အခန်း (၁၂၁-၁၂၂)

အခန်း။ ၁၂၁

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပေါင်ချန်း ဆရာကြီး၏ မျက်ခုံးများ တလှုပ်လှုပ် ဖြစ်သွားတော့သည်။

တစ်ဖက်လူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို သိထားသဖြင့် သူသည် အခြေအနေမဟန်ကြောင်း ရိပ်မိသွားကာ အလျင်အမြန်ပင် ဟန့်တားလိုက်သည်။

"ဟယ်လင်... ခဏစောင့်ဦး"

သို့သော် သူ၏ဟန့်တားမှုမှာ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဟယ်လင် ဆရာကြီးက လက်ချောင်းကို တောက်လိုက်ရုံဖြင့် မှိန်ဖျော့ဖျော့ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်သွားသည်။

ထိုခဏမှာပင်

ဘုန်း

ဝေချွမ်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ယခုလေးတင် ပေါ်လွင်နေသော ဝမ်းသာရိပ်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားရကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မရဘဲ ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် လွင့်စင်နေသော အသားစများကို ကြည့်ရင်း ပေါင်ချန်း ဆရာကြီးမှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ရီလာကာ သူ၏ တိုတုတ်သော လက်ညှိုးဖြင့် ဟယ်လင် ဆရာကြီးကို ညွှန်လျက် မျက်နှာမည်းမည်းဖြင့် အော်ဟစ်တော့သည်။

"ဟယ်လင်... ငါ့မျက်စိရှေ့တင် လူသတ်လိုက်တာလား... မင်း ဒါ ဘာသဘောလဲ"

သူ့ရှေ့မှောက်တွင် နတ်ဘုရားဂိုဏ်းဝင် တစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်လိုက်ခြင်းမှာ ရိုသေမှုမရှိခြင်းတင်မကဘဲ သူ၏ မျက်နှာကို ဗြောင်ကျကျ ရိုက်နှက်လိုက်ခြင်းပင်။

ဟယ်လင် ဆရာကြီးက သူ့ကို တစ်ချက်မျှသာ ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဖားအိုကြီး... ငါ့ရဲ့ ဒေါသက အရင်ထက်စာရင် အများကြီး လျော့သွားတာကို မင်း ကျေးဇူးတင်သင့်တယ် မဟုတ်ရင် မင်းကိုပါ ငါ သတ်မိလိမ့်မယ်"

"ရဲတင်းလှချည်လား"

ပေါင်ချန်း ဆရာကြီးက ဒေါသတကြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းက ငါ့ကိုတောင် သတ်ဦးမယ် ဟုတ်လား။ မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်သူများ မှတ်နေလဲ ငါတို့ နှစ်ယောက် တိုက်ပွဲမဖြစ်တာလည်း ဆယ်စုနှစ်ချီနေပြီပဲ။ အခုပဲ ငါတို့ အစွမ်းချင်း စမ်းကြည့်ကြမလား"

"မလိုပါဘူး"

ဟယ်လင် ဆရာကြီးက မျက်ခုံးကို အသာအယာ မြှင့်လိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းနဲ့ တိုက်ရတာ ငါ စိတ်မဝင်စားဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဒီအတိုင်း ငြိမ်ငြိမ်ရပ်နေပြီး ငါ့ရဲ့ ဓားတစ်ချက်ကို အရင် ခံယူမယ်ဆိုရင်တော့ ငါ မင်းနဲ့ စမ်းသပ်ဖို့ စဉ်းစားပေးနိုင်ပါတယ်"

"ဟွန်း"

ပေါင်ချန်း ဆရာကြီး၏ မျက်ခုံးများ ထပ်မံ လှုပ်သွားပြန်သည်။ သူ၏ ဒေါသများမှာလည်း အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားရသည်။

"ငြိမ်ငြိမ်ရပ်ပြီး မင်းရဲ့ ဓားချက်ကို ခံယူရမယ် ဟုတ်လား မင်း ငါ့ကို ငတုံးများ မှတ်နေတာလား"

ဟယ်လင် ဆရာကြီး၏ ဓားသိုင်းပညာမှာ အလွန်ပင် ထူးကဲလှပြီး သူ၏ ထက်မြက်မှုမှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ကြောက်ရွံ့ရသောအရာ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဤလူ၏ တိုက်ကွက်များမှာ အမြဲတမ်း ရက်စက်ကာ တစ်ကြိမ် လက်လှုပ်လိုက်လျှင် သွေးမထွက်ဘဲ မနေပေ။ သူသည် ရန်စရန် လုံးဝ မလွယ်ကူသောသူ ဖြစ်သည်။

ဝေချွမ်းမှာ ပြင်ပတပည့်တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သဖြင့် သေသွားသည်မှာ သူ့အတွက် ဘာမျှမဟုတ်ပေ။ သူ၏ မာနကို အနည်းငယ် ထိခိုက်ရုံမျှသာ ရှိသည်။

ပေါင်ချန်း ဆရာကြီးမှာ ဆက်၍ မနေတော့ဘဲ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ကျန်ရှိနေသူများ၏ နားထဲတွင်မူ သူ၏ အသံမှာ ပဲ့တင်ထပ် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်

"ဟယ်လင်... ဒါကို ငါ မှတ်ထားမယ်။ နောက်တစ်ကြိမ်ကျရင်တော့ မင်းနဲ့ သေချာပေါက် စာရင်းရှင်းရမယ်"

ပေါင်ချန်း ဆရာကြီး ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် အဝေးမှ ချောင်းကြည့်နေသူများမှာလည်း သရဲတစ္ဆေ ခြောက်ခံရသည့်အလား အလုအယက် ထွက်ပြေးကြတော့သည်။

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လောဘတကြီး စောင့်ကြည့်နေသော မျက်လုံးများအားလုံး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ရွှေရောင်အမြုတေ ကျင့်ကြံသူကြီး ဟယ်လင် ဆရာကြီး ကိုယ်တိုင် ကြားဝင်လိုက်ပြီ ဖြစ်ရာ ရှမင်ယန်၏ နဂါးနီအမိန့်တော်ပြားမှာ သူတို့အတွက် လုံးဝ လက်လှမ်းမမီနိုင်တော့ပေ။ ဆေးဘုရင်တောင်တန်း၏ ပိုင်ဆိုင်မှုကို မည်သူမျှ မဝံ့မရဲ မက်မောဝံ့ကြတော့ပေ။

ထို့ကြောင့် မြန်မြန်ထွက်သွားခြင်းကသာ အကောင်းဆုံးဖြစ်ကြောင်း သူတို့ နားလည်လိုက်ကြသည်။

ရှမင်ယန်နှင့် အဘိုးကြီးမို တို့မှာမူ တစ်ခွန်းမျှ မဟရဲဘဲ ရိုသေစွာ ရပ်နေကြသည်။ ကုယွမ်

သည်လည်း ဘေးနားတွင် သစ်သားတုံး တစ်တုံးကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီး ဟယ်လင် ဆရာကြီးနှင့် ပေါင်ချန်း ဆရာကြီးတို့၏ စကားများကို ဘာမျှ မကြားခဲ့သည့်အလား ရှိနေသည်။

သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ အခြေအနေများမှာ ဆူပွက်နေတော့သည်။

ပေါင်ချန်း ဆရာကြီး၏ စကားများထဲတွင် ပါဝင်သော အချက်အလက်များမှာ အလွန်ပင် နက်ရှိုင်းလှသည်။

"ဒီကောင်လေး... စန်းကျုံးက ဆေးဘုရင်တောင်တန်းရဲ့ သြဇာကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ရဲ့ တပည့်အဖြစ်တောင် အသိအမှတ်ပြုခံလိုက်ရပြီပဲ။ ဒါတင်မကသေးဘူး... သူက တာအိုခန္ဓာကိုယ်အဆင့်ဖြစ်တဲ့ မိုးကြိုးငါးသွယ် ခန္ဓာကိုတောင် ပိုင်ဆိုင်ထားတာ..."

သူ့စိတ်ထဲတွင် အံ့ဩမှုများက အတိုင်းအဆမရှိတော့ပေ။

"ဒီကောင်လေးရဲ့ ကံတရားကတော့ တကယ့်ကို ထူးခြားဆန်းကြယ်လွန်းလှချည်လား။ မိုးကြိုးငါးသွယ် ခန္ဓာဆိုတာ လီချန်စန်းရဲ့ သန့်စင်သော ယန်တာအိုခန္ဓာနဲ့တောင် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်တာလေ။ အခုလို ပါရမီမျိုးနဲ့ဆိုရင်တော့ သူက အလေးပေးခံရမှာ သေချာသလို တပည့်ရင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ဆိုတာကလည်း သူ့အတွက်တော့ အေးဆေးပဲ..."

ယခုအချိန်တွင် ကုယွမ်ပင်လျှင် အနည်းငယ် မနာလို ဖြစ်မိသွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ဆေးဘုရင်တောင်တန်းသို့ ဝင်ရောက်ရန်အတွက် အစစအရာရာကို စေ့စေ့စပ်စပ် စီစဉ်နေရချိန်တွင် စန်းကျုံးမှာမူ တိတ်တဆိတ်ပင် အသိအမှတ်ပြုခံရကာ တပည့်အဖြစ် ခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ရသောကြောင့်ပင်။

သူသည် ကုယွမ် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သမျှကို ကျော်တက်ကာ အခွင့်အရေးကောင်းကို အမိအရ ဆုပ်ကိုင်သွားနိုင်ခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ဟယ်လင် ဆရာကြီး ယခုတစ်ခေါက် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာခြင်းမှာ နဂါးနီနတ်ဘုရားနန်းတော် အရေးကိစ္စအပြင် တပည့်အချို့ကိုပါ ခေါ်ယူရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

ဤသည်မှာ ကုယွမ်အတွက် သေချာပေါက် သတင်းကောင်းပင်။

သို့သော် ပေါင်ချန်း ဆရာကြီး၏ စကားများအရ ဟယ်လင် ဆရာကြီး၏ ဂိုဏ်းခွဲမျိုးနွယ်စုမှာ သိသိသာသာ ဆုတ်ယုတ်နေပြီး ပါရမီရှင် ရှားပါးနေသဖြင့် မိသားစုဂိုဏ်းစုများ၏ ဖိနှိပ်မှုကို မကြာခဏ ခံနေရသည်။ ဤအချက်မှာ ကုယွမ်အတွက် သတင်းကောင်းတော့ မဟုတ်ပေ။

"ဟွန်း ကောက်ကျစ်တဲ့ အဖိုးကြီး"

ဟယ်လင် ဆရာကြီးက အဝေးသို့ ပြေးထွက်သွားသူများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ ပေါင်ချန်း ဆရာကြီး၏ စကားများကိုလည်း သူ လုံးဝ အရေးမလုပ်ပေ။

ငါ ရန်စမိထားသူတွေက အများကြီးပဲဟာ။ ပေါင်ချန်း ဆရာကြီးလို လူတစ်ယောက်တိုးတော့ရော ဘာအရေးပါလို့လဲ။

ဟယ်လင် ဆရာကြီးသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှမင်ယန်၊ ကုယွမ်နှင့် အဘိုးကြီးမို တို့ကို တွေ့လိုက်ရပြီး အထူးသဖြင့် ကုယွမ့်ကို အာရုံစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ"

ဟယ်လင် ဆရာကြီး၏ အကဲခတ်နိုင်စွမ်းမှာ ရှမင်ယန်ထက် မနိမ့်ကျသည့်အတွက် ကုယွမ်၏ ထူးခြားမှုကို အလွယ်တကူ သတိပြုမိလိုက်သည်။ အမှန်စင်စစ် သူ မြင်ရသည်မှာ ထိုမျှမကသေးပေ။

သူ့ရှေ့ရှိ လူငယ်လေးမှာ အရိုးနှင့် ကြွက်သားများ သန်မာရုံသာမကဘဲ တစ်ဆင့်တည်းရှိ ကျင့်ကြံသူများထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေရုံတင်မက သူ၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း သန့်စင်ပြီး ဝိညာဉ်အသိမှာလည်း ပြည့်စုံလှကာ သူ၏စကားလုံးများကြားတွင်ပင် ထက်ရှသော အငွေ့အသက်များ ကိန်းအောင်းနေသည်။

ထို့အပြင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်း နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် အလွန်တက်ကြွပြီး အစွမ်းထက်သော အသက်ဓာတ်တစ်ခု ကိန်းအောင်းနေကာ အသွင်ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်ရန် လက်တစ်ကမ်းအလိုသို့ ရောက်ရှိနေသော်လည်း တစ်စုံတစ်ခု လိုအပ်နေသေးပုံပင်။

စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ။ ဒီကောင်လေးက တော်တော်လေး ပါရမီပါတာပဲ။

သူသည် ဓားသိုင်းပညာကိုလည်း လေ့ကျင့်ထားပြီး အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်အောင် တတ်မြောက်ထားပုံပင်။ ဟယ်လင် ဆရာကြီးမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ကုယွမ့်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ပိုကြည့်ရုံမှအပ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားခြင်းမျိုးတော့ မရှိပေ။

သူသည် အနှစ်သုံးရာနီးပါး ကျင့်ကြံခဲ့ပြီး ဆေးဘုရင်တောင်တန်းနှင့် တောင်ပိုင်းနယ်ခြား ကျင့်ကြံရေးလောကမှ ပါရမီရှင် တပည့်များစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသဖြင့် ထူးချွန်သော လူငယ်တစ်ဦးကို မြင်ရရုံနှင့် တုန်လှုပ်မသွားပေ။

ဆေးဘုရင်တောင်တန်း၏ အတွင်းစည်းတွင်ပင်လျှင် သန့်စင်သော ယန်တာအိုခန္ဓာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် လီချန်စန်း ကဲ့သို့သော ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင် ရှိနေခြင်းပင်။

ဟယ်လင် ဆရာကြီး ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ဝိညာဉ်ခန္ဓာတစ်မျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်သည်။

သူသည် ပါရမီရှင်များစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော်လည်း ပြဿနာမှာ ထိုသူများထဲမှ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ သူ၏ ဂိုဏ်းခွဲမျိုးနွယ်မှ မဟုတ်ခြင်းပင်။ ဤသည်မှာ အတော်လေး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းလှသည်။

ဤအကြောင်းကို တွေးမိသည့်အခါ ဟယ်လင် ဆရာကြီး အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားမိသည်။ ပေါင်ချန်း ဆရာကြီး ပြောသည်မှာ မမှားပေ။ လွန်ခဲ့သော နှစ်များအတွင်း ပါရမီရှင် ရှားပါးမှုနှင့် အခြားသော အကြောင်းရင်းများကြောင့် သူ၏ ဂိုဏ်းခွဲမျိုးနွယ်စုမှာ ရွှေရောင်အမြုတေ အဆင့်ရှိသော ကျင့်ကြံသူကြီး တစ်ဦးမျှ မမွေးထုတ်နိုင်သည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် မိသားစုဂိုဏ်းစုများမှာမူ ပါရမီရှင်များ ပေါများလှသည်။ ပထမဦးစွာ လီချန်စန်း၏ သန့်စင်သော ယန်တာအိုခန္ဓာပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး ယခုအခါ စန်းကျုံး၏ မိုးကြိုးငါးသွယ် ခန္ဓာပေါ်လာပြန်သည်။

လီချန်စန်းမှာ အဆင့်မြင့် အမြုတေ ဖြစ်တည်မှုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိထားပြီးဖြစ်ကာ ယင်ဝိညာဉ်အဆင့်မှတစ်ဆင့် နဂါးတံခါးအဆင့်အထိ တက်လှမ်းနိုင်ရန် အလားအလာ အလွန်ကောင်းနေသူ ဖြစ်သည်။

ရှေးဦးမူလဝိညာဉ်အဆင့်အထိပင် ရောက်ရှိနိုင်သည့် အလားအလာရှိသဖြင့် အနာဂတ်မှာ အတိုင်းအဆမရှိ တောက်ပနေသည်။

လီချန်စန်း တစ်ဦးတည်းနှင့်တင် အခြားတပည့်များကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်ပြီး သူတို့ကို အသက်ရှူကျပ်စေသည်။ ယခု စန်းကျုံး၏ ပါရမီမှာလည်း လီချန်စန်းထက် မနိမ့်ကျပြန်ရာ သူ ကြီးပြင်းလာပါက သူတို့ဂိုဏ်းခွဲ၏ နေ့ရက်များမှာ ပို၍ပင် ခက်ခဲလာပေလိမ့်မည်။

ဆေးဘုရင်တောင်တန်းတွင် ရွှေရောင်အမြုတေ အဆင့်ရှိသော သူတော်စင်နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိသူများသာ ဂိုဏ်း၏ အဆင့်မြင့် အဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်လာနိုင်ပြီး တစ်စုံတစ်ရာ ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့် ရရှိကြသည်။ ထိုအဆင့်ထက် မြင့်သူများမှာမူ ပြောနေရန်ပင် မလိုတော့ပေ။

ဆေးဘုရင်တောင်တန်းမှာ ချင်ကျိုးပြည်နယ်၏ တစ်ခုတည်းသော မဟာနတ်ဘုရားဂိုဏ်းကြီး ဖြစ်သည့်အတွက် အရင်းအမြစ်များ ပေါများလှသည်။

သို့သော် မည်မျှပင် ပေါများစေကာမူ အကန့်အသတ်တော့ ရှိစမြဲ ဖြစ်သည်။ ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့် အာဏာ ပိုရှိလေ၊ ကျင့်ကြံရေး အရင်းအမြစ်များကို ပိုမို ရရှိနိုင်လေပင်။

သို့သော် ပါရမီရှင် ရှားပါးလာသည်နှင့်အမျှ သူတို့ဂိုဏ်းခွဲ၏ အင်အားမှာ သိသိသာသာ လျော့နည်းလာခဲ့သည်။

ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားပါက နောက်ထပ် အနှစ်တစ်ရာအတွင်း ဆေးဘုရင်တောင်တန်းမှာ မိသားစုဂိုဏ်းစုများ၏ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်း ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်လာမည်ကို အခြားသူများက သည်းခံနိုင်လျှင် ခံနိုင်မည် ဖြစ်သော်လည်း ဟယ်လင် ဆရာကြီးကမူ လုံးဝ သည်းမခံနိုင်ပေ။

အခန်း။ ၁၂၂

"သူ့နာမည်က ကုယွမ်ပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်က ဆေးဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်သလို ကျင့်ကြံခြင်းမှာလည်း ပါရမီထူးချွန်သူတစ်ယောက်ပါ"

ရှမင်ယန်က အလျင်အမြန်ပင် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

ဟယ်လင် ဆရာကြီးက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ကုယွမ့်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"မင်းက ဓားသိုင်းကို လေ့ကျင့်ထားတာလား။ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းအားတစ်ခု ကိန်းအောင်းနေတာကို ငါ အာရုံခံမိတယ်"

ကုယွမ်က ရိုသေစွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာကြီး။ တပည့်က ဓားသိုင်းကို အခြေခံလေ့ကျင့်ထားတာပါ။ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက စွမ်းအားကတော့ မတော်တဆ ရရှိခဲ့တဲ့ ဆေးစွမ်းအင်အချို့ကြောင့်လို့ ထင်ပါတယ်"

ဟယ်လင် ဆရာကြီးက ကုယွမ်၏ တည်ငြိမ်မှုကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် အသိအမှတ်ပြုမိသွားသည်။

သာမန်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမှာ သူ၏ရှေ့မှောက်တွင် ဤမျှ တည်ငြိမ်ရန် မလွယ်ကူပေ။ အထူးသဖြင့် ကုယွမ်၏ မျက်ဝန်းထဲမှ တောက်ပနေသော အသိဉာဏ်နှင့် စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှုကို သူ သဘောကျသွားသည်။

"ရှမင်ယန်... ဒီတစ်ခေါက် နတ်ဘုရားနန်းတော်ကိစ္စ ပြီးသွားရင် ကုယွမ့်ကိုပါ တောင်ပေါ်ကို ခေါ်လာခဲ့။ သူ့ကို စမ်းသပ်မှုတွေ လုပ်ကြည့်ဖို့ လိုမယ်"

ဟယ်လင် ဆရာကြီးက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ ရှမင်ယန်မှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် ချက်ချင်းပင် လက်ခံလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အကြီးအကဲ တပည့် သေချာပေါက် စီစဉ်လိုက်ပါ့မယ်"

ကုယွမ်သည်လည်း ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားရသည်။ သူ မျှော်လင့်ထားသော အခွင့်အရေးမှာ ယခုအခါ လက်တစ်ကမ်းအလိုသို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။

ဆေးဘုရင်တောင်တန်း၏ အတွင်းစည်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ပါက သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း ခရီးလမ်းမှာ ပိုမို လွယ်ကူချောမွေ့လာပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဟယ်လင် ဆရာကြီး၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ရိပ်အချို့ ရှိနေသည်ကိုလည်း သူ သတိပြုမိသည်။ ပေါင်ချန်း ဆရာကြီး ပြောသွားသည့် မိသားစုဂိုဏ်းစုများ၏ ဖိနှိပ်မှုမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပြင်းထန်ပုံပင်။

"ကောင်းပြီ... အခုတော့ ငါတို့ ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်ထဲကို ဝင်ကြရအောင်။ နဂါးနီအမိန့်တော်ပြားနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဆွေးနွေးစရာတွေ ရှိသေးတယ်"

ဟယ်လင် ဆရာကြီးက ရှေ့မှ ဦးဆောင်၍ လှမ်းဝင်သွားရာ ရှမင်ယန်၊ အဘိုးကြီးမိုနှင့် ကုယွမ်တို့ကလည်း ရိုသေစွာဖြင့် နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြတော့သည်။

လမ်းမပေါ်တွင်မူ ဝေချွမ်း၏ အသားစများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး အဝေးမှ စောင့်ကြည့်နေသူများမှာလည်း ရွှေရောင်အမြုတေ ကျင့်ကြံသူကြီး၏ အရှိန်အဝါကြောင့် မည်သူမျှ နီးနီးနားနားသို့ မကပ်ရဲကြတော့ပေ။

ဤနေ့မှစ၍ ကုယွမ်၏ နာမည်မှာလည်း ဤနယ်မြေတွင် တစ်ဟုန်ထိုး ကျော်ကြားလာတော့မည် ဖြစ်သည်။

နောက်ဖေးခြံထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အပြာနုရောင် အရိပ်ကလေးတစ်ခုမှာ အစူးရှဆုံး အသံကလေး ပြုလုပ်လျက် ကုယွမ်ရှိရာသို့ ပျံဝဲခုန်အုပ်လာပြီး သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် အလွန်တက်ကြွစွာဖြင့် နားခိုလိုက်သည်။

"ချင်းလေး"

ကုယွမ်မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး "ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ချင်းလေးသည် သူ၏လက်ထဲရှိ ရေခဲပိုးဖလံကုအလောင်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကုယွမ်က အလိုအလျောက်ပင် တားဆီးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"နေဦး ဒါက ရေခဲပိုးဖလံကုပဲ။ အဆိပ်ရှိနိုင်တယ် မင်း မစား..."

စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် ချင်းလေးက သူ၏ ပါးစပ်ကလေးကို အကျယ်ကြီး ဟလိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နီးပါးကြီးမားသော ရေခဲပိုးဖလံကုအလောင်းကို တစ်လုပ်တည်းနှင့် မျိုချလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရတော့သည်။

ကုယွမ်မှာ ပြောလက်စ စကားများပင် လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်သွားကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိသည်။

"အင်း... ထားပါတော့လေ မင်းက စိမ်းပြာရောင် ဓားလိပ်ပြာပဲဟာ။ အဆိပ်ရှိရင်တောင် မင်းအတွက်တော့ ပြဿနာရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ရေခဲပိုးဖလံကုကို မျိုချပြီးနောက်တွင်မူ ချင်းလေးမှာ သူ၏ ပုံမှန် အပျင်းထူသည့် အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားကာ သစ်သားသေတ္တာထဲသို့ ခုန်ဝင်လျက် အိပ်စက်ကာ အာဟာရများကို အစာခြေဖျက်နေတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကုယွမ်မှာ နှမြောတသခြင်း မရှိပေ။ ရေခဲပိုးဖလံ ကုမှာ တန်ဖိုးရှိသော်လည်း ချင်းလေးကို ကျွေးလိုက်ခြင်းကလည်း အကျိုးရှိသည်ပင်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အလဟဿ အဖြစ်မခံခြင်းက အကောင်းဆုံးပင်။

...

နောက်ပိုင်းရက်များတွင် ကုယွမ်သည် နေ့စဉ် လိုအပ်ချက်များအတွက် အချိန်ပေးသည်မှအပ ကျန်အချိန်များတွင် အဓိက အလုပ်နှစ်ခုကိုသာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

ပထမတစ်ခုမှာ ကျင့်ကြံခြင်းပင်။ နေ့စဉ် ချီစွမ်းအင်များကို အသုံးပြု၍ အရိုးခြင်ဆီများကို သန့်စင်ခြင်း၊ သွေးနှင့် ချီစွမ်းအင်များကို အသုံးချ၍ အရိုးစနစ်များကို ပိုမို ကြံ့ခိုင်အောင် ပြုလုပ်ခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။

ဒုတိယတစ်ခုမှာ အားဟွမ်၊ ပါးစပ်ကြီးနှင့် အမည်းလေးတို့ ရှာဖွေလာပေးသော ဝိညာဉ်ဆေးပင်အားလုံးကို လိပ်ကြီးအား ကျွေးမွေးခြင်းပင်။

ပထမအချက်မှာ သူ၏ နေ့စဉ် လေ့ကျင့်ခန်းဖြစ်သဖြင့် လျစ်လျူရှု၍ မရပေ။ ဒုတိယအချက်မှာမူ လိပ်ကြီး အရွယ်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အဆင့်တက်ကာ အသွင်ပြောင်းလဲနိုင်မည် ဖြစ်ပြီး ကုယွမ်အတွက် ပါရမီအသစ်များကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

တစ်နေ့တွင်မူ ကုယွမ်သည် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ သစ်ပင်အိုကြီးအောက်၌ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ ကျင့်ကြံနေစဉ် ရုတ်တရက် အမွှေးပွပွ ခေါင်းကလေးတစ်ခုမှာ ခြံစည်းရိုးပေါ်မှ ချောင်းကြည့်လာသည်။

"ကျွီ... ကျွီ... ကျွီ"

အားဟွမ်မှာ အသံပေးရင်း ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ဝင်လာသည်။ ၎င်း၏ ပါးစပ်တွင် ကြိုးတစ်ချောင်းကို ကိုက်ထားပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ သစ်သားသေတ္တာလေး ထည့်ထားသော အဝတ်အိတ်တစ်ခုကို ဆွဲလာသည်။

ကုယွမ်က သစ်သားသေတ္တာကို ယူ၍ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ လက်ဝါးခန့် အရွယ်ရှိသော တစ်ကိုယ်လုံး နီရဲကာ သင်းပျံ့သော ရနံ့များ ထွက်ပေါ်နေသည့် လင်ဇီးဆေးပင်တစ်ပိုင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အဆင့် ၈ ဝိညာဉ်ဆေးပင် ဝတ်ရုံနီ လင်ဇီးလား"

ထိုလင်ဇီးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကုယွမ်၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပသွားတော့သည်။ အဆင့် ၈ ဝိညာဉ်ဆေးပင်များမှာ အလွန် ရှားပါးလှသည်။

အားဟွမ် ယခင်က ရှာပေးခဲ့သမျှမှာ အဆင့် ၉ ဆေးပင်များသာ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဤ ဝတ်ရုံနီ လင်ဇီး၏ ဆေးဖက်ဝင် ဂုဏ်သတ္တိမှာ နုညံ့ပြီး အာဟာရဖြစ်စေသဖြင့် သာမန်လူများပင် တိုက်ရိုက် စားသုံးနိုင်သည်။

"ကျွီ... ကျွီ"

အားဟွမ်မှာ မတ်တပ်ရပ်လျက် သူ၏ မျက်နှာတွင် ဂုဏ်ယူသော အမူအရာများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ကုယွမ်၏ ရှေ့မှောက်၌ ဆုလာဘ်တောင်းသည့်အလား ရပ်နေသည်။

"အားဟွမ်... တော်တယ်ဟေ့"

"တကယ့်ကို ငါ့ရဲ့ နံပါတ်တစ် ဝိညာဉ်သားရဲပဲ။ မင်းက ငါ့ကို တကယ်ပဲ အများကြီး ကူညီပေးနိုင်တာပဲ"

အမှုထမ်းကောင်းသော သူအတွက် ကုယွမ်မှာ ချီးကျူးစကားများကို ရက်ရက်ရောရောပင် ပြောပြောလိုက်သည်။ အားဟွမ်မှာ ချီးကျူးခံရလွန်းသဖြင့် ခေါင်းပင် မူးသွားကာ ပျော်လွန်း၍ တစ်နေရာတည်းမှာပင် ခုန်ပေါက်နေတော့သည်။

ထို့နောက် ကုယွမ်က နှံစားပြောင်းဝါ ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ အားဟွမ်၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"ကဲ... ဒါလေး စားလိုက်ဦး"

ဤဆေးလုံးကို ကုယွမ်သည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ကျောက်စိမ်းအိုးမျှော်စင်တွင် သူ၏ စုဆောင်းထားသမျှ ငွေကြေးများဖြင့် ဝယ်ယူထားခြင်းပင်။

အားဟွမ်သည် ဤဆေးလုံးကို အလွန်နှစ်သက်ပြီး ဆေးပင်ရှာဖွေရာတွင်လည်း ပိုမို ကြိုးစားလာသည်ကို ကုယွမ် သတိပြုမိသည်။

အားဟွမ်ကို ဘေးသို့ လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ကုယွမ်သည် ဝတ်ရုံနီ လင်ဇီးကို ကိုင်ကာ ရေကန်အစပ်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ဗွမ်း...

မည်းနက်ကာ မီးခိုးရောင်သန်းနေသော ဦးခေါင်းကြီးတစ်ခုမှာ ရေအောက်မှ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။