အခန်း (၆၇-၆၈)

67 01

အခန်း 67 ကျေးဇူးဆပ်ပြီးရင်တော့ စွန့်ပစ်လိုက်ပြီပေါ့

မိန်ရှီ၏စကားများတွင် လှောင်ပြောင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဟူရှီ၏မျက်နှာသည် တောင့်တင်းသွားသည်။ ဒုတိယအိမ်မှ လင်မယားတို့သည် လူရှေ့တွင် သူမကို မျက်နှာပျက်အောင် ဒီလို ပထမဆုံးအကြိမ် လုပ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ခဏတာတော့ သူမ လက်မခံနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

တကယ်တော့ တွေးကြည့်ရင် ရသည်။ တခြားလူတွေက နင်နဲ့ ပြဿနာမရှာတာက သူတို့ရဲ့စိတ်ကောင်း ရှိတာကြောင့်ပဲ၊ နှစ်ဦးစလုံးအတွက် မျက်နှာထားပေးတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ နင်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် မျက်နှာမထားနိုင်ရင် တခြားသူတွေက နင့်ကို ဘာလို့ မျက်နှာထားပေးရမှာလဲ၊ တခြားလူတွေကို မိုက်မဲတယ်လို့ ထင်နေတာလား။

ဟူရှီသည် နောက်ဆုံးတော့ ဟူရှီပဲ၊ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးတွင်ပင် ရယ်နိုင်သေးသည်။ သို့သော်လည်း အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာ ရယ်နေသည်။

“ဒုတိယမတ်လေး၊ ဒုတိယယောင်းမ၊ ဘာတွေပြောနေတာလဲ၊ ဒီကိစ္စကို ကျွန်မ မသိပါဘူး၊ ပြောတာကိုပဲ နားထောင်ပြီး ပြောတာပါ”

မိန်ရှီသည် လှောင်ပြောင်ရယ်မောသည်။ “မရီးကြီးက တကယ်ပဲ မသိတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဟန်ဆောင်တာလား၊ မရီးကြီး ပြောတာက တရားပါတယ်”

“မသိရင် နည်းနည်းပဲ ပြော” လုမင်ချွမ်းသည် ဟူရှီကို ဆွဲလိုက်ပြီး ဆူသည်။ ထို့နောက် လုကွေ့ဖန်းကို ချော့သည်။ ဒုတိယညီလေးကို အခက်မတွေ့စေပါနဲ့တော့၊ ဒီကိစ္စက မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ ထင်ရှားတယ်၊ သူတို့က ဒုတိယအဒေါ်ရဲ့မောင်လေးရဲ့ သူငယ်ချင်း ဖြစ်နေရင်တောင် သူတို့က ငါတို့မိသားစုမှ လူတွေ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူတို့ကလည်း လောင်းကစားဂိုဏ်းအတွက် အလုပ်လုပ်တာ၊ ဒီအကြွေးကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပယ်ဖျက်ပေးနိုင်မလဲ”

အဖေကြီးလုတို့သည်လည်း လုကွေ့ဖန်းကို ကြည့်ကြသည်။ လုကွေ့ဖန်း၏ ငိုနေသည့် မျက်နှာက တောင့်တင်းနေပြီး ရှုပ်ထွေးသည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဒါဆို ကျွန်မမိသားစု ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ၊ အဲ့တာ ၁၀၀ လျံ ကျော်ပဲ၊ အိမ်နဲ့မြေ ရောင်းလည်း လုံလောက်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ဒီတစ်ခါတော့ လုကွေ့ဖန်းက တကယ်ငိုသည်။ ယခင်ကလို ဟန်ဆောင်ပြီး ငိုတာ မဟုတ်တော့ပေ။

၁၀၀ လျံ ကျော်က နည်းသည့်ပမာဏ မဟုတ်သည်ကို နင်က သိနေသေးတာပဲ။ ဘာလို့ မိန်ကျွမ်းယီက နှုတ်ဆက်ရုံနဲ့ ပယ်ဖျက် ပေးနိုင်တယ်လို့ ထင်နေရတာလဲ။ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တာက သူမသည်လည်း ဒီကိစ္စကို သိနေသော်လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်သဖြင့် ဒီမျှော်လင့်ချက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။ ယခုတော့ လူတိုင်းက ဒီနည်းလမ်းက မဖြစ်နိုင်ဘူးဟု ပြောသဖြင့် သူမသည် လုံးဝတုန်လှုပ်သွားပြီး ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ပေ။

“ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ၊ ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ၊ အဖေ၊ အမေ၊ မင်းတို့ ကျွန်မကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မနေနိုင်ဘူး၊ အမြန် နည်းလမ်းရှာပေးကြပါ၊ သုံးရက်ပဲ၊ သူတို့က သုံးရက်ပဲ အချိန်ပေးခဲ့တာ၊ သုံးရက်ကြာရင် ပိုက်ဆံ မဆပ်နိုင်ရင် သူတို့ ကျောက်ကော်တုံးရဲ့လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြတ်မှာ”

ဒီလို လုကွေ့ဖန်းသည် နှစ်သက်စရာမကောင်းသလို သနားစရာကောင်းနေသည်။

အဖေကြီးလုသည်လည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည်။ “ငါ နင့်ကို စောစောကတည်းက ပြောခဲ့တယ်၊ ကလေးက မြို့မှာနေနေရင်တောင် နင်တို့နှစ်ယောက် ဂရုစိုက်ပေးပါလို့၊ နင်ကတော့ အမြဲတမ်း ကျောက်ကော်တုံးက လိမ်မာပြီး ဘာမှဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောနေတာ၊ အခုကော”

“ကျွန်မ မထင်မှတ်ထားဘူး၊ သူ လောင်းကစား စွဲနေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ တကယ် မထင်မှတ်ထားဘူး၊ အဲဒါ ကျောက်ကော်တုံးရဲ့ဇနီးကြောင့်၊ သူ အသုံးမကျဘူး၊ ယောက်ျားက အိမ်က ပိုက်ဆံတွေ ယူပြီး လောင်းကစား သွားလုပ်တာကို သူ မတားမြစ်ခဲ့ဘူး”

ဒီစကားကို လုမိသားစုက သဘောမတူကြပေ။ ကျောက်ကော်တုံး၏ဇနီးသည် လုကွေ့ဖန်းမှ ရွေးချယ်ခဲ့သည်ကို ဘယ်သူ မသိတာလဲ။ လုကွေ့ဖန်း၏စိတ်ဓာတ်က ခေါင်းမာသဖြင့် သူမနှင့်တူသည့် ချွေးမကို မယူချင်ပေ။ ထို့ကြောင့် စိတ်ဓာတ်ပျော့သည့်မိန်းကလေးကို တမင်ရွေးခဲ့သည်။ ကျောက်ကော်တုံးက ဘယ်ဘက်သို့ သွားရင် သူမသည် ညာဘက်သို့ သွားရန်ပင် မရဲဘူး။ အခုတော့ ချွေးမကို အပြစ်တင်နေသည်။

မိန်ရှီသည် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သဖြင့် လုမင်ဟိုင်ကို တိတ်တိတ်လေး တံတောင်နှင့် တိုက်လိုက်သည်။

လုမင်ဟိုင်သည် ထရပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အစ်မကြီး၊ ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော် တကယ် မလုပ်နိုင်ဘူး၊ အိမ်ပြန်ပြီး နည်းလမ်းရှာတာ ပိုကောင်းတယ်”

ချွေ့ရှီသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ ပြောသည်။ “ဒုတိယသား၊ နင့်အစ်မကြီးက တအား ဝမ်းနည်းနေပြီ၊ ဘာလို့ နှင်ထုတ်နေတာလဲ”

လုမင်ဟိုင်သည် သည်းခံကာ သက်ပြင်းချသည်။ “အစ်မကြီးကိုယ်တိုင်က သူတို့က သုံးရက်ပဲ အချိန်ပေးခဲ့တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်၊ အခု ပြန်ပြီး နည်းလမ်းမရှာရင် သုံးရက်ကြာရင် သူတို့ တကယ် လာပြီး ရွာတစ်ခုလုံးကို ပြောခိုင်းတော့မှာလား”

အဖေကြီးလုသည် ခဏတာ တွေးပြီး လုမင်ဟိုင်ကို ပြောသည်။ “ဒုတိယသား၊ မင်းပဲ သူတို့ကို သွားပြောပေးပါလား၊ မင်းအစ်မကြီးမိသားစုကို အချိန်နည်းနည်း ပေးပါလို့၊ ဒီသုံးရက်က ပိုက်ဆံ စုဖို့ တကယ် မလုံလောက်ဘူး”

“အဖေ၊ ကျွန်တော် စောစောကတည်းက ပြောခဲ့တယ်၊ ကျွန်တော့်ယောက်ဖ အခု အိမ်မှာ မရှိဘူး၊ ဘယ်ကိုသွားပြီး ပြောရမှာလဲ”

67 02

အဖေကြီးလု၏မျက်နှာထားက အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သော်လည်း ပြောလာသည်။ “ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွမ်းယီက သူတို့နဲ့ ရင်းနှီးတယ်၊ မင်းလည်း ကျွမ်းယီရဲ့နာမည်ကို သုံးပြီး သူတို့နဲ့ ခင်မင်အောင်လုပ်ကြည့်ပါ၊ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တာပေါ့၊ မင်းအစ်မကြီးကို ကြည့်လိုက်ဦး၊ ကျောက်မိသားစုကလည်း ဒီလောက်ချမ်းသာတဲ့ မိသားစု မဟုတ်ဘူး၊ ပိုက်ဆံအများကြီးကို ဘယ်ကနေ သွားရှာရမှာလဲ”

“ပိုက်ဆံမရှိရင် အိမ်နဲ့မြေ ရှိတယ်လေ” မိန်ရှီသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

အဖေကြီးလုသည် စိတ်ထဲတွင် နည်းနည်းစိတ်တိုသော်လည်း ဒီကိစ္စက ချွေးမကို တောင်းပန်ရန် လိုသေးသည်ကို သိသည်။ ထို့ကြောင့် ဒေါသကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အိမ်နဲ့မြေကို ရောင်းရင် မင်းအစ်မကြီးမိသားစု ဘယ်မှာ နေမှာလဲ၊ ဘယ်လို အသက်ရှင်မှာလဲ၊ ဒုတိယသား၊ မင်းအစ်မကြီးက အများအားဖြင့် စိတ်ဓာတ်မာပေမဲ့ နင့်အပေါ်မှာတော့ ကောင်းပါတယ်၊ ကူညီပေးပါ”

သူသည် မိန်ရှီကို မပြောရဲပေ။ အကြောင်းကတော့ သူသည် မိန်ရှီနှင့် သမီးကြီးတို့ ဆက်ဆံရေး မကောင်းသည်ကို သိသည်။

လုမင်ဟိုင်သည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ခဏကြာပြီးနောက် “ကျွန်တော် ကြိုးစားကြည့်ပါမယ်၊ ဒါပေမဲ့ အသုံးဝင်မဝင်တော့ မသိဘူး၊ ပြီးတော့ တခြားသူတွေက အကြွေးကို ပယ်ဖျက်ပေးလိမ့်မယ်လို့ မတွေးကြပါနဲ့၊ ကျွန်တော့်မှာ ဒီလောက် မျက်နှာမရဘူး၊ ကျွန်တော့်ယောက်ဖ အိမ်မှာရှိရင်တောင် ဒီလောက် မျက်နှာမရဘူး၊ ဒီပိုက်ဆံက ဟန်ကျင်းကို တင်နေတာ မဟုတ်ဘဲ လောင်းကစားဂိုဏ်းကို တင်နေတာ”

“ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ၊ မင်းကပဲ အချိန် နည်းနည်းပေးပါလို့ ပြောပေးပါ၊ မင်းအစ်မကြီးမိသားစု ပိုက်ဆံစုနိုင်အောင်” အဖေကြီးလုသည် ခေါင်းတညိတ်ညိတ်နှင့် ပြောသည်။

လုကွေ့ဖန်းသည် တစ်ခုခု ပြောချင်သေးသည်။ သို့သော် အဖေကြီးလု၏ အမူအရာကြောင့် သူ၏ဇနီးက ဆွဲခေါ်သွားသည်။

လူအုပ်ကြီး ထွက်သွားပြီးနောက် လုမင်ဟိုင်သည် စိတ်ပူနေသည်။ သူသည် ဟန်ကျင်းကို ဘယ်ကို သွားရှာရမှာလဲ။ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်တုန်းက သူတို့အိမ်ကို သူ့ဘာသာသူ ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒီတစ်ခါတော့ ဘယ်မှာ ရှာရမှာလဲ။

မိန်ရှီသည် မျက်လုံးကို ပင့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ဒီကိစ္စကို မင်းကပဲ သွားပြော၊ မင်း မရှက်ပေမဲ့ ငါကတော့ ရှက်တယ်၊ ရွာက မိသားစုတွေကြားမှာ လောင်းကစားသမား တစ်ယောက် ပေါ်လာတယ်”

လုမင်ဟိုင်သည် သူ၏ဇနီးသည် ဒီကိစ္စကို သူလုပ်သည်ကို မကျေနပ်သည်ကို သိသည်။ ဒါပေမဲ့ သူက သူမ၏အစ်မရင်း ဖြစ်နေသည်၊ ဆက်ဆံရေး မကောင်းရင်တောင် ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ အထူးသဖြင့် ကူညီပေးပြီး ရက်နည်းနည်း ပိုရအောင် ပြောပေးခြင်းသာဖြစ်သည်။ သဘောမတူရင်တော့ သွေးအေးရာ ရောက်မည်။

မိန်ရှီသည်လည်း ဤသို့တွေးနေသည်ကို နားလည်သည်။ သို့သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်။

မိဘနှစ်ဦး ရန်ဖြစ်မည်ကို ကြောက်သဖြင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် အမြန် ပြောလိုက်သည်။ “ဦးလေးကို ရှာဖို့ဆိုရင် ကျွန်မ ဒုတိယမောင်လေးကို သွားခိုင်းလိုက်မယ်၊ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်က ကွေ့အယ်ကိစ္စတုန်းက သူ့ကိုပဲ ရှာခဲ့တာ”

ညနေ လုကွမ်းကျိ ပြန်လာသောအခါ ဒီကိစ္စကို ပြောပြလိုက်သည်။ သူကတော့ ငြင်းဆိုခြင်းမရှိဘဲ ချက်ချင်း လက်ခံလိုက်သည်။

မိန်ရှီသည် ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး ဘယ်ကိုသွားရှာရသည်ကို သူ ဘယ်လိုသိသလဲဟု မေးလိုက်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့နှင့်သူမ၏မောင်တို့သည် မျက်နှာထား တောင့်တင်းသွားသည်။ ဦးလေးအငယ်ဆုံးက ဟန်အစ်ကိုကြီးသည် ကျောင်းကျီးလောင်းကစားဂိုဏ်းတွင် အလုပ်လုပ်သည်ဟု ပြောဖူးသည် ဆိုပြီး ဆင်ခြေပေးလိုက်သည်။ ဒုတိယအိမ်မှ လင်မယားတို့သည်လည်း ထိုအချိန်တွင် သတိရသွားကြသည်။ လုကွေ့ဖန်းက ကျောက်ကော်တုံးသည် ကျောင်းကျီးလောင်းကစားဂိုဏ်းတွင် လောင်းကစားပြီး ပိုက်ဆံရှုံးခဲ့သည်ဟု ပြောခဲ့သည်ကို သူတို့ မေ့သွားခဲ့သည်။

ဒီကိစ္စကို ချန်ထားပြီးနောက် ဟန်ကျင်းသည် နောက်တစ်နေ့တွင် ဒုတိယအိမ်သို့ ရောက်လာသည်။

ဟန်ကျင်း အိမ်သို့ ဝင်လာသည်နှင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ကို ရှောင်နေပြီး သူ့ရှေ့တွင် မပေါ်ရဲတော့ပေ။

ကွေ့အယ်ကိစ္စ ဖြစ်ပြီးနောက် သူမသည် ဟန်ကျင်းနှင့် မတွေ့ဖြစ်တော့ပေ။ သူက ညီလေးမှတစ်ဆင့် သူမကို လာတွေ့ရန် ချိန်းဆိုခဲ့သော်လည်း သူမက သဘောမတူခဲ့ပေ။

မတွေ့ချင်တာ မဟုတ်ပေ။ ထိုနေ့က ကိစ္စဖြစ်ပြီးနောက် သူ့ကို တွေ့ရန် အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေသည်။

သို့သော် ဒီကိစ္စသည် ရှောင်နိုင်သည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။ ဟန်ကျင်းသည် တစ်ခုခုကို လုပ်ချင်ရင် အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်စွမ်းရှိသည်။

67 03

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခြံထဲတွင် ဟင်းရွက်များကို ရေဆေးနေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဟန်ကျင်းသည် ဘာမှ မဖြစ်သလိုဟန်ဖြင့် သူမဆီသို့ လျှောက်လာသည်။ သူမသည် ခြင်းကို ယူပြီး ထွက်သွားချင်သော်လည်း မိသားစုက သတိထားမိမည်ကို ကြောက်သဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို တောင့်တင်းကာ ဆက်ထိုင်နေသည်။

ဟန်ကျင်းသည် ခြံထဲတွင် လေညှင်းခံနေသလို ဟန်ဆောင်ပြီး လုကျောင်းယွဲ့နှင့် သုံးလှမ်းအကွာတွင် ရပ်လိုက်သည်။ ဒုတိယအိမ်မှ လင်မယားတို့က သူ့ကို နေ့လယ်စာစားရန် ဖိတ်ခေါ်သည်။ သူကလည်း လက်ခံလိုက်သည်။ အကြောင်းကတော့ ဟန်ကျင်းသည် တစ်လ အချိန်ပေးမည်ဟု လွယ်လွယ်ကူကူ လက်ခံသဖြင့် လုမင်ဟိုင်သည် အထက်အိမ်သို့ သွားပြီး သတင်းပေးသည်။ မိန်ရှီကတော့ မီးဖိုချောင်တွင် ချက်ပြုတ်နေသည်။

“အဆင်ပြေပြီဆိုတော့ လူကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီပေါ့၊ ဒီအလုပ်ကို မင်းက ကျွမ်းကျင်နေတာပဲ” ဟန်ကျင်း၏လေသံတွင် မည်သည့်စိတ်ခံစားမှုမှ မပါဝင်ပေ။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အလွန်တောင့်တင်းနေသည်။ အချိန်ကြာကြာ ကြိုးစားပြီးနောက် တိုးတိတ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဦးလေးကျင်းဇီ၊ ကျွန်မ ဒီလို မဟုတ်ပါဘူး”

“ဒါဆို ငါက လုကွမ်းကျိကို မင်းကို လာတွေ့ဖို့ ခေါ်ခိုင်းတော့ ဘာလို့ မလာတာလဲ”

“ကျွန်မ...”

“ဒါက အဆင်ပြေပြီဆိုတော့ တွန်းဖယ်လိုက်ပြီ ဆိုတာ မဟုတ်ရင် ဘာလဲ၊ ငါ့ကို လိုအပ်တဲ့အချိန် လာခဲ့တယ်၊ မလိုအပ်တော့ရင် လာတွေ့ဖို့ ငြင်းတယ်”

“ကျွန်မ မလုပ်ပါဘူး”

“မင်း လုပ်တယ်”

“ကျွန်မ တကယ် မလုပ်ပါဘူး”

“မင်းရဲ့လုပ်ရပ်တွေက မင်း ဒီလိုဆိုတာ ပြနေတယ်၊ မင်း ငါ့ရဲ့စိတ်ကို လက်ခံလို့ ငါ ပျော်နေတာ၊ အခုတော့ ငါ့ကို လှည့်စားနေတာပဲ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း ရုတ်တရက် သူ့မျက်လုံးတွင် ရယ်မောဟန် ပါနေသည်ကို မြင်လိုက်သည်။

“ဦးလေးကျင်းဇီ တမင်လုပ်နေတာ” ဒါက မေးခွန်းမဟုတ်ဘဲ အတည်ပြုချက်ဖြစ်သည်။

ဟန်ကျင်းသည် ရယ်မောပြီး ဆိုသည်။ “ငါပြောတာ မဟုတ်ဘူးလား”

လုကျောင်းယွဲ့သည် လက်ချောင်းများကို မနေနိုင်တော့ဘဲ ကုတ်လိုက်သည်။ “မဟုတ်ပါဘူး” ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရပြီး သူမ၏လေသံက မာလာသည်။ “ဘာလို့ ကျွန်မကို ဒီလိုလုပ်တာလဲ”

“ငါက မင်းကို ဘာလုပ်ခဲ့လို့လဲ”

“ဦးလေးကျင်းဇီ...”

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ကို ထပ်ပြီး စနောက်ခံရသည်ကို သိသဖြင့် ဒေါသထွက်ပြီး ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်သည်။

“ကျောင်းယွဲ့၊ ဒီရက်ပိုင်း မင်းကို ငါ တအား လွမ်းနေတယ်ဆိုတာ သိလား” တိုးတိတ်သည့် အသံတစ်ခု သူမ၏နားထဲသို့ ရောက်လာသည်။

လုကျောင်းယွဲ့၏မျက်နှာ နီရဲလာသည်။ ခဏကြာပြီးနောက် တိုးတိတ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆို နောက်ကျရင် ဒီလို မလုပ်နဲ့တော့”

“ဒီလိုဆိုတာ ဘာကိုလဲ” လုကျောင်းယွဲ့သည် ဒေါသထွက်လုနီးပါး ဖြစ်နေစဉ် ဟန်ကျင်းသည် နာခံဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ၊ နောက်ကျရင် ဒီလို မလုပ်တော့ပါဘူး၊ ဒါဆို နောက်ကျရင် ငါ့ကို လာတွေ့မှာလား”

လုကျောင်းယွဲ့သည် စဉ်းစားပြီး ရေကန်ထဲမှ ရေလှိုင်းများထံ ကြည့်ကာ မျက်နှာနီရဲစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဒါဆို သဘောတူပြီ၊ မနက်ဖြန် နေ့လယ် ၁၀ နာရီမှာ မင်းတို့ရွာအပြင်ဘက်မှာ မင်းကို စောင့်နေမယ်”

ပြောပြီးနောက် ဟန်ကျင်းသည် ထွက်သွားသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ထိုနေရာတွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသည်။

ဟန်ကျင်းသည် သူတို့မိသားစုကို ကူညီခဲ့သဖြင့် ဒုတိယအိမ်မှ လင်မယားတို့သည် သူ့ကို အလွန်ကျေးဇူးတင်ကြသည်။ နေ့လယ်စာစားချိန်တွင် သူ၏ပန်းကန်ထဲသို့ ဟင်းများကို အမြဲထည့်ပေးသည်။ ဟန်ကျင်းက ဒီလောက်ယဉ်ကျေးစရာ မလိုဘူးဟု ပြောသော်လည်း သူ၏ပန်းကန်ထဲသို့ ဟင်းများ ထပ်ရောက်လာသည်။

67 04

ထမင်းစားပြီးနောက် လူတိုင်းသည် ပျော်ရွှင်ကြသည်။ ဟန်ကျင်းသည် ကြာကြာမနေတော့ဘဲ ချက်ချင်း ထွက်သွားသည်။

ဒုတိယအိမ်မှ လင်မယားတို့သည် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့သည် သူ့နှင့် အလွန်ရင်းနှီးသည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း သူသည် လာတိုင်း သူတို့မိသားစုကို ကူညီခဲ့သည်။

လုမင်ဟိုင်သည် မိန်ကျွမ်းယီ ပြန်လာသောအခါ ဟန်ကျင်းကို ထမင်းစားရန် ဖိတ်ပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ပြောမည်ဟု ပြောသည်။ မိန်ရှီသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ လက်ချိုး ရေတွက်ကြည့်သောအခါ မိန်ကျွမ်းယီ ပြန်လာမည့်ရက်သည် နီးကပ်လာပြီဖြစ်သည်။

အောက်တိုဘာလထဲရောက်သည်နှင့် ရာသီဥတုက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုအေးလာသည်။ မနက်တိုင်း အခန်းတံခါး ဖွင့်လိုက်တိုင်း မနေ့ကထက် ပိုအေးလာသည်ကို ခံစားရသည်။

မနက်စောစော လုကျောင်းယွဲ့သည် အခန်းတံခါး ဖွင့်လိုက်သောအခါ အပြင်တွင် မြူများ ကျနေသည်ကို တွေ့ရပြီး ကောင်းကင်ကလည်း မှောင်နေသည်။ နှင်းကျတော့မလိုပင်။

လုမင်ဟိုင်သည် စောစောထပြီး တို့ဟူးလုပ်နေသည်။ မိန်ရှီသည် မီးဖိုချောင်တွင် မနက်စာ ချက်ပြုတ်ပြီးနောက် သူသည် ခဏလေး စားပြီး ခြင်းကို ယူကာ အပြင်သို့ ထွက်ရန် ပြင်သည်။ သို့သော် လုကွမ်းယီက သူ့ကို တားလိုက်သည်။

“အဖေ၊ အိမ်မှာ အခု ဘာလုပ်စရာမှ မရှိတော့ဘူး၊ ဒီနေ့ ကျွန်တော် သွားရောင်းလိုက်မယ်၊ အဖေ အိမ်မှာ နားပါ”

လုမင်ဟိုင်သည် ငြင်းဆိုခြင်း မရှိပေ။ သူသည် ငယ်စဉ်က ခြေထောက်တစ်ချောင်း ကျိုးခဲ့သည်။ လေတိုက်ပြီး မိုးရွာတော့မည်ဆိုလျှင် နာကျင်တတ်သည်။ လုကွမ်းယီသည်လည်း ဤကိစ္စကို သိသဖြင့် သူ့အစား တို့ဟူးသွားရောင်းရန် ပြောခြင်းဖြစ်သည်။ ယခင်ကဆိုလျှင် လုကွမ်းယီသည် အပြင်တွင် အလုပ်လုပ်နေသည်။ သို့သော် ဒီနှစ်တွင် မိသားစုခွဲပြီး လက်ထပ်ဖို့ ပိုက်ဆံစုရန်ဖိအား မရှိတော့သဖြင့် ဒီနှစ်တော့ အပြင်တွင် အလုပ်မလုပ်တော့ဘဲ အိမ်တွင်နေပြီး အဖေကို ကူညီရန် စဉ်းစားထားသည်။

“မိုးကာရုံ ယူသွား၊ လမ်းမှာ ဂရုစိုက်ပါ၊ နှင်းကျရင် အိမ်ကို အမြန်ပြန်လာခဲ့၊ အပြင်မှာ အချိန်မဖြုန်းနေနဲ့” လုမင်ဟိုင်သည် သူ၏ခြေထောက်နာကျင်သည့် ပမာဏအပေါ် အခြေခံပြီး ဒီနေ့ ဒါမှမဟုတ် မနက်ဖြန်တွင် နှင်းကျတော့မည်ဟု ခန့်မှန်းထားသည်။ ထို့ကြောင့် သားကို မှာခြင်းဖြစ်သည်။

လုကွမ်းယီသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး ထွက်သွားသည်။

မနက်စာစားချိန်တွင် လုကွမ်းကျိကို မမြင်ရပေ။ ဝူလန်ကို မေးသောအခါ လုကွမ်းကျိသည် အခန်းထဲတွင် အိပ်နေသည်ဟု သိရသည်။ ပန်းကန်များကို သိမ်းပြီးနောက် လုကျောင်းယွဲ့သည် မနေနိုင်တော့ဘဲ အရှေ့ဘက်အခန်းသို့ သွားပြီး အိပ်နေသည့် လုကွမ်းကျိကို နှိုးလိုက်သည်။ မေးကြည့်ပြီးမှ ဟန်ကျင်းသည် မနေ့က သူ့ကို ပြောခဲ့သည်ကို သိရသည်။ သူသည် ဒီနေ့ ကိစ္စရှိသဖြင့် လာမခေါ်နိုင်တော့ဘဲ ဒီနေ့ လောင်းကစားဂိုဏ်းသို့ မသွားရန် ပြောခဲ့သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် နားထောင်ပြီး မျက်နှာ နီရဲသွားသည်။ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသည့် အတွေးများ ဝင်လာသည်။ ဘာကိစ္စမှ မရှိဘဲနဲ့ မကောင်းတာ လုပ်နေတာပဲ။

လုမင်ဟိုင်၏ခန့်မှန်းချက် မမှားခဲ့ပေ။ လုကွမ်းယီ ထွက်သွားပြီး မကြာမီ နှင်းစကျလာသည်။

အစပိုင်းတွင် သေးငယ်သည့် နှင်းစလေးများ ကျလာပြီး နောက်တော့ ကြီးမားသည့် နှင်းပွင့်များ ကျလာသည်။ ဝူလန်သည် မနက်စာစားပြီးနောက် သူငယ်ချင်းများနှင့် သွားဆော့သည်။ မိန်ရှီသည် နှင်းများ ပိုကြီးလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ့ကို အိမ်သို့ ပြန်ခေါ်ရန် ထွက်သွားသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အခန်းထဲတွင် ထိုင်နေပြီး စိတ်မချမ်းမြေ့ဖြစ်နေသည်။

နေ့လယ် ၁၀ နာရီ နီးလာသည်။

သူမသည် ဗီရိုတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အင်္ကျီထူထူတစ်ထည်၊ စကတ်ထူထူတစ်ထည်ကို ဝတ်လိုက်ပြီး အခန်းထဲမှ အမြန်ထွက်လာသည်။ ခြံတံခါးသို့ ရောက်သောအခါ ဝူလန်ကို ဆွဲခေါ်လာသည့် မိန်ရှီနှင့် တွေ့သည်။

မိန်ရှီသည် မေးသည်။ “ယွဲ့အာ၊ ဘယ်သွားမလို့လဲ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဆင်ခြေကို ကြိုတင် စဉ်းစားထားသည်။ “ကွေ့အယ်အိမ်ကို သွားကြည့်မလို့ပါ”

မိန်ရှီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ မျက်လုံးထဲသို့ နှင်းများ ဝင်သဖြင့် မျက်လုံးဖွင့်၍ မရပေ။ “ဒီလောက် နှင်းတွေကျနေတာကို ကွေ့အယ်ဆီကို ဘာလို့ သွားချင်ရတာလဲ၊ ဒီလိုအေးတဲ့ရာသီဥတုမှာ အိမ်ထဲမှာပဲ နေပါ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ဘဲ မိန်ရှီနှင့်အတူ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ရသည်။

++++++

68 01

အခန်း 68

မြောက်ပိုင်းဒေသ၏ ဆောင်းရာသီတွင် ကျေးလက်မှလူများက မီးဖိုနှင့်မီးတိုင်များကို အသုံးပြုကြသည်။ လုမင်ဟိုင်နှင့် လုကွမ်းယီတို့က လိမ္မာကြသည်။ သူတို့သည် အခန်းများ၏ မီးခိုးခေါင်းတိုင်များကို ကြိုတင်ဆေးကြောထားပြီး နှင်းကျသည်နှင့် မီးရှို့ရန်သာ ကျန်သည်။ အပြင်တွင် နှင်းကျနေသည်ကို မြင်သောအခါ လုမင်ဟိုင်သည် ဧည့်ခန်းမီးဖိုကို မီးရှို့ပြီး မီးတိုင်တစ်ခုကိုလည်း ထွန်းထားသည်။ မီးတိုင်ထဲတွင် ထင်းကျန်များကို ထည့်ထားသည်။

ဝူလန်သည် မိန်ရှီက အပြင်မထွက်ရန် တားထားသဖြင့် ပျင်းရိနေသည်။ သူသည် မီးဖိုချောင်မှ ကန်စွန်းဥအချို့ကို ယူလာပြီး မီးတိုင်ပေါ်တွင် ဖုတ်သည်။ ဆောင်းရာသီတွင် ပူသည့်ကန်စွန်းဥဖုတ်ကို စားရခြင်းက နွေးထွေးမှုကို ပေးသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် စိတ်ထဲတွင် စိတ်ပူနေသော်လည်း အပြင်မထွက်နိုင်ပေ။ အပြင်တွင် နှင်းများ ပုံလာသည်ကို ကြည့်ပြီး သူက ရွာအပြင်ဘက်တွင် ရူးမိုက်စွာ စောင့်နေသေးလားဟု တွေးမိသည်။ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် သူ ဒီလိုလုပ်မည် မဟုတ်ဟု ထင်နေသော်လည်း သူ့စိတ်ဓာတ်ကြောင့် သူ တကယ်စောင့်နေမည်ကို သိသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် သူ အေးပြီး ဖျားမည်ကို စိတ်ပူသည်။ သို့သော် သူသည် မြင်းရထားကို အမြဲမောင်းလာသည်ကို တွေးပြီး သူမ၏စိုးရိမ်မှုများ လျော့ကျသွားသည်။

ကန်စွန်းဥများ မကြာမီ ဖုတ်ပြီးသွားသည်။ သို့သော် အပြင်တွင် နှင်းကျနေသည်က မရပ်သေးပေ။

ဝူလန်သည် ကန်စွန်းဥတစ်လုံးကို ယူပြီး အခွံခွာကာ စားသည်။ ပူသဖြင့် သူ၏ပါးစပ်မှ “ဟူး” ဟူသည့်အသံများ ထွက်လာသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် မီးတိုင်ထဲမှ ဖုတ်ထားသည့် ကန်စွန်းဥများကို ကြည့်နေသည်။ ရုတ်တရက် အိုင်ဒီယာရသွားသည်။ သူမသည် အဝတ်စုတ်တစ်ခုကို ယူပြီး ကန်စွန်းဥနှစ်လုံးကို ထုပ်လိုက်သည်။ မိန်ရှီကို ပြောသည်။ “အမေ၊ ကျွန်မ ကွေ့အယ်အိမ်ကို သွားပါဦးမယ်၊ သူတို့ကို ကန်စွန်းဥ သွားပေးမလို့ပါ”

မိန်ရှီက ခွင့်မပြုမည်ကို ကြောက်သဖြင့် သူမသည် ထပ်ပြောသည်။ “ကျွန်မ ထီးကို ယူပြီး အင်္ကျီထူထူလည်း ဝတ်သွားမယ်၊ အမေ ကျွန်မ ဖျားမှာ စိတ်မပူနဲ့နော်”

ဒီတစ်ခါတော့ မိန်ရှီ မတားတော့ပေ။ သူမသည် ကွေ့အယ်မိသားစုတွင် အစားအသောက် အများကြီး မရှိသည်ကို သိသည်။ အခု နှင်းတွေကျလာတော့ သူတို့ တစ်နပ်စားပြီး နောက်တစ်နပ်အတွက် ဘာစားရမှန်း မသိဖြစ်လိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဖုတ်ထားသည့် ကန်စွန်းဥနှစ်လုံးကို ယူပြီး သမီးကို ထုပ်ပေးကာ ယူသွားရန် ပြောသည်။

“စောစောပြန်လာ၊ အချိန်ကြာကြာ မနေနဲ့၊ ကွေ့အယ်မှာ အစားအသောက် မရှိရင် အိမ်ကို ပြန်ပြော၊ နင့်အစ်ကို ပြန်လာရင် ငါ သူ့ကို နည်းနည်း သွားပေးခိုင်းလိုက်မယ်၊ ဒီလိုရာသီဥတုမျိုးမှာ သူတို့ ဘယ်လိုရှင်သန်နိုင်မလဲ မသိဘူး၊ ချန်မိသားစုက တကယ်ပဲ အပြစ်လုပ်ခဲ့တာ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်သည်။ ခြေလှမ်းများကို အမြန်မဖြစ်စေဘဲ ခြံထဲမှ ထွက်လာသည်။

သူမသည် ဦးစွာ သူမ၏အခန်းသို့ ပြန်သွားသည်။ အင်္ကျီထူထူတစ်ထည် ထပ်ဝတ်ပြီး ဆီစိမ်ထီးကို ဖွင့်ကာ ထွက်လာသည်။

လမ်းတွင် လေရောနှင်းပါ တိုက်ခတ်နေသဖြင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် ထီးဖွင့်ထားသော်လည်း ရှေ့လမ်းကို မမြင်ရပေ။ ရွာအပြင်ဘက်သို့ ရောက်သောအခါ မြင်းရထားကို မတွေ့ရသဖြင့် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် သက်သာရာရသွားသည်။ သူ ပြန်သွားလောက်ပြီဟု ထင်နေသည်။

သူမသည် လှည့်ပြီး ပြန်ရန် ပြင်နေစဉ် နောက်မှ ဖြူဖွေးနေသော လူတစ်ယောက်က သူမကို ဖက်လိုက်သည်။

“မင်း မလာတော့ဘူးလို့ ငါ ထင်နေခဲ့တာ”

ဒီလူ၏ကိုယ်က အေးစက်နေပြီး အင်္ကျီအထူအပါးလည်း မဝတ်ထားပေ။ သူ လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း သူ့ကိုယ်ပေါ်မှ နှင်းများ ကျနေသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဒီလူက အဖြူရောင်မဟုတ်ဘဲ သူ ဒီနေရာတွင် အချိန်ကြာကြာ ရပ်နေသဖြင့် သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် နှင်းထူထူများ ကျနေသည်ကို သိလိုက်သည်။

“ဘာလို့ ရထား မမောင်းလာတာလဲ၊ ဦးလေးကျင်းဇီ ရူးနေတာလား၊ ဒီလောက် နှင်းတွေကျနေတာကို ဒီမှာ လာရပ်နေရလား” လုကျောင်းယွဲ့သည် စိတ်ပူစွာဖြင့် ပြောသည်။

“ငါက မင်းကို စောင့်နေတာပေါ့”

ထီးက ကာထားသဖြင့် ဟန်ကျင်းသည် သူ၏မျက်နှာမှ နှင်းများကို ဖယ်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှ နှင်းများကိုလည်း ပုတ်ချလိုက်သည်။ သူမ အအေးမိမည်ကို ကြောက်သဖြင့် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ခါးကို ဖက်ထားသည်။

“ငါ့ရထားကို တခြားတစ်ယောက်က ငှားသွားလို့ ဒီနေ့ မမောင်းလာဘူး” သူသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ကို မော့ကြည့်သည်။ သူ၏မျက်နှာက အနည်းငယ် နီရဲနေသော်လည်း နှုတ်ခမ်းများက ဖြူနေသည်။ သူ၏မျက်ခုံးနှင့်ခေါင်းပေါ်တွင် ရယ်စရာကောင်းသည့် နှင်းမှုန်များ ကျနေသည်။ သူမ၏မျက်လုံးများက စိုစွတ်လာပြီး သူ၏လက်ကိုလည်း ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ လက်သီးနှစ်ချက်ဖြင့် သူ့ရင်ဘတ်ကို ထိုးလိုက်သည်။ “ဦးလေးကျင်းဇီက ရူးတာပဲ၊ ဖျားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

68 02

“မင်း ငါ့ကို စိတ်ပူနေတာလား”

“ကျွန်မ... ကျွန်မ မပူပါဘူး၊ ဘယ်သူက ဦးလေးကို စိတ်ပူလို့လဲ” သူမသည် မျက်လုံးများကို ချပြီး မသက်မသာ ပြောသည်။

ဟန်ကျင်းသည် အောင်မြင်စွာ ရယ်လိုက်သည်။ သူသည် ဒီနေ့ ရထားကို ငှားပေးလိုက်ခြင်းက မှန်ကန်သည့် ရွေးချယ်မှု ဖြစ်သည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ အအေးဒဏ်ကို တစ်ယောက်တည်း ရပ်ခံနေရစဉ် ရထားငှားပေးလိုက်ခြင်းအတွက် နောင်တရနေခဲ့သည်။ အခုတော့ နှင်းကျသည့်အတွက် ကံမကောင်းပေမဲ့လည်း...

“ငြင်းစရာမလိုပါဘူး၊ မင်း ငါ့ကို စိတ်ပူနေတာ ငါ သိပါတယ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က အားကောင်းပါတယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ နှင်းများက မရပ်သေးသည်ကို မြင်သောအခါ “ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ၊ နှင်းတွေက ပိုပိုပြီး ကြီးလာတယ်၊ ဦးလေးကျင်းဇီ အိမ်ကို အမြန်ပြန်ပါတော့” စကားပြောပြီးနောက် သူမသည် တစ်ခုခု မှားနေသည်ကို သိလိုက်သည်။ ဒီလောက်နှင်းတွေကျနေတာကို လမ်းလျှောက်ပြန်ရင် သူ ဘယ်လိုဖြစ်သွားမလဲ မသိပေ။

အထူးသဖြင့် သူသည် အင်္ကျီအပါးလေးသာ ဝတ်ထားသည်။

သူမသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ ဒေါသဖြင့် မေးသည်။ “အင်္ကျီထူထူ တစ်ထည် မဝတ်လာဘူးလား”

ဟန်ကျင်းသည် ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြောသည်။ “ဒီနေ့ နှင်းကျလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး”

ဟုတ်တယ်၊ သူမလည်း ဒီနေ့ နှင်းကျလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ပေ။ အဖေကသာ ဒီနေ့ ဒါမှမဟုတ် မနက်ဖြန်တွင် နှင်းများ ကြီးကြီးကျမည်ဟု ခန့်မှန်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

“ဒါဆို ကျွန်မအိမ်ကို လာပြီး ခိုလှုံမလား”

ဟန်ကျင်းသည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ “ဒါဆို မင်း ငါနဲ့ အတူရှိနေတာကို ဘယ်လို ရှင်းပြမှာလဲ”

ဒါကတော့ ပြဿနာတစ်ခုပဲ။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ခက်ခဲနေသည်။

ဟန်ကျင်းသည် သူမကို အခက်တွေ့စေရန် မလိုချင်တော့ပေ။ သူသည် သူမ၏အိမ်သို့ သွားရန် သဘောတူရန် ပြင်နေသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆင်ခြေတွေက အများကြီးရှိသည်။ ဒီမိန်းကလေးကတော့ ဒီလိုသေးငယ်သည့် ကိစ္စလေးအတွက် ခက်ခဲနေသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် နောက်ဆုံးတော့ နည်းလမ်းတစ်ခုကို တွေ့သွားသည်။ သူမသည် ဟန်ကျင်း၏လက်ကို ဆွဲပြီး ပြောသည်။ “လာ၊ ကျွန်မနဲ့ လိုက်ခဲ့”

ဒါက လုကျောင်းယွဲ့သည် ဟန်ကျင်း၏လက်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် အလွန်ပျော်ရွှင်နေသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ကို ရောင်းရန် ဆွဲခေါ်သွားရင်တောင် သူ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမနောက် လိုက်သွားသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ရွာထဲသို့ အဝေးကြီး မသွားဘဲ ဟန်ကျင်းကို ကောက်ကောက်ကွေ့ကွေ့ သွားပြီးနောက် ပျက်စီးနေသည့်ခြံတစ်ခြံ၏ရှေ့သို့ ခေါ်လာသည်။

ကွေ့အယ်မိသားစု နေထိုင်နေသည့် ပျက်စီးနေသည့်ခြံက ရွာအပြင်ဘက်တွင် ရှိသည်။ ဒီနေရာက ရွာနှင့် နည်းနည်းဝေးသဖြင့် တဖြည်းဖြည်း ပျက်စီးသွားခြင်းဖြစ်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘာမှမတတ်နိုင်တော့သဖြင့် ကွေ့အယ်က မနေ့က သူမ၏အမေနှင့် အစ်မသုံးယောက်တို့ မိဘအိမ်သို့ ပြန်မည်ဟု ပြောခဲ့သည်ကို သတိရသည်။ ထို့ကြောင့် ဟန်ကျင်းကို ခေါ်လာရဲခြင်းဖြစ်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ကွေ့အယ်တို့ မိသားစုကို ဒီရက်ပိုင်းတွင် အမြဲကူညီပေးခဲ့သဖြင့် ဒီအိမ်၏အတွင်းအခြေအနေကို ကောင်းကောင်းသိသည်။

ခြံတံခါးရှိသယောင်ရှိသော်လည်း ခြံစည်းရိုးက တစ်ဝက်လောက်ပြိုနေသဖြင့် ဘေးမှ လွယ်လွယ်ကူကူ ဝင်နိုင်သည်။ အဓိကအိမ်ကိုတော့ ကွေ့အယ်၏အမေနှင့်သမီးတို့ ရှင်းလင်းပြီး နေကြသည်။ သို့သော် အရှေ့ဘက်ခြမ်းအခန်းကတော့ လွတ်နေသည်။ ထိုအခန်းသည် မရှင်းထားသော်လည်း လေနှင့်နှင်းကို ကာကွယ်ရန်တော့ ကောင်းမွန်သည်။

နှစ်ယောက်သား သူတို့ကိုယ်ပေါ်မှ နှင်းများကို ပုတ်ချလိုက်ပြီး အရှေ့ဘက်ခြမ်းအခန်းသို့ ဝင်သွားသည်။

ဒီအခန်းကို ကွေ့အယ်တို့က ပစ္စည်းများထားရန် အသုံးပြုသည်။ အတွင်းတွင် ဘာမှ မရှိသလောက်ပင်။ အလယ်တွင် သစ်သားစင်တစ်ခုရှိပြီး ၎င်းပေါ်တွင် ခြင်းအချို့ တင်ထားသည်။ အနည်းငယ်ဟောင်းနေပုံရသည်။ ဒါတွေက ရွာမှလူများက ပေးထားသည့်ပစ္စည်းဟောင်းများဖြစ်သည်။ ကွေ့အယ်မိသားစု၏ အခြေအနေတွင် နေပူလှန်းရန် ဘာပစ္စည်းမှ မရှိသည်ကို မစဉ်းစားထားကြပေ။ သို့သော် ဒီနှစ်တွင် မလိုအပ်ရင်တောင် နောက်နှစ်တွင်တော့ လိုအပ်လာမည်။ အသက်ရှင်ဖို့ ဒီလိုအရာတွေ လိုအပ်သည်။

68 03

နံရံဘေးတွင် ထင်းအများအပြားနှင့် ကောက်ရိုးများ စုထားသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဒါတွေက အစ်ကိုကြီးက ကွေ့အယ်မိသားစုအတွက် သယ်လာပေးခဲ့သည်ကို သိသည်။ ကျန်သည့်အရာများက ပျက်စီးနေသည်။

ဟန်ကျင်းသည် ဘေးပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီအခန်းထဲတွင် ထိုင်ရန် ခုံ မရှိပေ။ သူသည် နံရံဘေးမှ ကောက်ရိုးများကို ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားပြီး လုကျောင်းယွဲ့ကို လက်ဆွဲကာ အနီးသို့ ခေါ်သွားပြီး ကောက်ရိုးပုံပေါ်တွင် ထိုင်စေသည်။

သူသည် သူ့ရှေ့တွင် ပြန့်ကျဲနေသည့် မြက်ခြောက်များကို ရှင်းလိုက်ပြီး နေရာလွတ်တစ်ခု ဖန်တီးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဘေးမှ ထင်းအချို့နှင့် ကောက်ရိုးအချို့ကို ယူလိုက်သည်။ ထင်းများကို ချွန်ထက်သည့်ပုံစံ စီလိုက်ပြီး အိတ်ကပ်ထဲမှ မီးခြစ်ကို ထုတ်ကာ မီးစမွှေးလိုက်ပြီး ထင်းများအောက်သို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

ဒီလုပ်ငန်းစဉ်က အလွန်ချောမွေ့သဖြင့် သူသည် အကျင့်ဖြစ်နေသည်ဟု သိသာသည်။

မီးမကြာမီ တောက်လောင်လာသည်။ မီးခိုးအချို့ ရှိသော်လည်း ဒီလိုရာသီဥတုတွင်တော့ အသက်ရှုရန် မခက်ခဲပေ။ ပူနွေးမှုကိုသာ ခံစားရသည်။ ဟန်ကျင်းသည် ထင်းအချို့ ထပ်ထည့်လိုက်ပြီး မီးများ တောက်လောင်လာသောအခါ ရပ်လိုက်သည်။

“မင်း ဖိနပ်တွေ စိုနေတယ်၊ အမြန် မီးလှုံပါ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ၏ခြေထောက်များ အနည်းငယ်အေးနေသည်ကို သိလိုက်သည်။ သူမသည် သစ်သားဖိနပ် ဝတ်လာရန် မေ့သွားခဲ့သည်။

“ကျွန်မ မအေးပါဘူး” သူမသည် ခြေထောက်ကို လှုပ်လိုက်ပြီး မသက်မသာ ပြောသည်။

ဟန်ကျင်းသည် ဘာမှ မပြောဘဲ သူမဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူသည် အရပ်ရှည်ပြီး ကိုယ်ခန္ဓာကြီးသဖြင့် သူ့ဘေးတွင် ထိုင်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် သေးငယ်နေသည်။ သူသည် လက်ကို အဝတ်များတွင် သုတ်လိုက်ပြီး ခါးကို ကွေးကာ လုကျောင်းယွဲ့၏ခြေသလုံးကို ကိုင်ပြီး ဖိနပ်ကို ချွတ်ရန် ပြင်သည်။

“ကျွန်မ တကယ် မအေးပါဘူး” လုကျောင်းယွဲ့သည် ခြေထောက်ကို ရုန်းပြီး သူ့ကို လက်နှင့်တွန်းသည်။ သို့သော် ဟန်ကျင်း၏အားက ကြီးမားသဖြင့် သူမသည် မတားဆီးနိုင်ပေ။

ဘယ်ဘက်ခြေဖနပ်ကို ချွတ်ပြီးနောက် ညာဘက်ခြေဖနပ်ကိုလည်း ချွတ်လိုက်သည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း လုကျောင်းယွဲ့၏ခြေထောက်တွင် ခြေအိတ်များသာ ကျန်တော့သည်။ ဟန်ကျင်းသည် သူ့လက်နှင့် ခြေအိတ်များကို ဆွဲချွတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ခြေထောက်ကို သူ၏ပေါင်ပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

ဒီနေရာက မီးနှင့် မနီးမဝေး၊ လုကျောင်းယွဲ့ နွေးထွေးမှုကို ခံစားရစေသော်လည်း မီးနှင့် မနီးလွန်းပေ။

ထို့နောက် သူသည် လုကျောင်းယွဲ့၏ဖိနပ်ကို မီးဘေးတွင် ထားလိုက်ပြီး ခြေအိတ်များကို မီးလှုံပေးသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ရှက်ရွံ့နေသဖြင့် ခေါင်းမော့၍ မရပေ။ ဟန်ကျင်းသည် သူမကို စောင်းကြည့်ပြီး ပြောသည်။ “ငါ မင်းရဲ့ခြေထောက်ကို ကြည့်တာကို မကြောက်နဲ့၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်း နောက်ကျရင် ငါ့ကို လက်ထပ်ရမှာ”

ဖိနပ်ကို မြင်ရသည့် ရှက်ရွံ့မှုက လုကျောင်းယွဲ့၏စိတ်ခံစားမှုများကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ သူမသည် ကြောင်သွားသည်။ ခဏကြာပြီးနောက် ပြောသည်။ “ကျွန်မရဲ့ခြေအိတ်ကို ပြန်ပေးပါ”

“မပေးနိုင်ဘူး”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခြေထောက်ဖြင့် သူ့ကို ကန်ပြီး သူ၏ပေါင်ပေါ်မှ ဆင်းရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် ဟန်ကျင်းသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမကို ဖိထားသည်။

“တော်ပြီ တော်ပြီ၊ ခဏပဲ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက မင်းကို ကြည့်ပြီးသွားပြီ၊ အချိန် နည်းနည်းပိုကြာတာ နည်းနည်းပိုမြန်တာ အရေးမကြီးဘူး” သူသည် နူးညံ့စွာ ပြောသည်။

ဒါက မဆင်မခြင်သည့် အယူအဆတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း အဓိပ္ပာယ်ရှိနေသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ပေ။ သူကလည်း ခေါင်းမာနေသဖြင့် သူမသည် သူမ၏ခြေသလုံးကို သူ့ပေါင်ပေါ်တွင် တင်ထားရန် ခန္ဓာကိုယ်ကို တောင့်တင်းထားသည်။

အပြင်တွင် နှင်းများ ကျနေသည်။ ဒီအခန်းသည် လေများ လွင့်ပျံနေသော်လည်း ဟန်ကျင်းသည် နေရာကို ကောင်းကောင်းရွေးချယ်ထားပြီး မီးလည်းရှိသဖြင့် အလွန်နွေးထွေးသည်။

68 04

လိမ္မော်ရောင်မီးရောင်က နွေးထွေးပြီး သက်သောင့်သက်သာရှိသည်။

ဟန်ကျင်း၏ဆံပင်ပေါ်တွင် နှင်းမှုန်အချို့ ရှိနေပြီး အခုတော့ ရေများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကျလာသည်။

တစ်စက်၊ နှစ်စက်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အနည်းငယ် မျက်နှာပျက်နေသည့် သူ့ကို ကြည့်ပြီး မျက်လုံးများ စိုစွတ်လာသည်။

သူမသည် ဘာမှ မသိသည့် မိန်းကလေး မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ဘဝနှစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး လက်ထပ်ခဲ့ဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် လင်မယားတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ ယောက်ျားက အပြင်တွင် အလုပ်လုပ်ပြီး မိန်းမက အိမ်တွင်နေရမည်။ ယောက်ျားသည် ဇနီး၏အရှင်သခင် ဖြစ်ပြီး ဇနီးသည်က နာခံတတ်ရမည်။ ယခင်ဘဝတွင် သူမနှင့် တုလျန်တို့ အချစ်ဆုံးအချိန်၌ပင် သူမသည် တုလျန်အတွက် ခြေထောက်ဆေးရေများကို အမြဲ သယ်လာပေးရသည်။ သူကတော့ သူမအတွက် ဒီလိုမျိုး ဘယ်တုန်းကမှ မလုပ်ပေးခဲ့ပေ။

အမျိုးသမီးများ၏ ခြေထောက်များကို မမြင်နိုင်ခြင်းက အမျိုးသမီးများ၏နိမ့်ကျမှုကို ပြနေသည်။

သို့သော်လည်း သူကတော့ ဒီလိုအရာများကို မစဉ်းစားဟန် တူသည်။ သူသည် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းနှင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင်။ သူသည် သူမအတွက် ဒီလိုလုပ်ပေးခြင်းက ထူးဆန်းသည့်အရာမဟုတ်ဘဲ ဒီလိုလုပ်သင့်သည်ဟု ထင်နေပုံရသည်။

ဟန်ကျင်း၏ မျက်ခုံးထူပေါ်မှ နှင်းရေတစ်စက် ကျလာသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် လက်ကို ဆန့်ပြီး သုတ်ရန် ပြင်သည်။ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် သူမ ဘာလုပ်လိုက်လဲဆိုတာ သိလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူမသည် လက်ကို ပြန်မရုပ်တော့ဘဲ တုန်ရီနေသည့်လက်ချောင်းများဖြင့် ထိုနှင်းရေကို သုတ်လိုက်သည်။

သူမ၏နှလုံးခုန်နှုန်းက အလွန်မြန်နေသည်။ သူမ၏လုပ်ရပ်က မိုက်မဲသည်ဟု ထင်နေသည်။ လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းရန် ပြင်နေစဉ် ဟန်ကျင်းက ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သူမ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် ကြီးမားသည့်လက်သည် နွေးထွေးနေသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘာမှ မတုံ့ပြန်နိုင်မီ ကမ္ဘာလောကကြီး လှည့်သွားသလို ခံစားရပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ လဲကျသွားသည်။

******