစေရန် ကြိုးစားသည်။

တုလျန်သည် စဉ်းစားနေသော်လည်း တုမုဆိုးမသည် သူ့စကားကို မကျေနပ်ပေ။ သူမသည် သူ မည်သို့ ကူညီပေးခဲ့သည်ကို လုံးဝမေ့သွားသည်။ သူမသည် မျက်နှာကို မဲ့ကာ လုမင်ချွမ်းကို ဆဲဆိုတော့သည်။

လုကွေ့လီသည် ငိုခြင်းကိုပင် မေ့သွားပြီး လာရောက် စေ့စပ်ပေးသည်။ သူမ၏ယောက္ခမသည် စိတ်ပူပန်နေသဖြင့် တမင်တကာလုပ်ခြင်း မဟုတ်ဟု ဆိုသည်။ တုလျန်သည်လည်း သူ၏အမေကို ချက်ချင်းတားလိုက်သည်။ ထိုသို့ဖြစ်နေသော်လည်း လုမင်ချွမ်းသည် ထိုနေရာတွင် မနေတော့ဘဲ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုဖြင့် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။

တုလျန်သည် ယခုအချိန်တွင်မှ သူ၏အမေသည် ပြဿနာများစွာရှိနေသည်ကို သိလာသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အမေကို ဆုံးမစကားများစွာ ပြောပြသည်။

တုမုဆိုးမသည် ကြားလိုက်သလိုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ နားထောင်သည်ဖြစ်စေ၊ မနားထောင်သည်ဖြစ်စေ ကောင်းကင်သာ သိသည်။

*** ***

ချောင်ရှီက သတင်းပေးဖြစ်နေသဖြင့် ဒုတိယသားမိသားစုမှ လူများသည်လည်း တုလျန်နှင့်ပတ်သက်သည့် အဖြစ်အပျက်ကို သိသည်။

မိသားစုတစ်စုလုံးသည် ဝမ်းသာနေကြသည်။ ဤကဲ့သို့လူမျိုးကို ဤသို့သင်ခန်းစာပေးခြင်းသည်သာ ဒေါသ ပြေစေလိမ့်မည်။ အထူးသဖြင့် မိန်ရှီသည် မကြာသေးမီက အပြင်မှ ကောလာဟလများကြောင့် တုလျန်ကို နည်းနည်းလေး ရိုက်ခဲ့သည်ဟု ထင်နေသည်။ သူ ဒေါသပြေရန် ထပ်မံရိုက်နှက်ချင်သည်။

55 04

လုကျောင်းယွဲ့သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်နေသော်လည်း စိတ်ကျေနပ်နေသည်။ နောက်ဘဝကို ရောက်လာခဲ့ခြင်းသည် သူမ၏ အသက်ကြောင့် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။ သူတို့သည် သူတို့နှင့်ဝေးကွာနေသော်လည်း အခြားသူများက ဆိုးဆိုးရွားရွား ဒုက္ခရောက်နေသည်ကို ကြားသောအခါ သူမသည် စိတ်ကျေနပ်မှု အပြည့်အဝ ရှိသည်။

မိသားစုတစ်စုလုံးသည် ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့် တုံ့ပြန်နေကြသည်။ သို့သော် အများဆုံး ဒေါသထွက်တတ်သည့် လုကွမ်းကျိသည် တည်ငြိမ်နေသည်။ သူ့မောင်၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို သိရှိသည့် လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ကို စိတ်ပူနေသည်။

နှစ်ရက်စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် လုကျောင်းယွဲ့သည် လုကွမ်းကျိကို လျှို့ဝှက်စွာ မေးမြန်းသည်။ သူမ၏မောင်သည် အဒေါ်ငယ်ကို သင်ခန်းစာပေးရန် ပြောခဲ့သည်ကို သူမ သတိရလိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ သူက အဒေါ်ငယ်ကို ဒေါသမထွက်ဘဲ တုလျန်ကို ဒေါသထွက်ခဲ့သည်လား။

လုကွမ်းကျိက သူမကို မဖုံးကွယ်တော့ပေ။

ငယ်စဉ်ကတည်းက သူ့ကို အများဆုံး ဂရုစိုက်ခဲ့သူမှာ သူ၏အစ်ကိုဖြစ်ပြီး သူ့ကို အများဆုံးချစ်ခဲ့သူမှာ သူ့ထက် နှစ်နှစ်သာကြီးသည့် အစ်မဖြစ်သည်။ ဒုတိယသားမိသားစုသည် လုကွမ်းကျိကို ချစ်ကြသည်။ သို့သော် သူ၏အစ်ကိုကြီး လုကွမ်းယီနှင့် အချိန်မတန်မီ မွေးဖွားပြီး ခန္ဓာကိုယ် အားနည်းသည့် လုကျောင်းယွဲ့ရှိသဖြင့် သူတို့သည် လုကွမ်းကျိကို ဂရုမစိုက် နိုင်တော့ပေ။ လုကျောင်းယွဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ပြန်ကောင်းလာပြီးနောက် သားငယ် လုဝူလန်ကို မွေးဖွားသဖြင့် ဒုတိယသားဖြစ်သူကို အနည်းငယ် လျစ်လျူရှုထားသလို ဖြစ်ခဲ့သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ခန္ဓာကိုယ်အားနည်းသဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်ခွာနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူမထက် နှစ်နှစ်ငယ်သည့် လုကွမ်းကျိသည် သူမ၏အဖော် ဖြစ်လာသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ရင်းနှီးခဲ့ပြီး အချင်းချင်းပြော၍ မရသည့်စကားမရှိပေ။

“ဒီကိစ္စကို ဦးလေးကျင်းဇီကို ကျေးဇူးတင်ရမှာ၊ သူသာမကူညီခဲ့ရင် ငါ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

လုကွမ်းကျိသည် အဖြစ်အပျက်ကို ပြောပြသည်။ ဟန်ကျင်းက တုလျန်၏လက်ကို တမင်တကာ ကျိုးအောင် လုပ်ခဲ့သည်ကိုတော့ မပြောပြခဲ့ပေ။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် သူ့အစ်မကြီးက ရိုးသားပြီး ကြင်နာတတ်သည်ဟု ထင်သဖြင့် ဤကဲ့သို့မကောင်းသည့် ကိစ္စများကို သူ မသိစေချင်ပေ။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ချက်ချင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဤကိစ္စကို ဟန်ကျင်းက လုပ်ခဲ့သည်ကို သူမ လုံးဝမထင်ခဲ့ပေ။

သူမ၏စိတ်သည် ရုတ်တရက် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ ထိုစဉ်က သူက တုလျန်က သူမကို နှောင့်ယှက်နေသလားဟု အဘယ်ကြောင့် မေးခဲ့သည်ကို သိလိုက်သည်။ သူသည် ထိုအချိန်ကပင် တုလျန်ကို သင်ခန်းစာပေးရန် စီစဉ်ခဲ့သည်လား။

ထိုသို့စဉ်းစားလိုက်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့၏စိတ်သည် ပို၍ပို၍ ရှုပ်ထွေးလာသည်။ သူသည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအစွမ်းထက်သနည်းဟု စဉ်းစားနေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းသာမှုများလည်း ရှိနေသည်။ သူမကိုယ်တိုင်ပင် ထိုဝမ်းသာမှုကို ခွဲခြား၍မရပေ။

“အစ်မကြီး၊ ဘာဖြစ်တာလဲ” လုကွမ်းကျိသည် သူမ၏မျက်နှာနီရဲနေသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ချက်ချင်းပင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ဆိုသည်။ “ဘာမှ၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ အံ့အားသင့်သွားလို့”

လုကွမ်းကျိသည် သူ၏အစ်မက ရဲရင့်ခြင်း မရှိသည်ကို သိသည်။ ဟန်ကျင်းကြောင့် သူမစိတ်ထဲတွင် ကြောက်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ ပြောလိုက်သည်။ “အစ်မကြီး၊ ဦးလေးကျင်းဇီကို မှားပြီး မယူဆပါနဲ့၊ သူက လူဆိုးမဟုတ်ပါဘူး၊ သူကလည်း ကောင်းတဲ့စိတ်နဲ့ပဲ လုပ်တာ၊ သူက ဦးလေးငယ် အိမ်မှာမရှိတော့ အစ်မကို အနိုင်ကျင့်ခံရအောင် မလုပ်နိုင်လို့ပါ”

သူ၏အစ်မက ဘာမှမပြောသဖြင့် သူ ထပ်ပြောသည်။ “ဦးလေးကျင်းဇီက လောင်းကစားရုံမှာ အလုပ်လုပ်တာကို အစ်မ မကြည့်နဲ့၊ တကယ်တော့ သူက ကောင်းတဲ့သူတစ်ယောက်ပါ၊ ကျွန်တော် လောင်းကစားရုံကို ရောက်မှပဲ သူများတွေ ပြောတာကို ကြားရတာ”

လုကွမ်းကျိသည် သူလောင်းကစားရုံတွင် ကြားခဲ့သည့် အချို့သောအရာများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောပြသည်။ “အရင်တုန်းက အဲ့လောင်းကစားရုံက အရမ်းဆိုးတယ်၊ လူတွေကို သူတို့ရဲ့ကလေးတွေ ရောင်းခိုင်းတာမျိုး လုပ်ခဲ့တယ်၊ ဦးလေးကျင်းဇီ ဟူစန်းတို့နဲ့ လောင်းကစားရုံ ရောက်ပြီးကတည်းက ဒီလိုကိစ္စတွေ လျော့သွားတယ်၊ သေချာတာကတော့ ဒါမျိုးတွေကို ရှောင်လို့မရဘူး၊ လောင်းကစားရုံက စီးပွားရေးလုပ်ငန်းပဲလေ၊ လူတွေ လာလောင်းမယ်ဆိုရင် တားလို့မရဘူး၊ ပိုက်ဆံရှုံးရင်လည်း လူတွေနဲ့ ဆပ်လို့မရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဦးလေးကျင်းဇီက လူတိုင်းကို လမ်းတစ်ခုတော့ ပေးထားတယ်၊ ပြင်လို့မရတဲ့လူတွေကိုတော့ လျစ်လျူရှုလိုက်တယ်”

ပြောပြီးနောက် လုကွမ်းကျိသည် သူ၏အစ်မကို ချီတုံချတုံ ကြည့်လိုက်ပြီးမေးသည်။ “အစ်မကြီး၊ နားလည်တယ်မလား”

++++++

56 01

အခန်း 56

လုကျောင်းယွဲ့သည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

“ဘာလို့ဆို ဦးလေးကျင်းဇီက လောင်းကစားရုံရဲ့ပိုင်ရှင် မဟုတ်ဘူးလေ၊ သူလည်း လောင်းကစားရုံကို အားကိုးပြီး စားရတာပဲ၊ အခု နားလည်ပြီလား” လုကွမ်းကျိသည် သူ၏အစ်မက ဟန်ကျင်းကို အထင်အမြင် သေးမည်ကို မလိုချင်ပေ။ သူသည် ဦးလေးကျင်းဇီကို အမြဲလေးစားနေပြီး သူ့လိုပဲ အရည်အချင်းရှိသူ၊ တာဝန်ယူနိုင်သူ၊ အလုပ်လုပ်နိုင်သူနှင့် ပြဿနာများကို မကြောက်သူဖြစ်ချင်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားပြီး ဆိုသည်။ “တော်ပြီ၊ မင်းပြောချင်တဲ့အဓိပ္ပာယ်ကို ငါနားလည်ပါတယ်၊ မင်းပြောချင်တာက ဦးလေးကျင်းဇီက လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲ၊ အပြင်ပန်းက လူကောင်းတစ်ယောက်မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တော့ သူက ကောင်းတဲ့သူ”

လုကွမ်းကျိသည် အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်ပြီး ဆိုသည်။ “ဟုတ်တယ်၊ အဲ့လိုပဲ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏မောင်ကို အနည်းငယ်ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် လုကွမ်းကျိ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သည်။ သူမကို ဟန်ကျင်းကို နားလည်မှုလွဲခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် သူမသည် ထိုနှစ်များက သူမ မဟုတ်တော့ပေ။ သူမ အသက်မရှင်ခဲ့ပါက ဟန်ကျင်း၏အလုပ်နှင့် သူ့စိတ်နေစိတ်ထားကို ကြောက်ပြီး ရှောင်ရှားလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုသူမသည် ထိုသို့မဟုတ်တော့ပေ။

သူက ကောင်းသည်ဖြစ်စေ၊ ဆိုးသည်ဖြစ်စေ သူမနှင့် မသက်ဆိုင်တော့ပေ။ သူမ လုပ်ရမည့်အရာမှာ သူမကို ကောင်းအောင် လုပ်ပေးသူ ဖြစ်သည်ကိုသာ သိရန်လိုသည်။

သူမကို ကောင်းအောင် လုပ်ပေးတာဟုတ်ရဲ့လား။

ဤအတွေးသည် ရုတ်တရက် သူမ၏ခေါင်းထဲသို့ ရောက်လာပြီး လုကျောင်းယွဲ့၏စိတ်သည် ပြန်လည်ရှုပ်ထွေးလာသည်။

*** *** ***

ထိုနေ့တွင် မိန်ရှီသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို မြို့သို့ခေါ်သွားပြီး လက်ထပ်ပွဲအတွက် ပစ္စည်းများသွားဝယ်သည်။

ရွာသားများက ဤစည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများကို သိပ်မဂရုစိုက်ကြပေ။ သို့သော် အနည်းဆုံးတော့ လက်ဖက်ရည်၊ ဆန်၊ ပေါင်မုန့်၊ သကြားနှင့် သတို့သမီးအတွက် အဝတ်အထည်များ ပါရမည်။ အကယ်၍ မိသားစုက ချမ်းသာပါက လက်ဝတ်ရတနာနှစ်ခုကို ထပ်ထည့်ရမည်။

ဆန်နှင့်ပေါင်မုန့်တို့သည် အကောင်းဆုံးဆန်နှင့်ပေါင်မုန့်များ ဖြစ်ရမည်။ တစ်မျိုးလျှင် ဆယ်ပေါင်စီ၊ လက်ဖက်ရည်နှစ်ပေါင်နှင့် သကြားဖြူနှစ်ပေါင်တို့အပြင် သတို့သမီးအတွက် အဝတ်ချုပ်ရန်မှာ အရောင်တောက်တောက်များ ဖြစ်ရမည်။ လက်ဝတ်ရတနာကို မိန်ရှီသည် မူလက မဝယ်ရန် စဉ်းစားထားသည်။ သူတို့မိသားစုတွင် ငွေကြေး အကန့်အသတ်ရှိပြီး ရွာတွင်လည်း လက်ဝတ်ရတနာပေးသည့် မိသားစုသည် ရှားသည်။ လုကျောင်းယွဲ့၏ အကြံပြုချက်ကြောင့် သူမသည် ငွေထည်ဆိုင်သို့ သွားကြည့်ပြီး သင့်တော်သည့် ပစ္စည်းတစ်ခု တွေ့ပါက ဝယ်ရန် စီစဉ်လိုက်သည်။

ငွေထည်ဆိုင်သို့ ရောက်သောအခါ ဗီဒိုများပေါ်တွင် အမျိုးမျိုးသော လက်ဝတ်ရတနာများသည် အလွန်လှပနေသည်။ အထူးသဖြင့် ရွှေလက်ဝတ်ရတနာများသည် လူတိုင်း၏မျက်လုံးများကို မှုန်ဝါးသွားစေသည်။

ဒုတိယသားမိသားစု၏ အခြေအနေအရ သူတို့သည် ရွှေလက်ဝတ်ရတနာများ မဝယ်နိုင်သည်မှာ သေချာသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် အများကြီးမကြည့်တော့ဘဲ ငွေထည်များထားသည့် ဗီဒိုသို့ သွားကြည့်ကြသည်။

ဆိုင်မှဝန်ထမ်းသည် သားအမိနှစ်ဦး၏အဝတ်အစားကို ကြည့်ပြီး သူတို့ကို မနှိမ့်ချခဲ့ပေ။ သူသည် သူတို့ကို စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် မိတ်ဆက်ပေးနေသည်။

“အမေ၊ အဲ့ဆံထိုးလေး ဘယ်လိုလဲ” လုကျောင်းယွဲ့သည် ထိုမေပယ်ပန်းပုံဆံထိုးကို ချက်ချင်းပင် သဘောကျသွားသည်။ ရိုးရှင်းသည့်ပုံစံဖြစ်ပြီး မေပယ်ပန်းပုံခေါင်းနှင့်အောက်တွင် သေးငယ်သည့် ငွေရောင်ပန်းပွင့်လေးများ တွဲလောင်းကျနေသဖြင့် သပ်ရပ်ပြီး လှပနေသည်။

မိန်ရှီသည် ဝန်ထမ်းကို ထုတ်ပေးရန်ပြောပြီး ကြည့်လိုက်သောအခါ သဘောကျသွားသည်။ သို့သော် ဈေးနှုန်းကို မေးကြည့်သောအခါ ပိုက်ဆံငါးတွဲ လိုသဖြင့် သူမသည် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းယမ်းပြီး ဈေးကြီးသည်ဟု ပြောသည်။

ထိုဝန်ထမ်းက ဆိုသည်။ “အစ်မ၊ ဒီဈေးက မကြီးပါဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ဟာက ငွေစစ်စစ်ပါ၊ ငွေအတု မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော် ခိုင်းကြည့်ရမလား”

မိန်ရှီသည် ခေါင်းယမ်းနေပြီး သူမ၏သမီးကို ဘေးသို့ဆွဲလိုက်သည်။

56 02

“အရမ်းကြီးတယ်၊ ငါတို့မှာ အဲ့လောက်ပိုက်ဆံမရှိဘူး၊ လက်ထပ်လက်ဆောင်က ဆယ်တွဲ၊ အခုနက ဝယ်တာက သုံးတွဲ၊ ဆံထိုးဝယ်လိုက်ရင် တစ်ဆယ့်ခုနစ်၊ တစ်ဆယ့်ရှစ်တွဲဖြစ်သွားမယ်၊ ဒါက လက်ထပ်ပွဲအတွက် ပိုက်ဆံ မဟုတ်သေးဘူး၊ မင်းအစ်ကိုရဲ့ အခန်းထဲမှာလည်း ပစ္စည်းအချို့ ဝယ်ရဦးမယ်၊ ဘယ်မိသားစုက ဒီလောက် ပိုက်ဆံသုံးလို့လဲ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် မနေနိုင်တော့ဘဲ စည်းရုံးသည်။ “အစ်ကိုကြီးက တစ်သက်မှာ တစ်ခါပဲလက်ထပ်ရတာ၊ ဖေအိမ်ဘက်ကလည်း တစ်နှစ်လောက်စောင့်နေရတာ၊ လက်ထပ်ပွဲအတွက် ပစ္စည်းတွေက ကောင်းရင် အစ်မကြီးလည်း မျက်နှာပန်းလှတာပေါ့”

မိန်ရှီက မလိုချင်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် မိန်ရှီ၏အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲလိုက်ပြီး ချစ်စရာကောင်းစွာဖြင့် ဆိုသည်။ “ဒီဆံထိုးကို ကျွန်မ ဝယ်ပေးမယ်လေ၊ ကျွန်မရဲ့အစ်မ အစ်ကိုကို လက်ဆောင်ပေးတာပေါ့၊ အစ်ကိုက ငယ်ငယ်ကတည်းက ကျွန်မကို အရမ်းချစ်တာ၊ ကျွန်မလည်း ကျွန်မရဲ့စိတ်ကို ပြသရမှာပေါ့” လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏အမေ ဝယ်ပေးမည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။ သူမကိုယ်တိုင်ဝယ်ပြီး သူမ၏အစ်ကိုနှင့်အစ်မကို လက်ဆောင်ပေးရန် စီစဉ်ထားသည်။

မိန်ရှီသည် သူမ၏သမီးကို ကြည့်ပြီး ဆိုသည်။ “ဘယ်လို စိတ်ပြရမှာလဲ၊ အခန်းကိုလည်း ပေးလိုက်ပြီပဲ၊ ငါ့သမီးက မင်းအစ်ကိုကို ချစ်မှန်းသိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီဆံထိုးက ဈေးကြီးတယ်၊ ငါတို့မဝယ်နိုင်ဘူး၊ မင်းကိုလည်း မဝယ်ခိုင်းနိုင်ဘူး”

သူမ၏အမေကို မစည်းရုံးနိုင်တော့သည့်အဆုံး လုကျောင်းယွဲ့သည် စိတ်ပျက်စွာပြောသည်။ “ဒါဆို တခြားဟာ ကြည့်ရအောင်”

“ငါက မလာဘူးလို့ ပြောတာ၊ မင်းက လာကြည့်ချင်တယ်လို့ပြောတယ်၊ အမေက ပိုက်ဆံနှစ်တွဲပဲ ပေးနိုင်မယ်၊ ပိုမပေးနိုင်ဘူး၊ မင်းလည်း ထူးဆန်းတာတွေ မလုပ်နဲ့၊ အစ်ကိုကြီးလက်ထပ်တာကို ညီမက လက်ထပ်လက်ဆောင် ပေးတယ်ဆိုတာ မကြားဖူးဘူး” ဟုဆိုသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

*** *** ***

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဗီဒိုရှေ့သို့ ပြန်သွားသည်။

မိန်ရှီက စကားပြောနေစဉ် ဘေးတွင်ရှိသည့် ဝန်ထမ်းသည် သေချာနားထောင်လိုက်သဖြင့် ထိုစကားများကို အကြမ်းဖျင်း ကြားလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် သူတို့ကို ဈေးကြီးသည့်အရာများ မိတ်ဆက်မပေးတော့ဘဲ ဈေးသက်သာသည့် အရာများကိုသာ ပြသသည်။ သူသည် မိန်ရှီကို ငွေအတုနှစ်ခုဝယ်ရန်ပင် အကြံပေးလိုက်ပြီး ထိုအရာများကို လက်ထပ်ပွဲတွင် ပေးလိုက်ပါကလည်း ကောင်းမွန်နေမည်ဟု ဆိုသည်။

မိန်ရှီသည် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ ရွာသားတစ်ယောက်သည် အစစ်အမှန်ငွေနှင့်ရွှေများကို ခေါင်းတွင်မည်သို့ဝတ်နိုင်မည်နည်း။ သူမဝတ်သည့် ဆံထိုးများသည် သစ်သား သို့မဟုတ် ငွေအတုများသာ ဖြစ်သည်။

“ဒါဆို နှစ်ခုလောက်ပဲ ရွေးလိုက်ရအောင်” မူလက မိန်ရှီသည် ငွေအတုနှစ်ခုဝယ်ရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း သူမ၏သမီးက ငွေစစ်စစ်ဝယ်ချင်နေသည်ကို သူမ မထင်ခဲ့ပေ။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခဏချီတုံချတုံဖြစ်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူမသမီး၏ စိတ်ပျက်သည့် အကြည့်ကို မြင်သောအခါ မိန်ရှီသည် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားသည်။

တကယ်တော့ သူမ၏သမီးက ဒီဆံထိုးလေးကို သဘောကျနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သူတို့အိမ်တွင် ပိုက်ဆံ မရှိသဖြင့် သမီးဖြစ်သူအတွက် လက်ဝတ်ရတနာများ မဝယ်ပေးဖူးပေ။ သမီး၌ရှိသည့် လက်ဝတ်ရတနာအချို့သည် သူမ၏အမေနှင့်မောင်လေးက ဝယ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် မိန်ရှီသည် အမေဖြစ်သူအနေဖြင့် စိတ်ဓာတ်ကျနေသည်။ သို့သော် အိမ်တွင်ရှိသည့် ပိုက်ဆံများသည် ဘုံပိုက်ဆံများ ဖြစ်သဖြင့် အနည်းငယ်သာရသည်။ ဤနှစ်ပေါင်းများစွာ ကလေးများကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သဖြင့် ဘာမှမကျန်တော့ပေ။

သူမသည် စဉ်းစားပြီး လုကျောင်းယွဲ့၏နားနားသို့ တိုးကာ တိုးတိုးလေးဆိုသည်။ “မင်းလက်ထပ်ရင် အမေက မင်းကို ငွေအတုမဟုတ်ဘဲ ငွေစစ်စစ်ဝယ်ပေးမယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏အမေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဝမ်းနည်းနေသလို ကျေးဇူးတင်နေသည်။

အမေက သူမကို ချစ်သဖြင့် ကျေးဇူးတင်သော်လည်း အိမ်တွင် ဆင်းရဲသဖြင့် ဆံထိုးတစ်ချောင်းကြောင့်ပင် ဒုက္ခရောက်နေသဖြင့် ဝမ်းနည်းနေသည်။ သူမအမေ၏ခေါင်းတွင် ထိုးထားသည့် မည်းနက်နေသည့် သစ်သားဆံထိုးကို ကြည့်လိုက်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့၏မျက်လုံးများက နီရဲလာသည်။ သူမငယ်စဉ်က သူမ၏အမေတွင် ငွေလက်ဝတ်ရတနာအချို့ ရှိခဲ့သည်ကို မှတ်မိသည်။ သို့သော် ဘယ်အချိန်ကတည်းက ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မသိတော့ပေ။

56 03

သူမသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး မိန်ရှီအနားသို့ ပိုနီးကပ်စွာ ပြုံးပြကာဆိုသည်။ “ဒါဆို အစ်မအတွက် မဝယ်ခိုင်းတော့ဘူး၊ အမေအတွက် ဝယရအောင်”

မိန်ရှီသည် အံ့အားသင့်သွားပြီးဆိုသည်။ “ငါက အသက်ကြီးနေပြီ၊ ငွေဆံထိုးထိုးပြီး ဘာလုပ်ရတော့မှာလဲ၊ အလှပြင်ရတော့မဲ့အချိန်က ပြီးသွားပြီ၊ မင်းတို့လို မိန်းကလေးတွေပဲ အလှပြင်ဖို့လိုတာ” သူမသည် သူမ၏သမီးက ထိုမေပယ်ပန်းဆံထိုးကို လိုချင်နေသည်ဟု ထင်နေပြီး သူမကိုယ်တိုင် ဝယ်ပေးချင်သည်။ သို့သော် သူမ၏လက်ထဲရှိပိုက်ဆံကို ကြည့်ပြီး ချီတုံချတုံဖြစ်သွားသည်။

“ဒီလောက်ဆို မင်းလည်း တစ်ခုရွေးလိုက်၊ ဈေးပေါတာတစ်ခုကိုပဲ အရင်ဝယ်၊ အိမ်မှာပိုက်ဆံရှိလာရင် အမေက မင်းကို ဆံထိုးဝယ်ပေးမယ်၊ မင်းလက်ထပ်ဖို့အထိ စောင့်မနေတော့ဘူး”

“သမီးမလိုချင်ပါဘူး၊ ပိုက်ဆံ အလကားဖြုန်းတာ၊ သမီးက အမေဝယ်ခိုင်းတာကို လက်ခံမှာမဟုတ်ဘူး၊ သမီးလက်ထပ်ရင် ကိုယ့်ယောက်ျားကို ဝယ်ခိုင်းမယ်၊ အဲ့ကျမှ သူ့ကိုလည်း အမေအတွက် ဝယ်ခိုင်းပြီး အမေရဲ့ကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်ခိုင်းမယ်”

မိန်ရှီသည် ဆူပူလိုက်သည်။ “ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ၊ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ဘာလို့ ဒီလိုစကားမျိုးပြောရတာလဲ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ ဘာပြောလိုက်သည်ကို သိလိုက်ပြီး ချစ်စရာကောင်းစွာဖြင့် ချွဲတော့သည်။ “အမေ၊ သမီး တမင်ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး”

မိန်ရှီသည် သူမကို စိတ်မဆိုးဘဲ ကြည့်လိုက်သည်။

ဝန်ထမ်းသည် ငွေအတုဆံထိုးထည့် ထားသည့်ပုံးကို ထုတ်ပေးပြီး မိန်ရှီရွေးချယ်ရန် ထားပေးသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘေးသို့သွားပြီး လက်ဝတ်ရတနာများကို ကြည့်နေသည်။ သူမသည် ‘ရှိုး’ ဟူသည့် စကားလုံးပါသည့် ဆံထိုးတစ်ခုကို ရွေးချယ်ပြီး ဝန်ထမ်းကို ထုတ်ပေးရန် ပြောလိုက်သည်။

လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားပြီး ကြည့်လေကြည့်လေ သဘောကျလေလေဖြစ်သည်။ သူမသည် မိန်ရှီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမသည် ဆံထိုးရွေးချယ်ရာတွင် အာရုံစိုက်နေသဖြင့် ဝန်ထမ်းကို ဈေးနှုန်းမေးလိုက်ပြီး သူမ၏ပိုက်ဆံအိတ်ထဲမှ ပိုက်ဆံကို ထုတ်ကာ ပေးလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် ပန်းထိုး၍ ရရှိသည့်ပိုက်ဆံများ အားလုံး ကုန်သွားတော့သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏ဗလာဖြစ်နေသည့်ပိုက်ဆံအိတ်ကို ကြည့်ပြီး ပိုက်ဆံသုံးရသည်မှာ လွယ်ကူလွန်းသည်ဟု သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သို့သော် ဤပိုက်ဆံများကို သူမ၏အစ်ကိုနှင့် မိသားစုအတွက် သုံးခဲ့သည်ဟု စဉ်းစားသောအခါ စိတ်ကျေနပ်မှုများပြည့်လာသည်။

သူမသည် မိန်ရှီအနားသို့ လျှောက်သွားသောအခါ မိန်ရှီသည် ဆံထိုးပုံစံများကို ရွေးချယ်နေသည်။ သူမ၏သမီးရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မိန်ရှီသည် သူမကိုလည်း ရွေးချယ်ရန် ပြောသည်။ ရုတ်တရက် ခေါင်းပေါ်တွင် လေးလာသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် သူမသည် လက်ဖြင့်ထိကြည့်လိုက်သောအခါ ငွေဆံထိုးတစ်ခုဖြစ်နေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ရွှင်လန်းစွာ လက်ခုပ်တီးပြီး ဆိုသည်။ “အမေ၊ ပိုက်ဆံပေးပြီးပြီ၊ ပြန်ပေးလို့မရတော့ဘူး”

“ဘာလို့ ပိုက်ဆံ အလကားဖြုန်းတာလဲ” ပြောနေသော်လည်း မိန်ရှီသည် သူမ၏မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်။ သူမသည် ဆံထိုးကို ခေါင်းတွင်ထိုးလိုက်သည့် အပြုအမူဖြင့် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။

“နောက်ဆို ဒီလိုမလုပ်နဲ့တော့” သူမသည် ဆူပူလိုက်သည်။

“အင်းပါ၊ အင်းပါ” လုကျောင်းယွဲ့သည် ပြောလိုက်ပြီး အလွန်နူးညံ့စွာနှင့် နာခံနေသည်။

တံခါးဝတွင် ဟန်ကျင်းသည် ခဏတာရပ်နေပြီး အဖြစ်အပျက်တစ်ခုလုံးကို မြင်လိုက်ရသည်။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် သူသည် မိန်းကလေးများနှင့် အမျိုးသမီးများ၏စိတ်ကို နားမလည်ပေ။ သို့သော် သူသည် သားအမိနှစ်ဦး၏လုပ်ရပ်များကို အဓိပ္ပာယ်ဖော်နိုင်သည်။

မိခင်၏ကြင်နာမှုနှင့် သမီး၏ကျေးဇူးတရားပင်ဖြစ်သည်။

အံ့ဩလောက်အောင် နွေးထွေးနေသည်။

သူသည် တစ်စုံတစ်ဦးကို စဉ်းစားနေပြီး လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ခြေထောက်ကို ရွှေ့ကာ အတွင်းသို့ ဝင်သွားသည်။

******