အခန်း (၁၄၃-၁၄၄)

အခန်း (၁၄၃) - မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့ခြင်း (၂)

အချိန်တွေက ကုန်ဆုံးတာ မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။

နောက်ထပ် ရက်သတ္တပတ် နှစ်ပတ်အတွင်းမှာ ချန်အန်နှင့် သူ၏မိသားစုဝင်များသည် လှိုဏ်ခေါင်းထဲမှ အပြင်သို့ လုံးဝခြေဦးမလှည့်ခဲ့ကြပေ။ သူတို့သည် လှိုဏ်ခေါင်းထဲတွင်သာ ငြိမ်သက်စွာ ခိုလှုံနေခဲ့ကြသည်။

ဤကာလအတွင်း သူ၏ဇနီးများနှင့် သမီးများသည် အလွန်ပင် လိမ္မာယဉ်ကျေးကြပြီး မည်သည့်ကန့်ကွက်မှုမျှ မပြုခဲ့ကြပေ။

အထူးသဖြင့် သမီးငယ်လေးနှစ်ယောက်ဆိုလျှင် အပြင်ထွက်ချင်သည်ဟု တစ်ခွန်းမျှ ဂျီမတိုက်ခဲ့ကြချေ။ သူတို့လေးတွေမှာ အလွန်ပင် လိမ္မာလှသည်။

အိမ်ထောင်ဦးစီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ချန်အန်သည် နေ့စဉ် ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းတို့အပြင် ကျန်ရှိသောအချိန်အများစုကို ဇနီးသည်များနှင့်အတူ အချိန်ကုန်ဆုံးခြင်း သို့မဟုတ် သမီးနှစ်ယောက်နှင့် ကစားခြင်းဖြင့်သာ ကုန်လွန်စေခဲ့သည်။

သမီးကြီး ချန်ယုကျန်းမှာ အလွန်ဆော့ကစားတတ်ပြီး ဖခင်ဖြစ်သူကို ဂိမ်းအမျိုးမျိုးကစားရန် သို့မဟုတ် ပုံပြင်ပြောပြရန် နေ့တိုင်းပူဆာတတ်သည်။ သမီးငယ်လေးကမူ မည်သည့်စကားမျှ မပြောဘဲ ကြောင်တောင်တောင် မျက်နှာလေးဖြင့် အနားမှာ ကပ်လိုက်နေတတ်သည်။ သူမသည် ငိုခြင်း၊ ဂျီတိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် ရယ်မောခြင်းမျိုး မရှိလှပေ။

ဒီနေ့၏ ညဉ့်နက်ပိုင်းအချိန်...

ချန်အန်သည် အခန်းထဲတွင် ရှန်းချင်းယီနှင့်အတူ ကြည်နူးနေကြသည်။ ကိစ္စများပြီးမြောက်သွားချိန်တွင် သူက သူမ၏ပုခုံးကို ဖက်ထားရင်း ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။

“ချင်းယီ... ကိုယ်တို့ ကလေးတစ်ယောက်လောက် ယူကြမလား”

“အဲ့ဒါတော့ အဆင်ပြေမယ် မထင်ဘူး”

ရှန်းချင်းယီက မစဉ်းစားဘဲ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

ချန်အန်က ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ရှန်းချင်းယီအပေါ်မှ အုပ်မိုးကြည့်လိုက်ပြီး “ချင်းယီ... မင်းက ကလေးတွေကို အရမ်းချစ်တာပဲ၊ ဘာလို့ ကိုယ်တိုင် မမွေးချင်ရတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်မရဲ့ စရိုက်က အဲ့ဒါနဲ့ မကိုက်ညီလို့ပါ၊ ကျွန်မက လွတ်လပ်မှုကို မြတ်နိုးတယ်၊ ကလေးတွေနဲ့ အနှောင်အဖွဲ့ မခံချင်ဘူး၊ ကိုယ်ဖြစ်ချင်တာကို တစ်ယောက်တည်း လွတ်လွတ်လပ်လပ် လုပ်ချင်တာ”

ရှန်းချင်းယီသည် သူမ၏ စိတ်ထဲရှိသည့်အတိုင်း တဲ့တိုးပြောလိုက်ပြီး မရှိသော အကြောင်းပြချက်များကို ရှာမနေခဲ့ပေ။

ချန်အန်က အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း အတင်းအကျပ် မတောင်းဆိုခဲ့ပေ။ သူသည် ရှန်းချင်းယီ၏ ဆန္ဒကို တတ်နိုင်သမျှ အလေးထားပေးခဲ့သည်။

ရှန်းချင်းယီသည် ချန်အန်၏ စိတ်ပျက်မှုကို ခံစားမိသဖြင့် သူ၏လည်ပင်းကို လှမ်းဖက်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ချစ်ခင်မှုနှင့် အားနာမှုတို့ ရောယှက်နေသည်။

“အခုချိန်မှာပဲ မလိုချင်သေးတာပါ၊ တစ်နေ့နေ့မှာ စိတ်ပြောင်းသွားရင် ယောက်ျားကို ချက်ချင်းပြောပြပါ့မယ်”

“ကောင်းပါပြီ”

ချန်အန်က ပြုံးလိုက်ပြီး “အချိန်ရှိတုန်း ဆက်ကြရအောင်လေ” ဟု ဆိုသည်။

“ဟုတ်ကဲ့” ဟု ရှန်းချင်းယီက တိုးညင်းစွာ ပြန်ဖြေသည်။

ထိုညတွင် ချန်အန်၏ စိတ်ပျက်မှုကို ချော့မြူရန်အတွက် သူမသည် အရင်ကထက် ပိုမို တက်ကြွနေခဲ့သည်။ ကလေးမယူသည့်ကိစ္စမှလွဲ၍ ကျန်သည့်အရာအားလုံးတွင် ချန်အန် စိတ်ကြိုက်ဖြစ်အောင် သူမ လိုက်လျောပေးခဲ့သည်။

ပျော်ရွှင်စရာအချိန်တွေက ကုန်ဆုံးတာ မြန်ဆန်မြဲဖြစ်သည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် မနက်ခင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ချန်အန်သည် စောစောထကာ လေဝင်လေထွက်ကောင်းသော နေရာတစ်ခုတွင် ထိုင်ပြီး တရားထိုင်ကျင့်ကြံနေသည်။ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ ပထမအချက်မှာ ပါဝင်ပစ္စည်းများ မရှိခြင်းနှင့် ဒုတိယအချက်မှာ ဆေးဖော်စပ်ဆောင် မရှိခြင်းတို့ကြောင့် လောလောဆယ် ဆိုင်းငံ့ထားရသည်။

“ယောက်ျား.. အိမ်မှာ ရေကုန်သွားပြီ”

သူ တရားထိုင်နေစဉ်မှာပင် ဂူရှင်းယွဲ့က စိုးရိမ်သောမျက်နှာဖြင့် အနားသို့ လျှောက်လာသည်။

ချန်အန်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပြုံးလိုက်ပြီး “ရပါတယ်... ကိုယ် အခုပဲ အပြင်ထွက်ပြီး ရေသွားခပ်လိုက်မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ယောက်ျား... သတိထားသွားဦးနော်” ဟု ဂူရှင်းယွဲ့က စိုးရိမ်တကြီး မှာရှာသည်။

ယခုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်၌ မိစ္ဆာသားရဲများ နေရာအနှံ့ ရှိနေပြီး အနိမ့်ဆုံးမှာ တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ရှိ မိစ္ဆာများဖြစ်ရာ စိတ်မပူဘဲ မနေနိုင်ပေ။

ချန်အန်က ထရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်ပေးလိုက်သည်။ သူမကို စိတ်အေးစေသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ “စိတ်မပူနဲ့... ကိုယ် အမြန်ပြန်လာခဲ့မယ်၊ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် အသံလွှင့်မန္တန်နဲ့ ဆက်သွယ်ကြတာပေါ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် ချန်အန်သည် သူမ၏ပါးကို နမ်းလိုက်ပြီး လှိုဏ်ခေါင်းထဲမှ ထွက်ကာ မြေပြင်အပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။

ရှန်းချင်းယီက ထိုအခြင်းအရာကို မြင်သောအခါ အနားသို့ လျှောက်လာပြီး “ယောက်ျား... ကျွန်မလည်း လိုက်ခဲ့မယ်လေ” ဟု ဆိုသည်။

“မလိုပါဘူး၊ မင်းက အိမ်မှာပဲ နေပြီး စောင့်ရှောက်ပေးပါ၊ ကိုယ် အပြင်ထွက်သွားရင် အိမ်မှာ တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူက မင်းတစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့မှာ၊ သူတို့ကို မင်း ကာကွယ်ပေးရမယ်”

“ကောင်းပါပြီလေ”

“ကဲ... ကိုယ် သွားပြီနော်၊ တစ်ခုခုဆို ဆက်သွယ်လိုက်”

ပြောပြီးသည်နှင့် ချန်အန်သည် လှိုဏ်ခေါင်းထဲမှ အမြန်ထွက်ကာ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ မြင်တွေ့ရသမျှ မြေပြင်တစ်ခုလုံးမှာ ပျက်စီးယိုယွင်းနေပြီဖြစ်သည်။ အမိုးတွင် အပေါက်သာ ရှိခဲ့သော အိမ်ကလေးမှာ ယခုအခါ မြေပြင်ပေါ်သို့ လုံးဝ ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ အုတ်ခဲကျိုးများနှင့် သစ်သားတန်းများမှာ ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ လွင့်စင်နေသည်။

ခြံထဲရှိ ဟင်းသီးဟင်းရွက်စိုက်ခင်း၊ ကြက်ခြံနှင့် ရေကန်တို့မှာလည်း အသိအမှတ်ပြု၍ မရလောက်အောင် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် သားရဲကြီးများ၏ ခြေရာများကို နေရာအနှံ့ တွေ့မြင်နေရသည်။

‘လှိုဏ်ခေါင်းတူးခဲ့တာ တကယ်ကို မှန်ကန်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ’

လွန်ခဲ့သော ရက်သတ္တပတ် နှစ်ပတ်က မှန်ကန်သော ရွေးချယ်မှု ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းအတွက် ချန်အန် ဝမ်းသာနေမိသည်။ ထို့နောက် သူသည် စိတ်အာရုံကို သုံးကာ ဓားပျံကို ထုတ်ယူပြီး အပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ကာ ဝူးခနဲ အသံနှင့်အတူ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားတော့သည်။

သူသည် ဆေးပင်လမ်းကြားတွင် နေထိုင်သည်မှာ မကြာသေးသလို အပြင်သို့လည်း ခဲခဲယဉ်ယဉ်သာ ထွက်ဖူးသဖြင့် ဤနေရာ၏ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို သိပ်မသိပေ။

ကောင်းကင်ပေါ်မှ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ မြေပြင်ပေါ်တွင် သူထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုများပြားသော မိစ္ဆာသားရဲများကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သို့သော် သူသည် ထိုအရာများကို သိပ်ဂရုမစိုက်ဘဲ ရေရရှိမည့်နေရာကိုသာ အာရုံစိုက် ရှာဖွေနေသည်။ မကြာမီမှာပင် တောင်ဘက်လမ်းကြားနှင့် မိုင်အနည်းငယ်အကွာရှိ တောအုပ်တစ်ခုထဲတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော စမ်းချောင်းလေးတစ်ခုကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။

‘ရေတွေ့ပြီ!’

ချန်အန် အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။ ဘာမှမစဉ်းစားတော့ဘဲ ဓားပျံကို စီးနင်းကာ ထိုနေရာသို့ ပျံသန်းသွားလိုက်သည်။ စမ်းချောင်းဘေးတွင် သူ ရပ်လိုက်သည်။ ရေမှာ အလွန်ပင် ကြည်လင်နေသည်။

ချန်အန်သည် အပိုမစဉ်းစားတော့ဘဲ အလွတ်သိုလှောင်အိတ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ စိတ်အာရုံဖြင့် စမ်းချောင်းရေ အများအပြားကို အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ အိမ်တွင် လူခုနစ်ယောက်ရှိရာ ရေကို ချွေချွေတာတာ သုံးစွဲမည်ဆိုလျှင် အနည်းဆုံး နှစ်ရက် သုံးရက်စာ လောက်ငပေလိမ့်မည်။

ချန်အန်သည် ပြန်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် မနီးမဝေးရှိ မြစ်ထဲမှ ဝဝဖြိုးဖြိုး ဝိညာဉ်ငါးတစ်ကောင် ရေပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုငါးမှာ ပုံးတစ်လုံးစာနီးပါး ခန္ဓာကိုယ် ထွားကျိုင်းလှသည်။

၎င်း၏ ဝမ်းဗိုက်မှာ အနည်းငယ် လန်နေပြီး နောက်ဆုံးထွက်သက်ဖြင့် ရေပေါ်တွင် ပေါ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ အသက်ကြီး၍ သေခါနီးပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။

ချန်အန်သည် ဤအခြေအနေကို ရင်းနှီးနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ အရင်ဘဝက ကြောက်မက်ဖွယ် ပုံပြင်များထဲရှိ ရေဝိညာဉ်များ၏ လှည့်ကွက်နှင့် တူနေသည်။

ထိုရေဝိညာဉ်များ၏ အကြိုက်ဆုံး လှည့်ကွက်မှာ ရေပေါ်တွင် ငါးအသေကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေပြီး ကမ်းစပ်ရှိ လူများကို ဆွဲဆောင်ကာ ရေထဲသို့ ဆွဲချသတ်ဖြတ်တတ်ခြင်းပင်။

ထိုသို့တွေးမိသည်နှင့် ချန်အန်သည် သူ၏ စိတ်အာရုံကို ဖြန့်ကြက်လိုက်ပြီး ရှေ့ရှိ စမ်းချောင်းတစ်ခုလုံးကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ သူ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေသည်။

ရေပေါ်တွင် ပေါ်နေသည်မှာ ဝိညာဉ်ငါး မဟုတ်ဘဲ မျောက်တစ်ကောင်နှင့် တူသော တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ရှိ ရေမိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်နေတော့သည်။

“ဖျန်း”

အခန်း (၁၄၄) - မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့ခြင်း ၃

ချန်အန်သည် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ရေမိစ္ဆာကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ဝိညာဉ်ချီကို လှည့်ပတ်ကာ ရေထဲမှ ရေမိစ္ဆာအလောင်းကို လက်ထဲသို့ ဆွဲယူလိုက်သည်။

ရေမိစ္ဆာမှာ အလွန်သေးငယ်သည်။

အသားဟူ၍ မရှိဘဲ အရေနှင့်အရိုးသာ ရှိသလောက်ပင်။ အသားရှိလျှင်ပင် အဆိပ်အတောက်ဖြစ်စေသဖြင့် စားသုံးရန် မသင့်တော်ပေ။

သို့သော် ချန်အန်က ထိုအရာကို ဂရုမစိုက်ပါ။ သူသည် မိစ္ဆာသားရဲအသား စားချင်ပါက အခြားသားရဲများကိုသာ ရှာဖွေလိုက်မည်ဖြစ်သည်။

သူ ယခုစိတ်ဝင်စားနေသည်မှာ မိစ္ဆာအမြုတေ သာ ဖြစ်သည်။ မကြာမီမှာပင် ရေမိစ္ဆာ၏ နှလုံးနားမှ ပြာလဲ့လဲ့ အမြုတေဝိုင်းဝိုင်းလေးတစ်ခုကို သူထုတ်ယူလိုက်သည်။

၎င်းမှာ သစ်ကြားသီးတစ်လုံးခန့် အရွယ်အစားရှိပြီး အလွန်ဝိုင်းစက်လှသည်။ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသောအခါ အေးမြသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။ နွေရာသီတွင် အဲယားကွန်းအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်ပေလိမ့်မည်။

မိစ္ဆာအမြုတေကို အကဲခတ်ပြီးနောက် ချန်အန်သည် သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ထိုနေရာတွင် ဆက်မနေတော့ဘဲ ဓားပျံကို ထုတ်ကာ အိမ်ပြန်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင်..

ကောင်းကင်ယံ၌ ငှက်မိစ္ဆာအုပ်ကြီးတစ်အုပ် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ ၎င်းတို့သည် ကောင်းကင်တွင် ဝဲပျံနေကြပြီး သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ထက် မနိမ့်ကြပေ။ ထိုငှက်မိစ္ဆာများသည် ခေတ္တမျှ ဝဲပျံနေပြီးနောက် မြေပြင်သို့ အမြန်ထိုးဆင်းသွားကြသည်။

ခဏအကြာတွင် ၎င်းတို့သည် အတောင်ပံများကို ခတ်ကာ ကောင်းကင်သို့ ပြန်တက်လာကြပြန်သည်။ ထိုးဆင်းသွားစဉ်ကနှင့် မတူသည်မှာ ထိုငှက်မိစ္ဆာအများစု၏ ခြေသည်းများအောက်တွင် လူသားကျင့်ကြံသူများ ပါလာခြင်းဖြစ်သည်။

ချန်အန် သေချာကြည့်လိုက်သည်။ ထိုလူသားကျင့်ကြံသူ ဆယ်ယောက်အနက် ရှစ်ယောက်မှာ ဗိုက်များ ပွင့်ထွက်နေပြီး သေဆုံးနေကြပြီဖြစ်သည်။ အသက်ရှင်ကျန်နေသေးသူအချို့မှာ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်နေကြသော်လည်း မကြာမီမှာပင် ငှက်မိစ္ဆာများ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

‘ဒီအခြေအနေမျိုးမှာ ဓားပျံစီးလို့ လုံးဝမဖြစ်ဘူး’

‘အိမ်ကို လမ်းလျှောက်ပြီးပဲ ပြန်ရတော့မယ်’

‘ဒါပေမဲ့ အချိန်နည်းနည်း ပိုကြာနိုင်တယ်၊ အိမ်က ဇနီးသည်တွေကို အကြောင်းကြားထားမှ ဖြစ်မယ်’

ချန်အန်သည် အသံလွှင့်လက်ဖွဲ့ကို ထုတ်ယူကာ အိမ်ရှိ ရှန်းချင်းယီထံသို့ အသံလှမ်းလွှင့်လိုက်ပြီး သူ အိမ်ပြန်နောက်ကျနိုင်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။

ရှန်းချင်းယီက ဘာဖြစ်လို့လဲဟု မေးရာ သူက အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ရှင်းပြလိုက်သည်။ ကောင်းကင်တွင် ငှက်မိစ္ဆာများ နေရာအနှံ့ ရှိနေသဖြင့် ဓားပျံမစီးနိုင်ဘဲ လမ်းလျှောက်ပြန်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြသည်။

ရှန်းချင်းယီက အခြေအနေကို နားလည်သွားပြီးနောက် ဘေးကင်းရေးကိုသာ ပထမဦးစားပေးရန်နှင့် အိမ်ပြန်ရန် အလောတကြီး အန္တရာယ်မပြုရန် မှာကြားလိုက်သည်။

ရိုးရှင်းသော စကားပြောဆိုမှုအပြီးတွင် ချန်အန်သည် အသံလွှင့်လက်ဖွဲ့ကို သိမ်းလိုက်ပြီး ရှေ့ရှိ ထူထပ်သော တောအုပ်ကို ဖြတ်ကာ အိမ်ပြန်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

တောအုပ်ထဲတွင် သစ်ပင်ပန်းမန်များ ထူထပ်လှသဖြင့် ငှက်မိစ္ဆာများ၏ အမဲလိုက်ခြင်းမှ ထိရောက်စွာ ရှောင်ကွင်းနိုင်သည်။ သို့သော် သူ တောအုပ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်ချိန်တွင် အတွင်းရှိ သစ်ပင်မိစ္ဆာအုပ်စုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မှင်တက်သွားရသည်။

ဆေးဖက်ဝင်ပင်လမ်းကြားတွင် ဤသစ်ပင်မိစ္ဆာများက ဘယ်ကရောက်လာသနည်း။ မနေ့က ကောင်းကင်မှ ကျလာသော မိစ္ဆာများအားလုံးမှာ သားရဲများ မဟုတ်ပါလား။

ဝူး... ဝူး... ဝူး

သစ်ပင်မိစ္ဆာများသည် ချန်အန်ကို မြင်သောအခါ မြေပြင်မှ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထလာကြပြီး မီးပုံထဲသို့ တိုးဝင်သော ပိုးဖလံများကဲ့သို့ ချန်အန်ထံသို့ သူတို့၏ နွယ်ပင်များကို ယမ်းခါကာ တိုးဝင်လာကြသည်။

ချန်အန်သည် ထိုသစ်ပင်မိစ္ဆာများ၏ ကျင့်ကြံမှုကို အကဲခတ်ကြည့်ရာ အနိမ့်ဆုံးမှာ တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ဖြစ်ပြီး အမြင့်ဆုံးမှာလည်း တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့က အင်အားနည်းသော အုပ်စုတစ်စုသာ ဖြစ်သည်။

သို့ဆိုလျှင် သူက ဘာကြောင့် ထွက်ပြေးနေရမည်နည်း။ သူတို့ကို သတ်ပစ်လိုက်ရုံသာ ရှိသည်။

ချန်အန်သည် တွေဝေမနေတော့ဘဲ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ လက်ချောင်းဆယ်ချောင်းထိပ်မှ ဆေးမီးတောက်များကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး တောအုပ်ကို မီးတင်လိုက်သည်။

ခေတ္တအတွင်းမှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် တိုးဝင်လာသော သစ်ပင်မိစ္ဆာအုပ်စုမှာ ဆေးမီးတောက်၏ လောင်ကျွမ်းမှုကြောင့် မီးသွေးခဲများအဖြစ်သို့ ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားပြီး အသက်ပျောက်သွားကြတော့သည်။

ချန်အန်သည် အချိန်မဆွဲဘဲ ၎င်းတို့၏ အကြွင်းအကျန်များထဲမှ မိစ္ဆာအမြုတေများကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သစ်ပင်မိစ္ဆာ အမြုတေများတွင် သစ်သားဓာတ်အမြောက်အမြား ပါဝင်သည်။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် သူ၏ဇနီး (ဆောင်ဟွာယင်း) တွင် ပန်းနတ်သမီး သွေးမျိုးဆက်ရှိပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် သစ်သားဓာတ် မိစ္ဆာအမြုတေတစ်ခု ရှိသည်။

၎င်းမှာ လူသားတစ်ဦး၏ သစ်သားဓာတ် ဝိညာဉ်အမြစ်နှင့် တူညီသည်။ သူမသည် ဤသစ်ပင်မိစ္ဆာ အမြုတေများကို စုပ်ယူခြင်းဖြင့် သူမ၏ အမြုတေကို ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်သည်။

ခဏအကြာတွင် ချန်အန်သည် အမြုတေအားလုံးကို ထုတ်ယူပြီး သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

‘ဒီမိစ္ဆာသားရဲ ဘေးအန္တရာယ်က ဆေးဖက်ဝင်ပင်လမ်းကြားက လေလွင့်ကျင့်ကြံသူတွေအတွက်တော့ ကပ်ဘေးတစ်ခုပဲ’

‘ဒါပေမဲ့ တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်နဲ့ အထက်မှာရှိတဲ့ ငါ့လို ကျင့်ကြံသူတွေအတွက်တော့ ဒါက အန္တရာယ်ရော အခွင့်အလမ်းရောပဲ’

‘ဘာလို့လဲဆိုတော့ မိစ္ဆာသားရဲတွေ များလေလေ၊ အရင်းအမြစ်တွေ ပိုများလေလေပဲ’

ချန်အန်က စိတ်ထဲမှ တွေးရင်း ထိုနေရာမှ အမြန်ထွက်ခွာလိုက်သည်။ ဤနေရာသည် ဆေးမီးတောက်ကြောင့် ပျက်စီးသွားပြီး မီးခိုးငွေ့များ ထွက်နေသဖြင့် အခြားသူများ သို့မဟုတ် မိစ္ဆာသားရဲများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရလွယ်သည်။

သို့သော်

ချန်အန်သည် မီတာအနည်းငယ်သာ လျှောက်ရသေးမီမှာပင် ဘေးရှိ တောအုပ်ထဲမှ ကျင့်ကြံသူ အုပ်စုကြီးတစ်စု ရုတ်တရက် ပြေးထွက်လာသည်။

ကျင့်ကြံသူ အမျိုးသားရော အမျိုးသမီးပါ ပါဝင်ပြီး လူတိုင်း၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် အထက်တွင် ရှိကြသည်။ ဦးဆောင်လာသော အဘိုးအိုမှာမူ ရွှေအမြုတေအဆင့်အထိ မြင့်မားလှသည်။

ချန်အန်သည် ထိုအုပ်စုကို အမြန်အကဲခတ်လိုက်ရာ သူတို့၏ အဝတ်အစားပေါ်တွင် "လေနက်"ဟူသော စာလုံးများကို ပန်းထိုးထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းတို့မှာ သွေးရောင်နီဂိုဏ်း’မှ မဟုတ်ဘဲ ‘လေနက်ဂိုဏ်း’မှ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ သံသယဝင်လိုက်သည်။

ချန်အန်မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ ဆေးဖက်ဝင်ပင်လမ်းကြားသည် မီးနီဂိုဏ်း၏ နယ်မြေ မဟုတ်ပါလား။ လေနက်ဂိုဏ်းက လူတွေ ဘာကြောင့် ဒီလောက်အများကြီး ရောက်နေရသနည်း။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ရွှေအမြုတေ အဆင့်ရှိ အဘိုးအိုက ရှေ့ရှိ သစ်ပင်မိစ္ဆာ အကြွင်းအကျန်များကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ချန်အန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ချန်အန်က တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုအဘိုးအိုက ပြုံးပြီး -

“ကျင့်ကြံဖော်... မင်း ခုနက သိမ်းလိုက်တဲ့ မိစ္ဆာအမြုတေတွေကို အသာတကြည် အပ်လိုက်ပါ၊ ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့အသက်ကို ချမ်းသာပေးမယ်...”

သို့သော် သူ စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် ချန်အန်သည် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ လှည့်ကာ ပြေးတော့သည်။ သူသည် နောက်သို့ပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ အစွမ်းကုန် ပြေးလေတော့သည်။

မိစ္ဆာအမြုတေကို အပ်ရင် အသက်ချမ်းသာပေးမယ် ဟုတ်လား။ အဲ့ဒါကို ယုံတဲ့သူဟာ လူအပဲ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် မည်သည့် ခိုးဆိုးလုယက်သူ ကျင့်ကြံသူမဆို နှုတ်ပိတ်သတ်ဖြတ်ကြသည်သာ ဖြစ်သည်။ မိမိအတွက် အန္တရာယ်ဖြစ်စေနိုင်သော သဲလွန်စကို မည်သူက ချန်ထားပါမည်နည်း။

သူ့နောက်တွင် လေနက်ဂိုဏ်းမှ လူများမှာ ကြောင်အသွားကြသည်။

‘တောက်... သူ ထွက်ပြေးသွားတာလား’

ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် ဦးဆောင်လာသော အဘိုးအိုက မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် -

“သူ့နောက်ကို လိုက်ကြ!” ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လေနက်ဂိုဏ်းသားများသည် ချန်အန်နောက်သို့ ချက်ချင်း လိုက်ကြတော့သည်။

လေနက်ဂိုဏ်းသားများသည် ‘လေလှိုင်းလှုပ်ရှားမှု’ကို ကျင့်ကြံကြသူများ ဖြစ်သဖြင့် သူတို့၏ ခြေလှမ်းများမှာ အလွန်လျင်မြန်လှသည်။

ခဏအတွင်းမှာပင် သူတို့သည် အရှေ့မှ အစွမ်းကုန် ပြေးနေသော ချန်အန်ကို မီသွားပြီး ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။

“ကျွန်တော်လည်း ဟောဒီ မီးခိုးငွေ့တွေကြောင့် ရောက်လာတာပါ၊ အဲ့ဒီ သစ်ပင်မိစ္ဆာတွေကို ကျွန်တော် သတ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး”

ချန်အန်သည် သူ လွတ်အောင်မပြေးနိုင်တော့သည်ကို သိသဖြင့် သူ၏ အရှိန်အဝါ အားလုံးကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ရွှေအမြုတေ အဘိုးအိုက သူ့ကို မယုံပေ။ သူက ဘေးရှိ အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို ကြည့်ပြီး -

“ကျန့်ကျား... ဒီလူရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို ငါ ခံစားမိတယ်၊ သူက တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် (၇) မှာပဲ ရှိသေးတာ၊ မင်းက အဆင့် (၆) ဆိုပေမဲ့ မင်းရဲ့ ပါရမီက ထူးချွန်တယ်၊ သူ့ကို သတ်လိုက်စမ်း”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ”

ကျန့်ကျားဟု အမည်ရသော လှပသည့် အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူသည် ပြတ်သားစွာ ပြန်ထူးလိုက်ပြီးနောက် ဓားကို ဆွဲကာ ချန်အန်ထံသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

သူမသည် လေနက်ဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲ၏ အမွေဆက်ခံသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဂိုဏ်းထဲရှိ လူအများစုက သူမကို အသိအမှတ်မပြုကြပေ။ ယခုအခါ သူမထက် အဆင့်မြင့်သောသူကို သတ်ပြခြင်းဖြင့် သူမ၏ ပါရမီကို ပြသကာ ဘေးရှိဂိုဏ်းသားများကို အသိအမှတ်ပြုလာအောင် လုပ်ဆောင်လိုနေသည်။

ဝူး!

လေလှိုင်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏ ပုံရိပ်မှာ ချက်ချင်းပင် အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော အရှိန်ဖြင့် ချန်အန်၏ ဦးခေါင်းကို ချိန်ရွယ်ကာ ထိုးစစ်ဆင်လိုက်သည်။

သူမသည် ချန်အန်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ပစ်လိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှပ်!

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အသားကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည့် ချောမွေ့သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဦးခေါင်းတစ်ခု လွင့်ထွက်သွားသည်။ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ ပြုတ်ကျသွားသည်။

အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူ သေဆုံးသွားလေပြီ။

သူမသည် ချန်အန်၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချန်အန်၏ အလင်းဓား ဖြင့် ခေါင်းဖြတ်သတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

သူမ၏ ဦးခေါင်းမှာ နေရာမှာတင် ပြတ်ထွက်သွားပြီး အသက်ပျောက်သွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် တောအုပ်တစ်ခုလုံးမှာ သင်္ချိုင်းကုန်းကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

လေနက်ဂိုဏ်းမှ လူအားလုံးမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ မှင်တက်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။