အခန်း (၆၅-၆၆)

65 01

အခန်း 65

လုကျောင်းယွဲ့သည် ကတ်ကြေးကိုယူပြီး စောင်၏အစွန်းများမှ ချုပ်ရိုးများကို ဖြုတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ ဒီစောင်တွေက ဘယ်သူ့ဆီက ပေးခဲ့တာလဲမသိပေ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ အသုံးပြုခဲ့ပြီး ပြင်ပအစွပ်ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ မဖြုတ်ခဲ့ကြပေ။ ချည်များသည်လည်း ဟောင်းနွမ်းနေပြီး အစွပ်နှင့် ရောနေသဖြင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် ချုပ်ရိုးများကို တစ်စစီ ဖြုတ်ရန် အလွန်ဂရုစိုက်ရသည်။

စောင်၏အနံ့က မကောင်းပေ။ ပုံမှန်မဟုတ်သည့် အနံ့တစ်မျိုးက အချဉ်အနံ့နှင့် ရောနေသည်။ ဘေးနားမှ သောင်းရော့သည် နှာခေါင်းကို အုပ်ထားသည်။ လုကျောင်းယွဲ့လည်း အနံ့မမွှန်အောင် အသက်ကို ထိန်းထားရသည်။

ခက်ခက်ခဲခဲနှင့် ချုပ်ရိုးများကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး အတွင်းမှ ဂွမ်းများကို မြင်ရသည်။ ဂွမ်းများသည် မည်းပြီး ပုံစံမကျတော့ပေ။ လုကျောင်းယွဲ့သည် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။

ဂွမ်းများသည် အမှန်တကယ်တော့ အသုံးမဝင်တော့ပေ။ သို့သော် ကွေ့အယ်၏ မိသားစုအခြေအနေက ဝယ်စရာ မလိုတော့ပေ။ မြောက်ပိုင်း၏ရာသီဥတုက အေးသဖြင့် နွေးထွေးသည့်စောင်မရှိလျှင် ဤဆောင်းရာသီကို ဖြတ်ကျော်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သောင်းရော့သည် အလွန်လိမ္မာသည်။ သူမ၏အစ်မကျောင်းသည် သူမကို ကူညီရန် လာခဲ့သည်ကို သိသည်။ ဤစောင်များသည် သူမအတွက်ပင် အပန်းမကြီးပေ။ “အစ်မကျောင်း၊ ဘေးနားမှာ သွားထိုင်လိုက်ပါ၊ ကျွန်မ လုပ်လိုက်ပါ့မယ်၊ ဒါက အသေးအမွှား အလုပ်ပဲ၊ ကျွန်မ လုပ်နိုင်တယ်”

၁၀ နှစ်ရှိပြီ ဖြစ်သည့် သောင်းရော့သည် အလွန်ပိန်ချုံးနေပြီး ရွာထဲရှိ အခြားသူ၏ အရွယ်ကလေးများနှင့် မတူပေ။ သူမ၏အရပ်ကလည်း ပုပြီး ပိန်သည်။ အိမ်တွင် ဗိုက်မပြည့်ဝ၍ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ ပိန်လှီသည့်လက်သည် မြင်သူများကို ဝမ်းနည်းစေသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ရှက်ရွံ့သွားသည်။ သူမသည် ကူညီရန် လာခဲ့သည်၊ သို့သော် သူမထက် ငယ်သည့် ကလေးက ကူညီပေးနေသည်။

ဤသို့တွေးလိုက်သောအခါ စောင်သည် စက်ဆုပ်ဖွယ်ဖြစ်သည်ဟု မထင်တော့ပေ။ သူမသည် ပြုံးလိုက်ပြီး သောင်းရော့ကို “အတူတူလုပ်ကြမယ်၊ အစ်မကို ဖျာတစ်ခု ရှာပေးပါ၊ ဒီနေ့ နေပူနေတယ်၊ အပြင်မှာပဲ လုပ်ကြမယ်၊ အိပ်ယာပေါ်မှာ ညစ်ပတ်တာတွေ မဖြစ်တော့ဘူး”

သောင်းရော့သည် ခေါင်းညိတ်ပြီး ဘယ်ကလဲမသိသည့် စုတ်ပြတ်နေသည့်ဖျာကို ရှာလာပြီး ခြံထဲတွင် ခင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် နှစ်ယောက်သား စောင်များကို ယူလာကြသည်။ တစ်ယောက်တစ်ထည်ယူပြီး ခြံထဲတွင် ထိုင်ကာ ဂွမ်းများကို ဖြုတ်ကြသည်။

လုမိသားစု၏အကျင့်အရဆိုရင် ဒီဂွမ်းများကို လွှင့်ပစ်သင့်သည်။ သို့သော် ကွေ့အယ်၏မိသားစု အခြေအနေအရ ဒီဂွမ်းများကို အားလုံး အသုံးပြုရမည်။ မဟုတ်ရင် စောင်တစ်ထည်စာတောင် မပြည့်တော့ပေ။ နှစ်ယောက်သား ဂွမ်းများကို ယူလာကြပြီး တစ်စစီ ခွဲလိုက်ကြသည်။ အလွန်သေးအောင် ခွဲပြီး နေလှန်းရန် ဖျာပေါ်တွင် ပစ်ထားလိုက်သည်။

ဒါက အချိန်ယူရသည့်အလုပ် ဖြစ်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် အလုပ်လုပ်နေရင်း ခေါင်မိုးဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုဘက်တွင် ကွေ့အယ်သည် လုကွမ်းယီကို ကူညီပေးနေသည်။ လုကွမ်းယီကတော့ ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ရောက်နေပြီ။ သူသည် ဂျုံပင်များကို ပူးပြီး ကိုင်ထားသည်။ ပျက်စီးနေသည့်ခေါင်မိုးကို ပြင်တော့မည်။

ကွေ့အယ်သည် လုကွမ်းယီ ဤမျှအမြင့်သို့ တက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ စိုးရိမ်သွားသည်။ “အစ်ကိုကြီးလု၊ သတိထားပါဦး”

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ စိတ်ပူနေသည်ကို အဝေးမှမြင်သောအခါ ရယ်မောမိသည်။ “အဲ့ပေါ်မှာ နင် ရောက်မနေပါဘူး၊ ငါ့အစ်ကိုကြီးထက်တောင် နင်က ပိုစိတ်ပူနေသေးတယ်၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဒါက ငါ့အစ်ကိုကြီးအတွက်တော့ ကျွမ်းကျင်တဲ့အလုပ်ပဲ၊ ဘာမှဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး”

လုကွမ်းယီသည် လယ်အလုပ်လုပ်သည်၊ တစ်ပိုင်းတစ်စ အလုပ်အနေဖြင့် အိမ်ပြင်ဆင်သည့် အလုပ်ကို လုပ်သည်၊ သူသည် အိမ်များစွာကို ပြင်ဆင်ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ ခေါင်မိုးပြင်တာက သူ့အတွက် ပြဿနာမဟုတ်ပေ။

ကွေ့အယ်သည် သူမ ပြောသည့် စကားကြောင့် ရှက်ရွံ့သွားသည်။ သူမသည် ခေါင်မိုးပေါ်မှ နေရောင်ခြည်ကြောင့် မှုန်ဝါးနေသည့်လူကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ “ငါ စိတ်ပူနေလို့ပါ”

လူဆိုတာ ပတ်ဝန်းကျင်ကနေပဲ ကြည့်နိုင်တာ၊ ကိုယ်တိုင်ကျတော့ အထဲမှာ နစ်နေတတ်တာ ဟူသည့် စကားပုံက အမှန်တကယ် ဖြစ်သည်။ ဤသို့ဖြစ်နေသည့် ကွေ့အယ်ကို လုကျောင်းယွဲ့သည် အများကြီး ကြည့်မိသည်။ သူမ သိသည့် ကွေ့အယ်သည် ဒီလိုလူစားမျိုး မဟုတ်ပေ။ ကွေ့အယ်သည် ငယ်ငယ်ကတည်းက ခေါင်းမာပြီး စိတ်ကောက်တတ်သည်။ အလုပ်လုပ်ရာတွင်လည်း ပုံမှန်ထက်မြန်ဆန်သူ ဖြစ်သည်။ ယခင်က အားလုံး၏ရှေ့တွင် ငိုခဲ့သည်မှာလည်း အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်ခဲ့၍ ဖြစ်နိုင်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ချန်ဖုစီက ကွေ့အယ်ကို ရိုက်တာကို မြင်ဖူးသော်လည်း သူမကို ငိုတာကို မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

ဒါကြောင့် မျက်နှာနီရဲတာကလည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။ နေပူလို့လား။

လုကျောင်းယွဲ့သည် တွေးနေစဉ် ဘေးနားမှ သောင်းရော့ပြောသည့် စကားကို ကြားလိုက်သည်။ “အစ်မကျောင်း၊ ကျွန်မထင်တယ်၊ ကျွန်မအစ်မက အစ်ကိုကြီးကို ကြိုက်နေတာ”

65 02

သူမ၏အသံက အလွန်တိုးသဖြင့် ဘေးနားမှ လုကျောင်းယွဲ့သာ ကြားရသည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် ကြောင်သွားပြီး မေးသည်။ “မင်း ဘယ်လိုလုပ်သိတာလဲ”

ပိန်ချုံးသော်လည်း မိုက်မဲခြင်းမရှိသည့် သောင်းရော့သည် ခပ်ရွတ်ရွတ် ပြုံးလိုက်သည်။

“ကျွန်မ သိတာပေါ့”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ရယ်မောလိုက်သည်။ ၁၀ နှစ်ဆိုတာ မငယ်တော့သော်လည်း သူမ၏စိတ်ထဲတွင်တော့ ကလေးပင်ဖြစ်သည်။ “ဘယ်လိုလုပ်သိတာလဲ”

“အဲဒါကို ကျွန်မ ပြောလို့မရဘူး၊ အဲ့ဒါက ကျွန်မအစ်မရဲ့ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စဖြစ်တယ်၊ ပြီးတော့ အစ်မကျောင်း၊ အစ်မက ဒီကိစ္စကို ကျွန်မအစ်မကို ပြန်မပြောပါနဲ့၊ မဟုတ်ရင် သူက ကျွန်မကို ရိုက်လိမ့်မယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤစကားကြောင့် ကွေ့အယ်အပေါ်တွင် ပို၍ဂရုစိုက်လာသည်။

ကြည့်ရင်းကြည့်ရင်း အရာအားလုံးကို ရိပ်မိလာသည်။

သူမ၏အစ်ကိုသည် ခေါင်မိုးပေါ်မှ ဆင်းလာပြီ။ ကွေ့အယ်သည် သူမလုပ်နေသည့်အလုပ်ကို ချလိုက်ပြီး ရေတစ်ခွက် ယူလာသည်။

“အစ်ကိုကြီးလု၊ ရေသောက်ပါဦး”

လုကွမ်းယီသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ “ဒီဂျုံပင်တွေ မလုံလောက်ဘူး၊ ငါ အိမ်ကနေ ထပ်ယူလာခဲ့မယ်”

“ဒါက မကောင်းပါဘူး” ဂျုံပင်များသည် အသုံးမဝင်သည့်အရာဟု ထင်ရသော်လည်း လယ်သမားများအတွက် အသုံးဝင်သည့်အရာ ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် မီးဖိုရန်အတွက် လိုအပ်သည်။ အထူးသဖြင့် မြောက်ပိုင်းတွင် ရာသီဥတုက အေးသဖြင့် အိမ်တိုင်းသည် အနွေးဓာတ်ပေးရန် မီးဖိုကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် ထင်းမလုံလောက်ရင် ဤဂျုံပင်များကို အသုံးပြုနိုင်သည်။

“ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ငါ့အိမ်မှာ ထင်းတွေ ပိုနေတယ်၊ မင်းတို့အိမ်မှာ ထင်းမလုံလောက်ရင် ငါလာပို့ပေးမယ်”

တကယ်တော့ လုကွမ်းယီက စိတ်ကောင်းဝင်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ လုမိသားစုသားကြီးသည် အလုပ်လုပ်ရန် သွားတိုင်း သူငယ်ချင်းများ၊ ခွေးနှစ်ကောင်တို့နှင့်အတူ တောင်ပေါ်တွင် ထင်းခုတ်သည်ဟု လိမ်ပြောတတ်သည်။ သူတို့လို ဆယ်ကျော်သက်လေးများက အပြင်သွားလည်ရင်း မိသားစုအတွက် ထင်းခုတ်ပေးခြင်း ကလည်း အကြောင်းပြချက် ပေးနိုင်ပါသည်။

ထင်းခုတ်ရန် သွားလျှင်လည်း အိမ်သို့ ယူလာရမည်။ ထို့ကြောင့် အစ်ကိုကြီးလုသည် သူ့သူငယ်ချင်းများထံမှ ထင်းများကို ဝယ်လိုက်သည်။ ပိုက်ဆံသည် အများကြီးမဟုတ်ဘဲ အနည်းငယ်သာ ဖြစ်သည်။ ဒီလိုဖြင့် တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ လုမိသားစု၏မီးဖိုထဲတွင် ထင်းများ ပြည့်နေသည်။ ထို့ကြောင့် လုမင်ဟိုင်နှင့် လုကွမ်းယီတို့သည် ထင်းထားရန် တဲတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။

ယခု တဲသည်လည်း ပြည့်နေပြီဖြစ်ပြီး အိမ်၏အမိုးအောက်တွင်သာ ပုံထားနိုင်တော့သည်။ သို့သော် ထင်းကို ဘယ်သူမှ မငြင်းကြပေ။ ဤနေရာတွင် ဆောင်းရာသီက အလွန်အေးသဖြင့် အိမ်တိုင်းသည် မီးဖိုကြသည်။ ယခု ထင်းများများ စုဆောင်းထားလျှင် ဆောင်းရာသီတွင် အေးနေသည့်လေထဲသို့ ထွက်စရာမလိုတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် လုမိသားစုသည် ပျော်ရွှင်သလို နာကျင်နေသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည်သာ အခြေအနေကို နားလည်သည်။ သူမသည် အစ်ကိုကြီးလုကို ဂရုစိုက်ဖို့ ပြောသည်။ ထို့ကြောင့် ယခု လုမိသားစုတွင် ထင်းများ အများကြီးရှိနေပြီး တစ်ဆောင်းရာသီလုံး အသုံးပြု၍ပင် မကုန်နိုင်တော့ပေ။

ကွေ့အယ်ကတော့ ဒီအခြေအနေကို မသိပေ။ သူမသည် အစ်ကိုကြီးလုသည် စိတ်ကောင်းရှိပြီး စိတ်ရင်းကောင်းသည့်လူဟုသာ တွေးသည်။ ဤသို့တွေးရင်း ဖေမိသားစုသည် လုမိသားစု၏စိတ်ကောင်းကို အခွင့်ကောင်းယူသည့် အပြုအမူများကို တွေးမိသောအခါ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ဒေါသထွက်နေသလို ပျော်ရွှင်နေသည်။ သူမသည် လုကျောင်းယွဲ့ထံမှ လုမိသားစုနှင့် ဖေမိသားစုတို့ စေ့စပ်ပွဲဖျက်ရသည့်အကြောင်းရင်းကို သိခဲ့သည်။

အဆုံးတွင် ဤခံစားချက်များ အားလုံးသည် ဝမ်းနည်းမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ယခင်ကဆိုလျှင် သူမ မျှော်လင့် နိုင်သေးသော်လည်း ယခု သူမ၏နာမည်က မကောင်းတော့သဖြင့် အစ်ကိုကြီးလုနှင့် မထိုက်တန်တော့ပေ။ ယခင်ကတည်းက သူမသည် မထိုက်တန်ခဲ့ပေ။ အရင်က သူမ၏မိသားစုအခြေအနေက ထိုသို့ဖြစ်နေသည်၊ ယခုလည်း သူမ၏မိသားစုတွင် အားနည်းသည့်အမျိုးသမီးနှင့်ကလေးများသာ ရှိသည်။ သူမ၏အမေသည် အိမ်ကိုပင် မဦးဆောင်နိုင်သဖြင့် သူမကပဲ ထောက်ပံ့ရမည်။

ဤသို့တွေးလိုက်သောအခါ သူမ၏မျှော်လင့်ချက်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူမသည် အစ်ကိုကြီးလု ကောင်းမွန်သည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့ပြီး သူ့ဘဝတွင် ကောင်းမွန် ပျော်ရွှင်ပါစေ ဟုသာ ဆုတောင်း ပေးနိုင်တော့သည်။

65 03

ထိုအချိန်တွင် ဝူလန်သည် တံခါးမှ ပြေးဝင်လာပြီး ပြောသည်။ “အစ်ကိုကြီး၊ အစ်မကြီး၊ အိမ်ကို အမြန်ပြန်ပါဦး၊ အဒေါ်ကြီးက ရုတ်တရက် ရောက်လာတယ်၊ အမေကို သူ ဒုက္ခပေးမှာကို ကျွန်တော် ကြောက်တယ်”

လွန်ခဲ့သည့်တစ်ခေါက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို တွေးလိုက်သည်။ အဒေါ်ကြီးသည် အဲ့တုန်းက အရိုက်ခံရပြီး ရှုံးနိမ့်စွာ ပြန်သွားခဲ့သည်။ ဒီတစ်ခေါက်တော့ လက်စားချေဖို့ လာတာလား။

လုကွမ်းယီနှင့် လုကျောင်းယွဲ့တို့သည် စိတ်ပူသွားကြသည်။ သူတို့လက်ထဲမှ အလုပ်များကို ချလိုက်ပြီး ကွေ့အယ်ကို ပြောပြီးနောက် အိမ်သို့ အမြန်ပြန်သွားကြသည်။

ဒီတစ်ခေါက် လုကွေ့ဖန်းသည် ပြဿနာရှာရန် လာခြင်းမဟုတ်ပေ။ ဖြစ်ကြောင်းကတော့ ယခင်ကတည်းက စတင်ခဲ့သည်။

လုကွေ့ဖန်းသည် မိသားစုရှေ့တွင် ခေါင်းမာရခြင်းမှာ သူမ၏အကျင့်ကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ကျောက်မိသားစုသည် ကျောက်ရွာတွင် ချမ်းသာသည့်မိသားစုဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် သူမ၏သားသည် မြို့ရှိဂိုဒေါင်တွင် တာဝန်ခံဖြစ်ပြီး အောင်မြင်သူဖြစ်သဖြင့် သူမသည် အပြင်တွင် သွားလာသည့်အခါ သူများထက် မြင့်မြတ်သည်ဟု ခံစားရသည်။

လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်က မြို့ရှိတာဝန်ခံဖြစ်သည့် သားဖြစ်သူ ကျောက်ကော်တုံးသည် ရုတ်တရက် အိမ်သို့ ပြန်လာသည်။

သူ တစ်ယောက်တည်းသာမက သူ့ဇနီးနှင့်ကလေးများပါ မြို့မှ ပြန်လာသည်။ သားကြီးသည် အမြဲတမ်း ပြန်မလာပေ၊ အားလပ်ရက်များတွင်သာ ပြန်လာတတ်သည်။ လုကွေ့ဖန်းသည် သားနှင့်သူ့မိသားစု ပြန်လာသဖြင့် အလွန်ပျော်ရွှင်သည်။ သူမသည် သား၏မိသားစု ဘာလို့ ရုတ်တရက် ပြန်လာသည်ကို မေးသည်။ ကျောက်ကော်တုံးက ဂိုဒေါင်ကို ပိုင်ရှင်က ရောင်းလိုက်သဖြင့် သူသည် ဘာအလုပ်မှ မရှိတော့ပေ။ အိမ်တွင် ခဏတာ နေထိုင်ပြီးမှ နောက်လုပ်ငန်းစဉ်ကို စဉ်းစားမည်ဟု ပြောသည်။

လုကွေ့ဖန်းသည် သား၏အလုပ်အတွက် နောင်တရနေသော်လည်း သားနှင့်မြေးတို့ သူမနှင့်အတူ နေပေးသဖြင့် အလွန်ပျော်ရွှင်သည်။

ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် တစ်နေ့တွင် ကြွေးမြီလာတောင်းသူ ရောက်လာသည်။ ထိုအခါမှ လုကွေ့ဖန်းသည် ဘာဖြစ်နေသည်ကို သိသွားသည်။

တကယ်တော့ ကျောက်ကော်တုံးသည် လောင်းကစားစွဲနေသည်မှာ ကြာခဲ့ပြီ။ အစကတော့ အသေးစား လောင်းကစားများကိုသာ လုပ်ခဲ့သည်။ သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူ ပိုရဲတင်းလာသည်။ သူသည် အမြဲတမ်း ရှုံးနေသဖြင့် အိမ်ရှိပိုက်ဆံများကို အကုန်ရှုံးသွားခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ဂိုဒေါင်၏ပိုက်ဆံကိုလည်း ယူပြီး လောင်းကစားခဲ့သည်။ အစကတော့ နည်းနည်းသာ ယူရဲသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ရဲတင်းလာသည်။

ဂိုဒေါင်တွင် လတိုင်း စာရင်းစစ်သည်။ ကျောက်ကော်တုံးသည် တာဝန်ခံဖြစ်သဖြင့် တစ်နေရာမှ ယူပြီး အခြားတစ်နေရာတွင် ထားနိုင်သည်။ သို့သော် သူ၏လောဘက ပိုကြီးလာသဖြင့် ဖုံးကွယ်ရန် မတတ်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် လောင်းကစားကိုသာ မျှော်လင့်ပြီး တစ်ပွဲတည်းနှင့် ပိုက်ဆံပြန်ရလိမ့်မည်ဟု တွေးနေသည်။

သို့သော် ဒီကမ္ဘာမှာ ဒီလောက်ကောင်းသည့် အရာမျိုး မရှိပေ။ သူသည် အရှုံးပေါ်ပြီးနောက် ပိုက်ဆံမရှိတော့သဖြင့် လောင်းကစားဂိုဏ်းမှ အတိုးကြီးချေးလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း အတိုးကြီး ချေးထားသည့် ပိုက်ဆံသည် သူ့ကို မကယ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ဂိုဒေါင်က ပိုက်ဆံများကိုလည်း ပြန်ဖြည့်ရမည်။ လောင်းကစားကြွေးများကိုလည်း ဆပ်ရမည်။ ကျောက်ကော်တုံးသည် မတတ်နိုင်တော့သဖြင့် ယခင်က ဝယ်ခဲ့သည့်အိမ်ကို ရောင်းပြီး ဂိုဒေါင်၏အပေါက်ကို ပြန်ဖြည့်သည်။ သူက ပြန်ဖြည့်ချင်လို့တော့ မဟုတ်ပေ။ ပိုင်ရှင်က သူသည် ဂိုဒေါင်၏ငွေကို ခိုးခဲ့သည်ကို သိသွားသည်။ ပိုင်ရှင်က ကိစ္စမကြီးချင်သဖြင့် ငွေကို ပြန်ဆပ်ခိုင်းသည်။ မဆပ်ရင်တော့ ရုံးတော်ကို တိုင်ကြားမည်ဟု ပြောသည်။

ကျောက်ကော်တုံးသည် ထောင်ထဲ မဝင်ချင်သဖြင့် မိသားစုပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို ရောင်းပြီး အပေါက်ကို ဖြည့်ရသည်။ သို့သော် လောင်းကစားကြွေးများ မဆပ်ရသေးပေ။ လောင်းကစားဂိုဏ်းမှလူများသည် နေ့တိုင်း လာတောင်းနေသဖြင့် သူသည် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ရသည်။

လုကွေ့ဖန်းသည် သားကြီး၏ရဲတင်းသည့် အပြုအမူကို မုန်းသော်လည်း သူမ၏သား ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ကြွေးများကို ဆပ်ပေးရန် ပိုက်ဆံများ စုပေးချင်သည်။ သို့သော် ကျောက်ကော်တုံး၏ ကြွေးများက အလွန်များသဖြင့် အိမ်မှပိုက်ဆံအားလုံးကို ထုတ်ရုံသာမက မြေများကိုပါ ရောင်းရမည်ဖြစ်သည်။

ကျောက်မိသားစုတွင် ကျောက်ကော်တုံး တစ်ယောက်တည်းသာ သား မဟုတ်ပေ။ သားနှစ်ယောက်လည်း လက်ထပ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူတို့၏မိဘများသည် သားကြီး၏ လောင်းကစားကြွေးများကို ဆပ်ပေးရန်အတွက် ပစ္စည်းအားလုံးကို ရောင်းမည် ဆိုသောအခါ သူတို့သည် သဘောမတူကြပေ။

65 04

ပျော်ရွှင်သည့်အချိန်တွင် သူတို့ကို မမှတ်မိကြဘဲ ယခု ကြွေးဆပ်ရန် ရှိသောအခါမှ သူတို့ကို သတိရကြသည်။ အိမ်မှမြေများသည် ကျောက်ကော်တုံး၏အိမ်ရာမှ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ဒီနှစ်တွေမှာတော့ သူတို့နှစ်ဦးသာ စိုက်ပျိုးခဲ့ကြသည်။

ကျောက်မိသားစုတွင် ရန်ပွဲများ ဖြစ်ပွားခဲ့သော်လည်း ဘာမှအကျိုးမရှိခဲ့ပေ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လောင်းကစားဂိုဏ်းသည် စောင့်မနေနိုင်တော့ပေ။ လူအုပ်ကြီးသည် အိမ်သို့ လာပြီး မြေပိုင်ဆိုင်မှုစာရွက်များနှင့် အိမ်စာရွက်များကို ပေးရန် တောင်းကြသည်။

ဤအချိန်တွင် ကျောက်မိသားစုသည် အတွင်းရန်များကို မေ့ထားပြီး တောင်းပန်ကြသည်။

လူအုပ်ကြားတွင် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဟု ထင်ရသည့်လူတစ်ဦးသည် စိတ်မရှည်စွာ ပြောသည်။ “အမြန်လုပ်ကြ၊ ငါတို့အစ်ကိုကြီးက စာရင်းရှင်းဖို့ စောင့်နေတယ်”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လူအချို့သည် မျက်နှာတွင် အမုန်းတရားများဖြင့် ရှေ့သို့တက်လာပြီး ကျောက်ကော်တုံးကို ရိုက်နှက်တော့မည်။ ထိုအခါမှ ကျောက်မိသားစုက ထပ်ပြီး နှောင့်နှေးရဲမည် မဟုတ်တော့ပေ။

ကျောက်ကော်တုံး၏မျက်နှာသည် ဝစွာနှင့် ဖြူဖွေးနေသည်။ သူသည် ကျေးလက်ဒေသမှ လူနှင့် မတူဘဲ မြို့သားနှင့်တူနေသည်။ သူသည် မိသားစု၏နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းနေခဲ့သည်။ ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဟန်ဆောင်ခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး ရယ်မောကာ ရှေ့သို့သွားသည်။ သူသည် လက်အုပ်ချီပြီး “အစ်ကိုကြီးတို့၊ ကျွန်တော့်ရဲ့မိသားစု အခြေအနေက ခက်ခဲနေတယ်၊ ကျွန်တော့်ကို ရက်အနည်းငယ် ထပ်ပေးပါဦး၊ အစ်ကိုကြီးတို့ရဲ့ခေါင်းဆောင်က ဘယ်သူလဲမသိဘူး၊ ကျွန်တော်လည်း ဝမ်နျန်မြို့မှာ နှစ်အတော်ကြာနေခဲ့ပြီး လူအများကြီးကို သိတယ်၊ ကျွန်တော် သိနိုင်မလား”

သူသည် ထူးချွန်သည့်လူများကို သိသည့်အမူအရာဖြင့် ထိုသူများကို ကြောက်အောင် လုပ်ချင်သည်။

လူအချို့သည် သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး “ကျောက်ကော်တုံး၊ မင်းရဲ့လူလိမ် အမူအရာတွေ ငါတို့နဲ့ လာမလုပ်နဲ့၊ မင်းရဲ့အခြေအနေကို ဘယ်သူမသိဘဲ နေမှာလဲ၊ ငါတို့အစ်ကိုကြီးနာမည်က ဟန်ကျင်း၊ မင်းရဲ့ဆွေမျိုးများလား”

ထိုအခါ လူအများကြီး ရယ်မောကြသည်။

“ပိုက်ဆံပေးဖို့ ပြောတာ ပိုက်ဆံပေး၊ ဘာဆွေမျိုးတွေအကြောင်း လာပြောနေတာလဲ”

“နတ်ဘုရားက မင်းရဲ့ယောက်ဖလား၊ အဲ့ဒါက ဘာမှအသုံးမဝင်ဘူး၊ အမြန်လုပ်၊ ပိုက်ဆံမရှိရင် အိမ်နဲ့မြေစာရွက်တွေ ယူလာ”

******

66 01

အခန်း 66 လုကွေ့ဖန်း၊ နင် ရူးနေတာလား။

ကျောက်ရွာသည် အကြီးမဟုတ်သလို အသေးလည်း မဟုတ်ပေ။ ကျောက်မိသားစုတွင် ပြဿနာ ဖြစ်နေသဖြင့် ရွာမှလူများစွာသည် လာရောက်ကြည့်ရှုကြသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှလူများသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဆွေမျိုးများဖြစ်ကြသဖြင့် ကျောက်မိသားစုအတွက် စကားပြောပေးမည့်လူများ ရှိသင့်သည်။ သို့သော် ကျေးလက်မှလူများက လောင်းကစားသမားများကို အမြဲတမ်း မုန်းတီးကြသည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးက ကျောက်မိသားစုကို ပြဿနာရှာရန် ရောက်လာသည်ဆိုလျှင် လူအချို့က ကူညီကြမည်။ သို့သော် ယခုတော့ သူတို့သည် အကြွေးတောင်းရန် ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှေးအစဉ်အဆက်ကတည်းက ကြွေးရှိရင် ဆပ်ရမည်ဟု ဓလေ့ရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် မည်သူမျှ ကျောက်မိသားစုအတွက် စကားမပြောပေးကြပေ။

လူတိုင်းသည် ခြံတံခါးအပြင်တွင် ရပ်ကြည့်နေကြပြီး ကျောက်မိသားစုမှ အမျိုးသမီးသည် သူမ၏သားကြီးသည် မည်မျှထူးခြားသည်ကို အမြဲတမ်း ကြွားဝါပြောဆိုတတ်ကြောင်း၊ အခုတော့ ထိုသို့သော ထူးခြားသူဖြစ်နေသည်ကို ပြောဆိုကြသည်။

ကျောက်ကော်တုံးသည် ထိုရိုက်နှက်သူနှစ်ဦး၏ လှောင်ပြောင်ခြင်းကို ခံရသဖြင့် သူ၏မျက်နှာသည် တောင့်တင်းသွားသည်။

ကျောက်မိသားစုမှ ချွေးမနှစ်ဦးက မြေနှင့်အိမ်စာရွက်များကို လိုချင်သည်ဟု ကြားသောအခါ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး ငိုတော့သည်။ “ဘယ်တရားလဲ၊ ငါတို့ အစ်ကိုကြီးရဲ့ကြွေးအတွက် ငါတို့မှာရှိတာအကုန်လုံးကို ပေးပြီး ဆပ်စရာမလိုပါဘူး”

“ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်၊ ပျော်ပျော်နေတဲ့အချိန်မှာ ငါတို့ကို သတိမရဘဲ ပိုက်ဆံဆပ်တဲ့အချိန်ကျမှ သတိရတယ်၊ သူ မြို့မှာ အကောင်းစားတွေ စားနေတုန်း ငါတို့ကတော့ အိမ်မှာ ထမင်းဖြူတောင် စားဖို့ မတတ်နိုင်ဘူး”

သူတို့သာမက ကလေးအချို့လည်း သူတို့၏အမေဘေးတွင် ဝိုင်းပြီး ငိုကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျောက်မိသားစု၏ခြံတစ်ခုလုံးတွင် ငိုသံများဖြင့် ပြည့်နေသည်။

ရိုက်နှက်သူအချို့သည် ငိုသံများကြောင့် စိတ်တိုလာသည်။ သို့သော် အမျိုးသမီးများကို ရိုက်နှက်၍ မကောင်းသဖြင့် ကျောက်ကော်တုံးကို ရိုက်ရန် ရှေ့သို့တက်လာကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် လုကွေ့ဖန်းသည် ရှေ့သို့တက်လာပြီး အလျင်အမြန်ပြောသည်။ “ညီလေးတို့၊ မင်းတို့ပြောတဲ့ ဟန်ကျင်းဆိုတဲ့ အစ်ကိုကြီးက ငါတို့ရဲ့ဆွေမျိုးမဟုတ်ပေမဲ့ ငါတို့ကတော့ သိတယ်၊ ငါ့ယောင်းမရဲ့ မောင်လေးက ဟန်အစ်ကိုကြီးရဲ့သူငယ်ချင်း”

ရိုက်နှက်သူအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည် သံသယဖြင့် သူမကို ကြည့်သည်။ “သူငယ်ချင်း”

“နာမည်က မိန်၊ မိန်ကျွမ်းယီ” လုကွေ့ဖန်းက အလျှင်အမြန်ပြောသည်။

သူမသည် အသုံးမဝင်သည့် မိန်မိသားစုမှ သားအငယ်ဆုံးအကြောင်းကို ကြားဖူးသည်။ သူသည် အချိန်ပြည့် ဘာမှမလုပ်ဘဲ လမ်းဘေးလူဆိုးဖြစ်သည့် ဟန်ကျင်းနှင့်သာ ပေါင်းသင်းနေသည်။ ထိုအချိန်က သူမသည် ဒီကောလာဟလကို ကြားသောအခါ မိန်ရှီကို နောက်ကွယ်ကနေ လှောင်ရယ်ခဲ့သည်။

ယခင်က မထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့သည်ကို ယခု လုကွေ့ဖန်းသည် ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူမသည် ဒီအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်ပြီး ကျန်တာ နောက်မှ စဉ်းစားရန်သာ ဆုတောင်းနေသည်။

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည် သူမကို အပေါ်အောက်ကြည့်ပြီး။ “မင်းက ငါတို့ကို လိမ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား”

လုကွေ့ဖန်းသည် သူ၏မျက်နှာထားကို မြင်ပြီးနောက် ယုံကြည်လာသည်။ ထို့ကြောင့် ပြုံးရယ်လိုက်ပြီး “ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ကျွန်မက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လိမ်ရဲပါ့မလဲ၊ မယုံရင် သွားမေးကြည့်ပါ၊ ကျွန်မရဲ့မိဘအိမ်က တာ့ရှီးရွာမှာပါ၊ မိန်ကျွမ်းယီရဲ့ အစ်မအကြီးဆုံးရဲ့ ယောက်ျားအိမ်က တာ့ရှီးရွာမှာပဲ၊ သူက ကျွန်မရဲ့မောင်လေးနဲ့ လက်ထပ်ထားတယ်”

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည် ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီး “မင်းပြောတာ မှန်တယ်ဆိုတာ သေချာပါစေ၊ မဟုတ်ရင် နောက်တစ်ခါ လာတဲ့အခါ ငါတို့က ဒီလိုယဉ်ကျေးမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီတစ်ခါတော့ မိန်ကျွမ်းယီကို ဂရုစိုက်တဲ့အနေနဲ့ ခွင့်လွှတ်လိုက်တယ်၊ မင်းကို ၃ ရက် အချိန်ပေးမယ်၊ ၃ ရက်ကြာရင် ငါတို့ ပြန်လာခဲ့မယ်”

သူတို့သည် အလုပ်တွင် တတ်ကျွမ်းကြသည်။ စကားပြောပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ကျောက်မိသားစုသည် ငိုနေသည်ကို ရပ်လိုက်ကြပြီး ခြံတံခါးကို အလျှင်အမြန် ပိတ်လိုက်သည်။ အပြင်ဘက်မှ လာရောက်ကြည့်ရှုသည့်လူများကလည်း ဝင်မလာနိုင်တော့ပေ။

ကျောက်ကော်တုံးသည် သူ့အမေဘေးသို့ ကပ်လာပြီး ပြောသည်။ “အမေ၊ ဒုတိယအဒေါ်ရဲ့မောင်လေးက ဟန်အစ်ကိုကြီးနဲ့ တကယ်ပဲ သူငယ်ချင်းလား၊ ဟေး၊ ဘာလို့ စောစောမပြောတာလဲ၊ စောစောပြောရင် ကျွန်တော်လည်း ဒီလောက်ကြောက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး၊ အမေ သိလား၊ ကျောင်းကျီး လောင်းကစားဂိုဏ်းကို ဟန်အစ်ကိုကြီးက တစ်ဝက်လောက် ဦးဆောင်တယ်၊ ဒီလောင်းကစားဂိုဏ်းက အတိုးကြီး ချေးထားတဲ့လူတွေ အကုန်လုံးက သူ့လက်အောက်မှာ အလုပ်လုပ်နေတာ၊ အမေ ဒုတိယအဒေါ်နဲ့ သွားပြောပြီး ဟန်အစ်ကိုကြီးကို ပြောခိုင်းပါ၊ ကျွန်တော့်အကြွေးတွေကို မဆပ်ရတော့အောင်၊ အိမ်နဲ့မြေတွေ ရောင်းစရာမလိုတော့အောင်”

66 02

လုကွေ့ဖန်းသည် သူ့ကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ပြီး၊ “နင် ထပ်ပြောဦး၊ ထပ်ပြောဦး၊ နင် အသုံးမကျတဲ့ကောင်၊ ငါက နင် မြို့မှာ အလုပ်လုပ်နေတယ်လို့ ထင်နေတာ၊ လောင်းကစား လုပ်ရဲတယ်၊ ငါတို့မိသားစုရဲ့မျက်နှာကို နင် အကုန်ပျက်စေခဲ့တယ်”

ကျောက်ကော်တုံးသည် အပြေးအလွှားဖြင့် ခေါင်းကိုကာကွယ်နေသည်။

ရိုက်သော်လည်း ကိစ္စကတော့ ဖြေရှင်းရန် လိုသေးသည်။ ကျောက်မိသားစုသည် အိမ်နှင့်မြေကို ရောင်းရန် မလိုချင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ကျောက်ကော်တုံး ပြောသည့်စကားကို တွေးမိသည်။ တကယ်တော့ ကျောက်ကော်တုံး၏ညီနှစ်ဦးသည် မိသားစုကို ခွဲပြီး အိမ်နှင့်မြေကို ခွဲဝေယူချင်သည်။ သို့သော် လုကွေ့ဖန်းနှင့် သူမ၏ယောက်ျားတို့က သဘောမတူကြပေ။ ယခုတော့ သားကြီး၏ကြွေးများကို ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်းရှိနေပြီး အိမ်နှင့်မြေကို ရောင်းရန် မလိုတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် လူတိုင်းသည် ထိုနည်းလမ်းကို မျှော်လင့်နေကြသည်။

တစ်မိသားစုလုံး အတူထိုင်ပြီး ဆွေးနွေးကြသည်။ လုကွေ့ဖန်းသည် မိန်ရှီကို အရှုံး မပေးချင်တော့ပေ။ အိမ်တွင် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏မိဘအိမ်သို့ ပြန်လာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဒီနေ့ လုကွေ့ဖန်း လာရသည့်အကြောင်းရင်းက ဒါပင်။

သို့သော် မိန်ရှီကတော့ မသိပေ။

သူမသည် ပြုံးရယ်နေသည့် လုကွေ့ဖန်းကို ကြည့်ပြီး သံသယဖြစ်နေသည်။

လုကွေ့ဖန်း၏အပြုံးက ရှားပါးလှသဖြင့် သူမသည် သူ့ကို မနှင်ထုတ်ခဲ့ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် သူမ၏ယောက်ျား၏အစ်မ ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူ့ယောက်ျားစိတ်မကောင်း မဖြစ်စေရန် ပြင်းပြင်းထန်ထန် မလုပ်ချင်တော့ပေ။

သို့သော် သူမသည် သူ့ကို ဘာစကားမှမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ နေသည်။

လုကွေ့ဖန်းသည် မဖြစ်သလိုဟန်ဆောင်ပြီး အတင်းပြုံးနေသည်။ “ဒုတိယမောင်လေး အိမ်မှာမရှိဘူးလား၊ ယီအာနဲ့ ယွဲ့အာတို့ကရော”

“မင်ဟိုင် အပြင်မှာ တို့ဟူးသွားရောင်းတယ်၊ ကလေးနှစ်ယောက်လည်း အိမ်မှာမရှိဘူး၊ နင် ကိစ္စရှိလို့လား”

“ဘာကိစ္စမှ မရှိပါဘူး၊ လာကြည့်တာပါ၊ လွန်ခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ငါ မှားခဲ့တယ်၊ အကြောင်းရင်းကို မသိဘဲ ယွဲ့အာကို ရိုက်ခဲ့မိတယ်၊ သားကြီးရဲ့မိန်းမက တကယ်ကို လှည့်စားတတ်တာ၊ တစ်ဝက်တစ်ပျက်ပဲ ပြောခဲ့လို့ ငါ နားလည်မှုလွဲခဲ့တယ်၊ မဟုတ်ရင် ငါ ဒီလိုမလုပ်ပါဘူး”

သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ခေါင်းငုံ့ပြီး တောင်းပန်ရန် တွေးထားခဲ့သော်လည်း တကယ်တမ်းကျတော့ လုကွေ့ဖန်းသည် ခက်ခဲနေသည်။ သူမသည် မိန်ရှီရှေ့တွင် တစ်သက်လုံး ခေါင်းမာခဲ့သည်။ ယခုတော့ သူ့ရှေ့တွင် ခေါင်းငုံ့ရန် မတတ်နိုင်တော့ပေ။ သို့သော်လည်း သူမ၏သားကြီးနှင့် မိသားစုအတွက် ဒီလိုလုပ်ရမည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် တောင်းပန်သည့်စကားကို ပြောသော်လည်း သူမ၏မျက်နှာထားက တောင့်တင်းနေသည်။

မိန်ရှီသည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမကို မည်သူကမှ လာခိုင်းခြင်း မရှိသော်လည်း သူမသည် လာပြီး ရူးသွပ်နေသည်။

သူမ၏စိတ်ထဲတွင် သိချင်စိတ်ရှိသဖြင့် မိန်ရှီသည် မျက်နှာ မသုန်တော့ပေ။ သို့သော် သူမ၏မျက်နှာက အေးစက်နေပြီး မမှန်ကန်သည့် ယဉ်ကျေးသည့်စကားအချို့ကိုသာ ပြန်ပြောသည်။

လုကွေ့ဖန်းသည် စိတ်တိုလာသည်။ သူမသည် အိမ်သို့ လာပြီး တောင်းပန်ခဲ့သည်ကို မိန်ရှီသည် သူမကို အေးစက်စွာ ဆက်ဆံနေသည်။ သို့သော် သူမ၏မိသားစုကိစ္စကို တွေးလိုက်သောအခါ စိတ်တိုသည့်စိတ်ကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

လုကွမ်းယီနှင့် လုကျောင်းယွဲ့တို့သည် အိမ်သို့ရောက်လာသည်။ ထိုအချိန်တွင် ထူးဆန်းသည့် အခြေအနေကို တွေ့ရသည်။ အဒေါ်ကြီးက ပြုံးပြီး သူမ၏အမေနှင့် စကားပြောနေသော်လည်း သူမ၏အမေကတော့ စကားပြောချင်ဟန်မရှိပေ။

သူတို့နှစ်ဦး ဘာမှမပြောခင် လုကွေ့ဖန်းသည် အလွန်နွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူတို့ကို ကြည့်သည်။ လုကွမ်းယီ၏ လက်ထပ်ပွဲအကြောင်း မေးပြီး လုကျောင်းယွဲ့သည် ပိုလှလာသည်ဟု ပြောသည်။

သို့သော်လည်း သူမ ပြောသည့်စကားက မှားနေသည်။ လုကွမ်းယီ၏လက်ထပ်ပွဲသည် ပြဿနာဖြစ်နေသည်။ လုကွေ့ဖန်း ဤသို့မေးခြင်းက ပြဿနာရှာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ မိန်ရှီသည် မည်သို့လုပ်ရမှန်းမသိသဖြင့် မျက်နှာအေးစက်နေပြီး ဘာမှမပြောတော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် လုမင်ဟိုင် ပြန်လာသည်။

သူသည် ဗလာဖြစ်နေသည့် တို့ဟူးခြင်းကို သယ်လာပြီး ခြံပြင်မှ ဝင်လာသည်။ မိန်ရှီသည် ချက်ချင်းထရပ်ပြီး ဧည့်ခန်းမှ ထွက်လာသည်။ “ကလေးတွေအဖေ၊ ဘာလို့ ဒီနေ့ စောစောပြန်လာတာလဲ”

လုမင်ဟိုင်သည် ပျော်ရွှင်နေသည်။ ပုခုံးပေါ်မှ ခြင်းကို ချလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ဒီနေ့ ကံကောင်းတယ်၊ ပျော်ရွှင်စရာပွဲရှိတဲ့ မိသားစုနဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်၊ သူတို့က ငါတို့တို့ဟူးတွေကို အကုန်ဝယ်သွားတယ်”

66 03

“ဒုတိယမောင်လေး၊ ပြန်လာပြီလား” လုကွေ့ဖန်းလည်း ထွက်လာပြီး လုမင်ဟိုင်ကို နှုတ်ဆက်သည်။

လုမင်ဟိုင်သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်နေသော်လည်း အမဖြစ်နေသဖြင့် ဘာမှမပြောတော့ပေ။ သူသည် သူမ ပြုံးနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ့ဇနီး၏မျက်နှာထား ဘာလို့ ထိုသို့ဖြစ်နေသည်ကို နားလည်သွားသည်။

လူကြီးများ စကားပြောနေစဉ်တွင် ကလေးနှစ်ဦးသည် ဘေးတွင် နားထောင်ရန် မသင့်တော်ပေ။ လုကျောင်းယွဲ့နှင့် အစ်ကိုကြီးတို့သည် ဧည့်ခန်းမှ ထွက်လာကြသည်။

“အစ်ကိုကြီး၊ အဒေါ်ကြီးက ဘာလုပ်ချင်တာလဲ”

လူကြီးများ ဧည့်ခန်းသို့ ပြန်ဝင်သွားသည့်အခါ အဒေါ်ကြီးသည် ထိုင်ပြီး အဖေနှင့် စကားပြောနေသည်။ သူမသည် သူတို့၏ငယ်ဘဝအကြောင်း ပြောပြီး မျက်ရည်များပင် ကျလာသည်။

ဒီလိုအဒေါ်ကြီးသည် အလွန်ထူးဆန်းသည်။ မိန်ရှီသာမက လုကျောင်းယွဲ့ပါ လက်ခံရန် ခက်ခဲနေသည်။

“အဒေါ်ကြီးက အဖေကို ကူညီဖို့ တစ်ခုခု လိုချင်နေတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်” လုကွမ်းယီသည် တိတိကျကျ ပြောလိုက်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့လည်း ဤသို့တွေးနေသည်။ ထို့ကြောင့် စိတ်ဝင်တစား မေးသည်။ “အဒေါ်ကြီးက အဖေကို ဘာကူညီခိုင်းချင်တာလဲ”

လုကွမ်းယီသည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

လုကွေ့ဖန်းသည် လုမင်ဟိုင်ကို စကားပြောနေသဖြင့် မိန်ရှီသည် စိတ်ပူနေပြီး ထွက်သွားရန် မရဲတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ဒီနေ့ နေ့လည်စာ ချက်ပြုတ်ရန် အလုပ်ကို လုကျောင်းယွဲ့ကို ပေးလိုက်သည်။ လုကွမ်းယီက သူမကို ကူညီပေးသည်။

ညီမနှင့် အစ်ကိုတို့သည် တစ်ယောက်က ဟင်းရွက်များကို ရွေး၊ တစ်ယောက်က ရေဆေး၊ တစ်ယောက်က ချက်ပြုတ်ပြီး တစ်ယောက်က မီးမွှေးသည်။ အချိန်အနည်းငယ်အတွင်း ဟင်းများ ချက်ပြီးသွားသည်။

သူတို့သည် မိသားစုကို လာခေါ်ရန် ပြင်နေစဉ် မိန်ရှီ၏ဒေါသထွက်သည့်အသံကို ဧည့်ခန်းမှ ကြားလိုက်သည်။ “လုကွေ့ဖန်း၊ နင် ရူးနေတာလား”

ညီမနှင့် အစ်ကိုတို့သည် အလုပ်များကို လျစ်လျူရှုပြီး မီးဖိုခန်းမှ အလျင်အမြန် ထွက်လာကြသည်။

မိန်ရှီသည် လုကွေ့ဖန်းကို တံခါးဝသို့ တွန်းထုတ်ပြီး “အမြန်ထွက်သွား၊ နင် လာရင် ဘာကောင်းတာမှ ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ သိပြီးသား၊ နင်တို့အိမ်ကိစ္စတွေက ငါတို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ၊ ဒီလို တောင်းဆိုဖို့ ဘယ်လောက်တောင် ရှက်စရာကောင်းလဲ၊ ကြွေးရှိရင် ဆပ်ရမယ်ဆိုတာ တရားသဖြင့်ပဲ၊ ငါ ဒီလောက် မျက်နှာမရဘူး၊ နင်အစား သူတို့ကို သွားတောင်းပန်ဖို့ ငါ့မောင်လေးလည်း ဒီလောက် မျက်နှာမရဘူး”

လုကွေ့ဖန်းသည် မိန်ရှီ တွန်းလိုက်သဖြင့် ယိမ်းယိုင်သွားသည်။ သူမသည် လည်ပင်းကွဲမတတ် အော်သည်။ “ဒုတိယမောင်လေး၊ ဒုတိယမောင်လေး၊ မင်း မိန်းမက မင်းအစ်မကို ဒီလိုလုပ်တာကို လက်ခံနေတာလား”

လုမင်ဟိုင်လည်း အခန်းမှ ထွက်လာပြီး မျက်နှာထားက အေးစက်နေသည်။ “အစ်မကြီး၊ နင်ပြောတဲ့ကိစ္စက တကယ်ကို မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ငါတို့မှာ ဒီလောက် မျက်နှာမရဘူး၊ ငါ့မိန်းမပြောတာ မှန်တယ်၊ ကြွေးရှိရင် ဆပ်ရမယ်၊ မဆပ်ရဘူးဆိုတာ မရှိဘူး”

“စကားတစ်ခွန်းပဲ ပြောရုံရှိသေးတယ်၊ ဘာလို့ ဒီလိုကြီးကြီးမားမားတွေ ဖြစ်နေရတာလဲ၊ ကျွန်မသားက ပြောတယ်၊ အတိုးကြီးချေးပေးတဲ့ သူတွေနဲ့ လောင်းကစားဂိုဏ်းတွေက တစ်ဖွဲ့တည်းပဲ၊ ချေးထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကိုလည်း လောင်းကစားဂိုဏ်းမှာပဲ ဆုံးရှုံးခဲ့တာ၊ တကယ်တမ်းကျတော့ ချေးတာ မဟုတ်ဘူး၊ စာရင်းတစ်ခုပဲ၊ ဒီစာရင်းကို လွယ်လွယ်ကူကူ ဖျက်နိုင်တယ်” လုကွေ့ဖန်းသည် ဒေါသထွက်နေသည်။

သူမပြောသည့်အရာက အမှန်တကယ်တော့ အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။ လောင်းကစားဂိုဏ်းက အတိုးကြီးချေးပေးတဲ့ သူတွေဟာ ဂိုဏ်းဝင်တွေပဲဆိုတာ လူတိုင်းသိကြသည်။ သို့သော် လွယ်လွယ်ကူကူ စာရင်းကို ဖျက်ပစ်နိုင်သည်ဟု မည်သူမျှ မပြောရဲကြပေ။ ဤကိစ္စက ဟင်းရွက်စိုက်သည့် လူတစ်ယောက်သည် သူစိုက်ပျိုးထားသည့် ဟင်းရွက်များကို ဈေးဆိုင်တစ်ခုတွင် ရောင်းပြီး အဲ့ဟင်းရွက်တွေက ပိုက်ဆံမကုန်ခဲ့လို့ ငွေမယူဘူးဟု ပြောတာနှင့် တူသည်။

ဒါက မဖြစ်နိုင်ပေ။

မိန်ရှီသည် လုကွေ့ဖန်းသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မြင့်မြတ်သည်ဟု ထင်ရုံသာမက အရှက်မရှိသူ ဖြစ်သည်ကို သိလိုက်သည်။ သူမ ပြောနေသည့်အရာက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။ သူမပြောသည့်စကားက အမှန်တကယ် ဖြစ်သည်ဆိုရင်တောင် သူမသည် အစ်ကိုကြီးဆိုသည့် ဟန်ကျင်းကို ဒီလိုမျက်နှာပြပြီး တောင်းပန်ဖို့ ဘယ်လိုလုပ်ရဲမှာလဲ။ လုကွေ့ဖန်းကတော့ မရှက်ပေမဲ့ သူမကတော့ ရှက်သည်။

“အမြန်ထွက်သွား၊ ငါတို့အိမ်က နင့်ကို ကြိုမဆိုဘူး”

66 04

မိန်ရှီသည် လုကွေ့ဖန်းကို အတင်းအကျပ် တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် မိသားစု ၄ ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ပြီး နေသည်။ မိန်ရှီသည် လုမင်ဟိုင်ကို သူ၏မိသားစုအကြောင်း ညည်းညူလိုက်သည်။ အခြေအနေမကောင်းသည်ကို မြင်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် အမြန် ညစာစားရန်ခေါ်ပြီး လုကွမ်းယီနှင့်အတူ ဟင်းများကို ယူလာကြသည်။ ဝူလန်ကိုပါ လာခေါ်ပြီး မိသားစုတစ်ခုလုံး အတူထိုင်ကာ ညစာစားကြသည်။

ထမင်းစားပွဲပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘာဖြစ်သည်ကို မေးချင်သော်လည်း မိဘနှစ်ဦး၏မျက်နှာထားကို ကြည့်ပြီး မမေးရဲတော့ပေ။

သို့သော် သူမသည် မကြာမီ ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို သိသွားသည်။ အကြောင်းကတော့ လုကွေ့ဖန်းသည် မိန်ရှီ သူမကို မျက်နှာမပေးသည့်အတွက် အထက်အိမ်သို့ သွားပြီး အကူအညီ တောင်းခဲ့သည်။

အထက်အိမ်က လုမင်ဟိုင်ကို လာရန်ခေါ်ပြီး မိန်ရှီကိုပါ လိုက်ရန် ပြောသည်။ သို့သော် မိန်ရှီသည် မလိုက်ခဲ့ပေ။ မိန်ရှီ ညည်းညူသည်ကို ကြားပြီးမှ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို သိသည်။

အဒေါ်ကြီး၏သားကြီး၊ မြို့မှ တာဝန်ခံနှင့် လုမိသားစုရှေ့တွင် ခေါင်းမာခဲ့သည့် ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကြီး ကျောက်ကော်တုံးသည် လောင်းကစား စွဲနေခဲ့သည်။ မြို့မှအလုပ်ကို မစွန့်လွှတ်ရုံသာမက နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားသည့်ပိုက်ဆံများကိုပါ အကုန်ရှုံးခဲ့ပြီး အတိုးကြီးချေးငွေကိုပါ ဆပ်ရန်ကျန်နေသည်။

ကြွေးငွေက အများကြီးဖြစ်သည်ဟု ကြားသည်။ အဒေါ်ကြီး၏မိသားစုသည် ဒီအကြွေးကို ဆပ်ရန် အိမ်ရှိပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးကို ရောင်းရမည်ဟုလည်း ဆိုသည်။ အဒေါ်ကြီးသည် သူမ၏ဦးလေးသည် ဟန်ကျင်းကို သိသည်ဟု ဘယ်ကလဲ မသိဘဲ သိသွားသည်။ ထို့ကြောင့် မိသားစုထံသို့ လာပြီး အကူအညီတောင်းသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဤအရာကို ကြားပြီး ကြောင်သွားသည်။ သူမသည် ဒီကိစ္စတွင် လှည့်ကွက်တစ်ခုရှိသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

ယခင်က သူမကို စော်ကားခဲ့သဖြင့် အရိုက်ခံခဲ့ရသည့် တုလျန်ကို တွေးလိုက်သည်။ သူမသည် ဒီကိစ္စသည် ၎င်းတို့၏ဦးလေးနှင့် ပတ်သက်မှုရှိမရှိကို တွေးမိသည်။ ထိုအချိန်က သူသည် သူမ၏အဒေါ်ကြီးမှ အရိုက်ခံခဲ့ရသည်ကို သိပြီး ဒဏ်ရာလိမ်းဆေးကိုပင် လာဝယ်ပေးခဲ့သည်။ ဒီကိစ္စကို သူ လုပ်ခဲ့တာလား။ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ဝမ်းကွဲအစ်ကို လောင်းကစား စွဲသွားအောင်၊ ပိုက်ဆံအများကြီး ရှုံးပြီး အတိုးကြီးချေးငွေ ဆပ်ရအောင် သူ ဘယ်လို လုပ်နိုင်သည်ကို တွေးမရပေ။

ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုပဲလား။

လုမင်ဟိုင် ပြန်လာသောအခါ မျက်နှာထားက အလွန်မကောင်းပေ။

သူ၏မျက်နှာထား မကောင်းသည့် အကြောင်းရင်းလည်း ရှိသည်။ အထက်အိမ်မှလူများနှင့် လုကွေ့ဖန်းတို့သည် စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ကိစ္စပြီးနိုင်သည်၊ အိမ်နှင့်မြေကို ရောင်းစရာမလိုဟု ထင်နေကြသည်။ လုမင်ဟိုင်သည် ရှင်းပြရန် ကြိုးစားသော်လည်း အသုံးမဝင်ပေ။ လုကွေ့ဖန်းကတော့ မိသားစုနှင့် ပူးပေါင်းပြီး သူ့ကို အပြစ်တင်ကြသဖြင့် သူသည် ဒေါသထွက်ပြီး ပြန်လာခဲ့ရသည်။

လုမင်ဟိုင်သည် ဒေါသဖြင့် ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မိန်ရှီသည် စိတ်မတိုတော့ပေ။ သူမသည် သူ့ကို အထက်အိမ်မှလူများသည် မည်မျှခက်ခဲသည်ကို ခံစားစေချင်သည်။ ထိုအခါမှ သူမသည် ဘာလို့ ဒီလောက် ခေါင်းမာရသည်ကို နားလည်လာမည်။ သူမသည် အမြဲတမ်း လူဆိုးဖြစ်နေပြီး သူကတော့ ပါးစပ်ဖြင့် မပြောသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေလိမ့်မည်။

ဤသို့တွေးလိုက်သောအခါ မိန်ရှီသည် ပို၍ပျော်ရွှင်လာသည်။ မျက်စောင်းထိုးပြီးနောက် မျက်နှာမသာယာ ဖြစ်နေသည့် လုမင်ဟိုင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သမီးကို ညစာအတွက် ချက်ပြုတ်ရန်ခေါ်သည်။

ညစာ ချက်ပြီးသောအခါ လုကွမ်းကျိလည်း ပြန်လာသည်။

သူသည် ကြမ်းတမ်းသည့် အဝတ်အစားများ ဝတ်ထားပြီး ထင်းတောင်းတစ်ခုကို ကိုင်လာသည်။ ယခု မိန်ရှီသည် နေ့တိုင်း အိမ်တွင် ရှိနေသဖြင့် သူသည် အိမ်ပြန်မလာမီ လောင်းကစားဂိုဏ်းတွင် ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဝတ်အစားများကို လဲလေ့ရှိသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ သူငယ်ချင်းများက သူ့ကို ကူညီသဖြင့် မဟုတ်ရင်တော့ နောက်ကျရင် ပေါ်သွားလိမ့်မည်။

အိမ်၏ထူးဆန်းသည့် အငွေ့အသက်ကို ခံစားမိသောအခါ သူ၏မျက်နှာထားက တောင့်တင်း သွားသည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ပြီး လုကျောင်းယွဲ့ကို မြင်သောအခါ မေးသည့် မျက်နှာထား ပြသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းခါပြပြီး သူ့ကို စိတ်အေးအေးထားရန် အချက်ပြသည်။ ထိုအခါမှ သူ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

ညစာစားပြီးနောက် လုကျောင်းယွဲ့သည် မိန်ရှီကို ပန်းကန်များ ကူပြီး အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။

66 05

သူမသည် အခန်းတံခါးကို မပိတ်ထားပေ။ ထို့နောက် လုကွမ်းကျိသည် အထဲသို့ ရောက်လာသည်။

“အစ်မ၊ ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ဒီနေ့ အိမ်မှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ၊ အဖေနဲ့အမေရဲ့ မျက်နှာထားတွေက ထူးဆန်းတယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘာမှမဖုံးကွယ်တော့ဘဲ ကိစ္စအားလုံးကို ပြောပြလိုက်သည်။

လုကွမ်းကျိသည် နားထောင်ပြီးနောက် မျက်နှာထားက အလွန်ထူးဆန်းသွားသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ကို ကြည့်ပြီး သံသယဖြင့် မေးသည်။ “နင် ကြားကနေ တစ်ခုခု လုပ်ထားတာလား”

လုကွမ်းကျိသည် လက်ခံရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လက်မခံသင့်ပေ။ အစ်ကိုကြီးဟန်က ဒီကိစ္စက အခြားကိစ္စများနှင့် မတူသဖြင့် မတော်တဆမှုတစ်ခုလို ဖြစ်သင့်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူသည် ကိစ္စတစ်ခုက မထင်မှတ်ထားသည်ကို ခံစားနေရသည်။ အဒေါ်ကြီးက ဘာလို့ သူ့ဦးလေးအငယ်ဆုံးနှင့် ဆက်စပ်ပြီး အိမ်ကို လာခဲ့တာလဲ။

“ငါက ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ၊ အစ်မ၊ မတရား မပြောနဲ့နော်၊ ငါ့မှာ အဲ့လောက်ဉာဏ်မရှိဘူး” လုကွမ်းကျိသည် တရားမျှတမှုမရှိသလို ဟန်ဆောင်နေသည်။

သို့သော် လုကျောင်းယွဲ့ကိုတော့ မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ၏မျက်နှာတွင် ဘာမှမမြင်ရသော်လည်း သူမသည် မမိုက်မဲပေ။

“ရိုးရိုးသားသားပြော၊ နင် ကြားကနေ လုပ်ထားတာလား၊ မဟုတ်ရင် ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကြီးက လောင်းကစားဂိုဏ်းကို အမြဲတမ်း သွားတယ် ဆိုတာကို နင်က ဂိုဏ်းမှာ အလုပ် လုပ်နေတာတောင် ဘာလို့ ငါ့ကို မပြောတာလဲ”

လုကွမ်းကျိသည် တောင့်တင်းသွားသည်။ သူသည် ဒီအချက်ကို မေ့သွားခဲ့သည်။ “ဟုတ်ပြီ၊ အစ်မ၊ နင့်ကို မဖုံးကွယ်တော့ဘူး၊ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကြီး လောင်းကစားဂိုဏ်းကို သွားတယ်ဆိုတာကို ငါ သိတယ်၊ ငါ သူ့ကို ဂိုဏ်းမှာ နှစ်ခါတွေ့ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ မိသားစုကို သွားပြောမှာစိုးလို့ သူ့ကို ရှောင်နေတာ၊ အစ်မကို မပြောတာကလည်း ကျောက်မိသားစုကိစ္စကို ဂရုမစိုက်ချင်လို့၊ တွေးကြည့်ပါ၊ ငါ မင်းကို ပြောရင် မင်းက မျက်စိမှိတ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့က အဖေနဲ့အမေကို ဘာလို့ ကျောက်ကော်တုံး လောင်းကစားဂိုဏ်းမှာ လောင်းကစား လုပ်တယ် ဆိုတာ သိရတယ်ဆိုတာ ရှင်းပြရမှာလဲ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော် ငယ်ငယ်က သူတို့ ငါတို့ရှေ့မှာ ခေါင်းမာခဲ့တာကို မမေ့သေးဘူး၊ ငါတို့ထက်လည်း အများကြီး အသက်ကြီးတယ်၊ ပြီးတော့ ကျောက်ကော်တုံးနဲ့ ကျောက်ကွေ့ချွမ်တို့ကိုလည်း ငါ့အစ်ကိုကြီးကို ဒုက္ခပေးခွင့်ပေးခဲ့တယ်၊ နင် မမေ့သေးဘူး မဟုတ်လား၊ အဲ့အချိန်က လူတစ်ယောက်သာ မတွေ့ခဲ့ရင် အစ်ကိုကြီး ရေနစ်သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တာ”

ဒီကိစ္စကို ပြောသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

လုကွမ်းကျိသာမကဘဲ သူ့ထက် နှစ်နှစ်ပိုကြီးသည့် လုကျောင်းယွဲ့သည်လည်း မမေ့ခဲ့ပေ။ ထိုအချိန်က သူတို့သည် ငယ်သေးသည်။ ကျောက်မိသားစုက ချမ်းသာပြီး အဒေါ်ကြီးက ဝမ်းကွဲအစ်ကိုများကို ပြန်လာတိုင်း လုမိသားစုမှကလေးများကို အမြဲတမ်း ဒုက္ခပေးတတ်သည်။ အထူးသဖြင့် ဒုတိယအိမ်မှ ကလေးများကို ဒုက္ခပေးတတ်သည်။ လုကွေ့ဖန်းနှင့် မိန်ရှီတို့ ဆက်ဆံရေး မကောင်း၍ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်က ဒုတိယအိမ်တွင် ဝူလန် မရှိသေးပေ။ လုကွမ်းယီနှင့် မောင်နှမသုံးယောက်သာ ရှိသည်။ လုကွမ်းယီသည် သူတို့ထက် အသက်ကြီးပြီး ညီလေးများနှင့် ညီမလေးကို ကာကွယ်တတ်သည်။ ကျောက်ကော်တုံးသည် သူတို့ထက် အသက်ကြီးသဖြင့် ကလေးများ၏ အကြမ်းဖက်မှုတွင် ပါဝင်ခြင်း မရှိသော်လည်း ကျောက်ကွေ့ဖန်းနှင့် ကျောက်ကွေ့ချွမ်တို့သည် ဒုတိယအိမ်မှ ကလေးများကို ဒုက္ခပေးတိုင်း သူသည် ဘေးမှ ပြုံးနေတတ်သည်။ ထို့အပြင် သူတို့အတွက် ဝိုင်းပြီး စောင့်ရှောက်ပေးသည်။

တစ်ခါက ကျောက်ကွေ့ဖန်းနှင့် ကျောက်ကွေ့ချွမ်တို့သည် လုကွမ်းယီကို မြစ်ထဲသို့ တွန်းချခဲ့ကြသည်။ တွန်းချပြီးနောက် ဘေးတွင် ရပ်ပြီး လက်ခုပ်တီးကြသည်။ ကျောက်ကွေ့ဖန်းနှင့် ကျောက်ကွေ့ချွမ်တို့သည် ကလေးများ ဖြစ်သဖြင့် ဘာမှ နားမလည်သေးဟု ထင်ရသည်။ သို့သော် ကျောက်ကော်တုံးသည် ထိုအချိန်က ဆယ်ကျော်သက် ဖြစ်နေပြီး ဘေးနားတွင် ကြည့်နေခဲ့သည်။ ရွာမှလူတစ်ဦးက မြင်ပြီးမှ လုကွမ်းယီကို ကယ်တင်ခဲ့သည်။

ဒီကိစ္စကတော့ ကလေး ၃ ယောက်ဖြစ်သဖြင့် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ပေ။ ကျောက်ကော်တုံးကလည်း လိမ္မာသဖြင့် လူလာသည်ကို မြင်သောအခါ သစ်တောထဲသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။ သို့သော် လုကွမ်းယီကတော့ မှတ်မိသည်။ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ မိဘများကို ပြောပြသည်။ မိန်ရှီသည် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သဖြင့် လုကွေ့ဖန်းနှင့် ရန်ဖြစ်ခဲ့သည်။ အဖေကြီးလုတို့သည် မျက်နှာတစ်ဘက်တည်းသာ ကြည့်ပြီး ကလေးများက မှားယွင်းစွာ မြင်သည်ဟု ပြောသည်။ ထို့အပြင် ကျောက်မိသားစုမှ ကလေးများကလည်း ဝန်မခံကြသဖြင့် မိန်ရှီသည် သည်းခံခဲ့ရသည်။

ဒီကိစ္စကြောင့် ဒုတိယအိမ်မှ လူများသည် တစ်လနီးပါးလောက် စိတ်တိုနေကြသည်။ လုမင်ဟိုင်သည် တောင်းပန်ပြီးမှ မိန်ရှီသည် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူမသည် လုကွေ့ဖန်းနှင့် မယှဉ်တော့ပေ။ အကြောင်းကတော့ သူမသည် စိတ်မချရသည့် အဒေါ်ကြီး ရှိသည့်အတွက် သူမ၏ယောက်ျားနှင့် လမ်းခွဲမည် မဟုတ်သည်ကို သူမသိသည်။ လမ်းမခွဲသရွေ့တော့ ဒီလိုဆက်ဆံရေးမျိုးက ဆက်ရှိနေမည် ဖြစ်ပြီး သူမ၏ကလေးများအတွက် သူမသည် သည်းခံနိုင်သလောက် သည်းခံပြီး လျှော့ပေးနိုင်သလောက် လျှော့ပေးရမည်။

66 06

“ဒါကြောင့် အစ်မ၊ သူတို့ ကျောက်မိသားစုက ငါတို့ကို ဒီလိုလုပ်ခဲ့တာ၊ ငါ့ကို ဘာလို့ လူကောင်း လုပ်ခိုင်းနေတာလဲ၊ ကျောက်ကော်တုံး လောင်းကစားလုပ်တာကို ငါ ခေါ်သွားတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဂိုဒေါင်က ပိုက်ဆံတွေကို ခိုးတာလည်း ငါ မလုပ်ခိုင်းခဲ့ဘူး၊ ငါတို့သာ အဒေါ်ကြီးကို သူ့ရဲ့ထူးခြားတဲ့သားက လောင်းကစားသမား ဖြစ်နေပြီလို့ ပြောရင် အဒေါ်ကြီးက ငါတို့ကို ယုံမလား၊ သူ့သားကို ယုံမလား၊ သူက ငါတို့ကို ဆူတာတောင် နည်းနေသေးတယ်၊ ဒါကို ကံတရားက ပြန်ပေးတာလို့ ခေါ်တယ်”

စိတ်တိုနေသည့် မောင်လေးကို ကြည့်ပြီး လုကျောင်းယွဲ့သည် ရယ်မောလိုက်သည်။ “တော်ပြီ၊ ဒီကိစ္စမပြောဖို့ ငါ မပြောခဲ့ပါဘူး၊ ဘာလို့ ဒီလောက်စိတ်လှုပ်ရှားနေရတာလဲ”

လုကွမ်းကျိသည် အနည်းငယ်ရှက်ရွံ့ပြီး ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။ “အစ်မ၊ ငါက ဆွေမျိုးတွေ ပြဿနာရှိနေတာကို ဂရုမစိုက်ဘူးလို့ အစ်မ ပြောမှာစိုးလို့ပါ”

“တော်ပြီ၊ ဒီအကြောင်း မပြောတော့ဘူး” လုကျောင်းယွဲ့သည် မျက်နှာကို ညှိလိုက်သည်။ “ဒီကိစ္စကို မင်းကို ပြောဖို့ ကြာခဲ့ပြီ၊ လောင်းကစားဂိုဏ်းမှာ မင်းအလုပ်လုပ်တာ မကောင်းဘူး၊ ငါတို့ရွာမှာ ဒီလောက်လူတွေရှိတယ်၊ ဆွေမျိုးတွေ အများကြီးလည်းရှိတယ်၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က မြင်သွားပြီး အမေ သိသွားရင် မင်း အရိုက်ခံရမှာ၊ ပြီးတော့ ဒီအလုပ်က ရေရှည်အတွက် မဟုတ်ဘူး၊ တခြားလမ်း ရှာဖို့လိုတယ်”

“ဘယ်လမ်းကြောင်းလဲ” လုကွမ်းကျိသည် နည်းနည်းရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူသည် အနာဂတ် အကြောင်းကို တွေးဖူးသည်။ အနာဂတ်အတွက်ပဲ သူသည် လောင်းကစားဂိုဏ်းတွင် ဆက်အလုပ်လုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် အနာဂတ် အတွက်တော့ သူ ဘာမှမသိသေးပေ။

“စာသင်ဖို့ စဉ်းစားဖူးလား” လုကျောင်းယွဲ့က ပြောသည်။ “မင်း အသက်က ကြီးနေပြီဆိုပေမဲ့ မင်းအရွယ်မှာ စာစသင်တဲ့လူတွေ မရှိတာ မဟုတ်ဘူး၊ အိမ်မခွဲခင်ကတည်းက ငါ စဉ်းစားခဲ့တယ်၊ နွေဦးရောက်ရင် မင်းနဲ့ ဝူလန်ကို စာသင်ဖို့ ပို့မယ်”

“စာသင်ဖို့…” လုကွမ်းကျိသည် ကြောင်သွားသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်သည်။ “ငါတို့ မိသားစုက အိမ်ခွဲပြီးသွားပြီ၊ နောက်ကျရင် ပိုကောင်းလာမှာ၊ နှစ်ယောက်ကို စာသင်ဖို့ ပို့ရင် ပိုက်ဆံ နည်းနည်း ကြပ်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ အစ်မ ပန်းထိုးပြီး အလုပ်တွေ လုပ်နေတယ်၊ ပိုက်ဆံရတဲ့အခါ မင်းနဲ့ ဝူလန်ကို စာသင်ဖို့ လုံလောက်လိမ့်မယ်”

“ဒါပေမဲ့...”

“ငါ ပြောတာကို စဉ်းစားကြည့်၊ ငါက စာမတတ်ရင် အောက်တန်းကျတယ်၊ စာတတ်ရင် အထက်တန်းကျတယ်လို့ မထင်ဘူးလား၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငယ်ငယ်က စာဖတ်တာကို ကြိုက်ခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် မင်း ကြိုးစားစေချင်တယ်၊ မင်း အခု ၁၄ နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ နှစ်နှစ်လောက် သင်ပြီးရင်လည်း အလုပ်ကိစ္စအတွက် အချိန်မှီသေးတယ်၊ မဖြစ်ရင်လည်း တခြားလမ်း ရှာလို့ရသေးတယ်”

လုကွမ်းကျိသည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူ၏မျက်လုံးများက အနည်းငယ် စိုစွတ်နေသော်လည်း အစ်မကို မမြင်စေချင်သဖြင့် မျက်နှာကို အနည်းငယ်လွှဲလိုက်သည်။

ခဏကြာပြီးနောက် “အစ်မ၊ အစ်မလည်း မငယ်တော့ဘူး၊ နောက်နှစ်တွေမှာ လက်ထပ်ရတော့မယ်၊ လက်ထပ်မဲ့ အမျိုးသမီးက မိဘအိမ်အတွက် ပိုက်ဆံရှာပြီး ညီအစ်ကိုတွေကို စာသင်ပေးတယ်ဆိုတာ မရှိဘူး၊ အစ်မ ပြောတာကို ငါ စဉ်းစားကြည့်ပါဦးမယ်၊ လောင်းကစားဂိုဏ်းမှာတော့ ဆက်လုပ်ပါဦးမယ်၊ ပိုက်ဆံပိုစုမိရင် ငါနဲ့ ဝူလန် စာသင်ဖို့က မိသားစုအတွက် ဝန်နည်း သွားမှာပေါ့”

လုကျောင်းယွဲ့သည် မောင်လေး၏စိတ်ကူးကို သဘောတူသည်။ ပညာရှိလူများသည် အစားအသောက် အတွက် မစဉ်းစားရပဲ အရေးပါသည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ရပ်တည်နိုင်ခြင်းသာ အရေးကြီးသည်။

*** ***

ဒီကိစ္စကို ချန်ထားပြီး နောက်တစ်နေ့ လုကွေ့ဖန်းသည် ပြန်လာသည်။

သူမတစ်ယောက်တည်းသာမက အဖေကြီးလုနှင့် သူ၏ဇနီး၊ သားကြီးတို့လည်း လာကြသည်။ တတိယအိမ်မှလူများလည်း နောက်မှလိုက်လာသည်။ သူတို့သည် လုကွေ့ဖန်းအတွက် စကားပြောရန် လာခြင်းမဟုတ်ဘဲ အခြေအနေကို လာကြည့်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအိမ်မှ လင်မယားတို့၏ရှေ့တွင် လုကွေ့ဖန်းသည် အလွန်ဝမ်းနည်းစွာ ငိုကြွေးနေသည်။ ယခုတော့ သူမသည် ဂုဏ်သိက္ခာဆိုသည်မှာ ဘာလဲဆိုတာကို မေ့သွားပြီဖြစ်သည်။

66 07

“ဒုတိယမောင်လေး၊ နင် အလွန်ရက်စက်တယ်၊ နင် နင့်အစ်မရဲ့မိသားစု ပျက်စီးတာကို ကြည့်နေတော့မလို့လား”

လုမင်ဟိုင်သည် ဒီကိစ္စ မပြီးသေးဘူးဆိုတာ သိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဒီနေ့ တို့ဟူးမရောင်းတော့ဘဲ လုကွမ်းယီကို တို့ဟူးခြင်းယူပြီး ထွက်သွားခိုင်းသည်။ သူကတော့ အိမ်တွင် နေသည်။

သူသည် မျက်နှာ မသာမယာဖြင့် လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်နေသည်။ စိတ်ထဲတွင် အားမရှိသော်လည်း ဘာပြောရမှန်း မသိပေ။ မိန်ရှီ၏မျက်နှာထားလည်း မကောင်းပေ။ သူမသည် စကားပြောရန် အကြိမ်ကြိမ် ထရပ်သော်လည်း လုမင်ဟိုင်က သူမကို ဆွဲထားသည်။ နှစ်ယောက်သား ထိုင်ပြီး လုကွေ့ဖန်း ငိုနေသည်ကို ကြည့်နေသည်။ ဟူရှီ၏ စိတ်မကောင်းဖြစ်ဟန်ဖြင့် စကားပြောနေသည်ကိုလည်း ကြည့်နေသည်။ အဖေကြီးလုတို့၏ စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီး သက်ပြင်းချနေသည်ကိုလည်း ကြည့်နေသည်။

တကယ်တော့ သူတို့အားလုံး လုပ်နေသည့်အရာက တစ်ခုတည်းသာရှိသည်၊ သူတို့ကို အလျော့ပေးရန် ဖိအားပေးခြင်းဖြစ်သည်။

“ပြောလို့ပြီးပြီလား”

ရုတ်တရက် လုမင်ဟိုင်၏အသံ ထွက်လာသည်။

ထိုအခါ ငိုနေသူများလည်း မငိုတော့ပေ။ ချော့နေသူများလည်း မချော့တော့ပေ။ သက်ပြင်းချနေသူများလည်း သက်ပြင်းမချတော့ဘဲ သူ့ကို ကြည့်နေကြသည်။

“ခင်ဗျားတို့ ငါ့ကို အထင်ကြီးနေတယ်၊ ငါက ပဲစိုက်တဲ့ ကျေးလက်ရွာသား တစ်ယောက်ပဲ၊ မြို့ကလူတွေကို မသိသလို လောင်းကစားဂိုဏ်းက လူတွေကိုလည်း မသိဘူး၊ ခင်ဗျားတို့ ဒီလိုလုပ်စရာ မလိုပါဘူး”

“မင်းကတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းမိန်းမရဲ့မောင်လေးက သိတယ်၊ စကားတစ်ခွန်းပဲ ပြောရုံရှိသေးတယ်၊ ဒုတိယညီလေး၊ နင် ကျွမ်းယီဆိုတဲ့ကောင်နဲ့ သွားပြောလိုက်ပါ” အဖေကြီးလုက ပြောသည်။

လုမင်ဟိုင်သည် အသက်ရှုလိုက်ပြီး “ငါ့ယောက်ဖ အိမ်မှာရှိမရှိ အရင် မပြောသေးဘူး၊ စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ငွေ ၁၀၀ လျံ ကျော်ကို ရနိုင်တယ်၊ ၁၀၀ လျံ၊ ၁၀၀ လျံ၊ ၁၀၀ မူး မဟုတ်ဘူး၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အစ်မကြီးက နင်တို့အားလုံးကို ဒီလိုစိတ်ကူးတွေနဲ့ မူးယစ်စေခဲ့လဲဆိုတာ ငါ တကယ်ပဲ တွေးမရဘူး၊ စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ၁၀၀ လျံကျော်ကို မဆပ်ရတော့ဘူးလို့ ခင်ဗျားတို့ ထင်နေကြတာလား” သူသည် အဖေကြီးလုကို ကြည့်သည်။

“အဖေ၊ တခြားတစ်ယောက်က အဖေကို ၁၀၀ လျံကျော် အကြွေးတင်နေရင် အဖေရဲ့အစ်ကိုကြီးက အဖေကို နှုတ်ဆက်လိုက်တာနဲ့ အဖေ မယူတော့ဘူးလား”

ဘေးနားမှ ချောင်ရှီသည် နှုတ်ခမ်းကို လှုပ်လိုက်သည်။ “မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ အဖေက မမိုက်မဲဘူး”

အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဟုတ်တယ်၊ သူတို့လည်း မမိုက်မဲကြဘူး၊ ဘယ်သူမှ မမိုက်မဲဘူး၊ ၁၀၀လျံ ကျော်၊ ၁၀၀ မူး မဟုတ်ဘူး၊ ဘယ်သူက မလိုချင်ဘဲ နေမှာလဲ၊ ကြွေးရှိရင် ဆပ်ရမှာက တရားသဖြင့်ပဲ။

ဟူရှီသည် ပြုံးပြီး စကားဝင်ပြောသည်။ “တခြားလူတွေတော့ မဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ဒုတိယအဒေါ်ရဲ့မောင်လေးကတော့ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒုတိယအဒေါ်ရဲ့မောင်လေးက အပြင်မှာ မျက်နှာရှိပြီး လူအများကြီးနဲ့ ပေါင်းသင်းတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူမသိဘဲ နေမလဲ”

လုမင်ဟိုင်သည် ကြားတွင် ဆီလောင်းနေသည့် ဟူရှီကို ကြည့်လိုက်သည်။ “အစ်မကြီး၊ အစ်မကြီး ပြောတာ မှန်တယ်ဆိုရင်လည်း ငါ့မှာ အဲ့လောက်မျက်နှာမရဘူး၊ အစ်မကြီးကပဲ သွားပြောပေးပါလား၊ ကျောက်မိသားစုက ဒီ ၁၀၀ လျံ ကျော်ကို မပေးပါနဲ့လို့ ပြောပေးပါလား”

မိန်ရှီသည်လည်း လှောင်ပြောင် လိုက်သည်။ “ကျွန်မကြားဖူးတာတော့ အတိုးကြီးချေးတဲ့ လူတွေက အာမခံထားတဲ့သူရှိရင် ဒီလောက် ရန်မလုပ်တော့ဘူး၊ အာမခံထားတဲ့သူသာ ပိုက်ဆံမဆပ်နိုင်ရင် အာမခံသူက ဆပ်ပေးရတယ်၊ အစ်မကြီး၊ ယောင်းမကြီးရဲ့ မိသားစုအတွက် အာမခံပေးလိုက်ပါလား၊ အဲ့ဒါဆို ယောင်းမကြီးရဲ့ မိသားစုလည်း ပျက်စီးစရာ မလိုတော့ဘူး”

******