အခန်း (၁၃၁-၁၃၂)

အခန်း (၁၃၁) အားကော်အတွက် အဝတ်အစားများ ဝယ်ပေးခြင်း

ထိုအခိုက်တွင် ချီလန်က မီးဖိုချောင်ထဲမှ ခုတ်ထစ်ထားသော ငရုတ်သီးပန်းကန် တစ်ချပ်ကိုကိုင်၍ ထွက်လာရာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“ချန်ဇီ... ကလေးကို သေချာ ကြည့်ထားဦး... လျှောက်ပြောမနေနဲ့... ရှင်က ဒုက္ခရောက်တော့မယ့် ပုံစံမျိုး ပေါက်နေပြီ..."

လဲ့ချန်က ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်ပြီး ရှောင်ရှောင့်ကို ဘေးသို့ချကာ ဝါးခြင်းတောင်းကို ခြံဝင်းထဲသို့ သယ်သွားသည်။ လဲ့အားကော်က နောက်မှ လိုက်လာရင်း ညည်းတွားနေဆဲ ဖြစ်၏။

"အစ်ကိုချန်... လာကူပါဦး..."

ခြံဝင်းထဲတွင် လဲ့ချင်းက အဝတ်လှန်းစင်ရှေ့၌ ထိုင်နေပြီ ဖြစ်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကို... အစ်ကို့ကို အရေခွံခွာဖို့ ကူညီပေးရမလား..."

သူမက စကားပြောရင်းနှင့် အင်္ကျီလက်များကို ခေါက်တင်လိုက်ရာ စမ်းသပ်ကြည့်ချင်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေပုံရ၏။

လဲ့ချန်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်၍ ဝါးခြင်းတောင်းကို ချကာ ပြောလိုက်သည်။

"နင်က စက်ချုပ်တဲ့အလုပ်ကိုပဲ ပြန်လုပ်သင့်တယ်... အိမ်မှာ နင့်ရဲ့ သင့်တော်တဲ့ အလုပ်ကို ဂရုစိုက်ဖို့က အရေးအကြီးဆုံးပဲ... သူများကိစ္စတွေကို ဝင်မစွက်ဖက်စမ်းပါနဲ့..."

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ချီလန်က သန့်ရှင်းသော မျက်နှာသုတ်ပုဝါတစ်ထည် ယူလာပြီး လဲ့ချန်၏ ချွေးများကို သေချာစွာ သုတ်ပေးလိုက်၏။ ထို့နောက် သူမက တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။

“နေပူလွန်းလို့ ရှင့်မျက်နှာတွေ နီရဲနေပြီ... အပူကျသွားအောင် ခဏနေရင် ပဲတီစိမ်းဟင်းချို ချက်ပေးမယ်..."

သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများက အလွန်တရာ ညင်သာလှပြီး သူမ၏ လေသံက ခေါင်းမာနေသော်လည်း သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကိုကား ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်ချေ။

လဲ့ချန်၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

...

နောက်တစ်နေ့ နံနက် အရုဏ်တက်ချိန်သို့ ရောက်သောအခါ...

အားကော်၏ ဘက်မှ ဆူညံသံအချို့ ထွက်ပေါ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူ၍ အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ရင်း တတွတ်တွတ် ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... ဒီနေ့ ငါတို့ စောစော သွားရမယ်... မန်နေဂျာချင်းကို စောင့်မနေခိုင်းစေနဲ့..."

လဲ့ချန်က ပြန်ထူးလိုက်သည်။

သူတို့ နှစ်ယောက်က နံနက်စာကို အလျင်အမြန် စားသောက်လိုက်ကြပြီး လေးလံလှသော တောကောင်များကို ကျောတွင် လွယ်ကာ မြို့ပေါ်သို့ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြ၏။

ဟုန်ချီဟိုတယ်သို့ ရောက်သောအခါ မန်နေဂျာချင်းက ကောင်တာအနောက်တွင် ထိုင်၍ ပေသီးခေါက်နေသည်။ သူတို့ကို မြင်သောအခါ သူက အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးပန်းများ ဝေဆာသွား၏။

"ဟေး... ညီလေးလဲ့... မင်းတို့က မြန်လှချည်လား... ငါက မင်းတို့ မနက်ဖြန်မှ လာနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာ..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ဝါးခြင်းတောင်းကို ချလိုက်သည်။

"မန်နေဂျာချင်း... ကျေးဇူးပြုပြီး ရေတွက်ကြည့်လိုက်ပါ... ကျသင့်တဲ့ ငွေပမာဏကိုပဲပေးပါ..."

မန်နေဂျာချင်းက ခြင်းတောင်းထဲရှိ သန့်ရှင်းစွာ အရေခွံခွာထားသော သားကောင်များကို တစ်ချက်ကြည့်၍ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ညီလေးလဲ့က စည်းကမ်းအရမ်းရှိတာပဲ... တချို့လူတွေကျတော့ အမွေးတောင် သေချာ မနှုတ်ရသေးဘဲ ငါ့ဆီ လာပို့ရဲကြတယ်..."

သူက တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီခေတ်ကြီးမှာ မင်းတို့လို ရိုးသားတဲ့သူ သိပ်မရှိတော့ဘူး..."

လဲ့ချန်က ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောချေ။

မန်နေဂျာချင်းက ငွေကို အလျင်အမြန် ရှင်းပေးလိုက်ရာ ယွမ်ငါးဆယ်ကျော် အနည်းငယ် ရရှိ၏။

လဲ့ချန်က ငွေများကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး အားကော်ကို ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"လာ ညီလေး... မင်းအတွက် ဝတ်စုံအသစ် ဝယ်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ..."

အားကော်က သူ၏ လက်များကို အဆက်မပြတ် ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... မလုပ်ပါနဲ့... ကျွန်တော် တကယ် မလိုပါဘူး... ကျွန်တော်..."

လဲ့ချန်က သူ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောမနေနဲ့... မင်းက ငါနဲ့ ဘာလို့ အားနာနေရတာလဲ... မင်း မသွားရင် ငါ့မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ..."

အားကော်မှာ သူ့ကို တားဆီး၍ မရနိုင်တော့သဖြင့် မြို့ပေါ်ရှိ ကုန်တိုက်ကြီးသို့ သူနှင့်အတူ သွားရန်မှတစ်ပါး အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

အထဲသို့ ဝင်သွားသည်နှင့် အားကော်မှာ ကျယ်ပြန့် များပြားလှသော ကုန်ပစ္စည်းများကြောင့် မျက်စိများပင် ပြာသွားရ၏။ ကမ္ဘာကြီးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ သူက အရာအားလုံးကို လိုက်လံ ထိတွေ့ ကြည့်ရှုနေသည်။

လဲ့ချန်က သူ့အတွက် အသစ်စက်စက် ကျုံးရှန်ဝတ်စုံတစ်စုံကို ရွေးချယ်ပေးပြီး အစားအသောက် အချို့ကိုလည်း ဝယ်ယူခဲ့သည်။ အားကော်က အကြိမ်အနည်းငယ် ငြင်းဆန်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် လဲ့ချန်၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို မလွန်ဆန်နိုင်ဘဲ အဝတ်အစားသစ်များကို လိမ္မာစွာ လဲလှယ် ဝတ်ဆင်လိုက်၏။

ရွာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ယခင်က အားကော်ကို လျစ်လျူရှုခဲ့ကြသော အဒေါ်များနှင့် အဘွားများက ယခုအခါ သူ့ကို ဝိုင်းရံလာကြပြီး ဂရုတစိုက် မေးမြန်းကာ လဲ့ချန်၏ နောက်သို့ လိုက်ပြီးနောက် ပိုမို ကောင်းမွန်သော ဘဝကို နေထိုင်ရသည်ဟု ချီးမွမ်းကြတော့သည်။

"အားကော်... မင်း အဲဒီဝတ်စုံလေးနဲ့ တကယ့်ကို သပ်ရပ်နေတာပဲ... ဘယ်က ဝယ်လာတာလဲ..."

"ချန်ဇီနဲ့ နေရတာ သိပ်ကောင်းတာပဲ... သူ့ကို ကြည့်လိုက်ဦး... သူက ငါတို့အားလုံးထက် ပိုကောင်းတဲ့ ဘဝကို နေထိုင်နေရပြီ..."

အားကော်မှာ ချီးမွမ်းမှုများကြောင့် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားပြီး သိုးပေါက်လေးကဲ့သို့ ဖြီးဖြီး ရယ်မောကာ သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်၏။

"ကျွတ်... ဟိုအရူးကောင်လေး အားကော်က အရင်တုန်းက စိတ်မနှံ့ဘဲ သစ်မြစ်တူးပြီး ကြွက်ဖမ်းတာနဲ့ပဲ အချိန်ကုန်နေခဲ့တာ... အခုတော့ သူက လူအများစုထက် ပိုကောင်းတဲ့ ဘဝကို နေထိုင်နေရလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ... သူ လဲ့ချန်နဲ့ အတူရှိနေတာ တကယ့်ကို ကံကောင်းတာပဲ..."

"ငါတောင် စကားမပြောနိုင်တော့ဘူး..."

အဒေါ်ဟွမ်က သူမ၏ လေသံတွင် မနာလိုမှုများ အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေတုန်းက သူ တစ်သက်လုံး ရွာမှာပဲ နေသွားရလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ... သူက နေထိုင်ဖို့ နည်းလမ်းသစ်တစ်ခု ရှာတွေ့နိုင်မယ်လို့ ငါ တစ်ခါမှ မတွေးမိခဲ့ဘူး..."

ခေါင်းဆောင်းပဝါကို ဝတ်ဆင်ထားသော အခြားအဒေါ်တစ်ဦးက ချဉ်စူးစူး လေသံဖြင့် သရော်၍ ပြောလိုက်၏။

"ဒီအဝတ်အစားသစ်တွေကို ကြည့်လိုက်ဦး... မြို့က လူတွေပဲ အဲဒါကို ဝတ်ကြတာ..."

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အားကော်က အဝတ်အစားသစ်များကို ကြည့်၍ အင်္ကျီလက်များကို မြှောက်ကာ နမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ဝေဆာနေ၏။

"အစ်ကိုချန်... ဒါက တကယ် ပစ္စည်းကောင်းပဲ... ကျွန်တော့်ရဲ့ ပိုက်ဆံလျှော် အင်္ကျီလက်ပြတ်ဟောင်းကြီးထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်..."

သူက အရူးတစ်ယောက်လို ပြုံးလိုက်ရာ သူ၏ အူကြောင်ကြောင်နိုင်မှုက ရိုးသားဖြူစင်မှုကို သယ်ဆောင်ထား၏။

လဲ့ချန်က အပူပေး အုတ်ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်၍ ချီလန် ယခုလေးတင် ယူလာပေးသော လဘးဖက်ရည်ပူ တစ်ပန်းကန်ကို သောက်လိုက်ရာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ကစားနေသည်။

"ပျော်နေတာလား... မင်း ပျော်နေတယ်ဆိုရင် မနက်ဖြန် မနက်ဖြန် ဆက်အလုပ်လုပ်... ငါ့ကို အရှက်မခွဲနဲ့နော်..."

အားကော်က အားပါးတရ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဖြီးဖြီး ရယ်မောကာ ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... အစ်ကို ဘာပြောပြော ကျွန်တော် နားထောင်မှာပါ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက လဲ့ချန်ကို အာမခံချက် တစ်ခုခု ပေးနေသကဲ့သို့ သူ၏ လက်များဖြင့် လေထဲတွင် အမူအရာ ပြုလုပ်လိုက်သည်။

...

နောက်တစ်နေ့တွင် နံနက်အရုဏ် လင်းခါစအချိန်၌ တောင်ပေါ်ရှိ သစ်ပင်များ၏ အရွက်များပေါ်သို့ ဆီးနှင်းပေါက်လေးများ ကျဆင်းလာပြီး လေပြေထဲတွင် ညင်သာစွာ စီးကျနေ၏။

လဲ့ချန်နှင့် အားကော်တို့က သူတို့၏ ခြေထောက်များတွင် နံနက်ခင်း ဆီးနှင်းများဖြင့် တောက်ပနေလျက် အမဲလိုက်သေနတ်များကို သယ်ဆောင်ကာ တောင်နက်ပိုင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

ဤတစ်ကြိမ် ပစ်မှတ်က ဂျီကောင်ဖြစ်သည်။ ဂျီသားရေက ဈေးကြီးပြီး အသားက နူးညံ့သည်။ နိုင်ငံတော်ပိုင် စားသောက်ဆိုင်များက ၎င်းတို့ကို အမြဲတမ်း ဝယ်လိုအား ရှိကြ၏။

သူတို့ လျှောက်သွားနေစဉ် လဲ့ချန်က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"အားကော်... မျက်စိရှင်ရှင်ထား... အဲ့ဂျီကောင်က အရမ်းဉာဏ်ကောင်းတယ်... ပြီးတော့ သူက အနံ့ခံအာရုံ ထက်မြက်တယ်... သူက လေအနံ့ကိုတောင် ခံနိုင်တယ်..."

အားကော်က သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်ရာ သူ၏ ရိုးသားသော မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်အားထက်သန်မှုများ အပြည့်ရှိနေ၏။

"အစ်ကိုချန်... စိတ်မပူပါနဲ့... ဒီအလုပ်ကို ကျွန်တော့်ကိုသာ လွှဲထားလိုက်... ဘာပြဿနာမှ မရှိစေရဘူးလို့ ကျွန်တော် အာမခံတယ်..."

သူတို့နှစ်ယောက်က တစ်နေကုန် တောင်တန်းများကို သတိထား၍ ဖြတ်သန်းသွားလာခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဝဖြိုးသော ဂျီကောင် အနည်းငယ်ကို ဖမ်းမိခဲ့ကြသည်။

မြို့သို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် မှောင်နေပြီ ဖြစ်၏။

နောက်ရက်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ လဲ့ချန်နှင့် အားကော်တို့သည် အလွန်တရာ အလုပ်များနေခဲ့ကြပြီး နေ့စဉ် တောင်ပေါ်တွင် အမဲလိုက်ကာ ညဘက်တွင် နိုင်ငံတော်ပိုင် စားသောက်ဆိုင်သို့ ပစ္စည်းများ သွားပို့ကြသည်။

လဲ့ချန်က သန့်ရှင်းစွာ အရေခွံခွာထားသော သားကောင်များကို ကောင်တာသို့ ယူလာတိုင်း မန်နေဂျာချင်းမှာ ဝမ်းသာအားရ ပြုံးရွှင်နေတတ်၏။

"မင်းတို့က အယုံကြည်ရဆုံးပဲ... အရည်အသွေးကို ပြောစရာ မလိုတဲ့အပြင် မင်းတို့ရဲ့ လက်ရာက လူအများစု ယှဉ်လို့မရဘူး..."

မန်နေဂျာချင်း၏ အနောက်တွင် နိုင်ငံတော်ပိုင် စားသောက်ဆိုင်၏ ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူ ကျန်းခယ်ချင်းကလည်း ဤမထင်မရှား မုဆိုးသစ်ကို သတိထားမိသွားသည်။

စာကြည့်မျက်မှန်ကို တပ်ဆင်ထားသော အဘိုးကြီးက ဟိုတယ်၏ ဖန်ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် လဲ့ချန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ဤလူငယ်လေးတွင် ထူးခြားပြီး ခိုင်မာသော ခွန်အားတစ်ခု ရှိနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရ၏။

သူ၏ ရုံးခန်းထဲတွင် ထိုင်နေစဉ် ကျန်းခယ်ချင်းက မန်နေဂျာချင်းကို ဇဝေဇဝါ အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ရှောင်ချင်း... အဲ့လူသစ်က ဘယ်လိုလဲ... ငါတို့ စားသောက်ဆိုင်မှာ ဒီလိုမုဆိုးမျိုးတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး... ရက်အနည်းငယ် အတွင်းမှာပဲ ပစ္စည်းကောင်းတွေ အများကြီး လာပို့နေတာ..."

မန်နေဂျာချင်းက ကျိတ်ရယ်လိုက်၏။

"သူဌေး... ဒီညီအစ်ကို နှစ်ယောက်က တစ်ယောက် နာမည်က လဲ့ချန်... နောက်တစ်ယောက်က သူ့ညီတွေထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ အားကော်တဲ့... သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက ရိုးသားပြီး အံ့မခန်း ကျွမ်းကျင်မှုတွေ ရှိကြတယ်... ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ လုပ်ငန်းတွေ လည်ပတ်နေဖို့ ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို အားကိုးနေရတယ်..."

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ကျန်းခယ်ချင်းက သူ၏ မီးခိုးရောင် မုတ်ဆိတ်မွှေးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"အင်း... အဲဒါ စိတ်ဝင်စားစရာပဲလို့ ငါ ထင်တယ်... မနက်ဖြန် သူတို့ကို အလျင်စလို ပြန်မထွက်သွားဖို့ ပြောဖို့ မမေ့နဲ့... ငါ သူတို့နဲ့ ခဏလောက် စကားပြောချင်တယ်..."

...

ညနေစောင်းသို့ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ နိုင်ငံတော်ပိုင် စားသောက်ဆိုင်၏ တံခါးဝတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော သစ်သားဆိုင်းဘုတ် အနီရောင်လေးက ညင်သာစွာ လွှဲယမ်းနေပြီး ကျွီခနဲ အသံမည်သွား၏။

လဲ့ချန်က လျှော်ကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ထားသော ဝဖြိုးသည့် ဂျီကောင် သုံးကောင်ကို လက်တစ်ဖက်တွင် သယ်ဆောင်ကာ တောယုန်များ ပါဝင်သော ဝါးခြင်းတောင်းကို အခြားလက်တစ်ဖက်တွင် သယ်ဆောင်၍ စားသောက်ဆိုင် အဝင်ဝသို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်။

သူ့ခြေထောက်များတွင် တောင်ပေါ်မှ ရွှံ့များ ဖုံးလွှမ်းနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ ဘောင်းဘီတွင် မြက်ပင် အနည်းငယ် ကပ်နေ၏။

မန်နေဂျာချင်းက ကောင်တာအနောက်တွင် ထိုင်၍ ဟောင်းနွမ်းနေသော ပြည်သူ့နေ့စဉ်သတင်းစာ တစ်စောင်ကို စိတ်ဝင်တစား ဖတ်ရှုနေသည်။

လဲ့ချန် ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ချက်ချင်းပင် သူ၏ သတင်းစာကို ချ၍ မတ်တပ်ရပ်ကာ အပြုံးဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

“ဟေး... ချန်ဇီ... မင်း ထပ်ရောက်လာပြန်ပြီပဲ... ဒီနေ့ မင်း ယူလာတဲ့ပစ္စည်းတွေက ထိပ်တန်းတွေဖြစ်မှာ သေချာတယ်မလား..."

"အင်း... အဆင်ပြေပါတယ်..."

လဲ့ချန်က ပြောလိုက်သည်။

သူက ဂျီကောင်ကို ကောင်တာပေါ်သို့ ပင့်တင်လိုက်၏။

အခန်း (၁၃၂) ဒါက ရှေးဟောင်းပစ္စည်းလား

မန်နေဂျာချင်းက အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး သားရေကို စစ်ဆေးကာ အားကျလေးစားစွာဖြင့် အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်၏။

"ဒီဂျီသားရေက တကယ်ကောင်းတာပဲ... အမွေးတွေက ငါတို့ရဲ့ ခွေးမွေးထက်တောင် ပိုနူးညံ့သေးတယ်... ပြီးတော့ ဒီတောယုန်ကို ကြည့်လိုက်ဦး... သူ့ရဲ့ အသားနဲ့ အရေခွံက ဘယ်လောက်တောင် ကျစ်လျစ်နေလဲဆိုတာ... မြို့ပေါ်က လူတွေအတွက် နှစ်သစ်ကူးချိန်မှာ ရှားရှားပါးပါး စားရတဲ့ ဟင်းလျာပဲ..."

အားကော်က နောက်မှ လိုက်လာရင်း ဖြီးဖြီး ရယ်မောကာ သူ၏ ဖြူဖွေးသော သွားကြီးများကို ပေါ်လွင်စေလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့... ဒါတွေ အကုန်လုံးကို အစ်ကိုချန်ရဲ့ ထက်မြက်တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ရွေးထုတ်ထားတာ... ကျွန်တော်က သေနတ်ပြောင်းဝ အနောက်ကနေ အားနည်းနည်း စိုက်ထုတ်ပေးရုံပါပဲ..."

မန်နေဂျာချင်းက ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကောင်တာအောက်မှ ဆီစိမ်စက္ကူဖြင့် ထုပ်ထားသော ပိုက်ဆံအိတ်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ လဲ့ချန်၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်၏။

"ပိုက်ဆံတွေ ရေတွက်ပြီးပြီ... အရင်ကလိုပဲ... ငါတို့က လူတိုင်းအပေါ် ရိုးသားပြီး တရားမျှတပါတယ်..."

လဲ့ချန်က သူ၏ လက်ကြီးဖြင့် အိတ်ကို လှမ်းယူ၍ အလေးချိန် ခန့်မှန်းကြည့်လိုက်ပြီး ဖွင့်ပင် မကြည့်ဘဲ အနည်းငယ် ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ငါတို့ သွားတော့မယ်... မနက်ဖြန် တောင်ပေါ် စောစောတက်ရဦးမယ်..."

သူက လှည့်၍ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း မန်နေဂျာချင်းက သူ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်၏။

"ဟေး... ခဏနေပါဦး... ချန်ဇီ... ရပ်ပါဦး... ငါတို့ သူဌေးက မင်းကို တွေ့ချင်လို့တဲ့... သူက ငါ့ကို အထူးတလည် မှာထားတာ... ဒီနေ့တော့ မင်း လွဲချော်လို့ မဖြစ်ဘူး..."

လဲ့ချန်က ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ အကျင့်အတိုင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မန်နေဂျာချင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ့ကို တွေ့ချင်တယ် ဟုတ်လား... ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ... ခင်ဗျားတို့ သူဌေးကျန်းကိုယ်တိုင် ငါ့ကို တွေ့ဖို့ လိုအပ်လို့လား..."

"ဟီးဟီး... ချန်ဇီ... ငါလည်း မသိပါဘူး... ငါ့လို လက်ပါးစေလေးက သူဌေးရဲ့ အမိန့်ကို ဘယ်လိုများ မေးခွန်းထုတ်ရဲမှာလဲ..."

မန်နေဂျာချင်းက အလျင်အမြန် တောင်းပန်သည့် အပြုံးဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ဒါ့အပြင် ငါတို့ သူဌေးကျန်းက အရမ်း အရည်အချင်းရှိတယ်ဆိုတာ မင်း သိပါတယ်... တချို့ကိစ္စတွေက မင်းအတွက် တကယ် အကျိုးရှိလာနိုင်တယ်..."

အားကော်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ပခုံးတွန့်ကာ တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်... ဒီကိစ္စက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ခေါင်းဆောင်တွေနဲ့ တွေ့ဆုံခြင်းဖြစ်သွားရတာလဲ... ကျွန်တော်တို့က သာမန်မုဆိုးတွေပါ... ဘာပစ္စည်းကောင်းတွေများ ထုတ်ပေးနိုင်မှာလဲ..."

လဲ့ချန်က ပြောလိုက်၏။

"သွားကြည့်ကြတာပေါ့..."

မန်နေဂျာချင်းက လဲ့ချန်နှင့် သူ၏ အဖော်ကို အထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ထွင်းထုထားသော သစ်သားတံခါး တစ်ချပ်ကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ ၎င်းက စားသောက်ဆိုင်၏ နောက်ဘက် ရုံးခန်း ဖြစ်သည်။ အပြင်ဘက်ရှိ ရိုးရှင်းသော ကောင်တာနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤအခန်းက ရှင်းလင်းစွာပင် ပိုမို သေသပ် ခမ်းနားစွာ အလှဆင်ထား၏။

နံရံများတွင် ရှုခင်းပန်းချီကားများနှင့် ယပ်တောင်များကို ချိတ်ဆွဲ အလှဆင်ထားပြီး အလယ်ဗဟို၌ ခရမ်းရောင် မြေစေး လက်ဖက်အိုးတစ်လုံး တင်ထားသော သစ်သား လဖက်ရည်စားပွဲဝိုင်းတစ်လုံးရှိကာ ၎င်းအိုးထဲမှ ရေနွေးငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ကျန်းခယ်ချင်းက ကုလားထိုင် တစ်လုံးပေါ်တွင် ထိုင်၍ စာရင်းစာအုပ်ကို ငုံ့ကြည့်နေပြီး သူ၏ နားရွက်နောက်တွင် သစ်သား ဆေးတံတစ်တံကို ညှပ်ထား၏။

သူ၏ ဆံပင်များက မီးခိုးရောင် သန်းနေပြီး ပါးသိုင်းမွေးများက ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော်လည်း သူက သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားကာ ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်များပြီး အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သော စီးပွားရေးသမား တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းလှသည်။

"သူဌေးကျန်း... လူတွေ ရောက်လာပြီ..."

မန်နေဂျာချင်းက စကားပြောရင်း လဲ့ချန်ကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်၏။

"ချန်ဇီ... သူက ငါတို့ရဲ့ သူဌေးကျန်းပါ..."

လဲ့ချန်က အသိအမှတ်ပြုသည့် အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် များစွာ ယဉ်ကျေးမှု မလုပ်တော့ဘဲ မတ်မတ် ရပ်လိုက်သည်။

"သူဌေးကျန်း... ကျွန်တော့်ကို ဘာကူညီပေးစေချင်လို့လဲ..."

ကျန်းခယ်ချင်းက စာရင်းစာအုပ်ကို ချ၍ ခေါင်းမော့ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး အားကော်ကိုလည်း ထိုင်ရန် လက်ဟန်ပြလိုက်၏။

"ချန်ဇီ ဟုတ်လား... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းတွေက မင်း ပို့ပေးနေတဲ့ တောကောင်တွေကို သေသပ်လှပစွာ ပြင်ဆင်ထားတယ်လို့ ရှောင်ချင်းဆီကနေ ငါ ကြားတယ်... လူတစ်ယောက်က ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုတော့ လိုအပ်တာပဲ... မင်းက တောတောင်ကို မှီခိုပြီး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုတယ်... မင်းက တကယ်ကို သာမန်မဟုတ်ဘူးပဲ..."

"သူဌေးကျန်း... ခင်ဗျား မြှောက်လွန်းနေပါပြီ... ခင်ဗျားရဲ့ ရင်ထဲမှာရှိတဲ့ စကားကိုသာ တိုက်ရိုက် ပြောပါ..."

လဲ့ချန်၏ လေသံက အေးစက်၍ တိုက်ရိုက်ကျနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူက မသိမသာ ပို၍ သတိဝီရိယရှိလာပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တွေးတောလိုက်၏။ ဤသူဌေးကြီးက ဝေါယာဉ်ဖြင့် ထမ်းလာသကဲ့သို့ ဤစကားများကို ပြောဆိုနေခြင်းမှာ ရိုးရှင်းသော ချီးမွမ်းမှု တစ်ခုတည်း ဖြစ်မနေနိုင်ချေ။

ကျန်းခယ်ချင်းက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် စကားလွှဲလိုက်သည်။

"ချန်ဇီ... ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ငါ မကြာသေးခင်က တောင်ပေါ်မှာရှိတဲ့ မြွေမွေးမြူရေးခြံတစ်ခုကို သဘောကျနေလို့ အဲဒါကို လွှဲပြောင်းယူဖို့ စီစဉ်နေတယ်..."

"မြွေ..."

အားကော်က ဗလုံးဗထွေး ပြောလိုက်၏။

"သူဌေးကျန်း... မြွေတွေက လူကို မသတ်ဘူးလား... ဘာလို့ အဲ့လို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာကို ယူလာရတာလဲ..."

လဲ့ချန်က မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်ရုံသာ ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အမြင်ကို ထုတ်ဖော် မပြောဆိုချေ။

ကျန်းခယ်ချင်းက သူ၏ ဆေးတံကို တစ်ချက် ဖွာလိုက်ပြီး မီးခိုးများကို ဖြည်းညင်းစွာ မှုတ်ထုတ်ကာ ဖြည်းဖြည်း မှန်မှန် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

"ဟေး... ညီလေးအားကော် ပြောတာ မှန်တယ်... မြွေတွေက အန္တရာယ်များတယ်... ဒါပေမဲ့ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး... မြို့ထဲမှာ လူတိုင်းက မြွေသည်းခြေကို အလုအယက် ရှာနေကြတယ်... မြွေရေခွံက သားရေဖိနပ်တွေ လုပ်ဖို့ အသုံးပြုလို့ ရတယ်... ပြီးတော့ မြွေသားက စားသောက်ဆိုင်တွေမှာ မပါမဖြစ်တဲ့ ဟင်းလျာတစ်ခုပဲ..."

"ဒီနေရာ သေးသေးလေးမှာ ငါတို့က မြွေမွေးမြူရေးခြံတစ်ခုကို လွှဲပြောင်းယူလိုက်တာ... အဲဒီကရတဲ့ အမြတ်အစွန်း အနည်းငယ်ကတောင် ငါတို့ မိသားစုတွေကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ထောက်ပံ့ဖို့ လုံလောက်တယ်..."

ကျန်းခယ်ချင်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ချန်ဇီ... မင်းတို့ ညီအစ်ကိုရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေကို ငါ သဘောကျလာတယ်... တောမြွေတွေက မွေးမြူထားတဲ့ မြွေတွေထက် ပိုပြီး လူကြိုက်များတယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်..."

"မင်းက ဒီအလုပ်မှာ ငါ့ကို ကူညီပေးနိုင်မယ်ဆိုရင်... အမဲလိုက်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မြွေအရှင်ဖမ်းတာပဲဖြစ်ဖြစ်... အလုပ်ဖြစ်သွားရင် ငါ မင်းကို ပေးမယ့်ဆုကြေးက မင်းတို့ တစ်နှစ်လုံး ဂျီကောင် ဘယ်လောက် ဖမ်းဖမ်း အဲဒီထက် သေချာပေါက် ပိုများလိမ့်မယ်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့ချန်၏ အကြည့်များက မည်းမှောင်သွား၏။ တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သူက လေသံကို နှိမ့်၍ မေးလိုက်သည်။

"သူဌေးကျန်း... မြွေဖမ်းတာက အမြတ်အစွန်းများတာတော့ မှန်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ခြေငါးလှမ်းမြွေလို့ခေါ်တဲ့ မြွေအမျိုးအစားကို ခင်ဗျား သိလား... အဲ့နေရာက တောနက်တွေထဲမှာ အဆိပ်ပြင်းတဲ့ မြွေတွေ အများကြီးရှိတယ်... အကယ်၍ အဲဒီထဲမှာ အသက်ပေးလိုက်ရရင် ငွေဘယ်လောက်ပဲ ရှာနိုင်ရှာနိုင်..."

ကျန်းခယ်ချင်းက သူ၏း့လက်ကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ အပြုံးက ပိုမို နက်ရှိုင်းသွား၏။

"ချန်ဇီ... အရာတိုင်းမှာ သူ့အန္တရာယ်နဲ့သူ ရှိတာပဲ... ဒါက စည်းမျဉ်းပဲလေ... ဒါပေမဲ့ မင်းလို လူမျိုးကတော့ ဒီကိစ္စတွေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းရှိရမယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်..."

"ဒါ့အပြင် ငါက သေချာပေါက် အာမခံချက်တွေ ပေးမှာပါ... မင်း သဘောတူသရွေ့ အကျိုးခံစားခွင့်ကလည်း အတော်လေး များပြားမှာပါ..."

"လုပ်အားခကို ဘယ်လို တွက်ချက်မှာလဲ..."

လဲ့ချန်က တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။

ကျန်းခယ်ချင်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး လဲ့ချန်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်၏။

"ချန်ဇီ... တကယ့်ကို ပွင့်လင်းတာပဲ... မင်းရဲ့ ပြတ်သားတဲ့ စရိုက်ကို ငါ သဘောကျတယ်... ဈေးတစ်မျိုးတည်းပဲ... ခြေငါးလှမ်းမြွေ တစ်ကောင်ကို ယွမ်တစ်ဆယ်... အခြား အဆိပ်ပြင်းမြွေတွေအတွက် ယွမ်ငါးကျပ်... အဆိပ်မရှိတဲ့ မြွေတွေအတွက်ကတော့ တစ်ပေါင်ကို တစ်ယွမ်..."

အားကော်မှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် နားထောင်နေပြီး သူ၏ ပေါင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆိတ်လိုက်ရာ နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားပြီး သူ အိပ်မက်မက်မနေကြောင်း သေချာသွားတော့သည်။

ယွမ်တစ်ဆယ်ပင် ဖြစ်၏။

ပြီးခဲ့သည့် အကြိမ်က အစ်ကိုချန်သည် ထိုမြွေတွင်းထဲ၌ နံနက်ခင်း တစ်ခုတည်းမှာပင် မြွေအကောင်ရေ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ဖမ်းမိခဲ့သည်။

"အစ်ကိုချန်... ဒါက... ဒါက..."

အားကော်မှာ အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် စကားပင် ဗလုံးဗထွေး ဖြစ်နေ၏။

လဲ့ချန်က တည်ငြိမ်စွာနေပြီး ခေါင်း အနည်းငယ်သာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။

"သဘောတူတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ကိရိယာတချို့လိုအပ်တယ်... ကန့်မှုန့်... မြွေဆိပ်ဖြေဆေး... ပြီးတော့ ခိုင်ခံ့တဲ့ သားရေဝတ်စုံ အနည်းငယ်..."

ကျန်းခယ်ချင်းက အသင့်ပင် သဘောတူလိုက်၏။

"ပြဿနာမရှိပါဘူး... အဲ့အရာတွေ အကုန်လုံးကို ငါ ထောက်ပံ့ပေးနိုင်တယ်... ချန်ဇီ... မင်းလို ပွင့်လင်းတဲ့လူတွေနဲ့ ဆက်ဆံရတာကို ငါ သဘောကျတယ်... ရှောင်ချင်း... သိုလှောင်ရုံထဲ သွားပြီး အရာအားလုံးကို ယူခဲ့ချေ..."

မန်နေဂျာချင်းက ခါးကို ကွေးညွှတ် ဖားယား၍ ထွက်သွားပြီး မကြာမီတွင် ပစ္စည်းအပုံလိုက်ကို သယ်ဆောင်ကာ ပြန်ရောက်လာသည်။ ဆီစိမ်စက္ကူဖြင့် ထုပ်ထားသော ကန့်မှုန့်အထုပ် အနည်းငယ်၊ ကြွေပုလင်းငယ်အချို့နှင့် ထူထဲသော သားရေ ဂျာကင်နှင့် ဘောင်းဘီ အစုံအနည်းငယ်တို့ ဖြစ်၏။

လဲ့ချန်က ပစ္စည်းများကို သေချာစွာ စစ်ဆေး၍ ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာမရှိကြောင်း သေချာစေပြီးနောက် ကျန်းခယ်ချင်းကို ပြောလိုက်သည်။

"သူဌေးကျန်း... သုံးရက်အတွင်း ပထမဆုံး မြွေအသုတ်ကို ခင်ဗျားဆီ ပို့ပေးမယ်..."

"ကောင်းပြီ... ငါ စောင့်နေမယ်..."

ကျန်းခယ်ချင်းက သူ၏ မျက်လုံးများ မှေးကျဉ်းသွားသည်အထိ ပြုံးလိုက်၏။

စားသောက်ဆိုင်မှ ထွက်လာသောအခါ အားကော်မှာ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တတွတ်တွတ် ပြောဆိုလာသည်။

"အစ်ကိုချန်... တစ်ကောင်ကို ယွမ်တစ်ဆယ်တဲ့... ငါတို့ ချမ်းသာတော့မယ်... ငါ စက်ဘီးတစ်စီးဝယ်ပြီး မြို့ပေါ်ကို နေ့တိုင်း စီးသွားမယ်..."

လဲ့ချန်က သူ့ကို အေးတိအေးစက် တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်၏။

"အရမ်းကြီး ပျော်မနေနဲ့ဦး..."

"ခြေငါးလှမ်းမြွေဆိုတာ လွယ်လွယ်နဲ့ ကိုင်တွယ်လို့ရတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး... မလုပ်တာထက်စာရင် သတိထားတာက ပိုကောင်းတယ်... အိမ်ပြန်ပြီး သေချာ ပြင်ဆင်ထား... မနက်ဖြန် မနက်စောစော တောင်ပေါ်တက်မယ်..."

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ခြံတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်နှင့် လဲ့ချင်း၏ ကြည်လင်သော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"အစ်ကို... ပြန်ရောက်ပြီလား... ကြည့်ပါဦး... ညီမ ပစ္စည်းကောင်းတွေ ထပ်ရှာတွေ့ထားတယ်..."

လဲ့ချန်က မော့ကြည့်လိုက်ရာ လဲ့ချင်းက ခြံဝင်းအတွင်း၌ ထိုင်ကာ သူမ၏ လက်ထဲတွင် လက်ဖဝါးအရွယ်အစားခန့်ရှိသော ကြွေပုလင်း တစ်လုံးကို ကိုင်ထားပြီး နေရောင်အောက်တွင် သေချာစွာ စစ်ဆေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"နင် အဲဒါ ဘယ်က ရလာတာလဲ..."

လဲ့ချန်က မေးလိုက်သည်။

"ညီမ အဒေါ်ဝမ်နဲ့ လဲလာတာ... သူက အဝတ်အစားချုပ်ဖို့ အထည်စ ပြတ်နေလို့ ညီမ ကိုယ်တိုင် ချုပ်ထားတဲ့ အဝတ်အစား တချို့နဲ့ ဒါကို လဲလိုက်တာ..."

လဲ့ချင်းက ကြွေပုလင်းကို လဲ့ချန်ထံသို့ ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်၏။

"အစ်ကို... ကြည့်လိုက်ဦး... ဒါ ရှေးဟောင်းပစ္စည်း မဟုတ်ဘူးလား..."

လဲ့ချန်က ကြွေပုလင်းကို ယူ၍ သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ ထိုပုလင်းက အပြာနုရောင် သန်းနေသော အဖြူရောင်ဖြစ်ပြီး ရိုးရှင်းသော ဇီးပန်းပွင့် အနည်းငယ်ကို ရေးဆွဲထားကာ အောက်ခြေတွင် တံဆိပ်တုံးငယ် တစ်ခု ပါရှိ၏။