အခန်း (၆၁-၆၂)

61 01

အခန်း 61

ထိုနေ့က လုကျောင်းယွဲ့သည် အိမ်သို့ပြန်လာပြီး လုကွမ်းကျိနှင့် ဆွေးနွေးပြီးနောက် ဟန်ကျင်းက ကူညီပြီး စုံစမ်းပေးသည်ကို ပြောပြသည်။

သူမသည် ဟန်ကျင်းကို ကိုယ်တိုင် သွားတောင်းဆိုခဲ့သည်ဟု မပြောဘဲ လုကွမ်းကျိက ဟန်ကျင်းကို သွားရှာခဲ့သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ ထိုအခါမှသာ ဟန်ကျင်းက ထိုလူကို သိခဲ့သဖြင့် လုမင်ဟိုင်နှင့် လုကွမ်းယီတို့ကို အကူအညီ တောင်းစရာ မလိုတော့ပေ။

မိန်ရှီနှင့် လုမင်ဟိုင်သည် ဟန်လောင်ရှီနှင့်ပတ်သက်သည့်အရာများကို ကြားလိုက်သောအခါ စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားကြသည်။ ချန်ဖုစီသည် ပိုက်ဆံအနည်းငယ်အတွက် မြေးမကို မီးတွင်းထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်သည်ဟု ခံစားရသည်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စက အခြားသူ၏မိသားစုကိစ္စဖြစ်သဖြင့် ဘာမှမပြောနိုင်ကြပေ။

မိန်ရှီသည် ဟန်ကျင်းကို ကူညီပြီး ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းပေးဖို့ တောင်းဆိုနိုင်မလားဟု ပြောခဲ့သည်။ လုမင်ဟိုင်က သူ့ကို တားလိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “ဒီကိစ္စက အမြစ်ကနေ မဖြေရှင်းနိုင်ရင် ဘယ်လိုပဲ ဖြေရှင်းပါစေ အသုံးမဝင်ဘူး၊ အဲ့လူက ကျင်းမောင်လေးရဲ့ဝမ်းကွဲအစ်ကိုဖြစ်နေတယ်၊ သွေးသားရင်းတော့ မဟုတ်ဘူး၊ သူက ဘာကြောင့် အခြားသူရဲ့ဇနီးယူမဲ့ကိစ္စကို ဝင်ပြောခွင့်ရှိမှာလဲ၊ ဒါက သူလိုချင်လို့ လုပ်တာ မဟုတ်လား”

ဤစကားက မှန်သည်။ မိန်ရှီလည်း ဘာပြောရမှန်းမသိတော့ဘဲ ချန်မိသားစုဝင်များက ဆိုးရွားသည်ဟုသာ ပြောတော့သည်။ ချန်ထျဲကန်း မိဘနှစ်ပါးကလည်း အသုံးမကျသည် ကိုလည်း ထပ်မံပြောသည်။

*** ***

ဤအကြောင်းအရာကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ လုမင်ဟိုင်၏စကားသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို သတိပေးလိုက်သလို ဖြစ်နေသည်။

ဟုတ်သည်၊ ကွေ့အယ်၏အသက်အတွက် သူမသည် သူ့ကိုအတင်းအကျပ် ကူညီခိုင်းခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် သူ၏အခြေအနေကို လုံးဝမစဉ်းစားခဲ့ပေ။ သူက ဤကိစ္စသည် ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း သူမသည် လုံးဝနားမထောင်ခဲ့ပေ။ သူမက သူသည် တော်သည့်လူတစ်ယောက် ဖြစ်သဖြင့် နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှာနိုင်မည်ဟု တွေးခဲ့သည်။

ကမ္ဘာပေါ်တွင် အခက်ခဲဆုံးကိစ္စသည် မိသားစုကိစ္စဖြစ်သည်ကို သူမသည် လုံးဝမသိခဲ့ပေ။ သူ့စကားအနည်းငယ်ကို ကြားလိုက်ရုံဖြင့် သူသည် မိသားစုတွင် အဆင်မပြေသည်ကို သိနိုင်သည်။ မဟုတ်လျှင် ထိုကဲ့သို့သောမိသားစုမှ ဖြစ်လျက်နှင့် နာမည်ပျက်သူ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။ သူက အတော်လေး ခက်ခဲလိမ့်မည်။ သို့သော် သူမအတွက် သူသည် သဘောတူလိုက်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူမသည် အိမ်တွင် တစ်ရက်နေပြီးနောက် မနေနိုင်တော့သဖြင့် ဟန်ကျင်းကို သွားရှာသည်။

သူမသည် ဟန်ကျင်းကို ရွာပြင်တွင် ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ အချို့အရာများကို နက်နက်နဲနဲ မစဉ်းစားသင့်ပေ။ သူသည် သူမ၏ဘဝထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း ဝင်ရောက်လာသည်။ သူမ အပြင်ထွက်ရန် မလွယ်ကူသော်လည်း သူ့ကို အလွယ်တကူ တွေ့နေရသည်။

ယခုအချိန်တွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် သံသယဝင်လာသည်။ သူသည် မောင်လေးကို နေ့တိုင်း လိုက်ပို့ပေးသည်မှာ လမ်းကြုံလို့လား။

သူမသည် နက်နက်နဲနဲ တွေးရဲခြင်းမရှိပေ။ ဘာလို့ဆို တွေးမိတိုင်း သူ့စိတ်ရင်းမှန်ကို သိလာသည်။

သူမသည် ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။

သူသည် လုကွမ်းကျိကို လောင်းကစားရုံသို့ အရင်ပို့ပေးခဲ့သည်။ လုကွမ်းကျိသည် အစ်မကြီးက ကွေ့အယ်အတွက် ဦးလေးကျင်းဇီကို အကူအညီ တောင်းခဲ့သည်ကို သိသဖြင့် အစ်မကြီး ဘာလို့ ဦးလေးကျင်းဇီကို ထပ်ရှာသည်ကို သံသယမဝင်တော့ပေ။

လုကွမ်းကျိ ထွက်သွားပြီးနောက် ဟန်ကျင်းသည် မြင်းလှည်းကို မြို့ပြင်သို့ မောင်းသွားပြီး လူမရှိသည့်နေရာသို့ ရောက်သောအခါ ရပ်လိုက်သည်။

သူသည် ဘာမှမပြောဘဲ ယခင်ကကဲ့သို့ပင် မြင်းလှည်းထဲသို့ဝင်လာပြီး လုကျောင်းယွဲ့၏ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

ထိုနေ့က ဖြစ်ခဲ့သည့်ကိစ္စသည် မှတ်မိနေသေးသော်လည်း ကွေ့အယ်၏စကားများကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့၏စိတ်သည် လုံးဝပြောင်းလဲသွားသည်။

သူမသည် ခေါင်းငုံ့ထားပြီး သူမ၏စကတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားကာ လုံးဝမလှုပ်ဝံ့ပေ။

61 02

“မင်း ငါ့ကိုရှာတာလား” ဟန်ကျင်း၏အသံသည် တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့သူငယ်ချင်းကိစ္စဆိုရင် စောင့်ရဦးမယ်၊ ဒီကိစ္စကို တစ်ရက်နှစ်ရက်နဲ့ ပြီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ချက်ချင်းသတိပြန်ဝင်လာပြီး ဟန်ကျင်းကို တွန့်ဆုတ်စွာကြည့်လိုက်ကာ တိုးတိုးလေး မေးသည်။ “ဦးလေးကျင်းဇီ၊ ဒီကိစ္စက ဦးလေးကျင်းဇီအတွက် အခက်အခဲတွေ အများကြီး ရှိလား”

ဟန်ကျင်း၏မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး ဆိုသည်။ “ဘာလို့ ဒီလိုပြောတာလဲ”

“အခက်အခဲတွေ အများကြီး ရှိမှာပေါ့၊ ကျွန်မကပဲ မကောင်းတာပါ၊ ဦးလေးကျင်းဇီရဲ့ အခြေအနေကို မစဉ်းစားခဲ့မိဘူး”

ဟန်ကျင်းသည် အံ့သြစွာ သူမကို ကြည့်လိုက်ပြီး မေးသည်။ “ဘာလို့ ဒီလိုတွေးတာလဲ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘယ်လိုပြောရမှန်းမသိတော့ပေ။ ခဏစဉ်းစားပြီးမှသာ ပြောနိုင်တော့သည်။ “သူက ဦးလေးကျင်းဇီရဲ့ဝမ်းကွဲအစ်ကိုဖြစ်တယ်၊ ဒီလိုကိစ္စမျိုးက ခက်ခဲမှာပေါ့” သူမ၏ခန့်မှန်းချက်ကို သူမ မပြောပြတော့ပေ။

သူမက မပြောသော်လည်း ဟန်ကျင်းသည် မမြင်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ထိုးထွင်းသိမြင်မှုကို သူက အံ့သြသွားသည်။ စကားအနည်းငယ်ကို ကြားရုံဖြင့် သူသည် ဟန်မိသားစုရွာတွင် အခြေအနေ မကောင်းသည်ကို ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ သို့သော် ဒါက အရေးမကြီးတော့ပေ။ သူက သဘောတူခဲ့ပြီဆိုတော့ ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းပေးမှာပဲ။

သို့သော် ဟန်ကျင်းသည် ရှင်းပြရန် စိတ်ကူးမရှိတော့ပေ။ တစ်ခါတစ်ရံ ယောက်ျားတစ်ယောက်က အရမ်းခေါင်းမာတာ မကောင်းဘူး ဆိုတာကို သူက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ အားနည်းတာကိုလည်း ပြသရမည်။

သူသည် နာကျင်သည့် အမူအရာကို ပြလိုက်သည်။ သူမသည် အမှားအယွင်း နားလည်သွားသည်ကို သူက တွေ့လိုက်ရသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ပို၍ပို၍ အားနာသွားသည်။ သို့သော် ဟန်ကျင်းကို ဒီကိစ္စမလုပ်ဖို့လည်း မပြောနိုင်ပေ။ ဘာလို့ဆို ဒါက အသက်တစ်ချောင်းနဲ့ ဆိုင်တဲ့ကိစ္စ ဖြစ်နေပြီ။ သူမသည် အားနာပြီး နောင်တရသည့်အကြည့်ဖြင့်သာ သူ့ကို ကြည့်နိုင်သည်။

ဟန်ကျင်းသည် ရင်ထဲတွင် ယားယံသည့် ခံစားချက်ကို ခံစားရသည်။ သူမက ဒီလိုစိုပြေပြီး လှပတဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့ သူ့ကို ကြည့်လိုက်တိုင်း သူသည် ရှေ့သို့တိုးပြီး သူမကို ကိုင်ကြည့်ချင်စိတ် ဖြစ်လာသည်။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဒီလောက်လှပတဲ့မျက်လုံးတွေ ဘာလို့ ရှိနေရတာလဲ။ လူတိုင်းက မြင်မြင်ချင်း ချစ်မိမှာပဲ။

သူသည် ထိုအတိုင်း လုပ်လိုက်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ကျုံ့သွားသည်။ သို့သော် မြင်းလှည်းက ကျဉ်းနေပြီး ဟန်ကျင်းကလည်း ကြီးမားသဖြင့် ရှောင်မရတော့ပေ။

ကြီးမားပြီးထူထဲသည့် လက်ဖဝါးသည် လုကျောင်းယွဲ့၏နားနှင့် မျက်ခွံကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ နာကျင်သွားသည်။ သူမသည် ရုန်းကန်ချင်သော်လည်း ကိုယ်တစ်ကိုယ်လုံး အားမရှိသလို ခံစားရသည်။ သူ့ကို တွန်းထုတ်ချင်သော်လည်း သူမ၏လက်နှင့်ခြေထောက်ကို ဘယ်မှာထားမိသည်ကိုပင် မေ့နေသည်။

“ကျောင်းယွဲ့...”

ထိုသူ၏အသံသည် နိမ့်ကျပြီး ကြားရခက်သော်လည်း စွဲဆောင်မှုရှိသည်။ လုကျောင်းယွဲ့၏ နားဖျားသည် တုန်သွားသည်။

“ဦးလေးကျင်းဇီ၊ လက်ကို ဖယ်ပါ...”

“မဖယ်ဘူး”

ဟန်ကျင်းသည် သူ၏လူရမ်းကားနာမည်နှင့် လိုက်ဖက်သည်။ သူမက ပြင်းပြင်းထန်ထန် မဆန့်ကျင်သည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် သူမ၏သေးသွယ်သည့်ခါးကို ချက်ချင်း ဖက်လိုက်သည်။

သူသည် မသိစိတ်ဖြင့် သူမကို မှီလိုက်သည်။ မရိုင်းပျရဲပေ။ လက်တစ်ဖက်ဖြင့်သာ သူမ၏ခါးကို ပတ်ထားပြီး သူမ၏နားအနားတွင် မေးစေ့ကို ပွတ်နေသည်။

“ကျောင်းယွဲ့၊ ငါ ဒီလိုလုပ်ဖို့ လိုချင်ခဲ့တာ... အချိန်အကြာကြီးရှိပြီ”

ယခုတော့ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဆက်မခံနိုင်တော့ပေ။ လျှပ်စစ်ဓာတ်လိုက်သလိုမျိုး ခံစားရပြီး လက်ဖြင့် သူ့မျက်နှာကို တွန်းလိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “ဦးလေးကျင်းဇီ၊ ဒီလိုမလုပ်ပါနဲ့...”

“ငါက ဘာလုပ်နေလို့လဲ”

61 03

သူမသည် ငိုတော့မလို ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏လက် သေးသေးလေးကို ဖမ်းယူလိုက်ပြီး သူ့မေးစေ့ပေါ် တင်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် နှုတ်ခမ်းဖြင့် ဖွဖွလေးနမ်းပြီး ချက်ချင်းပြန်လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

“အခု အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စကို ပြောကြစို့” ဟန်ကျင်းသည် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ထိုင်လိုက်ပြီး အတော်လေး စည်းကမ်းရှိသည့်ပုံစံ ပေါက်နေသည်။ ခုနက ထိုလူရမ်းကားသည် သူနှင့် မပတ်သက်သည့်အလားပင်။

ဒေါသထွက်နေသည့် လုကျောင်းယွဲ့သည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်သောအခါ သူမ၏အာရုံသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ငါ အရင် ဟန်လောင်ရှီနဲ့ ငါနဲ့ ဆက်ဆံရေးအကြောင်း ပြောပြပါ့မယ်၊ သူက ငါ့ရဲ့နာမည်ခံ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုပါ၊ သူ့အဖေနဲ့ ငါ့အဖေက ဝမ်းကွဲညီအစ်ကိုတွေ၊ မိသားစုနှစ်ခုက အကြာကြီးကတည်းက ခွဲနေခဲ့ကြပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဟန်မိသားစုရွာက တစ်ရွာလုံး တစ်မျိုးရိုးတည်း ဖြစ်တာကို မင်း သိပါတယ်၊ တခြားမျိုးရိုးနာမည်က အိမ်အနည်းငယ်ပဲ ရှိတယ်၊ ဒီလိုနေရာက ပြင်ပလူကို မပေါင်းလိုကြဘူး၊ တစ်မိသားစုမှာ ပြဿနာရှိရင် တစ်ရွာလုံးက ကူညီပေးတယ်၊ ငါ့ရဲ့ဝမ်းကွဲအစ်ကိုက ရွာသူကြီးဖြစ်ပြီး အလွန် အကာအကွယ် ပေးတာကြောင့် ဒီကိစ္စကို မင်းက ငါ့ကို မတောင်းဆိုရင် မင်းသူငယ်ချင်းရဲ့ လက်ထပ်ပွဲက လုံးဝ ဖျက်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး”

ထိုစကားကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် ခဏကြောင်သွားသော်လည်း သူမ၏အာရုံသည် ဟန်လောင်ရှီ၏ မိသားစုအခြေအနေသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမသည် ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ စိတ်ပူစွာဖြင့် မေးသည်။ “ဒါဆို ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုဖြေရှင်းဖို့ စီစဉ်ထားလဲ”

ဟန်ကျင်းသည် အချိန်မဆွဲတော့ပေ။ ခဏစဉ်းစားပြီး ဆိုသည်။ “ဒီကိစ္စကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းတော့ မလုပ်နိုင်ဘူး၊ ငါနဲ့သူတို့မိသားစုက ဆက်ဆံရေး မကောင်းဘူး၊ ဆက်ဆံရေး ကောင်းရင်တောင် ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ငါ ဝင်ပြောလို့မရဘူး၊ ဒါကြောင့် သွယ်ဝိုက်ပြီး ဖြေရှင်းရလိမ့်မယ်”

သူမက စိတ်ဝင်စားစွာ နားထောင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဟန်ကျင်း၏မျက်လုံးတွင် အလင်းရောင်တစ်ချက် လင်းလာသည်။ သူ၏လက်ကြီးသည် သူမ၏လက်သေးသေးလေးကို ဖမ်းယူလိုက်ပြီး ပွတ်နေသည်။

“ငါ့ရဲ့ဝမ်းကွဲအဘွားက ဟန်လောင်ရှီရဲ့အဘွားအရင်းပါ၊ သူမက အသက် ၇၀ ကျော်နေပြီ ဖြစ်ပြီး အသက်ကြီးလာတော့ သေရမှာကို အရမ်းကြောက်တယ်၊ ဒီနှစ်တွေမှာ ဘုရားရှိခိုးကျောင်းတွေမှာ သွားလာနေပြီး ကံကြမ္မာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အရာတွေကို အရမ်းယုံကြည်တယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်က လူတစ်ယောက်ကို စီစဉ်ပြီး မင်းသူငယ်ချင်းနဲ့ ဟန်လောင်ရှီရဲ့ကံကြမ္မာကို တွက်ခိုင်းမယ်၊ အဲ့တုန်းက မိသားစုကို ဒုက္ခပေးမဲ့ ကံကြမ္မာရှိတယ် ဆိုတာကို တွက်လိုက်ရင် ဟန်မိသားစုက သူတို့ကိုယ်တိုင် လက်ထပ်ပွဲကို ဖျက်သွားလိမ့်မယ်”

ဒီလောက်လွယ်တာလား။ လုကျောင်းယွဲ့သည် အံ့သြသွားသည်။

ဒီလောက်ပဲ လွယ်တယ်။

ဟန်ကျင်းသည် ငယ်ငယ်ကတည်းက ဘဝကံကြမ္မာကြမ်းခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဘယ်တော့မှ စည်းကမ်းကို လိုက်နာသူ မဟုတ်ပေ။ သူသည် မြွေကို အားနည်းရာကို ရိုက်၊ လူကို အရေးကြီးသည့်နေရာကို ရိုက်၊ ထို့ကြောင့် သူသည် အခြားသူနှင့် တိုက်ရိုက် မရင်ဆိုင်ပေ။ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်ရင် ဘယ်နည်းလမ်းမဆို နည်းလမ်းကောင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ရန် မလိုအပ်ပေ။

ကောင်းပြီ၊ ပြောရလျှင် ဟန်ကျင်း၏နည်းလမ်းသည် အလွန်ကောင်းမွန်သည်။ ဟန်မိသားစုကို ကောင်းကောင်း နားလည်မှသာ ဤနည်းလမ်းကို စဉ်းစားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဟန်လောင်ရှီ၏မိသားစုကို သူ၏စကားများဖြင့် မလေးစားသည်ကို တွေးမိသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူနှင့် ထိုမိသားစုကြားတွင် တစ်ခုခုရှိသည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏စိတ်ကို ဖုံးကွယ်ရန် မတတ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဟန်ကျင်းသည် တွေ့လိုက်ပြီး သူမကို ဘာမှမဖုံးကွယ်တော့ပေ။

“မိသားစုတစ်စုက အပြင်ပန်းမှာတော့ မင်းအပေါ် ကောင်းနေသလို ပြပေမဲ့ အထဲမှာတော့ ဆွေမျိုးကိုပဲ ဘက်လိုက်ပြီး မမှန်မကန် လုပ်နေတယ်၊ မင်းကို သေတဲ့အထိ ဖိနှိပ်နေတယ် ဆိုရင် မင်းက သူတို့ကို လေးစားနေမှာ မဟုတ်တော့ဘူး”

ဇာတ်လမ်း ရှိတယ်လား။

လုကျောင်းယွဲ့သည် စပ်စုသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏နူးညံ့သည့်ကိုယ်ခန္ဓာကို သူက ကိုင်နေသည်ကို လုံးဝ သတိမထားမိတော့ပေ။

“ကြားချင်လား၊ နောက်မှ အခွင့်အရေးရရင် ပြောပြမယ်၊ အခုတော့ မင်း တာဝန်ပေးထားတဲ့ ကိစ္စကို သွားလုပ်ရဦးမယ်၊ မင်းသူငယ်ချင်းက စောင့်နေမှာမဟုတ်ဘူး”

လုကျောင်းယွဲ့၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်းနီရဲသွားပြီး တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။ “ကျွန်မ ဘာမှမပြောပါဘူး၊ ပြောရဲလည်း မပြောရဲပါဘူး”

61 04

ဟန်ကျင်းသည် ပြုံးလိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “နောက်ဆို မင်း ငါ့ကို လက်ထပ်လိုက်ရင် မင်းပြောချင်သလို ပြောနိုင်တယ်၊ ငါ နားထောင်ပေးမယ်”

လုကျောင်းယွဲ့ မတုံ့ပြန်ခင်မှာပင် သူသည် သူမ၏လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး မြင်းလှည်းထဲကနေ ထွက်သွားသဖြင့် သူမသည် ဘာမှထုတ်မပြောရတော့ပေ။

“ငါ မင်းကို ပြန်ပို့ပေးမယ်၊ မင်း အပြင်မှာ ကြာကြာနေလို့မရဘူးမလား”

လုကျောင်းယွဲ့၏မျက်နှာသည် ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် တိုးတိုးလေးသာ ပြောလိုက်သည်။ “အင်း”

ဆင်းခါနီးတွင် ဟန်ကျင်းသည် ရုတ်တရက် ဆိုသည်။ “ဒီအတိုင်းပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြစို့၊ ငါ ပိုက်ဆံရှာပြီးရင် မင်းအိမ်ကို လက်ထပ်ဖို့ လာမယ်”

စကားပြောပြီးနောက် သူသည် ထွက်ခွာသွားသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ထိုနေရာတွင် ကြာမြင့်စွာရပ်နေသည်။ “လူရမ်းကား၊ ဘယ်သူက သူ့ကို လက်ထပ်မယ်လို့ သဘောတူခဲ့လို့လဲ၊ ဘယ်သူက သူ့ကို ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်လို့ ပြောခဲ့လို့လဲ”

သို့သော် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုသည် မည်သို့ပင် ဖုံးကွယ်ထားပါစေ၊ ထိန်းချုပ် မရနိုင်အောင် ဖြစ်လာသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ချက်ချင်း အိမ်သို့မပြန်သေးဘဲ ချန်မိသားစုကို ထပ်မံသွားသည်။

သူမ၏ဖခင် ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း အမြစ်ကနေ မဖြေရှင်းနိုင်ရင် ဒီလက်ထပ်ပွဲကို ဖျက်လိုက်ရင်တောင် အသုံးဝင်မည် မဟုတ်ပေ။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ချန်ဖုစီသည် ထိုနေရာတွင် မရှိတော့ပေ။ ကွေ့အယ်၏အဒေါ်လေးက ရှိနေသော်လည်း လုကျောင်းယွဲ့ကို ကွေ့အယ်နှင့် တွေ့ဆုံခြင်းကို မတားတော့ပေ။ ရှောင်ချန်ရှီသည်လည်း အနည်းငယ် လိပ်ပြာမလုံ ဖြစ်နေသည်။ ယခင်က ကွေ့အယ်နှင့် လုကျောင်းယွဲ့တို့ ထွက်သွားပြီးနောက် ချန်ဖုစီသည် မြေးမ ပြန်မလာသေးသဖြင့် လုမိသားစုကို သွားရှာခဲ့သည်။ မိန်ရှီက သူမကို ပြန်လွှတ်လိုက်သော်လည်း ကွေ့အယ်သည် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ဆူပူခံခဲ့ရသည်။

ကွေ့အယ်သည် ယခုတော့ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ အနာဂတ်အတွက် စိတ်ပျက် အားငယ်နေသည် ဖြစ်နိုင်သည်၊ သူမသည် ချန်ဖုစီနှင့် ပြန်လည်ရန်ဖြစ်ခဲ့ပြီး မကြာခင် လက်ထပ်တော့မည့်သူ ဖြစ်သဖြင့် သူငယ်ချင်းနှင့် တွေ့ဆုံတာကိုတောင် မလုပ်ရဘူးလား၊ ဒီလိုအုပ်ချုပ်သူမျိုးကို ဘယ်တုန်းကမှ မမြင်ဖူးဘူး၊ အထဲမှာ ဘာလျှို့ဝှက်ချက်ရှိလို့ အခုလို စောင့်ကြည့် နေရတာလဲဟု ဆိုသည်။

ဤကိစ္စကို ချန်မိသားစုဝင်အားလုံးက သိကြသည်။ သို့သော် ဘယ်သူမှ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မပြောခဲ့ပေ။

ချန်ဖုစီသည် ဤမြေးမသည် ခေါင်းမာပြီး ရိုက်နှက်လို့လည်း မကြောက်ဘူး၊ ဆူပူလို့လည်း မကြောက်ဘူးဆိုတာကို သိသည်။ သားကြီးမိဘနှစ်ပါးကသာ သူမကို ထိန်းချုပ်ထားသည်။ ထို့အပြင် သူမသည် လိပ်ပြာမလုံ ဖြစ်နေပြီး ကွေ့အယ်က တစ်ခုခုသိသွားပြီး လက်ထပ်ပွဲတွင် ပြောင်းလဲမှု ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ကွေ့အယ်ကို ထပ်မဆူပူတော့ပေ။ ရှောင်ချန်ရှီကိုလည်း ကွေ့အယ်ကို အိမ်တွင် မပိတ်ထားရန် ပြောခဲ့သည်။ သူမသည် ရွာအပြင်ဘက်သို့ မထွက်လျှင် သွားချင်သည့်နေရာကို သွားခွင့်ပြုလိုက်သည်။ ဘာလို့ဆို သားကြီးမိသားစု ရှိနေသဖြင့် သူမသည် ဘယ်မှ ထွက်ပြေးနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ကွေ့အယ်နှင့် တွေ့သောအခါ လုမင်ဟိုင်၏စကားကို ပြောပြခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် ဟန်ကျင်း၏ အစီအစဉ်ကိုလည်း ပြောပြသည်။ သူမသည် ကွေ့အယ်ကို စိတ်အေးစေလိုသည်။

“ဒီကိစ္စကို ငါ ပြောပြီးပြီ၊ မင်း စိတ်ထဲမှာ ထားပါ၊ ဟန်မိသားစုဘက်ကတော့ ပြဿနာ မရှိတော့ဘူး၊ ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းမိသားစုဘက်က မဖြေရှင်းနိုင်ရင် တစ်ကြိမ်ပြီးနောက် နောက်တစ်ကြိမ် ရှိလာလိမ့်မယ်”

ကွေ့အယ်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ဒီကိစ္စကို ငါလည်း တွေးခဲ့တယ်၊ ငါက အသက်ပြည့်နေပြီ၊ နောက်ဆုံးတော့ လက်ထပ်ရမှာပဲ၊ ဒီတစ်ကြိမ် သူတို့ရဲ့ကြံစည်မှု မအောင်မြင်ရင်တောင် နောက်တစ်ကြိမ်ရှိလာမှာပဲ၊ ဒီလောက်နှစ်ပေါင်းများစွာ ငါ့ကို ပြုစုခဲ့တာ၊ ငါ့ကို မရောင်းထုတ်နိုင်ရင် သူတို့က စိတ်မကောင်းဖြစ်နေမှာပဲ” ကွေ့အယ်သည် လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

“နင်ပြောတာကို ငါ နားလည်တယ်၊ ဒါကြောင့် ငါ အဖေနဲ့အမေကို ပြဇာတ်တစ်ပုဒ် ကပြဖို့ စီစဉ်ထားတယ်၊ သူတို့က ငါ့ကို သနားကြင်နာရင်တော့ မိဘနဲ့သားသမီးဆက်ဆံရေး ဆက်ရှိနေဦးမယ်၊ သနားကြင်နာမှု မရှိတော့ရင်တော့...” သူမသည် ခဏရပ်လိုက်ပြီး ခါးခါးသီးသီး ပြုံးလိုက်သည်။

“ကျောင်းယွဲ့၊ ငါ မလိမ်ပါဘူး၊ ငါ ဒီအိမ်ကနေ လွတ်မြောက်ချင်ခဲ့တာ နေ့တိုင်းပဲ၊ ငါ့အဖေအမေနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ငါ စိတ်ကုန်သွားပြီ၊ ငါက သောင်းရော့နဲ့ ယောင်အာကို စွန့်လွှတ်ရမှာပဲ စိတ်မကောင်းဘူး၊ ငါ ဆယ်စုနှစ်ကျော် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရတယ်၊ ငါ့ညီမနှစ်ယောက်ကို ငါ့လိုမျိုး ဒုက္ခမရောက်စေချင်ဘူး”

လုကျောင်းယွဲ့သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမ၏လက်ကို နှစ်သိမ့်စွာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ ဤကိစ္စကို သူမ ဝင်မစွက်ဖက်သင့်ပေ။ ထို့ကြောင့် မေးသည်။ “နင် ဘယ်လိုလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ”

“ငါ ဒီကိစ္စကို အဖေနဲ့အမေရှေ့မှာ ဖွင့်ချဖို့ စီစဉ်ထားတယ်...”

******

62 01

အခန်း 62 စိတ်ရင်း ကြမ်းတမ်း၊ ရိုင်းစိုင်းယုတ်မာ

ကွေ့အယ်သည် သူမ၏အစီအစဉ်ကို ပြောပြပြီးနောက် လုကျောင်းယွဲ့သည် စိတ်ပူပန်စွာဖြင့် အိမ်သို့ ပြန်လာသည်။

သူမသည် ကွေ့အယ်၏ပြတ်သားမှုကို မြင်သဖြင့် မည်သည့်တားမြစ်သည့် စကားကိုမျှ မပြောနိုင်တော့ပေ။ တကယ်တော့ ဤနည်းလမ်းသည် ကောင်းသည်ဟု ပြန်တွေးကြည့်သည်။ သေမလောက် ခက်ခဲသော အခြေအနေမှသာ အသက် ဆက်ရှင်နိုင်မည်။ လူတစ်ယောက်သည် အသက်ရှင်နိုင်ဖို့ပင် မတတ်နိုင်လျှင် နာမည်ကောင်းရှိခြင်းက ဘာအသုံးဝင်တော့မည်လဲ။

သို့သော်လည်း သူမ စိတ်ပူပန်နေသဖြင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေသည်။

လုကွမ်းယီသည် အပြင်မှ ပြန်လာပြီး အိမ်ရှေ့တွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဆေးနေသော်လည်း ဘာလုပ်နေသည်ကိုပင် မသိတော့ဘဲ တွေးနေသည့် ညီမလေးကို မြင်လိုက်သည်။ သူသည် သူမထံသို့ လျှောက်သွားသည်။ သူသည် ဘာမှမမေးတော့ဘဲ လုကျောင်းယွဲ့၏ လက်အောက်မှ ရေဇလုံကို ယူလိုက်ပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဆေးပေးရန် သူမဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီး”

လုကွမ်းယီသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး မေးသည်။ “ဘာတွေတွေးနေတာလဲ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် မဖုံးကွယ်တော့ဘဲ ဆိုသည်။ “ကျွန်မ ကွေ့အယ်ကိစ္စကို တွေးနေတာ၊ သူက စီစဉ်ထားတယ်...”

“သူ ဘာကို စီစဉ်ထားတာလဲ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး လုကွမ်းယီ၏နားနား ကပ်ကာ ပြောပြသည်။ လုကွမ်းယီသည် အလွန်အံ့သြသွားသည်။ လုကျောင်းယွဲ့က ထပ်ပြောသည်။ “ကျွန်မ သူ့အတွက် စိုးရိမ်နေတယ်၊ အလယ်မှာ တစ်ခုခုမှားသွားမှာကို ကြောက်တယ်”

လုကွမ်းယီသည် ခဏစဉ်းစားပြီး ဆိုသည်။ “ဒီလိုလုပ်မယ်၊ မင်း စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ လူတစ်ယောက်ကို ချန်မိသားစုကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းမယ်၊ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ငါတို့ကို လာအကြောင်းကြားလိမ့်မယ်”

လူတစ်ယောက်ကို ကူညီခိုင်းမယ်။ ထိုအခါမှသာ လုကျောင်းယွဲ့သည် အစ်ကိုကြီး၏ တောက်စီဟုခေါ်သည့် သူငယ်ချင်းရှိပြီး ချန်မိသားစု၏ဘေးတွင် နေသည်ကို သတိရသည်။ ထို့ကြောင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

မကြာခင်တွင် ပြဿနာဖြစ်လာသည်။

နောက်နေ့ညနေခင်းတွင် ထိုတောက်စီဟုခေါ်သည့် ကောင်လေးသည် ချွေးများရွှဲနေပြီး လုမိသားစုအိမ်သို့ အလျင်စလို ပြေးလာသည်။ သူသည် အိမ်ထဲသို့ပင် ဝင်မလာဘဲ ချန်မိသားစုမှ ကွေ့အယ်သည် ကြိုးဆွဲချခဲ့သည်ဟု အော်ပြောသည်။

ဒီနှစ်ရက် လုကျောင်းယွဲ့နှင့် လုကွမ်းယီတို့သည် အိမ်တွင်သာ နေနေပြီး မိန်ရှီလည်း အိမ်တွင် ရှိနေသည်။ ဤစကားကို ကြားလိုက်သောအခါ အားလုံး အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာကြသည်။

လုကျောင်းယွဲ့နှင့် လုကွမ်းယီတို့သည် မိန်ရှီကို ဘာမှမပြောနိုင်တော့ဘဲ အပြင်သို့ ပြေးသွားကြသည်။ မိန်ရှီလည်း လိုက်သွားသည်။

“အစ်ကိုကြီးကွမ်းယီ၊ အစ်ကိုက စောင့်ကြည့်ခိုင်းတော့ ကျွန်တော်လည်း စောင့်ကြည့်နေတာပဲ၊ ကျွန်တော်တို့အိမ်နဲ့ ချန်မိသားစုက နံရံတစ်ခုတည်း ဖြစ်နေတယ်၊ ဘေးနားမှာ အသံကြားတော့ ကျွန်တော် လှေကားထောင်ပြီး ကြည့်လိုက်တာ၊ အဲ့ချန်ဖုစီက ကျွန်တော့်ကို နှစ်ခွန်း ဆဲသေးတယ်၊ ကျွန်တော်က သူ့ကို ဂရုမစိုက်ပါဘူး”

တောက်စီသည် အသက် ၁၅ နှစ်သာရှိသေးပြီး ကလေးဆန်နေသေးသည်။ သူ ပြောသည့်ပုံစံကြောင့် အသက်နှင့်ဆိုင်သည့်ကိစ္စသည်ပင် ပျော်စရာဖြစ်နေသည်။

“ကွေ့အယ် ဘာမှမဖြစ်ဘူးမလား” လုကျောင်းယွဲ့က စိတ်ပူပန်စွာမေးသည်။

တောက်စီ၏မျက်နှာသည် ချက်ချင်း နီရဲသွားသည်။ သူသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို ခိုးကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်မှချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီးမှ ပြောသည်။ “ဘာမှမဖြစ်ဘူးထင်တယ်၊ ကျွန်တော် ကွေ့အယ်ရဲ့အဖေကို သမားတော် သွားခေါ်တာ မြင်လိုက်တယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ သို့သော် လမ်းလျှောက်ခြင်းကို မရပ်တန့်နိုင်တော့ပေ။ သူမသည် ထိုသူ၏ထူးဆန်းသည့် အမူအရာကို သတိမထားမိတော့ပေ။

62 02

ဘေးနားမှ မိန်ရှီသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ သမီးကို ဆွဲလိုက်ပြီးမေးသည်။ “မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာတွေလုပ်ခဲ့တာလဲ၊ ဘာအကူအညီ တောင်းတာ၊ ဘာစောင့်ကြည့် ခိုင်းတာလဲ”

ညီအစ်ကိုမောင်နှမနှစ်ယောက်သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် လုကျောင်းယွဲ့သည် မိန်ရှီကို တစ်ဖက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး လမ်းလျှောက်နေရင်း အကြောင်းစုံကို ပြောပြသည်။

“မင်းတို့ တကယ်ကို ရဲတင်းလှချည်လား၊ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို နောက်ပြောင်လို့ရမလား” မိန်ရှီသည် သူမကို ဆူသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် လိပ်ပြာမလုံဖြစ်နေသည်။ သူမသည် သူမ၏အမေ ဤသို့တုံ့ပြန်မည်ကို သိသဖြင့် ယခင်က ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။

“အမေ၊ ကွေ့အယ်ရဲ့အခြေအနေကိုလည်း သိသားပဲ...”

မိန်ရှီက ကြားဖြတ်ပြောသည်။ “ပြဿနာတစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် မင်းတို့ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ တကယ်ကို ကလေးဆန်လိုက်တာ၊ ဒီလိုကိစ္စမျိုးနဲ့ နောက်ပြောင်လို့ရမလား” ပါးစပ်က ပြောနေသော်လည်း မိန်ရှီ၏ခြေလှမ်းများ ပိုမြန်လာသည်။

လုမိသားစုအိမ်မှ လူသုံးယောက်သည် အလျင်စလိုသွားနေသဖြင့် ရွာသားအချို့သည် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ဘာဖြစ်တာလဲဟု မေးကြသည်။

မိန်ရှီသည် ဘာကိုမျှ မဖုံးကွယ်တော့ပေ။ ထို့အပြင် သူမ၏သမီး ပြောပြခဲ့သည့်အရာများကို တွေးမိသောအခါ ဒီကိစ္စက ပို၍ပြန့်နှံ့လေ ကောင်းလေဟု ထင်လာသည်။ ထို့ကြောင့် ပြောပြလိုက်သည်။ “ချန်မိသားစုရဲ့သမီးကြီး ကြိုးဆွဲချခဲ့တယ်၊ ဒီကလေးကလည်း တကယ်ပဲ၊ ဘာတွေတွေးပြီး ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ မသိတော့ဘူး”

ကြားလိုက်ရသည့်လူတိုင်းသည် တအံ့တဩဖြစ်သွားကြသည်။

ဒီလိုကြိုးဆွဲချသည့်ကိစ္စမျိုးသည် တာ့ရှီးရွာတွင် လွန်ခဲ့သည့် ၁၀ နှစ်ကျော်ကမှ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ဇနီးသည်တစ်ဦးသည် ယောက္ခမ၏နှိပ်စက်မှုကြောင့် မခံစားနိုင်တော့သဖြင့် ကြိုးဆွဲချခဲ့သည်။ ဒီချန်မိသားစုမှ မိန်းကလေးသည် လက်မထပ်ရသေးဘဲနှင့် ကြိုးဆွဲချခဲ့သည်၊ ဘာတွေဖြစ်လို့လဲ။ သို့သော်လည်း ချန်မိသားစုမှ ထိုမိုက်မဲသည့်အဘွားအိုကို တွေးလိုက်သောအခါ လူတိုင်းက အကြောင်းပြချက်ကို နားလည်သွားကြပြီး သက်ပြင်းချ လိုက်ကြသည်။ “ကံဆိုးလိုက်တာ”

ဤသို့ဖြင့် ချန်မိသားစုသို့ လမ်းလျှောက်သွားရင်း လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လူများ ထပ်မံဝင်လာကြသည်။

ချန်မိသားစု၏ အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ တံခါးသည် အတွင်းမှ သော့ခတ်ထားသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အခြေအနေ မကောင်းသည်ကို မြင်သောအခါ အဆင့်အတန်းရှိသည်၊ မရှိသည်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အိမ်ရှေ့သို့ပြေးသွားပြီး တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

“ကွေ့အယ်၊ ကွေ့အယ်၊ မင်းရှိလား” သူမ အော်ခေါ်သည်။

“ဒီလိုကိစ္စမျိုးဖြစ်နေတာကို တံခါးက ဘာလို့ ပိတ်ထားတာလဲ”

“ချန်ဖုစီ ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ၊ ဒါက အသက်နဲ့ဆိုင်တဲ့ကိစ္စဖြစ်နေပြီ...”

ဘေးနားမှ လူများက ပြောဆိုကြသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် စိတ်ပူပန်လွန်းသဖြင့် မျက်ရည်များပင် ထွက်လာသည်။ သူမသည် တောက်စီကိုကြည့်ပြီး မေးသည်။ “မင်း ကွေ့အယ်ရဲ့အဖေ သမားတော်သွားခေါ်တယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူးလား”

တောက်စီသည် ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “ကျွန်တော် ထွက်လာတုန်းကတော့ ဒီလိုပဲ ကြားလိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော် ထွက်လာတုန်းက ချန်မိသားစုရဲ့တံခါးက မပိတ်ထားသေးဘူး”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ချက်ချင်း မကောင်းသည့်ခံစားချက်ကို ခံစားရသည်။ သူမသည် အပြင်မှနေ၍ ထပ်မံအော်ခေါ်သည်။ ရွာသားအချို့သည် အခြေအနေ မကောင်းသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ဖုစီကို တံခါးဖွင့်ရန် အော်ပြောကြသည်။

*** ***

ချန်မိသားစု၏အိမ်တွင် အပြင်မှ အသံကို ကြားသောအခါ ချန်ဖုစီနှင့် ရှောင်ချန်ရှီတို့သည် လန့်သွားကြသည်။

ချန်ထျဲကန်းသည် နိုးလာသကဲ့သို့ မြေပြင်မှ ထရပ်လိုက်ပြီး အသံနိမ့်ဖြင့် အော်သည်။ “အမေ၊ အကြီးမရဲ့ အခြေအနေက မကောင်းဘူး၊ အမေက သမားတော် ခေါ်ရမယ်၊ သမားတော် မလာရင်တော့...”

ချန်ဖုစီသည် ပူနေသည့်ဆီဖြင့် ပက်ခံရသကဲ့သို့ ခုန်ပေါက်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “သမားတော် ခေါ်စရာလား၊ တန်ဖိုးမရှိတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက် ပိုက်ဆံသုံးပြီး သမားတော် ခေါ်စရာမလိုဘူး”

62 03

ရှောင်ချန်ရှီသည် သူမကို နောက်မှနေ၍ ဆွဲလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “အမေ၊ ဟန်မိသားစုဘက်ကိစ္စကို မမေ့ပါနဲ့”

ချန်ဖုစီသည် ယခုတော့ ဖုံးကွယ်မနေတော့ဘဲ ရှောင်ချန်ရှီကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ သူမက အော်သည်။ “ဘာ ဟန်မိသားစုလဲ၊ ဒီမိန်းကလေးက လက်မထပ်ချင်လို့ ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်တာ၊ ကောင်းပြီလေ၊ ကြိုးဆွဲချတယ်ဆိုတော့ သေပါစေ၊ ငါ့ရှေ့မှာ သေပြပါစေ”

သူမသည် ဆက်လက်ဆဲဆိုရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် သားပေါက် သေဆုံးသွားသည့် မိခင်တိရစ္ဆာန်၏ ငိုကြွေးသံကဲ့သို့ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“သေ၊ အားလုံး သေကြ၊ ဒီနေ့ ငါ့သမီး တစ်ခုခုဖြစ်ရင် နင်တို့ ချန်မိသားစုက ငါ့သမီးအတွက် အသက်ပြန်ပေးရလိမ့်မယ်”

ဒါက ကွေ့အယ်ရဲ့အမေဖြစ်သည့် လျိုချွီလန် ဖြစ်သည်။ သူမသည် အမြဲတမ်း အားနည်းပြီး သားတစ်ယောက် မမွေးနိုင်လို့ ထောက်ခံသူမရှိသည့် အမျိုးသမီး ဖြစ်သည်။ ယခုတော့ ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို နားလည်သွားသကဲ့သို့ ချန်ဖုစီကို လည်းကောင်း၊ ရှောင်ချန်ရှီကို လည်းကောင်း၊ သူမ၏ယောက်ျား ချန်ထျဲကန်းကိုလည်းကောင်း၊ စိန်းစိန်းဝါးဝါး ကြည့်သည်။

“ချန်ထျဲကန်း၊ နင်က ယောက်ျား ဟုတ်ရဲ့လား၊ နင်သာ နင့်အမေစကားကို အကုန် နားထောင်မယ်ဆိုရင် ဘာလို့ ဇနီးယူပြီး ကလေးမွေးရတာလဲ”

“ဟဲ့၊ နင်က ငါ့ကို ရန်ထောင်ရဲတယ်ပေါ့၊ သားကြီး၊ သူ့ကို သေအောင် ရိုက်လိုက်”

ချန်ထျဲကန်းသည် တွန့်ဆုတ်စွာ ဆိုသည်။ “အမေ...”

ကွေ့အယ်ရဲ့အမေသည် ခါးကို ကော့ပြီး ခေါင်းဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးကို တိုက်သည်။ “ရိုက်၊ လာ၊ ငါ့ကို သေအောင် ရိုက်လိုက်၊ ငါ သိတယ် နင်တို့ ငါသေတာကို လိုချင်နေတာ၊ အဲ့ကျမှ ယောက်ျားလေးတစ်ယောက် မွေးနိုင်မဲ့သူကို ထပ်ယူနိုင်မှာ၊ ရိုက်၊ ဒီနေ့ ငါ့ကို မရိုက်သတ်ရင် နင်က ယောက်ျား မဟုတ်ဘူး”

ချန်ထျဲကန်းသည် သူ၏ဇနီးသည် ဤသို့ဖြစ်လာမည်ကို မမျှော်လင့်ထားပေ။ ထို့ကြောင့် နောက်သို့ လဲကျသွားသည်။ ချန်ဖုစီသည်လည်း ရှောင်နေပြီး ကွေ့အယ်ရဲ့အမေသည် သတ္တိရှိသည်ဟု ဆဲဆိုသည်။ ကွေ့အယ်ရဲ့အမေသည် အချိန်ယူပြီး အော်သည်။ “သောင်းရော့၊ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်၊ အပြင်ကလူတွေကို နင့်အစ်မကို လာကယ်ဖို့ ပြောလိုက်”

ချန်ဖုစီနှင့် ရှောင်ချန်ရှီတို့က အိမ်ထဲတွင် ပိတ်ထားသည့် သောင်းရော့သည် အခွင့်အရေး ရလိုက်သည်နှင့် ပြေးထွက်သွားသည်။

မကြာခင်တွင် ခြံတံခါးသည် ပွင့်သွားပြီး လူအုပ်ကြီး ဝင်လာသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အမြန်ဆုံးပြေးလာသူဖြစ်ပြီး အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာပြီး အော်ခေါ်သည်။ “ကွေ့အယ်”

မိန်ရှီသည်လည်း နောက်မှ လိုက်လာပြီး အော်သည်။ “လျိုချွီလန်ရေ လျိုချွီလန်၊ နင့်ကို ဘာပြောရမလဲ မသိတော့ဘူး၊ သမီးကိုတောင် မကာကွယ်နိုင်တဲ့ နင်က ဘာအမေလဲ”

ထို့နောက် သူမသည် အိမ်ထဲမှအခြေအနေကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။

“မိန်ဟိုင်ရဲ့ဇနီး၊ နင်ပြောတာ မှန်တယ်၊ ငါက အသုံးမကျတဲ့သူပဲ” လျိုချွီလန်၊ ဆိုလိုသည်မှာ ကွေ့အယ်ရဲ့အမေသည် ထရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ပုံပန်းသည် အလွန်ညစ်ပတ်နေသည်။ သူမသည် ခါးခါးသီးသီး ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒီကိစ္စကို နောက်မှ ပြောကြစို့၊ ကွေ့အယ် ဘယ်လိုလဲ၊ နင်တို့ ဘာဖြစ်နေတာလဲ”

ကွေ့အယ်ရဲ့အမေသည် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး ချန်ဖုစီနှင့် ရှောင်ချန်ရှီကို ကြည့်လိုက်သည်။ “သူတို့က ငါ့သမီးကို ရောင်းစားဖို့ လုပ်နေကြတယ်၊ ငါ့သမီးက လက်မထပ်ချင်တော့ ကြိုးဆွဲချခဲ့တယ်”

ပြောပြီးနောက် သူမသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ငိုတော့သည်။

“ချန်ထျဲကန်းရေ ချန်ထျဲကန်း၊ နင့်ကို လက်ထပ်ပြီးကတည်းက အကြီးအကဲတွေကို ရိုသေတယ်၊ အောက်ကလူတွေကို ဂရုစိုက်တယ်၊ နင့်အတွက် သားတစ်ယောက် မမွေးပေးနိုင်တာကလွဲလို့ နင့်တို့ ချန်မိသားစုကို ဘာမှ အမှားမလုပ်ခဲ့ဘူး... နင်က အသုံးမကျတဲ့သူပဲ၊ နင့်အမေက ငါတို့ သားအမိတွေကို နှိပ်စက်တာကို မင်းက လက်ပိုက် ကြည့်နေခဲ့တာ၊ ငါ့သမီးကြီးက စားပွဲထက်တောင် မမြင့်သေးဘူး၊ နင့်အမေက အိမ်မှုကိစ္စတွေ ခိုင်းနေပြီ၊ ဒါကလည်း ထားလိုက်ပါတော့၊ ဘယ်ကလေးမဆို အလုပ်လုပ်ရတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကလေးက အလုပ်လုပ်ရင်း အမြဲ ဆူပူအော်ဟစ်ခံရတယ်... ငါလည်း အသုံးမကျတာပါ၊ ငါ့သမီးကို မကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့ဘူး၊ သားတစ်ယောက် မမွေးပေးနိုင်လို့လည်း ငါ့ခေါင်းကို မမော့နိုင်ခဲ့ဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါ့သမီးကြီးက ဘာအမှားမှ မလုပ်ခဲ့ဘူး၊ သူမက နင်တို့ ချန်မိသားစုရဲ့သွေးသားပဲ၊ ငွေကျပ် ၂၀ အတွက် မင်းတို့က ငါ့သမီးကြီးကို ဇနီး ၂ ယောက် သေဆုံးခဲ့တဲ့လူကို လက်ထပ်ခိုင်းတယ်၊ ငါ့သမီးက မလိုချင်တော့ နင်တို့က အတင်းအကျပ် လုပ်တယ်၊ ငါ့သမီးကို ကြိုးဆွဲချဖို့ အတင်းအကျပ် လုပ်တယ်။ တွန်းအားပေးတယ်။ ပြီးတော့ ငါ့သမီးကို မကယ်ဖို့ တားဆီးတယ်၊ နင်တို့က စိတ်ရင်း ကြမ်းတမ်းပြီး ရိုင်းစိုင်းယုတ်မာကြတယ်...”

62 04

ဤစကားများသည် လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သကဲ့သို့ ကြည့်နေသူအားလုံး အံ့သြသွားကြသည်။

“... ဒီနေ့ ငါ့သမီးကြီး အဆင်ပြေရင် ကိစ္စမရှိဘူး၊ အဆင်မပြေရင်တော့ ငါတို့ သားအမိ ၄ ယောက်လုံး နင်တို့ ချန်မိသားစုအိမ်ထဲမှာပဲ ကြိုးဆွဲချပြီး သေလိမ့်မယ်၊ နင်တို့က ဘယ်လိုလူတွေလဲဆိုတာကို ကောင်းကင်ဘုံက မြင်လိမ့်မယ်...”

ထိုအချိန်တွင် လူအုပ်ကြားမှ လူနှစ်ယောက် ဝင်လာသည်။ အချို့ရွာသားများသည် စိတ်ရင်းကောင်းသဖြင့် သမားတော်ကို ခေါ်လာပေးခြင်းဖြစ်သည်။

“သမားတော်လာပြီ၊ သမားတော်လာပြီ၊ လမ်းဖယ်ပေးကြပါဦး”

ကွေ့အယ်ရဲ့အမေသည် ငိုတာကို ရပ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း ထရပ်ကာ သမားတော်ကို ဆွဲပြီး အိပ်ယာဘေးသို့ ပြေးသွားသည်။

သမားတော်၏ ကုသမှုအပြီးတွင် ကွေ့အယ်သည် သတိပြန်ရလာသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် အချိန်မီ ကယ်လိုက်နိုင်သဖြင့် သူမသည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာမရခဲ့ပေ၊ သူမ၏အသက်ရှူ လမ်းကြောင်း ပိတ်သွားခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

“ငါ့ရဲ့ကံဆိုးတဲ့သမီးလေး...”

ကွေ့အယ်သည် ချောင်းဆိုးပြီး သူမ၏အမေကို ပွေ့ဖက်ကာ ငိုတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူအားလုံး၏စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုများ ခံစားရသည်။

“တကယ် သနားစရာပဲ...”

“ဟုတ်တယ်...”

“ဒီချန်ဖုစီက တကယ်ပဲ ရက်စက်လိုက်တာ...”

“အဖေကလည်း အသုံးမကျလိုက်တာ...”

ချန်ဖုစီသည် ဒေါသအမျက် ထွက်သွားပြီး အော်သည်။ “ဘာတွေကြည့်နေတာလဲ၊ ဘာတွေကြည့်နေတာလဲ၊ အားလုံးထွက်သွားကြ၊ သူများအိမ်မှာ လာမကြည့်နဲ့”

ပါးစပ်သွက်သည့် လူတစ်ဦးက ပြန်ပြောသည်။ “ငါတို့က ရှားပါးတာကို လာကြည့်တာပါ၊ တာ့ရှီးရွာမှာ ကိုယ့်မြေးမကို ကိုယ်သတ်တဲ့အဘွားက ဘယ်လိုရုပ်လဲဆိုတာ လာကြည့်တာ”

“ချန်ဖုစီ၊ ငါ မင်းကို ပြောပါရစေ၊ မင်းက တကယ်ပဲ ရက်စက်လွန်းတယ်၊ ဒါတွေက မင်းတို့ရဲ့သွေးသားတွေပဲ၊ မင်းရဲ့မြေးကြီးကို အပြစ်ပေးလိမ့်မယ် ဆိုတာကို မကြောက်ဘူးလား”

ချန်ဖုစီသည် ရန်လိုသည့်စိတ်ရှိသူ ဖြစ်သည်။ လူများက သူမ၏အဖိုးတန်သည့် မြေးကြီးကို ပြောဆိုသည်ကို ကြားသောအခါ သူမသည် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ထိုလူဆီသို့ ပြေးသွားပြီး ရိုက်သည်။

လူတိုင်းက သူမကို မုန်းနေကြသည်။ သူမသည် လူအုပ်ထဲသို့ ဝင်လာပြီး ရိုက်ရန် လုပ်သောအခါ အားလုံးက သူမကို ဝိုင်းတားကြသည်။ အချို့က သူမသည် အလွန်အမင်း ရိုင်းစိုင်းကြောင်း၊ တာ့ရှီးရွာရဲ့ရိုးရာကို ဖျက်ဆီးနေသည်ဟု အော်ပြောသည်။ လူအုပ်ထဲတွင် ရွာသူကြီးကို သွားခေါ်ရန် အော်ပြောကြပြီး အခြားသူများလည်း ထောက်ခံကြသည်။

ရွာသူကြီးသည် အသံများ ကြားသဖြင့် ဘာဖြစ်တာလဲဆိုတာကို လာကြည့်ခြင်းဖြစ်သည်။ လူများက သူ့ကို အော်ခေါ်သည်ကို ကြားသောအခါ အပြင်မှ ပြန်ပြောသည်။ ထို့နောက် မကြာခင်တွင် ထိုဆံပင်ဖြူဖြူ ရွာသူကြီးသည် တွန်းပို့ခံရပြီး ဝင်လာသည်။

လူတိုင်းက ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်ကို တစ်ဦးတစ်ယောက်စီ ပြောပြပြီး ချန်ဖုစီကို ဆုံးမပေးရန် ရွာသူကြီးကို တောင်းဆိုကြသည်။

သို့သော် ဤကိစ္စမျိုးသည် ရွာသူကြီး ဝင်စွက်ဖက်နိုင်သည့်ကိစ္စမျိုး မဟုတ်ပေ။ စကားပုံတစ်ခုရှိသည်၊ အုပ်ချုပ်သူက မိသားစုကိစ္စကို ဖြေရှင်းရန် ခက်ခဲသည် ဟုဆိုကြသည်။ ရွာသူကြီးက ထိုမျှအရေးမကြီးသည့် ရာထူး ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် ရွာသူကြီးသည်လည်း ချန်ဖုစီကို မုန်းနေသည်။ သူမ၏ရုပ်ဆိုးသည့် မျက်နှာကို လည်းကောင်း၊ သူမ၏အသက်ကြီးမှုကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ရိုင်းစိုင်းနေခြင်းကို လည်းကောင်း၊ ရွာထဲတွင် နေ့တိုင်း ရန်ဖြစ်အောင် လုပ်နေခြင်းကို လည်းကောင်း၊ မုန်းနေသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် လည်ချောင်း ရှင်းလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင် တိတ်ဆိတ်သွားသောအခါမှ ကွေ့အယ်ရဲ့အမေကို မေးသည်။ “ချန်ထျဲကန်းရဲ့ဇနီး၊ ဒီကိစ္စကို မင်း ဘယ်လိုလုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ”

ကွေ့အယ်ရဲ့အမေသည် ကြောင်သွားပြီး မျက်နှာသည် ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည်။

သူမ ဤမျှ စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့သည်မှာ သမီးကြီး ကြိုးဆွဲချခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယခု သမီးသည် မသေဆုံးတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမ နောက် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။

++++++