အခန်း (၇၃-၇၄)

အခန်း 73

ဆောင်းရာသီတွင် အချိန်ကုန်စေရန် လုပ်စရာများ နည်းပါးပြီး ရာသီဥတုကလည်း အေးသဖြင့် လူတိုင်းသည် အပြင်သို့ မထွက်ကြပေ။

ယနေ့အထိ ချောင်ရှီသည် အားလပ်ချိန်တွင် အခြားသူများကို စကားသွားပြောလေ့ရှိသည်။ သို့သော် ရာသီဥတုက အလွန်အေးသဖြင့် သူမသည် ဘယ်မှ မသွားတော့ဘဲ ဒုတိယအိမ်သို့ လာပြီး မိန်ရှီနှင့် စကားပြောသည်။

တကယ်တော့ သူမသည် ဒုတိယအိမ်သို့ လာခြင်းက ဒုတိယအိမ်တွင် ထင်းအများအပြား ရှိသဖြင့် အိမ်က နွေးထွေးနေသောကြောင့် မဟုတ်ပေ။ တခြားကိစ္စတစ်ခုလည်း ရှိသည်။ ၎င်းက အိမ်ကြီးတွင် ဖြစ်ပျက်နေသည့် အကြောင်းအရာအချို့ကို ဒုတိယအိမ်ကို ပြောပြပြီး ဟူရှီကို လှောင်ပြောင်ရန် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဟူရှီကို အမြဲတမ်း မုန်းသည်။ တစ်ယောက်တည်း ပျော်ရွှင်ခြင်းထက် နှစ်ယောက်အတူတူ ပျော်ရွှင်ခြင်းက ပို၍ ကောင်းသည်ဟု ထင်သည်။

ဒုတိယအိမ်သည် ကျောက်မိသားစုကို တစ်လ ထပ်တိုးပေးရန် သဘောတူခဲ့သော်လည်း ဤဆောင်းရာသီတွင် ရောင်းရခြင်းက မလွယ်ကူပေ။ လုကွေ့ဖန်းသည် ငွေရှာရန် ခေါင်းကိုက်နေသည်။

တကယ်တော့ လုကွေ့ဖန်းသည် အိမ်နှင့်မြေကို ရောင်းပြီး ငွေရှာရန် မလိုချင်ပေ။ အိမ်ကို ရောင်းလျှင် နေစရာ မရှိတော့ဘဲ မြေကို ရောင်းလျှင်လည်း ဘဝအတွက် အထောက်အပံ့ မရှိတော့ပေ။ လုကွေ့ဖန်းသည် ငွေချေးပြီး ကြွေးဆပ်ရန် စဉ်းစားသည်။ သူမသည် ချွေးမများ အားလုံးကို သူတို့၏မိဘအိမ်သို့ ပြန်ပို့ပြီး ငွေချေးခိုင်းသည်။ ထို့အပြင် ကျောက်မိသားစု၏ ဆွေမျိုးများအားလုံးကိုလည်း ငွေချေးခဲ့သည်။

တစ်ချို့က ချေးပေးပြီး တစ်ချို့က ချေးမပေးပေ။ အချုပ်အားဖြင့် ကျောက်မိသားစုသည် ယခုရက်ပိုင်းတွင် အလွန်ဆူညံနေသည်။

အထူးသဖြင့် ကျောက်မိသားစု၏ တတိယမြောက်ချွေးမ၏ မိသားစုသည်လည်း ရိုးသားသူများ မဟုတ်ပေ။ လုကွေ့ဖန်းသည် ချွေးမကို ငွေချေးရန် မိဘအိမ်သို့ ပြန်ပို့လိုက်ခြင်းသည် သူတို့၏ဆွေမျိုးများ မျက်နှာတွင် မကောင်းပေ။ ထိုနေ့တွင်ပင် သူတို့သည် လူများကို ခေါ်လာပြီး ကျောက်မိသားစုသို့ လာသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ကျောက်မိသားစု၏ ဂုဏ်သိက္ခာသည် ကျောက်မိသားစုရွာတွင် လုံးဝ ကျဆင်းသွားသည်။

လူတိုင်းသည် မိသားစုတစ်စုတည်း ဖြစ်ပြီး ဆွေမျိုးများလည်း ဖြစ်ကြသည်။ ကျောက်မိသားစုက လူတိုင်းဆီမှ ငွေချေးသဖြင့် လူတိုင်းသည် ကျောက်မိသားစုကို ပို၍ မုန်းတီးလာကြသည်။ ကျောက်မိသားစုက လူများသည် ယခုအခါ ရွာတွင် လမ်းလျှောက်လျှင် လူတိုင်းက ရှောင်နေကြသည်။

ချောင်ရှီသည် ဤအရာအားလုံးကို သိသည်မှာ လုကွေ့ဖန်းသည် သူတို့၏မိဘအိမ်သို့ ပြန်လာခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဒီတစ်ခေါက် သူမသည် မိသားစုမှ ငွေချေးရန် ပြန်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ပထမဆုံး အဖေကြီးလုနှင့် အမေလုတို့ထံသို့ သွားသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် အဘိုးအဘွားတို့သည် ယခု ငွေကို မထိန်းချုပ်တော့သဖြင့် ကိစ္စက ပထမအိမ်သို့ ရောက်သွားသည်။

ဟူရှီသည် အမြဲတမ်း ပြုံးနေသော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ပိုက်ဆံအိတ်ထဲမှ ပိုက်ဆံယူချင်လျှင် ထိုလူသည် အရည်အချင်းရှိမှ ရမည်ဖြစ်သည်။

ဟူရှီ၏ဉာဏ်ရည်က နက်နဲသော်လည်း လုကွေ့ဖန်း၏ ဉာဏ်ရည်ကလည်း မသေးပေ။

ဒီရက်ပိုင်းတွင် နှစ်ယောက်သား ရန်ဖြစ်နေကြသည်။ အိမ်ကြီးသည် လွန်စွာ ဆူညံနေသည်။ ချောင်ရှီသည်လည်း ပွဲကြည့်ပရိသတ်တစ်ယောက်လို ကြည့်နေခဲ့သည်။

“အစ်မ၊ နင်တို့အိမ်လည်း ပြင်ဆင်ထားသင့်တယ်၊ နင်တို့အစ်မက နင်တို့အိမ်ကို လာနိုင်တယ်၊ လျံတစ်ရာဆိုတာ ပမာဏမနည်းဘူး” ချောင်ရှီသည် သတိပေးလိုက်သည်။

မိန်ရှီသည် ကြောင်သွားပြီး ပြောသည်။ “ငါတို့အိမ်မှာ သူ့ကို ချေးပေးဖို့ ပိုက်ဆံမရှိဘူး”

“နင်တို့အိမ်မှာ ပိုက်ဆံမရှိတာကို နင် သိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူမကတော့ မသိဘူး၊ သူမ ရသလောက် ယူမှာပဲ၊ ပြီးတော့ သားကြီးလည်း လက်မထပ်သေးဘူးလေ၊ သားကြီးရဲ့ လက်ထပ်ပွဲအတွက် ပိုက်ဆံကို သူမ ယူမှာကို သတိထားဦး”

ဒုတိယအိမ်က ပေးခဲ့သည့် လက်ထပ်ပွဲလက်ဆောင်က လျံကိုးလျံ ကိုးတွဲ ဖြစ်သည်။ ဤကိစ္စကို လုမိသားစု တစ်ခုလုံးက သိသည်။ ရုတ်တရက် ဒီနှစ်မိသားစုက ကွဲသွားတာကို ဘယ်လိုဖြစ်မှန်း တကယ်တမ်း မသိပေ။ ဒါပေမဲ့ လက်မထပ်တော့သဖြင့် ပိုက်ဆံက ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူတို့က ဒုတိယအိမ်က ဖေမိသားစုကို လက်ထပ်ပွဲလက်ဆောင် ပြန်မတောင်းခဲ့သည်ကို မသိကြပေ။ ချောင်ရှီပင် မသိပေ။ သိလျှင် သူမသည် မိန်ရှီကို သတိပေးမည် မဟုတ်ပေ။

မိန်ရှီသည် ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ပြောသည်။ “တတိယညီမ၊ ငါတို့အိမ်မှာ တကယ် ပိုက်ဆံမရှိဘူး၊ ပိုက်ဆံတွေက ဖေမိသားစုကို လက်ထပ်ပွဲလက်ဆောင် ပေးလိုက်ပြီ၊ ငါတို့က လက်ထပ်ပွဲကို ဖျက်လိုက်တာ ဆိုတော့ ပိုက်ဆံတွေကို ပြန်မယူခဲ့ဘူး”

ချောင်ရှီသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ပြောသည်။ “နင် ဒီကိစ္စ မပြောရင် ငါ တကယ်မသိဘူး၊ သားကြီး ဘာကြောင့် ဖေမိသားစုနဲ့ လမ်းခွဲသွားလဲ မမေးမိခဲ့ဘူး၊ အပြင်ကလူတွေက နင်တို့အိမ်က လူဆိုးလို့ ပြောကြတယ်၊ စေ့စပ်ထားတာ တစ်နှစ်ကျော်နေပြီ၊ ရုတ်တရက် မိန်းကလေးကို လက်မထပ်တော့ဘူးတဲ့၊ ဒါပေမဲ့ ငါ သိတယ်၊ အစ်မနဲ့အစ်ကိုက ဒီလိုလူမျိုး မဟုတ်ဘူး၊ ဘာကိစ္စ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ၊ ဘာလို့ လက်ထပ်ပွဲလက်ဆောင်ကို ပြန်မတောင်းခဲ့တာလဲ၊ ဖေမိသားစုက မပေးချင်လို့လား၊ ငါတို့က အိမ်ခွဲနေပေမဲ့ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် တတိယအစ်ကိုကို ခေါ်လိုက်၊ လူများရင် ကောင်းတယ်”

73 02

ချောင်ရှီသည် အားနည်းချက်များ ရှိသော်လည်း သူမသည် စကားပြောတတ်ပြီး လူမှုဆက်ဆံရေးလည်း ကောင်းသည်။

လုကွမ်းယီ၏ လက်ထပ်ပွဲကိစ္စတွင် အဖေကြီးလုပင် လာမေးခဲ့သည်။ တတိယအိမ်မှ လူများကတော့ မလာခဲ့ကြပေ။ ဤသည်မှာ ဆက်ဆံရေးက ကောင်းသည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း မေးခွန်းများ ဆက်မမေးခြင်းက ပို၍ ကောင်းသည်။ ယခုပြောသည့် စကားကြောင့် မိန်ရှီသည် သက်တောင့်သက်သာ ခံစားရသည်။

ထို့ကြောင့် မိန်ရှီသည် သူမကို မလျှို့ဝှက်တော့ဘဲ ဖေမိသားစုတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စအားလုံးကို ပြောပြလိုက်သည်။ “ဒီကိစ္စမှာ ဘယ်သူမှားတယ် ဘယ်သူမှန်တယ်ဆိုတာ မစဉ်းစားတော့ပါဘူး၊ ဖေမိသားစုက မိန်းကလေးကလည်း သနားစရာ ကောင်းပါတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါတို့ လက်ထပ်ပွဲလက်ဆောင်ကို ပြန်မတောင်းတော့ပါဘူး၊ တစ်ခုက ငါတို့က လက်ထပ်ပွဲကို ဖျက်လိုက်တာ၊ နှစ်က သူမရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာက မကောင်းပါဘူး၊ ဒီကိစ္စ ဖြစ်ပြီးနောက် ပိုက်ဆံအနည်းငယ်ရှိရင်တော့ နောက်ပိုင်းမှာ အိမ်ထောင်ကောင်းကောင်း ရနိုင်မှာပါ”

ချောင်ရှီသည် လက်ခုပ်တီးပြီး ပြောသည်။ “အစ်ကိုနဲ့အစ်မက တကယ်ကို ဖြောင့်မတ်တာပဲ၊ ဘာအကြောင်းမှ မရှိဘဲ လက်ထပ်ပွဲကို ဖျက်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ပါဘူး၊ တကယ်တော့ အစ်မ၊ နင် စကားများတာကို မစွဲနဲ့ဦး၊ အဲ့တုန်းက သားကြီးနဲ့ ဖေမိသားစုက မိန်းကလေး စေ့စပ်တုန်းက ငါ သဘောမတူခဲ့ဘူး၊ ကျွန်မတို့ သားကြီးက လူကောင်းပဲ၊ အဲ့တုန်းက သူ့ကိုယ်သူ ပေးဆပ်ခဲ့တာပဲ၊ ဖေမိသားစုက မိန်းကလေးကလည်း ဘာမှ ထူးခြားတာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မတို့ သားကြီးနဲ့ မလိုက်ဖက်ဘူး”

တကယ်တော့ ဤသည်မှာ အမှန်တရား ဖြစ်သည်။ လုကွမ်းယီသည် ချောမောပြီး အလုပ်ကြိုးစားသူဖြစ်သည်။ သူ့ကို တိတ်တိတ်လေး ကြိုက်သည့် မိန်းကလေးများလည်း အများအပြား ရှိသည်။ ရုတ်တရက် ထိုကိစ္စ ဖြစ်လာပြီး သူ ကယ်ခဲ့သည့် မိန်းကလေးနှင့် စေ့စပ်လိုက်သောအခါ ရွာမှ မိန်းကလေးများစွာသည် လျှို့ဝှက်စွာ စိတ်မကောင်း ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

မိန်ရှီသည် ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ပြောသည်။ “ငါတို့အိမ်က အဲ့တုန်းက စိတ်မပါဘဲ လက်ထပ်ပွဲကို အလျင်စလို လုပ်ခဲ့တာ၊ စောင့်ကြည့်ခဲ့ရင် ဒီလိုကိစ္စတွေ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စက ပြီးခဲ့ပြီ၊ ပိုက်ဆံတော့ ဆုံးရှုံးခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်ငြိမ်းချမ်းမှုတော့ ရခဲ့တယ်”

ချောင်ရှီ၏မျက်နှာက ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမသည် တွေဝေစွာဖြင့် ပြောသည်။ “အစ်မ၊ ကျွန်မ တစ်ခုပြောရမလား မသိဘူး”

“ဘာလဲ”

“ဒီကိစ္စကို သားကြီးကို မပြောသင့်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်၊ ကျွန်မလည်း တခြားလူတွေ ပြောတာကို နားထောင်ခဲ့တာ၊ ဖေမိသားစုက ဖေကွေ့အာအတွက် လက်ထပ်ပွဲ စီစဉ်ပေးခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလူက လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး”

မိန်ရှီသည် မသင်္ကာသည့်အကြည့်နှင့် ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် လျှို့ဝှက်စွာဖြင့် ပြောသည်။ “ကြားရတာက မုဆိုးဖိုတစ်ယောက်ပဲ၊ ရှေ့မှာ ကလေးနှစ်ယောက်ရှိတယ်၊ လက်ထပ်တာနဲ့ သူတို့ရဲ့မိထွေး ဖြစ်သွားတာပဲ”

မိန်ရှီသည် ကြောင်သွားသည်။ “ဒီလောက် လက်ထပ်ပွဲလက်ဆောင်ရှိတာ၊ ဒီလိုလူမျိုးနဲ့ လက်ထပ်ရမှာ မဟုတ်ဘူး”

ချောင်ရှီသည် နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်ပြီး နားလည်သွားသည့်ပုံစံဖြင့် ပြောသည်။ “ဒါကြောင့် အစ်မက အလုပ်ကို ဖြောင့်ဖြောင့်တန်းတန်း လုပ်ပြီး တခြားလူတွေကို လူကောင်းလို့ ထင်တယ်လို့ ပြောတာပေါ့၊ ဖေမိသားစုမှာ သားနှစ်ယောက်ရှိတယ်၊ ဖေမိသားစုက မိန်းကလေးရဲ့လက်ထဲမှာ ဒီပစ္စည်းတွေ ဘယ်လောက် ကျန်လိမ့်မယ်လို့ ထင်သလဲ၊ ကျွန်မ ကြားရတာက မုဆိုးဖိုက လက်ထပ်ပွဲလက်ဆောင်အတွက် ငါးတွဲ ပေးခဲ့တယ်တဲ့”

မိန်ရှီသည် ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

ငါးတွဲသည် ပမာဏမနည်းပေ။ မုဆိုးဖိုက လက်ထပ်ရန်အတွက် ပိုက်ဆံအများကြီး ပေးနိုင်သဖြင့် ဖေမိသားစုက ဒီပိုက်ဆံကို တောင်းခဲ့သည် ဖြစ်ရမည်။ အဖေကြီးလုလို လူမျိုးက သူတို့၏သမီးကို လက်ထပ်ပေးရန် မြေများကို ပေးခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ တချို့ကတော့ သမီးများကို လက်ထပ်ပွဲလက်ဆောင်အဖြစ် ရောင်းစားကြသည်။

မိန်ရှီ၏စိတ်က ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ ချောင်ရှီ ဘာကြောင့် ဒီကိစ္စကို သားကြီးကို မပြောသင့်ဘူးဟု ပြောသည်ကို သူမ ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည်။ ဒီကိစ္စကို သားကြီး သိလျှင် သူ ဘယ်လိုထင်မှာလဲ။

လုကွေ့ဖန်းသည် ချောင်ရှီ ထင်ထားသည့်အတိုင်း ဒုတိယအိမ်သို့ လာပြီး လုမင်ဟိုင်ကို ငွေချေးရန် လာသည်။

73 03

မိန်ရှီကို မရှာခြင်းက သူမက ချေးပေးမည် မဟုတ်သည်ကို သိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမသည် လုမင်ဟိုင်ကို ငွေချေးခိုင်းလျှင်လည်း မိန်ရှီက ထိန်းချုပ်ထားသဖြင့် မိန်ရှီ၏ခွင့်ပြုချက် ရမှသာ ရမည်ကို မစဉ်းစားခဲ့ပေ။ သူမသည် မောင်လေးကို မိန်းမနှင့် စကားများခိုင်းရန် ကြိုးစားနေပုံရသည်။

သို့သော် ဒုတိယအိမ်တွင် သူမကို ချေးပေးရန် ပိုက်ဆံမရှိပေ။

ဒုတိယအိမ်သည် အခက်အခဲ မကြုံတွေ့သော်လည်း လက်ထပ်ပွဲလက်ဆောင်ကို ဖေကွေ့အာကို ပေးပြီးနောက် လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က စပါးရောင်းပြီးရသည့် ပိုက်ဆံသာ ကျန်သည်။ ဒီပိုက်ဆံကို လာမည့်နွေဦးအထိ သုံးရဦးမည်ဖြစ်သဖြင့် သူမကို မချေးနိုင်ပေ။

လုကွေ့ဖန်းသည် မယုံပေ။ သူမသည် လုမင်ဟိုင်ထံမှ ပိုက်ဆံချေးရန် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုသည်။ လုမင်ဟိုင် မည်သို့ပင် ရှင်းပြသည်ဖြစ်စေ သူမက မယုံပေ။ သူမသည် လုကွမ်းယီ၏လက်ထပ်ပွဲအတွက် ပိုက်ဆံကို ယာယီယူသုံးချင်သည်ဟု မပြောမီအထိ လုမင်ဟိုင်သည် သူမ ဘာဖြစ်သည်ကို မသိခဲ့ပေ။

စိတ်ဆိုးသော်လည်း လုမင်ဟိုင်သည် ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ သူတို့၏လက်ထပ်ပွဲကို ဖျက်သိမ်းပြီး လက်ထပ်ပွဲလက်ဆောင်ကို ဖေမိသားစုကို ပေးလိုက်သည်ကို ပြောပြလိုက်သည်။

လုကွေ့ဖန်းသည် မယုံပေ။ သို့သော် သူမ ယုံသည်ဖြစ်စေ မယုံသည်ဖြစ်စေ ကိစ္စက ပြီးသွားပြီ။

ဒီနေ့ ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစုသည် အပူပေးမီးဖိုနားတွင် ထိုင်ပြီး စကားပြောနေစဉ် ရုတ်တရက် တံခါးခေါက်သံများ ကြားလိုက်ရသည်။

******

74 01

အခန်း 74 ကွမ်းယီ ငါ့ကို ခေါ်သွားပါ

“ဘယ်သူလဲ” မိန်ရှီက မေးသည်။

တံခါးခေါက်သံက အလွန်အမင်း အလျင်စလိုဖြစ်နေသည်ကို သိသာစွာ ကြားနိုင်သည်။

မိန်ရှီသည် လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်က လာလေ့ရှိသော အစ်မကြီးကို တွေးပြီး သားကြီးကို ပြောသည်။ “သားကြီး၊ သွားကြည့်လိုက်၊ မင်းအဒေါ်ဆိုရင်တော့ မင်းအဖေ အိမ်မှာမရှိဘူးလို့ ပြောလိုက်”

အိမ်မှာမရှိဘူး ဟူသော လုမင်ဟိုင်သည် ထိုအချိန်တွင် အပူပေးမီးဖိုနားတွင် ထိုင်ပြီး မိန်ရှီကို ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် ကြည့်နေသည်။ ဤသို့ စိတ်လိုလက်ရဖြစ်နေခြင်းက သူ့ကို အပြစ်မဆိုနိုင်ပေ။ သူ၏အစ်မကြီးသည် နေ့တိုင်း လာနေသဖြင့် သူ၏ဇနီးသာမက သူပင် စိတ်ရှုပ်နေသည်။ မောင်းထုတ်၍လည်း မရ၊ ရိုက်၍လည်း မရသဖြင့် ရှောင်နေရသည်။

ခဏအကြာ လုကွမ်းယီ ပြန်မလာသေးသည်ကို မိန်ရှီ မြင်သည်။

ဝူလန်သည် ပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်စွာ ပြောသည်။ “ဖေမိသားစုက မိန်းကလေးက ဘာလို့လာတာလဲ” ယခင်က သူသည် ဖေကွေ့အာကို အစ်မကြီးဟု ခေါ်သည်။ အခုတော့ မိန်းကလေး ဖြစ်နေပြီ။ ကလေးတွေကလည်း အလွန်မြန်မြန် ပြောင်းလဲတတ်သည်ကို ပြောရမည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဒုတိယအိမ်မှလူများ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ပြီး အပူပေးမီးဖိုနားမှ ထလာကြသည်။

လုကွမ်းယီသည် ခြံတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ မရင်းနှီးသော်လည်း ရင်းနှီးသည့် မျက်နှာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ခဏတာ ဆွံ့အပြီးမှ သူမသည် ဘယ်သူဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် ဖေကွေ့အာကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ပြီး မေးသည်။ “မင်း ဘာလို့လာတာလဲ”

“ကွမ်းယီ…”

ဖေကွေ့အာသည် ငိုယိုလိုက်သည်။ သူမသည် အလွန်အမင်း မတရားခံရသည့်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်။

လုကွမ်းယီသည် တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေပြီး ဘာမှ မပြောပေ။ ယခင်ကဆိုလျှင် သူသည် နှစ်သိမ့်ပေးလိမ့်မည်။ သို့သော် အခုတော့ သူသည် ထိုသို့လုပ်ပိုင်ခွင့်ကို ဆုံးရှုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဖေကွေ့အာသည် နောက်ထပ် နှစ်ကြိမ် သုံးကြိမ်လောက် ငိုလိုက်ပြီး လုကွမ်းယီ ဘာမှ မလှုပ်ရှားသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်သည်။ “ကွမ်းယီ၊ မင်း ဘာလို့ ငါ့ကို မနှစ်သိမ့်တာလဲ”

“ငါ့အိမ်ကို လာတာ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ”

ဖေကွေ့အာသည် သူ့ကို စိမ်းကားသည့်မျက်နှာဖြင့် ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် ငိုလိုက်သည်။ “ရှင် တကယ်ပဲ စိတ်ပြောင်းသွားတာပဲ”

သူမ ငိုနေသည်ကို မြင်သောအခါ လုကွမ်းယီသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး ရှင်းပြသည်။ “ကွေ့အာ၊ ငါတို့နှစ်ယောက် လမ်းခွဲခဲ့ကြပြီးပြီ၊ ငါ မင်းကို နှစ်သိမ့်ပေးဖို့ အရည်အချင်းမရှိတော့ဘူး၊ မင်း နောက်ပိုင်းမှာ အိမ်ထောင်ကောင်းကောင်းနဲ့ လက်ထပ်ရမှာပါ၊ ငါ မင်းရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာကို မဖျက်ဆီးနိုင်ဘူး”

“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက လမ်းခွဲဖို့ မလိုချင်ခဲ့ဘူး၊ ကွမ်းယီ၊ ကျွန်မရဲ့စိတ်ထဲမှာ ရှင်တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်၊ ကျွန်မကို မစွန့်ပစ်ပါနဲ့၊ နော်”

ဖေကွေ့အာသည် အသည်းကွဲစွာ ငိုနေပြီး လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ ဘာမှ မတတ်နိုင်သဖြင့် လုကွမ်းယီသည် သူမကို ထိန်းပေးရန် လက်ကို ဆန့်လိုက်သည်။ သူမသည် ချက်ချင်း သူ့ဘက်သို့ လှဲကျလာသည်။ လုကွမ်းယီသည် တစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

“ကွေ့အာ…”

“ကွမ်းယီ၊ ရှင် ဘာလို့ ဒီလောက် ရက်စက်တာလဲ၊ ကျွန်မ မှားသွားပြီ၊ မှားသွားပြီ၊ ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ပေးလို့ မရဘူးလား၊ ကျွန်မကို မစွန့်ပစ်ပါနဲ့၊ ကျွန်မရဲ့စိတ်ထဲမှာ ရှင် တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်” ဖေကွေ့အာသည် အော်ဟစ်ငိုယိုတော့သည်။

ဆောင်းရာသီဖြစ်သဖြင့် အပြင်တွင် လမ်းသွားလမ်းလာ နည်းပါးသည်။ သို့သော် ခြံတံခါးရှေ့တွင် ဤသို့လုပ်နေလျှင် လူများ မြင်သွားနိုင်သည်။ သူမ၏ဂုဏ်သိက္ခာကို ထည့်တွက်ပြီး လုကွမ်းယီသည် တစ်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး အရင် ဝင်လာရန် ခွင့်ပြုသည်။

74 02

ဖေကွေ့အာသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ခြေတစ်လှမ်း ဝင်လာပြီး ငိုလိုက် ရယ်လိုက်လုပ်ကာ ရှင်းပြသည်။ “ကွမ်းယီ၊ အဲ့ဒီနေ့က အမေ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ၊ ကျွန်မ အဲ့လို မလုပ်ချင်ခဲ့ဘူး၊ ကွမ်းယီ၊ ကျွန်မကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့၊ နော်”

လုကွမ်းယီသည် ရှေ့တွင်ရှိနေသည့် ရယ်စရာကောင်းသည့် မိန်းကလေးကို ကြည့်သည်။ သူက ဝင်လာခွင့်ပေးရုံနှင့် သူမက ဒီလောက် ပျော်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုများ ခံစားရသည်။ တကယ်တော့ သူလည်း တစ်ချိန်က သူမကို ချစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကံကြမ္မာက အရာရာကို အလိုမကျဖြစ်စေခဲ့သည်။

ဆက်ပြောလည်း အကျိုးမရှိသည်ကို သိသဖြင့် လုကွမ်းယီသည် ဤအကြောင်းအရာကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ မေးသည်။ “မင်း ဒီနေ့လာတာ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ”

ထိုအခါမှ ဖေကွေ့အာသည် သူမ အချိန်အကြာကြီး နေနေသည်ကို သတိရသည်။ အိမ်က သူမ လျှို့ဝှက်ထွက်ပြေးသည်ကို သိပြီးပြီလား မသိပေ။ သူမသည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး လုကွမ်းယီ၏အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲပြီး သူမ၏အကြောင်းကို ရှုပ်ထွေးစွာ ပြောပြသည်။

ဖေကွေ့အာသည် အလျင်စလို သို့မဟုတ် အလွန်အမင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသဖြင့် သူမ၏စကားများက ပြန့်ကျဲနေသည်။ သို့သော် လုကွမ်းယီသည် အဖြစ်အပျက်အားလုံးကို နားလည်သည်။

ဖေမိသားစုက ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် ဖေကွေ့အာအတွက် လက်ထပ်ပွဲ စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။ ယောက်ျားသည် ကလေးနှစ်ယောက်နှင့် မုဆိုးဖိုဖြစ်သည်။ ဖေကွေ့အာသည် လက်ထပ်ရန် မလိုချင်သော်လည်း ကန့်ကွက်၍ မရပေ။ မိသားစုက သူမကို သေချာ စောင့်ကြည့်ထားသည်။ သူမသည် အခုလို အချိန်ကောင်းကို အသုံးချပြီး လုကွမ်းယီကို လာရှာခြင်းဖြစ်သည်။

“ကွမ်းယီ၊ ကျွန်မ ဒီလိုလူမျိုးကို လက်ထပ်ဖို့ မလိုချင်ဘူး၊ ကျွန်မရဲ့စိတ်ထဲမှာ ရှင် တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်၊ ကျွန်မကို ခေါ်သွားပါ၊ နော်”

လုကွမ်းယီသည် ကြောင်သွားပြီး အားနည်းစွာ ပြောသည်။ “မင်းကို ခေါ်သွားရမယ်”

ဖေကွေ့အာသည် ခေါင်းကို ဆက်တိုက်ညိတ်သည်။ “ငါတို့ အရင် ထွက်ပြေးရအောင်၊ အချိန်နည်းနည်း ကြာတော့မှ ပြန်လာမယ်၊ အဲ့တုန်းက လက်ပွန်းတတီး ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ အမေနဲ့ အစ်ကိုတို့လည်း ဘာမှ မပြောနိုင်တော့ဘူး”

“ဒါပေမဲ့ ငါ့အိမ်က ဒီမှာရှိတယ်…”

“ကိစ္စမရှိဘူး၊ ကျွန်မ ထွက်လာတာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဘူး၊ ကျွန်မအစ်ကိုတို့က ကျွန်မ ရှင်နဲ့ ထွက်ပြေးတယ်ဆိုတာ သိရင်တောင် ကျွန်တို့နှစ်ယောက်ကို ရှာလို့မရတော့ သူတို့လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး၊ ကျွန်မကို ခေါ်သွားပါ၊ နော်၊ ကျွန်မ ဒီလိုလူမျိုးနဲ့ တကယ် လက်မထပ်ချင်ဘူး”

“ဒါပေမဲ့ ငါ့အိမ်က ဒီမှာရှိတယ်၊ မင်းအစ်ကိုတို့က ငါ မင်းကို ခေါ်သွားတယ်ဆိုတာ သိရင် ငါ့မိသားစု ဘာတွေ ကြုံတွေ့ရမယ်ဆိုတာ မင်း တွေးဖူးလား”

ဖေမိသားစုက စကားပြောရလွယ်ကူပြီး ဒီလူနှစ်ယောက်ရဲ့ခံစားချက်ကို နားလည်ရင် ဒီကိစ္စကို ခွင့်လွှတ်နိုင်မှာ ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် ပြန်လာသောအခါ လက်ထပ်ပွဲ စီစဉ်ပေးပြီး ကိစ္စကို ဖုံးဖိထားနိုင်မှာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် စကားပြောရ မလွယ်ကူလျှင် လုကွမ်းယီသည် သူတို့၏သမီးကို ခိုးပြေးသည့်လူ ဖြစ်သွားမည်။ ထိုအခါ လုမိသားစု၏ ဂုဏ်သိက္ခာသည် လုံးဝပျက်စီးသွားမည် ဖြစ်ပြီး ညီအစ်ကို မောင်နှမများ လက်ထပ်ရန် ခက်ခဲသွားမည်။

ဖေမိသားစုသည် စကားပြောရ လွယ်ကူသည့် လူများလား။

တကယ်တော့ မဟုတ်ပေ။ သူတို့၏ညီမကို ငွေဖြင့် လဲလှယ်နိုင်သဖြင့် ဖေမိသားစုမှ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် လူကောင်းများ မဟုတ်သည်ကို သိသာသည်။

လုကွမ်းယီသည် ဖေကွေ့အာကို စိမ်းကားသည့် မျက်နှာဖြင့် ကြည့်သည်။ အမြဲတမ်း သူမသည် အပျော့စားဖြစ်ပြီး ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက် မရှိဟု ထင်ခဲ့သည်။ ယခုကြည့်လိုက်တော့ ဒီလို မဟုတ်ပေ။

ရုတ်တရက် အသံတစ်သံက သူတို့နှစ်ယောက်နောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဖေမိသားစုက မိန်းကလေး၊ ဆက်မပြောပါနဲ့၊ ဒီကိစ္စကို ဒီမှာ ရပ်လိုက်ပါ၊ မင်းအိမ်ကလူတွေက မင်းကို စိတ်မပူရအောင် မြန်မြန်ပြန်ပါတော့”

မိန်ရှီ ဖြစ်သည်။

မိန်ရှီသည် ဒေါသထွက်နေသော်လည်း အဆိုးမြင်သည့်စကား မပြောရအောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်ထားသည်။ သူမသည် သား၏အနာကို ဆားဖြင့် ပွတ်တိုက်ရန် မလိုချင်ပေ။

ဒုတိယအိမ်မှ တခြားလူများလည်း ထွက်လာကြသည်။

ဖေကွေ့အာသည် လန့်သွားပြီး တစ်ချိန်က သူမ၏ယောက္ခမ ဖြစ်လာမည်ဟု ထင်ခဲ့သည့်သူကို ကြည့်ပြီး ခေါ်သည်။ “အမေ”

74 03

သူမသည် မိန်ရှီကို ကြောက်ရွံ့ပုံရသည်။

မိန်ရှီသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောသည်။ “မိန်းကလေး၊ မြန်မြန်ပြန်ပါ၊ အိမ်ကလူတွေ မပူအောင်”

ဖေကွေ့အာသည် လုကွမ်းယီ၏အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲထားပြီး မလွှတ်ချင်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ခြံတံခါးအပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒုတိယအိမ်၏ခြံတံခါးကို ခေါက်သံက အလွန်ကျယ်နေသည်။

“တံခါးဖွင့်၊ တံခါးဖွင့်” တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်သည်။

ဤအသံကို ကြားသောအခါ ဖေကွေ့အာ၏မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားသည်။

ဖေအာကျူ၏အသံ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ညီမလေး ပျောက်နေသည်ကို လျူရှီသည် ပထမဆုံး သိသည်။

သူမသည် အိမ်သာသွားသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ပထမအကြိမ် စောင့်ကြည့်သည်နှင့် မလာ၊ ဒုတိယအကြိမ် စောင့်ကြည့်သည်နှင့် မလာသောအခါ သူမသည် စိတ်မကောင်းသည့် ခံစားချက် ရှိလာသည်။ အိမ်တစ်ပတ်လုံး လိုက်ရှာသော်လည်း သူမကို ရှာမတွေ့ပေ။ သူမသည် ချက်ချင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီး သူ၏ယောက်ျား ဖေအာကျူကို သွားရှာသည်။

ဖေအာကျူသည် တခြားလူများနှင့် ဖဲကစားနေသည်။

ယခုလို အေးသည့်ရာသီဥတုတွင် အလုပ်မရှိသဖြင့် ရွာမှယောက်ျားများသည် အတူတူ သောက်ခြင်း သို့မဟုတ် ဖဲကစားခြင်းများ ပြုလုပ်သည်။ ငွေအများကြီး မကုန်ပေ။ ပွဲတစ်ပွဲတွင် ပိုက်ဆံအနည်းငယ်သာ ကုန်သည်။

သို့သော် ယခုရက်ပိုင်းတွင် ဖေအာကျူသည် ပိုက်ဆံရနေသဖြင့် အတိတ်က အရှက်ရခဲ့သည်များကို ပြန်ဆပ်ချင်နေသည်။ ထို့ကြောင့် သူ ဖဲကစားရန် လာသောအခါ ဒီနေ့တွင် ပိုက်ဆံ ပိုသုံးမည်ဟု ပြောသည်။ တခြားလူများကတော့ သူ့ကို မကြောက်ပေ။ ဖေအာကျူ၏လက်က အမြဲတမ်း မကောင်းသည်ကို သူတို့ သိကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် သဘောတူလိုက်ကြသည်။

ဖဲကစားနေသည့် ယောက်ျားငါးယောက်သည် ဖေအာကျူကို ကြည့်ပြီး လှောင်ပြောင်သည်။ ဖေအာကျူသည် ဆယ်ကြိမ်ကျော် ကစားပြီးတိုင်း ပိုက်ဆံပေးရသည်။ သူသည် အလွန် ဒေါသထွက်ပြီး ပါးစပ်မှ အဆဲစကားများ ထွက်လာသည်။

သို့သော် တခြားလူများကတော့ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူတို့သည် ငွေလာပေးသည့် လူတစ်ယောက်ကို ဘာလို့ ဂရုစိုက်ရမှာလဲ။

လျူရှီသည် သူ၏ယောက်ျား ဖဲကစားလေ့ရှိသည့်နေရာ အများအပြားကို ရှာဖွေပြီးနောက် ဒီနေရာကို တွေ့သည်။ သူမသည် တံခါးကို ဖွင့်ပြီး အထဲသို့ ဝင်လာသည်။ ဘေးတွင် တခြားလူများ ရှိနေသည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမ၏ယောက်ျား၏အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲပြီး သူမ၏ညီမလေး ထွက်ပြေးသွားသည်ဟု အော်ဟစ်သည်။ မုဆိုးဖိုကို လက်ထပ်ရန် မလိုချင်သဖြင့် လျှို့ဝှက်စွာ ထွက်ပြေးသည်ဟု သူမက ပြောသည်။

ဖေအာကျူသည် ဖဲကို အပူပေးမီးဖိုပေါ်တွင် လွှင့်ပစ်ပြီး ခုန်ဆင်းကာ လျူရှီကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်လိုက်သည်။

“မင်း ဘယ်လို စောင့်ကြည့်တာလဲ”

သူသည် ဇနီးသည်က လူကို သေချာ မစောင့်ကြည့်သည်ကိုသာမက သူမ၏ပါးစပ်က မဆင်မခြင် ပြောသည်ကိုလည်း ဒေါသထွက်သည်။ ညီမလေးကို မုဆိုးဖိုနှင့် လက်ထပ်ပေးခြင်းက ဘာမှ မပြောစရာ မရှိပေ။ သူမ၏ဂုဏ်သိက္ခာကလည်း မကောင်းတော့ပေ။ သို့သော် လျှို့ဝှက်ထွက်ပြေးခြင်း ဟူသော စကားက လူများကို အတွေးအမျိုးမျိုး ဖြစ်စေသည်။

တကယ်တော့ ဘေးမှလူများက ဖဲကစားခြင်းကို ရပ်ပြီး ဘာဖြစ်သည်ကို မေးကြသည်။

ဖေအာကျူသည် သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လျူရှီကို ရှာသင့်သည့်နေရာ အားလုံးကို ရှာပြီးပြီလားဟု မေးသည်။ လျူရှီသည် ဟုတ်ကဲ့ဟု ဖြေသည်။ သူမက ညီမလေး ထွက်ပြေးသည်ကို သိပြီးနောက် တခြားလူများကိုလည်း လိုက်ရှာခိုင်းပြီး သူမကတော့ သူ၏ယောက်ျားကို လိုက်ရှာခဲ့သည်။ ဒီနေရာကို မလာမီ သူမ၏ယောက္ခမက ပြောသည်မှာ ဖေကွေ့အာ သွားနိုင်သည့်နေရာ အားလုံးကို ရှာပြီးပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမကို မတွေ့သေးကြောင်း ဖြစ်သည်။

ဖေအာကျူ၏မျက်နှာသည် မှောင်မိုက်သွားပြီး ခဏရပ်စဉ်းစားသည်။ ထို့နောက် ဘေးမှလူများကို ပြောသည်။ “မင်းတို့ သိလား၊ ငါ့ညီမကို ဒုတိယအိမ်က လုမိသားစုက လက်ထပ်ပွဲ ဖျက်ခဲ့တယ်၊ အဲ့ဒီမိန်းကလေးက ခေါင်းမာတယ်၊ သူ့စိတ်ထဲမှာ အဲ့ဒီလုမိသားစုက ကောင်လေးပဲ ရှိသေးတယ်၊ သူမက ဒီလောက် ကြောက်တတ်တဲ့ မိန်းကလေးဆိုတော့ တခြားလူတစ်ယောက်က အကြံဉာဏ်ပေးခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်”

74 04

သူသည် လမ်းလွဲစေရန် ကြိုးစားနေပုံရသည်။ ဘေးမှလူတစ်ယောက်က ပြောသည်။ “ဒါဆို မြန်မြန်သွားရှာကြတာပေါ့”

“ကောင်းပြီ၊ မင်းတို့ကိုလည်း ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ဖို့ ဖိတ်ခေါ်တယ်၊ ဒါမှ လုမိသားစုက မငြင်းနိုင်မှာ”

ဤသည်မှာ ဖေအာကျူ၏ အကြံအစည် ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ့မိသားစု၏ ဂုဏ်သိက္ခာသည် လုံးဝပျက်စီးသွားပြီ။ သူသည် တရားမျှတသည့်ဘက်တွင် ရပ်တည်လိုသည်။ သူသည် သူ၏ညီမကို နားလည်သည်။ သူမသည် ကြောက်တတ်သူ ဖြစ်သဖြင့် သူမ ဘယ်ကို ပြေးမည်ကို သူ ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ သို့သော် ဖေအာကျူသည် တခြားအစီအစဉ်များလည်း ရှိသေးသည်။ သို့သော် ယခုတော့ ပြောရန် မသင့်တော်သေးပေ။

စကားများများ မပြောတော့ဘဲ ဖေအာကျူသည် သူ၏ဖဲရောင်းရင်းများကို ရွာမှလူအချို့ကို ခေါ်ပြီး တာ့ရှီးရွာသို့ လာရန် ပြောသည်။

ရွာနှင့်ရွာအကြားတွင် လူများသည် မရင်းနှီးသည့်လူများကို မကြိုက်ကြပေ။ ဒီလိုကိစ္စတွင် လူအနည်းငယ်သာ သွားလျှင် ပြဿနာမဖြစ်မီပင် ရွာမှလူများက မောင်းထုတ်ခံရနိုင်သည်။ လူများများ သွားလျှင် သတ္တိရှိပြီး အနိုင်ကျင့်နိုင်မည်။

တစ်ဖက်တွင် ဖေအာကျူသည် အိမ်သို့ ပြန်လာသည်။

ဖေအဖေသည် စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီး မောက်ရှီသည် မျက်ရည်ကျနေသည်။ ဖေအာကျူသည် ဖေကွေ့အာ လုမိသားစုသို့ သွားနိုင်သည်ဟု ပြောသောအခါ သူတို့သည် သတိမထားမိခဲ့သည်ကို သိလိုက်သည်။

ဖေအာကျူသည် ဖေတာ့ကျူကို ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်ပြီး စကားပြောသည်။ မကြာမီ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် ထွက်လာပြီး လမ်းခွဲလိုက်သည်။

လုမိသားစုသို့ သွားပြီး လူတောင်းမည်ဟု ကြားသောအခါ ဖေအဖေသည် ဘာမှ မပြောပေ။ သို့သော် သားနှစ်ယောက်က ဒီလောက် လူအများအပြားကို ခေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်မကောင်း ဖြစ်လာသည်။

သူသည် စကားအနည်းငယ် ပြောပြီး တားမြစ်သည်။ သို့သော် ဖေတာ့ကျူနှင့် ဖေအာကျူတို့သည် နားမထောင်ပေ။ သူတို့သည် လုမိသားစုမှ ကောင်လေးက သူတို့၏ညီမလေးကို လျှို့ဝှက်စွာ ထွက်ပြေးရန် အားပေးခဲ့သည်ဟု အခိုင်အမာ ပြောကြသည်။ ထျန်ရှီနှင့်လျူရှီတို့သည် သူတို့ယောက်ျား၏စရိုက်ကို နားလည်သဖြင့် သဘောတူကြသည်။

လေးယောက်က တစ်ယောက်တည်းကို ပြောနေသဖြင့် မောက်ရှီသည် စိတ်အားထက်သန်ခြင်း မရှိပေ။ ဖေအဖေသည်လည်း အားမသာတော့ဘဲ လက်လျှော့လိုက်သည်။

ဤလူအုပ်ကြီးသည် တာ့ရှီးရွာသို့ လာသောအခါ ရွာခံများက ကြည့်ကြသည်။

ဒီလိုပုံစံမျိုးက ပြဿနာရှာရန် လာသည်ကို သိသာသည်။ ရွာသားအချို့သည် သူတို့ကို ရပ်တန့်သည်။

“မင်းတို့ ဘယ်ရွာကလဲ၊ ဘာလုပ်ဖို့လာတာလဲ”

ဖေအာကျူသည် ရိုင်းစိုင်းစွာဖြင့် ပြောသည်။ “ငါတို့က မြစ်ငယ်ရွာက၊ လမ်းကို မပိတ်နဲ့၊ ငါတို့က ပြဿနာရှာဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူး၊ လူတစ်ယောက်ကို ရှာဖို့လာတာ”

“မင်းတို့ရွာက လုမိသားစုက ငါတို့ညီမလေးကို ခိုးပြေးတယ်၊ ငါတို့ လူလာတောင်းတာ” ဖေတာ့ကျူက ဘေးမှ အော်သည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရွာသားများလည်း ဆက်မတားတော့ဘဲ ဖယ်ပေးသည်။

လူအုပ်ကြီးသည် ရှေ့သို့ ဆက်သွားပြီး နောက်တွင် သတင်းကြားသော တာ့ရှီးရွာမှ ရွာသားများ လိုက်လာကြသည်။

ခြံတံခါးသို့ ရောက်သောအခါ ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ ဖေအာကျူသည် တံခါးကို ရိုက်သည်။

“တံခါးဖွင့်၊ တံခါးဖွင့်”

ဤအသံကို ကြားသောအခါ ဖေကွေ့အာ၏မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားသည်။ “ကျွန်မအစ်ကို…”

ဒုတိယအိမ်မှလူများ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ကြသည်။ လုမင်ဟိုင်သည် လေးနက်သည့်မျက်နှာဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ပြောသည်။ “တံခါးကို ဖွင့်လိုက်၊ ငါတို့ ဘာမှ မမှားဘူး”

သူ ပြောသော်လည်း တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ လူအုပ်ကြီး ဝင်လာသဖြင့် ဒုတိယအိမ်မှလူများ လန့်သွားကြသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင်လည်း လူများရှိသည်။ ဖေမိသားစုက ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က ခေါ်လာသည့်လူများသည် ဒုတိယအိမ်၏ခြံကို ပြည့်နေသည်။

74 05

ဒုတိယအိမ်နှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းသည့် တာ့ရှီးရွာမှ ရွာသားအချို့သည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး သူတို့ကို တားဆီးပေးသည်။ သူတို့က လူအများအပြားရှိသဖြင့် လုမင်ဟိုင်၏မိသားစုကို အနိုင်ကျင့်မည်ကို ကြောက်ကြသည်။

လုမိသားစု၏နောက်တွင် ကပ်နေသည့် ဖေကွေ့အာကို မြင်သောအခါ ဖေအာကျူ၏ မျက်လုံးက လင်းလက်သွားပြီး အော်ဟစ်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ ငါ့ညီမက ကြောက်တတ်တယ်၊ ဘယ်သူကမှ အကြံမပေးရင် အိမ်ကနေ လျှို့ဝှက်ထွက်ပြေးရဲမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်၊ ပြော၊ မင်းတို့ လုမိသားစုက ဘာလုပ်ချင်တာလဲ၊ လက်ထပ်ပွဲဖျက်တာ မင်းတို့ပဲ၊ အခု ငါ့ညီမကို ခိုးပြေးတာလည်း မင်းတို့ပဲ”

ဒုတိယအိမ်မှလူများသည် ဤသို့ လိမ်လည်သည့်စကားကြောင့် ဒေါသထွက်နေကြသည်။

မိန်ရှီသည် ချက်ချင်း အော်ဟစ်ပြီး ပြောသည်။ “မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ၊ ငါတို့က မင်းညီမကို ခိုးပြေးစရာ အကြောင်းမရှိဘူး၊ သူမက ကိုယ်တိုင် လာခဲ့တာ”

“ဟား ဟား၊ လူကို မင်းတို့အိမ်မှာ တွေ့တာပဲ၊ မင်းတို့က ငါ့ညီမကို ခိုးပြေးတာလား မခိုးပြေးတာလားဆိုတာ မင်းတို့ လုမိသားစုကပဲ သိလိမ့်မယ်၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့မှာ မျက်လုံးပါတယ်၊ ငါ့ညီမ အိမ်မှာ ရှိသင့်ပေမဲ့ အခု မင်းတို့အိမ်မှာ ရှိနေတာကို ငါ မြင်တယ်”

လုမင်ဟိုင်နှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းသည့် ရွာသားတစ်ယောက်က ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ပြောသည်။ “ကိစ္စက မရှင်းလင်းသေးဘူး၊ ဘာလို့ ဒီလောက် အတင်းအကျပ် ပြောနေတာလဲ၊ မင်ဟိုင်ရဲ့မိသားစုက ရိုးသားတဲ့လူတွေပဲ၊ ဘာလို့ မင်းတို့ရဲ့မိန်းကလေးကို ခိုးပြေးရမှာလဲ”

“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ခိုးပြေးချင်ရင် အဲ့တုန်းက လက်ထပ်ပွဲ မဖျက်ဘဲ လက်ထပ်လိုက်တာ ကောင်းတယ်၊ ဘာလို့ ဒီလောက် ခက်ခဲတဲ့နည်းလမ်းကို သုံးရမှာလဲ”

တာ့ရှီးရွာမှ ရွာသားများက သဘောတူကြသည်။

ခဏအကြာ ခြံအပြင်ဘက်သို့ နောက်ထပ် ရွာသားအချို့ ရောက်လာကြသည်။ သူတို့တွင် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပြဿနာများ ရှိနေစေကာမူ ရွာကို ကာကွယ်ရမည်ဆိုသော ကိစ္စတွင် သူတို့အားလုံး ပူးပေါင်းကြသည်။

ဖေအာကျူသည် မျက်နှာမှောင်မိုက်သွားပြီး ပြောသည်။ “ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လူက မင်းတို့အိမ်မှာပဲ၊ တရားရုံးသွားရင်တောင် မင်းတို့က မိန်းကလေးကို လှည့်စားတာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ မင်းတို့ ဘယ်လို လုပ်မလဲ”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဒုတိယအိမ်မှမိသားစုသည် ဒေါသထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သည်။

ချောင်ရှီသည် လှုပ်ရှားမှုကြားသဖြင့် ထွက်လာပြီး လူအုပ်ထဲမှ ခြံသို့ ဝင်လာသည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူမသည် နှာခေါင်းရှုံ့သည်။ “ဘယ်လို လုပ်ရမှာလဲ၊ မင်းတို့သမီးရဲ့ခြေထောက်က သူ့ဟာသူ ရှိနေတာပဲ၊ တခြားလူက ခေါ်လာလို့ရမလား၊ ဘာဖြစ်လဲ၊ မင်းတို့ ဖေမိသားစုက ငါတို့ဆီက လက်ထပ်ပွဲလက်ဆောင်ရပြီးတာ မကျေနပ်သေးဘူးလား”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဘေးတွင် ရပ်နေသည့်လူများ၊ အထူးသဖြင့် တာ့ရှီးရွာမှ ရွာသားများ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

74 06

ချောင်ရှီသည် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မရဲ့ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့အစ်မက ဖြောင့်မတ်ပြီး လူကောင်းတွေပဲ၊ မင်းတို့နဲ့ စကားမများချင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ဖေမိသားစုက ဒီလို အနိုင်မကျင့်သင့်ဘူး၊ အဲ့တုန်းက နှစ်မိသားစု ဘယ်လို စေ့စပ်ခဲ့လဲဆိုတာ မင်းတို့ ဖေမိသားစုက သိကြတယ်၊ ငါတို့ ဒီမှာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မျက်နှာသာပေးပြီး များများစားစား မပြောတော့ဘူး၊ မင်းတို့သမီးရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာ မကောင်းတာကို သိပြီး သူမ နောက်ပိုင်းမှာ လက်ထပ်ရခက်မှာကို ကြောက်တယ်၊ ဒါကြောင့် အဲ့တုန်းက လက်ထပ်ပွဲလက်ဆောင်အတွက် တစ်ပြားမှ ပြန်မတောင်းခဲ့ဘူး၊ လက်ထပ်ပွဲလက်ဆောင်က အကုန်လုံး ကောင်းပြီး ကိုးလျံနဲ့ ကိုးတွဲ၊ ငါတို့က မင်းတို့ကို ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ ဆက်ဆံတယ်၊ ဒါကြောင့် အကြောင်းမရှိဘဲ လာပြီး ရန်မရှာနဲ့”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လူအုပ်ကြီး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

တာ့ရှီးရွာမှ ရွာသားများသာမက မြစ်ငယ်ရွာမှ ရွာသားအနည်းငယ်သာ ဤကိစ္စကို သိသည်။

ဤသို့ ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ သူတို့သည် ဖေမိသားစုမှ ညီအစ်ကိုသုံးယောက်ကို မယုံသင်္ကာဖြင့် ကြည့်ကြသည်။

ဒီကိစ္စနောက်ကွယ်မှာ တကယ်ပဲ အကြောင်းအရာရှိသည်၊ တကယ်လို့ သူတို့ ပြောသလိုဆိုရင် လုမိသားစုက လူကောင်းတွေ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် တရားမျှတမှုကို လိုချင်သည့် တာ့ရှီးရွာမှ ရွာသားများ ထွက်လာပြီး လက်များကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ပြောလာသည်။ “မင်းတို့ မြစ်ငယ်ရွာက ပြဿနာရှာဖို့ လာတာလား၊ ငါတို့ တာ့ရှီးရွာမှာ လူမရှိတာ မဟုတ်ဘူး”

ဖေမိသားစုမှ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်နှင့်အတူ ပါလာသည့် မြစ်ငယ်ရွာမှ ရွာသားများလည်း နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။ “ငါတို့က ပြဿနာရှာဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဖေမိသားစုက ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က လုမိသားစုက မိန်းကလေးကို ခိုးပြေးတယ်လို့ ပြောလို့ ငါတို့ လာတောင်းတာ”

ဤအကြောင်းပြချက်က သင့်တင့်သည်။ ရွာများတွင် ဒီလိုမျိုး အမူအကျင့်ရှိသည်။ တခြားရွာသို့ သွားပြီး အနိုင်ကျင့်ခံရမည်ကို ကြောက်သဖြင့် တူညီသည့်ရွာမှ လူများကို ခေါ်သွားကြသည်။

ဖေမိသားစုမှ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် ဤသို့ ဖြစ်မည်ကို မထင်ခဲ့ပေ။ သူတို့၏မူလအစီအစဉ်မှာ ချက်ချင်း လုမိသားစုကို လူခိုးပြေးခြင်း ဟူသော အကြောင်းနှင့် အနိုင်ကျင့်မည်။ ထို့နောက် သူတို့၏ကိစ္စကို အဆုံးသတ်ရန် အခြေအနေများ သတ်မှတ်ပေးမည်။ လုမိသားစုက ရိုးသားပြီး စကားပြောရ လွယ်ကူသူများ ဖြစ်သဖြင့် သူတို့က ညီမလေးကို ဂရုစိုက်နေပုံရသည်။ သူတို့သည် ငြင်းဆိုရန် အခွင့်အရေး မပေးဘဲ ကိစ္စကို ပြီးဆုံးစေနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်သည်။ သို့သော် ဤကိစ္စက ချောင်ရှီကြောင့် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမသည် အရာအားလုံးကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

ချောင်ရှီသည် ဤအချက်ကို သိသဖြင့် အရင်ဆုံး စကားပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် မိန်ရှီကို ကြည့်ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောသည်။ “အစ်မ၊ နင် ဘာကို ဂရုစိုက်နေလဲဆိုတာ ငါ သိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က သူတို့သမီးကို ဂရုမစိုက်ဘူး၊ နင်က ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေတာလဲ၊ ဒီ ဖေမိသားစုက တကယ်ပဲ မျက်နှာ မရှိဘူး”

ဒုတိယအိမ်မှ ဇနီးမောင်နှံသည် သားကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့က ငြင်းဆိုရန် လူတိုင်း ပြောနိုင်သည်ကို သိသည်။ သို့သော် သူတို့သည် တွေးဝေနေခြင်းက ဖေကွေ့အာကို သနားသောကြောင့်သာမက သူတို့၏သားကြီးကိုလည်း ဂရုစိုက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဖေမိသားစုနှင့် လက်ထပ်ပွဲဖျက်ပြီးကတည်းက သားကြီးက စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် ဒုတိယအိမ်မှ ဇနီးမောင်နှံသည် လုကွမ်းယီကို ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ခိုင်းခဲ့ပြီး ဖေမိသားစုကို လက်ထပ်ပွဲလက်ဆောင် မတောင်းခဲ့ပေ။ သားက ဘာတွေးနေသည်ကို သူတို့ သိကြသည်။ ထို့ကြောင့် အပြင်တွင် ကောလာဟလများ မည်မျှပင် ထွက်နေစေကာမူ သူတို့က ဘယ်တုန်းကမှ မရှင်းပြခဲ့ပေ။

ရှင်းပြရန် လွယ်ကူသော်လည်း ဖေကွေ့အာ ဘယ်လိုဖြစ်မှာလဲ။ သူမ၏ဂုဏ်သိက္ခာ မကောင်းသည်ကို ပို၍ ဆိုးစေမည်။ ထိုအခါ သားသည် တစ်သက်လုံး နောင်တရနေနိုင်သည်။

လုကွမ်းယီသည် မျက်နှာပျက်သွားပြီး မိသားစုအတွက် နောင်တရနေသည်။ သူ ဘာလို့ သူမကို ဝင်ခွင့်ပေးခဲ့တာလဲ။ ဘာလို့ သူမကို ချက်ချင်း မောင်းမထုတ်ခဲ့တာလဲ။ ဘာလို့ သူမကို သနားပြီး မိသားစုကို ဒီလောက် အခက်အခဲတွေ ပေးခဲ့တာလဲ။

သို့သော် အခုတော့ ဘာပြောပြော နောက်ကျနေပြီ ဖြစ်သည်။

လုကွမ်းယီ၏မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်မှုများ ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဖေအာကျူသည် ပို၍ ကျေနပ်သွားသည်။ “မင်း ငါတို့ကို မရှင်းပြဘူးဆိုရင် ငါ မင်းကို တရားရုံးခေါ်သွားပြီး ထောင်ထဲမှာ အစာကျွေးမယ်”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

လူတိုင်းက လုမိသားစုကို မတရားလုပ်သည်ကို နားလည်ကြသည်။ သို့သော် မိန်းကလေးကိုယ်တိုင်က သက်သေခံနေသဖြင့် ယောက်ျားလေးအတွက် မကောင်းပေ။ တရားရုံးသို့ သွားလျှင် တကယ်ကို သေချာပေါက် အနိုင်ရလိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နှစ်ယောက်ကြားကိစ္စကို ဘယ်သူမှ မသိပေ။ မိန်းကလေးဘက်က ဂုဏ်သိက္ခာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထွက်လာပြီး စွပ်စွဲရဲသဖြင့် ကိစ္စက အမှန်တကယ် မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ အမှန်ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

74 07

မြစ်ငယ်ရွာမှ ရွာသားများက စကားများ ပြောကြသည်။ ဖေမိသားစုက ဤအချက်ကို သိသလို သူတို့လည်း သိကြသည်။ သို့သော် ဖေမိသားစုက ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က သူတို့ကို လက်နက်လို သုံးနေသဖြင့် သူတို့သည် ကြိုးစားရမည်။ ဤသို့ အရေးကြီးသည့်ကိစ္စတွင် ဘယ်သူမှ မရှုပ်ထွေးချင်ပေ။ ၎င်းသည် လူတစ်ယောက်တည်းကိုသာ သက်ဆိုင်ခြင်းမရှိဘဲ ရွာတစ်ခုလုံးနှင့် သက်ဆိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် လုမိသားစုက နာခံရမည်။

မြစ်ငယ်ရွာမှ ရွာသားများက သဘောတူကြသဖြင့် အလွန် ဆူညံသွားသည်။

တာ့ရှီးရွာမှလူများလည်း လုမင်ဟိုင်ကို မျက်စိမှိတ်ပြကြသည်။ ယခုတွင် ဖေမိသားစုက ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် ဘာလိုချင်သည်ကို လူတိုင်း သိကြသည်။ ဤသို့ ငွေကို လိုချင်သည့် လူများအတွက် ငွေအနည်းငယ် ပေးလိုက်လျှင် အဆင်ပြေသည်။ တကယ်လို့ တရားရုံးသို့ ရောက်သွားရင်တော့ ငွေအများကြီး ကုန်လိမ့်မည်။

တရားရုံးသို့ ရောက်သွားရင်တော့ မှန်သည်ဖြစ်စေ မှားသည်ဖြစ်စေ နှစ်ဖက်စလုံး ငွေများစွာ ပေးရသည်။ တရားရုံးသို့ သွားလျှင် မှန်သည်ဖြစ်စေ မှားသည်ဖြစ်စေ နှစ်ဖက်စလုံး နာကျင်ရမည်။

ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစုသည်လည်း ဤအချက်ကို သိသဖြင့် တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။

လုကွမ်းယီသည် မျက်နှာညိုနေပြီး နောင်တအကြီးအကျယ် ရနေသည်။ သူ ဘာလို့ သူမကို ဝင်ခွင့်ပေးခဲ့တာလဲ။ ဘာလို့ သူမကို ချက်ချင်း မမောင်းထုတ်ခဲ့တာလဲ။ ဘာလို့ သူမကို သနားပြီး မိသားစုအတွက် ဒီလောက် ပြဿနာများစွာကို ဖြစ်စေခဲ့တာလဲ။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် ဘာပြောပြော နောက်ကျနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဖေအာကျူက ထပ်ပြောပြန်သည်။ “ငါ့ကို မင်းတို့ မရှင်းပြရင် ငါ မင်းကို တရားရုံး ခေါ်သွားပြီး ထောင်ထဲမှာ ထည့်မယ်”

ထိုအချိန်တွင် လူအုပ်ထဲမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဘယ်သူက တရားရုံးသွားချင်တာလဲ” ပျင်းရိသည့်အသံဖြင့် ပြောသည်။ သူသည် ဟင်းတစ်ချက်ချပြီး အိပ်ချင်နေပုံရသည်။

ခြံတံခါးမှ လူနှစ်ယောက် ဝင်လာသည်။ တစ်ယောက်သည် အပြာရောင်အင်္ကျီ ဝတ်ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်သည် ရှည်လျားပြီး သန်မာသည်။ နောက်တစ်ယောက်သည် အထဲတွင် မီးခိုးရောင်အင်္ကျီ ဝတ်ထားပြီး အပြင်တွင် သားမွှေးအင်္ကျီ ဝတ်ထားသဖြင့် အေးမည်ကို ကြောက်နေပုံရသည်။

******