အခန်း (၁၃၉-၁၄၀)

အခန်း (၁၃၉)ရှောင်ရှောင် ဘာမှမသိပါ

ထိုအချိန် လဲ့ချန်၏ အိမ်၌ ချီလန်က ခြံဝင်းထဲတွင် ထိုင်၍ အဝတ်စတိုလေးများဖြင့် အကာအကွယ် လက်အိတ်များကို ချုပ်လုပ်နေ၏။

သူမက ဂရုတစိုက် ချုပ်လုပ်နေပြီး ချုပ်ရိုးများက သိပ်သည်းများပြားလှသည်။

မြွေမွေးမြူခြင်းက အန္တရာယ်များသော အလုပ်တစ်ခုဖြစ်သဖြင့် လဲ့ချန်အား မြွေကိုက်မခံရစေရန် သူမက ကြိုတင်ကာကွယ်မှုများ ပြုလုပ်ပေးရခြင်း ဖြစ်၏။

လဲ့ချင်းမှာ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အလုပ်များနေပြီး အိုးထဲ၌ ဒေါနပင်ပြုတ်ရည်များ ဆူပွက်နေသည်။

ဤဒေါနပင်ပြုတ်ရည်ကို ကိရိယာများ ပိုးသတ်ရာတွင် အသုံးပြုရန် ဖြစ်၏။ လဲ့ချန်က မြွေမွေးမြူရေးတွင် သန့်ရှင်းရေးက အရေးကြီးဆုံးဖြစ်ကြောင်း အထူးတလည် မှာကြားထားခဲ့သည်။ မြွေများ ဖျားနာခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် ကိရိယာများကို မကြာခဏ ပိုးသတ်ရမည်ဖြစ်ပြီး မြွေခြံကိုလည်း သန့်ရှင်းစွာ ထားရှိရမည် ဖြစ်သည်။

“ယောင်းမ... ဒီဒေါနပင်ပြုတ်ရည်ကို ဘယ်လောက်ကြာအောင် ပြုတ်ရမှာလဲ..."

လဲ့ချင်းက သူမခေါင်းကို ထုတ်၍ မေးလိုက်၏။

ချီလန်က သူမ၏ အပ်ချုပ်စရာများကို ချ၍ မီးဖိုချောင် တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားကာ အိုးထဲမှ ရေကို ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။

"ရေက အစိမ်းပုပ်ရောင် ပြောင်းသွားတဲ့အထိ နည်းနည်းလောက် ထပ်တည်ထားလိုက်ဦး..."

ထိုစဉ် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံတစ်ခုက ခြံဝင်း၏ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်၏။

"အား... မြွေ..."

ချီလန်နှင့် လဲ့ချင်းတို့မှာ အလန့်တကြား ဖြစ်သွားပြီး အပြင်သို့ ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားကြသည်။

ရှောင်ရှောင်က ကောက်ရိုးပုံ အနောက်တွင် ဖြူရော်နေသော မျက်နှာဖြင့် ရပ်နေပြီး မလှမ်းမကမ်းရှိ ဝါးခြင်းတောင်းတစ်လုံးကို လက်ညှိုးထိုး ပြနေ၏။

လဲ့အားကော်က အိမ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာပြီး ရှောင်ရှောင်၏ ဂုတ်မှ အင်္ကျီကော်လာကို ဆွဲ၍ မ,ချီလိုက်သည်။

"မင်း ကလေး... မင်း ရူးနေတာလား... အဲဒါ မြွေလေ..."

ရှောင်ရှောင်က ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ငိုချလိုက်၏။

"သမီးက... သမီးက ကြည့်ရုံလေး ကြည့်ချင်လို့ပါ..."

"ဘာကို ကြည့်ရမှာလဲ... မြွေပေါက်စ အကိုက်ခံရတာက ဝံပုလွေပေါက်စ အကိုက်ခံရတာထက် ပိုနာတယ်ကွ..."

လဲ့အားကော်က တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် ဆူပူလိုက်သည်။

ဤကလေးမလေးက အစ်ကိုချန်၏ အသည်းအနှစ် သမီးလေးဖြစ်သဖြင့် သူက မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့်နေရမည်ဖြစ်၏။

လဲ့အားကော်က ရှောင်ရှောင်၏ ကော်လာကို ကြက်ပေါက်လေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဆွဲကိုင်၍ ဆူပူနေသည်။

“ကလေး သတ္တိတွေ အရမ်း ကောင်းနေတာလား... မြွေခြံနားကို သွားရဲတယ်ပေါ့... မင်း အကိုက်ခံရရင် ငိုစရာ နေရာတောင်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ရှောင်ရှောင်၏ မျက်နှာလေးမှာ အကြောက်လွန်၍ ဖြူရော်နေပြီး မျက်ရည်များ စီးကျလာကာ ရှိုက်ငိုရင်း ပြောလိုက်၏။

"သမီးက... သမီးက... စပ်စုချင်ရုံလေးပါ..."

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ချီလန်က အလျင်အမြန် လျှောက်လာပြီး ရှောင်ရှောင်ကို ဖက်ထားကာ ကျောလေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်၍ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

"ရှောင်ရှောင်... မကြောက်နဲ့... မကြောက်နဲ့နော်... မြွေတွေ အားလုံးကို ဝါးခြင်းတောင်းထဲမှာ သော့ခတ်ထားတာ... သူတို့ အပြင်ထွက်လာလို့ မရပါဘူး..."

လဲ့အားကော်က သူ စကားပြော လွန်သွားကြောင်း သတိပြုမိသွားပြီး သူ့ခေါင်းကို ကုတ်ကာ ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“မရီး... ကျွန်တော်က တမင်ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒီကလေးမလေးက အဆင်မခြင်လုပ်ပြီး ဒုက္ခရောက်သွားမှာ စိုးရိမ်လို့ပါ..."

"ရပါတယ်... ရပါတယ်... အားကော်က ရှောင်ရှောင် ကောင်းဖို့အတွက် လုပ်တာပဲလေ..."

ချီလန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

ထိုစဉ် လဲ့ချန်က လတ်ဆတ်သော တောဟင်းရွက်များ အပြည့်ပါသည့် ဝါးခြင်းတောင်းကို လွယ်၍ ပြန်ရောက်လာ၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ရှောင်ရှောင် ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ..."

လဲ့ချန်က ဝါးခြင်းတောင်းကို ချ၍ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

ချီလန်က ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်ကို အတိုချုပ် ရှင်းပြလိုက်ရာ လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ရှောင်ရှောင်၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။

“ရှောင်ရှောင်... မြွေတွေက ကစားစရာ မဟုတ်ဘူး... နောက်ဆို သူတို့အနားကို မသွားရဘူး... ကြားလား..."

ရှောင်ရှောင်က ခေါင်းညိတ်၍ ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။

"ကြားပါတယ် အဖေ..."

လဲ့ချန်က တောဟင်းရွက်များကို လဲ့ချင်းထံသို့ ကမ်းပေး၍ လက်ဆေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"အားကော်... မြွေခြံက ဘယ်လောက် ခရီးရောက်နေပြီလဲ..."

"အစ်ကို... မပူပါနဲ့... လုံခြုံရေး အပြည့်ပဲ... မြွေတစ်ကောင်မှတောင် ထွက်ပြေးလို့ မရပါဘူး..."

လဲ့အားကော်က သူ့ရင်ဘတ်ကို ပုတ်၍ အာမခံလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မြွေခြံကို သွားရောက် စစ်ဆေးရန် ပြင်လိုက်စဉ် မန်နေဂျာချင်းတစ်ယောက် အမောတကော လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

"ဟေး... ချန်ဇီ... ငါတို့ မင်းကို နောက်ဆုံးတော့ ရှာတွေ့သွားပြီ..."

လဲ့ချန်က နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မန်နေဂျာချင်း... ဒီနေရာကို ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ... ကျွန်တော့်ကို ဘာလိုလို့လဲ..."

"လာ... ငါ့အိမ်သွားပြီး လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်လောက် သောက်ကြရအောင်..."

"အို.း.. မလိုပါဘူး..."

မန်နေဂျာချင်းက စကားပြောရင်း သူ၏ လက်ဆွဲအိတ်ထဲမှ စာချုပ်တစ်စောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

"ဒါက ငါတို့ သူဌေး ရေးဆွဲထားတဲ့ နောက်ဆက်တွဲစာချုပ်ပဲ... ကျေးဇူးပြုပြီး တစ်ချက်လောက် ကြည့်လိုက်ပါဦး..."

လဲ့ချန်က စာချုပ်ကို ယူ၍ ဂရုတစိုက် ဖတ်ရှုလိုက်သည်။

"မန်နေဂျာချင်း... ဒီစာချုပ်ထဲမှာ ရေးထားတဲ့ ဈေးနှုန်းက နည်းနည်း နိမ့်မနေဘူးလား..."

လဲ့ချန်က အချက်တစ်ချက်ကို လက်ညှိုးထိုး၍ ပြောလိုက်၏။

မန်နေဂျာချင်းက သူ၏ မျက်မှန်ကို ပင့်တင်၍ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ရဲဘော် လဲ့ချန်... ဒီဈေးနှုန်းက အရမ်း မြင့်နေပါပြီ... စဉ်းစားကြည့်လေ... ဒီမြွေက တောရိုင်းမြွေဖြစ်ပြီး ငါတို့က သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးနဲ့ ရောင်းချစရိတ်တွေကိုပါ ကျခံရဦးမှာ..."

"မန်နေဂျာချင်း... ခင်ဗျား နားမလည်လို့ပါ... မြွေတွေမှာ မျိုးစိတ်အမျိုးမျိုးရှိတယ်... အဆိပ်ရှိတဲ့ မြွေနဲ့ အဆိပ်မရှိတဲ့ မြွေက ဈေးနှုန်းနဲ့ အရွယ်အစား သေချာပေါက် ကွာခြားလိမ့်မယ်... ဒါတွေကို သေချာ ရွေးချယ်ထားတာ... အားလုံးက ကျန်းမာသန်စွမ်းတဲ့အတွက် သဘာဝကျကျပဲ ဈေးပိုရမှာပေါ့..."

လဲ့ချန်က ဖြည်းညင်းတည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

မန်နေဂျာချင်းက သူ၏ နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်သည်။ ဤလဲ့ချန်က ငယ်ရွယ်ပုံ ပေါက်သော်လည်း တော်တော်လေး ပါးနပ်ပေ၏။

"ဒါဆို... ဒါဆို ပြောပါဦး... ငါတို့ ဈေးနှုန်းကို ဘယ်လို သတ်မှတ်ရမလဲ..."

"ဒီလိုလုပ်ပါလား... ကျွန်တော်တို့က သူတို့ကို မျိုးစိတ်နဲ့ အဆင့်အတန်းအလိုက် ဈေးသတ်မှတ်မယ်... မြွေဟောက်နဲ့ ငန်းတော်ကျားလို အဆိပ်ရှိတဲ့ မြွေတွေက သဘာဝကျကျ ပိုဈေးကြီးမယ်... ကြွက်စားမြွေနဲ့ မြက်မြွေလို အဆိပ်မရှိတဲ့ မြွေတွေကိုတော့ ဈေးနည်းနည်း လျှော့ပြီး သတ်မှတ်လို့ ရတယ်..."

"ဒါ့အပြင် အရှင်ပို့ဆောင်ပေးမည်ဆိုတဲ့ အချက်တစ်ချက်ကို ကျွန်တော် ထည့်ချင်တယ်... သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး လုပ်နေတုန်း မြွေသေသွားခဲ့ရင် ကျွန်တော် တာဝန်ယူမှာ မဟုတ်ဘူး..."

လဲ့ချန်က ပြောလိုက်သည်။

မန်နေဂျာချင်းက စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ညည်းတွားလိုက်၏။ ဤလဲ့ချန်က ဤမျှလောက် အလွန်အမင်း တောင်းဆိုရန် တကယ်ကို ရဲတင်းလှပေသည်။

သို့သော်လည်း သူဌေးက ဤမြွေများကို မဖြစ်မနေရအောင် ယူရမည်ဟု အမိန့်ပေးထားသဖြင့် သူတို့အနေဖြင့် လက်ခံရုံမှလွဲ၍ ရွေးချယ်စရာ မရှိချေ။

"ကောင်းပြီ... မင်း ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ကြတာပေါ့..."

မန်နေဂျာချင်းက အံကြိတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်က အသေးစိတ် အချက်အလက် အချို့ကို ထပ်မံ ဆွေးနွေးလိုက်ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် မန်နေဂျာချင်းက စာချုပ်ကို လက်မှတ်ရေးထိုးလိုက်၏။

"ရဲဘော်လဲ့ချန်... မင်းနဲ့ ပူးပေါင်းရတာ ဝမ်းသာပါတယ်..."

မန်နေဂျာချင်းက လက်ကမ်းပေး၍ လဲ့ချန်နှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားနဲ့ ပူးပေါင်းရတာလည်း ဝမ်းသာပါတယ်..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

မန်နေဂျာချင်းက ထွက်ခွာရန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သော်လည်း မြွေများ ထည့်ထားသော ဝါးခြင်းတောင်း အနီးမှ ဖြတ်သွားစဉ် သူ၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားသည်။ သူက မည်သူမျှ မမြင်ချိန်တွင် အထဲမှ မြွေသည်းခြေနှစ်ခုကို တိတ်တဆိတ် ယူ၍ သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်၏။

လဲ့အားကော်က ဤမြင်ကွင်းကို အမှတ်မထင် မြင်လိုက်ရပြီး စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်သည်။

*ဒီလူက ကြည့်ရတာ လူကြီးလူကောင်း ပုံစံပေါက်ပေမဲ့ ယုတ်မာတဲ့ကောင် ဖြစ်နေမယ်လို့ မထင်ထားဘူး..*

ထိုစဉ် ရွာမှ အဘိုးကြီးဝမ်က ဖောင်းကားနေသော ဂုံနီအိတ်တစ်လုံးကို ကျောပိုး၍ ဝင်လာ၏။

"ချန်ဇီ... မင်းရဲ့ အဘိုးလင်က မင်းဆီ ပစ္စည်းတချို့ ပေးခိုင်းလိုက်လို့..."

အဘိုးကြီးဝမ်က ဂုံနီအိတ်ကို ချ၍ သူ့ချွေးများကို သုတ်လိုက်သည်။

"အဘိုးလင် ဟုတ်လား... သူက ဘာပစ္စည်းတွေ ပေးခိုင်းလိုက်တာလဲ..."

လဲ့ချန်က နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

အဘိုးကြီးဝမ်က ဂုံနီအိတ်ကို ဖြည်လိုက်ရာ စူးရှသော အနံ့တစ်ခုက လွင့်ပျံလာသည်။

"ကန့်မှုန့်တွေလေ... မင်းရဲ့ အဘိုးလင်က ဒါတွေက မြွေတွေကို နှင်ထုတ်တဲ့နေရာမှာ ကောင်းတယ်လို့ ပြောပြီး မြွေခြံနား တစ်ဝိုက်မှာ ဖြူးထားဖို့ မင်းကို မှာလိုက်တယ်..."

အဘိုးလင်က အလွန် သတိထားတတ်ကြောင်း လဲ့ချန် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွား၏။ ဤကန့်မှုန့်များက မြွေများကို အမှန်တကယ် မောင်းနှင်နိုင်ပြီး ၎င်းတို့ကို ခြံထဲမှ ထွက်မပြေးနိုင်အောင် ကာကွယ်ပေးနိုင်သည့်အပြင် တောရိုင်းမြွေများကိုလည်း အဝေးသို့ ရှောင်ရှားသွားစေနိုင်သည်။

"အဘိုးကြီးဝမ်... ကျွန်တော့် ကိုယ်စား အဘိုးလင်ကို ကျေးဇူးတင်ပေးပါဦး..."

အဘိုးကြီးဝမ်က သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးတင်ဖို့ မလိုပါဘူး... ငါတို့ အားလုံးက ရွာတစ်ရွာတည်းသားတွေပဲဟာ..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူက အိတ်ကပ်ထဲမှ စာတစ်စောင်ကို ထုတ်၍ လဲ့ချန်ထံသို့ ကမ်းပေးကာ ပြောလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ အဘိုးလင်က ဒီစာကိုလည်း မင်းဆီ ပေးခိုင်းလိုက်သေးတယ်..."

လဲ့ချန်က စာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အထဲတွင် မြှားများနှင့် သင်္ကေတအချို့ မှတ်သားထားသော ရိုးရှင်းသည့် ပုံကြမ်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒါက..."

အားကော်က အနားသို့ ကပ်လာ၍ နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

လဲ့ချန်က ပုံကြမ်းများကို သေချာ ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်ပြီး အဘိုးလင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာသည်။

"ဒါက မြွေခြံထဲက လေဝင်လေထွက်ကို ပြထားတဲ့ ပုံကြမ်းပဲ..."

လဲ့ချန်က ပုံဆွဲထဲမှ မြှားကို လက်ညှိုးထိုးပြ၍ ပြောလိုက်၏။

"အဘိုးလင်ဆိုလိုတာက မြွေခြံအတွက် လေဝင်လေထွက် လိုအပ်တယ်တဲ့... လေဝင်လေထွက် ကောင်းစေဖို့နဲ့ မြွေတွေ ဖျားနာတာကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် အမိုးမှာ လေဝင်ပေါက် အနည်းငယ် ဖွင့်ထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ..."

အဘိုးလင်က တကယ့်ကို အမြော်အမြင် ကြီးမားပါပေသည်။ ဤအသေးစိတ် အချက်အလက်များကိုပင် သူက ထည့်သွင်း စဉ်းစားပေးထား၏။

ကျေးလက်ဒေသများတွင် မြွေမွေးမြူသူ များများစားစား မရှိပေ။ လဲ့ချန်ကဲ့သို့ အကြီးအကျယ် မွေးမြူမည့်သူမျိုးမှာ ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိချေ။

လင်ပေါ်၏ အကြံပြုချက်များက လဲ့ချန်အတွက် သေချာပေါက် နတ်ဝိဇ္ဇာတစ်ပါး၏ ကူညီစောင်မမှု တစ်ရပ်ပင် ဖြစ်သည်။

"အားကော်... သွား ပစ္စည်းတွေယူခဲ့... အမိုးမှာ လေဝင်လေထွက် ပြတင်းပေါက် တချို့ လုပ်ကြရအောင်..."

လဲ့ချန်က လဲ့အားကော်ကို ပြောလိုက်၏။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့အားကော်က ချက်ချင်းပင် တက်ကြွသွားပြီး လှေကားကို ဆွဲယူ၍ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။

အခန်း (၁၄၀) မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းမှုကြောင့် မြွေခြံ ပြိုကျသွားခြင်း

လဲ့ချန်က အားကော်၏ ကမန်းကတန်း ပြေးသွားသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်၍ အကူအညီမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်၏။ ဤကလေးက အလုပ်လုပ်ရာတွင် အတော်လေး စိတ်အားထက်သန်ပေသည်။

လဲ့ချန်နှင့် လဲ့အားကော်တို့၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကြောင့် မြွေခြံ၏ အမိုးတွင် လေဝင်လေထွက် ပြတင်းပေါက် အနည်းငယ်ကို လျင်မြန်စွာ ဖောက်လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ထိုနေ့ ညနေခင်းတွင်တော့ ပထမဆုံး မြွေပေါက်စအသုတ်သည် ၎င်းတို့၏ အိမ်သစ်ဆီသို့ နောက်ဆုံးတွင် ပြောင်းရွှေ့ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။

နေဝင်ရီတရော အချိန်ရောက်မှသာ မြွေပေါက်စများ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လဲ့ချန်နှင့် လဲ့အားကော်တို့က မြွေပေါက်စများကို နေရာချထားရန်အတွက် နေဝင်မိုးချုပ်သည်အထိ အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြရ၏။

ရေနံဆီမီးခွက်၏ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်အောက်တွင် လဲ့ချန်က နေထိုင်သူ အသစ်လေးများကို ဂရုတစိုက် စောင့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဝါးမြွေစိမ်းများ၊ မြွေဟောက်များ... အမျိုးအစားစုံလင်လှသော မြွေပေါက်စလေးများက မြွေခြံထဲတွင် ပြည့်ကျပ်နေပြီး တရှူးရှူး အသံများပြုကာ ၎င်းတို့၏ လျှာများကို ထုတ်လျက် ရှိကြ၏။

"အစ်ကိုချန်... မြွေတွေ အဲ့လောက်များတာ... သူတို့ အပြင်ထွက်လာပြီး လူကို မကိုက်ဘူးလား..."

လဲ့အားကော်က အနည်းငယ် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် သူ့လည်ပင်းကို ပုလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"မပူပါနဲ့... ကိုယ် သူတို့အပေါ်ကို ကန့်မှုန့်တွေ ဖြူးထားတယ်... သူတို့ အပြင်ထွက်လာရဲမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ကန့်မှုန့်က မြွေတွေကို တကယ် နှင်ထုတ်နိုင်လို့လား..."

လဲ့အားကော်က သံသယဝင်နေသော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"တကယ်ပေါ့... ကန့်မှုန့်ရဲ့ အဓိက ပါဝင်ပစ္စည်းက အာဆင်းနစ် ဆာလဖိုက်ပဲ... မြွေတွေက အဲ့အနံ့ကို အရမ်းအာရုံခံနိုင်စွမ်းရှိပြီး ရှောင်ရှားကြတယ်..."

လဲ့ချန်က ရှင်းပြလိုက်၏။

"ဒါက ငါတို့ ဘိုးဘေးတွေဆီကနေ လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့ ဉာဏ်ပညာပဲ... မင်းက မယုံဘူးလား..."

လဲ့အားကော်က သူ့ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... အစ်ကိုက တော်တော် သိတာပဲ..."

ညဉ့်နက်လာသောအခါ ပြင်းထန်လှသော မိုးသက်မုန်တိုင်းတစ်ခု ကျရောက်လာခဲ့၏။

ကြီးမားလှသော မိုးပေါက်ကြီးများက အမိုးပေါ်သို့ နားကွဲမတတ် အသံကြီးများဖြင့် ရိုက်ခတ်နေသည်။

လဲ့ချန်က ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေသော်လည်း ဟိုဘက်ဒီဘက် လူးလှိမ့်နေပြီး အိပ်ပျော်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူက မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းမှုကြောင့် မြွေခြံ ရေစီးနှင့် မျောပါသွားကာ မြွေပေါက်စလေးများ ထွက်ပြေးသွားမည်ကို စိုးရိမ်ပူပန်နေ၏။

ကျယ်လောင်လှသော ဝုန်းခနဲ အသံကြီး တစ်သံကြောင့် လဲ့ချန်မှာ ကုတင်ပေါ်မှ လန့်နိုးသွားခဲ့သည်။

သူက အဝတ်အစားများကို ကမန်းကတန်း ဝတ်ဆင်၍ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွား၏။

မြွေခြံ၏ အရှေ့ဘက် နံရံကြီးမှာ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးကြောင့် ကြီးကြီးမားမား ပြိုကျမျောပါသွားခဲ့ပြီး မြက်ခြောက်များနှင့် ရောနှောနေသော ရွှံ့ရည်များက မြေပြင်အနှံ့ စီးဆင်းနေသည်။

"အားကော်... အားကော်..."

လဲ့ချန်က အသံကုန်ဟစ်၍ အော်ခေါ်လိုက်၏။

လဲ့အားကော်မှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက် အိပ်ပျော်နေစဉ် အော်သံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကမန်းကတန်း ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။

"နံရံပြိုကျသွားပြီ... မြန်မြန်... သစ်သားပျဉ်ပြားတွေ သွားယူ..."

လဲ့ချန်က ပြိုကျသွားသော နံရံကို လက်ညှိုးထိုးပြ၍ စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်၏။

လဲ့အားကော်က အချိန်မဆွဲရဲတော့ချေ။ သူက သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးကို အန်တု၍ သစ်သားပျဉ်ပြားများကို ထမ်းကာ မြွေခြံဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။

မိုးကာအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသော လဲ့ချန်က လေနှင့် မိုးကို အန်တု၍ ပြိုကျသွားသော နံရံကို ပြုပြင်နေ၏။

သူ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ မိုးရေများ စီးကျနေပြီး မိုးရေနှင့် ချွေး မကွဲပြားနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

လဲ့အားကော်က သစ်သားပျဉ်ပြားကို လဲ့ချန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး သူတို့ နှစ်ယောက် ပူးပေါင်း၍ ပျဉ်ပြားကို ပြိုကျသွားသော နံရံတွင် သံရိုက်ရန် ကြိုးစားကြရာ ကွက်လပ်ကို သီသီလေး ပိတ်ဆို့နိုင်ခဲ့၏။

မိုးက မိုးလင်းသည်အထိ ဆက်တိုက် ရွာသွန်းနေခဲ့သည်။

မိုးလင်းသွားသောအခါ လဲ့ချန်နှင့် လဲ့အားကော်တို့က သူတို့၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်များကို ဒရွတ်ဆွဲ၍ မြွေခြံထဲသို့ ဝင်လာခဲ့ကြ၏။

မြွေခြံမှာ ရွှံ့များ၊ ရေများနှင့် မြက်ခြောက်များ အနှံ့အပြား ပြန့်ကျဲနေပြီး လုံးဝကို ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မြွေပေါက်စလေးများ အားလုံးက ဘေးကင်းလုံခြုံစွာ ရှိနေကြပြီး ကောက်ရိုးပုံထဲတွင် စုပြုံခွေလိပ်နေကြ၏။

"ကံကောင်းလို့ တစ်ကောင်မှ ပျောက်မသွားဘူး..."

လဲ့ချန်က သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... နံရံကို သေချာ ပြုပြင်ဖို့ လိုတယ်... မဟုတ်ရင် နောက်တစ်ခါ မိုးရွာရင် တကယ် ပြိုကျသွားနိုင်တယ်..."

လဲ့အားကော်မှာ အအေးဒဏ်ကြောင့် တုန်ယင်နေပြီး သူ့သွားများမှာ တစ်ခိုက်ခိုက် ရိုက်နေကာ အသံကလည်း တုန်ယင်နေ၏။

"ငါ သိပါတယ်..."

လဲ့ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ရာသီဥတု သာယာသွားတာနဲ့ နံရံကို ကျောက်ခဲတွေနဲ့ ပြန်ဆောက်ကြမယ်... အဲဒါမှ ခိုင်ခံ့မှာ..."

သူတို့နှစ်ယောက်မှာ အရိုးထဲစိမ့်သည်အထိ စိုရွှဲနေပြီး ရေနစ်နေသော ကြွက်နှစ်ကောင်နှင့် တူနေ၏။

အိမ်ထဲသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် အပူလှိုင်းတစ်ခုက ရိုက်ခတ်လာပြီး ချီလန်က ဂျင်းပြုတ်ရည် နှစ်ပန်းကန်ဖြင့် ဆီးကြိုလိုက်သည်။

"မြန်မြန် သောက်လိုက်... ခန္ဓာကိုယ် နွေးသွားအောင်လို့... အသက်ထက် ပိုက်ဆံက အရေးမကြီးပါဘူး..."

ချီလန်၏ လေသံတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အပြည့်ပါဝင်နေပြီး ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော သူတို့ နှစ်ယောက်ကို ကြည့်၍ သူမက မနေနိုင်ဘဲ ဆူပူလိုက်၏။

"သန်းခေါင်ယံကြီးမှာ... ရှင်တို့က ဂရုမစိုက်ဘူးလား... အအေးပတ်ပြီး အပြင်းအထန် ဖျားသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

လဲ့ချန်က ဂျင်းပြုတ်ရည်ကို ယူလိုက်ရာ နွေးထွေးမှုက သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များမှတစ်ဆင့် ခန္ဓာကိုယ် အနှံ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး အအေးဓာတ်များကို ပျောက်ကင်းသွားစေသည်။

သူက တစ်ငုံသောက်လိုက်ရာ ဂျင်းပြုတ်ရည်၏ စပ်ရှရှ အရသာက ပါးစပ်ထဲတွင် ပြန့်နှံ့သွားပြီး သူ့ကို အများကြီး ပိုသက်သာသွားစေ၏။

"ရပါတယ်... ငါတို့က နွားတွေလို သန်မာပါတယ်... မိုးနည်းနည်း ရွာတာလောက်ကတော့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..."

လဲ့အားကော်က ဂျင်းပြုတ်ရည် ပန်းကန်လုံးကြီးကို တဂွတ်ဂွတ် မော့သောက်လိုက်ပြီး သူ့ပါးစပ်ကို သုတ်ကာ ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"မရီး... မရီးရဲ့ ဂျင်းပြုတ်ရည်က တကယ် အရသာရှိတာပဲ..."

ချီလန်က သူ့ကို တစ်ချက် စွေကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းပါးစပ်ကတော့ တော်တော် ချိုတာပဲ... သွား အဝတ်ခြောက်တွေ သွားလဲ... မဟုတ်ရင် အအေးပတ်လိမ့်မယ်..."

ဂျင်းပြုတ်ရည် သောက်ပြီးနောက် လဲ့ချန်မှာ များစွာ နွေးထွေးသွားပြီး အိပ်ချင်လာ၏။

ချီလန်က သူ့ကို အနားယူရန် တိုက်တွန်းသဖြင့် သူက အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်၍ လှဲလျောင်းလိုက်သည်။

တစ်ညလုံး ပင်ပန်းဆင်းရဲ ခံထားရသဖြင့် သူမှာ အလွန်အမင်း မောပန်းနေပြီး ခေါင်းချသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အိပ်ပျော်သွားတော့၏။

လဲ့ချန် နိုးလာသောအခါ နေ့လယ်ပင် ကျော်နေလေပြီ။

နေရောင်ခြည်က ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဖြာကျနေပြီး အခန်းထဲတွင် နွေးထွေး၍ သက်သောင့်သက်သာ ရှိစေသည်။

သူက အကြောဆန့်လိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်ကိုက်ခဲနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရ၏။

"အစ်ကို... နိုးပြီလား..."

ရှင်းလင်းပြတ်သားသော အသံလေးတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လဲ့ချန်က ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ညီမဖြစ်သူ လဲ့ချင်းကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူမက တံခါးခုံပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်၍ ပါးလွှာသော စာအုပ်ငယ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ကာ စိတ်ဝင်တစား ဖတ်ရှုနေသည်။

"မင်းလက်ထဲမှာ ဘာကိုင်ထားတာလဲ..."

လဲ့ချန်က စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

"သိပ္ပံနည်းကျ မြွေမွေးမြူရေး လက်စွဲစာအုပ်လေ..."

လဲ့ချင်းက သူမလက်ထဲမှ စာအုပ်ငယ်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

“ဒီနေ့ ဈေးမှာ ဝယ်လာတာ... တကယ် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတယ်..."

လဲ့ချန်က စာအုပ်ငယ်ကို ယူ၍ လှန်လှောကြည့်လိုက်ရာ အထဲတွင် သိပ်သည်းများပြားလှသော စာသားများနှင့် ရိုးရှင်းသည့် သရုပ်ဖော်ပုံအချို့ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ယခုခေတ်တွင် မြွေမွေးမြူခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ သီးသန့် ရေးသားထားသော စာအုပ်မျိုး ရှာတွေ့ရန် ရှားပါးလှသည်။

"မြွေစွန့်ပစ်တဲ့ အရေခွံတွေကို ဆေးအဖြစ် သုံးလို့ရပြီး မြွေသား ရောင်းရတာထက် ပိုတန်ဖိုးရှိတယ်လို့ စာအုပ်ထဲမှာ ရေးထားတယ်..."

လဲ့ချင်းက စာအုပ်ထဲမှ စာပိုဒ်တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြ၍ အသံထွက် ဖတ်ပြလိုက်၏။

"မြွေရေခွံက အချိုနဲ့ အငန် အရသာရှိပြီး သဘာဝအရ မျှတတယ်... အဲဒါက လေပူကို ဖယ်ရှားပေးခြင်း၊ ကြောက်ရွံ့မှုကို ပြေလျော့စေခြင်း၊ အဆိပ်ပြေစေခြင်းနဲ့ မျက်စိအတွင်း တိမ်စွဲတာတွေကို ရှင်းလင်းပေးနိုင်တဲ့ အာနိသင်တွေ ရှိတယ်... ၎င်းကို အရေပြားရောဂါ အမျိုးမျိုး၊ မျက်စိရောဂါ စသည်တို့ကို ကုသဖို့အတွက် အသုံးပြုနိုင်ပါတယ်တဲ့..."

"ချင်းချင်းက တကယ် တွေးခေါ်တတ်တာပဲ..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

လဲ့ချင်းက စာအုပ်ထဲမှ သရုပ်ဖော်ပုံကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"အစ်ကို... ကြည့်ပါဦး... ဒါက ခြေငါးလှမ်းမြွေတဲ့... သူ့အဆိပ်က အရမ်းပြင်းထန်တယ်... စာအုပ်ထဲမှာ ရေးထားတာက သူ အကိုက်ခံရရင် ခြေငါးလှမ်းတောင် မလျှောက်နိုင်ခင် လဲကျသွားလိမ့်မယ်တဲ့..."

လဲ့ချန်က ရိုးရှင်းသော အဖြူအမည်း သရုပ်ဖော်ပုံကို တစ်ချက် ကြည့်၍ ပြုံးကာ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"ခြေငါးလှမ်းမြွေက တကယ့်ကို အဆိပ်ပြင်းပါတယ်... ဒါပေမဲ့ တချို့လူတွေ ထင်ထားသလောက်တော့ ချဲ့ကားပြောစရာ မလိုပါဘူး... အဆိပ်ရှိတဲ့ မြွေက လူကို ကိုက်လိုက်တဲ့အခါ သေဆုံးရတဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်းက အဆိပ်က သွေးလည်ပတ်မှု စနစ်ကို ထိခိုက်စေပြီး အသက်ရှူလမ်းကြောင်းဆိုင်ရာ လုပ်ဆောင်ချက်တွေ ရပ်တန့်သွားကာ သေဆုံးသွားစေတာပဲ... ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လျှောက်တာနဲ့ ဘာမှ

မဆိုင်ပါဘူး..."

"ဒီစာအုပ်ထဲက တချို့အရာတွေက လုံးဝ မှန်ကန်ချင်မှ မှန်ကန်လိမ့်မယ်..."

"တကယ်လို့ မှန်နေရင်ကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

လဲ့ချင်းက သူမ၏ လျှာကို ထုတ်ပြလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင် ငါတို့ ပိုပြီးတော့တောင် သတိထားဖို့ လိုတာပေါ့..."

လဲ့ချန်က စာအုပ်ငယ်ကို လဲ့ချင်းထံသို့ ပြန်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

“မင်းက စာဖတ်တတ်တာပဲ... ဒါဆို မကြာခဏ ဖတ်ကြည့်ပြီး အသုံးဝင်မယ့် အရာတွေကို ချရေးထားပေါ့... ဘယ်အချိန်မှာ အသုံးလိုလာမလဲဆိုတာ မင်း သိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

လဲ့ချင်းက လေးနက်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

နောက်ရက်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ ရာသီဥတုက သာယာပြီး နေသာနေ၏။ လဲ့ချန်နှင့် လဲ့အားကော်တို့ ပူးပေါင်း၍ မြွေခြံ၏ နံရံများကို ကျောက်ခဲများဖြင့် ပြန်လည်တည်ဆောက်ကြရာ ယခင်က မြေကြီးနံရံများထက် များစွာ ပို၍ ခိုင်ခံ့သွားလေသည်။

လဲ့ချန်က မိုးရေများကြောင့် နံရံ ထပ်မံ မျောပါသွားခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် နံရံ၏ အောက်ခြေတွင် ရေနုတ်မြောင်း တစ်ခုကိုလည်း တူးဖော်ခဲ့သည်။

ထိုနေ့ ညနေခင်းတွင် လဲ့အားကော်က ထုံးစံအတိုင်း မြွေခြံကို စစ်ဆေးရန် သွားခဲ့သော်လည်း အထဲတွင် ထူးဆန်းမှု တစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

လမ်းဘေးကြောင် အချို့က နံရံပေါ်တွင် ဟိုဟိုဒီဒီ ပြေးလွှားနေကြပြီး မြောင်မြောင်ဟု အော်နေကြသည်။

မြွေပေါက်စများမှာ သက်သောင့်သက်သာ မရှိစွာဖြင့် တွန့်လိမ်နေကြပြီး သတိပေးသည့်အနေဖြင့် တရှူးရှူး အသံများ ပြုနေကြ၏။

လဲ့အားကော်၏ ရင်ထဲတွင် ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူက လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို အလျင်အမြန် ကောက်ယူ၍ မြွေခြံထဲသို့ ထိုးကြည့်လိုက်သည်။

ကောက်ရိုးပုံထဲတွင် ကြွက်သေအချို့ ပြန့်ကျဲနေပြီး စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် ကောင်းသော အပုပ်နံ့များ ထွက်ပေါ်နေ၏။

"တောက်... ဘယ်ခွေးကောင်က ဒီလို လုပ်သွားတာလဲ..."

လဲ့အားကော်က ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ တောကြောင်များက ကြွက်သေများကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။ ၎င်းတို့သာ မြွေခြံထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့ပါက အကျိုးဆက်များကို တွေးကြည့်၍ပင် ရနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

သတင်းကြားသောအခါ လဲ့ချန်က အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာက အလွန်အမင်း မည်းမှောင်နေ၏။

ဤသည်က တစ်စုံတစ်ယောက်က တမင်တကာ ပြဿနာ လာရှာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုချန်... ဒါက ငါတို့ရဲ့ မြွေပေါက်စတွေကို ဒုက္ခပေးဖို့အတွက် တောကြောင်တွေကို ဆွဲဆောင်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်က တမင်တကာ ကြွက်သေ လာပစ်ထားတာ သေချာတယ်..."

လဲ့အားကော်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။

လဲ့ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"တစ်ယောက်ယောက်က ငါတို့ရဲ့ စီးပွားရေးကို မနာလို ဖြစ်နေပုံရတယ်..."

"ခရိုင်မြို့ထဲက အဲဒီမုဆိုးအိုကြီးများ ဖြစ်နေမလား... အရင်က သူ ပြောခဲ့သေးတယ်လေ ငါတို့က သူ့စီးပွားရေးကို လုယူနေတာပါဆိုပြီး..."

လဲ့အားကော်က ခန့်မှန်းပြောဆိုလိုက်၏။