အခန်း (၁၃၇-၁၃၈)

အခန်း (၁၃၇) မြွေမွေးမြူရေးခြံ

ဒုတိယပိုင်းကို ဖတ်ရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက ပို၍ တည်ကြည်လေးနက်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်၏။

"အင်း... အဘိုးလင်က ငါတို့ မိတ်ဆွေဟောင်းတွေအပေါ် သံယောဇဉ် ရှိနေတုန်းပဲ..."

"စာထဲမှာ သူပြောထားတာက နိုင်ငံတော်ပိုင် စားသောက်ဆိုင်တွေရဲ့ စာရင်းက ငါတို့ကို အခုကစပြီး အလုပ်တွေကို လမ်းမှန်ကနေ လုပ်ဖို့နဲ့ လူမိုက်တွေလို မလုပ်ဖို့ သတိပေးထားတာတဲ့..."

ပိုင်လောင်ဆန်းမှာ ခြေခေါက်ကျသွားပြီး လဲကျမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

ဦးလေးကျိုးက ပိုင်လောင်ဆန်းကို အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"တတိယညီ... အခု နားလည်ပြီလား... ငါတို့က အသက်အရွယ်ကို အားကိုးပြီး ဆက်ဗိုလ်ကျနေရင် မျက်နှာပန်းလှမှာ မဟုတ်တော့ဘူး..."

"ဒီနေ့တော့ ဒါပါပဲ... နောက်ဆိုရင် တရားမျှတစွာ ယှဉ်ပြိုင်ကြမယ်... ဘယ်သူမှ ကွယ်ရာမှာ ယုတ်မာတဲ့ အကွက်တွေ မသုံးရဘူး..."

ပိုင်လောင်ဆန်း၏ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘာမျှမပြောတော့ဘဲ ခပ်တိုးတိုးသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့..."

မျောက်ပိန်နှင့် တူသော သူ၏ တပည့်ဖြစ်သူက ရှေ့တိုး၍ အော်ဟစ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ပိုင်လောင်ဆန်းက သူ့ကို ကန်ထုတ်လိုက်၏။

"ပါးစပ်ပိတ်ထား..."

လဲ့ချန်က ကျေးဇူးတင်သည့်အနေဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်၍ ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေးကျိုး..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ပိုင်လောင်ဆန်းကို တစ်ချက် ထပ်ကြည့်လိုက်၏။

လဲ့ချန်က သတိပေးသည့် လေသံဖြင့် ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့အားလုံးက တစ်ရွာတည်းသားတွေပါ... တကယ်လို့ ခင်ဗျားတို့ တကယ် အခက်အခဲရှိနေရင် ငါတို့ တိုင်ပင်လို့ ရတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို ထပ်ပြီး ခြိမ်းခြောက်ရဲရင် အဘိုးလင်ရဲ့ မျက်နှာကိုတောင် ငါ ထောက်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လဲ့ချန်က နောက်သို့ လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ ထွက်ခွာသွားရာ ပိုင်လောင်ဆန်းမှာ မျက်နှာ နီတစ်ချက် ဖြူတစ်ချက်ဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

ဦးလေးကျိုးက ကျေနပ်ပုံ မရသော ပိုင်လောင်ဆန်း၏ မျက်နှာကို ကြည့်၍ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး သူ၏ တုတ်ကောက်ဖြင့် မြေပြင်ကို ခေါက်လိုက်၏။

"လောင်ဆန်း... မင်း ဟိုစုံစမ်း ဒီစုံစမ်း လုပ်ကြည့်ရင် လဲ့ချန်ရဲ့ နာမည်ကို သိနိုင်ပါတယ်..."

"သူက ရွာမှာ အတော်ဆုံး မုဆိုးပဲ... သူ့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေက ထိပ်တန်းပဲ... ပတ်ဝန်းကျင်က လူတိုင်း သူ့ကို သိတယ်..."

"မင်းရဲ့ ခွန်အားနဲ့ဆိုရင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... နောက်ဆို ဂရုစိုက်ပြီး သူ့ကို ထပ်မရန်စနဲ့တော့..."

ပိုင်လောင်ဆန်းမှာ လည်ချောင်းထဲတွင် ငါးရိုး စူးနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက ငြင်းခုံချင်သော်လည်း မရဲသဖြင့် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့၏။

သူက စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ ဤကောင်လေးက သူ့ကိုယ်သူ အရေးပါလှပြီဟု ထင်နေတာပဲ။

သို့သော်လည်း အဘိုးလင်၏ စာက...

*ရှေ့လျှောက် ငါ ပိုပြီး သတိထားရတော့မယ် ထင်တယ်*

ယခုကာလ၌ နိုင်ငံတော်ပိုင် စားသောက်ဆိုင်များဆီမှ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းများကို လုယူရန် ပိုခက်ခဲလာလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

လဲ့ချန်နှင့် အားကော်တို့က အိမ်အပြန်လမ်း တစ်လျှောက်လုံး ရယ်မော စကားပြောလာခဲ့ကြ၏။

လမ်းခရီး၌ အားကော်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စကားများနေခဲ့သည်။

"အစ်ကိုချန်... အစ်ကို ဒီနေ့ တကယ် မိုက်တာပဲ..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။

"ကဲပါ... ငါ့ကို မြှောက်ပင့်မနေပါနဲ့တော့... ဒီနေ့ကိစ္စက အဘိုးလင်ရဲ့ စာကြောင့်ပါ... သိုင်းလောကမှာ အဘိုးကြီးရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက တကယ်ကို အလကား မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်..."

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဟင်းနံ့များ လွင့်ပျံလာပြီး ချီလန်မှာ မီးဖိုချောင်၌ အလုပ်များနေသည်။

"ပြန်ရောက်ပြီလား... သွား လက်ဆေးပြီး ထမင်းစားတော့လေ..."

ချီလန်၏ နူးညံ့သော အသံတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ရောယှက်နေ၏။

လဲ့ချန် ထိုင်လိုက်သည်နှင့် ရှောင်ရှောင်က ပြေးလာပြီး သူ၏ ခြေထောက်ကို ဖက်ကာ ကလေးသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အဖေ... ယနေ့ရော မြွေသွားဖမ်းပြန်တာလား... နောက် မသွားပါနဲ့တော့နော်... ရှောင်ရှောင် ကြောက်တယ်..."

ချီလန်ကလည်း တူများကို ချ၍ လဲ့ချန်၏ အနားသို့ လျှောက်လာပြီး သူ၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ရင်း မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်မှုများဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ချန်... ရှင် အရမ်းတော်မှန်း ကျွန်မ သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အမဲလိုက်တာက အန္တရာယ များတုန်းပဲလေ..."

"တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် ရှောင်ရှောင်နဲ့ ကျွန်မ ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ..."

ဇနီးနှင့် သမီးဖြစ်သူတို့၏ မျက်လုံးများမှ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လဲ့ချန်၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန်းခယ်ချင်းနှင့် ဆွေးနွေးခဲ့သည့် မြွေမွေးမြူရေး အကြံဉာဏ်ကို သတိရသွားသည်။

"မပူပါနဲ့... ကိုယ် ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ ကိုယ် သိပါတယ်..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ သမီးဖြစ်သူ၏ ဆံပင်များကို ဖွလိုက်ပြီးနောက် ချီလန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။

"မင်းကို ကိုယ် ကတိပေးပါတယ်... နောက်ဆိုရင် အမဲလိုက်တာကို လျှော့ဖို့ ကိုယ် ကြိုးစားပါ့မယ်... ကိုယ် မကြာသေးခင်က ကိစ္စတစ်ခုကို တွေးနေခဲ့တာ... အဲဒါသာ အဆင်ပြေသွားရင် ငါတို့ ခုလိုအန္တရာယ်များစရာ မလိုတော့ဘူး..."

ချီလန်က နားမလည်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘာကိစ္စလဲ..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

"အခုလောလောဆယ်တော့ လျှို့ဝှက်ထားဦးမယ်... ပြီးမှ မင်းကို ပြောပြမယ်... အတိုချုပ်ပြောရရင် အမဲလိုက်တာထက် ပိုလုံခြုံပြီး ပိုက်ဆံလည်း ပိုရမယ်ဆိုတာ အာမခံတယ်..."

လဲ့ချန်၏ ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချီလန်နှင့် သူမ၏ သမီးလေးတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ပြုံးလိုက်ကြသည်။

အမှန်တကယ်တော့ လဲ့ချန်က သူ၏ ယခင်ဘဝ၌ စစ်သည်တော်များ၏ ဘုရင်တစ်ပါးဖြစ်ခဲ့ပြီး အမဲလိုက်ခြင်းက သူ့အတွက် သာမန်ကိစ္စ တစ်ခုမျှသာဖြစ်ကာ ပြောပလောက်သည့် အရာမဟုတ်ကြောင်း စိတ်ထဲတွင် သိနေ၏။

သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင် သူ့၌ ဇနီးနှင့် သမီးရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့် အမြဲတမ်း အန္တရာယ် များနေသည့် ထိုဘဝမျိုးကို ဆက်၍ မနေချင်တော့ချေ။

...

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် လဲ့ချန်က နွားလှည်းကို မောင်းနှင်၍ ခရိုင်မြို့တော်ဆီသို့ တဂျောက်ဂျောက် မြည်သံများဖြင့် ထွက်လာခဲ့သည်။

သူက သီချင်းလေး တအေးအေးညည်းရင်း ကျန်းခယ်ချင်းနှင့် သူ၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို စဉ်းစားလာခဲ့၏။

ဤသည်က အလွန်ကောင်းသော အခွင့်အရေး တစ်ရပ်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တကယ်တမ်းသာ လုပ်ဖြစ်သွားလျှင် လေထဲမိုးထဲတွင် အလုပ်လုပ်စရာ မလိုတော့ဘဲ ငွေများများ ပိုရှာနိုင်မည်ဖြစ်ကာ ချီလန်နှင့် ရှောင်ရှောင်တို့လည်း ကောင်းမွန်သော ဘဝတစ်ခုတွင် နေထိုင်နိုင်မည် ဖြစ်၏။

နိုင်ငံတော်ပိုင် စားသောက်ဆိုင် အဝင်ဝသို့ ရောက်သောအခါ လဲ့ချန်က ဖုန်များကို ခါထုတ်၍ အထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

မန်နေဂျာချင်းက ကောင်တာနောက်တွင် ထိုင်၍ ပေသီး တွက်နေစဉ် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ လဲ့ချန်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူ၏ အပြုံးက ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားသည်။ ဤလူက မနေ့က ပြဿနာ လာရှာသွားပြီး ယနေ့ ဘာလာလုပ်ပြန်တာလဲ။

သူက ဘာပစ္စည်းမှလည်း ယူမလာခဲ့ပေ။ သူက ပြဿနာ လာရှာပြန်တာလား။ မန်နေဂျာချင်းက စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

*ဒီကောင်လေးက တကယ့်ကို အနှောင့်အယှက်ပေးတဲ့ တစ္ဆေလိုပဲ... ငါ့ဆီကနေ ငွေညှစ်ဖို့ ထပ်ကြိုးစားမလို့လား..*

မန်နေဂျာချင်း၏ ရင်ထဲတွင် တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေသော်လည်း မျက်နှာပေါ်တွင်မူ ဟန်ဆောင်အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးထား၏။

"အိုး... ညီလေးလဲ့ချန်... ဒီနေ့ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ... နေ့လယ်စာ စားမလို့လား... ဒီနေ့ ဝက်သားနီနှပ်ရှိတယ်... နည်းနည်းလောက် စားမလား..."

လဲ့ချန်က သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"မန်နေဂျာချင်း... ကျွန်တော်က ထမင်းစားဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူး... သူဌေးကျန်းကို လာရှာတာ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မန်နေဂျာချင်း၏ ရင်ထဲတွင် ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိ၏။

*ဒုက္ခပါပဲ... ဒီကောင်လေးက သူဌေးကို လာတွေ့တာကိုး…*

*သူက သူဌေးကို တိုင်တောဖို့ စီစဉ်နေတာလား…*

သူ၏ မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီ ကစားသွားပြီး ချက်ချင်းပင် အခက်တွေ့နေသည့် အမူအရာမျိုး လုပ်ပြလိုက်သည်။

"အဘိုးကြီးကျန်းက မရှိဘူး... သူ မနက်စောစောကတည်းက အပြင်ထွက်သွားတာ... ဘယ်သွားမှန်း မသိဘူး..."

လဲ့ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"သူ ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ..."

မန်နေဂျာချင်းက မသိချင်ယောင် ဆက်ဆောင်နေသည်။

"အတိအကျတော့ မပြောတတ်ဘူး... မနက်ဖြန်မှ ပြန်လာခဲ့ပါလား..."

မန်နေဂျာချင်းက တမင်တကာ ဆင်ခြေပေးနေခြင်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း လဲ့ချန် စိတ်ထဲတွင် သိလိုက်၏။

သူက ဒေါသမထွက်ဘဲ ခပ်ဖျော့ဖျော့သာ ပြုံးလိုက်သည်။

"မန်နေဂျာချင်း... ခင်ဗျား မေ့သွားပြီလား... ခင်ဗျားတို့ စားသောက်ဆိုင်မှာ ဖုန်းနံပါတ် ရှိတယ်လေ..."

မန်နေဂျာချင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် အနေခက်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။

“ငါ့ မှတ်ဉာဏ်ကိုပဲ ကြည့်ပါတော့... တကယ် ဟုတ်တာပဲ... ဖုန်းရှိတယ်... ဖုန်းရှိတယ်... အဘိုးကြီးကျန်းဆီ အခုပဲ ဖုန်းဆက်လိုက်ပါ့မယ်..."

သူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူဌေးကြီးထံ ဖုန်းဆက်ရန် အထဲသို့ ဝင်သွားရုံမှလွဲ၍ သူ လုပ်နိုင်သည့်အရာ ဘာမျှ မရှိတော့ချေ။

ဖုန်းချပြီးနောက် မန်နေဂျာချင်းက လဲ့ချန်ကို ပြောလိုက်သည်။

“သူဌေးက မကြာခင် ရောက်လာမယ်လို့ ပြောတယ်... ခဏလောက် စောင့်ပါဦး..."

မကြာမီမှာပင် ကျန်းခယ်ချင်းက အမောတကောဖြင့် စားသောက်ဆိုင် အတွင်းသို့ ပြေးဝင်လာ၏။ သူက လဲ့ချန်ကို မြင်သည်နှင့် ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ချန်ဇီ... မင်း ရောက်နေတာကိုး... မင်း စဉ်းစားပြီးပြီလား..."

လဲ့ချန်ကလည်း ပြုံး၍ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

"သူဌေးကျန်း... အခုလို လာပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

သူတို့နှစ်ယောက်က တိတ်ဆိတ်သည့် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ကြပြီး ကျန်းခယ်ချင်းက မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်၏။

"ချန်ဇီ... မင်းက ငါနဲ့ တကယ် ပူးပေါင်းဖို့ ဆန္ဒရှိတာလား..."

လဲ့ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သူဌေးကျန်း... ခင်ဗျား ပြောတဲ့ မြွေမွေးမြူရေးက အလားအလာ အများကြီးရှိတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်... တစ်ညလုံး စဉ်းစားကြည့်တာ ဖြစ်နိုင်ချေရှိပါတယ်..."

ကျန်းခယ်ချင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စားပွဲကို ရိုက်လိုက်၏။

"မင်း အမြင်ကျယ်မယ်ဆိုတာ ငါ သိပြီးသားပါ... ဒါဆို ဘယ်တော့ စလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ..."

လဲ့ချန်က တစ်ခဏမျှ ချီတုံချတုံ ဖြစ်သွားသည်။

"သူဌေးကျန်း... ကျွန်တော့်ဆီမှာ ပိုက်ဆံ သိပ်များများစားစား မရှိဘူး... ခင်ဗျား သိတဲ့အတိုင်းပဲ..."

ကျန်းခယ်ချင်းက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။

"ချန်ဇီ... မင်းက ဘာလို့ ငါနဲ့ အားနာနေရတာလဲ... ရန်ပုံငွေအတွက် မပူနဲ့... အားလုံးကို ငါ တာဝန်ယူမယ်... မင်းက နည်းပညာပိုင်းကိုပဲ အာရုံစိုက်ထား..."

လဲ့ချန်က ကျန်းခယ်ချင်းကို ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"သူဌေးကျန်း... ခင်ဗျားက တကယ်သဘောကောင်းတယ်..."

ကျန်းခယ်ချင်းက သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

“ငါတို့က ညီအစ်ကိုတွေပဲ... အရမ်းကြီး တရားဝင် ဖြစ်နေစရာ မလိုပါဘူး..."

"ဒါနဲ့... ချန်ဇီ... မင်းက မွေးမြူရေးခြံကို ဘယ်မှာ ဆောက်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ..."

လဲ့ချန်က တစ်ခဏမျှ တွေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ ရွာမှာ စက်ရုံတွေဆောက်ဖို့ သုံးလို့ရတဲ့ မြေလွတ်တွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်... ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ ရွာက တောင်တွေနဲ့ နီးတဲ့အတွက် မြွေဖမ်းဖို့လည်း အဆင်ပြေတယ်..."

အခန်း (၁၃၈) ရန်ပုံငွေရရှိပြီ

ကျန်းခယ်ချင်းက သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်၍ တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်၏။

"ချန်ဇီ... မင်းရဲ့ အစီအစဉ်က မဆိုးပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါက မြွေမွေးမြူရေးကို အရင်က တစ်ခါမှ မလုပ်ဖူးတော့ သိပ်မသေချာဘူး..."

"ဒီလိုလုပ်ပါလား... ငါ မင်းတို့ရွာကို အရင်သွားကြည့်မယ်... ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေတွေ ဘာတွေ လေ့လာပြီးမှ ဆုံးဖြတ်မယ်လေ... ဘယ်လိုလဲ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့ချန်က အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ရတာပေါ့ သူဌေးကျန်း... ခင်ဗျား ဘယ်တော့ အားလဲ... ကျွန်တော် လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်..."

ကျန်းခယ်ချင်းက မှတ်စုစာအုပ်ငယ် တစ်အုပ်ကို ထုတ်၍ လှန်လှောကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"မနက်ဖြန် သွားကြတာပေါ့... မနက်ဖြန်မနက် ငါ ကားမောင်းပြီး လာခဲ့မယ်..."

"ကောင်းပါပြီ..."

လဲ့ချန်က လိုလိုလားလားပင် သဘောတူလိုက်ပြီး ရွာ၏ အနောက်ဘက်စွန်းရှိ မြေလွတ်မြေရိုင်းကို မည်သို့ အကျိုးရှိရှိ အသုံးချရမည်ကို စဉ်းစားစီစဉ်နေလေပြီ။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် အစိမ်းရောင် ဂျစ်ကားတစ်စီးက ရှီရွှေရွာထဲသို့ တဂျောက်ဂျောက် မြည်သံများဖြင့် ဝင်ရောက်လာ၏။

ဤသည်က ရှားရှားပါးပါး မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် ရွာမှ ကလေးများအားလုံး ကားနောက်သို့ လိုက်ပြေးကြရာ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ဖုန်မှုန့်များ တထောင်းထောင်း ထသွားသည်။

ကျန်းခယ်ချင်းက ကားမောင်းလာပြီး လဲ့ချန်က ဘေးခုံတွင် ထိုင်၍ လမ်းတစ်လျှောက် ကျန်းခယ်ချင်းကို ရွာအကြောင်း မိတ်ဆက်ပေးလာခဲ့၏။

"သူဌေးကျန်း... ကြည့်ပါဦး... ကျွန်တော်တို့ ရွာက တောင်တွေကို ကျောထောက်နောက်ခံ ပြုထားပြီး သစ်ပင်ပန်းမန်တွေလည်း စိမ်းလမ်းစိုပြည်တယ်... ပြီးတော့ မြွေတွေလည်း အများကြီး ရှိတယ်... မြွေမွေးမြူရေးအတွက်ကတော့ ဖုန်းရွှေအရ တကယ့် ရတနာမြေပါပဲ..."

လဲ့ချန်က အဝေးမှ တောင်တန်းကြီးများကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း တက်ကြွစွာ ပြောဆိုနေသည်။

နေကာမျက်မှန်ကို တပ်ဆင်ထားသော ကျန်းခယ်ချင်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှု၍ ပြောလိုက်၏။

“အင်း... ပတ်ဝန်းကျင်ကတော့ တကယ် ကောင်းပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မြွေမွေးမြူရေးက နည်းပညာ မြင့်မြင့်မားမား လိုအပ်တယ်... လွယ်ကူတဲ့ အလုပ်တော့ မဟုတ်ဘူး..."

လဲ့ချန်က သူ့ရင်ဘတ်ကို ပုတ်၍ ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သူဌေးကျန်း... မပူပါနဲ့... နည်းပညာပိုင်းကို ကျွန်တော် တာဝန်ယူပါတယ်... ကျွန်တော်က တောင်ပေါ်မှာ ကြီးပြင်းလာတာဆိုတော့ မြွေတွေရဲ့ အကြောင်းကို အတွင်းကျကျ သိတယ်... မြွေတွေကို ဆူဖြိုးပြီး ကျန်းမာလာအောင် မွေးမြူနိုင်မယ်လို့ အာမခံတယ်..."

ရွာ၏ အနောက်ဘက်စွန်းရှိ မြေလွတ်မြေရိုင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ကျန်းခယ်ချင်းက ကားပေါ်မှ ဆင်း၍ ဂရုတစိုက် စစ်ဆေး ကြည့်ရှုလိုက်၏။ ထို့နောက် ရေအရင်းအမြစ်၊ မြေဆီလွှာ၊ ရာသီဥတုနှင့် အခြားအချက်အလက်များနှင့် ပတ်သက်၍ လဲ့ချန်ကို မေးခွန်းအချို့ မေးမြန်းလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က အထစ်အငေါ့မရှိ ဖြေကြားပေးလိုက်၏။

"ချန်ဇီ... ဒီနေရာက တကယ်ကို ကောင်းတယ်... မွေးမြူရေးခြံ ဆောက်ဖို့ သင့်တော်တယ်..."

ကျန်းခယ်ချင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ စက်ရုံတည်ဆောက်ဖို့နဲ့ ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ဖို့က ပိုက်ဆံအများကြီး လိုလိမ့်မယ်..."

လဲ့ချန်က ရယ်မောလိုက်၏။

“သူဌေးကျန်း... ပိုက်ဆံအတွက် မပူပါနဲ့... ကျွန်တော်က ခင်ဗျားနဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ ဒီကို ရောက်နေတာလေ... ခင်ဗျားက အရင်းအနှီးထုတ်... ကျွန်တော်က လုပ်အားစိုက်ထုတ်မယ်... အတူတူ ကြီးပွားကြတာပေါ့..."

ကျန်းခယ်ချင်းက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကောင်ကောင်းလေး... မင်းက ရည်မှန်းချက် ကြီးတာပဲ... ဒီလိုလုပ်ကြစို့... ငါတို့ ပြန်ပြီး စာချုပ်တစ်စောင်လောက် ရေးဆွဲကြမယ်... ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မယ့် အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို အတည်ပြုကြတာပေါ့... ဘယ်လိုလဲ..."

"ပြဿနာမရှိပါဘူး..."

လဲ့ချန်က ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်၏။

နိုင်ငံတော်ပိုင် စားသောက်ဆိုင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းခယ်ချင်းက စားပွဲထိုး တစ်ယောက်ကို ခေါ်၍ စက္ကူနှင့် ဘောပင်တောင်းကာ ထိုနေရာတွင်ပင် စာချုပ်ကို စတင် ရေးဆွဲလေသည်။

လဲ့ချန်က စာချုပ်ပါ အချက်အလက်များကို ဂရုတစိုက် ဖတ်ရှုပြီးနောက် အားလုံး မှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးမှသာ လက်မှတ်ရေးထိုးလိုက်၏။

စာချုပ် လက်မှတ်ရေးထိုးပြီးနောက် လဲ့ချန်က ကွန်မြူနစ်ရုံးဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့သည်။ သူက ရွာ၏ အနောက်ဘက်စွန်းရှိ မြေလွတ်မြေရိုင်းအတွက် စာရွက်စာတမ်း ကိစ္စရပ်များကို အရင်ဆုံး အပြီးသတ်ရန် လိုအပ်၏။

တပ်မဟာခေါင်းဆောင် လဲ့ကျီမင်ကို ရှာတွေ့ပြီးနောက် လဲ့ချန်က သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းပြကာ စီးကရက် တစ်လိပ် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

လဲ့ကျီမင်က စီးကရက် တစ်ချက် ဖွာလိုက်ပြီး မီးခိုးကွင်း တစ်ကွင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်၏။

"ချန်ဇီ... အဲဒီမြေလွတ်မြေရိုင်းကို မင်း ဘာလုပ်ဖို့ လိုတာလဲ... အဲဒီနေရာက တော်တော်ကို မြေဆီလွှာ ခေါင်းပါးတယ်... ဘာမှလည်း စိုက်လို့ မရဘူး..."

လဲ့ချန်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော် မြွေမွေးချင်လို့ပါ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့ကျီမင်မှာ မီးခိုးနင်သွားမတတ် ဖြစ်သွား၏။

"မွေး... မြွေမွေးမယ်... မင်း ရူးနေလား... အဲဒီအကောင်တွေကို အသက်ရှင်အောင် မွေးထားနိုင်လို့လား..."

လဲ့ချန်က ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ခေါင်းဆောင်... နိုင်ငံတော်က အခု သိပ္ပံနည်းကျ မွေးမြူရေးတွေကို မြှင့်တင်နေတယ်... မြွေတွေက တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေပဲ... မြွေရေခွံနဲ့ သည်းခြေက ငွေရအောင် ရောင်းလို့ရတယ်... ပြီးတော့ သူတို့ကို ဆေးဘက်ဝင် ပစ္စည်းတွေအဖြစ်လည်း သုံးလို့ ရသေးတယ်... ဒါက ကြီးပွားဖို့အတွက် တကယ့်ကို ကောင်းတဲ့ လမ်းစတစ်ခုလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်..."

လဲ့ကျီမင်မှာ သံသယ ဝင်သွား၏။ ယခုခေတ်တွင် ကြက်နှင့် ဝက်များကို မွေးမြူကြသူ များသော်လည်း မြွေမွေးမြူသည်ဟူ၍ သူ တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ချေ။

သို့သော်လည်း လဲ့ချန်က ယုံကြည်ချက် အပြည့်ဖြင့် ပြောဆိုနေပြီး နောက်ပြောင်နေပုံ မရသည်ကို မြင်သောအခါ သူက လျှော့ပေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... မင်းမှာ ခုလို အကြံအစည် ရှိနေမှတော့ ငါ ခွင့်ပြုပေးလိုက်ပါ့မယ်... ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုအမှားအယွင်းဖြစ်ရင် မင်း တာဝန်ယူရမယ်..."

လဲ့ချန်က သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ ကျိတ်၍ ဝမ်းသာသွား၏။

မြေနေရာ ခွင့်ပြုချက် ရသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် နောက်တစ်ဆင့်မှာ မြွေခြံတည်ဆောက်ရန် ဖြစ်သည်။

ထိုသတင်းက ရှီရွှေရွာတစ်ရွာလုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားလေ၏။

*လဲ့ချန် မြွေမွေးချင်နေတယ်တဲ့…*

လယ်ယာလုပ်ငန်းဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုကြပြီး ရိုးသားဖြူစင်သူများဟု နာမည်ကြီးသည့် ရှီရွှေရွာတွင် ဤကိစ္စက ဗုံးတစ်လုံး ကျကွဲသွားသကဲ့သို့ပင်။

"မြွေမွေးမယ် ဟုတ်လား... အဲဒီအကောင်တွေက ကိုက်တတ်တယ်လေ... လဲ့ချန်များ ရူးသွားပြီလား..."

ရွာအဝင်ဝရှိ ကျိုင်းပင်ဟောင်းကြီး အောက်တွင် သက်ကြီးရွယ်အို အဘိုးအဘွား တစ်စုက သူတို့အချင်းချင်း ဝိုင်းဖွဲ့ စကားပြောနေကြ၏။

"ဟုတ်ပါ့... အပြင်ထွက်လာပြီး ကလေးတွေကို ကိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."

ကလေးချီထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လဲ့ချန် ကွန်မြူနစ်ရုံးမှ ပြန်ရောက်လာချိန်၌ ဤမြင်ကွင်းကို အမှတ်မထင် တွေ့လိုက်ရ၏။

သူက လူအုပ်ကြားထဲသို့ ဝင်သွားပြီး တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဦးလေးတို့၊ အဒေါ်တို့... မစိုးရိမ်ပါနဲ့... ကျွန်တော် ဆောက်မယ့် မြွေခြံက အရမ်း ခိုင်ခံ့ပါတယ်... မြွေတွေ ထွက်ပြေးပြီး ခင်ဗျားတို့ကို ဒုက္ခမပေးဘူးလို့ ကျွန်တော် အာမခံပါတယ်..."

"မင်း ပြောတာက လွယ်တာပေါ့... အဲဒီအကောင်က ချောကျိကျိနဲ့ ဘယ်အက်ကွဲကြောင်းကနေမဆို ဝင်ထွက်သွားလို့ ရတယ်... အဲဒါကို မင်း အာမခံနိုင်လို့လား..."

ပိန်ပိန်ပါးပါး အဘိုးအိုတစ်ဦးက သံသယ ဝင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... တစ်ညည ထွက်လာမှာ တွေးကြည့်ရင်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းတယ်..."

အခြားအဘွားအိုတစ်ဦးကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။

စကားပြောနေရုံဖြင့် အချည်းနှီး ဖြစ်ကြောင်း လဲ့ချန် သိလိုက်၏။ ထိုအရာကို သက်သေပြရန် လက်တွေ့ လုပ်ဆောင်မှုများ ပြုလုပ်ရမည် ဖြစ်သည်။

သူ တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

“မြွေခြံဆောက်ပြီးသွားရင် ကျွန်တော်တို့ ကူညီပေးဖို့ လူတွေ ငှားရမှာ သေချာတယ်... ပြီးတော့ သူတို့ကို ပိုက်ဆံပေးရမှာပဲ... အခုခေတ်မှာ ပိုက်ဆံရှာရတာ မလွယ်ပါဘူး... ဒီကိစ္စက လူတိုင်းရဲ့ မိသားစု ဝင်ငွေကို ဖြည့်တင်းဖို့ ကူညီပေးနိုင်မှာပါ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူအုပ်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွား၏။

ငွေရှာရန် မဆိုထားနှင့်၊ ဝမ်းဝအောင် စားရဖို့ပင်လျှင် ပြဿနာတစ်ရပ် ဖြစ်နေသည်။

လဲ့ချန်၏ စကားက သူတို့၏ အားနည်းချက်ကို ထိထိမိမိ ရိုက်ခတ်သွားသည်မှာ သေချာလှ၏။

"ချန်ဇီ... မင်း ငါတိူ့ကို တကယ် ပိုက်ဆံ ပေးမှာလား..."

"တကယ်ပေါ့... ကျွန်တော်က အားလုံးကို လိမ်ပြောစရာလား..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... ဒါဆို အချိန်ကျရင် ငါ့ကိုလည်းခေါ်ဦး..."

"ငါ့ကိုလည်းခေါ်..."

"ငါလည်းပါတယ်..."

အစောပိုင်းက စိုးရိမ်ပူပန်မှုများက စိတ်အားထက်သန်စွာ စာရင်းပေးသွင်းမှုများ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး လူတိုင်းက မြွေထွက်လာ၍ ကိုက်မည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်များအား မေ့ပျောက်သွားကြပုံ ရ၏။

"ငွေက တကယ်ကို ဩဇာအညောင်းဆုံး အရာပဲ..."

လဲ့ချန်က စိတ်ထဲမှ တွေး၍ ကျိတ်ရယ်လိုက်သည်။

"ချန်ဇီ... မင်းက လူတိုင်း အတူတူ ချမ်းသာလာအောင် ဦးဆောင်နေတာပဲ..."

နောက်တစ်နေ့တွင် လဲ့ချန်နှင့် အားကော်တို့က မြွေခြံကို စတင်တည်ဆောက်ကြ၏။

"အားကော်... ဒီနံရံကို သေချာကျစ်လစ်အောင်

ဆောင့်ဖို့ လိုတယ်... ဘာအက်ကွဲကြောင်းမှ မရှိစေရဘူး... မြွေတွေက တွင်းတူးတတ်တယ်..."

လဲ့ချန်က ညွှန်ကြားချက်များ ပေးရင်း မြေကြီးကို မည်သို့ ဆောင့်ရမည်ကို သရုပ်ပြလိုက်သည်။

"အစ်ကို... မပူပါနဲ့... ကျွန်တော် အသေအချာ ခိုင်ခံ့အောင် ဆောင့်ပါ့မယ်... မြွေတစ်ကောင်မှ ထွက်ပြေးလို့ မရစေရဘူး..."

လဲ့အားကော်မှာ ခွန်အားများ အပြည့်အဝ ရှိနေ၏။

ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က ကြိုးကြိုးစားစားဖြင့် အလုပ်များနေစဉ် လျိုတာကျူးက အဝေးမှ လယ်ကွင်းစပ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်၍ လဲ့ချန်နှင့် သူ့ညီကို မထီမဲ့မြင် ကြည့်နေသည်။

"အဲ့လဲ့ချန်ကတော့ တကယ် ရူးနေတာပဲ... မွေးစရာ အများကြီးရှိတဲ့အထဲ ဘာလို့ မြွေကို မွေးရတာလဲ... အဲဒီအကောင်တွေ အသက်ရှင်နိုင်မှာတဲ့လား..."

ထိုစဉ်က လဲ့ချန်မှာ သူ့ရှေ့၌ ကြောက်တတ်သော နောက်လိုက်လေး တစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်သည်။ သူက လဲ့ချန်ကို အရှေ့သွားခိုင်းလျှင် လဲ့ချန်က အနောက်သို့ မသွားရဲချေ။

ယခုတော့ ဘာဖြစ်သွားပြီလဲ ကြည့်ပါဦး။ လဲ့ချန်က သူ့ကို မျက်နှာချင်းဆိုင်၍ လျစ်လျူရှုရဲနေပြီး ရွာသားများအားလုံးကလည်း လဲ့ချန်၏ ဘက်တွင် ရှိနေကြ၏။

*ဘာအကြောင်းကြောင့်လဲ*

*လဲ့ချန်က တပ်မဟာခေါင်းဆောင်ကို မြှောက်ပင့်ဖားယား လုပ်တတ်လို့လား..*

သူက တွေးလေ ဒေါသထွက်လေ ဖြစ်လာပြီး ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်ကာ လဲ့ချန်ထံသို့ လျှောက်သွား၍ လှောင်ပြောင်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“လဲ့ချန်... မင်းကို ငါ သတိပေးထားမယ်... ဒီမြွေက အပြင်ထွက်လာပြီး လူကိုကိုက်ရင် မင်း လျော်ရမယ်... အဲဒီကျမှ မင်းမိဘတွေဆီ သွားငိုမနေနဲ့..."

လဲ့ချန်က ခေါင်းပင် မမော့ကြည့်ဘဲ ခပ်အေးအေးသာ ပြောလိုက်၏။

“မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ..."

လျိုတာကျူး၏ မျက်နှာက နီရဲသွားပြီးနောက် ပြန်ဖြူလာသည်။ သူက မြွေကိုက်ခံရမည်ကို တကယ် စိုးရိမ်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ လဲ့ချန် အရှက်ကွဲသည်ကို သူ မြင်ချင်ရုံသာ ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း လဲ့ချန်၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားတစ်ခွန်းက သူ့ကို ဂွမ်းဆုပ်ကြီး ထိုးမိလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားသွားရစေပြီး အားထုတ်၍ မရနိုင် ဖြစ်သွားစေသည်။

သူ၏ လည်ပင်းက တောင့်တင်းသွားပြီး အချိန်အတော်ကြာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မနည်း ညှစ်ထုတ်၍ ပြောလိုက်၏။

"စေတနာကို နားမလည်တဲ့ ကောင်တွေ..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူက ခပ်သုတ်သုတ် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။