အခန်း (၇၁-၇၂)

အခန်း 71

နောက်တစ်နေ့တွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် ဆင်ခြေတစ်ခု ပေးပြီး လုကွမ်းကျိနှင့်အတူ ထွက်လာသည်။

နှင်းများက မပျော်သေးသဖြင့် လမ်းက ချောနေပြီး နှင်းများနှင့် ရွှံ့များ ရှိနေသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် ပြင်ဆင်ထားသည်။ သူမသည် ဦးလေးအငယ်ဆုံးက သူမအတွက် ဝယ်ပေးခဲ့သည့် သိုးရေဖိနပ်တစ်စုံကို ဝတ်လိုက်သဖြင့် နွေးပြီး စိုစွတ်ခြင်းလည်း မရှိပေ။

လမ်းက မကောင်းပေ။ လမ်းသွားလမ်းလာလည်း မရှိပေ။ လုကွမ်းကျိသည် အစ်မကြီး လဲကျမည်ကို ကြောက်သဖြင့် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သူမကို ဆွဲထားသည်။ နှစ်ယောက်သား နံနက် ၇ နာရီတွင် ထွက်လာပြီး နေ့လယ်တွင် မြို့သို့ ရောက်သည်။ လုကွမ်းကျိသည် စိုးရိမ်စွာဖြင့် မေးသည်။ “အစ်မ၊ အဆင်ပြေရဲ့လား”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခါးတွင်ချပ်နေသည့် ခရမ်းရောင်အဝတ်စဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် အင်္ကျီရှည်ကို ဝတ်ထားသည်။ အပေါ်တွင် ဝါးပင်စိမ်းရောင်ရှိသည့် ဂွမ်းထည့်ထားသော ဖဲခြုံထည်ကို ဝတ်ထားသည်။ ဒီခြုံထည်ကို လုကျောင်းယွဲ့သည် ခဏခဏ မဝတ်တတ်ပေ။ ဆောင်းရာသီတွင် ဆွေမျိုးသားချင်းများထံ သွားမှသာ ဝတ်တတ်သည်။

အခုတော့ သူမ၏ပါးများက နီရဲနေပြီး မောပန်းနေသည်။

“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး၊ အမြန်သွားရအောင်၊ ဒါဆို စောစောပြန်လို့ရတာပေါ့” သူမသည် နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်ပြီး ပြောသည်။

“အစ်မ၊ ငါတို့ ပြန်လာတဲ့အခါ ဦးလေးဟူစန်းကို ပြောပြီး ကူညီပို့ခိုင်းလို့ရတယ်၊ မြင်းရထားလုံးက မသွားနိုင်ပေမဲ့ မြင်းလှည်းကတော့ ရတယ်၊ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ငါ ပြန်လာတုန်းက ဦးလေးဟူစန်း လိုက်ပို့ပေးခဲ့တာ။ အခု အစ်မ ဗိုက်ဆာနေလား၊ ငါတို့ အရင်စားလိုက်ရအောင်၊ နောက်မှ အိမ်ထဲရောက်ရင် မီးမွှေးလို့ မရတော့ဘူး၊ စားစရာလည်း မရှိဘူး”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမလည်း ဗိုက်ဆာနေသည်။ မနက်စာ မစားခင်က ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန် သောက်ခဲ့ပြီး လမ်းလျှောက်ခဲ့သဖြင့် ဗိုက်ဆာနေသည်။

“ဒါဆို အရင်သွားစားရအောင်”

လုကွမ်းကျိသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို ရှေ့သို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။ အကွေ့အကောက်များစွာကို ဖြတ်ပြီးနောက် စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှေ့သို့ ရောက်သည်။

ဒီစားသောက်ဆိုင်က မကြီးပေ၊ ဒါပေမဲ့ စီးပွားရေး ကောင်းပုံရသည်။ ဆိုင်ထဲတွင် စားပွဲငါးခြောက်လုံးရှိပြီး လူပြည့်နေသည်။ နံရံဘေးတွင် စားပွဲတစ်လုံးလွတ်နေသဖြင့် လုကွမ်းကျိသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို ထိုနေရာသို့ ခေါ်သွားသည်။

“အစ်မ၊ ဒီကအစားအစာတွေက ကောင်းတယ်၊ တုံးဇီက ငါ့ကို တစ်ခါ ခေါ်လာစားခဲ့ဖူးတယ်”

နှစ်ယောက်သား ထိုင်ခုံကို ပြင်ပြီး ထိုင်ရန် ပြင်နေစဉ် ဘေးမှ လူတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် လာပြီး နှစ်ယောက်ကို တွန်းဖယ်လိုက်သည်။ သူသည် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည့်လူအချို့ကို လှမ်းပြောသည်။ “ဒီမှာ စားပွဲတစ်လုံး လွတ်နေသေးတယ်”

ထိုလူများသည် အင်္ကျီတိုတစ်ထည်စီ ဝတ်ထားသည်။ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုက ကောင်းမွန်သော်လည်း လူကောင်းများ မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် ရယ်မောပြီး ခေါင်းတညိတ်ညိတ်ဖြင့် လာကြသည်။ “လျူဝူ၊ မင်းကတော့ အမြန်ဆုံးပဲ”

“ဟုတ်တယ်၊ မိန်းကလေးတွေနဲ့ စားပွဲ လုတာ ရှက်စရာ မကောင်းဘူး”

“ဟေး၊ ဒီမိန်းကလေးကတော့ လှတာပဲ”

ထိုလူတစ်ယောက်က လုကျောင်းယွဲ့ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ပြောလိုက်သဖြင့် ကျန်သည့်လူများလည်း သူမကို ကြည့်ကြသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဒီလိုအခြေအနေမျိုးနှင့် တစ်ခါမှ မကြုံဖူးပေ။ သူမသည် ကိုယ်ကို နည်းနည်းစောင်းလိုက်ပြီး ခေါင်းပေါ်မှ လေအကာအဝတ်ကို ဆွဲချလိုက်သည်။ လုကွမ်းကျိသည် မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ပြီး တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်နေစဉ် အစ်မက သူ့ကို ဆွဲလိုက်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းခါပြပြီး သူ့ကို ဆွဲကာ အပြင်သို့ ထွက်ရန် ပြင်သည်။

သို့သော် နှစ်လှမ်းမလှမ်းမီ လျူဝူဟု ခေါ်သည့်လူက တားလိုက်သည်။

“ဒီမိန်းကလေး၊ ငါတို့က မင်းရဲ့နေရာကို တမင်တကာ လုတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီလိုဆိုရင် ဘယ်လိုလဲ၊ ငါတို့ အတူတူထိုင်စားရအောင်၊ ဒါဆို မင်းတို့လည်း စားရတာ မြန်ပြီး ငါတို့လည်း သောက်ရတာ မြန်တာပေါ့” လျူဝူသည် ရယ်ရယ်မောမောဖြင့် ပြောပြီး မျက်လုံးက လုကျောင်းယွဲ့၏မျက်နှာကို ဝေ့ကြည့်နေသည်။

71 02

လုကျောင်းယွဲ့ ထင်ထားသည့်အတိုင်း ဒီလူများသည် လူကောင်းများ မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် လမ်းပေါ်မှ လူဆိုးများဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လမ်းမပေါ်တွင် အမြဲရှိနေသဖြင့် လူတိုင်းက သူတို့ကို မုန်းတီးကြသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဒီလိုလူများသည် အလွန်ရန်ရှာတတ်သဖြင့် ဘယ်သူမှ မကစားရဲကြပေ။ သူတို့သည် ဒီလမ်းပေါ်မှ စားသောက်ဆိုင်များတွင် အမြဲ အလကား စားသောက်ကြသည်။ သို့သော် ကြီးမားသည့်ဆိုင်များကိုတော့ မသွားရဲကြပေ။ ကြီးမားသည့်ဆိုင်များတွင် နောက်ခံရှိသဖြင့် သူတို့နှင့် မကစားနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဒီလိုသေးငယ်သည့်ဆိုင်များသို့သာ လာကြသည်။

ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် ထိုလူများ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ သို့သော် သူတို့သည် သူ့ကို မနှောင့်ယှက်ဘဲ တခြားသူများကို စနောက်နေကြသည်။ ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် စိတ်ကောင်းရှိသူဖြစ်သဖြင့် လုကျောင်းယွဲ့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို ကြည့်ပြီး သူတို့သည် သာမန်လူများဖြစ်သည်ကို သိသည်။ သူတို့က သူ့ဆိုင်သို့ လာပြီး ဒီလိုအရာမျိုးကို ကြုံရသဖြင့် ကူညီရန် စဉ်းစားသည်။

သူသည် ရှေ့သို့ လာပြီး ခါးကို ကုန်းသည်။ “အစ်ကိုတို့၊ ကျွန်တော့်ဆိုင်ကို လာတာ ဝမ်းသာပါတယ်၊ ဘာစားချင်လဲ၊ ဒီနေ့ အဆန်းစား ငါးရှိတယ်၊ အခုပဲ ငါးဖမ်းအိုးထဲမှာ ရှိသေးတယ်၊ ငါ့ရဲ့စားဖိုမှူးကို ဟင်းချက်ခိုင်းလိုက်ရမလား၊ ပြီးတော့ စားချင်တာတွေ မှာလို့ရပါတယ်”

လျူဝူသည် ဒီအသက်ငါးဆယ်ကျော် ဆိုင်ပိုင်ရှင်ကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး။ “သွားစမ်း၊ ငါ့ကို လှည့်စားမယ်လို့ မထင်နဲ့၊ ငါ မင်းဘာလုပ်ချင်လဲဆိုတာ သိတယ်၊ ငါပြောမယ်၊ ဒီကိစ္စကို မလုပ်နဲ့”

လူများ အသံဆူညံလာသည်ကို မြင်သောအခါ စားနေသည့်လူများလည်း ပိုက်ဆံပေးပြီး ထွက်သွားကြသည်။

ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် လုကျောင်းယွဲ့တို့မောင်နှမနှစ်ယောက်ကို ပြုံးပြသည်။ သူသည် ဒီလောက်ပဲ လုပ်နိုင်သည်။ သူသည် ဒီလမ်းတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ စားသောက်ဆိုင်ဖွင့်ခဲ့ပြီး မိသားစုကိုလည်း ကျွေးမွေးရသဖြင့် ဒီလိုလူဆိုးများနှင့် မကစားရဲပေ။

ဆိုင်ပိုင်ရှင်က ဆုံးရှုံးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ လျူဝူသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို ပြုံးပြသည်။ “ဒီမိန်းကလေး၊ ဒီနေ့စားတာကို ငါရှင်းမယ်၊ ငါ့ကို မျက်နှာမပေးရင်တော့ မင်းအတွက် မကောင်းဘူး”

ဘေးတွင် ရပ်နေသည့်လူများက လျူဝူကို လှောင်ပြောင်ကြသည်။ သူကတော့ ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ပိုဆိုးလာသည်။ သူသည် လုကျောင်းယွဲ့၏လက်ကို ဆွဲရန် ပြင်သည်။

ရုတ်တရက် “ဖြန်း” ဟူသည့်အသံ ကြားလိုက်ရပြီး သူ၏လက်ကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

လုကွမ်းကျိ ဖြစ်သည်။

လျူဝူသည် မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်လိုက်ပြီး စကားပြောရန် ပြင်နေစဉ် လုကွမ်းကျိက “မင်းက ဘယ်ကလဲ၊ မြို့တောင်ပိုင်း သွေ့ရှင်းရှေ့ကလား၊ မြို့မြောက်ပိုင်း ဟေးဟူဂိုဏ်းကလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဆိပ်ကမ်းကလား၊ ငါတို့က ဘယ်သူတွေလဲ မင်းသိလား၊ ငါတို့က ကျောင်းကျီး လောင်းကစားရုံက ဟန်အစ်ကိုကြီးရဲ့လူတွေ၊ မင်း ဒီလက်ကို ဆက်ဆန့်ရင် မနက်ဖြန် နေထွက်တာကို မြင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး”

လူတိုင်းသည် ထိုအချိန်တွင် ကြောင်သွားသည်။ လုကျောင်းယွဲ့လည်း ပါဝင်သည်။

လျူဝူ၏မျက်နှာက ထိတ်လန့်သွားသည်။ “မင်းတို့က ကျောင်းကျီးလောင်းကစားရုံက ဟန်အစ်ကိုကြီးရဲ့လူတွေလား”

လုကွမ်းကျိသည် နက်ရှိုင်းသည့်ပုံစံဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။

လျူဝူသည် ချွေးများ ကျလာသည်။ မိန်းကလေးများကိုလည်း ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ခါးကို ကုန်းပြီး ပြောသည်။ “တောင်းပန်ပါတယ် အစ်ကိုလေး၊ ကျွန်တော်တို့က မျက်စိမရှိဘူး၊ အစ်ကိုလေးတို့နှစ်ယောက်ကို စော်ကားမိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ သွားပါပြီ”

ပြောပြီးနောက် လူအုပ်သည် ပျောက်သွားသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် မောင်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ လုကွမ်းကျိကလည်း သူမကို ကြည့်နေသည်။ သူမသည် နံရံဘေးတွင် ရပ်နေသည့် ဆိုင်ပိုင်ရှင်နှင့် ဝန်ထမ်းကို ကြည့်ပြီး မောင်လေးကို ဆွဲကာ ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာသည်။

လုကွမ်းကျိသည် အစ်မ၏မျက်နှာကို ဂရုတစိုက် ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ “အစ်မ၊ ငါ အများအားဖြင့် ဦးလေးနဲ့ ဦးလေးဟူစန်းတို့ စကားပြောတာကို နားထောင်ပြီး အခုမှပဲ သင်ယူပြီး သူတို့ကို ခြိမ်းခြောက်လိုက်တာ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်ပြီး ရပ်လိုက်သည်။ “မင်းပြောတာက အခုမင်းပြောတာ လိမ်တာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတာလား”

လုကွမ်းကျိသည် ရယ်လည်းရယ်ချင် ဝမ်းလည်းဝမ်းနည်း ဖြစ်သွားသည်။ အစ်မကြီးက သူ ဒေါသထွက်နေသည်ဟု ထင်သော်လည်း သူမက သူ့ကို လိမ်သည်ဟု ထင်နေသည်။

71 03

“အစ်မ၊ အစ်မ မသိသေးဘူး၊ အဲဒီအထက်တန်းလွှာလူတွေအတွက်တော့ ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒီလိုလူတွေအတွက်တော့ ဦးလေးက သူတို့ရဲ့အဘိုးပဲ၊ ငါ သူတို့ကို မြင်ကတည်းက သူတို့က လမ်းပေါ်က လူဆိုးလေးတွေဆိုတာ သိတယ်၊ လူဆိုးတောင် မဖြစ်သေးဘူး”

လုကျောင်းယွဲ့သည် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ “မင်းက တမင် ဟန်ဆောင်ပြီး သူတို့ ပြန်လာပြီး ဒုက္ခပေးမှာကို ကြောက်တယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ”

လုကွမ်းကျိသည် ရယ်လည်းရယ်ချင် ဝမ်းလည်းဝမ်းနည်း ဖြစ်နေသေးသည်။ ခဏကြာပြီးနောက် ပြောသည်။ “သွား၊ တခြားဆိုင်မှာ သွားစားရအောင်”

နှစ်ယောက်သား အတူတူ ထမင်းစားပြီးမှ ဖုန်းယွမ်လမ်းသို့ သွားသည်။

ဒီအချိန် ဖုန်းယွမ်လမ်းက တိတ်ဆိတ်ပြီး သာမန်အတိုင်းပင်။ ညနေခင်း ဖုန်းယွမ်လမ်းနှင့် လုံးဝခြားနားသည်။ တကယ်တော့ လုကွမ်းကျိသည် သူတို့ နေ့လယ်မရောက်ခင် ရောက်ခဲ့သည်ကို ဝမ်းသာသည်။ ဒီလမ်းတွင် ပြည့်တန်ဆာအိမ်များ အများကြီးရှိသည်။ နေ့လယ်ပိုင်းရောက်ရင် ပြတင်းပေါက်တွင် အမျိုးသမီးများက ဆံပင်ဖီးနေကြသည်။ လမ်းသွားလမ်းလာများကို စနောက်ကြသည်။

သူသည် ယခင်က ဒါမျိုး ကြုံခဲ့ဖူးသည်။ ဒီနေရာကနေ ဖြတ်သွားတိုင်း သူ့ကို စနောက်ကြသည်။ ဒါကြောင့် နောက်ပိုင်းမှာ သူသည် နေ့လယ်ပိုင်းတွင် လောင်းကစားရုံမှ မထွက်တော့ပေ။

လုကွမ်းကျိသည် သူ၏အစ်မကြီး ဒီလိုညစ်ပတ်သည့်အရာများကို မြင်စေရန် မလိုချင်ပေ။ ထို့ကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့က စူးစမ်းစွာ ကြည့်နေချိန်တွင် သူသည် သူမကို ဆွဲကာ အမြန်သွားသည်။

လောင်းကစားရုံ နောက်ဘက်တံခါးသို့ ရောက်သောအခါ အိမ်၏တံခါးက တစ်ဝက်ပွင့်နေသည်။

ခြံထဲတွင် ဘယ်သူမှ မရှိပေ။ လူတိုင်း အခန်းထဲတွင် ရှိနေပုံရသည်။ နှစ်ယောက်သား ဝင်လာသောအခါ တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ သူ့ကို နှုတ်ဆက်သည်။

“ရှောင်လု၊ ခေါင်းဆောင်ကို လာရှာတာလား”

လုကွမ်းကျိသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး ထိုလူနှင့် စကားပြောလိုက်ပြီး လုကျောင်းယွဲ့ကို ဆွဲကာ တောင်ဘက်သို့ သွားသည်။ နှုတ်ဆက်သည့်လူက လည်ပင်းကျိုးမတတ် ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ လုကွမ်းကျိ၏ဘေးတွင် ရှိနေသည့် မိန်းကလေးကို ကြည့်သည်။

“ခေါင်းဆောင်အတွက် အင်္ကျီချုပ်ပေးခဲ့သည့် မိန်းကလေးလား”

ဟန်ကျင်းသည် အများအားဖြင့် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သည်။ လောင်းကစားရုံမှ လူများက ပိုက်ဆံလွယ်လွယ် ရသဖြင့် ပြည့်တန်ဆာအိမ်များသို့ အလွယ်တကူ သွားကြသည်။ သို့သော် ဟန်ကျင်းသည် ဒီလိုနေရာများကို ဘယ်တော့မှ မသွားပေ။ သူသည် ဘယ်မိန်းကလေးနှင့်မှ ပတ်သက်ခဲ့သည်ကို မကြားဖူးပေ။ တစ်ခုတည်းသောခြွင်းချက်က လွန်ခဲ့သည့်ရက်အချို့က သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် အပြင်မှ ဝယ်ထားခြင်း မဟုတ်သည့် အင်္ကျီတစ်ထည် ရှိနေခြင်းပင်။

မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှိသည် ဟူသည့် ကိစ္စက လူတိုင်း ခန့်မှန်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဘာမှ မရှိတော့သဖြင့် ဒီကိစ္စကို ချန်ထားလိုက်သည်။ အခုတော့ ဒါက ဒဏ္ဍာရီ မဟုတ်ကြောင်း မြင်ရသည်။

လုကွမ်းကျိ သူ၏အစ်မကို ခေါ်လာသည်ကို မသိပေ။ ဒီနောက်တွင် လူအုပ်သည် စကားပြောဆိုမှုများ စတင်ကြသည်။

ဆောင်းရာသီတွင် ဘာမှ လုပ်စရာမရှိပေ။ အလုပ်မရှိရင် အိပ်ရာထဲတွင်သာ အိပ်နေကြသည်။ ဒီလိုစိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသည့် ကိစ္စမျိုး ပေါ်လာသောအခါ ဒီလူများသည် စိတ်လှုပ်ရှားကြသည်။

******

72 01

အခန်း 72 ဒါဆို မင်းမျက်လုံးကို အရင်မှိတ်ထား

ဟန်ကျင်းနေထိုင်ရာသို့ ရောက်သောအခါ ဟူစန်းသည် ဧည့်ခန်းထဲတွင် ထိုင်နေသည်။

လုကွမ်းကျိသည် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ခေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထို့နောက် ဤသူသည် သူဌေး ကြိုက်နှစ်သက်သည့် မိန်းကလေးဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။ သို့သော် အလွန်အမင်း ထင်ရှားအောင် မလုပ်နိုင်သဖြင့် သူသည် ချက်ချင်း အကူအညီတောင်းလိုက်သည်။

“ရှောင်လု၊ မင်း သူဌေးကို လာကြည့်တာလား။ မင်းလာတာ ကောင်းတာပဲ၊ ငါ အိမ်သာသွားမလို့၊ မင်း ခဏ စောင့်နေပေးပါ” ဟူစန်း အလွန်အမင်း အလျင်စလို ပုံစံဖြင့် ပြောသည်။

သူဌေး ကြိုက်သည့် မိန်းကလေးသည် ဘယ်လိုပုံလဲဆိုသည်ကို သိလိုစိတ်က ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ရှိနေသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် မိန်းကလေးသည် လေအကာအဝတ်ကို ဝတ်ထားသဖြင့် ဖြူဖွေးသည့် မေးစေ့တစ်ပိုင်းကိုသာ မြင်ရသည်။ သို့သော် သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်ပြီး ထွက်သွားသည်။

လုကွမ်းကျိသည် ဝမ်းသာသွားသည်။ ဤသို့ဆိုလျှင် ဦးလေးဟူစန်းကို အကြောင်းပြချက် ပေးစရာမလိုတော့ပေ။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် သူ့အစ်မနှင့် ဦးလေး၏ကိစ္စကို သူ သိလျှင် ရပြီဖြစ်သည်။ တခြားလူများ မသိစေလိုပေ။ ဤကိစ္စသည် သူ၏အစ်မ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် သက်ဆိုင်နေသည်။

“အစ်မ၊ မြန်မြန်ဝင်ပါ၊ အချိန်အကြာကြီး မနေနဲ့၊ ကျွန်တော် အပြင်မှာ စောင့်နေမယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းကို အမြန်ညိတ်လိုက်ပြီး မောင်လေးရှေ့တွင် ယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့် တွေ့ရသည်ကို ရှက်ရွံ့ခြင်းကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်သွားသည်။

အခန်းထဲတွင် အလင်းရောင် အနည်းငယ်သာ ရှိပြီး လေလည်း မဝင်ပေ။ ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ ချွေးနံ့ကို အနည်းငယ် ရသည်။ ဤအနံ့သည် ကောင်းသည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။ သို့သော် လုကျောင်းယွဲ့သည် မျက်နှာနီရဲသွားသည်။

သူမသည် ဤနေရာသည် သူ နေထိုင်သည့်နေရာ ဖြစ်သည်ကို သိလိုက်သည်။

သူမသည် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အခန်းသည် မကြီးပေ။ ရှေ့တွင် စားပွဲတစ်လုံးရှိပြီး ပြတင်းပေါက်အောက်တွင် ကုလားထိုင်နှစ်လုံးနှင့် ပန်းအိုးတင်ရန် စားပွဲရှိသည်။ အတွင်းဘက်တွင် ကုတင်တစ်ခုရှိပြီး ကုလားကာများ ချထားသည်။ ကုတင်ရှေ့တွင် မီးအိုးနှစ်ခုရှိပြီး မီးသွေးများ ထည့်ထားသည်။ မီးသွေးကောင်းများ ဖြစ်ပုံရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မီးခိုး သို့မဟုတ် မီးသွေးအနံ့ မရပေ။

အခန်းသည် အလွန် နွေးထွေးနေသော်လည်း အပူရှိန်ကြောင့် လေမဝင်ဟု ခံစားရသည်။

“ဦးလေး” လုကျောင်းယွဲ့သည် မျက်ခုံးကျုံ့ပြီး ခေါ်လိုက်သည်။

ကုတင်ဘက်မှ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိပေ။ သူမသည် စိတ်ပူပြီး ထိုဘက်သို့ သွားသည်။

ကုလားကာကို ဖယ်လိုက်သောအခါ မျက်လုံးမှိတ်ထားသည့် ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို မြင်သည်။ သူ၏မျက်နှာသည် ထောင့်ကျပြီး မျက်ခုံးမွှေးထူသည်။ နှာတံမြင့်ပြီး ရှည်လျားသည့် မျက်လုံးများသည် လုံးဝပိတ်ထားသဖြင့် သူ၏ဩဇာက လျော့နည်းသွားသည်။ မေးစေ့တွင် မုတ်ဆိတ်မွေးများရှိပြီး ရက်အတော်ကြာ မရိတ်ထားသည်ကို မြင်နိုင်သည်။ အခုတော့ သူ၏အသားရောင် မျက်နှာသည် နီရဲနေပြီး မျက်ခုံးများကို ကြုံ့ထားကာ အသက်ရှူနှုန်းလည်း မြန်နေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် လက်ကို မြှောက်ကာ သူ၏နဖူးကို စမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ပူနေသည်။

သူမသည် မျက်ခုံးများကို ပို၍ ကျုံ့လိုက်သည်။ သူမ၏လေအကာအဝတ်ကို ချွတ်ပြီး ဘေးတွင်ချထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် လှည့်ပြီး ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ လေဝင်လေထွက် ကောင်းစေရန် တစ်ဝက်သာ ဖွင့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အခန်းထဲမှ ထွက်ပြီး လုကွမ်းကျိကို ပန်းကန်လုံးတစ်လုံး၊ ရေနှင့် ဂွမ်းပတ်တစ်ထည် ယူလာရန် ပြောလိုက်သည်။

အစ်မကြီး၏မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပေါ်နေသဖြင့် လုကွမ်းကျိသည် ဘာမှ မမေးတော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားသည်။

72 02

လုကွမ်းကျိသည် မကြာမီ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူ၏အစ်မကြီးက ကုတင်ပေါ်တွင် ရှိနေသည့် ဦးလေးကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသည်ကို မြင်ပြီး မေးသည်။ “အစ်မ၊ ရေယူလာပြီးပြီ၊ ဦးလေးက အရမ်း ဖျားနေတာလား”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ညီလေး၏လက်မှ ရေပုံးကိုယူပြီး ဂွမ်းဖတ်ကို ရေဆွတ်ကာ အခြောက်ညှစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဟန်ကျင်း၏နဖူးပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

“ဘယ်သူက သူ့ကို ပြုစုနေတာလဲ။ တကယ်ကို အဓိပ္ပါယ်မရှိတာပဲ လူတစ်ယောက် ဖျားနေပြီး အဖျားမကျရင် ဆေးသောက်ရုံနဲ့ မရဘူး၊ ရေအေးနဲ့ အပူလျှော့ချရမယ်။ သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က အပူများနေပြီး ဒီလိုစောင်ထူထူခြုံပြီး မီးသွေးတွေ အများကြီး မီးဖိုရင် လေဝင်လေထွက် မကောင်းဘဲ လူကို သေစေချင်နေတာလား”

လုကွမ်းကျိသည် ဤသို့ ဒေါသထွက်နေသည့် အစ်မကြီးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။ “ဒီအိမ်မှာ ယောက်ျားတွေပဲ ရှိတာ၊ သူတို့က အဝတ်လျှော်ဖို့တောင် မတတ်ဘူး၊ လူနာကို ဘယ်လို ပြုစုရမလဲ သိမှာ မဟုတ်ဘူး၊ မသိတာ ဖြစ်မှာပါ”

လုကျောင်းယွဲ့သည်လည်း ဤအချက်ကို နားလည်သည်။ သို့သော် အလွန်အမင်း ဖျားပြီး မျက်နှာနီရဲနေသည့် ဟန်ကျင်းကို မြင်သောအခါ ဒေါသထွက်လာသည်။ သူမသာ ယနေ့ မလာခဲ့လျှင် ဒီအတိုင်း အဖျားဆက်တက်နေလျှင် ဘာဖြစ်မည်ကို သူမ စဉ်းစားရဲပေ။

သူမသည် ဟန်ကျင်းအတွက် အဝတ်ကို ပြောင်းပေးလိုက်ပြီးမှ စိတ်အေးသွားသည်။ “အဲလူတွေ ပြန်လာဦးမှာလား၊ ဒီမှာ နေလို့ မသင့်တော်ဘူးလား”

ထိုအချိန်တွင် လုကွမ်းကျိသည် ဦးလေးဟူစန်း ဘာကြောင့် အလျင်စလို ထွက်သွားသည်ကို သိလိုက်သည်။ သူသည် သူတို့နှစ်ယောက်အတွက် နေရာပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဦးလေးဟူစန်းက ချက်ချင်း ပြန်မလာပါဘူး၊ ဦးလေးနေတဲ့ ခြံထဲကို သာမန်လူတွေ ဝင်မလာဘူး”

လုကျောင်းယွဲ့သည် မောင်လေး၏စကားကို ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး မျက်နှာနီရဲ သွားသည်။

“မင်း စောင်ပါးပါးတစ်ထည် သွားရှာလိုက်၊ ဒီလို စောင်ထူထူက မရဘူး”

လုကွမ်းကျိသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး အိပ်ယာပစ္စည်းများကို ရှာဖွေသည်။

စောင်ရှာပြီးသောအခါ နှစ်ယောက်သား ပူးပေါင်းပြီး ဟန်ကျင်းကို စောင်လဲပေးသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ရှက်ရွံ့သဖြင့် လုကွမ်းကျိကိုသာ ကူညီပြီး မျက်လုံးကိုပင် မကြည့်ရဲပေ။

စောင်လဲပြီးသောအခါ သူမသည် လုကွမ်းကျိကို အရက်အချို့ သွားယူရန် ပြောလိုက်သည်။

မကြာမီ လုကွမ်းကျိသည် အရက်အိုးတစ်လုံးကို ယူလာသည်။

“ဒီအိမ်ကလူတိုင်းက အရက်သောက်တာ၊ အရက်ကတော့ ရှိတယ်၊ ဒီလိုမဟုတ်ရင် အပြင်မှာ သွားဝယ်ရဦးမှာ”

“နင် ဂွမ်းဖတ်ကို အရက်ဆွတ်ပြီး သူ့ကိုယ်ကို ပွတ်ပေး၊ နီရဲလာအောင် အားစိုက်ပွတ်ပေး၊ ခြေလက်နဲ့ ကိုယ်အပေါ်ပိုင်းကို မချန်နဲ့”

“အစ်မ၊ ဒါက ကျွန်တော်တို့ငယ်ငယ်က ဖျားတော့ အမေ အဖျားကျအောင် လုပ်ပေးတဲ့နည်းလမ်းလား”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောသည်။ “နင် လုပ်ပေးပါ၊ ငါ အပြင်မှာ ခဏစောင့်နေမယ်”

လုကွမ်းကျိသည် ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ အလုပ်ကို စတင်သည်။

ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် လုကွမ်းကျိသည် အပြင်သို့ ထွက်လာသည်။ သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် အရက်နံ့များ ရှိနေပြီး အလွန်မောပန်းနေသည်။ ဤအတောအတွင်း လုကျောင်းယွဲ့သည် အပြင်တွင် ထိုင်နေပြီး တစ်စုံတစ်ယောက် ဝင်လာမည်ကို အလွန်ကြောက်နေသည်။ သူမ ဘယ်လို ရှင်းပြရမည်ကို မသိပေ။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ခြံထဲတွင် တိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် သူမသည် စိတ်အေးသွားသည်။

“ပြီးပြီလား” သူမ မေးလိုက်သည်။

လုကွမ်းကျိသည် ပြောသည်။ “အမေရဲ့နည်းလမ်းက တကယ် ကောင်းတယ်၊ ဦးလေးရဲ့အဖျား နည်းနည်းကျသွားပုံရတယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ “ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့”

သူမသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ဟန်ကျင်း၏နဖူးကို စမ်းကြည့်လိုက်သည်။ တကယ်ပင် ယခင်ကလို မပူတော့ပေ။

လုကွမ်းကျိသည် ဟူစန်းကို ဆေးပြုတ်သည့်ကိစ္စ မေးရန် သွားသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ကျန်ရစ်ပြီး ဟန်ကျင်းကို ကြည့်နေသည်။ သူမသည် ကုတင်ရှေ့တွင် ကုလားထိုင်တစ်လုံး တင်ပြီး ထိုလူကို တိတ်တိတ်လေး ကြည့်နေသည်။

72 03

သတိမေ့နေသည့် ဟန်ကျင်းသည် သက်တောင့်သက်သာ ရှိသွားပုံရသည်။ အသက်ရှူနှုန်းလည်း ယခင်ကလို မမြန်တော့ပေ။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဤသို့ အားနည်းနေသည့် ဦးလေးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ဦးလေးသည် အရာရာကို လုပ်နိုင်ပြီး ဘာကိစ္စမှ မခက်ခဲဟု ထင်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည့် ဟန်ကျင်းကို မြင်သောအခါ သူမသည် ထိတ်လန့်သွားသည်။

သူမသည် ထိုအချိန်က ထိတ်လန့်နေသည်ကိုသာ သိပြီး ဘာကြောင့် ထိတ်လန့်သည်ကို နားမလည်ပေ။ အခုတော့ စိတ်အေးသွားပြီဖြစ်သဖြင့် ဘာကြောင့် ထိတ်လန့်ခဲ့သည်ကို နားလည်သွားသည်။

သူမသည် ကြောက်နေသည်။

သူမသည် သူ့ကို ချစ်သည်ဟူသည့် ခံစားချက်ကို ရင်ဆိုင်ရန် ကြိုးစားနေစဉ်တွင် သူသည် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားမည်ကို ကြောက်နေသည်။

လွန်ခဲ့သည့်ဘဝက သူ…

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဆက်မတွေးရဲတော့ပေ။ သူမသည် ထရပ်ပြီး ဟန်ကျင်း၏နဖူးကို သွားစမ်းသည်။ လက်တင်လိုက်သည်နှင့် မြေကြီးက လှုပ်ခါသွားသလို ခံစားရသည်။

ဟန်ကျင်း၏မျက်လုံးများက ပိတ်နေသေးသည်။ သူ၏သတိက မရှင်းလင်းပေ။ သူသည် တစ်ခုခုကို ပြောလိုက်ပြီး လုကျောင်းယွဲ့၏လည်ပင်းသို့ ခေါင်းကို ဝင်လာသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ရုန်းကန်လိုက်ပြီး သူ့ကို တွန်းဖယ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မရပေ။ မုတ်ဆိတ်မွေးကြမ်းများသည် သူမ၏မျက်နှာမှ လည်ပင်းသို့ ပွတ်တိုက်သွားသည်။

သူမသည် တုန်လှုပ်သွားသည်။ ကျောရိုးတစ်လျှောက် လျှပ်စစ်စီးသွားသလို ခံစားရသည်။

“ဦးလေး…” သူမသည် တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။

ဘယ်သူမှ မတုံ့ပြန်ပေ။ ပူနွေးသည့် အသက်ရှူသံက သူမ၏လည်ပင်းပေါ်တွင် ကျနေပြီး သူမသည် ဆူပွက်နေသလို ခံစားရသည်။ သူမ၏ကိုယ်ကို ဖိထားသဖြင့် အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲနေသည်။

“ဦးလေး…”

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် တွန်းဖယ်ရန် ကြိုးစားသည်။ ကြာကြာ ကြိုးစားပြီးနောက်လည်း အကျိုးမရှိသဖြင့် သူမသည် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ အရောင်တောက်ပနေသည့် မျက်လုံးများကို မြင်ရသည်။

“နိုးလာပြီလား” သူမသည် မျက်ခုံးကျုံ့လိုက်သည်။

“ငါ အိမ်မက် မက်နေတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ၊ မင်း ဘာလို့ ရောက်နေတာလဲ”

ဒီစကားကို ကြားသောအခါ ဒေါသထွက်ချင်နေသည့် လုကျောင်းယွဲ့၏ဒေါသ လုံးဝ ပျောက်သွားသည်။

“ကျွန်မ မောင်လေးက ဦးလေး ဖျားနေတယ်လို့ ပြောလို့…” သူမသည် မျက်နှာနီရဲသွားပြီး သူ့ကို တွန်းဖယ်ရန် လက်ကို လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

“မင်း ငါ့ကို စိတ်ပူနေတာ” ဤသည်မှာ အတည်ပြုစကား ဖြစ်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့ မတုံ့ပြန်မီ ဟန်ကျင်းသည် လှည့်လိုက်ပြီး လုကျောင်းယွဲ့ကို သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် ဆွဲမှောက် ထားလိုက်သည်။ သူမသည် ထရန် ပြင်သော်လည်း သူ၏သံမဏိလက်က သူမ၏ခါးကို ဖက်ထားသဖြင့် မလှုပ်ရှားနိုင်ပေ။

သူသည် နာမကျန်းဖြစ်နေသော်လည်း သူမ မတွန်းလှန်နိုင်သည့် အားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

“ဦးလေး၊ ကျွန်မကို အရင်ထခိုင်းပါဦး” သူမသည် ကိုယ်ကို မတ်လိုက်ပြီး သူ၏လက်ကို ဖြုတ်ရန် ကြိုးစားသည်။

“ကိုယ် အခု မသက်သာဘူး၊ ခဏလောက် ဖက်ထားပါရစေ”

ယောက်ျား၏အသံက နဂိုလို မဟုတ်ဘဲ နည်းနည်း တိုးဝင်နေသည်။ သူ၏ရုပ်မချောသော်လည်း ယောက်ျားဆန်သည့် မျက်နှာက ဖြူဖျော့ပြီး ခြောက်သွေ့ နေသည်။ လုကျောင်းယွဲ့၏စိတ်က နူးညံ့သွားသည်။

သူမသည် ဘာမှ မတတ်နိုင်ပေ။ သူ့ထက် ပို၍ လူလည်ကျသည့်လူကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။ အပြင်တွင် ဘယ်သူမှ မရှိရင်တော့ သူ ဖျားနေသဖြင့် ခဏလောက် ဖက်ထားစေရင်လည်း ဘာမှ မဖြစ်ပေ။ သို့သော် ညီလေးက ဘယ်အချိန် ဝင်လာမည်ကို မသိသဖြင့် သူမသည် ထရန် ဆက်လက် ကြိုးစားနေသည်။

“မြန်မြန် ထခိုင်းပါတော့၊ ကျွန်မမောင်လေး ဝင်လာတော့မယ်”

72 04

ဟန်ကျင်းသည် လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ထနိုင်ပြီဖြစ်သဖြင့် သူမသည် မောပန်းနေပြီး အသက်ရှူနှုန်းလည်း မြန်သည်။ မျက်နှာက သွေးရောင်လို နီရဲနေသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက် ဝင်လာပြီး မြင်လျှင် မည်သို့ ထင်မည်ကို မသိပေ။ ကံကောင်းစွာဖြင့် လုကျောင်းယွဲ့ ထပြီးသည်နှင့် ဧည့်ခန်းမှ အသံကြားလိုက်ရသည်။

“အစ်မ၊ ကျွန်တော် ဦးလေးအတွက် ဆေးယူလာခဲ့ပြီ”

လုကွမ်းကျိ ဖြစ်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဆံပင်ကို အမြန်ထိလိုက်ပြီး အဝတ်များကို ပြင်သည်။ ထို့နောက် တံခါးသို့ သွားသည်။ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ လုကွမ်းကျိသည် ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည်။

“ဦးလေးဟူစန်းက ဦးလေးအတွက် ဆေးသွားပြုတ်ပေးခဲ့တာ၊ အခုပဲ ပြီးတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လို သောက်ခိုင်းရမလဲ” လုကွမ်းကျိသည် ခေါင်းကိုက်နေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းကို ငုံ့ထားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “သူ… သူ နိုးနေပြီ”

လုကွမ်းကျိသည် သူ၏အစ်မကို မသင်္ကာစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများက နားလည်သွားသည်။ သူသည် အထဲသို့ မဝင်တော့ဘဲ ဆေးပန်းကန်လုံးကို သူ့အစ်မအား ပေးသည်။

“အစ်မ၊ ဆေးယူလိုက်၊ ကျွန်တော် အိမ်သာသွားလိုက်ဦးမယ်”

နောက်ထပ် အိမ်သာသွားချင်သည့်လူ…

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘယ်လို မျက်နှာပြရမည်ကို မသိတော့ပေ။ သူမသည် ဆေးကို ယူပြီး အထဲသို့ ဝင်သွားပြီး မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။ “အားလုံး ဦးလေးကြောင့်ပဲ၊ ကျွန်မရဲ့မျက်နှာတွေ အကုန်ပျောက်ပြီ”

ဟန်ကျင်းသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ရှိနေသော်လည်း အပြင်မှ အသံများကို ကြားရသည်။ သူသည် သူမ ပြောသည်ကို နားလည်သည်။ သို့သော် အခုချိန်တွင် ဘာမှ မပြောသင့်သဖြင့် သူသည် အားနည်းသလို ဟန်ဆောင်ပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခဏစိတ်ပျက်ပြီး ဆေးကို ပူတုန်း သောက်ရမည်ကို သိသဖြင့် ရှေ့သို့ သွားပြီး ဆေးပန်းကန်လုံးကို ဟန်ကျင်းကို ပေးကာ ကိုယ်တိုင် သောက်ရန် ပြောလိုက်သည်။

ဟန်ကျင်းသည် လက်မခံဘဲ အားမရှိဘူးဟု ပြောသည်။

ဘာမှ မတတ်နိုင်သဖြင့် သူမသည် ကုတင်စောင်းတွင် ထိုင်ပြီး သူ့ကို ဆေးတိုက်သည်။

ဟန်ကျင်းသည် လှပပြီး ချစ်စဖွယ်ကောင်းသည့် သူမကို ကြည့်ပြီး ကြည့်လေ ကြိုက်လေ ဖြစ်သည်။ အခုတော့ သူ ခေါင်းမူးပြီး အားနည်းသည်ဟု မခံစားရတော့ပေ။ ပါးစပ်ဖြင့် သူမ တိုက်သည့်ဆေးကို သောက်နေပြီး လက်ဖြင့် သူမ၏နူးညံ့သည့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် သူ အလွန် ပျော်ရွှင်နေသည်။

တကယ်တော့ သူမ ရောက်လာကတည်းက သူ နိုးနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ကိုယ်က မသက်မသာဖြစ်ပြီး မျက်လုံးပင် မဖွင့်နိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် အပြင်မှ အရာရာကို သူ သိသည်။ သူမ၏ဒေါသထွက်မှုနှင့် သူမက သူ့ကို ဂရုတစိုက် ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သည်ကို တွေးပြီး ဟန်ကျင်း၏စိတ်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားသည်။

ဆေးတစ်ပန်းကန်လုံး တိုက်ပြီးသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် ပြန်ရန် ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် ဟန်ကျင်းသည် သူမကို မပြန်စေလိုသဖြင့် သူမ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

“ကဲ၊ ကျွန်မ တကယ် ပြန်ရတော့မယ်၊ အမေက ကျွန်မ မြို့ကို လာတာ မသိဘူး၊ အခု ကျွန်မကို လိုက်ရှာနေလောက်ပြီ”

ဟန်ကျင်းသည် သူမအတွက် အပြင်ထွက်ရသည်က မလွယ်ကူကြောင်း သိသည်။ အထူးသဖြင့် အိမ်မှ မသိဘဲ ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သူမကို ပြန်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။ သို့သော် အခွင့်အရေး ထပ်တောင်းသည်။ သူ့ကို တစ်ချက် နမ်းရန် ဖြစ်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး အားနည်းသည့်ပုံစံကို ကြည့်ပြီး နှင်းတွေကျနေစဉ်က သူ့ကို စောင့်နေခဲ့သည်ကို သတိရသည်။ သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် နှင်းများကျနေသော်လည်း ခါချဖို့ မသိပေ။ သူမ၏စိတ်က နူးညံ့သွားသည်။

“ဒါဆို မျက်လုံးကို အရင်မှိတ်ထား”

“ကောင်းပြီ” ဟန်ကျင်းသည် ချက်ချင်း သဘောတူပြီး မျက်လုံးကို တကယ်မှိတ်လိုက်သည်။

ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို စတင်နမ်းရန်သည် လုကျောင်းယွဲ့အတွက် အလွန်ခက်ခဲသည့် စိန်ခေါ်မှုဖြစ်သည်။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို ဖိထားပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်မှုများစွာ ပြုလုပ်သည်။ ထို့နောက် ရှေ့သို့ တိုးလိုက်သည်။

72 05

သူမသည် သူ့၏ပါးကို ခြင်ကိုက်သလို ဖြည်းညှင်းစွာ တို့ထိလိုက်သည်။ သူမသည် ထရန် ပြင်နေစဉ် သံမဏိလို လက်က သူမ၏ခါးကို ဖက်လိုက်ပြီး ပါးစပ်က သူမ၏နှုတ်ခမ်းဆီသို့ ရွှေ့လာပြီး သူမကို တိုက်ရိုက် နမ်းလိုက်သည်။

သူမသည် အွန်းဟူ၍သာ အသံပြုနိုင်တော့သည်။

ပွတ်တိုက်မှုနှင့် ဖက်တွယ်မှုကြောင့် သူမသည် အရာရာကို မေ့သွားသလို ခံစားရသည်။ တခြားဘာကိုမှ မတွေးနိုင်တော့ပေ။

ဘယ်လောက်ကြာကြာ မသိသော်လည်း ဟန်ကျင်းသည် ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် ကိုယ်ခန္ဓာက အသုံးမကျသည်ကို အပြစ်တင်သည်။ သူ၏အိပ်မက်ထဲက မိန်းကလေးက ရှေ့တွင် ရှိနေသော်လည်း သူသည် နှလုံးခုန်နှုန်းမြန်လာသည်။

သူ၏ပုံစံကို မြင်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် စိတ်ပူသွားသည်။ သူမသည် သူ့ကို ထပ်မံ၍ အပိုင်သိမ်းသည်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ပြောသည်။ “ကျွန်မ သုံးခဲ့တဲ့ နည်းလမ်းတွေက ရိုးရာနည်းလမ်းတွေပဲ၊ အဖျားပျောက်စေတာ မဟုတ်ဘူး၊ တခြားဆရာဝန်တစ်ယောက်ကို ထပ်ခေါ်ပြီး ပြသင့်တယ်”

ဟန်ကျင်းသည် ခေါင်းခါသည်။ “ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး၊ ဒီနှစ်ရက်အတွင်း ကောင်းသွားလိမ့်မယ်၊ ငါ ခံစားမိတယ်”

“တကယ် ဘာမှ မဖြစ်ဘူးလား”

ဟန်ကျင်းသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ “စိတ်ချပါ၊ ငါ ငါ့ကိုယ်ခန္ဓာနဲ့ မစနောက်ပါဘူး”

“ဒါဆို စောင်ထူထူတွေ မခြုံနဲ့၊ အခန်းထဲမှာ မီးသွေးထည့်လို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လေဝင်လေထွက်ကို ဂရုစိုက်ရမယ်၊ အပူပြန်တက်လာရင် အရက်နဲ့ ပွတ်ပေးရမယ်၊ ပြီးတော့ ဆေးကို အချိန်မှန် သောက်ရမယ်၊ ရေနွေးများများ သောက်ရမယ်၊ ထမင်းစားဖို့ မမေ့နဲ့၊ အရသာ ပေါ့ပေါ့လေးတွေ စားရမယ်” လုကျောင်းယွဲ့သည် စကားများစွာ ပြောသည်။

ဟန်ကျင်းသည် ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။

“ဒါဆို ကျွန်မ သွားပြီ” လုကျောင်းယွဲ့သည် ထရပ်သည်။

ဟန်ကျင်းသည် သူမကို မသွားစေချင်တော့သည့်ပုံစံဖြင့် ကြည့်သည်။ “ငါ ဟူစန်းကို လိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်မယ်၊ နှင်းတွေကျထားတော့ လမ်းက မကောင်းဘူး”

လုကျောင်းယွဲ့သည် မငြင်းတော့ဘဲ ပြောသည်။ “အွန်း”

လုကွမ်းကျိသည် အိမ်သာမှ ပြန်လာပြီး ဘယ်ရောက်နေမှန်း မသိသည့် ဟူစန်းကို သွားရှာသည်။ ဟန်ကျင်းသည် ဟူစန်းကို မှာကြားပြီးနောက် မြင်းလှည်းကို သွားပြင်သည်။ ထို့နောက် လုကျောင်းယွဲ့နှင့် လုကွမ်းကျိသည် မြင်းလှည်းပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး တာ့ရှီးရွာသို့ ပြန်လာကြသည်။

မြင်းလှည်းပေါ်မှ ဆင်းသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဟူစန်းကို ခါးညွတ်ပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ပြောသည်။ ထိုအချိန်မှသာ ဟူစန်းသည် သူဌေး ကြိုက်နှစ်သက်သည့် မိန်းကလေး၏ပုံစံကို ကောင်းကောင်းမြင်ရသည်။

သူမသည် လှပပြီး သိမ်မွေ့ကာ ယဉ်ကျေးသည်။ ဟူစန်းသည် သူဌေးအတွက် အလွန်ပျော်ရွှင်သည်။ သူသည် မေ့လျော့သွားပြီး ပြောသည်။ “မရီး၊ ကျေးဇူးတင်စရာမလိုပါဘူး၊ ဒါက ငါတို့ လုပ်သင့်တဲ့အရာပါ”

လုကျောင်းယွဲ့၏မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် နီရဲသွားသည်။ သို့သော် ဘာမှ ပြန်ပြော၍ မကောင်းသဖြင့် သူ့ကို အမြန် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အလျင်အမြန် လှည့်ထွက်သွားသည်။ လုကွမ်းကျိကိုပင် မခေါ်တော့ပေ။

ဟူစန်းသည် သူ၏စကား မှားသွားသည်ကို သိသဖြင့် ခေါင်းကုတ်သည်။

လုကွမ်းကျိသည်လည်း မည်သို့တုံ့ပြန်ရမည်ကို မသိတော့ဘဲ ဟူစန်းကို ပြောသည်။ “ဦးလေး၊ ကျွန်တော်လည်း သွားပြီ”

ဒါက ဘယ်လိုမျိုး အမျိုးစပ်ကြမလဲ။

သူသည် လုကွမ်းကျိ၏အစ်မကို မရီးဟု ခေါ်သည်။ လုကွမ်းကျိသည် သူ့ကို ဦးလေးဟု ခေါ်သည်။ ဒီမောင်နှမနှစ်ယောက်ကလည်း သူဌေးကို ဦးလေးဟု ခေါ်ကြသည်။ မိန်ကျွမ်းယီသည် သူဌေး၏ညီအစ်ကိုဖြစ်ပြီး သူတို့၏တူမကို လက်ထပ်ရန် စီစဉ်နေသည်။ ဒါဆို ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို ဘာခေါ်ရမှာလဲ။

ဟူစန်းသည် အချိန်အကြာကြီး စဉ်းစားသော်လည်း အဖြေမထွက်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဤပြဿနာကို သူဌေးကိုသာ ပေးလိုက်သည်။

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မိန်ရှီသည် သမီးက အပြင်တွင် အချိန်အကြာကြီး နေနေသည်ကို သံသယမဝင်ပေ။ လုကျောင်းယွဲ့သည် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

++++++