အခန်း (၁၃၃-၁၃၄)

အခန်း (၁၃၃) ပစ်မှတ်ထားခံရခြင်း

သူက ၎င်းကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်ရာ အသံက ကြည်လင်ပြီး သာယာနေ၏။

"ဒါက ဆုန့်မင်းဆက်က စိမ်းပြာရောင် ကြွေထည်ပဲ... အတော်လေး တန်ဖိုးရှိတယ်..."

လဲ့ချန်က ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီတံဆိပ်တုံးက နည်းနည်း ဝါးနေတယ်... ဘာစာလုံးတွေလ ဆိုတာ ငါ သေချာမမြင်ရဘူး... သေချာမြင်ရရင် ခုထက်ပိုပြီး တန်ဖိုးရှိမှာ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့ချင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ခုန်ပေါက်သွား၏။

"တကယ်လား... ငါ သိသားပဲ... ဒီပုလင်းက ထူးခြားပုံရတယ်... အစ်ကိုက တကယ့်ကို အံ့သြစရာပဲ... အရာအားလုံးကို သိနေတာပဲ..."

ဤကာလအတွင်း လဲ့ချင်းသည် စာအုပ်အချို့ ဖတ်ထားသောကြောင့်လော မသိ၊ ကုန်ပစ္စည်း လဲလှယ်ရာတွင် ပိုမို ကျွမ်းကျင်လာပြီး မကြာသေးမီက တန်ဖိုးရှိသော ပစ္စည်းအချို့ကိုပင် ပြန်လည် သယ်ဆောင်လာနိုင်ခဲ့သည်။

လဲ့ချန်ကလည်း ဒင်္ဂါးပြားများနှင့် ကြွေထည်များကဲ့သို့သော ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများကို မည်သို့ ခွဲခြားသတ်မှတ်ရမည်ကို သူမအား မကြာခဏ ရှင်းပြလေ့ရှိ၏။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လဲ့ချင်းသည် ရှေးဟောင်းပစ္စည်း အကဲဖြတ်ခြင်းတွင် တတ်တစ်ဝက် ကျွမ်းတစ်ဝက် ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

"အစ်ကိုက တကယ့်ကို အံ့သြစရာပဲ..."

လဲ့ချင်း၏ မျက်လုံးများက တောက်ပနေသည်။

"ဦးလေးမာထက် အများကြီး ပိုသိတာပဲ... ဦးလေးမာက ဒီပုလင်းက ပြားနှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်လောက်ပဲ တန်တယ်လို့ ပြောတယ်... သူက ငါ့ကို လိမ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ လဲ့ချင်း၏ ဆံပင်များကို ဖွလိုက်၏။

"နောင်တစ်ချိန် ခုလို ပုလင်းတွေ၊ စဉ့်အိုးတွေ ထပ်တွေ့ရင် ငါ့ကို ပြဖို့ ပြန်ယူလာခဲ့..."

"ဟုတ်ကဲ့..."

လဲ့ချင်းက အားတက်သရော ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထိုအခိုက်တွင် ချီလန်၏ ညင်သာသော အသံက ဘေးမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ချန်ဇီ...ဒါက လှတယ်လို့ ထင်လား..."

လဲ့ချန်က ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချီလန်သည် အရောင်အသွေး စုံလင်သော အဝတ်စများဖြင့် ယက်လုပ်ထားသည့် အရုပ်ငယ်လေးတစ်ခုကို ကိုင်ထားကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းက ချစ်စရာကောင်းပြီး ရိုးရှင်းသော အသွင်အပြင်ဖြင့် ဝကစ်ကစ် လူပုလေး တစ်ယောက်နှင့် တူနေ၏။

"ဒါက ဘာလဲ... အဝတ်အရုပ်လေးလား..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

ကစားစရာများက ရှားပါးလှပြီး ကလေးအများစုမှာ ရွှံ့များ၊ ကျောက်ခဲများ၊ တုတ်တံများနှင့် အလားတူ အရာများဖြင့်သာ ကစားလေ့ရှိကြသည်။

ချီလန်သည် လက်မှုပညာ ကျွမ်းကျင်ပြီး ရွာရှိ ကလေးများ ပျော်ရွှင်စေရန် အဝတ်စတိုစပိုများကို အသုံးပြု၍ ပစ္စည်းငယ်လေးများ မကြာခဏ ချုပ်လုပ်ပေးလေ့ရှိ၏။

"အဝတ်အရုပ် မဟုတ်ပါဘူး... ဒါက ကံကောင်းစေတဲ့ အရုပ်လေးပါ..."

လဲ့ချင်းက ဝင်ပြောလိုက်ပြီး သူမ၏ လေသံတွင် လူကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှု တစ်ချို့ စွက်နေသည်။

"အဒေါ်ဝမ်ရဲ့ ဒုတိယကလေးက သူ့ကို အရမ်း သဘောကျတာ..."

ချီလန်သည် မကြာသေးမီက ဤအရုပ်ငယ်လေးများကို ယက်လုပ်ရာတွင် အလွန် စိတ်ဝင်စားလာခဲ့၏။ လဲ့ချန်၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် သူမက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ချုပ်လုပ်ခြင်းမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ အရောင်အသွေး တောက်ပြောင်သော အဝတ်စများဖြင့် ကာတွန်း ဇာတ်ကောင်များကို ယက်လုပ်ခြင်းနှင့် ဤအရုပ်ငယ်လေးများကို ပိုမိုဆွဲဆောင်မှုရှိစေရန် ခေါင်းလောင်းငယ်များနှင့် ပုတီးစေ့များကဲ့သို့သော အလှဆင်ပစ္စည်းများကို ထည့်သွင်းခြင်းစသည့် ခေတ်သစ် အလှအပဆိုင်ရာ အစိတ်အပိုင်း းအချို့ကိုပါ ပေါင်းစပ်လာခဲ့သည်။

"ဒီကံကောင်းစေတဲ့ အရုပ်လေးတွေက တကယ့်ကို သေသပ်လှပတာပဲ... ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်ရှာဖွေရေး သမဝါယမမှာ းရောင်းတဲ့ အရုပ်တွေထက်တောင် ပိုကောင်းသေးတယ်..."

လဲ့ချန်က ရိုးသားစွာ ချီးကျူးလိုက်သည်။

ချီလန်၏ အရုပ်ငယ်လေးများက ရွာထဲတွင် အလွန်လူကြိုက်များပြီး အချို့ကလေးများဆိုလျှင် ၎င်းတို့ကို ကြက်ဥများ သို့မဟုတ် တောသစ်သီးများနှင့်ပင် လဲလှယ်ရန် ဆန္ဒရှိကြကြောင်း သူ သိထား၏။

"ဟီးဟီး... ကျွန်မလည်း ပျော်စရာ ကောင်းတယ်လို့ ထင်ပါတယ်..."

ချီလန်က အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“အချိန်တော့ နည်းနည်း ပေးရတယ်... ဖူဝါအရုပ်လေးတစ်ရုပ် ယက်ဖို့ ရက်အတော်ကြာ အချိန်ယူရတယ်..."

"ဒါကို အနုစိတ်လက်ရာလို့ ခေါ်တယ်... ဖြည်းဖြည်းမှန်မှန် လုပ်ရင် အောင်မြင်မှာပဲ..."

လဲ့ချန်က သူမကို အားပေးလိုက်သည်။

"မင်း ပိုလုပ်နိုင်ရင် မြို့ပေါ်မှာတောင် သွားရောင်းလို့ ရနိုင်တယ်..."

"တကယ်လား..."

ချီလန်၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွား၏။ သူမက လက်မှုပညာ ကျွမ်းကျင်သော်လည်း စိတ်နှလုံးထဲတွင် ရိုးရာကျေးလက်အမျိုးသမီး တစ်ဦးသာ ဖြစ်နေသေးရာ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းများ လုပ်ဆောင်ရန် အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေသေးသည်။

"တကယ်ပေါ့..."

လဲ့ချန်က ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"နိုင်ငံတော်ရဲ့ မူဝါဒတွေက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုကောင်းလာပြီး လူတိုင်းကို ဘေးပေါက် စီးပွားရေးတွေလုပ်ဖို့ အားပေးနေပြီ... မင်း လုပ်ထားတဲ့ ဒီပစ္စည်းလေးတွေက လှပတဲ့အပြင် လက်တွေ့လည်း အသုံးကျတော့ သေချာပေါက် ဈေးကွက် ရှိလာမှာပါ..."

လဲ့ချန်သည် ငွေလုံလုံလောက်လောက် စုမိသည်နှင့် ချီလန်ကို ပြင်ပကမ္ဘာအား မြင်တွေ့စေရန် မြို့ပေါ်သို့ ခေါ်သွားရန် စီစဉ်နေ၏။

...

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် လဲ့ချန်က အားကော်ကို ခေါ်၍ တောင်ပေါ်သို့ တက်သွားသည်။

"အစ်ကိုချန်... အဲ့ခြေငါးလှမ်းမြွေက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် အစွမ်းထက်တယ်လို့ ထင်လား..."

အားကော်က လဲ့ချန်၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာရင်း စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"ခြေငါးလှမ်းမြွေဆိုတာ သိပ္ပံနာမည်အရ ချွန်မြက်သောနှာခေါင်းရှိတဲ့ မြွေပွေးမျိုးစိတ်ဖြစ်ပြီး အဆိပ် အလွန်ပြင်းတယ်... အကိုက်ခံရရင် ခြေငါးလှမ်းတောင် မလျှောက်နိုင်ဘဲ လဲကျသွားလိမ့်မယ်..."

လဲ့ချန်က စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်း သတိထားနေသရွေ့ အဆင်ပြေမှာပါ..."

အားကော်က နားလည်သကဲ့သို့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူက အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေဆဲဖြစ်၏။

"ကြည့်လိုက်... ဒါကကန့်မှုန့်ပဲ... မြွေတွေက ဒါကို အကြောက်ဆုံးပဲ..."

လဲ့ချန်က ဆီစိမ်စက္ကူထုပ်တစ်ထုပ်ကို ထုတ်ယူ၍ အားကော်ထံ ကမ်းပေးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ခဏနေ မြွေတွင်းကိုတွေ့ရင် မြွေကို အပြင်ထွက်လာအောင် တွင်းဝမှာ ကန့်မှုန့်တွေ ဖြူးလိုက်..."

အားကော်က တန်ဖိုးကြီး ရတနာတစ်ပါးကို ကိုင်ဆောင်ထားသကဲ့သို့ ကန့်မှုန့်ကို သေချာစွာ လှမ်းယူလိုက်၏။

လဲ့ချန်က အားကော်ကို ချုံပုတ်များ ထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်နေသော နေရာတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး မထင်မရှား ဂူပေါက်ဝ တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့နေရာမှာ မြွေတွင်းတစ်တွင်း ရှိရမယ်..."

အားကော်က တံတွေးကို ခဲယဉ်းစွာ မျိုချလိုက်ပြီး လဲ့ချန်၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ဂူပေါက်ဝ ပတ်လည်တွင် ကန့်မှုန့်များကို ဖြူးလိုက်၏။

ခဏအကြာတွင် ပန်းကန်လုံးခန့် တုတ်သော ခြေငါးလှမ်းမြွေကြီး းတစ်ကောင်က လျှာကို ထုတ်၍ ရှူးရှူးရှားရှား အသံပြုကာ တွင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အားကော်မှာ အလွန်တရာ ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် အနောက်သို့ ဆက်တိုက် ဆုတ်ခွာသွားပြီး လဲကျမတတ် ဖြစ်သွား၏။

လဲ့ချန်က အစွန်းတွင် သံချိတ် ချည်နှောင်ထားသော ဝါးလုံးရှည် တစ်ချောင်းကို တည်ငြိမ်စွာ ကောက်ယူလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ချိတ်ဆွဲလိုက်ရာ ခြေငါးလှမ်းမြွေ၏ အရေးကြီးသော နေရာကို မိသွားတော့သည်။

"မကြောက်နဲ့... ငါ ထိန်းချုပ်ထားတယ်..."

လဲ့ချန်က စကားပြောရင်းနှင့် ခြေငါးလှမ်းမြွေကို အထူးပြုလုပ်ထားသော ဂုံနီအိတ်ထဲသို့ ကျွမ်းကျင်စွာ ထည့်လိုက်၏။

မြွေများကို အကြိမ်အနည်းငယ် ဖမ်းမိပြီးနောက် အားကော်မှာ တဖြည်းဖြည်း ရဲရင့်လာသည်။ အစပိုင်းတွင် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင် မြွေများကို နှင်ထုတ်ရန် ကန့်မှုန့် အသုံးပြုခြင်းနှင့် အဆိပ်ပြင်းသော မြွေငယ်အချို့ကို ဖမ်းရန် ပိုက်ကွန်များ အသုံးပြုခြင်းစသည့် နည်းလမ်းအချို့ဖြင့် လဲ့ချန်ကို ကူညီပေးနိုင်နေပြီ ဖြစ်၏။

နေဝင်သွားသောအခါ တောင်တန်းများကို ရွှေနီရောင် အဆင်းဖြင့် ဆေးခြယ်ပေးလိုက်သည်။

လဲ့ချန်နှင့် အားကော်တို့က မြွေများ အပြည့်ပါသော အိတ်တစ်လုံးကို သယ်ဆောင်ကာ သီချင်းလေး ညည်းရင်း တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာကြ၏။

အားကော်မှာ အလွန်တရာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်နေသည်။

ဤတောင်ပေါ်ခရီးစဉ်က အလွန် အကျိုးရှိခဲ့၏။ အိတ်ထဲတွင် အနည်းဆုံး မြွေကတ္တီနှစ်ဆယ်ခန့် ရှိသည်။ တစ်ကတ္တီလျှင် ယွမ်တစ်ဆယ်နှုန်းဖြင့် တွက်လျှင် ယွမ်နှစ်ရာပင် ဖြစ်၏။

ဟုန်ချီဟိုတယ်၏ မီးဖိုချောင်သို့ ရောက်သောအခါ ထိုနေရာနှင့် ရင်းနှီးနေပြီဖြစ်သော လဲ့ချန်က မန်နေဂျာချင်းကို သွားရှာလိုက်သည်။

မန်နေဂျာချင်းက သူတို့ ဂုံနီအိတ်များ သယ်ဆောင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွား၏။

"ဟေး... ညီလေးလဲ့ချန်... ဒီနေ့ အများကြီး ရလာတာပဲ..."

"မဆိုးပါဘူး... အဆင်ပြေပါတယ်..."

လဲ့ချန်က နှိမ့်ချစွာ ပြုံး၍ ဂုံနီအိတ်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ အထဲတွင် တွန့်လိမ်နေဆဲ ဖြစ်သော ခြေငါးလှမ်းမြွေများ၊ မြွေဟောက်များနှင့် ဝါးမြွေစိမ်းများ ကဲ့သို့သော အဆိပ်ပြင်း မြွေများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

မန်နေဂျာချင်းမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး အနောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် အလျင်အမြန် ဆုတ်လိုက်၏။

"ဘုရားရေ... အကောင်ကြီးတွေချည်းပဲ... အဲ့ခြေငါးလှမ်းမြွေတွေက... ကျွတ်ကျွတ်... ပန်းကန်လုံးလောက်ကို တုတ်နေတာပဲ..."

"မန်နေဂျာချင်း... ကျေးဇူးပြုပြီး တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပြီး ဒီမြွေတွေက ဘယ်လောက်တန်လဲဆိုတာ ပြောပြပေးပါလား..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။

မန်နေဂျာချင်းက အထဲရှိ အရာများကို သေချာစွာ စစ်ဆေး၍ ချိန်ခွင်ဖြင့် ချိန်တွယ်လိုက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်၏။

"စုစုပေါင်း ၂၃ ဒသမ ၆ ကတ္တီ ရှိတယ်... အဲဒီတော့ ၂၃ ကတ္တီလို့ပဲ ထားလိုက်ပါ... တစ်ကတ္တီကို ယွမ်တစ်ဆယ်ဆိုတော့ စုစုပေါင်း ယွမ် နှစ်ရာ့သုံးဆယ်ပေါ့..."

သူက အံဆွဲထဲမှ ယွမ်နှစ်ရာ့သုံးဆယ်ကို ရေတွက်၍ လဲ့ချန်ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ညီလေး လဲ့ချန်... ရေတွက်ကြည့်လိုက်ဦး..."

လဲ့ချန်က ငွေများကို ယူ၍ သေချာစွာ ရေတွက်လိုက်ပြီး မှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ယွမ် တစ်ရာ့ဆယ့်ငါးကျပ်ကို ထုတ်ယူကာ အားကော်ထံ ကမ်းပေးလိုက်၏။

"ဒါက မင်းအတွက်..."

အားကော်က ထူထဲသော ငွေစက္ကူအထပ်လိုက်ကို ကိုင်ထားရာ သူ၏ လက်များက အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည်။

"အစ်ကိုချန်... ဒါ... ဒါက သိပ်များလွန်းတယ်..."

"တစ်ဝက်စီခွဲမယ်လို့ ငါတို့ သဘောတူထားတာလေ... ရော့ ယူလိုက်..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

“နောက်နောင် မင်း ကြိုးကြိုးစားစား အလုပ်လုပ်ရင် အခုလို အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရှိလာဦးမှာ..."

အားကော်မှာ အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် စကားပင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ ခေါင်းကိုသာ ဆက်တိုက် ညိတ်နေတော့သည်။

လဲ့ချန်နှင့် အားကော်တို့က ငွေများကို အိတ်ကပ်ထဲထည့်၍ ဟုန်ချီဟိုတယ်မှ မြူးတူးပျော်ရွှင်စွာ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြ၏။ အပြင်တွင် လုံးဝ မှောင်မိုက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ လမ်းမီးတိုင်များက မှိန်ပျပျ လင်းလက်နေပြီး လမ်းမများပေါ်တွင် လူသူကင်းမဲ့လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

သူတို့ မသိလိုက်သည်မှာ စားသောက်ဆိုင် အနောက်ဘက်ရှိ လမ်းကြား၏ အရိပ်များထဲမှ မျက်လုံးအစုံအချို့က သူတို့ကို စူးစိုက် ကြည့်ရှုနေကြခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ထိုလူများက အကြမ်းစား အထည်ဝတ်ရုံများနှင့် ကောက်ရိုးဖိနပ်များကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အမဲလိုက်သေနတ်များနှင့် တိရစ္ဆာန်ထောင်ချောက်များကို သယ်ဆောင်ထားကာ မုဆိုးများနှင့် တူနေသည်။

သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

"ကျစ်... ဟုန်ချီဟိုတယ်က ငါတို့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို လက်မခံတော့ဘူး... ဒီကောင်လေးနှစ်ကောင်က အားလုံးကို သိမ်းကျုံးယူသွားတာပဲ..."

အခန်း (၁၃၄) တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြဿနာရှာခြင်းနှင့် လဲ့ချန် ဖိအားပေးခြင်း

လဲ့ချန်နှင့် အားကော်တို့ ခြေအနည်းငယ်မျှ လှမ်းရုံသာ ရှိသေးချိန်တွင် သူတို့၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရ၏။

အကြမ်းထည် အဝတ်အစားများနှင့် ကောက်ရိုးဖိနပ်များကို စီးထားကာ အမဲလိုက်သေနတ်များနှင့် တိရစ္ဆာန်ထောင်ချောက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လူတစ်စုက သူတို့၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားကြသည်။

ဦးဆောင်လာသည့် လူ၏ မျက်နှာက ကြမ်းကြုတ်ခက်ထန်နေ၏။

" ကောင်လေးတို့... ဘယ်ကို အဲ့လောက်အလောတကြီး သွားမလို့လဲ..."

သူက ဩရှရှအသံဖြင့် မေးလိုက်ပြီး သူ၏ လေသံတွင် ရန်လိုမှုများကို ဖုံးကွယ်မထားပေ။

လဲ့ချန်က မျက်လုံးများကို ကျဉ်းလိုက်၏။

ဤလူများက မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိနေကြသည်။

သူက အားကော်ကို သူ့နောက်သို့ သတိဖြင့် ကွယ်လိုက်ပြီး ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကိုတို့... ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်ညီက တောင်ပေါ်ကနေ ဆင်းလာပြီး အိမ်ပြန်တော့မလို့ပါ..."

"အိမ်ပြန်မလို့ ဟုတ်လား..."

မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူက သရော်လိုက်၏။

"မင်းတို့ ဟုန်ချီဟိုတယ်ကို သွားမလို့ မဟုတ်ဘူးလား... အဲ့ဂုံနီအိတ်ထဲမှာ အပြည့်ပါလာတာ မြွေတွေ မဟုတ်လား..."

လဲ့ချန်က ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိဘဲ ချက်ချင်း ဝန်ခံလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... မြွေတွေပါ... အစ်ကိုတို့ကရော ဒါတွေကို စိတ်ဝင်စားလို့လား..."

"စိတ်ဝင်စားရမှာလား... ငါတို့က အမဲလိုက်ပြီး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုနေတာကွ..."

မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူက ကြမ်းတမ်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"အခု ဟုန်ချီဟိုတယ်ရဲ့ အလုပ်တွေကို မင်းတို့ ကောင်လေး နှစ်ယောက်က လုယူသွားပြီ... ပြောစမ်း... ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုရှင်းကြမလဲ..."

ဤလူများက သူတို့၏ အလုပ်ကို မနာလို ဖြစ်နေကြကြောင်း လဲ့ချန် တစ်မုဟုတ်ချင်း နားလည်သွားသည်။

သူ ဒေါသကို မြိုသိပ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ စကားပြောရန် ကြိုးစားရင်း ဆိုလိုက်၏။

"အစ်ကိုတို့... ဒီအလုပ်က ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း လုပ်လို့ရတာ မဟုတ်ပါဘူး... လူတိုင်းက ကိုယ့်အရည်အချင်းနဲ့ကိုယ် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုနေကြတာပဲ... ဘာတွေရန်ဖြစ်စရာ လိုလို့လဲ..."

"အပိုစကားတွေ ပြောမနေနဲ့..."

မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူက စိတ်မရှည်စွာ လက်ကာပြလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ မင်းတို့အတွက် ရွေးချယ်စရာနှစ်ခုပဲရှိတယ်... မြွေတွေကို ထားခဲ့မလား... ဒါမှမဟုတ် ခြေတစ်ဖက် အဖြတ်ခံပြီး နောက်တစ်ခါ အမဲလိုက်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့တော့..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အားကော်မှာ ဒေါသအိုး ပေါက်ကွဲသွားတော့၏။ သူက အင်္ကျီလက်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူကို လက်ညှိုးထိုးကာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"ခွေးကောင်... မင်းပါးစပ်ကို ဆင်ခြင်စမ်း... မင်း ပစ္စည်းလုချင်ရင် လုချင်တယ်လို့သာ ပြောစမ်းပါ... အပိုတွေ လာပြောမနေနဲ့..."

သူ့နောက်မှ လူသန်ကြီးများကလည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။

"ခွေးကောင်လေး... မင်း သေချင်နေတာလား..."

"အစ်ကိုချန်... သူတို့ကို အချိန်ကုန်ခံပြီး စကားပြောမနေနဲ့တော့... ချကြမယ်..."

ငယ်ရွယ်ပြီး သွေးဆူလွယ်သော အားကော်မှာ လက်ပါချင်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

လဲ့ချန် စကားမပြောနိုင်မီမှာပင် အားကော်က ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားပြီး မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူ၏ မျက်နှာကို လက်သီးဖြင့် ထိုးချလိုက်၏။

မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူမှာ ထိုလက်သီးချက်ကြောင့် ယိမ်းယိုင်သွားပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ့လက်သီးများကို ဝှေ့ယမ်းကာ အားကော်ထံ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးဝင်သွားသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်မှာ လုံးထွေး သတ်ပုတ်သွားကြပြီး လက်သီးချက်များနှင့် ခြေကန်ချက်များကို အပြန်အလှန် ဖလှယ်ကာ ပြင်းထန်ပြီး အကြိတ်အနယ် ရှိလှသော တိုက်ပွဲတစ်ခုကို ဆင်နွှဲနေကြ၏။

လဲ့ချန်က ဘေးမှနေ၍ စောင့်ကြည့်နေပြီး ဤမုဆိုးများအားလုံးမှာ ကျွမ်းကျင်မှုရှိကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့၏ သိုင်းကွက်များက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး တိုက်ခိုက်ရေး သင်တန်းဆင်းများ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှ၏။

အားကော်မှာ ငယ်ရွယ်ပြီး ခွန်အားကြီးသော်လည်း လူအင်အား မမျှသဖြင့် တဖြည်းဖြည်း နောက်ဆုတ်လာရသည်။

လဲ့ချန်က အချိန်ဆွဲ၍ မရတော့ကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် ဂုံနီအိတ်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ချလိုက်၏။

၎င်းကို မြင်သောအခါ လဲ့ချန် အရှုံးပေးလိုက်ပြီဟု ထင်မှတ်ကာ မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူအပါအဝင် သူ၏ လူများက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

"မင်းက ဒါကို ပေးရလောက်အောင်တော့ လည်ပတ်သားပဲ... ဒါကို ငါ ယူသွားမယ်... နောက်တစ်ခါ ငါ့အလုပ်ကို လုဖို့ ကြိုးစားရင်တော့ မင်း သေပြီသာမှတ်..."

သူတို့ အောင်ပွဲခံ၍ ပျော်ရွှင်နေဆဲမှာပင် လဲ့ချန်က စတင် လှုပ်ရှားလိုက်၏။

လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်သော အဟုန်ဖြင့် သူက မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူထံ ပြေးဝင်သွားပြီး မေးရိုးကို အားပြင်းသော လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ထိုးထည့်လိုက်သည်။

မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူမှာ သနားစဖွယ် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပက်လက်လန် ပြုတ်ကျသွားကာ အချိန်အတန်ကြာသည်အထိ ထမလာနိုင်တော့ပေ။

လဲ့ချန်က ထိုမျှနှင့် ရပ်တန့်မသွားချေ။ သူက လျှပ်စီးသဖွယ် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး မုဆိုးများကြားတွင် တိုးဝင်ကာ လက်သီးရော ခြေထောက်ပါ အသုံးပြု၍ တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက အသေအလဲ ဖြစ်နေ၏။

ဤမုဆိုးများမှာ တောင့်တင်းခိုင်မာပြီး ခွန်အားကြီးမားကြသော်လည်း လဲ့ချန်၏ ရှေ့တွင် စက္ကူကဲ့သို့ ပျော့ညံ့နေပြီး အလွယ်တကူ ထိခိုက်လွယ်လှသည်။

အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် မုဆိုးများအားလုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကြပြီး နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ် ညည်းတွားနေကြ၏။

လဲ့ချန်က ကိုယ်ပေါ်မှ ဖုန်များကို ခါချလိုက်ပြီး အားကော်ထံ လျှောက်သွားကာ သူ့ကို တွဲထူလိုက်သည်။

"မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား..."

အားကော်က ခေါင်းယမ်းကာ ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... အစ်ကိုက တကယ် တော်တာပဲ... ဒီကောင်တွေက အစ်ကို့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်တွေ မဟုတ်ဘူး..."

လဲ့ချန် ပြုံးလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်မှ ဂုံနီအိတ်ကို ကောက်ယူကာ အားကော်ကို ပြောလိုက်သည်။

"အိမ်ပြန်ကြစို့..."

...

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် လဲ့ချန် အလွန်စောစော ထလိုက်ပြီး ပြုတ်ထားသော ကြက်ဥအနည်းငယ်ကို ယူကာ အားကော်နှင့်အတူ ခရိုင်မြို့တော်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ထွက်လာခဲ့၏။

ဟုန်ချီဟိုတယ်၏ စီးပွားရေးမှာ ကောင်းမွန်နေပြီး လူများကလည်း ငွေပေးချေရန် လျင်မြန်ကြသော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူ့ကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည့်အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ထိုမုဆိုးများက သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားနေကြောင်း သိသာလှပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကို ခိုင်းစေနေခြင်း ဖြစ်နိုင်၏။

ဤကိစ္စ၏ နောက်ကွယ်တွင် မည်မျှ နက်ရှိုင်းသော အရာများ ရှိနေသည်ကို သူ ရှာဖွေဖော်ထုတ်ရန် လိုအပ်သည်။

ခရိုင်မြို့တော်တွင် နံနက်ခင်း မြူနှင်းများ မကွဲသေးဘဲ လမ်းမများပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်သွားလာသူ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။

နိုင်ငံတော်ပိုင် စားသောက်ဆိုင်၏ တံခါးများကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထား၏။ လဲ့ချန်က ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။ အချိန်အနည်းငယ်အကြာတွင် အိပ်မှုန်စုံမွှား ဖြစ်နေသော စားပွဲထိုးတစ်ယောက်က တံခါးကို လာဖွင့်ပေးသည်။

"မန်နေဂျာချင်းရှိလား... သူနဲ့ စကားနည်းနည်းလောက် ပြောစရာရှိလို့ပါ..."

လဲ့ချန်က ပြောလိုက်၏။

စားပွဲထိုးက သမ်းဝေလိုက်သည်။

"မန်နေဂျာ မရောက်သေးဘူး... နောက်မှ ပြန်လာခဲ့..."

လဲ့ချန်က စီးကရက် တစ်လိပ်ကို ထုတ်၍ သူ့ကို ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်၏။

"ညီလေး... ဒီကိစ္စက အတော့်ကို အရေးကြီးနေလို့ ကူညီပါဦး..."

စားပွဲထိုးက စီးကရက်ကို ယူလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ကောင်းပြီလေ... အထဲဝင်ပြီး ခဏစောင့်..."

လဲ့ချန်နှင့် အားကော်တို့ စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားကြပြီး လူရှင်းနေသော ဧည့်ခန်းဆောင်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ကြ၏။

နာရီဝက်ခန့် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် မန်နေဂျာချင်း ရောက်လာသည်။

မန်နေဂျာချင်း ထွက်လာသောအခါ သူ၏ လက်ထဲတွင် အလူမီနီယမ် ထမင်းဘူး တစ်ဘူးကို ကိုင်ထားပြီး အထဲမှ ထမင်းဖြူများကို မွှေနှောက်နေ၏။

လဲ့ချန်ကို မြင်သောအခါ သူက တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်။

"ဟေး... ညီလေးလဲ့... ဒီနေ့ ဘယ်လိုဖြစ်လို့စောစော ရောက်လာတာလဲ... ပစ္စည်းကောင်းတွေ ထပ်ရလာပြန်ပြီလား..."

"မန်နေဂျာချင်း သဘောကျလို့ ဝမ်းသာပါတယ်..."

လဲ့ချန်က ဟန်ဆောင်အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့ အဲ့သေးငယ်တဲ့ကိစ္စအတွက် ဒီနေ့ ကျွန်တော် ရောက်လာတာ မဟုတ်ဘူး..."

"အိုး... တခြားကိစ္စ ရှိသေးလို့လား..."

မန်နေဂျာချင်းက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

"မနေ့က ကျွန်တော် ပြဿနာနည်းနည်း ကြုံခဲ့ရတယ်... မုဆိုးတချို့က ကျွန်တော် သူတို့အလုပ်ကို လုတယ်ဆိုပြီး လမ်းလာပိတ်ကြတယ်..."

လဲ့ချန်က မန်နေဂျာချင်း၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"မန်နေဂျာချင်း... ခင်ဗျားက ဒီခရိုင်မှာ အဆက်အသွယ် အတော်များများ ရှိတယ်လေ... ဒီကိစ္စက ခင်ဗျားနဲ့ တစ်ခုခု ပတ်သက်နေသလားလို့ မေးချင်ပါတယ်..."

မန်နေဂျာချင်းက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာက မည်းမှောင်သွားသည်။

"လဲ့ချန်... မင်းက ဘာသဘောနဲ့ ပြောတာလဲ... နိုင်ငံတော်ပိုင် စားသောက်ဆိုင်ရဲ့ မန်နေဂျာတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ငါက အဲ့လိုယုတ်မာတဲ့ အလုပ်မျိုး လုပ်ပါ့မလား..."

"ဒါကတော့ ပြောရခက်ပါတယ်..."

လဲ့ချန်က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်၏။

"မန်နေဂျာချင်းသာ အမှန်အတိုင်း မပြောဘူးဆိုရင် ကျွန်တော် စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ လက်လျှော့လိုက်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်..."

မန်နေဂျာချင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ လဲ့ချန်က ဤမျှ ပြတ်သားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ဤမြွေများ၏ အရည်အသွေးက တကယ့်ကို ကောင်းမွန်လှရာ ဤထောက်ပံ့မှုကို လက်လွတ်ရမည ဆိုလျှင် အလွန်နှမြောစရာ ကောင်းလှ၏။

"လဲ့ချန်... စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ပါနဲ့..."

မန်နေဂျာချင်း၏ လေသံက ပျော့ပျောင်းသွားသည်။

"ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါ အသေးစိတ် တချို့တော့ သိထားပါတယ်..."

လဲ့ချန်က ကျိတ်၍ သရော်လိုက်၏။ တစ်ခုခုတော့ သေချာပေါက် မှားယွင်းနေသည်။

"အဲဒီမုဆိုးတွေက အရင်တုန်းက ငါတို့ စားသောက်ဆိုင်နဲ့ အလုပ်တွဲလုပ်ခဲ့ကြတာလေ... မင်းက သူတို့ရဲ့ အလုပ်ကို လုယူသွားတော့ သူတို့ မကျေမနပ်ဖြစ်တာ သဘာဝပါပဲ..."

မန်နေဂျာချင်းက ရှင်းပြလိုက်၏။

လဲ့ချန်က မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းလိုက်ပြီး မန်နေဂျာချင်း၏ စကားများကို နားထောင်ပြီးနောက် "အိုး..." ဟူ၍ ရှည်လျားစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

စားပွဲတွင် ထိုင်နေသော အားကော်မှာ လဲ့ချန်ကို ခိုးမကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွား၏။ ဤအသံကို သူ မှတ်မိသည်။ အစ်ကိုချန်က သူ၏ ဒေါသကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"သူတို့ရဲ့ ပုံစံကိုကြည့်ရတာ မုဆိုးတွေက ရွာတစ်ရွာတည်းက ဖြစ်ပုံရတယ်..."

လဲ့ချန်က နှာခေါင်းထိပ်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သာမန်ကာလျှံကာဖြင့် မေးလိုက်၏။

"မန်နေဂျာချင်း... သူတို့က ဘယ်ရွာကလဲဆိုတာ ကျွန်တော့်ကို ထပ်ပြောပြလို့ ရမလား..."

မန်နေဂျာချင်းမှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သော လေသံကြောင့် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။ လဲ့ချန်၏ အမေးက တမင် ရည်ရွယ်ချက် ရှိသလား၊ မရှိဘူးလားဆိုတာ သူ မသေချာသော်လည်း သူ မဖြေဘဲ နေ၍ မရချေ။

သူက ဘေးဘီဝဲယာသို့ အကဲခတ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

"သူတို့က ခရိုင်မြို့တော်နဲ့ မဝေးတဲ့ နျူပေရွာကပါ...ညီလေးလဲ့... အဲ့တောသူတောင်သားတွေက အမြင်ကျဉ်းတယ်... စီးပွားရေး အခွင့်အလမ်း မြင်တာနဲ့ လောဘတက်ကြတာပဲ... ရင်ထဲ မထားပါနဲ့..."

"နျူပေရွာ..."

လဲ့ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်ခြည်း လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။