အခန်း (၁၃၃-၁၃၄)

အခန်း (၁၃၃) - အိမ်တော်ထိန်းကောင်းအား သတ်ဖြတ်ခြင်း

ညစာစားပြီးနောက် ချန်အန်သည် ရှန်းချင်းယီကို သွားတွေ့ရန် အခန်းဘက်သို့ တစ်ခေါက်ပြန်သွားပြန်သည်။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ တံခါးဝသို့ပင် မရောက်သေးမီမှာပင် အခန်းထဲမှ ရှန်းချင်းယီ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ဆေးဆရာ ချန်... နောက်လာမယ့် ရက်သတ္တပတ် နှစ်ပတ်လောက် ကျွန်မ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံတော့မယ်၊ အကယ်၍ ရှင် ကာမဂုဏ် ခံစားချင်တယ်ဆိုရင် ရှင့်ရဲ့ ဇနီးသည်တွေဆီပဲ သွားလိုက်ပါ"

သူမ၏ အသံမှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေပြီး မကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်လည်း ရှိမနေပေ။

ချန်အန်မှာ စိတ်ပူနေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် တံခါးရှေ့တွင် ရပ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ရှန်းအာ.. မင်းရဲ့ ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခု ရှိနေတယ်ဆိုရင် ကိုယ့်ကို ပြောပြနိုင်ပါတယ်၊ ကိုယ် မင်းကို ကူညီနိုင်ကောင်း ကူညီနိုင်မှာပါ"

"မလိုပါဘူး... ကျွန်မ အခန်းထဲမှာပဲ တစ်ယောက်တည်း နေပါရစေ"

ရှန်းချင်းယီ၏ အသံမှာ အရင်ကကဲ့သို့ပင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပါဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ထွက်လာသည်။ သူမက ထိုသို့ ပြောလာသည့်အတွက် ချန်အန်လည်း ဆက်ပြီး မနှောင့်ယှက်တော့ပေ။

နောက်ရက်အနည်းငယ်တွင် ရှန်းချင်းယီသည် သူမကိုယ်သူမ အခန်းထဲ၌သာ ပိတ်ထားခဲ့သည်။ ချန်အန်သည်လည်း သူမကို အနှောင့်အယှက် မပေးသလို၊ သူမကို စောင့်ကြည့်ရန်အတွက် သူ၏ စိတ်အာရုံကိုလည်း အသုံးမပြုဘဲ သူမကို လွတ်လပ်စွာ နေခွင့်ပေးထားလိုက်သည်။

တစ်နေ့တွင် နံနက်စာ စားပြီးနောက် ချန်အန်သည် ဆေးလုံးများ ဖော်စပ်ရန် ဆေးဖော်ဆောင်သို့ သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။ သူ ဆေးဖော်ဆောင် တံခါးကို ဖွင့်ရန် အလုပ်တွင် သမီးကြီး ချန်ယုကျန်းက အနောက်မှ လှမ်းပြောသည်။

"ဖေဖေ... သမီး ချီဓာတ် စုပ်ယူခြင်း’ လေ့ကျင့်တာ ပြီးပြီ၊ သမီးကို ကောင်းကင်ပေါ် ပျံသန်းပြီး လိုက်ပို့ပေးလို့ ရမလား"

"သွားကြစို့... ဖေဖေ လိုက်ပို့ပေးမယ်"

ချန်အန်မှာ ဤကိစ္စကို အသားကျနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဆေးဖော်ဆောင် တံခါးကို ပြန်ပိတ်ကာ သမီးဖြစ်သူနှင့်အတူ ခြံဝင်းထဲသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

နာရီဝက်ခန့်ကြာပြီးနောက် ကောင်းကင်ခရီးစဉ် ပြီးဆုံးသွားသည်။ ချန်အန်သည် သူ၏ ဓားပျံကို ပြန်သိမ်းလိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် အသိပေးချက် အချို့ ပေါ်လာသည်။

[သင်သည် သမီးဖြစ်သူ ချန်ယုကျန်းအား ဓားပျံစီး၍ လိုက်ပို့ခဲ့သဖြင့် ပျင်းရိဖွယ်ရာ ကျင့်ကြံခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း သူမအား စိတ်အပန်းပြေစေခဲ့သည်။ ရင်းနှီးမှု +၁၊ ဓားပျံစီးခြင်း ကျွမ်းကျင်မှု +၂။]

[အမည် - ချန်ယုကျန့်]

[ကျင့်ကြံဆင့် - မရှိသေးပါ]

[အရည်အချင်း - ထက်မြက်ဖျတ်လတ်ပြီး နားလည်သဘောပေါက်မှု မြင့်မားသည်]

[ရင်းနှီးမှု - ကြယ် ၃ ပွင့် (၅၀၀/၂၅၀၀)]

[သမီးဖြစ်သူ ချန်ယွဲ့ကျန့်နှင့် သင်၏ ဖခင်နှင့်သမီး ရင်းနှီးမှုသည် ကြယ် ၃ ပွင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဆုလာဘ်အဖြစ် ‘မှတ်ဉာဏ်ဖျောက် ပညာရပ်’ကို ရရှိပါသည်။]

ချန်အန် ဘာဖြစ်မှန်း မသိသေးခင်မှာပင် မှတ်ဉာဏ်များစွာမှာ သူ၏ ဦးနှောက်အတွင်းသို့ ဒီရေအလား တိုးဝင်လာပြီး ထာဝရ စွဲထင်သွားတော့သည်။ ဤသည်မှာ ‘မှတ်ဉာဏ်ဖျောက် ပညာရပ်’ ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များပင် ဖြစ်သည်။

[‘မှတ်ဉာဏ်ဖျောက် ပညာရပ်’ - စတင်လေ့လာသူအဆင့် (၁/၁၀၀)]

[‘မှတ်ဉာဏ်ဖျောက် ပညာရပ်’ - ဤပညာရပ်ကို အသုံးပြု၍ သက်ရှိများ၏ မှတ်ဉာဏ်အချို့ကို ဖျက်ပစ်နိုင်သည်။ မိမိထက် ကျင့်ကြံဆင့် မမြင့်သော သက်ရှိများအပေါ်တွင်သာ ထိရောက်မှု ရှိသည်။]

‘မှတ်ဉာဏ်ဖျောက်တာ ဟုတ်လား... ဒီလောက် တောင် စွမ်းတာလား’

ချန်အန် ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူသည် ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ချန်ယုကျန့်ကို ကြည့်ကာ သူမ၏ ဓားပျံစီးခဲ့သည့် မှတ်ဉာဏ်ကို စမ်းသပ် ဖျက်ကြည့်လိုက်သည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ချန်ယုကျန့်က မျက်လုံးဝိုင်းလေးများဖြင့် - "ဖေဖေ... သမီး ချီဓာတ် စုပ်ယူတာ လေ့ကျင့်လို့ ပြီးပြီ၊ သမီးကို ဓားပျံစီးပြီး လိုက်ပို့ပေးလို့ ရမလား" ဟု မေးလာသည်။

သူမ၏ စကားကြောင့် ‘မှတ်ဉာဏ်ဖျောက် ပညာရပ်’ ထိရောက်သွားမှန်း ချန်အန် သိလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ နတ်ဘုရားပေးသော စွမ်းရည်ပင် ဖြစ်သည်။

နောင်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိသွားပါက သတ်ပစ်ရန် မလိုတော့ဘဲ ဤပညာရပ်ကို သုံးလိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

မကြာမီပင် ချန်အန်သည် သမီးဖြစ်သူကို တစ်ခေါက် ထပ်မံ၍ ဓားပျံစီးပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ရှန်းချင်းယီ၏ အခန်းဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ရှန်းချင်းယီ စိတ်ဓာတ်ကျနေခြင်းမှာ အိမ်တော်ထိန်းကောင်း၏ မကောင်းမှုများကို မြင်ခဲ့သော်လည်း ဘာမှမလုပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူမ၏ ထိုမှတ်ဉာဏ်ကို ဖျက်ပေးလိုက်လျှင် အဆင်ပြေသွားနိုင်သည်။

သို့သော် သူ ရှန်းချင်းယီ၏ အခန်းရှေ့သို့ ရောက်ခါနီးတွင် ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဤသို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းမှာ အပေါ်ယံ ကုသမှုသာ ဖြစ်မည်ဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။ သူမကိုယ်တိုင် စိတ်ဒဏ်ရာကို ကျော်လွှားနိုင်ခြင်းကသာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ရက်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ယနေ့တွင် သွေးရောင်နီဂိုဏ်း’ က အကာအကွယ်ကြေး လာကောက်မည့် နေ့ဖြစ်သလို၊ ချန်အန်၏ ဒုတိယမြောက် သမီးလေး မွေးဖွားပြီးနောက် ရက်သတ္တပတ် နှစ်ပတ် ပြည့်သည့်နေ့လည်း ဖြစ်သည်။ ချန်အန် နံနက်စောစော နိုးလာပြီး ဆေးလုံးဖော်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် အံသြဖွယ် အသိပေးချက်တစ်ခု ပေါ်လာပြန်သည်။

[သင့်သမီး ချန်ယီခဲ့သည် လေးဖက်ထောက် သွားတတ်လာပြီ ဖြစ်သည်။ ဆုလာဘ်အဖြစ် နှစ် ၃၀ စာ ကျင့်ကြံဆင့်ကို ရရှိပါသည်။]

[အမည် - ချန်အန်]

[ကျင့်ကြံဆင့် - အခြေတည်အဆင့် ၅ (Foundation Establishment Level 5)]

ချန်အန် ကြောင်သွားသည်။ ‘ဘာလဲဟ... ငါ့သမီးလေးက မွေးတာ နှစ်ပတ်ပဲ ရှိသေးတာလေ၊ ဘယ်လိုလုပ် လေးဖက်ထောက် သွားတတ်တာလဲ’

ချန်အန် အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် ဝမ်ကျိယန်၏ အခန်းထဲသို့ အပြေးသွားလိုက်သည်။ အခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် သူ မှင်တက်သွားရသည်။

မွေးကင်းစ နှစ်ပတ်သာ ရှိသေးသော သမီးငယ်လေးမှာ မငိုမယိုဘဲ အခန်းထဲတွင် တရွရွနှင့် လေးဖက်ထောက် သွားနေလေသည်။

သူမ၏ မိခင် ဝမ်ကျိယန်မှာမူ သမီးလေး အိပ်ရာပေါ်က ဆင်းသွားသည်ကို မသိဘဲ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေဆဲပင်။

"ဟောဗျာ..."

တံခါးပွင့်လာသည်နှင့် ချန်ယီခဲ့လေးသည် အခန်းအပြင်သို့ တရွရွ ထွက်သွားတော့သည်။ သူမ သွားနေသည်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသဖြင့် ချန်အန် ဘာမှမလုပ်နိုင်ခင်မှာပင် သူ့ခြေထောက်ကြားမှ ဖြတ်ကျော်သွားလေပြီ။

"ဒုက္ခပါပဲ... ဒီကလေးကတော့"

ချန်အန်သည် အံ့သြလွန်းသဖြင့် သမီးလေးကို ကောက်ချီကာ ဝမ်ကျိယန်ကို နှိုးလိုက်သည်။ "ကျိယန်... ထပါဦး၊ ယီခဲ့လေးကို ကြည့်ဦး၊ သူ လေးဖက်ထောက် သွားနေပြီ"

ဝမ်ကျိယန် နိုးလာသောအခါ မြေပြင်ပေါ်တွင် သွက်သွက်လက်လက် သွားနေသော သမီးဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ မှင်တက်သွားတော့သည်။

သမီးလေးက သူမ၏ ခြေထောက်နားသို့ ရောက်လာပြီး ချီခိုင်းသလိုမျိုး ဝိုင်းပတ်နေရှာသည်။

ဝမ်ကျိယန်မှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသဖြင့် အခန်းအပြင်သို့ ပြေးထွက်ကာ အခြားသူများကိုပါ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ မကြာမီပင် ဂူရှင်းယွဲ့၊ ဆောင်ဟွာယင်းနှင့် သမီးကြီးတို့ ရောက်လာကြသည်။

သူတို့အားလုံးမှာလည်း မြင်ကွင်းကြောင့် ဆွံ့အကုန်ကြသည်။

ရှန်းချင်းယီသည်လည်း ဘေးခန်းမှ ဆူညံသံများကြောင့် ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည်လည်း မွေးကင်းစ ကလေးငယ်လေး သွက်သွက်လက်လက် သွားနေသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့သြသွားရသည်။

ချန်အန်က ရှန်းချင်းယီ၏ ခါးလေးကို အသာဖက်ကာ - "ရှန်းအာ... တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံတာ ပြီးပြီလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"အင်း" ဟု သူမက တိုတိုတုတ်တုတ် ပြန်ဖြေရင်း ချန်ယီခဲ့လေးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ချန်အန်သည် ရှန်းချင်းယီ၏ ကိုယ်လေးကို ကြည့်ရင်း သူမနှင့် မနီးစပ်ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် စိတ်အာရုံများ ကြွတက်လာသည်။ သူ တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လမ်းကြားထဲမှ အိမ်တော်ထိန်းကောင်း၏ အသံ ဟိန်းထွက်လာသည်။

"တောင်ဘက်လမ်းကြားက လူတွေ... အကာအကွယ်ကြေး အဆင်သင့်ပြင်ထားကြ၊ ငါ့ကို တစ်အိမ်တက်ဆင်း မလိုက်ခိုင်းကြနဲ့"

ထိုအသံကြောင့် ချန်အန်က ဇနီးသည်များကို - "ငါ အပြင်ထွက်ပြီး ပိုက်ဆံပေးလိုက်ဦးမယ်" ဟု ပြောကာ ထွက်လာခဲ့သည်။

ရှန်းချင်းယီကလည်း - "ဆေးဆရာ ချန်... ကျွန်မလည်း လိုက်ခဲ့မယ်" ဟု ဆိုကာ ပါလာခဲ့သည်။

အပြင်သို့ ရောက်သောအခါ အိမ်တော်ထိန်းကောင်းသည် အဆောင်ရေးဆွဲသူ၏ ဇနီးကို အနိုင်ကျင့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ရှန်းချင်းယီမှာ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ဓားဆွဲထုတ်ကာ သတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်လာသော်လည်း ချန်အန်၏ မိသားစုကို ဒုက္ခရောက်မည် စိုးသဖြင့် အောင့်အီးထားရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချန်ယုကျန့်က အိမ်ထဲမှ ထွက်လာသဖြင့် ချန်အန်က သမီးကို အိမ်ထဲပြန်ဝင်ရန် ခိုင်းလိုက်သည်။ သို့သော် အိမ်တော်ထိန်းကောင်းက ရောက်လာလေပြီ။

"ဆေးဆရာ ချန်... ပေးစရာရှိတာ ပေးတော့"

ချန်အန်က အလတ်စား ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးတုံးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ အိမ်တော်ထိန်းကောင်းက ပိုက်ဆံကို ယူရင်း ချန်ယုကျန့်ကို ကြည့်ကာ - "မင်းသမီးလေးက တော်တော်လှတာပဲ၊ ကြီးလာရင် အလှလေး ဖြစ်မှာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

ထို့နောက် သူ၏ အကြည့်များက ရှန်းချင်းယီဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ ယနေ့တွင် ရှန်းချင်းယီမှာ ပွပွယောင်းယောင်း ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားသော်လည်း သူမ၏ လှပသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။

အိမ်တော်ထိန်းကောင်းမှာ တံတွေးမြိုချရင်း - "ဆေးဆရာ ချန်... မင်းရဲ့ ဒီဇနီးကို တစ်လမှာ ငါးရက်လောက် ငါ့ဆီ လာခိုင်းပါလား၊ ဒါဆို မင်းကိုသွေးရောင်နီဂိုဏ်း’ ရဲ့ တရားဝင် ဆေးဆရာ ဖြစ်အောင် ငါ ကူညီပေးမယ်..."

"...ဂလောက်!"

အိမ်တော်ထိန်းကောင်း စကားမဆုံးခင်မှာပင် ရှန်းချင်းယီသည် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် သူ့ကို သတ်ချင်သော်လည်း မိသားစုကို ငဲ့ညှာနေရသည်။

အိမ်တော်ထိန်းကောင်းမှာ ခေတ္တမျှ ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း သူက ဂိုဏ်း၏ ဘဏ္ဍာစိုး တနည်းအားဖြင့် အိမ်တော်ထိန်း ဖြစ်သည်ကို အားကိုး၍ တုန့်ပြန်လာသည်။

- "ဟော... မင်းက တော်တော် ဒေါသကြီးတာပဲ။ ဒါနဲ့ ဘာဖြစ်လဲ... ငါ့ကို သတ်ချင်လို့လား။ မင်း သတ်ရဲရင် သတ်ကြည့်လေ၊ မင်းရော မင်းရဲ့ သမီးလေးပါ နောက်နေ့ကျရင် သမာဓိမျှော်စင်’ ကို ရောက်သွားစေရမယ်"

ရှန်းချင်းယီ၏ လက်ထဲမှ ဓားမှာ တုန်ရီနေသော်လည်း သူမ ဆက်မခုတ်ရဲပေ။

သို့သော် သူမ ထင်မှတ်မထားသည်မှာ... အမြဲတမ်း သည်းခံရန် ပြောလေ့ရှိသော ချန်အန်က မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် - "ရှန်းအာ... သူ့ကို သတ်လိုက်တော့" ဟု ပြောလိုက်ခြင်းပင်။

"ဘာ... ဘာပြောလိုက်တာလဲ" ဟု ရှန်းချင်းယီက မယုံနိုင်သလို မေးမိသည်။

ချန်အန်က ထပ်ပြောသည်။ "မင်းလက်ထဲက ဓားနဲ့ ဒီတိရစ္ဆာန်ကို ခုတ်သတ်လိုက်စမ်း"

"ဒါပေမဲ့... ဒါက..."

"ခုတ်သတ်လိုက်... ကျန်တာ ငါ အကုန် ရှင်းမယ်" ဟု ချန်အန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ချန်အန် အတည်ပြောနေမှန်း သိလိုက်သောအခါ ရှန်းချင်းယီသည် ဓားကို မြှောက်လိုက်သည်။

အိမ်တော်ထိန်းကောင်းမှာ ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ ချန်အန်၏ ‘ခန္ဓာကိုယ် ချုပ်တည်းခြင်း’ ပညာရပ်ကြောင့် လှုပ်မရဖြစ်နေသည်။

သူသည် မျက်လုံးပြူးကာ ခြိမ်းခြောက်ရှာသည်။ "လူတွေ အများကြီး ကြည့်နေကြတာနော်၊ မင်းတို့ ငါ့ကို သတ်ရဲရင် အသက်ရှင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"...ရွှမ်း"

ဘဏ္ဍာစိုးကောင်း စကားမဆုံးခင်မှာပင် ရှန်းချင်းယီသည် သူ၏ ခေါင်းကို ဖြတ်ချလိုက်လေတော့သည်။

ဓားကျလာသည်နှင့်အတူ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံးမှာ မှင်တက်သွားကြသည်။ ‘သူမ... တကယ်ကြီး သတ်လိုက်တာလား’

အခန်း (၁၃၄) - ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်သော ဒုတိယမြောက် သမီးငယ်

"ကောင်းတယ်... သတ်တာ တကယ်ကို ကောင်းတယ်"

"ဒီခွေးကောင်က သေသင့်တာကြာပြီ၊ တကယ် သေသင့်တာ"

"ဒါနဲ့ ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ၊ ဒီအိမ်ကလူတွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်နေရတာလဲ"

"နေဦး... ခဏနေပါဦး၊ ဒီအမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူက အရင်က မျက်နှာဖုံးစွပ် သူရဲကောင်းမလေးများလား"

"သူရဲကောင်းမလေး... အဲ့ဒါ မင်းပဲမလား"

လမ်းကြားထဲရှိ လူများမှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပြီး တခဲနက် အားပေးနေကြသည်။ ချန်အန်၏ မိသားစု နောက်ပိုင်းတွင် ဘာဖြစ်သွားမည်ကို သူတို့ ဂရုမစိုက်ကြပေ။ သူတို့ သိချင်သည်မှာ ဘဏ္ဍာစိုးကောင်း သေသွားသည်ကို မြင်ရပြီး သူတို့၏ ဒေါသကို ပုံအောရန်သာ ဖြစ်သည်။

အချို့က ရှန်းချင်းယီ၏ ပုံစံကိုကြည့်ကာ ယခင်က သူရဲကောင်းမလေး ဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းပြီး သူမ၏ အမည်ကို အော်ဟစ်မေးမြန်းနေကြသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဆူညံသံများကို နားထောင်ရင်း ရှန်းချင်းယီသည် မကောင်းမှုကို နှိမ်နင်းလိုက်ရသည့် ကျေနပ်မှုမှ တဖြည်းဖြည်း သတိပြန်ဝင်လာကာ စိတ်အေးသွားတော့သည်။ သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ခေါင်းပြတ်နေသော ဘဏ္ဍာစိုးကောင်း၏ အလောင်းကို ကြည့်ရင်း၊ ဤကိစ္စမှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အဆုံးသတ်မည်မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

သူမသည် ချန်အန်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ယောင်နန ဖြစ်နေသော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

"ဆေးဆရာ ချန်... အခုတော့ ကိစ္စက တော်တော်ကြီးသွားပြီ ထင်တယ်၊ ကျွန်မတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ"

"ဓားပျံစီးပြီး တောင်ဘက်လမ်းကြားရဲ့ ကောင်းကင်ပေါ်မှာ နေပေးပါ။ လမ်းကြားထဲက လူတွေကို စောင့်ကြည့်ပေးပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြင်ပေးမထွက်နဲ့ဦး။ ထွက်သွားဖို့ ကြိုးစားတဲ့သူ ရှိရင်လည်း ရိုက်ပြီး ဘေးမှာ ခဏ ထားလိုက်ပါ"

ချန်အန်က ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် လူသေလောင်းနားတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ပစ္စည်းများ ရှာဖွေတော့သည်။ မကြာမီမှာပင် သူသည် ဘဏ္ဍာစိုးကောင်း၏ အလောင်းမှ သိုလှောင်အိတ်တစ်လုံးကို နှိုက်ယူလိုက်သည်။

စိတ်အာရုံဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်ရာတွင် ထိုလူမှာ တော်တော်ပင် ချမ်းသာကြောင်း တွေ့ရသဖြင့် သူ အံ့သြသွားသည်။

အလတ်စား ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး - ၂၈၉ တုံး

အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး - ၅၈ တုံး

အဆင့်နိမ့် လက်နက်ကိရိယာများ - အနည်းငယ်

ဆေးလုံးများနှင့် လက်ဖွဲ့များ - အနည်းငယ်

ချန်အန်က အေးအေးဆေးဆေးပင် ထိုင်ပြီး စစ်ဆေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှန်းချင်းယီမှာ မစိုးရိမ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။

"ဆေးဆရာ ချန်... ရှင် ဒါကို ဘယ်လို အဆုံးသတ်ဖို့ စိတ်ကူးထားတာလဲ၊ ကျွန်မ နားမလည်တော့ဘူး"

"ခိုင်းတဲ့အတိုင်းသာ လုပ်ပါ"

ချန်အန်က ပြောရင်းနှင့်ပင် သိုလှောင်အိတ်ကို သိမ်းကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ ဘာဆက်လုပ်မည်ကို ရှန်းချင်းယီကို ပြောမပြပေ။

သူ သက်ရှိများ၏ မှတ်ဉာဏ်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်သည်ဆိုသည့် အချက်ကို သူ၏ ဇနီးနှင့် သမီးများကိုပင် အသိပေး၍ မဖြစ်ပေ။

သို့မဟုတ်ပါက အနာဂတ်တွင် ပြဿနာများစွာ ရှိလာနိုင်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် သူ၏ ဇနီးများသည် သူတို့၏ မှတ်ဉာဏ်အချို့ကို ချန်အန်က ဖျက်ဆီးထားသလားဆိုသည်ကို နေ့စဉ် စိုးရိမ်နေကြပြီး မိသားစုအတွင်း ယုံကြည်မှု ပျက်ပြားသွားနိုင်သည်။

ချန်အန်က ပြောပြရန် ဆန္ဒမရှိသဖြင့် ရှန်းချင်းယီသည်လည်း ဆက်မမေးတော့ဘဲ ချန်အန် ခိုင်းသည့်အတိုင်း ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားကာ လမ်းကြားထဲမှ လူများကို စောင့်ကြည့်လေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချန်ယုကျန့်မှာ သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူမသည် မြေပြင်ပေါ်မှ ခေါင်းပြတ်အလောင်းကို မြင်သောအခါ အလွန်ကြောက်လန့်သွားပြီး အော်ငိုရန် ပြင်သည်။

ထိုအခါ ချန်အန်က ချက်ချင်းပင် ‘အိပ်စက်ခြင်း ပညာရပ်’ နှင့် ‘မှတ်ဉာဏ်ဖျောက် ပညာရပ်’ ကို အသုံးပြုလိုက်ရာ သမီးငယ်လေးမှာ ချက်ချင်းပင် ငြိမ်သက်သွားပြီး ယခုမြင်လိုက်ရသော သွေးသံရဲရဲ မြင်ကွင်းကို မေ့လျော့သွားတော့သည်။ သူမကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်ပို့ပြီး အိပ်ရာပေါ်တွင် ထားခဲ့လိုက်သည်။

ချန်အန်သည် အပြင်သို့ အမြန်ပြန်ထွက်လာပြီး လက်ဖျားမှ ဆေးဖော်မီးဖြင့် ဘဏ္ဍာစိုးကောင်း၏ အလောင်းကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လမ်းကြားရှိ လူတစ်ဦးချင်းစီကို ‘မှတ်ဉာဏ်ဖျောက် ပညာရပ်’ ဖြင့် ရှန်းချင်းယီ လူသတ်ခဲ့သည့် မှတ်ဉာဏ်များကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

လမ်းကြားတွင် အိမ်ထောင်စု တစ်ရာခန့်သာ ရှိသဖြင့် နာရီဝက်အတွင်း လူအားလုံး၏ မှတ်ဉာဏ်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့သည်။ ယခုအချိန်မှစ၍ ဘဏ္ဍာစိုးကောင်း သေဆုံးသွားသည်ကို မည်သူမျှ မသိတော့ပေ။ သူ ပျောက်ဆုံးသွားသည်ဟုသာ သိကြလိမ့်မည်။

အိမ်ထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ချန်အန်က သမီးကြီးကို ချီကာ အခန်းထဲသို့ ပို့လိုက်သည်။ ရှန်းချင်းယီက စိုးရိမ်သော မျက်နှာဖြင့် ဘေးမှ ကပ်လိုက်လာကာ - "ဆေးဆရာ ချန်... ခုနက အိမ်နီးချင်းတွေကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ၊ မီးနီဂိုဏ်းက တကယ်ပဲ ရှာမတွေ့နိုင်ဘူးလား" ဟု မေးသည်။

ရှန်းချင်းယီ ဤမျှအထိ ကြောက်ရွံ့နေသည်ကို ပထမဆုံး မြင်ဖူးသဖြင့် ချန်အန်က မစနိုင်ဘဲ - "ရှန်းအာ... မင်း အရင်က ကိစ္စတွေဆိုရင် အကျိုးဆက်ကို မစဉ်းစားဘဲ လုပ်ခဲ့တာပဲ၊ အခုမှ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် သတိကြီးနေတာလဲ"

"ကျွန်မ... ကျွန်မက..."

ရှန်းချင်းယီ စကားလုံးများ လည်ချောင်းဝတွင် တစ်နေသည်။ သူမ ကြောက်ရွံ့နေခြင်းမှာ ယခုအခါ သူမတွင် မိသားစုရှိလာပြီး သူမ ဂရုစိုက်ရမည့်သူများ ရှိလာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချန်အန်ကို ပြောပြရန်မှာ သူမအတွက် ရှက်စရာကောင်းနေသည်။ လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်ကမှ သူမသည် လက်မထပ်ချင်၊ ကလေးမယူချင်၊ လွတ်လပ်စွာ နေချင်သည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလား။ ယခုမူ သူမ၏ စကားကို သူမကိုယ်တိုင် ပြန်နင်းနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ရက်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးသွားသည်။ ထိုအတောအတွင်း သွေးရောင်နီဂိုဏ်းက ‘ရွှေအမြုတေအဆင့်’ အကြီးအကဲတစ်ဦးကို လွှတ်၍ ဘဏ္ဍာစိုးကောင်း ပျောက်ဆုံးမှုကို စုံစမ်းခိုင်းသော်လည်း ဘာမှ ရှာမတွေ့သဖြင့် ပြန်သွားကြသည်။

ထို့နောက်တွင် မန်နေဂျာအမျိုးသမီးအသစ်တစ်ဦးကို လွှတ်လိုက်သည်။ သူမမှာ ရိုးရိုးယဉ်ယဉ် ပုံစံရှိသော်လည်း စိတ်ထားမှာ ပုရွက်ဆိတ်ခြေသည်းလောက်ပင် မရှိဘဲ သူမထက် လှပသော အမျိုးသမီးများကို အမြဲ နှိပ်စက်တတ်သည်။

ချန်အန်က သူ၏ ဇနီးများကို သေချာဝှက်ထားသဖြင့် ပြဿနာမရှိသော်လည်း၊ ရှေ့ဘက်မှ သစ်သီးရောင်းသည့် မုဆိုးမလေးမှာမူ အနှိပ်စက်ခံရလွန်းသဖြင့် အခြေတည်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် အမြန်လက်ထပ်ကာ လမ်းကြားထဲမှ ချက်ချင်း ပြောင်းရွှေ့သွားတော့သည်။

တစ်နေ့တွင် ချန်အန်သည် ရှန်းချင်းယီနှင့် အတူရှိနေစဉ် - "ရှန်းအာ... အခုဆိုရင် ကိုယ် မင်းကို မကောင်းမှုကို နှိမ်နင်းဖို့ ကူညီပေးနိုင်ပြီ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်လမှာ တစ်ကြိမ်ပဲနော်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှန်းချင်းယီက နှုတ်ခမ်းစူကာ - "ရှင်က အခြေခံအုတ်မြစ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူပဲ ရှိသေးတာ၊ ကျွန်မကို ဘယ်လို ကူညီမှာလဲ" ဟု မေးသည်။

ချန်အန်က သူမကို တင်းတင်းဖက်ကာ - "ကိုယ်က သွေးရောင်နီဂိုဏ်းကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်း မကောင်းမှုကို နှိမ်နင်းပြီးရင် လူမသိအောင် လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းရည် ရှိတယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

"ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ"

"ခန့်မှန်းကြည့်လေ"

"မသိဘူး... ခန့်မှန်းလို့ မရဘူး"

ရှန်းချင်းယီ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ - "ဆေးဆရာ ချန်... ထားလိုက်ပါတော့၊ အဲ့ဒါက အန္တရာယ်များလွန်းတယ်။ ကျွန်မရဲ့ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တဲ့ ဆန္ဒလေးအတွက်နဲ့ ရှင့်ရဲ့ မိသားစုကို အန္တရာယ်မပေးချင်ပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။

"ရှန်းအာ... မင်း ကိုယ့်ကို စိုးရိမ်နေတာလား"

"အင်း..." ဟု သူမက အသံတိုးတိုးလေးဖြင့် ဖြေသည်။

ချန်အန် အံ့သြသွားသည်။ သူမက သူ့ကို စိုးရိမ်ကြောင်း ဝန်ခံလိုက်သည် မဟုတ်ပါလား။ သူသည် အခွင့်အရေးကို လက်မလွှတ်ဘဲ -

"ရှန်းအာ... ငါတို့ လက်ထပ်ကြစို့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ" ဟု ရှန်းချင်းယီက မဆိုင်းမတွပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ချန်အန်သည် သူ ကြားလိုက်ရသည်ကိုပင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ချန်အန်၏ မျက်စိရှေ့တွင် အသိပေးချက်များ ပေါ်လာသည်။

[ဓားပညာ +၁၊ သတ္တုဝိညာဉ်အမြုတေ အရည်အချင်း +၁] x ၉၉

[ရင်းနှီးမှု +၁]

[အမည် - ရှန်းချင်းယီ]

[ရင်းနှီးမှု - ကြယ် ၁ ပွင့် (၁/၁၀၀)]

လအတော်ကြာပြီးနောက်မှ ရှန်းချင်းယီနှင့် ရင်းနှီးမှုအဆင့် ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ယနေ့မှစ၍ သူမသည် သူ၏ တရားဝင် ကြင်ယာတော် ဖြစ်လာပြီဖြစ်သည်။

ညနေတွင် မင်္ဂလာပွဲ ကျင်းပရန် ဆောင်ဟွာယင်းနှင့် ဂူရှင်းယွဲ့တို့က ရှန်းချင်းယီကို အလှပြင်ပေးကြသည်။ ဝမ်ကျိယန်မှာ သမီးလေးကို ကြည့်နေရသဖြင့် မအားပေ။

ချန်အန်ကလည်း သမီးငယ်လေး ချန်ယီခဲ့ကို ကြည့်ပေးနေရသည်။

သမီးကြီး ချန်ယုကျန့်က ညီမလေးကို စနောက်နေသည်။ "ယီခဲ့လေး... မမနောက်ကို လိုက်ခဲ့၊ မိရင် မုန့်ကျွေးမယ်"

ယီခေါ့လေးသည် လေးဖက်ထောက်၍ မမနောက်သို့ သွက်သွက်လက်လက် လိုက်နေသည်။ ချန်အန်သည်လည်း သမီးငယ်လေး၏ မြန်ဆန်မှုကို အံ့သြနေရသည်။ သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် မထင်မှတ်ထားသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်သွားသည်။

ယီခဲ့လေးသည် မုန့်ကို မမီနိုင်သဖြင့် စိတ်တိုလာကာ... ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် အပြေးလိုက်တော့သည်။

[သင့်သမီး ချန်ယီခဲ့သည် ပြေးတတ်လာပြီ ဖြစ်သည်။ ဆုလာဘ် - နှစ် ၁၀၀ စာ ကျင့်ကြံဆင့်။]

[အမည် - ချန်အန်]

[ကျင့်ကြံဆင့် - အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ၇

ချန်အန်မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း နှစ်ဆင့်တက်သွားသဖြင့် မှင်တက်သွားရသည်။ သမီးငယ်လေးမှာ လမ်းပင် ကောင်းကောင်းမလျှောက်တတ်သေးခင်မှာပင် အပြေးသင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ တကယ်ပင် ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်သော ပါရမီရှင်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

.....................................................