အခန်း (၅၇-၅၈)

57 01

အခန်း 57 မူလကတည်းက လူမိုက်တစ်ယောက် ဖြစ်ပါတယ်

“ဧည့်သည်၊ ဘာလိုချင်ပါသလဲ” ဟန်ကျင်းဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဝန်ထမ်းသည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

မိန်ရှီနှင့်သူမ၏သမီးသည် ဘေးသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရင်းနှီးသည့်လူတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

“မောင်လေးကျင်း၊ ပစ္စည်းလာဝယ်တာလား”

“အစ်မ၊ တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ၊ ကျွန်တော့်တူလေး မွေးနေ့အတွက် သက်ရှည်သော့လေး လာမှာတာ၊ အစ်မတို့လည်း ပစ္စည်းလာဝယ်တာလား”

“အစ်ကိုကြီးက လက်ထပ်တော့မှာဆိုတော့ ပစ္စည်းလာဝယ်တာပါ”

ဟန်ကျင်းသည် အသေးစိတ် မမေးတော့ဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့ကတော့ မိန်ရှီ၏နောက်တွင် ပုန်းနေပြီး မိန်ရှီ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို အကာအကွယ်ယူကာ ခေါင်းငုံ့ထားသည်။

ဟန်ကျင်း၏အကြည့်သည် ဘေးရှိဗီဒိုပေါ်တွင် တင်ထားသည့်အဝတ်စများပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။ အပေါ်တွင် အနီရောင် အဝတ်စတစ်ပိုင်း တင်ထားသဖြင့် လက်ထပ်ပွဲအတွက် ပစ္စည်းဝယ်လာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားသည်။ “ပစ္စည်းတွေ အများကြီးလိုမှာပေါ့၊ အစ်ကိုကြီးက ပါလာတာလား၊ မပါဘူးဆိုရင် ကျွန်တော် ပြန်လိုက်ပို့ပေးမယ်”

“ဒါ မကောင်းပါဘူးလေ” လုမင်ဟိုင်သည် ထိုနေ့က မပါလာခဲ့ပေ။ မိန်ရှီက ထိုနေ့ဝယ်မည့် ပစ္စည်းများသည် များသော်လည်း မလေးလံသဖြင့် သူတို့သားအမိနှစ်ဦး သယ်နိုင်မည်ဟု တွေးထားပြီး အရာအားလုံး ဝယ်ပြီးစီးသွားသောအခါ နွားလှည်းငှားပြီး ပြန်ရန်စီစဉ်ထားသည်။

“ဘာမှမကောင်းစရာ မရှိပါဘူး၊ ကျွန်တော်လည်း ဘာမှလုပ်စရာမရှိပါဘူး”

*** ***

ပြောပြီးနောက် ဟန်ကျင်းသည် မိန်ရှီနှင့်သမီးက ဝယ်ထားသည့်ပစ္စည်းများ ဟုတ်မဟုတ်ကို မေးပြီး ပစ္စည်းများကို ယူကာ မြင်းလှည်းထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

မိန်ရှီသည် ဆံထိုးကို ရွေးချယ်ပြီး ပိုက်ဆံပေးပြီးနောက် သူမ၏သမီးနှင့်အတူ ငွေထည်ဆိုင်မှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ထွက်လာသောအခါ ဟန်ကျင်းက သူတို့ကို ခဏစောင့်ရန် ပြောပြီး ဆိုင်ထဲသို့ပြန်ဝင်သွားပြီး မှာထားသည့် သက်ရှည်သော့ကို ယူရန်ဖြစ်သည်။

ဟန်ကျင်းသည် မကြာမီထွက်လာပြီး မိန်ရှီကို ဘာလိုသေးသည်ကို မေးသည်။ ထို့နောက် မြင်းလှည်းကိုမောင်းပြီး ပစ္စည်းများထားရှိခဲ့သည့်ဆိုင်သို့ ခေါ်သွားသည်။

ပစ္စည်းများယူပြီးနောက် မိန်ရှီသည် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်အချို့ ထပ်မံဝယ်ရန် သတိရလိုက်သည်။ အိမ်တွင် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ ကုန်သွားသလို ပိုက်ဆံအိတ်များအတွက် အနီရောင်စက္ကူများကိုလည်း ဝယ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ဟန်ကျင်းက စိတ်မရှည်ခြင်း မရှိဘဲ သူမတို့ကို သည်းခံစွာဖြင့် နေရာအနှံ့လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။

ထိုအချိန်အတွင်း မိန်ရှီသည် ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ ဝင်သွားပြီး လုကျောင်းယွဲ့သည် မြင်းလှည်းပေါ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဟန်ကျင်းသည် မြင်းလှည်းကို ဘေးသို့ရွေ့ပြီး ရပ်လိုက်သည်။ မြင်းလှည်းတံခါးကို ပိတ်ခြင်းမရှိဘဲ သူလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့၏အကြည့်နှင့် တည့်တည့်ဆုံသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူလှည့်ကြည့်မည်ဟု မထင်ထားသဖြင့် မျက်လုံးများလွဲကာ ချက်ချင်းပင် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

ဟန်ကျင်း၏မျက်လုံးများက တောက်ပလာပြီး သူ၏လက်ထဲမှပစ္စည်းတစ်ခုကို ထုတ်ကာ သူမကို ပေးလိုက်သည်။

“ရော့၊ မင်းအတွက် လက်ဆောင်”

ထိုပစ္စည်းသည် သေးငယ်ပြီး ရှည်လျားသည့်သစ်သားသေတ္တာလေးဖြစ်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ကာ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

ဟန်ကျင်းသည် ဘာမှမပြောတော့ဘဲ မိန်ရှီ ဝင်သွားသည့်ဆိုင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ပတ်ပတ်လည်တွင် မည်သူမျှ ကြည့်မနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် သူ့လက်ထဲမှ မြင်းကြိုးကိုချလိုက်ပြီး ထိုအရာကို သူမ၏လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်မဟုတ်ပေ။ အချိန်တိုင်း လုကျောင်းယွဲ့က ရှောင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူသည် ကြိုတင်လေ့လာထားပြီး သူမ ရှောင်တိမ်း၍မရအောင် လုပ်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အမြဲတမ်း လက်ခံလိုက်ရသည်။

ပစ္စည်းကို သူမ၏လက်ထဲသို့ အတင်းထည့်ပေးပြီးနောက် ဟန်ကျင်းသည် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

“ဖွင့်ကြည့်လိုက်၊ ကြိုက်လား” သူသည် ကျောခိုင်းပြီး ပြောလိုက်သည်။

57 02

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် မည်သို့ခံစားနေရသည်ကို မခွဲခြားနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် ချီတုံချတုံဖြစ်ပြီး သစ်သားသေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သူမ၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည့်အရာသည် သူမ ခုနက မြင်ခဲ့သည့် မေပယ်ပန်းပွင့်ပုံ ငွေဆံထိုးပင်ဖြစ်သည်။

သူ ဘယ်လိုသိတာလဲ။

လုကျောင်းယွဲ့သည် စိတ်ထဲတွင် အံ့အားသင့်နေပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ကျွန်မ မယူနိုင်ဘူး၊ ဈေးအရမ်းကြီးတယ်”

ဟန်ကျင်းသည် မြင်းလှည်းကိုယ်ထည်ကိုမှီပြီး လုကျောင်းယွဲ့ကို ကျောခိုင်းထားသည်။ သူသည် ဘာမှမဖြစ်သည့်အမူအရာဖြင့် လမ်းသွားလမ်းလာများကို ကြည့်နေသည်။ သို့သော် သူ၏အသံကို နိမ့်ကျစေပြီး ပြောသည်။ “မင်းကြိုက်တယ်”

သူမ ကြိုက်တာကတော့ ဟုတ်သည်။ သို့သော် သူမသည် ထိုအရာကို မယူသင့်ပေ။

“မင်းလက်ထပ်ရင် မင်းရဲ့ယောက်ျားက ဝယ်ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်၊ မင်းက ကျွန်တော့်ကို လက်ထပ်ရမှာပဲ၊ အဲတော့ ကြိုပြီး ဝယ်ပေးလိုက်တာ”

လူစည်ကားသည့်လမ်းတွင် အနာဂတ်ယောက္ခမသည်လည်း ဘေးရှိဆိုင်တွင် ရှိနေသည်။ ဤသို့မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် ပရောပရည်လုပ်ရသည်မှာ ဟန်ကျင်းသည် အနည်းငယ် တောင့်တင်း တင်းမာနေသည်။ ဤတောင့်တင်း တင်းမာမှုသည် သူတစ်ဦးတည်း လူနှစ်ဆယ်နှင့် ရန်ဖြစ်သည့် အချိန်ကပင် မခံစားခဲ့ရဖူးပေ။

သို့သော် သူသည် ဤသို့ လုပ်ချင်နေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ရှေ့နှင့် အခြားသူများ ရှေ့တွင် ခြားနားနေသလိုမျိုး ပြုမူနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် အမြဲတမ်းစနောက်ချင်နေသည်။

*** *** ***

မြင်းလှည်းပေါ်တွင်ထိုင်နေသည့် လုကျောင်းယွဲ့၏မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် နီရဲသွားသည်။

“လူဆိုး” သူမသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ ဆဲဆိုလိုက်သည်။

ဟန်ကျင်းသည် ပြုံးလိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “ငါက လူဆိုးတစ်ယောက်ပဲလေ၊ အခုမှသိတာလား”

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ကျောကို မုန်းတီးစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အနည်းငယ် အရုပ်ဆိုးသည်ကို သူမ သိခဲ့သော်လည်း ဤမျှရုပ်ဆိုးသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် သိလိုက်ရသည်။ သူမသည် သစ်သားသေတ္တာကို ပိတ်လိုက်ပြီး သူ့ကျောပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်ကာ ဒေါသထွက်စွာပြောသည်။ “ကျွန်မ မလိုချင်ဘူး”

ဟန်ကျင်းသည် ကျောခိုင်းထားသော်လည်း တည်ငြိမ်နေသည်။ “သိမ်းထားလိုက်ပါ၊ မဟုတ်ရင် မင်းအမေရှေ့မှာ မင်းလက်ထဲကို ငါ ထည့်လိုက်မယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဆိုင်ကို ချက်ချင်းကြည့်လိုက်သည်။

မိန်ရှီသည် ဆိုင်ရှင်နှင့်စကားပြောနေပြီး ဆိုင်ပြင်သို့ထွက်လာသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် များများစားစား မစဉ်းစားတော့ဘဲ သစ်သားသေတ္တာလေးကို ကောက်ယူပြီး သူမ၏အင်္ကျီလက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ဟန်ကျင်းသည် ကျောခိုင်းထားသော်လည်း သူမ၏လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ ပစ္စည်းကို ဝှက်ထားသည်ကို သိသောအခါ သူသည် မြင်းလှည်းပေါ်မှဆင်းပြီး မိန်ရှီဆီသို့ သွားလိုက်သည်။

မိန်ရှီနှင့်သူမ၏သမီးကို တာ့ရှီးရွာသို့ ပို့ဆောင်ပြီးနောက် ဟန်ကျင်းသည် မြို့သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

ထိုနေ့က သူ၏တူလေးမွေးနေ့ဖြစ်သဖြင့် သူ၏အစ်မက ထမင်းစားရန် လာဖို့မှာထားခဲ့သည်။

လီအိမ်သို့ ရောက်သောအခါ သူ၏ယောက်ဖ လီရွှေချိန် မရှိပေ။ သူ၏အစ်မ ဟန်လော့မေသည် မီးဖိုချောင်တွင် ထမင်းချက်နေသည်။ လီအိမ်တွင် ဝယ်ထားသည့် အဒေါ်ကြီးတစ်ဦးရှိပြီး အိမ်မှုကိစ္စများကို လုပ်သည့်အပြင် ဟန်လော့မေကို ကလေးထိန်းပေးသည်။ လီအိမ်တွင် ထိုအဒေါ်ကြီးသာ ချက်ပြုတ်လေ့ ရှိသော်လည်း မောင်ဖြစ်သူလာမည်ကို သိသဖြင့် ဟန်လော့မေသည် ကိုယ်တိုင်ချက်ပြုတ်နေသည်။ သူမသည် မောင်ဖြစ်သူက သူမချက်သည့်ဟင်းများကို ကြိုက်သည်ကို သိသည်။

“အစ်မ၊ ယောက်ဖကော”

ဟန်ကျင်းသည် မီးဖိုချောင်တံခါးဝတွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ပခုံးပေါ်တွင် တူဖြစ်သူ လီပေါင်ကျူကို ထမ်းထားသည်။

57 03

ပေါင်ကျူသည် ယခုမှနှစ်နှစ်သာရှိသေးပြီး ဆော့ကစားရတာကို ကြိုက်သည်။ သူသည် ဦးလေးကိုသိပြီး ဟန်ကျင်းရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ့အပေါ်သို့ ခုန်တက်သည်။ သူသည် ဦးလေးက သူ့ကို မြင့်မားစွာ ထမ်းမည်ကို သိပြီး ဘာကိုမှမကြောက်ဘဲ ဆော့ချင်သလို ဆော့နိုင်သည်ကို သိသည်။

ဦးလေးသည် သူ့ကို ပခုံးပေါ်တင်လိုက်သဖြင့် ပေါင်ကျူသည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် သူ့အမေချက်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးနေသည်။

ဟန်လော့မေသည် သွားများပေါ်အောင် ပြုံးနေသည့်သူမ၏သားကို ကြည့်ပြီး ဘာမှမပြောဘဲ ပြုံးနေသည်။

ဟန်လော့မေသည် ယခုအသက်နှစ်ဆယ်ငါးနှစ်ရှိပြီ ဖြစ်ပြီး အလှအပများဖြင့် ပြည့်နေသည်။ သူမ၏ဆံပင်နက်များသည် ရိုးရှင်းသည့် ဆံထိုးတစ်ခုဖြင့် ဆံပင်ထုံးထားပြီး ရှေ့မှဆံပင်များသည် သပ်သပ်ရပ်ရပ်ရှိသဖြင့် တောက်ပသည့်နဖူးကို မြင်နေရသည်။ သူမသည် ဖြူဖွေးပြီး နီရဲသည့် အသားအရေရှိသလို အနည်းငယ် ကော့နေသည့်မျက်ခုံးများ၊ မျက်လုံးများသည် ပြုံးနေသလိုဖြစ်နေပြီး နှုတ်ခမ်းနီများက ပြည့်နေသဖြင့် လှပသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သိနိုင်သည်။

ဟန်လော့မေသည် လှပသည်မှာ အမှန်ပင်။ သူမသည် ဟန်မိသားစုတွင် နာမည်ကြီးခဲ့ပြီး ရွာသူတစ်ဦးဖြစ်သည့်တိုင် တစ်မြို့နယ်လုံး၏လူဆိုးထိန်းနှင့် လက်ထပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဟန်လော့မေ လက်ထပ်သည့်အချိန်တွင် လူအများ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သူမ ဤသို့ကောင်းမွန်သည့်ဘဝမျိုး ရမည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ခဲ့ပေ။ လူအများက သူမကို မနာလိုဖြစ်ကြသော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်သာလျှင် မည်သည့်ခံစားချက်များရှိသည်ကို သိသည်။

“မင်းယောက်ဖက ရုံးတော်မှာ၊ သူ့ကို နေ့လယ်စာလာစားဖို့ ငါပြောထားတယ်” သူမသည် သူမကိုကြည့်ပြီး ရယ်နေသည့်သားကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရယ်မောပြောဆိုလိုက်သည်။ “နင် လူဆိုးလေး၊ နင်က ဦးလေးကိုပဲ အနိုင်ကျင့်တယ်၊ ဒီတစ်ခါသာ ဦးလေးရဲ့လည်ပင်းပေါ်မှာ သေးပေါက်ရင် နင့်ကို မရိုက်ဘဲ မနေတော့ဘူး”

ပေါင်ကျူသည် နားလည်သည်ဖြစ်စေ၊ မနားလည်သည်ဖြစ်စေ မသိသော်လည်း ပို၍ပြုံးနေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အရှေ့ဘက်ခြမ်း အခန်းမှ ပစ္စည်းများပစ်ပေါက်သည့်အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဟန်လော့မေ၏မျက်နှာသည် တင်းမာသွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဟန်ကျင်းလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ထိုဘက်ကိုကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောတော့ပေ။

အဒေါ်ကြီးသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များအားလုံးကို ဆေးကြောပြီး လှီးထားပြီး ဟန်လော့မေ ကြော်ရန်သာ ကျန်တော့သည်။ ခင်ပွန်းသည် ပြန်လာတော့မည်ဟု ခန့်မှန်းရသဖြင့် ဟန်လော့မေသည် မောင်ဖြစ်သူကို သားနှင့်အတူခြံထဲသို့ ဆော့ရန်ပြောလိုက်ပြီး သူမသည် ဟင်းများ စကြော်တော့သည်။

ဟင်းတစ်မျိုးသာ ကျန်တော့သည့်အချိန်တွင် ခြံတံခါးက ရုတ်တရက်ပွင့်သွားပြီး ရိုးရိုးမျက်နှာရှိသော်လည်း တည်ငြိမ်သည့် အလယ်အလတ်အရွယ်လူတစ်ဦး ဝင်လာသည်။ သူသည် အင်္ကျီအပြာရောင် ဝတ်ဆင်ထားပြီး အနက်ရောင်ဖိနပ်များ၊ ခါးတွင်ဓားတစ်လက် ချိတ်ထားသဖြင့် သူသည် ရုံးတော်မှ ပြန်လာသည်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သိနိုင်သည်။

သူသည် ဟန်ကျင်း၏ယောက်ဖ လီရွှေချိန်ပင် ဖြစ်သည်။

ညီလေးရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လီရွှေချိန်သည် ခေါင်းညိတ်ပြီး ဆိုသည်။ “ကျင်း၊ အပေါ်ထပ်မှာ ထိုင်”

ဟန်ကျင်းသည် သူ့တူလေးကို ပခုံးပေါ်တွင်တင်ကာ လီရွှေချိန်နောက်သို့ လိုက်ပြီး ဧည့်ခန်းသို့ ဝင်သွားသည်။

လီအိမ်သည် မကြီးပေ။ ဧည့်ခန်းသည် ရှေ့တွင်ရှိပြီး အရှေ့နှင့်အနောက်အခန်းများလည်း ရှိသည်။ မီးဖိုချောင်သည် အနောက်ဘက်အခန်းဘေးတွင် ရှိသည်။ လီမိသားစုတွင် လူဦးရေ မများပေ။ လျုအဒေါ်ကြီးပါအပါအဝင် လူငါးဦးသာရှိသဖြင့် နေထိုင်ရန် လုံလောက်သည်။

ဧည့်ခန်းတွင် အခြားအိမ်များနှင့် မခြားနားဘဲ အလယ်တွင် ပန်းချီကားတစ်ချပ် ချိတ်ထားသည်။ ပန်းချီကားအောက်တွင် ကုလားထိုင်နှစ်လုံးနှင့် လက်ဖက်ရည် စားပွဲ တစ်လုံး ရှိသည်။ ဘယ်နှင့်ညာဘက်တွင် ကုလားထိုင်နှစ်လုံးနှင့် ပန်းအိုးတင်သည့် စားပွဲငယ်များရှိသည်။ ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် အရာများထည့်သည့်ဗီဒိုက ပိုင်းခြားထားပြီး နောက်တွင် စားပွဲကြီးတစ်လုံးရှိသည်။

လီရွှေချိန်နှင့် ဟန်ကျင်းသည် ဧည့်ခန်းတွင် စကားပြောနေသည်။ အခြားတစ်ဘက်တွင် လျုအဒေါ်ကြီးသည် ဟင်းများယူလာပြီး ပန်းကန်များ၊ ဇွန်းများနှင့် အိုးတစ်လုံးကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်သည်။ ဟန်လော့မေသည် နောက်ဆုံးဟင်းကို ချက်ပြီး လက်ဆေးပြီးနောက် ဧည့်ခန်းသို့ ဝင်လာသည်။

“အချိန်မလွဲကြနဲ့၊ ပူတုန်းလေး စားကြ၊ လျူအဒေါ်၊ ယန်အာကို လာထမင်းစားဖို့ ခေါ်လိုက်”

ဟန်ကျင်းနှင့် လီရွှေချိန်တို့သည် စားပွဲတွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။ လျုအဒေါ်သည် အရှေ့အခန်းသို့ သွားသောအခါ ပစ္စည်းများ ပစ်ပေါက်သည့်အသံများ ထပ်မံထွက်လာသည်။ လီရွှေချိန်၏မျက်နှာသည် မည်းသွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောသည်။ “ငါတို့ အရင်စားကြ၊ သူ့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့”

57 04

ဟန်လော့မေသည် ဘာမှမပြောတော့ဘဲ ခင်ပွန်းနှင့်မောင်ဖြစ်သူကို အရင်သောက်ရန် ပြောလိုက်ပြီး သူမ၏သားကိုပွေ့ကာ စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းအချို့ကို ပန်းကန်လုံးထဲထည့်ပြီး ဇွန်းဖြင့်ခွံ့ကျွေးသည်။ ခဏအကြာတွင် လျုအဒေါ်သည် ကြေကွဲသည့်ပုံစံဖြင့် ပြန်လာသည်။ သူမ၏အဝတ်အစားသည် စိုစွတ်နေပြီး ဆံပင်လည်း ရှုပ်ပွနေသည်။

သူမသည် တိုးတိုးလေးပြောပြီး ဆိုသည်။ “သခင်မလေးက ဗိုက်မဆာဘူးတဲ့”

ဟန်လော့မေသည် သက်ပြင်းချပြီး ဘာမှမပြောတော့ပေ။ သူမသည် လျုအဒေါ်ကို မီးဖိုချောင်သို့သွားပြီး ပန်းကန်တစ်ခုယူရန် ပြောသည်။ စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းအချို့ကို ထည့်ပေးလိုက်ပြီး လျုအဒေါ်ကို အရှေ့ဘက်ခြမ်းအခန်းသို့ ပို့ပေးလိုက်ပြီး လျုအဒေါ်ကို မီးဖိုချောင်တွင် ထမင်းစားရန် ပြောသည်။

လျုအဒေါ်သည် ဟင်းပန်းကန်ကို ယူသွားသောအခါ အရှေ့ဘက်ခြမ်းအခန်းမှ ပန်းကန်နှင့်ပန်းကန်လုံးများကွဲသံများ ကြားလိုက်ရသည်။

လီရွှေချိန်သည် စားပွဲကို ရိုက်လိုက်ပြီး ဒေါသဖြင့်ဆိုသည်။ “သူမ မစားချင်ရင် မပေးတော့နဲ့”

ဟန်လော့မေသည် စည်းရုံးလိုက်သည်။ “တော်ပြီလေ၊ ဘာကိစ္စ ကြီးကြီး ရှိတာမှတ်လို့” သူမသည် ယောက်ျားဖြစ်သူကို ပြောလိုက်ပြီး ကိစ္စကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ “စား၊ မင်းယောက်ဖနဲ့ များများသောက်”

ဤဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးတွင် ဟန်ကျင်းသည် အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသည်။ သူ့အစ်မက ပြောသည့်အတိုင်း သူသည် ဝိုင်ခွက်ကို ကောက်ယူပြီး လီရွှေချိန်ကို တိုက်လိုက်သည်။ လီရွှေချိန်သည် ယောက်ဖလေးရှေ့တွင် သူ့သမီးကို မဆူတော့ဘဲ သူနှင့်အတူ သောက်လိုက်သည်။

ကိစ္စသည် ခဏတာပြီးသွားခဲ့သည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် လီရွှေချိန်သည် ရုံးတော်တွင် အရေးကိစ္စများရှိသဖြင့် အလျင်အမြန် ပြန်သွားရသည်။ ယောက်ဖဖြစ်သူလာမည်ကို သိသလို သား၏မွေးနေ့လည်းဖြစ်သဖြင့် ပြန်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ယောက်ဖဖြစ်သူကို အိမ်တွင် သူ့အစ်မနှင့်အတူ နေရန်ပြောပြီး ညစာစားရန်လည်း မှာခဲ့ပြီးနောက် အလျင်အမြန်ထွက်ခွာသွားသည်။

လျုအဒေါ်သည် စားပွဲများကို သိမ်းဆည်းရန် ရောက်လာသည်။ ဟန်လော့မေသည် မောင်ဖြစ်သူကို အရှေ့ဘက်အခန်းသို့ ခေါ်သွားပြီး စကားပြောကြသည်။ ပေါင်ကျူသည် ဗိုက်ပြည့်ပြီးနောက် မျက်လုံးများကို ပွတ်သဖြင့် ဟန်လော့မေသည် သူ့ကို ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်စေပြီး ပုတ်ကာသိပ်လိုက်သည်။

ဟန်ကျင်းသည် သူ၏အိတ်ထဲမှ သက်ရှည်သော့ကို ထုတ်ပြီး သူ၏တူလေးလည်ပင်းတွင် ဆွဲပေးလိုက်သည်။

“ပိုက်ဆံတွေ အလကားဖြုန်းပြန်ပြီ”

“အစ်မ၊ ဒါက ဈေးမကြီးပါဘူး၊ ကျွန်တော့်မှာ တူလေးတစ်ယောက်ပဲရှိတာ၊ ဦးလေးက နှမြောလို့မရဘူးလေ”

သက်ရှည်သော့သည် ကလေးလက်ဖဝါးအရွယ်အစားဖြစ်ပြီး အရှေ့ဘက်တွင် ‘သက်ရှည်’ ဟူသည့် စကားလုံး ရေးထိုးထားသည်။ လီရွှေချိန်ကို လက်ထပ်ပြီးနောက် ဟန်လော့မေသည် ရွာသူ မဟုတ်တော့ပေ။ သူမသည် ဆံထိုးကို ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဤသက်ရှည်သော့သည် မောင်ဖြစ်သူ၏ ပိုက်ဆံဆယ်တွဲကျော်ကုန်ကျခဲ့သည်ကို သိသည်။

“တော်ပြီ၊ မင်းပိုက်ဆံရတာလွယ်မှန်း ငါသိပါတယ်၊ မင်းနဲ့မပြောတော့ဘူး၊ အစ်မပြောတာကို နားထောင်၊ မင်းလည်း ပိုက်ဆံတွေစုရမယ်၊ အဲ့ကျမှ မင်းမိန်းမယူနိုင်မှာ”

ဟန်ကျင်းသည် ရယ်လိုက်ပြီး သူ၏အစ်မကို တည့်တည့် မဖြေတော့ဘဲ ဆိုသည်။ “အစ်မ၊ အဲ့မိန်းကလေး အခုထိ အဲ့လိုပဲလား”

သူသည် ယောက်ဖ၏သမီးသည် သူ၏အစ်မကို မကြိုက်သည်ကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက သိသည်။ သို့သော် သူသည် လီအိမ်သို့ တစ်ခါတစ်ရံသာ လာတတ်သဖြင့် သိပ်မတွေ့ရပေ။ ယနေ့ သူ မြင်သည့်အရာက သူတို့နှစ်ဦး ရန်ဖြစ်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ရန်ငြိုးဖွဲ့နေသလိုမျိုးပင် ဖြစ်သည်။

ဟန်လော့မေသည် ရှက်ရယ်ရယ်ပြီး အဓိပ္ပာယ်ကို ရှောင်ရှားကာ ဆိုသည်။ “မင်းက မိန်းကလေးလို့ ပြောတယ်၊ ငါက သူ့ကို ဘယ်လိုဒေါသထွက်မှာလဲ၊ သူမအကြောင်း မပြောတော့ဘူး၊ မင်းကြိုက်တဲ့ မိန်းကလေးရှိလား၊ ရှိရင် ငါကိုယ်တိုင် သွားတွေ့ပေးမယ်”

ဤမေးခွန်းကို ဟန်လော့မေသည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ မေးခဲ့သည်။ သူမသည် မောင်ဖြစ်သူ၏အရေးကိစ္စကို အမြဲစိတ်ပူနေသည်။

ဟန်ကျင်းသည် သူ၏အစ်မကို ကြည့်လိုက်သည်။

57 05

သူမက မိန်းကလေးတစ်ဦးဟု ပြောသော်လည်း ထိုမိန်းကလေးသည် ယခုအသက်တစ်ဆယ့်ငါးနှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး သူ့အစ်မသည် နှစ်ဆယ်ငါးနှစ်သာ ရှိသေးသည်။ ထိုစဉ်က သူ၏အစ်မ လီရွှေချိန်နှင့် လက်ထပ်သည်ကို သူ သဘောမတူခဲ့ပေ။ လီရွှေချိန်က အခြေအနေ ကောင်းသော်လည်း သူ၏အစ်မထက် ကိုးနှစ်ကြီးပြီး အသက်ကိုးနှစ်ရှိပြီ ဖြစ်သည့် သမီးတစ်ဦးရှိသည်။

မိထွေးဖြစ်ရသည်မှာ ခက်ခဲသည်။

ဟန်ကျင်းသည် မိထွေး မလုပ်ဖူးသော်လည်း အခြားမိထွေးများကို မြင်ခဲ့ဖူးသည်။ သူတို့၏ဘဝသည် အလွန်ခက်ခဲသည်။ သူ၏အမေသည်လည်း အခက်အခဲများစွာ ရှိခဲ့သည်။ သူမသည် အခြားသူများ၏ ကလေးများကို ကောင်းကောင်းမပြုစုဟု အပြစ်တင်မည်ကို ကြောက်ရသည်။

ထို့ကြောင့် ထိုစဉ်က လီရွှေချိန်၏အခြေအနေက ကောင်းမွန်သော်လည်း သူသည် သူ၏အစ်မကို ထိုသို့လက်ထပ်ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။ သို့သော် သူ့အစ်မက အတင်းအကျပ် ပြောသဖြင့် သူက တားဆီး၍မရခဲ့ပေ။

သူ၏အစ်မ လက်ထပ်မည့်နေ့ မတိုင်မီတစ်ရက်တွင် သူမ၏လက်ကို ကိုင်ပြီး သူတို့သားအမိသည် အခြေအနေ မကောင်းကြောင်း၊ သူမသည် လက်ထပ်ရမည် ဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ ဟန်မိသားစုမှလူများက သူမကို ရောင်းစားမည့်အစား သူမကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ပြီး လက်ထပ်လိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်။ ထိုသို့လက်ထပ်လိုက်ပါက သူမသည် သူ့ကို နောက်ပိုင်းတွင် ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု ဆိုသည်။

ထိုအချိန်က ဟန်ကျင်းသည် အခြေအနေ မကောင်းပေ။ ဟန်မိသားစုတွင် သူ့အတွက်နေရာ မရှိသလို မြို့သို့သွား၍ အလုပ်လုပ်သောအခါလည်း လူများက သူ့နာမည်ဆိုးကို ပြောကြသဖြင့် ဘယ်သူမှ အလုပ်မခန့်ကြပေ။ သူသည် ကိုယ့်ကိုကိုယ်ထိန်းနိုင်ရန် အလုပ်ကြမ်းများသာ လုပ်ရသည်။

ထိုအချိန်က ဟန်ကျင်းသည် ဒေါသထွက်နေပြီး ကံမကောင်းသည့်ဘဝကို မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။ သူ၏အစ်မပြောသည်ကို ကြားပြီးနောက် သူသည် ချက်ချင်း နိုးကြားလာခဲ့သည်။ ဟုတ်သည်။ သူဘာလုပ်နေတာလဲ။ အခြေအနေကို ပြောင်းလဲ၍ မရသည်ကို သူသိသည်။ ဟန်မိသားစုတွင် နေရာမရှိသည်ကို သိသည်။ သူ၏အမြင်ကို ကျယ်ပြန့်အောင် လုပ်သင့်သည်။ သူ့အစ်မသည် သူတို့၏အခြေအနေကို ပြောင်းလဲရန် ဤသို့ပေးဆပ်နေသည်။ သူ အမျိုးသားတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး ဘာကြောင့် ဆက်လက်ပြီး အချိန်ဖြုန်းနေရမှာလဲ။

ဟန်လော့မေ ထွက်ခွာပြီးနောက် ဟန်ကျင်းသည် အခြားမြို့သို့ သွားခဲ့သည်။ ပထမတော့ သူသည် ယခင်ကလို အလုပ်ကြမ်းများလုပ်ခဲ့သည်။

သို့သော် လူရှိသည့်နေရာတိုင်းတွင် ရန်ဖြစ်မှုများ ရှိသည်။ ထိုမြို့သည် ချမ်းသာသည့်မြို့ ဖြစ်သဖြင့် နေရာတိုင်းတွင် စည်းကမ်းများရှိသည်။ ဥပမာ ဆိပ်ကမ်းတွင် အလုပ်လုပ်သည့်လူများသည် အဖွဲ့များဖွဲ့ပြီး အခြားသူများအား အလုပ်မလုပ်ရန် တားဆီးကြသည်။ အလုပ်လုပ်ချင်ပါက အဖွဲ့ဝင်ပြီး ပိုက်ဆံပေးရမည်ဖြစ်သည်။

ထိုလူများအပြင် အခြားလူမိုက်များလည်း ရှိသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏နယ်မြေတွင် အလုပ်လုပ်သည့်လူများထံမှ အခွန်ကောက်ကြသည်။

ဤအရာများသည် အလွန်ဆိုးရွားပြီး ခေါင်းမာသည့်လူများစွာကို ရိုက်နှက်ကြသည်။

သို့သော် ဟန်ကျင်းသည် ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ သူ ရိုက်လေလေ၊ သူက ပို၍ပို၍ခေါင်းမာလေလေ ဖြစ်သည်။ သူ၏ယောက်ဖသည် လူဆိုးထိန်း ဖြစ်သော်လည်း သူသည် အကူအညီ မတောင်းခဲ့ပေ။ သူ၏အစ်မသည် အခက်အခဲများစွာရှိသည်ကို သူသိသည်။ သူမသည် မိထွေးဖြစ်နေသဖြင့် အခက်အခဲမရှိဘဲ နေနိုင်မည်လား။ သူသည် သူ၏အစ်မကို ဒုက္ခမပေးသင့်ပေ။

ပထမနှစ်လအတွင်းတွင် ဟန်ကျင်းသည် အလွန်ဆိုးရွားခဲ့ပြီး ထမင်းမစားရသည်ကလည်း မနည်းပေ။ သူထွက်လာသည်နှင့် လူများက သူ့ကို လိုက်ရိုက်ကြသည်။ သူသည် တစ်ခါက ဘုရားကျောင်းဟောင်းတစ်ခုတွင် ဒဏ်ရာများနှင့်သေတော့မလိုပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် တတိယလတွင် သူသည် အခြားသူများနှင့်အတူ ပုန်ကန်ပြီး သူတို့ကိုယ်ပိုင်နယ်မြေကို သိမ်းပိုက်ခဲ့သည်။

ဤသို့ဖြင့် ဟန်ကျင်းသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း သူ့ကိုယ်ပိုင်အင်အားကို တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ သို့သော် လူတိုင်းသည် စားသောက်ရမည် ဖြစ်သည်။ ဟန်ကျင်းသည် ဆင်းရဲသားများထံမှ အခွန် မကောက်နိုင်သော်လည်း သူ၏ညီအစ်ကိုများသည် အစားအစာ လိုအပ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် လောင်းကစားရုံပိုင်ရှင်နှင့် ပူးပေါင်းခဲ့သည်။

လောင်းကစားရုံသည် တစ်နေရာတွင် ရပ်တည်ရန် အရာအားလုံးကို ဂရုစိုက်ရသည်။ ရုံးတော်ကိုလည်း ဂရုစိုက်ရသလို အကာအကွယ် ပေးမည့်လူများလည်း လိုအပ်သည်။

ဟန်ကျင်းသည် ထိုအရာများကို ပံ့ပိုးပေးနိုင်သည်။

ခြောက်နှစ်တာကာလအတွင်း သူတို့မောင်နှစ်မနှစ်ဦးသည် တိုးတက်လာခဲ့သည်။ တစ်ဦးက အလုပ်ကြမ်းလုပ်သည့် လူတစ်ဦးမှ လောင်းကစားရုံတွင် အစောင့်ဖြစ်လာပြီး တစ်ဖက်တွင်လည်း သူ၏ကိုယ်ပိုင်အဖွဲ့အစည်း ရှိသည်။ အခြားတစ်ဦးက ရွာသူတစ်ဦးမှ လက်ထပ်ပြီး စိုပြေသည့် မိသားစုတွင် ခိုင်မာစွာရပ်တည်နိုင်ခဲ့ပြီး မိထွေးဖြစ်ရသည်ကိုလည်း သင်ယူခဲ့သည်။

57 06

ခက်ခဲသလား။

ခက်ခဲသည်မှာ သေချာသည်။ သို့သော် လူတိုင်းအသက်ရှင်ရမည်ဖြစ်သည်။

“မင်းဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလိုကြည့်နေတာလဲ” ဟန်လော့မေသည် ဆံထိုးကို ကိုင်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူမ ငါ့ကို ဘာမှလုပ်လို့ မရတော့ဘူး”

သူမပြောသည့် ‘သူမ’ သည် လီရွှေချိန်၏သမီး လီယန်အာ ဖြစ်သည်။ ဟန်လော့မေ လက်ထပ်သည့်အချိန်တွင် လီယန်အာသည် ကိုးနှစ်ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ ကိုးနှစ်အရွယ်ကလေးသည် ဤသူသည် သူမ၏အမေအရင်း မဟုတ်ကြောင်း နားလည်ပြီး မိထွေးသည် လူဆိုးများ ဖြစ်သည်ကို သိသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဟန်လော့မေကို ရန်ပြုသည်။ ဟန်လော့မေသည် လီရွှေချိန်ကြောင့် သူမရှေ့တွင် အရှုံးများစွာရှိခဲ့သည်။

မောင်ဖြစ်သူတိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဟန်လော့မေက ဆိုသည်။ “မင်းယောက်ဖက စိတ်ကောင်းရှိတယ်၊ အခုလည်း ငါ့ဘက်ကို ရပ်တည်ပေးတယ်၊ ပေါင်ကျူလည်း ရှိနေပြီ၊ မင်းဘာကို စိတ်ပူနေတာလဲ၊ နောက်တစ်နှစ်နှစ်လောက်ဆို သူမ လက်ထပ်တော့မှာ၊ ငါလည်း သူမကို နှစ်နှစ်လောက် သည်းမခံနိုင်ဘူး၊ တခြားအရာတွေ မကြည့်ရင်တောင်မှ မင်းယောက်ဖကိုတော့ ကြည့်ရမယ်၊ ဒီနှစ်တွေအတွင်း သူက ငါ့ကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံခဲ့တယ်”

“အစ်မ၊ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ကျွန်တော့်ကို ပြောပြရမယ်၊ အမြဲတမ်းစိတ်ထဲမှာ မထားနဲ့၊ အခု ကျွန်တော်လည်း အရည်အချင်းအချို့ရှိလာပြီ၊ အစ်မကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ပြီ”

သူ၏အစ်မက ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျခဲ့သည်ကို သိသောအခါ ဟန်ကျင်းသည် ထိုမိန်းကလေးကို သတ်ပစ်ချင်သည့်စိတ်ပင် ပေါက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဤကိစ္စသည် ရှုပ်ထွေးလွန်းသည်။ သူ၏ယောက်ဖသည် သူ၏အစ်မကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ထိုသူသည် ဆယ်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သဖြင့် ဟန်ကျင်းသည် တိတ်တဆိတ် သည်းခံခဲ့ရသည်။

ထိုအချိန်ကတည်းက ဟန်ကျင်းသည် သူ၏အစ်မကို ကာကွယ်ပေးမည်ဟု တိတ်တဆိတ် ကတိပြုခဲ့သည်။

“သိပြီ၊ သိပြီ၊ မင်းအစ်မက ကလေးမဟုတ်တော့ဘူး၊ စိတ်ပူနေစရာ မလိုတော့ဘူး၊ မင်းယောက်ဖလည်းရှိတယ်လေ” ဟန်လော့မေသည် ပြုံးနေသော်လည်း သေချာကြည့်လျှင် မျက်ရည်များ စိုနေသည်ကို မြင်နိုင်သည်။

“တော်ပြီ၊ ငါ့အကြောင်း မပြောတော့ဘူး၊ မင်းဘယ်လိုထင်လဲ၊ မင်းအသက်လည်း မငယ်တော့ဘူး၊ မိန်းမယူဖို့ စဉ်းစားရတော့မယ်၊ အမေကလည်း...”

သူမသည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဆိုသည်။ “အမေကလည်း မင်းကို စိတ်ပူနေတယ်”

ဟန်ကျင်းသည် လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “သူ့စိတ်ပူတာက ဘာထူးလို့လဲ၊ သူက ကျွန်တော့်ကို စိတ်ပူတာတော့ ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဟိုဘက်က ကျွန်တော့်ထက် ပိုအရေးကြီးတယ်”

မိခင်တစ်ဦးဖြစ်နေသဖြင့် ဟန်လော့မေသည် ယခင်ကလို ခေါင်းမာခြင်း မရှိတော့ပေ။ သူမသည် အခြားသူများကို နားလည်အောင်ကြိုးစားနေသည်။ သူမသည် မိထွေးဖြစ်သလို သူမ၏အမေလည်း မိထွေးဖြစ်သည်။ သူမ၏အမေတွင် ပြဿနာများစွာ ရှိခဲ့သော်လည်း သူတို့၏အဖေ ကွယ်လွန်ပြီးနောက် သူမသည် သူတို့နှစ်ဦးကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့သည်။

“သူမကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့၊ သူမလည်း ခက်ခဲခဲ့တာပဲ”

ဟန်ကျင်းသည် ထိုပြဿနာအကြောင်း သူ့အစ်မနှင့် မပြောချင်တော့ပေ။ သူသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဟန်လော့မေသည် မောင်ဖြစ်သူက မျက်နှာသာပေးနေသည်ကို သိသော်လည်း တစ်ရက်တည်းဖြင့် ရင်တွင်းခံစားချက်များ မပျောက်နိုင်သဖြင့် ထပ်မံ၍မပြောတော့ပေ။

“တော်ပြီ၊ ဒီအကြောင်းတွေ မပြောတော့ဘူး၊ မင်းလာတာ ရှားတယ်၊ ဒီလိုတွေပြောနေလို့ မကောင်းဘူး၊ တကယ်ပြောရရင် မင်းလက်ထပ်ဖို့ ဘယ်လိုတွေးလဲ၊ မင်းကြိုက်တဲ့ မိန်းကလေး ရှိလား”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဟန်ကျင်းသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို သတိရလိုက်သည်။

သူ ကြိုက်တဲ့ မိန်းကလေးတော့ ရှိသည်။ သို့သော် ထိုမိန်းကလေးက သူ့ကို မကြိုက်သေးပေ။

သူမမောင်၏အမူအရာကို ကြည့်သောအခါ ဟန်လော့မေသည် အံ့အားသင့်စွာပြောသည်။ “ရှိတယ်လား၊ တကယ်လား၊ ငါ့ကိုပြော၊ ဘယ်သူ့သမီးလဲ၊ လှလား၊ သိမ်မွေ့လား”

ဟန်ကျင်းသည် ရယ်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “အစ်မ၊ ဘာမှမဖြစ်သေးဘူး၊ ဘာလို့ ဒီလောက်စိတ်ပူနေရတာလဲ”

57 07

ဟန်လော့မေသည် သူ့ကို ရိုက်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “မင်းက ငါ့မောင်ပဲ၊ မင်းကိုစိတ်မပူရင် ဘယ်သူ့ကို ပူရမှာလဲ၊ မြန်မြန်ပြော”

ဟန်ကျင်းသည် သူ့အစ်မကြောင့် မတတ်နိုင်တော့ဘဲ အချို့အရာများကိုသာ ပြောပြသည်။

“မင်းပြောသလိုဆို ဒီမိန်းကလေးက တကယ်ကောင်းတဲ့သူပဲ၊ တစ်နေ့ ငါ့ကို လာပြပေး၊ ငါ သွားတောင်းရမ်း ပေးရမလား” ဟန်လော့မေသည် ပျော်ရွှင်နေသဖြင့် ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။

သူမသည် ဤသို့စိတ်လှုပ်ရှားနေရခြင်းသည် နှစ်ပေါင်းများစွာက သူမ၏မောင်ကို မေးမြန်းခဲ့သော်လည်း သူသည် ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။ သူက ဤသို့ အလုပ်လုပ်သူတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် အမျိုးသမီးများသည် သူ့အနားတွင် အများကြီးရှိမည်ဟု ပြောလေ့ရှိသည်။ သို့သော် သူသည် ဘုန်းကြီးတစ်ပါးလို အမျိုးသမီးများကို စိတ်မဝင်စားပေ။ ဟန်လော့မေသည် သူမ၏မောင်သည် မိန်းမပျိုများထံသို့ စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိဟုပင် ထင်ခဲ့သည်။ ယခုသူ၏မောင်က မိန်းကလေးတစ်ဦးကို စိတ်ဝင်စားသည်ကို သိသောအခါ သူမသည် ပျော်ရွှင်သွားသည်။

“အစ်မ၊ တော်ပြီ၊ မိန်းကလေးက ဘယ်လိုထင်လဲဆိုတာ မသိသေးဘူး၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့နာမည်ဆိုးကိုလည်း အစ်မသိပါတယ်”

ကျန်သည့်စကားကို ဟန်ကျင်း မပြောတော့ပေ။ သို့သော် ဟန်လော့မေသည် အဓိပ္ပာယ်ကို သိသည်။ ဟန်မိသားစုမှလူများက ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသို့ စဉ်းစားသောအခါ သူမသည် သူမ၏မောင်ကို အမေနှင့်အတူ ပြန်ပေါင်းစည်းရန် ပြောချင်သည့်စိတ်ပင် ပျောက်သွားသည်။

ဘာလုပ်ရမလဲ။ မောင်ဖြစ်သူသည် တကယ်ပဲ ကောင်းမွန်သည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးကို လက်ထပ်၍ မရတော့ဘူးလား။

ဟန်ကျင်းသည် သူ့အစ်မ ဘာတွေးနေသည်ကို နားမလည်ပဲမနေနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် နှစ်သိမ့်သည်။ “အစ်မ၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော့်ကို အချိန်နည်းနည်းပေးပါ၊ သူ့ကို အစ်မရဲ့ယောင်းမအဖြစ်နဲ့ ခေါ်လာပေးမယ်”

ဟန်လော့မေသည် ဘာမှမပြောနိုင်တော့ဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ခဏတာ စကားပြောကြပြီး ဟန်ကျင်းထွက်ခွာသွားသည်။ ဟန်လော့မေသည် သူ့ကို ညစာစားရန် နေဖို့ပြောသော်လည်း ဟန်ကျင်းက ငြင်းလိုက်သည်။

သူသည် သူ၏အစ်မကို အလုပ်ပြောင်းချင်သည်ဟု မပြောတော့ပေ။ ဘာလို့ဆို အရာအားလုံးက မဖြစ်သေးသဖြင့် ပြောရသည်မှာ စောလွန်းနေသည်။

ညစာစားသည့်အချိန်တွင် ဒုတိယသားမိသားစုမှ အခြားသူများက မိန်ရှီ၏ပုံမှန် မဟုတ်သည်ကို သတိထားမိကြသည်။

မည်သို့သတိမထားမိဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။ သူမ၏ခေါင်းတွင် တောက်ပသည့် ဆံထိုးတစ်ခု ထိုးထားသဖြင့် သေချာကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် မြင်နိုင်သည်။

မိန်ရှီသည် မိသားစုမှလူများ သူမကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်းသာပီတိဖြစ်နေသည်။ “ယွဲ့အာက ဝယ်ပေးတာ၊ ငါမဝယ်ဘူးလို့ ပြောတာတောင် လျှို့ဝှက်ပြီး ဝယ်လာတယ်၊ ပိုက်ဆံအလကားဖြုန်းတာ”

“အမေ၊” လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိတော့ဘဲ ဆိုသည်။ “မေမေက မနက်ဖြန် ဖေအိမ်ကို သွားရမှာလေ၊ ကောင်းကောင်း ပြင်ဆင်သွားရင် ကျွန်မတို့မိသားစု မျက်နှာပန်းလှတာပေါ့၊ သမီးက အိမ်မှာပဲနေတာ၊ ပိုက်ဆံကုန်စရာမရှိဘူး၊ ဒါက သမီးက အမေ့ကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်တာလို့ မှတ်လိုက်ပါ”

ဖြူဖွေးနူးညံ့သည့်သမီးသည် စိတ်နေစိတ်ထားကောင်းသလို ကြင်နာမှုလည်း ရှိသဖြင့် မိန်ရှီသည် သူမကို မည်သို့ အပြစ်တင်နိုင်မည်နည်း။ သူမသည် အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်နေသည်။ သို့သော် သူမသည် ပိုက်ဆံအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည်။

လုမင်ဟိုင်သည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် သူ၏ဇနီးကို ကြည့်ပြီး ဆိုသည်။ “ကျောင်းအာအမေရေ…”

မိန်ရှီသည် သူမ၏ခင်ပွန်း ဘာပြောမည်ကို သိသဖြင့် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ “တော်ပြီ၊ ဒါတွေ မပြောတော့ဘူး၊ စား”

နောက်တစ်နေ့တွင် ဒုတိယသားမိသားစုမှ လူများက သူတို့၏အဝတ်အစားများကို ထုတ်ပြီး အထူးတလည် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် တောက်ပပြီး ကြည့်ကောင်းနေသည်။ ဒုတိယသားမိသားစုမှ လူများသည် မဆိုးဘဲ လှပကြသည်။ မိန်ရှီသည် နုပျိုစဉ်က အလှများ မပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေသလို လုမင်ဟိုင်သည်လည်း အရပ်ရှည်ပြီး ချောမောသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အတူတူ ရပ်နေသောအခါ ရွာသားများ မဟုတ်ဘဲ ကြည့်ကောင်းသည့် စုံတွဲလို ဖြစ်နေသည်။

လုကွမ်းယီသည်လည်း အဝတ်အစားသစ်များ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူသည် လုကျောင်းယွဲ့ အသစ်ချုပ်ပေးသည့်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ယခင်ကလို အဝတ်အစားကြမ်းများ ဝတ်ဆင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ သူသည် ကြည့်ကောင်းသဖြင့် ဤသို့ဝတ်ဆင်လိုက်သောအခါ ချောမောသည့် လူငယ်လေးတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။

လူသုံးဦးသည် ဖေအိမ်အတွက် လက်ထပ်လက်ဆောင်များယူပြီး အပြင်သို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

******

58 01

အခန်း 58 ဒီလက်ထပ်ပွဲကို ရပ်လိုက်တော့မယ်

လက်ထပ်ပွဲရက်ကို ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားပြီး လုကွမ်းယီသည်လည်း ကြိုတင် အကြောင်းကြား ထားသဖြင့် ဖေမိသားစုကလည်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည်။ လုမိသားစုမှ ဒုတိယသားမိသားစုသုံးဦးသည် အဝေးမှလာနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဖေအဖေနှင့် မောက်ရှီသည် အိမ်ထဲမှချက်ချင်းထွက်လာပြီး နှုတ်ဆက်ကြသည်။ ဖေကွေ့အာသည် အခန်းထဲတွင် ခဏရပ်ပြီးနောက် အတွင်းခန်းသို့ ပုန်းလိုက်သည်။

ဖေကွေ့အာတွင် အစ်ကိုနှစ်ယောက်နှင့် မောင်တစ်ယောက်ရှိသည်။ အကြီးဆုံးအစ်ကိုက ဖေတာ့ကျူ၊ ဒုတိယအစ်ကိုက ဖေအာ့ကျူနှင့် ညီက ဖေရှောက်ကျူ ဖြစ်သည်။ ဖေတာ့ကျူနှင့် ဖေအာ့ကျူတို့သည် လက်ထပ်ပြီးကြပြီ ဖြစ်ပြီး ဖေတာ့ကျူတွင် ကလေးပင်ရှိသည်။ ထိုနေ့က သူတို့၏ဆွေမျိုးများ လာမည်ကို သိသဖြင့် မိသားစုအားလုံးသည် သပ်သပ်ရပ်ရပ်နှင့် ပြင်ဆင်ထားကြသည်။ ထိုနှစ်ယောက်၏ ကလေးများသည်လည်း သန့်ရှင်းပြီး သပ်သပ်ရပ်ရပ် ရှိသဖြင့် မိခင်များ၏နောက်တွင် ရပ်နေကြသည်။

တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ဒုတိယသားမိသားစုသုံးဦးသည် ဖေအဖေ၊ မောက်ရှီနှင့် ဖေကွေ့အာ၏အစ်ကိုနှစ်ယောက်တို့နှင့်အတူ ဧည့်ခန်းသို့ ဝင်လာကြသည်။

ဖေမိသားစု၏ဘဝသည် သိပ်မကောင်းပေ။ သူတို့သည် မြေအိမ်တွင် နေထိုင်ကြသည်။ အခန်းခြောက်ခန်းတွင် လူဆယ်ဦးကျော် နေထိုင်ကြသည်။ သို့သော် ရွာသားအများစုသည်လည်း ဤနည်းဖြင့် နေထိုင်ကြသဖြင့် အပြစ်ပြောစရာ မရှိပေ။

ယူလာသည့်လက်ထပ်လက်ဆောင်များကို စားပွဲဘေးတွင် ထားပြီးနောက် ဒုတိယသားမိသားစုမှ လူနှစ်ဦးသည် ထိုင်ပြီး ဖေမိသားစုနှင့် စကားပြောကြသည်။ လုကွမ်းယီသည်လည်း မိဘနှစ်ပါး၏ဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး ဘေးသို့မကြည့်ဘဲ တောင့်တောင့်ကြီး ထိုင်နေသည်။ သူသည် တင်းမာနေသလို အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ရှက်ရွံ့နေပုံပေါ်သည်။

ဖေမိသားစုမှ လူကြီးနှစ်ဦးသည် ဒုတိယသားမိသားစုထက် အနည်းငယ်ကြီးကြသည်။ သူတို့သည် အသက် ပိုမကြီးသော်လည်း ရွယ်တူများကဲ့သို့ မဖြစ်ဘဲ အသက်ပိုကြီးပုံ ပေါ်သည်။ သို့သော် ဒုတိယသားမိသားစုသည် မအံ့သြကြပေ။ ပထမအချက်မှာ သူတို့သည် ကြိုတင်တွေ့ဖူးပြီးဖြစ်သလို ဒုတိယအချက်မှာ ရွာသားအများစုသည် လယ်ထဲတွင် ကြာရှည် နေထိုင်ရသဖြင့် အိုမင်းရင့်ရော်ပုံ ပေါ်သည်။

*** ***

လက်ထပ်ရန်လာခြင်း ဖြစ်သော်လည်း မည်သူမျှ ထိုကိစ္စကို မပြောကြသေးပေ။

ရွာသားများသည် စည်းကမ်း မများလှသော်လည်း ထိုအချိန်တွင် မျက်နှာကို ဂရုစိုက်ကြသဖြင့် လက်ထပ်လက်ဆောင်များကို ချက်ချင်း စစ်ဆေးခြင်း မပြုလုပ်ပေ။ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ရင်းနှီးကြသလို လက်ထပ်လက်ဆောင်ငွေကိုလည်း ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် အခြားစည်းကမ်းများကို ဂရုမစိုက်ကြတော့ပေ။

ထို့ကြောင့် မိသားစုနှစ်ခုသည် ပုံမှန်စကား ပြောဆိုနေကြသည်။ သူတို့သည် ပထမတော့ စကားစမြည်ပြောပြီးမှ အဓိကအကြောင်းအရာသို့ ပြောင်းရန် ရည်ရွယ်သည်။

ဖေအာ့ကျူ၏ဇနီးလျိုရှီသည် ပြီးခဲ့သည့်နှစ်ကမှ လက်ထပ်ခဲ့သဖြင့် ယောင်းမလေး၏ လက်ထပ်ပွဲအကြောင်းကို သိပ်မသိပေ။ သူမသည် လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်ကမှ လုမိသားစုသည် လက်ထပ်လက်ဆောင်ကိုးတွဲ ကိုးမူးပေးခဲ့သည်ကို ကြားသိခဲ့ရသည်။ ထိုအကြောင်းကို သိပြီးနောက် သူမသည် ထိုပိုက်ဆံများကို စိတ်ပူနေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမသည် ဧည့်ခန်းသို့ ဝင်ခွင့်မရသဖြင့် ခြံထဲတွင် ရပ်ပြီး အတွင်းသို့ ခေါင်းငုံ့ကြည့်နေသည်။ အချိန်အကြာကြီး ကြည့်ပြီးနောက် ဘာမှမတွေ့ရသဖြင့် သူမသည် လှည့်ပြီး သူမခင်ပွန်း၏အင်္ကျီကို ဆွဲလိုက်သည်။

“ဟေ့၊ လုမိသားစုက လက်ထပ်လက်ဆောင်ငွေ ယူလာတာ ဟုတ်တယ်ထင်လား၊ သူတို့က ပိုက်ဆံမရှိလို့ တစ်နှစ်လောက်ဆွဲဆန့်ခဲ့တယ်လို့ ပြောတယ်၊ ဒီတစ်နှစ်အတွင်းမှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးရှိလာတာလား၊ ဆယ်တွဲလောက် တကယ်ရှိတာလား”

ဖေအာ့ကျူသည် သူ၏ဇနီးကို စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ကြည့်ပြီး သူမကို စိုက်ကြည့်ကာ အခန်းထဲသို့ လှည့်ပြန်သွားသည်။

လျိုရှီသည်လည်း နောက်မှ လိုက်ဝင်သွားပြီး အခန်းထဲရောက်မှ အသံကို ပိုကျယ်လာစေသည်။

“တကယ်ပဲ ဆယ်တွဲလောက်ရှိတာလား” သူမသည် ဖေမိသားစုနှင့် လက်ထပ်သည့်အချိန်တွင် ဖေမိသားစုက နှစ်တွဲသာပေးခဲ့သဖြင့် ဆယ်တွဲသည် သူမ၏အမြင်တွင် အလွန်များပြားသည့်ပမာဏ ဖြစ်သည်။

58 02

ထိုပမာဏသည် အမှန်တကယ် များပြားသည်။ ချမ်းသာကြွယ်ဝသည့်လူများသာ မိန်းကလေးဘက်သို့ ဤမျှများပြားသည့် ပမာဏကို ပေးလေ့ရှိသည်။ ဒုတိယသားမိသားစု၏ လက်ရှိအခြေအနေအရ ဤမျှများပြားသည့် ပိုက်ဆံကို မပေးနိုင်ပေ။ သို့သော် ထိုစဉ်က ဒုတိယသားမိသားစုသည် မခွဲသေးဘဲ လုမိသားစုသည်လည်း ကျော်ကြားသည့်မိသားစု ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဖေမိသားစု၏ အခြေအနေအရ ဒုတိယသားမိသားစုသည် ဖေကွေ့အာကို မျက်နှာပန်းလှစေရန် ဤမျှများပြားသည့် လက်ထပ်လက်ဆောင်ကို ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က မိန်ရှီသည် ပိုက်ဆံအတွက် အလွန်စိတ်မကောင်း ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း သားကြီးအတွက် သည်းခံခဲ့ရသည်။

ဖေအာ့ကျူသည် လျိုရှီကို စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ကြည့်ပြီး ဆိုလိုက်သည်။ “မင်းကိုယ့်ကိုကိုယ် မြှင့်တင်လို့မရဘူးလား၊ ဘာလို့ဒီလောက်အမြင်ကျဉ်းနေရတာလဲ”

လျိုရှီသည် သူ့ကိုလှည့်ကြည့်ပြီး နှုတ်ခမ်းကိုစူကာ ဆိုသည်။ “ရှင်ကတော့ မြင့်တယ်ပေါ့၊ ပြီးခဲ့တဲ့ရက်က ရှင်က ကျွန်မကိုဒီအကြောင်းပြောတာပဲလေ၊ ရှငါမပြောရင် ကျွန်မသိမှာလား”

ဖေအာ့ကျူသည် ဖိနပ်ကိုချွတ်ပြီး ကုတင်ပေါ်တွင်လဲကာ သူမကို လျစ်လျူရှုထားသည်။

လျိုရှီသည် မကျေနပ်ခြင်းမရှိဘဲ လှည့်ကာ ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်နေသည်။ ဖေတာ့ကျူ၏သားကုန်တန့်နှင့် သူ့ညီမလေးက ဧည့်ခန်းဆီသို့ လမ်းလျှောက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ရုတ်တရက်ထပြီး ကုတင်ဘေးသို့ ပြေးသွားကာ ခင်ပွန်းကို ဆွဲလိုက်သည်။

“မင်းအစ်မက ကုန်တန့်ကို ဧည့်ခန်းထဲကို သွားခိုင်းပြန်ပြီ၊ မင်းသွားကြည့်လိုက်၊ ခုနကပဲ မင်းကို အပြင်မထွက်ဖို့ ပြောလိုက်တာ၊ မင်းအစ်မ ခေါ်လိုက်တော့လည်း ထွက်လာတယ်၊ သူမ လုပ်စရာရှိရင် သူ့ယောက်ျားကို ဘာလို့မခေါ်တာလဲ၊ မင်းကိုပဲ ဘာလို့ခေါ်နေတာလဲ၊ တစ်ခုခု ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေတယ်”

ဖေအာ့ကျူသည် မျက်နှာညိုညိုဖြင့် ဘာမှမပြောတော့ပေ။ သူ့အစ်မက သူ့ကိုအမည်တပ်ပြီး ခေါ်သောအခါ သူထွက်လာသည်။ မဟုတ်ရင် လုမိသားစုက ရယ်ကြလိမ့်မည်။

“ရှင်မြန်မြန်သွား၊ မဟုတ်ရင် ရှင့်အစ်မ အနိုင်ရလိမ့်မယ်” လျိုရှီသည် သူ့ကို အတင်းတိုက်တွန်းနေသည်။

ဖေအာ့ကျူသည် ထိုင်ပြီး ဖိနပ်ကိုပြန်စီးသည်။ “မင်းပဲ အမြင်ကျဉ်းတာ”

လျိုရှီသည် ဘေးမှလိုက်လာပြီး မေးသည်။ “ကျွန်မပါ လိုက်ခဲ့ရမလား”

ဖေအာ့ကျူသည် သူမကို ဘေးတစ်စောင်းကြည့်ပြီး ဆိုသည်။ “မင်းသွားပြီး မင်းအစ်မကို ကူညီဟင်းချက်ပေး၊ မင်းက အပျင်းကြီးတာပဲ၊ အမေက မင်းကိုပြောလိမ့်မယ်”

*** ***

သူသည် ဖိနပ်ကိုပြန်စီးပြီး အင်္ကျီကိုဆွဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဧည့်ခန်းသို့ သွားတော့သည်။

သူရောက်သွားသောအခါ အခန်းထဲမှလူများသည် စကားပြောနေကြသည်။ စားပွဲတစ်လုံး၏ အခြားဘက်တွင် ဖေတာ့ကျူ၏ကလေးနှစ်ဦးဖြစ်သည့် ကုန်တန့်နှင့် ရှောင်စောင် တို့သည် စားပွဲဘေးတွင်ရှိပြီး လုမိသားစုယူလာသည့် လက်ထပ်လက်ဆောင်များကို ကိုင်နေကြသည်။

လုမိသားစုယူလာသည့် လက်ထပ်လက်ဆောင်များကို စားပွဲပေါ်တွင် သပ်သပ်ရပ်ရပ်တင်ထားပြီး အနီရောင်အဝတ်စဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသဖြင့် အတွင်းတွင် ဘာရှိသည်ကို မမြင်ရပေ။ အဝတ်စ၏အရောင်က တောက်ပနေသဖြင့် ကလေးများက သဘောကျပြီး ကိုင်ကြည့်နေကြသည်။

မိန်ရှီသည် ကြိုတင်မြင်ထားသော်လည်း ဘာမှမပြောတော့ပေ။ ကလေးများသည် ဆော့ကစားနေသည်ဟု သူမက ထင်သဖြင့် အရေးမလုပ်ဘဲ ဖေမိသားစုနှင့် ဆက်လက် စကားပြောနေသည်။ ဖေအာ့ကျူသည်လည်း မြင်သော်လည်း မမြင်ယောင်ဆောင်ကာ သူ၏အစ်ကိုဘေးတွင် ပြုံးပြီး ထိုင်လိုက်သည်။ သူထိုင်လိုက်သည်နှင့် ပုန်းဟူသည့်အသံကို ကြားလိုက်ရပြီး စားပွဲပေါ်မှ ပစ္စည်းများကို ကလေးနှစ်ဦးက မတော်တဆ ပြုတ်ကျသွားစေသည်။

“အယ်၊ ကလေးတွေက ဘာမှနားမလည်သေးပါဘူး၊ စိတ်မဆိုးပါနဲ့နော်”

ဤသို့တောင်းပန်စကားပြောဆိုပြီးနောက် အပြင်ဘက်တွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဝင်လာသည်။ သူမသည် လေးထောင့်ကျကျမျက်နှာရှိပြီး အရပ်ရှည်သည်။ သူမသည် ဖေတာ့ကျူ၏ဇနီး မာရှီဖြစ်သည်။

“တကယ်ပဲ စကားနားမထောင်တဲ့ကလေးတွေ၊ မြန်မြန်ထွက်သွားဆော့” မာရှီသည် ကလေးနှစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး မြေပေါ်သို့ကျသွားသည့် ပစ္စည်းများကို ပြန်သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ကလေးနှစ်ဦးသည် ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

“အစ်မ၊ ကျွန်မ ကူညီပေးမယ်” အမြဲတမ်းကြည့်နေသည့် လျိုရှီသည်လည်း ဝင်လာပြီး မာရှီကို ကူညီလိုက်သည်။

58 03

မောက်ရှီသည် သူမ၏ချွေးမနှစ်ဦး၏ စိတ်နေသဘောထားကို သိသဖြင့် သူတို့ကို တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်သည်။ ထို့နောက် ဒုတိယသားမိသားစုကို ပြုံးပြီးပြောသည်။ “စိတ်မဆိုးပါနဲ့နော်”

ဒုတိယသားမိသားစုသည် မတော်တဆ ဖြစ်သည်ဟုသာ ထင်ခဲ့သည်။ လက်ထပ်လက်ဆောင်များ မြေပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းစရာ ကောင်းသော်လည်း ဖေမိသားစုဘက်မှ ပြဿနာမရှိဟု ဆိုသဖြင့် သူတို့လည်း ဘာမှမပြောတော့ပေ။

မြေပေါ်တွင်ထိုင်ပြီး ပစ္စည်းများကောက်နေသည့် မာရှီသည် ဒေါသထွက်နေသဖြင့် လျိုရှီကို စိုက်ကြည့်သည်။ လျိုရှီသည်လည်း ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ပစ္စည်းများကို ကောက်နေကြပြီး ရုတ်တရက် လုနေကြသည်။ မိန်ရှီသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ထပ်မံကြည့်လိုက်သည်။

မောက်ရှီသည် သူတို့၏မျက်နှာများကို မြင်သောအခါ အရှက်ရပြီး ထရပ်ကာ ဆူပူလိုက်သည်။ “ပစ္စည်းသေးသေးလေးကိုတောင် မသိမ်းနိုင်ဘူးလား၊ မြန်မြန်သိမ်းပြီး ထွက်သွား”

အတွင်းခန်းမှ ဖေကွေ့အာသည် ဒေါသထွက်ပြီး သူမမရီးနှစ်ဦးကို မုန်းတီးနေသည်။ ထိုနေ့သည် သူမအတွက် အရေးကြီးသည့်နေ့ဖြစ်သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးသည် ဤသို့သောပြက်လုံးမျိုးကို ကွမ်းယီ၏မိဘနှစ်ပါးရှေ့တွင် ဤသို့ ပြုလုပ်ကြသည်။

မိန်ရှီသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး အသိဉာဏ်ရှိသူ ဖြစ်သောကြောင့် ဖေမိသားစု၏ ချွေးမနှစ်ဦးကို အံ့သြ သွားစေသော်လည်း ထိုချွေးမများသည် သူတို့မိသားစုမှ မဟုတ်သဖြင့် ဘာမှမပြောတော့ပေ။ သူမသည် ဘာမှမဖြစ်သည့်ပုံ စံဖြင့် မျက်နှာကိုပြန်လှည့်ပြီး ဘာမှမမြင်သလို ပြုမူသည်။

မောက်ရှီသည် သူမ၏အမူအရာကို မြင်သောအခါ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

စကားပြောဆိုပြီးနောက် မိသားစုနှစ်ခုသည် အဓိကအကြောင်းအရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

လုမင်ဟိုင်သည် လက်ထပ်ပွဲကို ဆွဲဆန့်ခဲ့ရသည့်အတွက် တောင်းပန်စကား ပြောဆိုသည်။ ဖေကွေ့အာသည် သိမ်မွေ့သည်ဟု ချီးမွမ်းသည်။ ထို့နောက် မိန်ရှီသည် လက်ထပ်လက်ဆောင် ပိုက်ဆံထည့်ထားသည့် စာအိတ်အနီရောင်ကို ပေးလိုက်သည်။ မောက်ရှီသည် ပြုံးပြီး စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် စာအိတ်ကိုယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် လက်ထပ်ရက်ကို ဆွေးနွေးကြသည်။

ဖေအဖေသည် လုမင်ဟိုင်နှင့်ဇနီးကို အလွန်လေးစားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အသိဉာဏ်ရှိပြီး ရိုးသားကြသည်ဟု သူက ထင်သဖြင့် သူ့သမီးအတွက် လက်ထပ်ပွဲကောင်းတစ်ပွဲ ရသည်ဟု အံ့သြသည်။ ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က ကြန့်ကြာခဲ့သော်လည်း သူတို့သည် အခက်အခဲများ ရှိခဲ့သည်။ ယခုသူတို့သည် ကတိအတိုင်းလာသဖြင့် အပြစ်ပြောစရာမရှိပေ။

သို့သော် လုမင်ဟိုင်သည် လက်ထပ်ရက်ကို မေးသောအခါ သူသည် ချီတုံချတုံဖြစ်နေသည်။ ဘာလို့ဆို သူ၏ဇနီးသည် သူ့ကို မျက်နှာဖြင့် အချက်ပြနေသည်။ ဖေအဖေသည် သူ့ဇနီး ဘာလိုချင်သည်ကို သိသော်လည်း ပြောရခက်နေသည်။ မိန်ရှီသည်လည်း အသိဉာဏ်ရှိသူ ဖြစ်သဖြင့် အဆင်မပြေ ဖြစ်နေသည်ကို သိပြီး ပြင်ပလူများ မဟုတ်သဖြင့် ဘာအဆင်မပြေမှု ရှိသည်ကို မေးလိုက်သည်။

မောက်ရှီသည် ပြုံးနေသော်လည်း ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် မိန်ရှီကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “တကယ်တော့ ဒီကိစ္စကို ပြောသင့်တာမဟုတ်ပါဘူး”

မိန်ရှီသည် နှလုံးသားထဲတွင် တင်းမာသွားပြီး သူတို့ ဘာအမှားလုပ်ခဲ့သည်ကို တွေးနေသည်။ သူမသည် ယူလာသည့် လက်ထပ်လက်ဆောင်များနှင့် ဖေအိမ်သို့ ရောက်ကတည်းက သူမတို့၏အပြုအမူများကို ပြန်လည်စဉ်းစားနေသည်။

ဘေးတွင်ခေါင်းငုံ့ပြီး မိဘများနှင့် အနာဂတ်ယောက္ခမများ၏စကားကို နားထောင်နေသည့် လုကွမ်းယီသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး မောက်ရှီကို စိုက်ကြည့်သည်။

မိန်ရှီသည် ပြန်စဉ်းစားပြီးနောက် ဘာမှအမှား မလုပ်မိကြောင်း သိသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် မောက်ရှီကို နားမလည်သည့်မျက်နှာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

မောက်ရှီသည်လည်း ရှက်ရွံ့နေသော်လည်း သူမ၏သမီးအတွက် ဒီလောက်တော့ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ သူမသည် မိန်ရှီ၏မေးခွန်းကို တည့်တည့်မဖြေဘဲ မိသားစုတွင် ကလေးများများရှိသဖြင့် ဘက်လိုက်မှုမဖြစ်အောင် ဂရုစိုက်ရကြောင်း ပြောသည်။ “ကြည့်ပါဦး၊ ကျွန်မတို့မှာ သားနှစ်ယောက်ပဲရှိတယ်၊ ကျွန်မက သူတို့ကို ဘက်လိုက်ပြီး မဆက်ဆံမိအောင် တကယ်ဂရုစိုက်ရတယ်၊ ကလေးတွေရဲ့စိတ်ထဲမှာ မကျေနပ်မှုတွေ ကျန်မှာစိုးတယ်”

အခန်းသည် တိတ်ဆိတ်နေပြီး မောက်ရှီ၏အသံသာ ရှိသည်။

ဖေအဖေသည် ခေါင်းငုံ့ထားသည်။ ဖေတာ့ကျူသည် ဘေးသို့ကြည့်နေပြီး လုမိသားစုကို မကြည့်တော့ပေ။ အခန်းထဲမှ ဖေကွေ့အာသည်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် အသက်ရှုဖို့တောင် မေ့နေသည်။

58 04

မိန်ရှီသည် အရူးမဟုတ်သဖြင့် အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သည်။ သူမသည် ကွေ့ဝိုက်နေခြင်း မရှိတော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။ “ဒီစကားက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ”

မောက်ရှီသည် ရယ်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “ဘာမှမဆိုလိုပါဘူး၊ စိတ်ထဲက ထွက်လာတာပါ၊ ကွေ့အာက ကလေးဘဝကတည်းက ကြီးပြင်းလာပြီး လမ်းလျှောက်တတ်ပြီ၊ အခုဆိုရင် အပျိုကြီးဖြစ်နေပြီ၊ လက်ထပ်တော့မယ်၊ မိခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရမှာပေါ့”

မိန်ရှီတွင်လည်း သမီးတစ်ဦးရှိသဖြင့် မောက်ရှီ၏ခံစားချက်ကို နားလည်သည်။ သူမ၏သမီး လက်ထပ်ပြီး ထွက်ခွာသွားမည့် အကြောင်းကို စဉ်းစားတိုင်း သူမသည် စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရသည်။ ဤသို့စဉ်းစားသောအခါ သူမသည် ပြုံးလိုက်သည်။ သူမက လွဲနေသည်ဟု တွေးလိုက်သည့်အချိန်တွင် မောက်ရှီက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ “ဒီမှာက လူကြီးလူကောင်းတွေ၊ အစ်မကလည်း ကောင်းတဲ့သူဆိုတော့ ကလေးတွေကို ညီမျှစွာဆက်ဆံမယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား”

ဤစကားကို မိန်ရှီသည် မနားလည်သေးရင် သူမ အသက်ရှည်ရှည်နေခဲ့တာ အလကား ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။ သူမသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး တစ်ခုခုပြောတော့မလို ဖြစ်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် လုကွမ်းယီသည် ထရပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာသည် နီရဲနေသည်။

“အဖေ၊ အမေ၊ ကျွန်တော်တို့ ပြန်ကြရအောင်၊ ဒီလက်ထပ်ပွဲကို ရပ်လိုက်တော့မယ်”

ဤစကားသည် ကျောက်ခဲဖြင့် ရေထဲသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သလို လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

“သားကြီး၊ ဘာတွေပြောနေတာလဲ” မိန်ရှီသည် ဆူပူလိုက်ပြီး ဖေမိသားစုကို ပြောလိုက်သည်။ “စိတ်မဆိုးပါနဲ့၊ ဒီကလေးက စကား အလကား ပြောနေတာ”

လုကွမ်းယီသည် ခေါင်းကိုငုံ့ထားပြီး မည်သူ့ကိုမှ မကြည့်တော့ဘဲ ဆိုသည်။ “အမေ၊ ကျွန်တော် အလကား မပြောဘူး၊ ဒီလက်ထပ်ပွဲကို ရပ်လိုက်တော့မယ်”

ဖေအဖေသည် ဒေါသထွက်ပြီး ထရပ်လိုက်ကာဆိုသည်။ “မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ”

လုမင်ဟိုင်သည် ချက်ချင်းထရပ်ပြီး တောင်းပန်ကာ လုကွမ်းယီကို တောင်းပန်ခိုင်းလိုက်သည်။

လုကွမ်းယီသည် အမြဲတမ်းရိုးသားသူ ဖြစ်သော်လည်း ခေါင်းမာလာသောအခါ နွားတစ်ကောင်လို ဖြစ်သွားသည်။ သူ့မိဘများ ဘယ်လောက်ပြောပြော ခေါင်းငုံ့ပြီး ဘာမှမပြောတော့ပေ။

ဖေတာ့ကျူနှင့် ဖေအာ့ကျူတို့သည်လည်း ထရပ်ပြီး သူ့ကို မေးကြသည်။ “မင်းက ဒီလက်ထပ်ပွဲကို ဖျက်ချင်တာလား” ဖေအာ့ကျူသည် ဤသို့ပြောနေရင်း သူ့ကို တွန်းလိုက်သည်။

လုကွမ်းယီသည် နောက်သို့ လူးလဲသွားပြီးမှ ဆိုသည်။ “မင်းတို့က ဒီလိုပဲ ယူဆပါ၊ ကျွန်တော်က ကွေ့အာကို အားနာပါတယ်၊ ဒီလက်ထပ် လက်ဆောင်တွေကို မယူတော့ပါဘူး၊ ကွေ့အာအတွက် လျော်ကြေးလို့ သဘောထားပါ၊ သူ့ရဲ့ တစ်နှစ်ကျော် အချိန်ကို နှောင့်နှေးခဲ့လို့ပါ”

အတွင်းခန်းမှ ဖေကွေ့အာသည် ဝူးဝူးဝါးဝါးငိုပြီး ပြေးထွက်လာသည်။

သူမသည် မျက်ရည်များဖြင့် လုကွမ်းယီကိုကြည့်ပြီး ငိုပြီးမေးသည်။ “အစ်ကိုယီ၊ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ”

လုကွမ်းယီသည် သူမကိုကြည့်ပြီး ဆိုသည်။ “ဘာဖြစ်တာလဲ၊ မင်းစိတ်ထဲမှာ သိနေသင့်တာပဲ”

ဤစကားကြောင့် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ထိုအခွင့်အရေးကို ယူကာ လုကွမ်းယီသည် မိဘနှစ်ပါးကိုဆွဲပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။

ဖေမိသားစုမှလူကြီးနှစ်ဦးနှင့် ဖေကွေ့အာတို့၏ မျက်နှာများ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ ဘေးတွင်ရပ်နေသည့် လျိုရှီသည်လည်း ဘာဖြစ်သည်ကို နားမလည်သေးဘဲ သူမ၏ခင်ပွန်းကို ကြည့်နေသည်။

ဒုတိယသားမိသားစုသည် သူတို့၏သားကြီးကို အမြဲတမ်းတန်ဖိုးထားသည်။ လုကွမ်းယီသည် တာဝန်ယူတတ်ပြီး ရိုးသားသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။

ယနေ့ဖြစ်ရပ်သည် သူတို့နှစ်ဦးကို အံ့သြစေသည်။ သို့သော် လမ်းတွင်မေးရန် မသင့်တော်သဖြင့် အိမ်သို့ပြန်ရောက်မှသာ မေးမြန်းရန် စိတ်ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

*** *** ***

58 05

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လူသုံးဦးလုံးသည် ဘာမှမပြောကြပေ။

အိမ်သို့ပြန်ရောက်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏မိဘများနှင့်အစ်ကို၏မျက်နှာများကို ကြည့်ပြီး အံ့သြသွားသည်။ အပြင်သွားတုန်းက ပျော်နေကြသော်လည်း အခုတော့ ဘာဖြစ်လာသည် မသိပေ။ ထိုသို့ဖြစ်သွားခြင်းသည် အစ်မဖြစ်သူ၏မိသားစုတွင် တစ်ခုခုဖြစ်သည်ဟု သူမက ထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်က မေးရန် မသင့်တော်သေးသဖြင့် သူမသည် သုံးဦးလုံးကို ဝင်ခွင့်ပြုပြီး ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။

“သားကြီး၊ ဘာဖြစ်တာလဲ ပြောပြပါဦး”

မိန်ရှီသည် ဒေါသထွက်ခြင်း မရှိပေ။ သူမသည် သူမ၏သားသည် ဘာအကြောင်းမှမရှိဘဲ ဤသို့ပြုမူမည်မဟုတ်သည်ကို သိသည်။

“အမေ၊ အစ်ကို၊ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ” လုကျောင်းယွဲ့သည်လည်း စိတ်ပူစွာဖြင့် သူတို့၏မျက်နှာများကို ကြည့်နေသည်။

မိန်ရှီသည် သူမ၏သမီးကို မဖြေဘဲ သားကြီးကိုသာ ကြည့်နေသည်။

လုကွမ်းယီ၏မျက်နှာသည် နီရဲနေသည်။ ဖေအိမ်မှ ပြန်လာကတည်းက သူ၏မျက်နှာသည် နီရဲနေသည်။

သူသည် မိဘများနှင့်ညီမလေးကို မျက်နှာပူနေသည်။

“အမေ၊ မမေးပါနဲ့တော့၊ ဒါကို ကျွန်တော့်ရဲ့ခေါင်းမာမှုလို့ မှတ်လိုက်ပါ၊ ဒီလက်ထပ်ပွဲကို ရပ်လိုက်တော့မယ်၊ လက်ထပ်လက်ဆောင်တွေကိုလည်း ဖေမိသားစုအတွက် လျော်ကြေးအဖြစ် ထားခဲ့ပါ” လုကွမ်းယီ ခက်ခက်ခဲခဲ ပြောလိုက်သည်။

မိန်ရှီသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဒေါသထွက်လာပြီး စားပွဲကိုရိုက်ကာ ဆူပူလိုက်သည်။ “မင်းက ရပ်ချင်တိုင်း ရပ်လို့ရလား၊ မင်း ကွေ့အာကို ဘယ်လိုဖြစ်စေချင်တာလဲ၊ မင်းညီမလေးရော၊ မင်းလက်ထပ်ဖို့ ပိုက်ဆံစုဖို့အတွက် အိမ်မှာ ခက်ခက်ခဲခဲ ပန်းထိုးခဲ့တာ၊ ဒီပိုက်ဆံတွေက လွယ်လွယ်ရတာ မဟုတ်ဘူး၊ လက်ဖဝါးအရွယ် ပိတ်စလေးကို ချည်ထိုးဖို့ အကြိမ်သောင်းနဲ့ ချီပြီး ထိုးရတယ်၊ တစ်ချက်တောင်မှားလို့မရဘူး၊ မင်းအဖေရော၊ ဘာအတွက် ညအထိ အလုပ်လုပ်နေတာလဲ”

လုကွမ်းယီသည် ခေါင်းမော့ပြီး အဖေနှင့်ညီမလေးကိုကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများတွင် အားနာမှုအနည်းငယ်ရှိသည်။ သို့သော် သူသည် ဘာမှမပြောဘဲ ခေါင်းကိုငုံ့လိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “အမေ၊ ဒါကို ကျွန်တော့်ရဲ့ခေါင်းမာမှုလို့ မှတ်လိုက်ပါ”

မိန်ရှီသည် ကြက်မွှေးတံမြက်စည်း သွားယူမည်ကို လုကျောင်းယွဲ့မြင်သောအခါ သူမသည် အမြန်သွားတားသည်။ ထိုတံမြက်စည်းသည် ဒုတိယမောင်လေးအတွက်သာ သီးသန့်ဖြစ်ပြီး အငယ်လေးလည်း ရိုက်ခံဖူးသော်လည်း အစ်ကိုကြီးနှင့်သူမသည် တစ်ခါမှမရိုက်ခံရဖူးပေ။ အမေက အစ်ကိုကြီးကို ရိုက်ရန် ကြက်မွှေးတံမြက်စည်းကို ယူမည်ဆိုသည်မှာ ဒေါသထွက်လွန်းနေသည်ကို ဖော်ပြသည်။

သူမသည် စိုးရိမ်ပူပန်ပြီး မျက်ရည်များပင် ဝိုင်းလာသည်။ သူမသည် အမေကို တစ်လှည့်၊ အစ်ကိုကြီးကို တစ်လှည့် ကြည့်နေသည်။

“အစ်ကိုကြီး၊ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ၊ ပြောပါဦး”

ဘေးမှ လုမင်ဟိုင်သည် သက်ပြင်းချပြီး ဆိုသည်။ “သားကြီး၊ ပြောပြပါ၊ အဖေနဲ့အမေက မင်းက ဒီလိုတာဝန်မဲ့တဲ့လူမျိုး မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ယုံကြည်တယ်”

လုကွမ်းယီသည် ခက်ခက်ခဲခဲနှင့် စိတ်ထဲမှအကြောင်းရင်းကို ပြောပြသည်။

“မင်းပြောတာက ကွေ့အာက အိမ်ပြောင်းတဲ့အကြောင်းကို မင်းကို ပြောခဲ့တယ်ဆိုတာလား” မိန်ရှီသည် အံ့အားသင့်စွာပြောသည်။

လုကွမ်းယီသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး ဆိုသည်။ “သူမက ကျွန်တော့်ကို တစ်ခါပြောခဲ့တယ်၊ ကျွန်တော် သဘောမတူခဲ့ဘူး၊ ညီမလေးက အိမ်ပြောင်းမယ်လို့ ပြောလာတော့ ကျွန်တော် ပြဿနာပြီးပြီလို့ ထင်ခဲ့တယ်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က လက်ထပ်ပွဲရက်ကို ပြောဖို့သွားတော့ သူမလည်း မပြောခဲ့ဘူး၊ အခုသူတို့မိသားစုက ဒီလိုလုပ်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ခဲ့ဘူး”

ထိုနေ့က ဖေကွေ့အာသည် လုကွမ်းယီကို အိမ်ပြောင်းရန် ပြောသောအခါ လုကွမ်းယီသည် မပျော်မရွှင် ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏အခြေအနေကို နားလည်သဖြင့် အပြစ်မတင်ခဲ့ပေ။ အိမ်သို့ပြန်ရောက်သောအခါ ညီမလေးက အိမ်ပြောင်းရန် ပြောသဖြင့် သူ့စိတ်တွင် အခက်အခဲ ပြေလည်သွားသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သူ့အမူအရာအရ လုကွမ်းယီသည် သဘောတူမည် မဟုတ်သော်လည်း ဖေကွေ့အာက သူ့ကိုငိုပြီး ပြောခဲ့သလို ညီမလေးကလည်း ခိုင်မာနေသဖြင့် သူသည် သဘောတူလိုက်သည်။

သူ့လက်ထပ်ပွဲအတွက် ညီမလေးသည် သူမ၏အခန်းကိုပင် ပေးလိုက်ရသဖြင့် လုကွမ်းယီသည် သူမအပေါ်တွင် အမြဲအားနာနေသည်။ သူသည် စကားချိုချို မပြောတတ်သော်လည်း သူနှင့်ကွေ့အာ လက်ထပ်ပြီးနောက် ညီမလေးကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံမည်ဟု သူ့စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

ယနေ့တွင် သူတို့လက်ထပ်ပွဲအတွက် ပိုက်ဆံပေးရန် လာသည့် အချိန်တွင် အခြားသူများက ထိုကိစ္စကို အရင်မပြောဘဲ ယခုမှပြောသဖြင့် အနိုင်ယူလိုသည့် ရည်ရွယ်ချက်ရှိသည်မှာ သိသာထင်ရှားသည်။

58 06

ထိုအရာက လုကွမ်းယီကို အလွန်ဒေါသထွက်စေသည်။ ဇနီးတစ်ဦးလက်ထပ်ရန် ညီမလေးကို ပေးဆပ်ခိုင်းပြီး နောက်ထပ် အမေကို ပေးဆပ်ခိုင်းသည်မှာ မဖြစ်သင့်ပေ။ ခုနက ဖေအိမ်တွင် အမေက ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်ရပြီး အခြားသူများက အသာလေး အနိုင်ယူနေသည်ကို မြင်သောအခါ လုကွမ်းယီသည် ဒေါသထွက်လာသည်။ (စာစစ်သူမှတ်စု၊ သူ့အမေက သူ့ကြောင့် အလျော့ပေးလိုက်ရသလိုမျိုး ဖြစ်သွားလို့ပါ၊ ဒီလို လျော့လိုက်ရရင် တစ်သက်လုံး လျော့ပေးနေရတော့မှာ ဆိုပြီး ကျေးလက်အယူအဆပေါ့)

သူသည် မိဘများကို အောက်ကျခံစေလိုခြင်း မရှိပေ။ သူတို့မိသားစုသည် မည်သူ့ကိုမှ အကြွေးမတင်သဖြင့် ခေါင်းငုံ့စရာ မလိုပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဖေကွေ့အာကို အားနာရမည် ဖြစ်သော်လည်း သူတို့မိသားစုက သူတို့ကို သဘောမကျကြသဖြင့် အချင်းချင်း ဒုက္ခမပေးကြတော့သည်က ပိုကောင်းသည်။

သားဖြစ်သူ၏စကားကို ကြားပြီးနောက် မိန်ရှီသည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူမသည် ကြက်မွှေးတံမြက်စည်းကို ပစ်ချပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည်လည်း ဤသို့ဖြစ်သွားသည်ကို အံ့အားသင့်နေသည်။

သူမသည် အရူးမဟုတ်သဖြင့် အစ်ကို၏အတွေးကို နားလည်သည်။ သူမသည် သူမကိုယ်တိုင်က အခန်းပြောင်းရန် ပြောခဲ့သည်မှာ မှားယွင်းသွားသလားဟု တွေးမိသည်။ မဟုတ်ရင် သူမ၏အစ်ကိုသည် သူမကြောင့် အားနာစိတ် ဝင်သွားပြီး ဤသို့ပြောင်းလဲသွားမည် မဟုတ်ပေ။

“သားကြီး…” မိန်ရှီသည် ချီတုံချတုံဖြစ်နေသည်။

လုကွမ်းယီသည် သူ့အမေကိုကြည့်ပြီး ဆိုသည်။ “အမေ၊ မပြောပါနဲ့တော့၊ ကျွန်တော် စဉ်းစားပြီးသား၊ ဒီလက်ထပ်ပွဲကို ရပ်လိုက်တော့မယ်”

မိန်ရှီသည် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေသည်ကို မည်သို့ပြောရမည်မသိတော့ပေ။ သို့သော် သူမသည် နှစ်သိမ့်သည်။ “ဖေမိသားစုက အဲ့လိုတွေးတာလည်း မမှားပါဘူး၊ အဖေနဲ့အမေက မှားခဲ့တာပါ၊ မင်းအတွက် အိမ်နှစ်လုံးကို အစောတည်းက ဆောက်ပေးနိုင်ရင် ဒီလိုဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး”

လုကွမ်းယီသည် သူ့အမေ၏စကားကို ဖြတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “အမေ၊ ဒီကိစ္စက အိမ်နဲ့ မသက်ဆိုင်ပါဘူး၊ အိမ်နဲ့သာသက်ဆိုင်ရင် ကျွန်တော် ဒီစကားကို မပြောပါဘူး၊ ကျွန်တော် ခံစားရတာက…”

သူသည် ခဏရပ်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ဆိုသည်။ “စိတ်ပျက်တာပါ၊ ကျွန်တော် အရင်ကတည်းက ငြင်းပယ်ခဲ့တာ၊ သူတို့အဲ့တုန်းက ပြောလို့ရတယ်၊ မဟုတ်ရင်လည်း မလုပ်ကြနဲ့ပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်လက်ဆောင် လာပေးတဲ့အချိန်မှ ဒီလိုပြောလာတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ကို နိုင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ၊ အမေ၊ ကျွန်တော်အရင်က နားမလည်ခဲ့ဘူး၊ အခုတော့ နားလည်လာပြီ၊ ဇနီးယူရင် စိတ်များတဲ့မိန်းကလေးကို ယူလို့မရဘူး၊ အဒေါ်ကြီးလိုပဲ၊ သူမရဲ့စိတ်တွေကြောင့် တစ်မိသားစုလုံး ဒုက္ခရောက်ခဲ့တယ်၊ အခုလည်း…”

ကျန်သည့်စကားကို သူဆက်မပြောတော့ပေ။ သို့သော် လူတိုင်းက အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ကြသည်။

လုကွမ်းယီသည် ဟူရှီကြောင့် ကြောက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒါက ကွေ့အာ့ရဲ့စိတ်ကူး မဟုတ်ဘဲ သူ့မိဘတွေက အတင်းအကျပ်ပြောတာ ဖြစ်နိုင်တယ်” မိန်ရှီသည် ဤသို့ပြောလိုက်သော်လည်း အားနည်းနေသည်။

လုကွမ်းယီ၏မျက်နှာသည် မှောင်သွားပြီး ခါးသီးစွာပြုံးလိုက်ကာ ဆိုသည်။ “ဒါက သူမရဲ့စိတ်ကူးမဟုတ်ရင်တောင်မှ သူမသိတယ်၊ ကျွန်တော် နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် သွားတုန်းက သူမ မပြောခဲ့ဘူး၊ အခု သူတို့မိသားစု ဒီလိုလုပ်လာတာ သူမ သဘောတူလို့ ဖြစ်မှာ”

ဤသို့ပြောဆိုပြီးနောက် မိန်ရှီသည် ဘာပြောရမှန်းမသိတော့ပေ။

“ဒါဆို ဖေမိသားစုကို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

လုမင်ဟိုင်သည် ရုတ်တရက် ဆိုသည်။ “တော်ပြီ၊ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာက ကွမ်းယီပြောပြီးသား၊ လက်ထပ်လက်ဆောင်တွေကို သူတို့မိသားစုအတွက် ထားခဲ့မယ်၊ ဒါက ငါတို့က သူတို့ကို အားနာတဲ့သဘောပါ၊ ဒီကိစ္စကို မပြောတော့ဘူး၊ သားကြီးက ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီဆိုတော့ သူ့ကိုပဲ ဆုံးဖြတ်ပါစေ”

“ဒါပေမဲ့…”

“ဘာ ဒါပေမဲ့လဲ” လုမင်ဟိုင်သည် မိန်ရှီကိုကြည့်ပြီး ဆိုသည်။ “စိတ်များတဲ့ချွေးမကို ယူချင်တာလား၊ ချွေးမက ကောင်းရင်တောင်မှ သူ့မိသားစုကို ကြည့်ပါဦး၊ ချွေးမက နားပျော့ရင် ဘယ်လို နေထိုင်ရမှာလဲ၊ သားကြီးက အိမ်ထောင်ဦးစီး ဖြစ်ရမှာ၊ အိမ်ကို ဒုက္ခပေးမဲ့သူကို ယူလို့မရဘူး၊ အဒေါ်ကြီးလိုမျိုးဖြစ်ရင် ငါတို့မိသားစု ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်၊ အိမ်ထောင်မပြုမီ ချွေးမရွေး၊ ချွေးမ မကောင်းရင် မျိုးဆက်သုံးဆက် ဒုက္ခရောက် ဆိုတဲ့စကားကို မမေ့နဲ့”

အိမ်တွင် မိန်ရှီသည် အရာအားလုံးကို ဆုံးဖြတ်လေ့ရှိသော်လည်း လုမင်ဟိုင်က ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် မိန်ရှီသည် ဘာမှမပြောတော့ပေ။

58 07

ထို့နောက် လုကွမ်းယီသည် သူ၏အခန်းသို့ပြန်သွားပြီး လုကျောင်းယွဲ့လည်း ပြန်သွားသည်။

သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေသည်။ ဤဘဝတွင်လည်း အစ်မသည် သူတို့မိသားစုနှင့် လက်ထပ်မည် မဟုတ်ဘူးလား။

ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် ဒုတိယသားမိသားစု၏အိမ်တွင် အငွေ့အသက်များ မကောင်းမွန်ပေ။

လုကွမ်းကျိသည်လည်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို သိသည်။ သူသည် လုကျောင်းယွဲ့လို ရှုပ်ထွေးခြင်းမရှိဘဲ ဤသို့ဖြစ်သွားသည်က ကောင်းသည်ဟုဆိုသည်။ ထိုသို့သော အစ်မကြီးမျိုးကို ယူလာပြီး သူ၏အစ်မကို အနိုင်ကျင့်မည် မဟုတ်တော့ပေ။ သူ့စိတ်ထဲတွင် အစ်မသည် အခန်းကို ပေးလိုက်ရသည်မှာ ဆုံးရှုံးမှုဖြစ်သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏အစ်ကိုကို မမုန်းနိုင်သဖြင့် ဖေမိသားစုကို ဒေါသထွက်နေသည်။ ထို့အပြင် မောက်ရှီက မိန်ရှီကို အနိုင်ယူရန်ကြိုးစားသည့်အခါ သူသည် ဖေမိသားစုကို ပို၍မုန်းတီးသွားသည်။

လုကျောင်းယွဲ့က သူ့ကိုပြောဆိုသော်လည်း သူ နားထောင်သည်၊ နားမထောင်သည်မှာ ကောင်းကင်ဘုံသာ သိသည်။

သို့သော် ဖေမိသားစုက အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည်။ သူတို့၏သမီးကိစ္စ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့သည် မည်သို့မျှတုံ့ပြန်ခြင်း မရှိပေ။ လက်ထပ်ပွဲ ပျက်သွားသည့်အခါ သူတို့သည် အိမ်သို့ လာရိုက်သည်ဖြစ်စေ၊ ပြဿနာ ဖြေရှင်းသည် ဖြစ်စေ ပုံမှန်ဖြစ်သည်။ ဤသို့တိတ်ဆိတ်နေခြင်းသည် ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး ပန်းထိုးနေရင်း ထိုအရာများကို စဉ်းစားနေသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမအမေ၏အသံသည် ခြံထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ယွဲ့အာ၊ ကွေ့အယ် လာတယ်”

ကွေ့အယ်လား။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏လက်ထဲမှ ပန်းထိုးပိတ်စကို ချလိုက်ပြီး အိမ်အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။ သူမသည် လာနေသည့် ကွေ့အာနှင့် တည့်တည့်တိုးသည်။

ကွေ့အာသည် ဘဲဥပုံမျက်နှာနှင့် မျက်လုံးကြီးများရှိသည်။ သူမ၏အဝတ်အစားတွင် ကပ်ထားသည့်အကွက်များနှင့် ခန္ဓာကိုယ်သေးသေးလေးကို မကြည့်လျှင် သူမသည်လည်း လှပသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမ၏မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေပြီး မျက်လုံးများတွင် စိုးရိမ်မှုရှိသဖြင့် အပြုံးများဖြင့်ပြည့်နေသည့် လုကျောင်းယွဲ့သည် တုန်လှုပ်သွားသည်။

သူမသည် ရှေ့သို့သွားပြီး ကွေ့အာကို သူမ၏အခန်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

“ကွေ့အယ်၊ ဘာဖြစ်တာလဲ” နှစ်ဦးလုံး ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်ပြီးနောက်မှ သူမကမေးသည်။

“ကျောင်းယွဲ့…”

ကွေ့အယ်သည် လုကျောင်းယွဲ့၏ စိတ်ပူနေသည့်အကြည့်ကို ကြည့်ပြီး ဝူးဝူးဝါးဝါး ငိုတော့သည်။

******