အခန်း (၆၃-၆၄)

63 01

အခန်း 63

ကွေ့အယ်သည် သူမအမေ၏မျက်နှာကို မြင်သောအခါ မကောင်းသည့်ခံစားချက်ကို ခံစားရသည်။ အခြားဘာမှမတွေးတော့ဘဲ အိပ်ယာမှ ထရပ်လိုက်ပြီး ရွာသူကြီး၏ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်ကာ ငိုသည်။ “ရွာသူကြီးအဘိုး၊ တရားမျှတအောင် လုပ်ပေးပါအုံး”

“သနားစရာကလေးလေး” ရွာသူကြီးသည် ကွေ့အယ်၏ ဖျော့တော့နေသည့် မျက်နှာနှင့် လည်ပင်းပေါ်မှ ထင်ကျန်နေသည့် အညိုအမည်းစွဲရာကို ကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ရွာသူကြီးအဘိုးက ဘယ်လိုမျိုး တရားမျှတအောင် လုပ်ပေးရမလဲ”

ကွေ့အယ်သည် ငိုသည်။ “ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိတော့ဘူး၊ တစ်ယောက်က ကျွန်မရဲ့အဖေ ဖြစ်နေတယ်၊ တစ်ယောက်က ကျွန်မရဲ့အဘွားဖြစ်နေတယ်၊ သူတို့က ကျွန်မထက် အကြီးအကဲတွေဖြစ်တယ်၊ ကျွန်မ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ကြောက်နေတယ်၊ အဘွားက ကျွန်မကို ထပ်ရောင်းစားမှာကို ကြောက်တယ်၊ ကျွန်မရဲ့ညီမနှစ်ယောက်ကိုလည်း ကျွန်မလိုမျိုး ရောင်းစားမှာကို ကြောက်တယ်၊ ကျွန်မက ဘာဖြစ်ဖြစ် ကိစ္စမရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ညီမနှစ်ယောက်ကို စွန့်ပစ်ဖို့ စိတ်မကောင်း ဖြစ်တယ်...”

“အစ်မကြီး...” သောင်းရော့နှင့် ယောင်အာတို့သည် လာပြီး သူမ၏အစ်မကြီးကို ဖက်ကာ ငိုကြသည်။

ညီအစ်မသုံးယောက်လုံးသည် အရိုးနှင့်အရေသာ ကျန်တော့ပြီး အဝတ်အစားများကလည်း စုတ်ပြတ်နေသည်။ တာ့ရှီးရွာသည် ချမ်းသာသည့်ရွာတော့ မဟုတ်ပေ၊ သို့သော် မည်သည့်ကလေးမျှ ဤမျှ ဆင်းရဲခြင်းမရှိပေ။ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသူတိုင်းသည် သက်ပြင်းချ လိုက်ကြသည်။

ကွေ့အယ်ရဲ့အမေသည် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏သမီးသည် ဤစကားများကို ပြောလိုက်သည့်အချိန်ကတည်းက သူမ ကြောင်သွားခဲ့သည်။

ဤအမျိုးသမီးသည် ငယ်ငယ်ကတည်းက အဖေကို နားထောင်၊ လက်ထပ်ပြီးရင် ယောက်ျားကို နားထောင်ဆိုသည့် စည်းကမ်းချက်ကို သင်ကြားခံခဲ့ရသည်။ သူမသည် ပုန်ကန်တတ်သူ မဟုတ်ဘဲ အရာအားလုံးကို လက်ခံခဲ့သည်။

“ဒီလိုပဲ အသက်ရှင်ရတာပဲ၊ သည်းခံလိုက်ရင် ရတယ်...” ဤသည်မှာ သူမ၏အမေက သူမကို ပြောခဲ့သည့်စကားဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် သူမသည် သမီး ၃ ယောက် မွေးပြီး သားတစ်ယောက် မမွေးနိုင်သောအခါ သူမ ပို၍ ယုံကြည်မှု မရှိတော့ပေ။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း သည်းခံခဲ့သကဲ့သို့ သူမ၏သမီး သုံးယောက်ကိုလည်း ဤအတိုင်းပဲ သင်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ သမီးကြီးသည် သူမထက် စိတ်ဓာတ် ပိုမာကြောသည်။ သမီးလတ်သည် သမီးကြီးကဲ့သို့တော့ မဟုတ်သော်လည်း ခေါင်းမာသည်ကို မြင်ရသည်။ သမီးငယ်လေးသာ ကလေး ဖြစ်နေသေးသည်။

သူမသည် သမီးကြီးက ယောက္ခမနှင့် ညီမငယ်လေးကို ကြည့်သည့်အကြည့်ကို မြင်သောအခါ အမြဲတမ်း ကြောက်လန့်နေသည်။ သူမသည် ဘာကို ကြောက်နေသည်ကို သူမကိုယ်တိုင်ပင် မသိပေ။ သို့သော် ယခုဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အရာများကို ကြည့်ပြီးနောက် သူမ နားလည်သွားသည်။

ဟုတ်တယ်၊ သူမက ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ။ သေရမှာကိုတောင် မကြောက်တော့ရင် ဘာကိုကြောက်နေမှာလဲ။

ဤပိန်ချုံးသည့် အမျိုးသမီးသည် ထရပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ခါးကို တည့်တည့်ထားသည်။ သူမသည် အချိန်အကြာကြီး ခါးမတ်မတ် မရပ်ခဲ့သည်ကို မြင်နိုင်သည်။ သူမသည် အနည်းငယ် အဆင်မပြေသော်လည်း အတင်းအကျပ် မတ်မတ်ရပ်နေသည်။

သူမသည် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး ရွာသူကြီးရှေ့သို့ တစ်လှမ်းချင်းစီ လျှောက်သွားသည်။ သူမ၏သမီးသုံးယောက်ဘေးတွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “ဦးလေး၊ ကျွန်မ ကွာရှင်းမယ်၊ ချန်မိသားစုက ကျွန်မ သားမမွေးနိုင်လို့ အသုံးမကျတယ်လို့ ပြောတယ်၊ ကျွန်မရဲ့သမီး သုံးယောက်ကလည်း တန်ဖိုးမရှိဘူးလို့ ပြောတယ်၊ ဒါဆိုရင် ကျွန်မ ချန်ထျဲကန်းကို ကွာရှင်းမယ်၊ ကျွန်မ သမီးသုံးယောက်ကို ခေါ်သွားမယ်၊ နောက်ဆို ကျွန်မတို့ သားအမိ ၄ ယောက် အသက်ရှင်သည်ဖြစ်စေ၊ သေသည်ဖြစ်စေ သူတို့ ချန်မိသားစုနဲ့ ဘာမှမပတ်သက်ပါစေနဲ့”

ရွာသူကြီးသည် ထိတ်လန့်သွားပြီး ဆိုသည်။ “ကွေ့အယ်ရဲ့အမေ၊ ဒါက သာမန်ကိစ္စမဟုတ်ဘူး၊ မင်း သေချာစဉ်းစားပြီးပြီလား၊ မင်းလို အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ကလေးသုံးယောက်နဲ့ ဘယ်လိုအသက်ရှင်မလဲ”

ကွေ့အယ်ရဲ့အမေသည် ဝမ်းနည်းစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “ကျွန်မ အလုပ်လုပ်နိုင်တယ်၊ ကျွန်မရဲ့သမီးကြီးနဲ့ သမီးလတ်ကလည်း အလုပ်လုပ်နိုင်တယ်၊ ကျွန်မတို့ အငတ်ခံမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ အငတ်ခံရရင်တောင် တစ်နေ့နေ့မှာ မီးတွင်းထဲကို ပစ်ချခံရတာထက် ပိုကောင်းတယ်၊ သေရမှာတောင် မကြောက်တော့ရင် အငတ်ခံရမှာကို ဘာလို့ ကြောက်နေရမှာလဲ”

“ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့သမီးသုံးယောက်ရဲ့ နာမည်ကိုလည်း ထည့်စဉ်းစားရဦးမယ်၊ နောက်ဆို သူတို့...”

63 02

ရွာသူကြီး စကားမဆုံးခင်မှာပင် ကွေ့အယ်က ဆိုသည်။ “အဘိုးရွာသူကြီး၊ ကျွန်မ မကြောက်ပါဘူး၊ လူတစ်ယောက်က နာမည်ကောင်းနဲ့ အသက်ရှင်နေစရာ မလိုပါဘူး၊ ကျွန်မကို လက်ထပ်မဲ့လူက ကျွန်မရဲ့နာမည်ကို ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ ဒါက ကျွန်မတို့ရဲ့အမှားလည်း မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မတို့ကို အသက်ရှင်ခွင့် မပေးတဲ့သူတွေရဲ့အမှားပဲ”

ရွာသူကြီးသည် သူတို့နှစ်ယောက်ကို စည်းရုံးရန် မတတ်နိုင်တော့သဖြင့် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ ချန်ဖုစီကို ဆူသည်။ “မင်းလိုလူကို ငါ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး၊ ကိုယ့်ချွေးမနဲ့မြေးမကို သေအောင် အတင်းအကျပ်လုပ်ရတာ ပျော်ရဲ့လား၊ ပြီးတော့ ချန်ထျဲကန်း၊ ဒါတွေက မင်းရဲ့ဇနီးနဲ့သမီးတွေပဲ၊ မင်း ဘာမှ မပြောဘူးလား”

ရွာသူကြီးသည် ကွေ့အယ်တို့ကို ထိုလမ်းကို မရွေးစေချင်ပေ။ ဤလမ်းသည် အလွန် ခက်ခဲသည်ကို မြင်နိုင်သည်။ ဤကမ္ဘာသည် အမျိုးသမီးများကို အလွန်ရက်စက်သည်။ ကွာရှင်းထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်သည် ကလေး ၃ ယောက်နှင့် ဘယ်လို အသက်ရှင်မလဲ။

ချန်ထျဲကန်းသည် တိုးတိုးလေး ပြောနေသော်လည်း ဘာစကားမှ ထွက်မလာတော့ပေ။

ချန်ဖုစီသည် မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “ကျွန်မ ဘာပြောရမှာလဲ၊ ကျွန်မက သူ့ကို မထွက်သွားခိုင်းဘူး၊ သူ သွားချင်ရင် သွားပါစေ၊ ငါ့သားနဲ့ အဲ့မိန်းကလေးတွေက အဖိုးတန်တယ်လို့ ထင်နေတာလား၊ အသုံးမကျတဲ့အရာတွေ၊ သားတစ်ယောက်တောင် မမွေးပေးနိုင်ဘူး၊ မင်းတို့ အပြင်မှာ သေတာကို ငါ လာကြည့်ဦးမယ်၊ ပြီးတော့ ငါ့သားကို ကွာရှင်းမယ်ပေါ့၊ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ငါ့သားကို မင်းကို အရင်ကွာရှင်းခိုင်းမယ်”

ချန်ဖုစီ၏ ရိုင်းစိုင်းသည့် အမူအရာကြောင့် စိတ်ကောင်းရှိသည့် ရွာသူကြီးပင် ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူသည် သူမနှင့် စကားမပြောတော့ဘဲ ချန်ထျဲကန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ချန်ထျဲကန်းသည် သူ၏အသုံးမကျသည့်အမည်နှင့် လိုက်ဖက်သည်။ သူ၏အမေပြောသည့် စကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းပင် မမော့ရဲတော့ပေ။

ရွာသူကြီးသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကွေ့အယ်ရဲ့အမေကို မေးသည်။ “မင်း သေချာစဉ်းစားပြီးပြီလား၊ ဒါက နောက်ပြောင်စရာကိစ္စမဟုတ်ဘူး”

ကွေ့အယ်ရဲ့အမေသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “သေချာစဉ်းစားပြီးပါပြီ၊ ဦးလေး၊ တရားမျှတအောင် လုပ်ပေးပါဦး”

ရွာသူကြီးရှိနေသဖြင့် ချန်ထျဲကန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ကွေ့အယ်ရဲ့အမေကို မကွာရှင်းဖို့ မတားတော့ဘဲ သူတို့နှစ်ဦး ကွာရှင်းခဲ့ကြသည်။ ချန်မိသားစုသည် မိခင်နှင့်သမီးများကို အဝတ်အထည် အနည်းငယ်မှလွဲ၍ ဘာမှမပေးခဲ့ပေ။ စောင်တစ်ထည်ပင် မပေးခဲ့ပေ။

ရွာသူကြီးက ထပ်မံ စည်းရုံးခဲ့သော်လည်း ချန်ဖုစီက အလွန်ရက်စက်သည်။ ချန်ထျဲကန်းကလည်း သူ့အမေပြောတာကိုသာ နားထောင်သဖြင့် ကွေ့အယ်ရဲ့အမေတို့ မိခင်နှင့်သမီးများကို အဝတ်အထည် အနည်းငယ်ပွေ့ပြီး ချန်ဖုစီက အိမ်ထဲမှ နှင်ထုတ်သည်ကို သူ ကြည့်နေခဲ့ရသည်။

ရွာသူကြီးသည် ထိုသူတို့အား သနားပြီး သွားစရာနေရာ မရှိသည်ကို သိသဖြင့် ရွာတွင် စွန့်ပစ်ထားသည့်အိမ်တစ်လုံးတွင် ခဏတာ နေထိုင်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကြည့်နေသည့် ရွာသားအချို့က ဟင်းအိုး၊ ပန်းကန်များကို ပေးကြပြီး ထိုသူတို့ အသုံးပြုနိုင်ရန် ပစ္စည်းများ စုပေးကြသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဤကိစ္စသည် ဤသို့ဖြစ်လာမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။ သို့သော် သူမသည် အခြားဘာမှ မစဉ်းစားနိုင်တော့ပေ။ သူမနှင့် မိန်ရှီတို့သည် အိမ်သို့ ပြန်လာကြသည်။ အိမ်ရှိ အဝတ်အစားဟောင်းများနှင့် စောင်အဟောင်းများကို ယူလာပြီး ကွေ့အယ်တို့ မိခင်နှင့်သမီးများကို ပေးသည်။ ထို့နောက် အိမ်ရှင်းပေးဖို့လည်း ကူညီပေးသည်။

ဤအိမ်သည် အလွန်ဟောင်းနွမ်းနေသည်။ ခြံစည်းရိုးကလည်း တစ်ဝက်သာ ကျန်တော့သည်။ အိမ်များစွာ ရှိသော်လည်း ပင်မအိမ် ၃ လုံးသာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်နေသည်။ ထိုအိမ်များ၏ ခေါင်မိုးတွင်ပင် အပေါက်များရှိနေသဖြင့် အပြင်ဘက်ကောင်းကင်ကို မြင်နိုင်သည်။ ပြတင်းပေါက်များကလည်း စုတ်ပြတ်နေသည်။ သို့သော်လည်း နေစရာနေရာ ရှိနေသဖြင့် သူတို့အတွက် သွားစရာ နေရာမရှိခြင်းမှ ကယ်တင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒီခေါင်မိုးကို ပြင်ရမယ်၊ ပြတင်းပေါက်နဲ့ တံခါးကိုလည်း အသစ်လဲရမယ်၊ ခြံထဲမှာလည်း မြက်ရိုင်းတွေ ပေါက်နေတယ်၊ အခု လယ်ကအလုပ်မရှိတော့ဘူး၊ ဒီရက်ပိုင်း ငါ့သားကြီးကို လာကူညီခိုင်းမယ်” မိန်ရှီသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုပြီး ကွေ့အယ်ရဲ့အမေကို ပြောသည်။

ကွေ့အယ်ရဲ့အမေသည် အလွန်ကျေးဇူးတင်သဖြင့် ပြောရမှန်းပင် မသိတော့ပေ။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

မိန်ရှီသည် ဂရုမစိုက်စွာ ဆိုသည်။ “ဘာလို့ ကျေးဇူးတင်ရတာလဲ၊ အရင်က မင်းကို အားနည်းပြီး အသုံးမကျတဲ့သူလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ ငါ ဒီစကားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းတယ်၊ မင်းရဲ့သမီးတွေအတွက် ဒီလိုမျိုးလုပ်ပေးနိုင်လို့ မင်းကို ငါ လေးစားတယ်”

ကွေ့အယ်ရဲ့အမေ၏ပိန်ချုံးနေသည့်မျက်နှာသည် ရှက်ရွံ့ပြီး နီရဲလာသည်။ သူမသည် ကွဲအက်နေသည့်လက်ကို ပွတ်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “ဘာကို လေးစားရမှာလဲ၊ ကျွန်မက ရွေးစရာလမ်း မရှိတော့လို့သာ ဒီလိုလုပ်ရတာပါ၊ ကျွန်မ ကလေးတွေကို ဒီအိမ်ကနေ မခေါ်ခဲ့ရင် သူတို့ရဲ့အနာဂတ်က ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး”

63 03

“အမေ...” သောင်းရော့နှင့် ယောင်အာတို့သည် သူမဘေးသို့ ကပ်လာကြသည်။

ကွေ့အယ်ကတော့ ပိုတည်ငြိမ်နေသည်။ “အမေ၊ မကြောက်ပါနဲ့၊ ရွာက စိတ်ကောင်းရှိတဲ့ ဦးလေးနဲ့အဒေါ်တွေကလည်း စားစရာတွေ ပေးခဲ့ကြတယ်၊ ကျွန်မတို့ မနက်ဖြန် ဟင်းရွက်ရိုင်းတွေ သွားရှာကြမယ်၊ ဒီနှစ်တော့ အဆင်ပြေသွားမှာပါ၊ ပြီးတော့ ကျွန်မကလည်း မငယ်တော့ဘူး၊ မြို့ကိုသွားပြီး အလုပ်လုပ်လို့ရတယ်၊ နောက်နှစ်ကျရင် လယ်ယာစိုက်ပျိုးတာတွေ လုပ်ကြမယ်၊ အငတ်ခံရမှာ မဟုတ်ပါဘူး”

“မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး မြို့မှာ ဘာအလုပ်လုပ်မလဲ၊ ရာသီဥတုကလည်း မကြာခင် အေးတော့မှာ၊ ဘယ်လို အေးမလဲဆိုတာလည်း မသိရသေးဘူး၊ မဖြစ်ဘူး၊ အမေက မင်းတို့ရဲ့ဦးလေးတွေကို သွားတောင်းဆိုမယ်၊ သူတို့က မင်းတို့ကို အငတ်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး”

ကွေ့အယ်သည် မျှော်လင့်ချက် မထားတော့ပေ။ သူမ၏အမေ ကွာရှင်းပြီး သမီး ၃ ယောက်ကို ခေါ်လာသည်မှာ အံ့အားသင့်စရာ ဖြစ်နေပြီ။ သူမ၏ဦးလေးများက ကူညီချင်ပေမဲ့လည်း သူမ၏အဒေါ်များက ရှိနေသေးသည်။ အထူးသဖြင့် ဦးလေးမိသားစုတွင် သမီးများ ရှိနေသေးသည်၊ သူတို့၏နာမည်ကို ဘာလို့ ဖျက်ဆီးမလဲ။ သူတို့သည် ဆက်ဆံရေးဖြတ်ဖို့ပင် အလျင်လိုနေကြမည်။ ဒါကြောင့် ကူညီဖို့ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

သို့သော် ဤစကားများကို ကွေ့အယ်သည် သူမ၏အမေရှေ့တွင် မပြောတော့ပေ။ သူမ၏အမေသည် အားနည်းသော်လည်း သူတို့ညီအစ်မများအတွက် ခေါင်းမာခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်လေးကို ဖျက်ဆီးလို့ မဖြစ်သေးပေ။ ကွေ့အယ်သည် နေ့ရက်များသည် အလွန် ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု ထင်နေသည်။ သို့သော် အဲ့အိမ်မှ ထွက်သွားနိုင်ရင် ဘယ်လောက်ပဲ ခက်ခဲပါစေ၊ သူမ လက်ခံသည်။ သူမသည် လက်နှင့်ခြေထောက် အကောင်းရှိပြီး မမိုက်မဲသဖြင့် သူမ၏မိသားစု အငတ်ခံရမှာ မဟုတ်ပေ။

လုကျောင်းယွဲ့လည်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ခက်ခဲလိမ့်မည်ကို ကြိုမြင်နိုင်သည်။ သို့သော်လည်း ဖြတ်ကျော်နိုင်လိမ့်မည်။ အကယ်၍ မဖြတ်ကျော်နိုင်ရင်တောင် ရွာထဲတွင် လူအများကြီး ရှိနေသဖြင့် သူတို့အား စောင့်ကြည့်နေမည် မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ရွာသားများသည် တစ်ခါတစ်ရံ မကောင်းတတ် ကြသော်လည်း အခြေခံစိတ်ရင်းက ကောင်းကြသည်ကို သိသည်။ အဆင်မပြေရင်တောင် သူမ၏မိသားစုက ကူညီနိုင်သည်။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း ကူညီနိုင်သည်။

“အဒေါ်၊ မနက်ဖြန် ကျွန်တော် အိမ်ခေါင်မိုးကို လာပြင်ပေးပါ့မယ်” လုကွမ်းယီသည် နှစ်သိမ့်သည့်စကား မပြောနိုင်သဖြင့် လက်တွေ့အကူအညီသာ ပေးသည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လုမိသားစုရဲ့သားကြီး”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီးလု၊ အစ်ကိုကြီးက မကြာခင် လက်ထပ်တော့မှာ၊ ဒီလောက် ဒုက္ခပေးရတာ တကယ်ပဲ အားနာပါတယ်”

မိန်ရှီသည် ချက်ချင်း တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း တစ်ခုခုကို တွေးမိသောအခါ ပါးစပ်ပိတ်သွားသည်။ လုမိသားစုမှ ၃ ယောက်လုံးသည် ထိုပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသဖြင့် ကွေ့အယ်သည် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ သို့သော် လူရှေ့တွင် မေးရဲခြင်း မရှိသဖြင့် သူမ၏သူငယ်ချင်းကို နောက်မှနေ၍ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကို မေးရန် စဉ်းစားလိုက်သည်။

ဤအကြောင်းအရာကို ဆက်လက်မပြောတော့ဘဲ ကွေ့အယ်၏ မိသားစုသည် စွန့်ပစ်ထားသည့် အိမ်တွင် ခဏတာ နေထိုင်ကြသည်။ လုမိသားစု ၃ ယောက်လည်း အိမ်သို့ ပြန်လာကြသည်။

ချန်ဖုစီသည် ဤကိစ္စသည် ဤသို့ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ကို လုံးဝမမျှော်လင့်ထားပေ။

သူမသည် သူမ၏ချွေးမကို အမြဲတမ်း နှိပ်စက်နေခဲ့သည်။ ချွေးမသည် လူရှေ့တွင် သူမကို ရန်စပြီး အခွင့်ကောင်းယူရန် ကြိုးစားနေသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် ကွာရှင်းပြီး အိမ်မှ ထွက်သွားလိမ့်မည်ဟု လုံးဝမထင်ခဲ့ပေ။

သူမသည် ကွေ့အယ်ရဲ့အမေ ထွက်သွားသည်ကို စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဟန်မိသားစု၏ငွေလျံ ၂၀ အတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က ကွေ့အယ် သေသွားပြီဟု ထင်သဖြင့် လက်ထပ် လက်ဆောင်ငွေများလည်း ဆုံးရှုံးသွားမည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကွေ့အယ်သည် မသေဆုံးခဲ့ပေ။ လက်ထပ် လက်ဆောင်ငွေများကတော့ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သည်။ ချန်ဖုစီသည် လက်မခံနိုင်တော့ပေ။

ချန်ထျဲကန်းလည်း ထိုအတိုင်းပင်။ ယခုအချိန်အထိ သူ့ဇနီးသည် သူ့ကို ဘာလို့ ကွာရှင်းလိုက်တာလဲ ဆိုတာကို နားမလည်နိုင်သေးပေ။ သူသည် အိမ်တွင် အနည်းငယ် အားနည်းသည်ကို ဝန်ခံသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ သူ၏အမေက သူ့ချွေးမကို နှိပ်စက်ပြီး သူ့သမီးကို ဆူပူအော်ဟစ်သောအခါ သူသည် ထရပ် မပြောခဲ့ပေ။ သို့သော် ဘယ်မိသားစုမှ ဇနီးသည်သည် ဒီလိုမျိုး အသက်ရှင်ကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အဘွားက မြေးမကို ဆုံးမတာကလည်း မှန်ကန်သည့် အလုပ် ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် သူသည် သားတစ်ယောက် မရှိသဖြင့် သူ့အမေက ဒုတိယသား၏သားကို မွေးစားပြီး ဆက်ခံသူအဖြစ် ထားရှိလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် သူ၏အမေကို မဆန့်ကျင်ရဲပေ။

63 04

သို့သော် သူသည် ဤကိစ္စသည် ဤသို့ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု လုံးဝမထင်ခဲ့ပေ။

ချန်ဖုစီသည် ဒေါသဖြင့် ဆဲဆိုနေသည်။ ကွေ့အယ်ရဲ့အမေသည် ရိုင်းစိုင်းကြောင်း၊ ကွေ့အယ်သည် ဆိုးသွမ်းသော မိန်းကလေး ဖြစ်ကြောင်း ဆဲဆိုသည်။ သားကြီးသည် ဇနီးနှင့်သမီးများကိုပင် ထိန်းချုပ် မရကြောင်းလည်း ဆဲဆိုသည်။ အတိုချုပ်ပြောရလျှင် သူမသည် အားလုံးကို ဆဲဆိုနေသည်။ ဒုတိယသားနှင့်ဇနီးသည် အခြေအနေ မကောင်းသည်ကို မြင်သောအခါ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။ ချန်ထျဲကန်း တစ်ဦးတည်းသာ နံရံဘေးတွင် ထိုင်နေပြီး သူ့အမေဆဲဆိုတာကို နားထောင်နေရသည်။

သို့သော် ဆဲဆိုခြင်းက ပြဿနာကို မဖြေရှင်းနိုင်ပေ။ လူများ ထွက်ပြေးသွားကြပြီ။ ဟန်မိသားစု လာခေါ်သောအခါ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ဤအချိန်မှသာ ချန်ဖုစီသည် ထိုအချိန်က သူမသည် ထိုမျှ စိတ်မြန်မြန် မလုပ်ခဲ့သင့်ဘူးဟု နားလည်သွားသည်။ သို့သော် ယခုတော့ နောက်ကျသွားလေပြီ။

ချန်မိသားစုသည် ဟန်မိသားစုကို ဘယ်လိုရင်ဆိုင်ရမလဲ စိုးရိမ်နေစဉ် ဟန်မိသားစုက လက်ထပ်ပွဲကို ဖျက်ရန် ရောက်လာသည်။ အကြောင်းပြချက်မှာ ကွေ့အယ်၏ကံကြမ္မာသည် မာကြောလွန်းသဖြင့် ဟန်မိသားစုကို ဒုက္ခပေးလိမ့်မည်ဟု ပြောသည်။

ချန်မိသားစုသည် အလွန် ပျော်ရွှင်သွားကြသည်။ ယခင်က လက်ထပ်ပွဲကို ဖျက်လိုက်သည့်အခါ ယောက်ျားလေးဘက်က လက်ဆောင်ကို ပြန်မတောင်းသည့် ဓလေ့ရှိသည်။ ယခုတော့ လက်ထပ်လက်ဆောင်များကို ဟန်မိသားစုကို ပြန်ပေးစရာ မလိုတော့ပေ။ သို့သော် သူတို့သည် ရိုးသားလွန်းနေသည်။ ဟန်မိသားစုက သူတို့၏ငွေကို လိမ်ယူလို့ရသည် မဟုတ်ပေ။ ထိုနေ့က ချန်မိသားစုက လက်ဆောင်ငွေကို ပြန်မပေးလိုသည့် သဘောထားကို ပြလိုက်သည်နှင့် နောက်တစ်နေ့တွင် ဟန်ရွာမှ လူအုပ်ကြီး ရောက်လာသည်။ လူအယောက် ၃၀-၄၀ လောက်ရှိပြီး ရွာထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေသည်မှာ ကြောက်စရာ ကောင်းသည်။

တာ့ရှီးရွာသည် မျိုးရိုးအမျိုးမျိုး နေထိုင်သည့်ရွာ ဖြစ်သည်။ မျိုးရိုးတူသူများ စုပေါင်းနေထိုင်သည့် ရွာမျိုးကို မမြင်ဖူးကြပေ။ သို့သော် မမြင်ဖူးသော်လည်း ကြားဖူးကြသည်။ ထို့ကြောင့် ချန်မိသားစုသည် ကံဆိုးတော့မည်ဟု ပြောဆိုကြသည်။

ချန်မိသားစုဝင်များက အမြဲတမ်း မိသားစုထဲတွင် ခေါင်းမာသူများဖြစ်နေသည်။ ဟန်မိသားစုမှ လူအများကြီး ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ခြံထဲတွင် မဆန့်တော့သဖြင့် ခြံပြင်တွင်လည်း ရပ်နေကြသည်။ ချန်ဖုစီသည် လက်ထပ်လက်ဆောင်ငွေများကို ပြန်မပေးဘဲ နေရဲတော့မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် လက်ထပ်လက်ဆောင်ငွေ ပျောက်ဆုံးမှုကြောင့် သူမနှင့် သူမ၏ချွေးမအငယ်လေးတို့သည် ရန်ဖြစ်ကြပြီး ရယ်စရာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ကွေ့အယ်၏ကံကြမ္မာ မကောင်းသည့်သတင်းသည် ထွက်လာသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အလွန်အားနာသည်။ ဘာလို့ဆို ဤကိစ္စကို ဟန်ကျင်းက လုပ်ပေးခဲ့သည်။ သူမသည်လည်း သိနေသည်။

သို့သော် ကွေ့အယ်ကတော့ အများကြီး မတွေးတော့ပေ။ နာမည်မကောင်းတော့သည့်အပြင် ကံကြမ္မာမာကြောသည် ဟူသည့်စကား ထပ်ထည့်လိုက်သည်မှာ အရေးမကြီးတော့ပေ။

တကယ်တော့ ယခုအခြေအနေသည် ကွေ့အယ် လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့သည့် အရာများ ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က သူမသည် အတင်းအကျပ် ကြိုးဆွဲချခဲ့သည်၊ အဘွားက သူမ၏မိဘများကို သူမကို မကယ်ဖို့ တားဆီးခဲ့သည်၊ သူမ၏မိဘများကလည်း မည်သည့်မေးခွန်းမျှ မမေးခဲ့ကြပေ။ သူမ၏စိတ်သည် တစ်ဝက်လောက် အေးစက် သွားခဲ့သည်။ သူမ၏အမေ ရုတ်တရက် ခေါင်းမာလာပြီး ညီအစ်မသုံးယောက်အတွက် ဖခင်ကို ကွာရှင်းပစ်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝမထင်ခဲ့ပေ။

ယခုအချိန်အထိ သူမသည် လက်ထပ်ရန် စဉ်းစားမထားတော့ပေ။ ပိုက်ဆံရှာပြီး မိသားစုကို ကျွေးမွေးမည်။ ညီမနှစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ပေးမည်၊ သူမကိုယ်တိုင်ကတော့ အမေကို ဂရုစိုက်မည်ဟုသာ စဉ်းစားထားသည်။ တခြားဘာမှ မတွေးတော့ပေ။

ဤအကြောင်းအရာကို ထားလိုက်တော့။ ရာသီဥတုက ပို၍ပို၍ အေးလာသည်။ ထိုအချိန်တွင် သတင်းတစ်ခု တာ့ရှီးရွာသို့ ရောက်လာသည်။

ဖေမိသားစုက ဖေကွေ့အာအတွက် လက်ထပ်ပွဲ ထပ်ရှာနေသည်။

******

64 01

အခန်း 64 ကျွန်တော်တို့ရဲ့အစ်ကိုကြီးနာမည်က ဟန်ကျင်းပါ

ဒီသတင်းကို ကြားတော့ လုကျောင်းယွဲ့သည် တွေဝေသွားသည်။

သူမသည် အများကြီး စဉ်းစားခဲ့ပြီး အစ်ကိုကြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်မှာကို ပိုကြောက်နေသည်။

လုကွမ်းယီသည် ဤကိစ္စကို ကြားသောအခါ ခါးခါးသီးသီး ပြုံးလိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “ဒီလိုဖြစ်တာလည်း ကောင်းပါတယ်”

လုမိသားစုမှ သားကြီးနှင့် ဖေမိသားစုမှ သမီးတို့ စေ့စပ်ခဲ့သည်ကို တာ့ရှီးရွာမှ လူများစွာက သိကြသည်။ ယခု ရုတ်တရက် ဖေမိသားစုမှ သမီးသည် အခြားသူနှင့် လက်ထပ်တော့မည် ဟူသည့်သတင်း ထွက်လာသည်။ ထို့ကြောင့် လူများက စတင်ပြောဆိုကြတော့သည်။

ဖေမိသားစုဘက်က အရင်သတင်း စထွက်လာသဖြင့် လူတိုင်းက လုကွမ်းယီကို မပြောကြဘဲ ဖေမိသားစုမှ သမီးသည် အခြားသူတစ်ယောက်ကို လက်ထက်တော့မည် ဖြစ်ကြောင်းနှင့် လုမိသားစုကို စွန့်ပစ်ခဲ့သည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် သတင်းတစ်ခု ထပ်မံထွက်လာသည်၊ လုမိသားစုမှ စေ့စပ်ပွဲကို ဖျက်ခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ လူများက ပြောဆိုကြတော့သည်။

လုမိသားစုက ဖေမိသားစုနှင့် ဘာလို့ စေ့စပ်ခဲ့သည် ဆိုသည့်ကိစ္စကို ပြန်ပြောကြသည်။ အချို့က လုကွမ်းယီသည် စိတ်ကောင်းရှိပြီး လူကို ကယ်တင်ခဲ့ရုံသာမက မိန်းကလေး၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို မထိခိုက်စေရန် သူမကို လက်ထပ်ရန် စီစဉ်ခဲ့သည်ဟု ပြောကြသည်။ အချို့က လုကွမ်းယီသည် ကံမကောင်းဘူးဟု ပြောကြသည်။ လူတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ခဲ့ရုံဖြင့် အဖက်ဖက်က ထိခိုက်ရသည်ဟု ဆိုသည်။ အချို့ကလည်း လုမိသားစုသည် စိတ်ကူးရှိသူများ ဖြစ်သည်၊ သူတို့၏နာမည်ကောင်းအတွက် စေ့စပ်ခဲ့ကြပြီး တစ်နှစ်ကြာပြီးနောက် မလိုချင်တော့ဟုလည်း ပြောကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပြောဆိုကြသည်မှာ အများကြီးဖြစ်သည်။

အပြင်လူများက သူမ၏မိသားစုကို ဤသို့အပြစ်တင်ပြောဆိုသည်ကို ကြားသောအခါ မိန်ရှီသည် အလွန် ဒေါသထွက်နေသည်။ သို့သော် သူမ၏မိသားစုမှ တကယ်တမ်း စေ့စပ်ပွဲကို ဖျက်ခဲ့သဖြင့် ဘာမှမပြောနိုင်ဘဲ သည်းခံခဲ့ရသည်။ လုမင်ဟိုင်ကတော့ သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးပြီး ဤကိစ္စများမှ ဖေမိသားစု၏ လူပုဂ္ဂိုလ်ရေးကို မြင်နိုင်သည်၊ အိမ်ထောင်ကျမှ သိရခြင်းထက် အစကတည်းက သိရခြင်းက ကံကောင်းခြင်းပင်ဖြစ်သည်ဟု ပြောသည်။

ဤစကားကလည်း မှန်ကန်သဖြင့် လုမိသားစုမှ လူများ စိတ်သက်သာရာရသွားကြသည်။

*** ***

ဖေမိသားစုတွင် ဖေကွေ့အာသည် အိပ်ယာပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူမ၏ခေါင်းထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

ယခုအချိန်အထိပင် အရာအားလုံး ဘာကြောင့် ဤသို့ဖြစ်လာရသည်ကို သူမ နားမလည်သေးပေ။

ထိုနေ့က လုမိသားစုမှလူများ ဒေါသဖြင့် ထွက်သွားကြသည်။ သူမသည် သူမ၏အမေကို ညည်းညူသည်။ သူမ၏အမေလည်း ထိတ်လန့်သွားပြီး သူမ၏အဖေကို လုမိသားစုမှလူများကို တားခိုင်းရန် ပြောသည်။ သို့သော် သူမ၏ဒုတိယအစ်ကိုက တားလိုက်သည်။

ဖေအာကျူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေသည်။

“အဖေ၊ သူတို့ကို ဘာလို့ သွားတားရဦးမှာလဲ၊ အဲ့ကောင်က ဘယ်လောက် ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြောသွားတာကို မမြင်ဘူးလား၊ သူက ကျွန်တော်တို့နဲ့ မပတ်သက်ချင်တာ၊ ကျွန်တော်တို့ကလည်း သူ့ကို မပတ်သက်ချင်ဘူး”

“ဒါဆို အာအာ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” မောက်ရှီသည် နောင်တရပြီး ထိတ်လန့်နေသည်။ ဒီလိုဖြစ်လာမည်ကို သိခဲ့ရင် သူမသည် ဒီလိုလုပ်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် လုမိသားစုမှ ထိုကောင်လေးသည် ဤမျှစိတ်တိုလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူထင်မည်နည်း။ သူသည် သူတို့၏မျက်နှာကိုလည်း မထောက်ခဲ့ပေ။

64 02

“ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ၊ လုမိသားစုက လက်ထပ်လက်ဆောင်ငွေတွေကို ပြန်မလိုချင်ဘူးလို့ မပြောခဲ့ဘူးလား၊ မလိုချင်တော့လည်း ငါတို့က သိမ်းထားလိုက်ရုံပဲ၊ ဒီပိုက်ဆံတွေရှိရင် မင်းညီမ လက်ထပ်ဖို့ မစိုးရိမ်ရဘူး” ဖေအာကျူက ပြောသည်။

မောက်ရှီ၊ ဖေအဖေနှင့် ဖေကွေ့အာတို့သည် ကြောင်သွားကြသည်။

ဖေအဖေက သဘောမတူပေ။ “မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ၊ ဒီမိသားစုတွေနဲ့ မပတ်သက်နိုင်တော့ရင် သူတို့ရဲ့လက်ထပ် လက်ဆောင်ငွေတွေကို လိမ်ယူဖို့ မသင့်တော်ဘူး”

“ဒါကို လိမ်ယူတယ်လို့ ခေါ်လို့ရမလား၊ ဒါက ငါတို့ရသင့်တာပဲ၊ ဘယ်နေရာမှာမဆို ဒီဓလေ့ပဲရှိတယ်၊ ယောက်ျားလေးဘက်က အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ စေ့စပ်ပွဲကို ဖျက်ရင် မိန်းကလေးဘက်က လက်ထပ်လက်ဆောင်တွေကို ပြန်မပေးစရာမလိုဘူး”

ဘေးနားမှ ဖေတာ့ကျူ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်းလက်လာသည်။ အသံကို ကြားပြီး ရောက်လာသည့် ထျန်ရှီနှင့် လျူရှီတို့လည်း ခေါင်းညိတ်ကြသည်။

“ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်၊ ဒါက ငါတို့ သူတို့ရဲ့ငွေတွေကို လိမ်ယူတာမဟုတ်ဘူး” ထျန်ရှီက ပြောသည်။

“ငါတို့က စေ့စပ်ပွဲကို ဖျက်တာမဟုတ်ဘူး၊ လုမိသားစုက သူတို့ကိုယ်တိုင် ဖျက်တာ” လျူရှီလည်း ထောက်ခံသည်။

“ဒါပေမဲ့ ဒီလိုမပြောသင့်ဘူး၊ ဘာပဲပြောပြော မင်းညီမရဲ့ကိစ္စက လုမိသားစုက စိတ်ကောင်းရှိလို့၊ လုကွမ်းယီဆိုတဲ့ကောင်ကလည်း စိတ်ကောင်းရှိလို့၊ မဟုတ်ရင်တော့...” ဖေအဖေသည် သူ့သားနှင့်ချွေးမတို့ ပြောသည့်အရာကို လက်ခံလို့ မရပေ။

ဖေတာ့ကျူက ကြားဖြတ်လိုက်သည်။ “အဖေ၊ သူက ကျွန်မတို့ညီမရဲ့နာမည်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာ၊ သူက ကျွန်တော်တို့ညီမကို မလက်ထပ်သင့်ဘူးလား”

“ဒါပေမဲ့ မင်းညီမက ရေထဲကို သူမကိုယ်တိုင် ကျသွားတာ၊ လုမိသားစု ကောင်လေးသာ မကယ်ခဲ့ရင် သူမ အသက်မရှိတော့ဘူး”

“အဲဒါက သူ့ကံမကောင်းတာပဲလို့ ပြောလို့ရတာပေါ့၊ သူသာ ငါတို့ညီမကို မကယ်ခဲ့ရင် ဒီတာဝန်ကို ယူစရာမလိုဘူး၊ သူက အကျိုးဆက်တွေကို သိနေလျက်နဲ့ ကယ်ခဲ့ရင် ဒီတာဝန်ကို ယူသင့်တယ်” ဖေအာကျူက ပြောသည်။

ဖေတာ့ကျူနှင့် ချွေးမနှစ်ဦးသည် ဘာမှမပြောသော်လည်း သူတို့၏မျက်နှာထားအရ သဘောတူနေကြသည်။

ဖေအဖေသည် ဒေါသကြောင့် တုန်ရီလာပြီး သားနှစ်ယောက်က ဒီလိုရှက်စရာကောင်းသည့် စကားမျိုး ပြောလိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် သူသည် ငယ်ငယ်ကတည်းက ပါးစပ်စွံ့ဘဲ အလုပ်သာ လုပ်တတ်သဖြင့် ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။(အပြောထက် အလုပ်ကိုပဲ လုပ်တတ်သူလို့ ပြောချင်တာပါ)

ဖေအာကျူသည် သူ့အဖေ၏အကျင့်ကို သိသဖြင့် အမေဖြစ်သူဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး ဆိုသည်။ “အမေ၊ ကျွန်တော် ပြောတာ မမှန်ဘူးလား၊ လုကွမ်းယီက ကျွန်တော့်ညီမကို လက်ထပ်ရတာ ကံကောင်းတာပဲ၊ အခု သူက စေ့စပ်ပွဲကို ဖျက်ချင်နေတယ်၊ ကျွန်တော်တို့က သူတို့ကို ဒီလောက်လွယ်လွယ် အခွင့်ကောင်းယူခွင့် မပေးသင့်ဘူး”

မောက်ရှီသည် သမီး၏လက်ထပ်ပွဲ ပျက်သွားသဖြင့် စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ သားပြောသည့် စကားကို ကြားသောအခါ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု ထင်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စိတ်တိုလာသည်။ စကားပုံတစ်ခုက သမီးကို လက်ထပ်ပေးတဲ့အခါ ခေါင်းကိုမော့ပြီး လက်ထပ်ရမယ်၊ ချွေးမယူတဲ့အခါ ခေါင်းကိုငုံ့ပြီး ယူရမယ် ဟုဆိုသည်။ ဘယ်မိသားစုက ချွေးမကို ယူတဲ့အခါ ယောက္ခမကို ဒီလောက် လေးလေးစားစား မဆက်ဆံဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။ ဘာလို့ လုကွမ်းယီ ဖြစ်လာတော့ ဒီလောက်စိတ်တိုနေရတာလဲ။ သူမသည် မှားသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း သတို့သမီးနှင့် သတို့သားအတွက်ပဲ လုပ်ပေးတာဖြစ်သည်၊ ဘာလို့ သူမ၏စိတ်ကို နားမလည်ကြတာလဲ။

“လုကွမ်းယီသာ ခေါင်းငုံ့ပြီး မလာရင် လက်ထပ်လက်ဆောင်ငွေတွေကို ပြန်မပေးဘူး” မောက်ရှီက ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

ဖေအဖေသည် စကားမပြောနိုင်သူ ဖြစ်ပြီး အမြဲတမ်း ခေါင်းငုံ့ပြီး အလုပ်သာ လုပ်တတ်သူဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဖေမိသားစုတွင် မောက်ရှီက အုပ်ချုပ်သူဖြစ်နေသည်။ မောက်ရှီ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သောအခါ ဖေအဖေသည် သဘောမတူသော်လည်း ဘာမှမပြောတော့ဘဲ သက်ပြင်းသာ ချနေတော့သည်။

တကယ်တော့ မောက်ရှီသည် သမီးကို အခြားသူတစ်ယောက်နှင့် လက်ထပ်ပေးရန် စိတ်ကူးမရှိခဲ့ပေ။ လုမိသားစုကို စမ်းကြည့်ချင်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ လက်ထပ် လက်ဆောင်ငွေများသည် အများကြီး ဖြစ်သည်။ လုမိသားစုမှလူများက ထိုအချိန်က စိတ်ကောင်းရှိသည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အခါ နောင်တ ရနေလိမ့်မည်ဟု ထင်နေသည်။ သူတို့ငွေတွေကို နှမြောနေသရွေ့ လုကွမ်းယီသည် လာလိမ့်မည်ဟု ထင်နေသည်။ သူ ရောက်လာရင်လည်း သူမသည် ဘာမှအများကြီး မပြောတော့ဘဲ သူ့ကို ဆုံးမပြီး အိမ်ပြောင်းသည့်ကိစ္စကို သဘောတူခိုင်းလိမ့်မည်၊ ထို့နောက် ဤကိစ္စကို ပြီးဆုံးစေမည်ဟု တွေးထားသည်။

64 03

ဤသည်မှာ မောက်ရှီ၏စိတ်ကူး ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမ၏သားနှစ်ယောက်၏အကျင့်ကို နားမလည်ခဲ့ပေ။ သူမ၏ချွေးမနှစ်ဦးက အသုံးမကျပြီး သားများကတော့ မကောင်းသည့် အကျိုးဆက် ခံစားရသည်ဟု ထင်နေသည်။

သူမသည် အထဲသို့ဝင်သွားပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည့် ဖေကွေ့အာ၏လက်ကို ဆွဲလိုက်ပြီး အခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားသည်။ “အာအာ၊ မင်းရဲ့အစ်ကိုတွေ ပြောတာ မှန်တယ်၊ ငါတို့ ခေါင်းမငုံ့သင့်ဘူး၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ လုကွမ်းယီ အိမ်ကို လာပြီး ငါတို့ကို တောင်းပန်အောင် အမေ လုပ်ပေးမယ်၊ အကြောင်းမဲ့ စေ့စပ်ပွဲကို ဖျက်ရဲတာ၊ ငါ့မိသားစုရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာကို သူတို့ ပျက်စီးစေရဲလား”

“ဒါပေမဲ့...”

“ဒါပေမဲ့ မရှိဘူး၊ အမေပြောတာကို နားထောင်”

*** ***

နောက်ပိုင်းအဖြစ်အပျက်များသည် မောက်ရှီ၏မျှော်လင့်ချက်ကို ကျော်လွန်သွားသည်။ လုမိသားစုမှ လူများ တစ်စုံတစ်ရာ လုပ်ဆောင်ခြင်း မရှိပေ။

ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် လုမိသားစုဘက်မှ မည်သူမျှ မလာသေးပေ။ ဖေကွေ့အာသာမက မောက်ရှီပါ စိုးရိမ်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖေတာ့ကျူ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်နှင့် သူတို့၏ဇနီးများသည် ပြန်လာကြပြီး ကြားမှနေ၍ ဆက်တိုက်ပြောကြတော့သည်။ လုမိသားစုသည် ဖေမိသားစုကို ဂုဏ်မတင်ကြောင်းနှင့် လုကွမ်းယီသည် စေ့စပ်ပွဲကို ဖျက်ရန် စောစောကတည်းက စီစဉ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်၊ ထို့ကြောင့် အသေးအမွှာကိစ္စလေးနှင့်ပင် စိတ်တိုခဲ့သည်ဟု ပြောကြသည်။

မောက်ရှီသည် တွေးလေ ဒေါသထွက်လေ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သားနှစ်ယောက်က လက်ထပ်လက်ဆောင်များစွာ ရှိနေသဖြင့် သမီးသည် လက်ထပ်ရန် မစိုးရိမ်ရတော့ဘူးဟု ပြောသဖြင့် တဖြည်းဖြည်း လုမိသားစုနှင့် မဖြစ်မနေ လက်ထပ်ဖို့ စိတ်ကူးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဖေကွေ့အာကတော့ လုကွမ်းယီကို စိတ်ဝင်စား နေသေးသော်လည်း သူမသည် စကားနားယောင်လွယ်သူ ဖြစ်သည်။ မောက်ရှီနှင့် သူမ၏အစ်မနှစ်ဦးက စည်းရုံးလိုက်သောအခါ သူမ၏စိတ်ကူးများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထို့နောက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အရာများကတော့ သူမ၏စိတ်ကူးများမှ လုံးဝကင်းမဲ့နေသည်။

ပထမဆုံးအနေဖြင့် သူမ၏အစ်ကိုနှစ်ဦးသည် လက်ထပ်လက်ဆောင်များကို ပိုင်းဝေရန် ရန်ဖြစ်ကြသည်။ အဆုံးတွင် သူမ၏အမေသည် သူတို့ကို နှစ်သိမ့်ပေးရန် ပစ္စည်းများကို အညီအမျှ နှစ်ပိုင်းခွဲပြီး ပေးခဲ့သည်။ သူမသည် အရင်ကပြောခဲ့သည့် “ဒီပစ္စည်းတွေက နင် နောက်ကျရင် သတို့သမီးအဖြစ် ပါသွားမှာ” ဟူသည့်စကားကို လုံးဝဂရုမစိုက်တော့ပေ။

ဖေကွေ့အာသည် သဘောမတူပေ။ သို့သော် သဘောမတူလို့လည်း အသုံးမဝင်ပေ။ သူမ၏အစ်ကိုနှစ်ဦးက ခေါင်းမာနေပြီး သူမ၏အမေကလည်း သူမကို စည်းရုံးနေသဖြင့် သူမသည် လက်ခံခဲ့ရသည်။

ထို့ကြောင့် ဤရက်များတွင် သူမ၏အစ်မနှစ်ဦးသည် သူမအတွက် လက်ထပ်ပွဲ ရှာပေးရန် စဉ်းစားနေကြသည်။ သူတို့သည် လက်ထပ်ပွဲကို စီစဉ်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုသူသည် ဇနီးနှစ်ယောက်သေဆုံးခဲ့သည့် ယောကျ်ားတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ အသက်သည် အလွန်မကြီးသော်လည်း ကလေးနှစ်ယောက် ကျန်ရှိသည်။

ဖေကွေ့အာသည် ထိုသို့လူမျိုးကို လက်ထပ်ရန်မလိုချင်ပေ။ သူမသည် လုကွမ်းယီကို သတိရသည်။ သူမသည် မောက်ရှီကို ငိုပြီး ပြောခဲ့သော်လည်း မောက်ရှီသည် အိမ်တွင် စကားပြောခွင့် မရှိတော့ပေ။ အစ်ကိုနှစ်ဦးက သူမကို ပိတ်လှောင်ထားပြီး အခန်းတံခါးကိုပင် မဖွင့်ပေးတော့ဘဲ အတင်းအကျပ် လက်ထပ်ပေးရန် စီစဉ်နေကြသည်။

*** ***

ဧည့်ခန်းတွင် မောက်ရှီသည် သားကြီးနှင့် စကားပြောနေသည်။

“သားကြီး၊ မင်းရဲ့ညီမကို ဘာလို့ ဒီလောက်ရက်စက်ရတာလဲ၊ ဒါက မင်းရဲ့ညီမအရင်းပဲ” မောက်ရှီသည် မကြာသေးခင်က အလွန်ပိန်ကျသွားသည်။ မိသားစုတွင် ပြဿနာများစွာ ဖြစ်နေသဖြင့် သူမသည် ပင်ပန်းနေသည်။

“အမေ၊ အမေ ပြောတာ မှားတယ်၊ သူက ကျွန်တော့်ညီမအရင်းပါ၊ ကျွန်တော်က သူ့ကို ဒုက္ခပေးရဲမှာလား၊ လုမိသားစုရဲ့စေ့စပ်ပွဲက သူတို့ကိုယ်တိုင် ဖျက်ခဲ့တာ၊ ငါတို့က ဘာမှမလုပ်ခဲ့ဘူး၊ ရသင့်တာကိုလည်း ငါတို့က သူ့အတွက် တောင်းပေးခဲ့ပြီးပြီ၊ လက်ထပ်လက်ဆောင်ငွေတွေလည်း ကျန်ခဲ့တယ် မဟုတ်လား၊ လုမိသားစုက အသိဉာဏ်ရှိလို့ပဲ၊ သူတို့က လာပြီး ရန်မလုပ်တာ၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်နဲ့ သားလတ်က သူတို့ကို သင်ခန်းစာပေးပြီး ညီမလေးအတွက် လက်စားချေပေးခဲ့မှာ၊ အမေက ဘာလို့ သူ့ကို လက်ထပ်ပေးဖို့ ပြောတာလဲ၊ ဒီနှစ်တွေအတွင်း အမေ လူတွေရဲ့အနောက်ကွယ်က အပြောအဆိုတွေကြောင့် ပင်ပန်း မနေဘူးလား၊ သူက သူမကိုယ်တိုင် ရေထဲကို ကျသွားတာ၊ ငါတို့ပါ လိုက်ပြီး ရှက်ရတယ်၊ သူလည်း မငယ်တော့ဘူး၊ အမေက သူ့ကို တစ်သက်လုံး ထားမလား၊ စောစော လက်ထပ်ပေးလိုက်ရင် အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ဒီကိစ္စတွေက ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်”

64 04

မောက်ရှီသည် တွန့်ဆုတ်နေသည်။ “လုမိသားစုရဲ့လက်ထပ် လက်ဆောင်ငွေတွေကတော့...”

“လက်ထပ်လက်ဆောင်တွေလား၊ အဲ့ကိစ္စကို ကျွန်တော့်ကို မမေးနဲ့၊ အဲ့ကိစ္စက သားလတ် စတာ၊ အမေ သူ့ကို သွားမေးပါ၊ သူ သဘောတူရင်တော့ ကျွန်တော်တို့က တစ်မတ်တောင် မလိုချင်ဘူး၊ အကုန်ပြန်ပေးလိမ့်မယ်” ဖေတာ့ကျူသည် ဘာမှမဖြစ်သလို ပြောပြီး အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။

မောက်ရှီသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူမသည် လင်ယောက်ျားဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ ဖေအဖေသည် ဝမ်းနည်းပက်လက် ဖြစ်နေသည်။ “လုပ်စရာရှိတာ လုပ်ပါ၊ မင်း သမီးရဲ့လက်ထပ်ပွဲကို ဖျက်လိုက်တော့ ပျော်နေလား၊ ပြီးတော့ ဒီသားနှစ်ယောက်က ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ”

မောက်ရှီသည် ချက်ချင်း မကြိုက်တော့ပေ။ “ကျွန်မက ဘာကို လုပ်နေတာလဲ၊ ရှင်စကားကို ရှင်းရှင်းပြော...”

*** ***

ဒုတိယအိမ်တွင် လျူရှီသည် ပင်မအိမ်မှ အသံများကို ကြားနေသည်။ သူမသည် သူမ၏ယောက်ျားကို ကြည့်ပြီး မေးသည်။ “မင်းအဖေနဲ့အမေ ရန်ဖြစ်နေပြီ၊ သွားမချော့ဘူးလား”

ဖေအာကျူသည် အိပ်ယာပေါ်တွင် ခြေထောက်ချိတ်ထိုင်ပြီး သွားကြားထိုးနေသည်။ “ဘာကို ချော့ရမှာလဲ၊ သူတို့ ခဏနေရင် ရန်ဖြစ်တာ ရပ်သွားမှာပါ”

လျူရှီလည်း အိပ်ယာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ “မင်းအကြံက တကယ်ကောင်းတယ်၊ ဘာအားထုတ်မှုမှမပါဘဲ ဒီလောက်ပိုက်ဆံနဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ရလိုက်တယ်၊ လုမိသားစုလိုမျိုး မိသားစုတွေများများရှိရင် ငါတို့ နောက်ဆို ပိုက်ဆံမပူရတော့ဘူး”

ဖေအာကျူသည် သူမကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး “ဒီလိုကိစ္စမျိုး တစ်ခါပဲ ဖြစ်ခဲတာ၊ မင်းက ဘယ်နှစ်ခါ ဖြစ်ချင်နေတာလဲ၊ ပိုက်ဆံအလကား ပေးတဲ့လူက အမြဲတမ်းရှိမနေဘူး၊ ကဲ ဒီအကြောင်းတွေ မပြောနဲ့တော့၊ အဲ့ကိစ္စကို အမြန်သွားလုပ်၊ သူ့ကို စောစော လက်ထပ်ပေးလိုက်၊ လက်ထပ်လက်ဆောင်အများကြီး မတောင်းနဲ့၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ငါ့ညီမပဲ၊ ငါလည်း အများကြီး ရက်စက်လို့မရဘူး”

လျူရှီသည် မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ “မင်း ပြောစရာတောင် မလိုပါဘူး၊ မင်းက ရှက်စရာမရှိပေမဲ့ ငါတော့ ရှိတယ်၊ အဲ့မိသားစုက ချမ်းသာတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့မှာ ဇနီးသေဆုံးခဲ့တဲ့ ယောကျ်ားနဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုနာမည်နဲ့ဆိုရင် ဒီလိုလူနဲ့ လိုက်ဖက်ပါတယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ အဲ့မိသားစုက လက်ထပ်လက်ဆောင် ၅ တွဲ ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်၊ အမေကိုတော့ ၃ တွဲ ပဲပေးတယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်”

“မင်းက တကယ်ကို ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ”

*** ***

ဤရက်များတွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် အားလပ်ချိန်များတွင် ကွေ့အယ်၏အိမ်သို့ သွားကူညီပေးသည်။

စွန့်ပစ်ထားသည့်အိမ်သည် အလွန်ဟောင်းနွမ်းနေပြီး နေရာတိုင်းကို ပြင်ဆင်ရန်လိုသည်။ ခြံထဲရှိ ပုခုံးထိရှည်သည့် မြက်ရိုင်းများကိုလည်း ရှင်းလင်းရန်လိုသည်။ ဤရက်များတွင် လုကွမ်းယီသည် ကွေ့အယ်၏အိမ်ခေါင်မိုး၊ တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်များကို ပြင်ဆင်ရန် နေ့တိုင်း လာကူညီပေးသည်။ လုကျောင်းယွဲ့ကတော့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အလုပ်များကို ကူညီပေးသည်။

သူမသည် ကွေ့အယ်နှင့်သူမ၏အမေကို မြက်ရိုင်းရှင်းဖို့ ကူညီချင်သော်လည်း ကွေ့အယ်က ခွင့်မပြုပေ။ သူမ၏လက်သည် ပန်းထိုးပြီးအလုပ်များ လုပ်ရသဖြင့် ကြမ်းတမ်းသော အလုပ်များ မလုပ်သင့်ဟု ဆိုသည်။ ဒါကလည်း ပြဿနာဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် မလုပ်တော့ပေ။

ကွေ့အယ်သည် တွေးပြီးနောက် လုကျောင်းယွဲ့ကို စောင်ဖြုတ်သည့် အလုပ်ကို ပေးလိုက်သည်။

စောင်များသည် ကျေးလက်ဒေသမှလူများအတွက် ကောင်းမွန်သည့်အရာများ ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် လူများသည် သူများကို ပေးရန် မထုတ်ပေးကြပေ။ ယခု ပေးခဲ့သည်မှာလည်း အသုံးမဝင်တော့လို့ ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် ကွေ့အယ်၏မိသားစုတွင် ဘာမှမရှိသဖြင့် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ လုမိသားစုသည် သူမတို့အား အသုံးဝင်သည့်စောင် ၂ ထည် ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် အပေါ်ကခြုံရန်အတွက် ဖြစ်သည်။ အောက်မှခင်းရန် စောင်များ မရှိသေးပေ။ ထို့ကြောင့် ဒီနေ့ လုကျောင်းယွဲ့ လုပ်ရမည့်အလုပ်မှာ စိတ်ကောင်းရှိသည့် ရွာသားများ ပေးသည့် စောင်နှစ်ထည်ကို ဖြုတ်ပြီး အတွင်းမှ မာနေသည့် ဂွမ်းများကို ထုတ်၊ နေပူလှန်းပြီး ပြန်ချုပ်ရန်ဖြစ်သည်။

+++++