အခန်း (၁၂၅-၁၂၆)

အခန်း။ ၁၂၅

ယခုအချိန်တွင် ကုယွမ်၏ ရုပ်ရည်မှာလည်း ပိုမိုခန့်ညားလာခဲ့သည်။

သူ၏ အသားအရေမှာ ဖြူစင်ဝင်းပနေပြီး နှုတ်ခမ်းနီနီ၊ သွားဖြူဖြူနှင့် ကြည်လင်တောက်ပသော မျက်ဝန်းအစုံမှာ ငြိမ်းချမ်းတည်ငြိမ်သော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရုံမျှနှင့်ပင် လောကီလူသားတို့ထက် သာလွန်ထူးကဲသော အရှိန်အဝါမျိုး ရှိနေတော့သည်။

ထို့အပြင် ကုယွမ်၏ အာရုံခံစားမှုနှင့် ဝိညာဉ်အာရုံမှာလည်း ပိုမိုထက်မြက်လာသည်။ ကုယွမ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် လောကကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ပင်။

အရာရာတိုင်းမှာ ပိုမိုရှင်းလင်းလာခဲ့ကာ ခြံထဲရှိ သစ်ပင်အိုကြီးမှ ထွက်လာသော အဖူးသစ်ကလေးများပေါ်မှ ဆံပင်တစ်မျှင်ထက်ပင် သေးငယ်သော အမွှေးအမျှင်ကလေးများကိုပင် ကုယွမ်က ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသည်။

သစ်ပင်အိုကြီး၏ အောက်ခြေတွင် မြေကြီးထဲ တိုးဝင်နေသော ပိုးကောင်ကလေးကို မျက်စိဖြင့် မမြင်ရသော်လည်း ကုယွမ်ကမူ ညိုမည်းရောင် ပိုးကောင်တစ်ကောင်ဖြစ်ကြောင်း အာရုံဖြင့် ရှင်းလင်းစွာ သိနေသည်။

အနည်းငယ်မျှ အာရုံစိုက်လိုက်ရုံဖြင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်မှ မူလချီစွမ်းအင်အမျိုးမျိုးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်လာသည်။

အထူးသဖြင့် လောကအနှံ့ရှိ ရေဓာတ်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်များမှာ သူ၏ စိတ်ကူးတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် သူ၏ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်သွားကြသည်။ ချီစွမ်းအင်များမှာ လွယ်ကူစွာ စီးဆင်းသွားပြီး အားစိုက်စရာမလိုဘဲ သန့်စင်သွားကြတော့သည်။

ဤခဏတွင် ကုယွမ်မှာ ရေဓာတ်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်များနှင့် သဘာဝအလျောက် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။

စိတ်တစ်ချက် အာရုံပြုလိုက်ရုံဖြင့် ပေတစ်ရာပတ်လည်ရှိ ရေငွေ့များမှာ လှိုင်းတံပိုးများအလား စုစည်းလာကြသည်။ ဤကဲ့သို့ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်မှ ချီစွမ်းအင်များကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမှာ သာမန် မွေးရာပါကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ဦး မတတ်စွမ်းနိုင်သောအရာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ရေနတ်မင်းတစ်ပါး လူပြန်ဝင်စားလာသကဲ့သို့ပင် ရှိနေတော့သည်။

"ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ... ဒီ ဝိညာဉ်လိပ်၏ နက်ရှိုင်းသော ချောက်ကမ္ဘာပါရမီက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ"

ဝိညာဉ်လိပ်၏ နက်ရှိုင်းသော ချောက်ကမ္ဘာပါရမီဖြင့် ပေါင်းစပ်အသွင်ပြောင်းပြီးနောက် သူ၏ ပါရမီမှာ အဆင့်တစ်ခု ထပ်တက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ကုယွမ် အပြည့်အဝ အတည်ပြုနိုင်သည်။

ယခုအခါ သူသည် ရေဝိညာဉ်ခန္ဓာတစ်မျိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခြင်းပင်။ မည်သည့် ဝိညာဉ်ခန္ဓာအမျိုးအစား ဖြစ်သည်ကို ကုယွမ် မသေချာသော်လည်း ယခင်က တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးသေးသော ဝိညာဉ်ခန္ဓာမျိုး ဖြစ်ရန် များသည်။

"ဒီလောက် ပါရမီထူးတဲ့ ဝိညာဉ်ခန္ဓာမျိုးနဲ့ဆိုရင် အနည်းဆုံးတော့ ဆေးဘုရင်တောင်တန်းရဲ့ အတွင်းစည်းတပည့် ဖြစ်ဖို့က ပြဿနာမရှိနိုင်ဘူး မဟုတ်လား"

ကုယွမ်၏ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားရပြီး ဆေးဘုရင်တောင်တန်းသို့ မဝင်ရောက်မီ စစ်ဆေးရမည့် အကဲဖြတ်မှုများကို သတိရလိုက်မိသည်။

"ဒါတင်မကဘူး... ငါက တိုက်ရိုက်တပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့တောင် မျှော်လင့်ချက် ရှိနိုင်တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီဝိညာဉ်ခန္ဓာအပြင် ငါ့မှာ ဓားနှလုံးသားပါရမီလည်း ရှိနေသေးတာပဲ။ ဓားနှလုံးသားပါရမီကလည်း အခု အမည်မသိသေးတဲ့ ဝိညာဉ်ခန္ဓာပါရမီထက် မနိမ့်ကျတာ သေချာတယ်။ ဒီ ဝိညာဉ်ခန္ဓာအဆင့် ပါရမီနှစ်ခု ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် တာအိုခန္ဓာအဆင့်လောက်ထိ မရောက်နိုင်ရင်တောင် ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီရှင်တစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရဖို့ လုံလောက်မှာပါ"

ဓားနှလုံးသားပါရမီနှင့် ဤအမည်မသိ ရေဝိညာဉ်ခန္ဓာပါရမီတို့ ပေါင်းစပ်မှုမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားလှသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်ခန္ဓာပါရမီနှင့် ဓားနှလုံးသားပါရမီတို့မှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အထောက်အကူပြုနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ချီစွမ်းအင်များ လည်ပတ်မှုမှာ ပိုမိုချောမွေ့သန့်စင်လာသည်ကို ကုယွမ် ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနေရသည်။

သူ လေ့ကျင့်ထားသော ဓားသိုင်းအမျိုးမျိုးမှာ သူ၏ စိတ်ကူးထဲတွင် လူရုပ်ကလေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ တိုက်ခိုက်ခြင်း၊ လေ့ကျင့်ခြင်းနှင့် အားပြိုင်ခြင်းများကို လုပ်ဆောင်နေကြသည်။ ဓားသိုင်းများအတွင်းရှိ သေးငယ်သော ချို့ယွင်းချက်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အနှစ်သာရများသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ အနက်ရှိုင်းဆုံးဖြစ်သော အသက်နှုတ် ဓားဆန္ဒမှာလည်း ပိုမိုသန့်စင်ပြီး ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

ဝိညာဉ်ခန္ဓာနှင့် ဓားနှလုံးသားတို့မှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဖြည့်ဆည်းပေးရင်း ဟန်ချက်တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ၎င်းက ကုယွမ်၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို သိသိသာသာ တိုးတက်စေခဲ့သည်။

ပါရမီအသွင်ပြောင်းလဲမှုမှ ရရှိလာသော အပြောင်းအလဲများကို လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် ပြုလုပ်ပြီးနောက် ကုယွမ်မှာ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူ၏ရှေ့မှောက်ရှိ ဧရာမ လိပ်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ ခြံဝင်း၏ တစ်ဝက်နီးပါးကို နေရာယူထားပြီး အကယ်၍ အနည်းငယ်မျှ လှုပ်ရှားလိုက်ရုံဖြင့် ခြံစည်းရိုးများနှင့် အိမ်ကြီးမှာ ပြိုကျသွားပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အရွယ်အစားမှာ သိသာလွန်းလှသဖြင့် အခြားသူများ မြင်တွေ့သွားပါက ပြဿနာတက်နိုင်သည်။

"မင်းရဲ့ အရွယ်အစားက တကယ်ကြီးလွန်းနေပြီ... မြို့ထဲက ထွက်ဖို့နေနေသာသာ ဒီတိုင်းဆိုရင် အပျင်းကြောဆန့်တာ ဒါမှမဟုတ် ဟိုဘက်ဒီဘက် လှည့်တာတောင် ပြဿနာတက်နိုင်တယ်"

ကုယွမ်သည် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ အေးစက်မာကျောသော လိပ်ကြီး၏ ကျောခွံအနက်ကြီးကို ကိုင်ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ခေါင်းခဲသွားရသည်။ ဝိညာဉ်သားရဲဟူသည် ကုယွမ်၏ အကြီးမားဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်ရာ သူတစ်ပါးကို အသိမပေးလိုပေ။

လိပ်ကြီးသည် အိုးတစ်လုံးခန့်ရှိသော ၎င်း၏ ဦးခေါင်းကြီးကို အသာအယာ မော့လိုက်ပြီး ကြည်လင်နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကုယွမ်ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကုယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် အသံဩဩ တစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာတော့သည်။

"သခင်... တကယ်လို့ ကျွန်တော်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ကြီးလွန်းတယ်လို့ ခံစားရရင် ကျွန်တော့်အနေနဲ့ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်ပါတယ်"

ကုယွမ်မှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

"လိပ်ကြီး... မင်း စကားပြောတတ်နေပြီလား"

"ကျွန်တော့်မှာ စကားပြောနိုင်တဲ့ အရိုးတည်ဆောက်ပုံမျိုး မရှိသေးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မျိုးရိုးဗီဇ အမွေအနှစ်ထဲမှာ နတ်ဘုရားလိပ် မျိုးနွယ်စုရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်အချို့ ပါဝင်နေပါတယ်။ အဲဒါကနေတစ်ဆင့် သခင်နဲ့ တိုက်ရိုက် စိတ်ချင်းဆက်သွယ်နိုင်တာပါ။ ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ စိတ်ချင်း ဆက်သွယ်တဲ့ နတ်ဘုရားနည်းစနစ်နဲ့ အနည်းငယ် ဆင်တူပါတယ်"

လိပ်ကြီး၏ အသံမှာ ကုယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် ဆက်လက် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော ၎င်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင် တစ်ချက်လောက် ပြောင်းလဲပြပါဦး"

အဆင့်မြှင့်တင်ပြီးနောက် လိပ်ကြီးမှာ နတ်ဘုရားလိပ် မျိုးရိုးဗီဇ အမွေအနှစ်များကို ရရှိခဲ့သည်ကို သိရသဖြင့် ကုယွမ်မှာ များစွာ အံ့ဩမိသည်။ ဤလိပ်ကြီးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားသည်။

သူ ရတနာတစ်ပါးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်းပင်။

လိပ်ကြီးသည် သူ၏ ဦးခေါင်းကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်ရာ ကျောခွံပေါ်ရှိ နက်မှောင်သော အစိမ်းရောင် လိုင်းများမှာ ရုတ်တရက် တောက်ပလာပြီး ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများမှာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် လိပ်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မျက်မှောက်၌ပင် သိသိသာသာ ကျုံ့ဝင်လာတော့သည်။ အသက်ရှူအကြိမ် အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းသည် လက်ဖဝါးခန့်သာရှိသော လိပ်ကလေးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ကျောက်စိမ်းအနက်ရောင်ဖြင့် ထုဆစ်ထားသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် သေးငယ်စွာ ဝပ်နေတော့သည်။

ယခင်က ရှိခဲ့သော ခန့်ညားထည်ဝါသည့် အရှိန်အဝါများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ချစ်စရာကောင်းသော ပုံစံလေးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခြင်းပင်။

ကုယွမ်မှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်မိသည်။

"ဒါက ဒဏ္ဍာရီလာ အဆင့်မြင့် နတ်ဘုရားနည်းစနစ်ဖြစ်တဲ့ ဆန္ဒရှိသလို အရွယ်အစားပြောင်းလဲခြင်းလား"

ဒဏ္ဍာရီများအရ ထိုနည်းစနစ်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို စိတ်ကြိုက် အရွယ်အစား ပြောင်းလဲစေနိုင်သည်။ နဂါးစစ်စစ်များကဲ့သို့ပင် ကြီးမားသည့်အခါ တိမ်တိုက်များကို ခေါ်ယူနိုင်ပြီး သေးငယ်သည့်အခါတွင်လည်း အစအနမကျန် ပုန်းကွယ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ကြီးမားသည့်အခါ မြစ်ချောင်း သမုဒ္ဒရာများကို လှုပ်ခတ်နိုင်သည့် စွမ်းအားရှိပြီး သေးငယ်သည့်အခါတွင်မူ မည်သည့်ခြေရာမျှ မကျန်စေဘဲ ဖျတ်လတ်လှသည်။ ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်ဘုရား ငှက်များနှင့် သားရဲများမှာ ဤနည်းစနစ်ကို ပိုင်ဆိုင်ကြသည်ဟု ပြောကြသည်။

ကျင့်ကြံသူများတွင်ပင် ဤကဲ့သို့သော နတ်ဘုရားနည်းစနစ်မျိုး ရှိတတ်ကြသည်။

လိပ်ကြီးက ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ စိတ်ချင်း ဆက်သွယ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းရည်က အဲဒီ နတ်ဘုရားနည်းစနစ် မဟုတ်ပါဘူး။ သာမန် အသွင်ပြောင်း နည်းစနစ်တစ်ခုပါပဲ။ အဲဒီလောက်အထိ အစွမ်းမထက်သလို အချိန် တစ်နာရီလောက်ပဲ ခံပါတယ်"

"အဲဒီ နည်းစနစ် မဟုတ်ဘူးလား ဒါတောင် မဆိုးပါဘူး"

ကုယွမ်က ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်လိုက်သည်။ အရွယ်အစား ပြောင်းလဲနိုင်သည့် စွမ်းရည်မှာပင် ရှားပါးလှသော အသွင်ပြောင်း နည်းစနစ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် လိပ်ကြီးမှာ ယခုမှ ကြီးထွားမှု အဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသည်။ ၎င်း ကြီးပြင်းလာသည်နှင့်အမျှ ပိုမို သန်မာလာမည်မှာ သေချာသလို ဤနည်းစနစ်မှာလည်း ပိုမို တိုးတက်လာပေလိမ့်မည်။

"ဟင်... ဒီဘူးသီးလေးက..."

ကုယွမ်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ဆက်ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ထူးခြားမှုကို သတိပြုမိသွားကာ လည်ပင်းတွင် ဆွဲထားသော ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို ဖြုတ်လိုက်သည်။

ဤကျောက်စိမ်းဆွဲသီးမှာ လက်ချောင်းထိပ်ခန့်သာ ရှိပြီး ကျောက်စိမ်းဘူးသီး ပုံသဏ္ဍာန် ထုဆစ်ထားခြင်းပင်။ လက်ရာမှာ အလွန် ပြောင်မြောက်လှပြီး မျက်နှာပြင်မှာလည်း သဘာဝအတိုင်းပင် ချောမွတ်နေသည်။

၎င်းကို ကိုင်ထားသည့်အခါ အေးမြသော စွမ်းအားများမှာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်လာပြီး အသက်ဓာတ်နှင့် ကြွက်သား၊ အရိုးများကို အားဖြည့်ပေးသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

အမှန်စင်စစ် ဤအရာမှာ လေနက်ခံတပ်၏ ခေါင်းဆောင် သံမဏိကျားကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ကုယွမ် ရရှိခဲ့သော စစ်သုံ့ပန်းပစ္စည်း ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က ကုယွမ်မှာ ဤအရာကို ရှားပါး ရတနာတစ်ခုဟုသာ ထင်မြင်ခဲ့သည်။ အားဟွမ်မှာ ရတနာရှာဖွေသည့် ကြွက်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားချိန်နှင့် ကုယွမ်ကိုယ်တိုင် ရတနာရှာဖွေသည့် ပါရမီ ရရှိပြီးသည့်တိုင် ဤအရာ၏ ထူးခြားမှုကို မသိရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် ယခုခဏတွင်မူ ကျောက်စိမ်းဘူးသီးလေးမှာ တုန်ခါလာပြီး အစိမ်းရောင် အလင်းဖျော့ဖျော့များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအစိမ်းရောင် အလင်းမှာ သက်ရှိတစ်ခု အသက်ရှူနေသကဲ့သို့ပင် တဖြည်းဖြည်း ပိုမို တောက်ပလာတော့သည်။

အခန်း။ ၁၂၆

"ဒီကျောက်စိမ်းဘူးသီးက အမှန်တကယ်တော့ ဘာများပါလိမ့်..."

ကုယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် မသေချာမှုများနှင့် သံသယများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤပစ္စည်းတွင် နောက်ခံအကြောင်းအရင်း တစ်ခုခုရှိရမည်ဟု သူ ယခင်ကတည်းက သံသယရှိခဲ့ဖူးသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ ဤပစ္စည်းကို စတင်ရရှိစဉ်ကပင် ၎င်း၌ တာအိုအနှစ်သာရ အမှတ် ၅၀၀ ကျော် ပါရှိနေသောကြောင့်ပင်။ သာမန်ပစ္စည်းတစ်ခုတွင် ဤမျှများပြားသော တာအိုအနှစ်သာရ အမှတ်များ ရှိနေခဲလှသည်။

သို့သော်လည်း ကုယွမ်သည် ရတနာရှာဖွေသည့် နည်းစနစ်ဖြင့် စစ်ဆေးခဲ့ဖူးသော်လည်း ထူးခြားမှု တစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့ရှိခဲ့သဖြင့် အာရုံမစိုက်တော့ဘဲ ထားလိုက်ခြင်းပင်။

ယခုမူ ဤကျောက်စိမ်းဆွဲသီးမှာ သာမန်မဟုတ်ဘဲ လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုခု ကိန်းအောင်းနေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

ယခင်က မည်သည့်ထူးခြားမှုမျှ မပြခဲ့သော်လည်း ယခု ကုယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပါရမီများ အသွင်ပြောင်းလဲမှု ဖြစ်ပေါ်နေချိန်မှစ၍ ကျောက်စိမ်းဘူးသီးမှာ ထူးခြားမှုများ ပြလာခြင်းပင်။ ဤအချက်မှာ စဉ်းစားစရာ ဖြစ်နေတော့သည်။

ကုယွမ်သည် ကျောက်စိမ်းဘူးသီးလေးကို လက်ထဲတွင်ကိုင်ကာ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ဖြင့် အာရုံခံရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဘာမျှ မသိရှိရပေ။

သူ၏ စိတ်စွမ်းအားက ၎င်းကို ထိတွေ့လိုက်သည့်အခါ အတွင်းသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ရန် ခက်ခဲနေသည်။

"ဟင်... တစ်ခုခုတော့ ထူးခြားနေပြီ"

ရုတ်တရက် ကုယွမ်သည် မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်ကာ ဘူးသီးလေး၏ အနည်းငယ်သော ပြောင်းလဲမှုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူသည် ဘူးသီးကို ကိုင်ထားသည့် အနေအထားကို ပြောင်းလိုက်သည့်အခါ မျက်နှာပြင်ပေါ်မှ အလင်းမှာ တစ်ဖက်တွင် မှိန်သွားပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ပိုမိုတောက်ပလာသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"မဟုတ်ဘူး... ဒါက မမှန်ဘူး"

ဘက်ပေါင်းစုံသို့ လှည့်ကြည့်ပြီးနောက် ကုယွမ်သည် တစ်ဖက်တည်းသို့ ဦးတည်သည့်အခါမှသာ ကျောက်စိမ်းဘူးသီးမှ အလင်းမှာ ပိုမိုတောက်ပလာသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။

သူ ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားသည်။

"ဒါက ဘူးသီးကိုယ်တိုင်ရဲ့ ပြဿနာမဟုတ်ဘူး။ ဒီဘူးသီးက ငါ့ကို လမ်းညွှန်နေတာပဲ။ ငါ့ကို တစ်ခုခု ဒါမှမဟုတ် တစ်ယောက်ယောက်ကို သွားရှာဖို့ လမ်းပြနေတာလား"

ခေတ္တမျှ ဝေခွဲမရဖြစ်ပြီးနောက် ကုယွမ်သည် ဆောင်းဦးရေစင်ဓားကို ယူလိုက်ပြီး လိပ်ကြီးကို အချို့သောအချက်များ မှာကြားကာ ခြံစည်းရိုးကို ခုန်ကျော်၍ ထွက်လာခဲ့သည်။ လက်ထဲတွင် ကျောက်စိမ်းဘူးသီးလေးကို ကိုင်ကာ ၎င်းညွှန်ပြသည့် အရပ်မျက်နှာအတိုင်း ဦးတည်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

သူသည် လမ်းကြားများစွာကို ဖြတ်သန်းကာ မရပ်မနား ဆက်သွားနေခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင်မူ ကုယွမ်သည် ခြံဝင်းတစ်ခု၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

"ဟင်... ဒါက..."

သူ ခြေလှမ်းများကို ရပ်လိုက်ပြီး အမှတ်မထင် မော့ကြည့်လိုက်ရာ နေရာမှာပင် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ရှေ့မှ ခြံဝင်းမှာ သူ သိကျွမ်းထားသော ပညာရှိ လင်းကျိုး၏ အိမ် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

"ဒါက ငါ့ကို ဒီအထိ ခေါ်လာတာလား..."

ကုယွမ်သည် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော်လည်း ရှေ့သို့ အနည်းငယ် တိုးလိုက်ပြီး ခြံတံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။ မကြာမီမှာပင် တံခါးပွင့်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ် ပြည့်ပြည့်ဖြိုးဖြိုးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။

ကုယွမ်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမမှာ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသော်လည်း ယဉ်ကျေးစွာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

"ဪ... သခင်လေးပါလား။ လင်းလန်ကို လာရှာတာလားရှင်"

ဤအမျိုးသမီးမှာ ကုယွမ်နှင့် အကြိမ်အနည်းငယ် ဆုံဖူးသော ရင်းနှီးသည့်မျက်နှာဖြစ်သည့် လင်းကျိုး၏ ချစ်သူ ဟူရှို့နန်း ဖြစ်သည်။

"အစ်မဟူ..."

ကုယွမ်ကလည်း ပြန်လည် ဂါရဝပြုကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် လမ်းလျှောက်ရင်း ဟိုဒီလျှောက်ကြည့်နေတာနဲ့ မသိလိုက်ဘဲ ဒီအထိ ရောက်လာလို့ပါ။ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားရင် ခွင့်လွှတ်ပါဦး"

"သခင်လေးကလည်း အားနာစရာ မလိုပါဘူးရှင်။ လင်းလန်လည်း အိမ်မှာ ရှိပါတယ်။ အထဲကို ကြွပါဦး"

ဟူရှို့နန်းက လမ်းဖယ်ပေးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ကုယွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အိမ်ထဲသို့ နီးကပ်သွားလေလေ ကျောက်စိမ်းဘူးသီးလေးမှ အလင်းမှာ ပိုမိုတောက်ပလာလေလေ ဖြစ်သည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူသည် ၎င်းကို မသိမသာ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး အိမ်ထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။

...

"ညီလေး လမ်းမှာ ဂရုစိုက်ပြီး သွားဦး။ ငါ အဝေးကြီးအထိ လိုက်မပို့တော့ဘူးနော်"

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် ခြံတံခါးဝ၌ လင်းကျိုးနှင့် ဟူရှို့နန်းတို့က ကုယွမ်ကို နှုတ်ဆက်နေကြသည်။

"အစ်ကိုလင်းနဲ့ အစ်မဟူ... ဒီမှာပဲ ရပ်လိုက်ပါတော့"

ကုယွမ်က ပြန်လည် ဂါရဝပြုနှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သူ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါတွင်မူ ညဉ့်နက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ကုယွမ်၏ မိခင်ဖြစ်သူက ထမင်းလာပို့ပေးရာ ကုယွမ်သည် ကမန်းကတန်းပင် အနည်းငယ် စားလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ကျောက်စိမ်းဘူးသီးလေးကို ထုတ်ယူလိုက်တော့သည်။

ထို့နောက် အခြားလက်တစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်ရာ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ခရမ်းရောင် ကျောက်စိမ်းဘူးသီးလေး တစ်လုံး ပေါ်လာသည်။ အရောင်ကွဲပြားသည်မှအပ ဤခရမ်းရောင် ကျောက်စိမ်းဘူးသီးနှင့် အစိမ်းရောင် ကျောက်စိမ်းဘူးသီးတို့မှာ ပုံစံ၊ လက်ရာနှင့် အရွယ်အစား အားလုံး ထပ်တူကျနေသည်။

စင်စစ် ဤခရမ်းရောင် ကျောက်စိမ်းဘူးသီးမှာ အစိမ်းရောင်ဘူးသီးလေးက သူ့ကို လမ်းညွှန်ပြသခဲ့သည့် ရတနာပင်။ ၎င်းမှာ ဟူရှို့နန်း ပိုင်ဆိုင်သည့် ပစ္စည်းဖြစ်ပြီး သူမ၏ မိခင်ဖြစ်သူ တောင်ပေါ်တွင် တိုက်ဆိုင်စွာ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကာ အမွေအဖြစ် ပေးအပ်ခဲ့သော လက်ဝတ်ရတနာ တစ်ခုဖြစ်သည်။

အစောပိုင်းက ကုယွမ်သည် အပိုစကားများ မပြောဘဲ ခဏတာ စကားစမြည် ပြောဆိုပြီးနောက် ဤကဲ့သို့သော ကျောက်စိမ်းဘူးသီးမျိုး မြင်ဖူးသလားဟု တိုက်ရိုက် မေးမြန်းခဲ့သည်။ ဟူရှို့နန်းကလည်း ထုတ်ပြခဲ့ရာ ကုယွမ်သည် သူမထံမှ ဝယ်ယူခဲ့ခြင်းပင်။

ဟူရှို့နန်း၏ မိခင် တောင်ပေါ်တွင် တွေ့ခဲ့သည်ဆိုသော စကားမှာ အမှန်ဖြစ်စေ အမှန်မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ ကုယွမ်အတွက် ယခုအချိန်မှာ အရေးမကြီးတော့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုခဏတွင် ကျောက်စိမ်းဘူးသီး နှစ်လုံးမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အာရုံခံမိသွားပြီး သံလိုက်နှစ်ခု ဆွဲငင်နေသကဲ့သို့ အလင်းများ တဖျတ်ဖျတ် တောက်ပလာကာ ပြင်းထန်သော ခရမ်းပြာရောင် ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသောကြောင့်ပင်။

ခရမ်းပြာရောင် အလင်းများ ပိုမိုတောက်ပလာရာ ကုယွမ်သည် အလိုအလျောက် မျက်လုံးများကို မှေးလိုက်မိသော်လည်း ကျောက်စိမ်းဘူးသီး နှစ်လုံးမှာ တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားသည်ကို ဝေဝေဝါးဝါး မြင်နေရသည်။

ခဏအကြာ အလင်းများ မှိန်သွားသည့်အခါတွင်မူ ကုယွမ်၏ ရှေ့၌ ခရမ်းရောင်နှင့် အပြာရောင် ရောယှက်နေသော လက်ဖဝါးခန့် ဘူးသီးတစ်လုံးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ထိုဘူးသီးလေးမှာ ခရမ်းပြာရောင် ဝိညာဉ်အလင်းဖျော့ဖျော့များ ထုတ်လွှတ်ရင်း ကုယွမ်၏ ရှေ့တွင် ငြိမ်သက်စွာ လွင့်မျောနေတော့သည်။

"ဒါက..."

ကုယွမ်မှာ ဘာဖြစ်သွားသည်ကို မသိဘဲ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေမိသည်။

"ဟင်"

သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် ဘူးသီးအတွင်းမှ အံ့အားသင့်သွားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် မီးခိုးငွေ့အလား အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကုယွမ်၏ ရှေ့တွင် တိမ်တိုက်တစ်ခုကဲ့သို့ လူပုံသဏ္ဍာန်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ထိုသူမှာ အရပ်အတော်အတန် မြင့်မားပြီး ခရမ်းရွှေရောင် တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ခေါင်းတွင် ကျောက်စိမ်းသရဖူ ဆောင်းထားပြီး ခါးတွင်လည်း အဝါရောင် ဘူးသီးတစ်လုံးကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။

ထိုသူမှာ အနည်းငယ် ပြည့်ဖြိုးသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိပြီး အသားအရေ ဖြူလျော့လျော့နှင့် နားရွက်တွဲကြီးများ ရှိရာ ကြည့်ရသည်မှာ စည်းစိမ်ကြွယ်ဝသော ပုံစံမျိုး ရှိသည်။

သူသည် ကုယွမ်ကို မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း "ကောင်လေး... မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံက တော်တော်လေး ထူးဆန်းတာပဲ..."

"ဒါက ကွေ့ရွှေ ဝိညာဉ်ခန္ဓာနဲ့ ခုနစ်ဆယ် ရာခိုင်နှုန်းလောက် ဆင်တူတယ်။ အချို့သော ကဏ္ဍတွေမှာ ကွဲပြားမှု ရှိနေပေမယ့် ကွေ့ရွှေ ဝိညာဉ်ခန္ဓာထက် မနိမ့်ကျတဲ့အပြင် ခွန်အားပိုင်းမှာ ပိုတောင် သာလွန်သေးတယ်။ ဒါက ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးတဲ့ ရေဝိညာဉ်ခန္ဓာ အမျိုးအစားပဲ..."

ထိုဆန်းကြယ်သော တာအိုပညာရှိမှာ စကားပြောရင်း ကုယွမ်ကို ပတ်ချာလည် လှည့်ပတ်ကြည့်ကာ ခေါင်းခါနေတော့သည်။

"ထူးဆန်းတယ် တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ။ ဒီလောကမှာ ငါမသိတဲ့ ရေဝိညာဉ်ခန္ဓာမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာလဲ။ ဒါတင်မကသေးဘူး... မင်းမှာ ဝိညာဉ်ခန္ဓာတင်မကဘဲ ဓားနှလုံးသားပါရမီပါ ရှိနေတာပဲ ဒါက တော်တော်ကို ရှားပါးတယ်..."

"နှမြောစရာပဲ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ခန္ဓာက ကွေ့ရွှေ ဝိညာဉ်ခန္ဓာထက် သန်မာနေရင်တောင် ဒါက ဝိညာဉ်ခန္ဓာအဆင့်ပဲ ရှိသေးတယ်။ တာအိုခန္ဓာအဆင့်တော့ မဟုတ်သေးဘူး..."

သူ၏ လေသံမှာ အလွန်ပင် ကြီးကျယ်လှပြီး လောက၌ရှိသော ရေဝိညာဉ်ခန္ဓာ အားလုံးကို သူ သိရှိနားလည်ထားသကဲ့သို့ ရှိသည်။ စကားအဆုံးပိုင်းတွင်မူ သူသည် အနည်းငယ် နှမြောတသဖြစ်နေဟန် ရှိသည်။ အချို့သော ကိစ္စရပ်များကြောင့် သူ၏ စကားများမှာ မရှင်းမလင်း ဖြစ်သွားပြီး အသံထွက်မလာတော့ပေ။

သို့သော် ထိုတာအိုပညာရှိ၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံရသောအခါ ကုယွမ်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစိမ့်သွားပြီး သူ၏ အတွင်းပိုင်း လျှို့ဝှက်ချက်အားလုံး အနှိပ်စက်ခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤအချက်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိပေ။

ကုယွမ်၏ ယခု ကျင့်ကြံမှု အဆင့်အရဆိုလျှင် ကောင်းကင်ဘုံလူသားနယ်ပယ်မှ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပင်လျှင် သူ့ကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ခံစားချက်မျိုး ပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် ဤပညာရှိသည် တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့်ပင် ကုယွမ်၌ ရေဝိညာဉ်ခန္ဓာနှင့် ဓားနှလုံးသားပါရမီ ရှိသည်ကို သိမြင်နိုင်ခြင်းမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ကုယွမ်သည် အနည်းငယ် ထုံကျဉ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရသော်လည်း စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားကာ ယဉ်ကျေးစွာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်နာမည် ကုယွမ်ပါ။ စီနီယာရဲ့ တာအိုဘွဲ့အမည်ကို သိခွင့်ပြုပါဦး"

ကျောက်စိမ်းဘူးသီး နှစ်လုံး ပေါင်းစည်းရာမှ တာအိုပညာရှိတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာခြင်းမှာ သူ မထင်မှတ်ထားသော အရာဖြစ်သည်။ သို့သော် တစ်ခုတော့ သေချာသည်မှာ ဤတာအိုပညာရှိမှာ သာမန်နောက်ခံရှိသူ တစ်ဦးတော့ မဟုတ်ပေ။