အခန်း (၇၉-၈၀)

အခန်း 79 လူဆိုးက စာတတ်ရင် ပိုဆိုးတယ်

ဤကျယ်လောင်သည့် အော်သံနှင့်အတူ လုကွေ့ဖန်းသည် လေးမှ ပစ်လွှတ်လိုက်သည့် မြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ ဟူရှီဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးဝင်သွားသည်။

ဟူရှီသည် သူမနှင့်နီးနေရာ လုကွေ့ဖန်းသည် သူမ၏ဆံပင်ကို ဆွဲလိုက်သည်။

လုကွေ့ဖန်းက ကိုယ်ခန္ဓာကြီးမားပြီး အင်အားကြီးသည်။ ဟူရှီက ပိန်ပိန်ပါးပါး မဟုတ်သော်လည်း လုကွေ့ဖန်းထက် ခေါင်းတစ်ဝက်နီးပါး ပိုနိမ့်သည်။ သူမသည် လုကွေ့ဖန်း၏ဖိအားကြောင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

လုကွေ့ဖန်းသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ဆံပင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆွဲထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏မျက်နှာကို ကုတ်သည်။ အကြိမ်အနည်းငယ် ကုတ်ပြီးနောက် ဟူရှီ၏မျက်နှာတွင် သွေးများ ထွက်လာသည်။

ထိုအခါမှ ဟူရှီသည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး အော်သည်။

သို့သော် လုကွေ့ဖန်း၏အသံက ပို၍ ကျယ်လောင်သည်။ “နင့်ကြောင့်ပဲ၊ နင်က ငါ့ကို ဘာလုပ်ခိုင်းခဲ့တာလဲ၊ နင်သာ ငါ့ကို ဒုတိယအိမ်ကို သွားပြီး ဇွတ်တိုးခိုင်းတာ မဟုတ်ရင် ငါ့မှာ အခု ငွေတွေ ရနေပြီ၊ ငါ့သားလည်း ဖမ်းဆီးခံရပြီး ထောင်ထဲ ရောက်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့သားကို ပြန်ပေး၊ ငါ့သားကို ပြန်ပေး”

လုကွေ့ဖန်းသည် စကားတစ်လုံး ပြောပြီး ဟူရှီ၏မျက်နှာကို တစ်ချက် ကုတ်သည်။

“နင်က ကိုးလို့ကန့်လန်နဲ့ အိမ်ကို ဖျက်ဆီးတတ်တဲ့မိန်းမ၊ ငါ နင့်ရဲ့မျက်နှာအစစ်အမှန်ကို အစောကြီးကတည်းက မြင်နေရတယ်၊ ဗုဒ္ဓမျက်နှာနဲ့ မြွေဆိုးစိတ်ဓာတ်ပဲ၊ နင်ထက် ပိုကောင်းတဲ့ဘဝမျိုးနဲ့ နေတဲ့လူကို နင်က မနာလိုဖြစ်တယ်။ အရင်ဆုံး နင် ဒုတိယအိမ်က သမီးကို တုမိသားစုနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ လှည့်စားခဲ့တယ်၊ မဖြစ်နိုင်တော့မှ ငါ့ညီမကို လှည့်စားပြန်တယ်၊ နင်သာ မဟုတ်ရင် ငါ့ညီမ တုမိသားစုကို လက်ထပ်ရမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့အဖေကလည်း တုမုဆိုးမကြောင့် ငါတို့မြေကို ရောင်းခဲ့လို့ နေမကောင်းဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ နင်က ဒုတိယအိမ်က ပိုကောင်းတဲ့ဘဝမျိုးနဲ့ နေတာကို မနာလိုဖြစ်ပြီး အကြိမ်ကြိမ် ဒုက္ခပေးနေတယ်၊ ဒီတစ်ကြိမ် နင်ကသာ ငါ့ကို လှည့်စားခဲ့တာ မဟုတ်ရင် ငါက ဒီလိုပဲ မိဘအိမ်မှာ အမုန်းခံရပြီး ဘယ်သူနဲ့မှ အဆင်မပြေဘဲ အမြဲတမ်း နေရမှာ မဟုတ်ဘူး”

ဘေးမှ လူတိုင်းသည် ကြောင်သွားကြသည်။ ဤတွင် သတင်းအချက်အလက် အလွန်များပြားသည်။

ရွာသားများသည် တိုးတိုးလေး ဆွေးနွေးကြသည်။

ထိုအသံများကို ကြားသောအခါ ဟူရှီသည် ကြောင်သွားသည်။ သူမခင်ပွန်း၏ညီမက လူအများအပြားရှေ့တွင် ဤသို့ပြုလုပ်လိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူမ၏မျက်နှာနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာမှ နာကျင်မှုများက ဂုဏ်သတင်း ပျက်စီးတော့မည့် သူမ၏ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ရှက်ရွံ့မှုကို မဖယ်ရှားပေးနိုင်ပေ။ သူမ ဘာလုပ်ရမလဲ။ နောက်ပိုင်းတွင် လူတွေက သူမကို ဘယ်လိုမြင်ကြမှာလဲ။ သူမသည် နောက်ပိုင်းတွင် မျက်နှာ ဘယ်လိုထားရမလဲ။

ထိုအချိန်တွင် ပြင်းထန်သော ချောင်းဆိုးသံကို ကြားရသည်။

“အား၊ ရပ်ကြ၊ ရပ်ကြ”

ထိုသူမှာ အဖိုးအိုလု ဖြစ်သည်။

ခန်ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည့် သူသည် မည်သို့မည်ပုံ ခြံတံခါးသို့ ရောက်လာသည်ကို ဘယ်သူမှ မသိပေ။ သူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တံခါးဘောင်ကို ကိုင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ့ပြောင်းဖူးပိုက်ကို ထုတ်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေသည့် လူနှစ်ယောက်ကို ပစ်လိုက်သည်။

“ဘာလို့ မတားကြတာလဲ၊ သူတို့ကို မြန်မြန် ခေါ်သွား”

79 02

ထိုအချိန်တွင် ပင်မအိမ်မှ ယောက်ျား အနည်းငယ်နှင့် ကျောက်မိသားစုမှ ယောက်ျား အနည်းငယ်သည် ရုတ်တရက် သတိဝင်လာကြသည်။ သူတို့သည် နှစ်ယောက်ကို ခွဲလိုက်ပြီး ခြံထဲသို့ ခေါ်သွားကြသည်။

ခြံတံခါးသည် ချက်ချင်း ပိတ်သွားသည်။ ပွဲကြည့်နေသည့် လူများကို အပြင်တွင် ချန်ထားခဲ့သည်။

ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစုလည်း နောက်မှ လိုက်ဝင်လာသည်။ ဤကိစ္စသည် သူတို့မိသားစုနှင့် သက်ဆိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အဖိုးအိုလုသည် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ချောင်းဆိုးနေသည်။ သူသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး ချွေ့ရှီ၏အကူအညီဖြင့် ခန်ခုတင်ပေါ်သို့ ရောက်သည်။ ရေနွေးတစ်ခွက်ကြီး သောက်ပြီးနောက် သူသည် အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားသည်။ ဧည့်ခန်းတစ်ခုလုံးတွင် လူများ ပြည့်နေသည်။ ကျောက်မိသားစု၊ လုမိသားစု၏ ပင်မအိမ်၊ ဒုတိယအိမ်နှင့် တတိယအိမ်မှလူများ အားလုံး စုဝေးနေကြသည်။

“ကောင်းပြီ၊ ဒီကိစ္စ ဘာဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြနိုင်မလား။ အစ်မကြီး၊ ခုနက မင်းပြောခဲ့တာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ” လုမင်ဟိုင်သည် ထွက်ပြီး ပြောသည်။

ဧည့်ခန်းတစ်ခုလုံး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

လုကွေ့ဖန်းသည် သူမ၏မျက်နှာပေါ်မှ ဖုန်များကို သုတ်လိုက်ပြီး ကိစ္စ၏ အစအဆုံးကို ပြောပြသည်။

ထိုနေ့က လုမင်ဟိုင်သည် မျက်နှာ မကောင်းစွာ ထွက်သွားသည်။ လုကွေ့ဖန်းသည် အိမ်တွင် ငိုယိုအော်ဟစ်နေသည်။ သူမသည် အဖိုးအိုလုနှင့် လုမင်ချွမ်းကို ဒုတိယအိမ်ကို သွားပြောခိုင်းရန် တောင်းဆိုသည်။ သို့သော် လုမင်ဟိုင်သည် သူမ၏စကားကို နားမထောင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် အခြားနည်းလမ်းများ ရှာနေစဉ် ဟူရှီသည် ရုတ်တရက် သူမကို လာရှာသည်။

ဟူရှီသည် သူမ၏ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းပေးသည်။ ဟူရှီက လုကွေ့ဖန်းကို အခြေအနေကို ဆန်းစစ်ပြသည်။ ထိုအခါမှ လုကွေ့ဖန်းသည် သူမ၏ဦးနှောက်က ဟူရှီလောက် မကောင်းဘူး ဆိုတာ သိလိုက်သည်။ ဤနည်းလမ်းသည် အလွန်ကောင်းမွန်သည်။

ထို့နောက် လုကွေ့ဖန်းသည် ကျောက်မိသားစုနှင့်အတူ မိဘအိမ်သို့ သွားပြီး ဖျားနာ ဟန်ဆောင်သည်။ လုကွေ့ဖန်းက ဒုတိယအိမ် ရှိနေသရွေ့ ကျောက်ကော်တုံးကို ဘာမှ ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူးဟု တွေးသည်။ သူမသည် အဖိုးအိုလုကို ဆက်ပြီး အားကိုးပြီး လုမင်ဟိုင်ကို ဖိအားပေးသည်။ ဟူရှီကတော့ ဒုတိယအိမ်ကို အလွန်မုန်းသည်။ လုကွေ့ဖန်းကဲ့သို့ အနိုင်ကျင့်တတ်သည့်လူ ရှိနေသဖြင့် ဒုတိယအိမ်က စိတ်ရှုပ်နေလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်သည်။ သူမသည် ပွဲကြည့်ရန် ပျော်နေသည်။

သို့သော် ဟူရှီသည် လုကွေ့ဖန်းကို အထင်သေးလွန်းသည်။ လုကွေ့ဖန်းသည် မိဘအိမ်တွင် ရက်အနည်းငယ် နေပြီးနောက် ဖခင်နှင့်မိခင်သည် မလုံလောက်သေးဟု ထင်သည်။ သူမသည် ပင်မအိမ်မိသားစုကိုလည်း ပါဝင်စေချင်သည်။ ထို့ကြောင့် လုမိသားစုကို ဝရုန်းသုန်းကား ဖြစ်စေသည်။ ဟူရှီသည် ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ကျောက်တုံးဖြင့် ကိုယ်တိုင် ပစ်ချမိခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် လုကွေ့ဖန်းသည် လောင်းကစားရုံမှလူများက ပုံမှန်အတိုင်း မပြုမူကြသည်ကို မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူတို့က ငွေမပေးရင် ပစ္စည်းတွေကို ရိုက်ခွဲပြီး လူတွေကို ရိုက်ကြသည်။ အခုတော့ သူတို့က ရုံးတော်ကို သွားပြီး တိုင်တန်း တတ်လာပြီ။ သူမသည် ဟန်ကျင်းသည် ကွမ်းကျီလောင်းကစားရုံသို့ ဝင်ပြီးနောက် စည်းမျဉ်းများ သတ်မှတ်ခဲ့သည်ကို မသိပေ။ ကိစ္စတိုင်းကို ကွဲပြားစွာ ဆက်ဆံရမည်ဟု သူက ပြောသည်။ ရန်ဖြစ်ခြင်း၊ ရန်လိုခြင်း သက်သက် မဟုတ်ဘဲ ဦးနှောက်ကိုလည်း သုံးရမည်။ သူတို့၏ မူရင်းရည်ရွယ်ချက်က အကြွေးများကို ပြန်ရရန် ဖြစ်သည်။

သူတို့၏လောင်းကစားရုံသည် နှစ်စဉ် ရုံးတော်သို့ စီးပွားရေးအခွန်များစွာ ပေးဆောင်ရသည်။ သူတို့သည် ရာဇဝတ်မှုများ မကျူးလွန်သရွေ့ သူတို့သည် တရားဥပဒေကို လိုက်နာသည့် ကောင်းမွန်သော ပြည်သူပြည်သားများ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် တိုင်းပြည်၏ဥပဒေဖြင့် ကာကွယ်ခံရသည်။ ထို့အပြင် အကြွေးများကို ချေးယူခဲ့သည့် စာချုပ်များရှိသည်။ လက်မှတ်များလည်း ရှိသည်။ ရုံးတော်ကို တိုင်ကြားလျှင် အလုပ်ဖြစ်နိုင်သည်။

ဒါကြောင့် လူဆိုးတွေက လူဆိုးလိုပဲ ပြုမူတာကို မကြောက်ကြပါနဲ့၊ လူဆိုးတွေက စာတတ်တာကိုပဲ ကြောက်ကြပါတော့။

“ဒုတိယအိမ်၊ ဒီလိုလုပ်ခဲ့တာ ငါတို့ မှားတယ်ဆိုတာ အစ်မကြီး သိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ တကယ် မတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး၊ ဒီမိသားစုကြီးက အိမ်နဲ့မြေတွေကို ရောင်းရင် ဘယ်လို နေထိုင်ကြတော့မလဲ…” လုကွေ့ဖန်းသည် ပြောရင်း ငိုပြန်သည်။ သူမသည် ငိုနေရင်း ဟူရှီကို အပြစ်တင်ပြန်သည်။

နောက်တစ်ဘက်တွင် ဟူရှီသည် လူများကို ကျောခိုင်းပြီး ထိုင်နေသည်။ ပင်မအိမ်မှ ယောက်ျားများက သူမကို နှစ်သိမ့်ရန် မလာကြပေ။ ရှောင်ဟူရှီသည် သူမ၏ဘေးတွင် ထိုင်ပြီး သူမ၏မျက်နှာမှ ဒဏ်ရာများကို ကြည့်ပေးသည်။

အကယ်၍ မြေကြီးပေါ်တွင် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ရှိပါက လုမင်ချွမ်းသည် ချက်ချင်း ဝင်သွားချင်နေသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် မရှိပေ။ သူသည် ခွင့်လွှတ်ပေးရန် တောင်းဆိုသည့် ပုံစံဖြင့် လုမင်ဟိုင်ကို ပြောသည်။ “ဒုတိယအိမ်၊ ဒီကိစ္စက မင်းရဲ့အစ်မကြီး မှားတာပါ…”

79 03

သူ မပြောရသေးခင် မိန်ရှီသည် ချက်ချင်း ပြောသည်။ “မှားတယ် မမှားဘူး၊ လူတွေကို ဒုက္ခပေးတာက ဒုက္ခပေးတာပဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက် ကောင်းတဲ့စကားတွေ ပြောနေတာလဲ။ ပြီးတော့ ငါတို့မိသားစုမှာ ဒီလို ကောင်းမွန်တဲ့ မရီးကြီး မရှိတော့ဘူး”

လုမင်ဟိုင်ကလည်း “အစ်ကိုကြီး၊ မပြောနဲ့တော့၊ ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ဘူး၊ နောက်ဆုံးအကြိမ် ကျောင်းယွဲ့ရဲ့ကိစ္စတုန်းက မင်းကို မျက်နှာထောက်ထားပြီး ငါ ဘာမှ မပြောခဲ့ဘူး၊ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ မဟုတ်ဘူး၊ တစ်ခါပြီး တစ်ခါပဲ၊ ငါ တကယ် မေးချင်တယ်၊ ငါတို့မိသားစုက သူမကို ဘယ်လို ဒုက္ခပေးခဲ့လို့လဲ။ ဒီနှစ်တွေမှာ ငါတို့ နှစ်အိမ်က ဘယ်တုန်းကမှ ရန်ဖြစ်ဖူးတာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါနဲ့ငါ့မိန်းမက သူမကို လေးစားရုံတင်မကဘူး၊ ငါ့ကလေးတွေကလည်း သူမကို လေးစားကြတယ်၊ ဒါက မရီးကြီး လုပ်သင့်တဲ့ အလုပ်လား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော့်မှာ အခု မရီးကြီး မရှိတော့ဘူး၊ အစ်ကိုကြီးကသာ ငါ့ကို ညီအဖြစ် ဆက်လက်ရှိနေချင်ရင် ဒီအကြောင်းကို မပြောပါနဲ့တော့၊ ပြီးတော့ မင်း၊ အစ်မကြီး…”

သူသည် လုကွေ့ဖန်းကို မျက်နှာမူပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကလေးဘဝက အစ်မကြီးက ငါတို့ကို ဖြောင့်မတ်ဖို့၊ တည့်တည့်မတ်မတ် လမ်းလျှောက်ဖို့ အမြဲတမ်း သင်ပေးခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်တုန်းကမှ ရိုးသားပြီး စိတ်ထားကောင်းတဲ့ အစ်မကြီးက ပြောင်းလဲသွားတယ်ဆိုတာ မသိဘူး၊ ဒီနေ့ကိစ္စကို ငါတို့ မပြောတော့ဘူး၊ နောက်ပိုင်းမှာ မင်းတို့ ငါတို့အိမ်ကို မလာပါနဲ့တော့”

သူ ပြောပြီးသည်နှင့် နောက်သို့ လှည့်ပြီး ထွက်သွားသည်။

ဒုတိယအိမ်မှ ကျန်လူများသည် သူ၏နောက်သို့ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် လိုက်သွားကြသည်။

ချောင်ရှီသည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ဟူရှီကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မရီးကြီး၊ နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်မတို့ တတိယအိမ်ကို ပြုံးပြီး ကြည့်မနေပါနဲ့၊ ကျွန်မက တကယ်ပဲ ရှင် ကျွန်မတို့ကို ဒုက္ခပေးမှာကို ကြောက်တယ်၊ ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မယောက်ျားက လူအ ဖြစ်တဲ့အတွက် ရှင့်ကို မယှဉ်နိုင်ပါဘူး”

သူမသည် စကားပြောပြီးသည်နှင့် လုမင်ရှန်းကို ဆွဲပြီး သူတို့နောက်သို့ လိုက်သွားသည်။

သူတို့၏အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူမသည် လုမင်ရှန်းကို ပြောသည်။ “ရှင်တို့မိသားစုရဲ့ ကိစ္စတွေက မပြီးသေးဘူး၊ နောက်ပိုင်းမှာလည်း ဆက်ဖြစ်နေဦးမယ်၊ ရှင်ကသာ ဉာဏ်ကောင်းရင် မြန်မြန် ပိုက်ဆံရှာပြီး ဒီကနေ ထွက်သွား၊ ဝေးတဲ့နေရာကို သွား”

လုမင်ရှန်းသည် တွေးသည်။ “မင်းက ဒီလောက် အပိုပြောနေတာလား”

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွန်မ ပြောခဲ့ပြီးပြီ၊ ရှင် မှတ်ထားလိုက်”

လုမင်ရှန်းသည် သဘောမတူပေ။

ဒုတိယအိမ်မှမိသားစုသည် အိမ်သို့ ပြန်လာသည်။

“ဒီနေ့ ဒီကိစ္စက ဟူရှီနဲ့ ပတ်သက်နေတယ်ဆိုတာ ငါ တကယ် မထင်ထားဘူး” မိန်ရှီသည် ပြောသည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ အစက ကျောက်မိသားစုကိစ္စကို ဖြေရှင်းချင်တာ၊ ဟူရှီ ပါဝင်နေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့် လူဆိုးတွေက လူဆိုးတွေကိုပဲ အနိုင်ကျင့်ကြတာပဲ၊ ဟူရှီက သူ့အစီအစဉ်တွေ အကုန်လုပ်ခဲ့ပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ သူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို သူ ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်။

ယနေ့ကိစ္စပြီးနောက် ဘယ်သူက လုမိသားစု၏မရီးကြီးက စိတ်ထားကောင်းသည်ဟု ပြောမှာလဲ။ သူမကို နောက်ကွယ်မှ အပြစ်တင်မည့်သူများ များစွာ ရှိလိမ့်မည်။

ဒုတိယအိမ်မှလူများအားလုံးသည် သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်နေသည်။ နောက်ဆုံးအကြိမ် လုကျောင်းယွဲ့၏လက်ထပ်ပွဲကို အစားထိုးခဲ့သောအခါ ဒုတိယအိမ်မှလူများက သူမကို မေ့မရခဲ့ပေ။ လုမင်ချွမ်းကို မျက်နှာထောက်ထားပြီး မိသားစု၏ ညစ်ပတ်သည့်ကိစ္စများကို အပြင်မထုတ်ဘဲ နေခဲ့သည်။ သို့သော် ငါက သူများကို မနာကျင်စေချင်ပေမဲ့ သူများက ငါ့ကို နာကျင်စေချင်ကြသည်။ ဤကိစ္စများသည် ဟူရှီကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယနေ့ လုကွေ့ဖန်း၏အကူအညီဖြင့် ဟူရှီ၏ ဟန်ဆောင်သည့်မျက်နှာကို လူအများအပြားရှေ့တွင် ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့သည်။ ဒုတိယအိမ်မှလူများအားလုံးသည် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

“ကောင်းပြီ၊ ဒီကိစ္စကို ဒီမှာပဲ ရပ်လိုက်ရအောင်၊ သူမက သစ္စာမရှိရင်တောင် ငါတို့က မဖြစ်သင့်ဘူး၊ အပြင်လူတွေက လာပြီး စုံစမ်းရင်လည်း မင်းတို့ များများစားစား မပြောပါနဲ့” မိန်ရှီသည် မှာသည်။

မိန်ရှီသည် ကောင်းတာလုပ်တာ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူတို့သည် မိသားစုဖြစ်သည်။ အိမ်ခွဲခဲ့သော်လည်း သွေးသားတော်စပ်ဆဲ ဖြစ်သည်။ ဟူရှီက ကောင်းမကောင်းကို အပြင်လူများက ဆုံးဖြတ်လိမ့်မည်။ ဒုတိယအိမ်မှ လူများကသာ သူမကို အပြင်တွင် မကောင်းပြောလျှင် ဒုတိယအိမ်က ရိုင်းစိုင်းသည်ဟု ထင်ရသည်။

ကလေးငယ်များလည်း ခေါင်းညိတ်ကြသည်။

79 04

ကိစ္စဖြစ်ပွားပြီးနောက် လုကွေ့ဖန်းသည် သူမ၏မိသားစုနှင့်အတူ အိမ်သို့ အလျင်အမြန် ပြန်သွားသည်။ သူမသည် ကျောက်ကော်တုံးကို ထုတ်ယူရန် ငွေများ ရှာဖွေရမည် ဖြစ်သည်။ ဤကိစ္စကို ဟန်ကျင်းက စီစဉ်ပေးခဲ့သဖြင့် ဒုတိယအိမ်က ဘာမှ စိတ်မပူတော့ပေ။ သူတို့က ငွေအနည်းငယ်သာ ဆုံးရှုံးရသည်။

ဟူရှီနှင့်ပတ်သက်ပြီးတော့ နောက်ပိုင်းတွင် ချောင်ရှီက ပြောသည်။ လူများအားလုံး ပြန်သွားပြီးနောက် လုမင်ချွမ်းသည် ဟူရှီနှင့် ရန်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူတို့လက်ထပ်ပြီးနောက် ပထမဆုံးအကြိမ် ဤမျှ ပြင်းထန်စွာ ရန်ဖြစ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချောင်ရှီက လုမင်ချွမ်းသည် ကွာရှင်းမည်ဟု ပြောသည်ဟု ပြောသည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတော့ လုမင်ချွမ်းသည် သူမကို မကွာရှင်းခဲ့ပေ။ ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ကိစ္စက ပြီးဆုံးသွားသည်။

“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အစ်ကိုကြီးက ဒီမိန်းမရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ တစ်သက်လုံး ရှိနေတော့မယ်” ချောင်ရှီသည် မိန်ရှီကို ပြောသည်။

မိန်ရှီသည် ဘာမှ မပြောပေ။

လုမင်ချွမ်းက ကွာရှင်းမည်ဟု ပြောသော်လည်း ဘယ်သူကမှ ဒီကိစ္စကို အလေးအနက် မထားကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့က သူက ကွာရှင်းမည် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် တစ်သက်လုံးနီးပါး အတူနေခဲ့ကြသည်။ အခုဆိုလျှင် မြေးမလေးပင် ရှိနေပြီ။ ဒီအချိန်တွင် ကွာရှင်းလျှင် ကလေးများ၏ ဂုဏ်သတင်း ပျက်စီးမည်။

လုမင်ချွမ်းက တုံ့ဆိုင်းနေသည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။ အဖိုးအိုလုနှင့် ချွေ့ရှီတို့သည်လည်း သူ၏သားကြီးက ကွာရှင်းခြင်းကို ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဤကိစ္စကိုသာ လျစ်လျူရှု ထားနိုင်ခဲ့သည်။ လုမိသားစု ပင်မအိမ်၏ဂုဏ်သတင်းနှင့်ပတ်သက်ပြီး ဒီကိစ္စသည် ဟူရှီ လုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမတစ်ယောက်တည်းသာ တာဝန်ယူရမည်။ မိသားစုအပေါ် အနည်းငယ် သက်ရောက်မှုရှိသော်လည်း ကွာရှင်းခြင်းထက် အများကြီး သက်ရောက်မှု နည်းသည်။

ကိစ္စဖြစ်ပြီးနောက် ဟန်ကျင်းသည် ဒုတိယအိမ်သို့ ကိုယ်တိုင် လာရောက်ပြီး ကျောက်မိသားစုကိစ္စအကြောင်း ရှင်းပြသည်။

သူ၏အဆိုအရ ကျောက်ကော်တုံးသည် ဘာမှ မခံစားရပေ။ ကျောက်မိသားစုက အချိန်မှန် ရောက်လာသည်။ သူတို့က လောင်းကစားရုံနှင့် သီးသန့် ဖြေရှင်းမည်ဖြစ်ပြီး တရားရုံးသို့ မတက်ရောက်တော့ဟု ပြောသည်။ ဤကိစ္စကို ဟန်ကျင်းက စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။ ရဲမက်နှစ်ယောက်ကို သူ၏ယောက်ဖဆီက ငှားယူခဲ့သည်။ လူတိုင်းသည် ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် တရားရုံးသို့ သွားမည် မဟုတ်ပေ။ ကျောက်မိသားစုက နားလည်မှုရှိသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့က ပျော်ရွှင်နေသည်။

ကျောက်မိသားစုက ငွေများ အချိန်မှန် မစုနိုင်သဖြင့် မြေအစားပေးရန် သဘောတူကြသည်။ ပေါက်ဈေးအရ မြေ ၁၂ ဧကကို ငွေ ၁၀၀ ဖြင့် ပေးခဲ့သည်။ လောင်းကစားရုံမှ လူများက သူတို့က ဟန်ကျင်းကို မျက်နှာထောက်ထားပြီး အကြွေး၏အတိုးကို မယူတော့ဟု ပြောသည်။ ကျောက်မိသားစုက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဘာခံစားခဲ့ရသည်ကို ဘယ်သူမှ မသိပေ။

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျောက်မိသားစုသည် မိသားစုကို ခွဲရန် ပြဿနာရှာသည်။ သို့သော် သူတို့က ဘာမှ မခွဲနိုင်တော့ပေ။ ကျောက်မိသားစု၏ အဖိုးတန်ဆုံးပစ္စည်းမှာ မြေများ ဖြစ်သည်။ မြေ ၁၂ ဧက ပေးလိုက်ရသဖြင့် ကျောက်မိသားစုတွင် မြေ ၄ဧကသာ ကျန်တော့သည်။

သို့သော် ဤမြေအနည်းငယ်က ကျောက်ကော်တုံးအတွက် မဟုတ်ပေ။ ကျောက်ကောပေါင်နှင့် ကျောက်ကောချွမ်တို့က မိသားစု၏ငွေကြေးအားလုံးကို သူ၏အစ်ကိုက သုံးခဲ့ပြီးဖြစ်သဖြင့် မြေတစ်ဧကပင် သူ့ကို မပေးနိုင်တော့ဟု ပြောသည်။ လုကွေ့ဖန်းက သူ့ကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်လျှင် သူတို့က ကျောက်မိသားစုမျိုးနွယ်၏ ခေါင်းဆောင်ကို သွားပြောမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်သည်။

သူတို့သည် အရင်က ပြဿနာ မရှာခဲ့ကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူအများ၏အမြင်တွင် မိသားစုတွင် ငွေဖြုန်းတတ်သည့် လူတစ်ယောက် ရှိရင်တောင် သူတို့က သူ့ကို သေဖို့ ထားခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။ မိသားစုနှစ်ခု၏ ဂုဏ်သတင်းအတွက် ကျောက်ကော်တုံး၏ကိစ္စကို ဖြေရှင်းပြီးမှသာ ခွဲကြသည်။ ကျောက်ကော်တုံး၏ လောင်းကစားမှုကြောင့် သူတို့က အိမ်ကို ခွဲလိုက်သောအခါ ဘယ်သူမှ ဘာမှ မပြောနိုင်တော့ပေ။

လုကွေ့ဖန်းသည် သူမ၏သားနှစ်ယောက်ကို မနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် သူတို့၏ဆန္ဒအတိုင်း မိသားစုကို ခွဲလိုက်သည်။ ကျောက်ကော်တုံး၏မိသားစုက သူတို့နေထိုင်သည့်အိမ်နှင့် ပန်းကန်အချို့သာ ရရှိခဲ့သည်။ သူသည် ဘာမှ မရခဲ့ပေ။ လုကွေ့ဖန်းနှင့် သူမ၏ခင်ပွန်းသည် သူ့အတွက် အိမ်ခွဲပေးခဲ့သည်။ ရှေးယခင်ကတည်းက သားအကြီးက မိဘများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရပြီး ကျန်ညီအစ်ကိုများက လစဉ် ငွေအနည်းငယ် ပေးရုံသာ ဖြစ်သည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါက နောက်ပိုင်းကိစ္စ ဖြစ်သည်။

ဟန်ကျင်းသည် သူတို့မိသားစုကို အလွန်ကူညီပေးခဲ့သဖြင့် သူ့ကို အိမ်တွင် ညစာစားရန် ဖိတ်ရမည်။

ဆောင်းရာသီတွင် စားကောင်းသည့်အရာ များများစားစား မရှိပေ။ မနေ့က ရွာတွင် လူတစ်ဦးက သိုးသတ်ခဲ့သည်။ မိန်ရှီသည် လုကွမ်းယီကို သိုးသားအနည်းငယ် ဝယ်ခိုင်းပြီး မုန်လာဥနှင့် ချက်ရန် ပြင်ဆင်သည်။

79 05

သိုးသားကို အတုံးသေးလေးများ တုံးပြီး ရေနွေးဖြင့် ဆူပွက်အောင် ပြုလုပ်သည်။ ထို့နောက် ဒယ်အိုးထဲတွင် ရေထည့်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ချက်ပြုတ်သည်။ ပန်းကန်ကို မချခင် တုံးထားသည့် မုန်လာဥများကို ထည့်ပြီး ခဏထားလိုက်သည်။ ၎င်းက အရသာရှိပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွက် ကောင်းသည်။

ဟင်းက ချက်ရတာ မခက်ပေ။ အချိန်သာ ကုန်သည်။ မီးကိုလည်း ဂရုစိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် မိန်ရှီသည် သိုးသားကို ဒယ်အိုးထဲတွင် ထားခဲ့ပြီး အပြင်သို့ သွားသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် မီးဖိုချောင်တွင် မီးကို ကြည့်နေသည်။

နွေရာသီနှင့်မတူဘဲ ဆောင်းရာသီတွင် မီးဖိုဘေးက ကောင်းမွန်သည့်နေရာ ဖြစ်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် မီးတောက်များကို ကြည့်နေရင်း အိပ်ငိုက်လာသည်။

လေတိုက်သဖြင့် သူမ သတိဝင်လာသည်။ သူမသည် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဟန်ကျင်းသည် ချည်သားအကာကို ဖယ်ပြီး ဝင်လာသည်ကို တွေ့သည်။

ဟန်ကျင်း လာလိမ့်မည်ဟု လုကျောင်းယွဲ့သည် အံ့သြခြင်း မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် သူ့ကို အစကတည်းက အရိပ်အမြွက် ပြခဲ့သည်။ မီးကို ကြည့်သည့် အလုပ်ကိုလည်း သူမ၏အမေထံမှ တမင်တောင်းဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟန်ကျင်းသည် အပြာရောင် ချည်သားဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က ပို၍ ထင်ရှားသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ၏ဝတ်စုံကို အရင်ဆုံး ကြည့်လိုက်သည်။ အဆင်ပြေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် မေးသည်။ “ဦးလေးကျင်းဇီ၊ ကျွန်မရဲ့ဦးလေးငယ်ရဲ့ စီးပွားရေး ဘယ်လိုလဲ”

“မင်း ငါ့ကို ဒါကြောင့် လာခိုင်းတာလား။ ငါ့ကို သတိရတာ မဟုတ်ဘူးလား” သူမက သူ့ကို လာခိုင်းကြောင်း အရိပ်အမြွက် ပြသောအခါ သူ ပျော်ခဲ့သည်။ သူမသည် သူ့ကို သတိရနေသည်ဟု သူ တွေးခဲ့သည်။ သို့သော် ကိစ္စက ဤသို့ ဖြစ်နေသည်။

ဟန်ကျင်း၏မျက်နှာတွင် မကျေနပ်မှုများ ပေါ်လာသည်ကို လုကျောင်းယွဲ့သည် မြင်သည်။ သူမသည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ဟုတ်ကဲ့၊ ရှင့်ကိုလည်း သတိရပါတယ်”

သူမသည် ခဏရပ်ပြီး ဆက်ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ ရှင်တို့ရဲ့ စီးပွားရေးက ပိုအရေးကြီးတယ်၊ ဦးလေးငယ် ပြန်လာပြီးကတည်းက ကျွန်မ နေ့တိုင်း ဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားနေခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရှင်ကို မေးဖို့ အချိန်မရခဲ့ဘူး၊ ဦးလေးငယ် ပြန်လာရင် အစီအစဉ်တွေ ရလိမ့်မယ်လို့ ရှင် ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား”

ဟန်ကျင်း၏အပြုံးက ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သို့သော် သူမက ဤသို့ပြောခြင်းက အဆင်ပြေသည်ကို သူ သိသည်။ သူမသည် ရက်ပေါင်းများစွာ စိတ်ပူနေခဲ့သည်ဟု သူ တွေးသည်။ သူသည် သူ၏မျက်နှာအမူအရာကို ပြန်ပြင်ပြီး ပြောသည်။ “အခုတော့ အစီအစဉ် မရှိသေးဘူး၊ ရန်ချင်ရှန်းက ပြဿနာရှိတယ်လို့ ငါ သံသယရှိတယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ရှုပ်ထွေးသည့်ပုံစံဖြင့် ကြည့်သည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏စိုးရိမ်မှုများကို ရှင်းပြသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် စိုးရိမ်စွာ ထရပ်ပြီး ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် လမ်းလျှောက်သည်။

“ရှင် ပြောတာမှန်တယ်ဆိုရင် အဲ့လူက ဦးလေးငယ်ကို ဒုက္ခပေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့လဲ၊ ဒီလိုလုပ်ခြင်းက သူ့အတွက် ဘယ်လို အကျိုးအမြတ်ရှိမှာလဲ”

ဤသည်က ဟန်ကျင်းလည်း နားမလည်နိုင်သည့်အရာ ဖြစ်သည်။ ရန်ချင်ရှန်းသည် မိန်ကျွမ်းယီကို ဒုက္ခပေးချင်လျှင် သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ရန်ငြိုးမရှိသလို အကျိုးအမြတ်လည်း မရှိပေ။ သူသာ သူတို့၏ငွေများကို လိုချင်လျှင် ဤတစ်ကြိမ် မိန်ကျွမ်းယီသည် ငွေများစွာ ယူသွားသည်။ သို့သော် သူသည် ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ပေ။ ဟန်ကျင်းသည် ဤအကြောင်းကို နားမလည်သေးပေ။ ဤအရာအားလုံးက သူတို့၏ စိတ်ကူးယဉ်မှု များသာ ဖြစ်နိုင်သည်ဟုလည်း သူ တွေးသည်။ သို့သော် သူ သေချာ စုံစမ်းရမည် ဖြစ်သည်။

“ငါ အဲဒီလူကို စုံစမ်းဖို့ လူ ရှာနေတယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ကို တုံ့ဆိုင်းစွာ ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ “ဒါဆို ဒီစီးပွားရေးကို မလုပ်တော့ဘူးဆိုရင်ရော”

အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အန္တရာယ်များသည်ကို သိလျက်နှင့် သူတို့က ဆက်လုပ်ချင်နေသည်ကို သူမ နားမလည်ပေ။ ဤသည်မှာ ယောက်ျားများနှင့် မိန်းမများ၏ ကွဲပြားမှု ဖြစ်သည်။ မိန်းမများ၏ အတွေးအခေါ်များသည် အများအားဖြင့် ရှေးရိုးစွဲ ဖြစ်သည်။ လမ်းတွင် အန္တရာယ်ရှိသည်ကို သိလျှင် သူတို့က တုံ့ဆိုင်းကြသည်။ အဲ့ဒီနေရာမှာပဲ ရပ်နေဖို့ ဒါမှမဟုတ် လမ်းပြောင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်ကြသည်။ ယောက်ျားများကတော့ ပိုပြီး ရည်မှန်းချက်ကြီးသည်။ အောင်မြင်မည့်အခွင့်အရေး တစ်ဝက်ထက် ပိုရှိလျှင် သူတို့က စွန့်စားကြသည်။

79 06

“ရန်ချင်ရှန်းမှာ တကယ် ပြဿနာရှိတယ်ဆိုတာ ခိုင်မာတဲ့ အထောက်အထား မရှိရင် မင်းရဲ့ဦးလေးငယ်က ဒီစီးပွားရေးကို စွန့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါလည်း အတူတူပဲ”

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့၏သံသယများသည် လုကျောင်းယွဲ့၏ ပုံမှန်မဟုတ်သည့် အိပ်မက်တစ်ခုပေါ်တွင် အခြေခံထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရည်မှန်းချက်ကြီးသူ တစ်ယောက်က လက်ထဲသို့ ဝင်တော့မည့် ကြီးမားသည့် အကျိုးအမြတ်ကို စွန့်လွှတ်မည်လား။ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မရှိပေ။

“ဒါပေမဲ့…”

“ကောင်းပြီလေ၊ ဒီကိစ္စကို စိတ်ပူမနေပါနဲ့တော့၊ စိတ်ပူနေလည်း အသုံးမဝင်ဘူး၊ ငါနဲ့ မင်းရဲ့ဦးလေးငယ်က ဒီအကြောင်းကို သိတယ်၊ အန္တရာယ်ရှိတယ်ဆိုတာ သိလျက်နဲ့ ငါတို့ မလုပ်ပါဘူး”

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ကို ထပ်ပြီး တိုက်တွန်းရန် စိတ်ကူးကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ တကယ်တော့ သူမက အပြင်မထွက်တတ်သည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ အပြင်လောကကို သူမ နားလည်မှု အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ သူမသည် နှစ်ဘဝ နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း အပြင်လောကကို သိပ်မသိပေ။

သူတို့နှစ်ဦးသည် စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် ဟန်ကျင်းသည် အလျင်အမြန် ဧည့်ခန်းသို့ ပြန်သွားသည်။

အချိန်က အရမ်းတိုသည်။ သူသည် စကားပိုပြောချင်သော်လည်း မရနိုင်တော့ပေ။ ဟန်ကျင်းသည် သူမကို လက်ထပ်ချင်စိတ် ထပ်ဖြစ်လာသည်။

နောက်ခဏလေးပဲ၊ တရားဝင်နည်းလမ်းတွေနဲ့ ပိုက်ဆံတွေ ရလာရင် ငါ မင်္ဂလာကမ်းလှမ်းဖို့ လာခဲ့မယ်။

တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ၁၂လ ရောက်လာသည်။

၁၂လ ရောက်သည်နှင့် နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်လည်း နီးကပ်လာသည်။ တာ့ရှီရွာရှိ အိမ်တိုင်းသည် နှစ်သစ်ကို ကြိုဆိုရန် အလုပ်များနေကြသည်။

ဤရက်များတွင် ဒုတိယအိမ်မှမိသားစုသည်လည်း အလွန်အလုပ်များနေသည်။ မိန်ရှီသည် သူမ၏သမီးနှင့်အတူ အိပ်ရာခင်းများနှင့် အထူအဝတ်များကို လျှော်ရန် အလုပ်များနေသည်။ လုမင်ဟိုင်သည် သူ၏သားနှစ်ယောက်နှင့်အတူ အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး ပြုပြင်သည်။ နှစ်သစ်အတွက် အိမ်အသစ်ကဲ့သို့ ဖြစ်ရန် လိုအပ်သည်။

အထူးသဖြင့် နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်တွင် မိသားစုခွဲစဉ်က ရရှိခဲ့သည့်ဝက်ကို သတ်ရမည်။ အချိန်နီးလာသည်ကို မြင်သောအခါ လုမင်ဟိုင်နှင့် လုကွမ်းယီတို့သည် ဝက်ကို ပင်မအိမ်မှ သွားယူရန် စီစဉ်သည်။

လုမင်ဟိုင်နှင့် သူ၏သား မသွားမီ ပင်မအိမ်က ဝက်တစ်ကောင်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ရွာမှလူများသည် ဝက်ကို ရေချိုးမပေးကြပေ။ နွေရာသီတွင် အနံ့အသက် ဆိုးလွန်းမှသာ သူတို့က ဝက်ကို ရေချိုးပေးသည်။ အခြားအချိန်များတွင်တော့ ပေကျံနေစေသည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ဝက်မသတ်ခင်မှာ ရေချိုးပေးရမည်။ မဟုတ်လျှင် ဝက်ချီးနံ့က လှိုင်နေသည်။ ကိုယ့်ဖာသာ သန့်ရှင်းအောင် မလုပ်ရင် ဝက်သတ်သမားက ရိုင်းစိုင်းတယ်လို့ မြင်ကြသည်။

လုမင်ဟိုင်နှင့် သူ၏သား ရောက်သောအခါ ဝက်ခြံထဲတွင် ဝက်ဝဝတစ်ကောင်ကို သီးခြားခွဲထားပြီး ကျန်ဝက်နှစ်ကောင်ကတော့ ပေကျံနေသည်။ ချောင်ရှီသည် ဒုတိယအိမ်မှ ဖခင်နှင့်သား လာရောက်သည်ကို မြင်သောအခါ လိုက်လာသည်။ ထိုဝက်သုံးကောင်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ပါးစပ်က ရွဲ့သွားသည်။

“အစ်ကိုနှစ်၊ မင်းတို့က ပြန်ယူပြီးမှ ရေချိုးမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီမှာပဲ ရေချိုးမှာလား။ ငါပြောရရင် ဒီမှာပဲ ရေချိုးတာ ပိုကောင်းမယ်၊ မဟုတ်ရင် မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး ပေပွနေလိမ့်မယ်” ချောင်ရှီသည် ပြောသည်။

ဤသည်မှာ ကောင်းမွန်သည့် စိတ်ကူးဖြစ်သည်။ လုမင်ဟိုင်နှင့် သူ၏သားက ဝက်ကို တစ်ယောက်တည်း ပြန်သယ်နိုင်သည်။ သို့သော် ဝက်က အသက်ရှင်နေသည်။ သူတို့က စကားနားမထောင်ပေ။ ထို့အပြင် ဝက်က အရမ်း ညစ်ပတ်နေသည်။ ဆောင်းရာသီတွင် ထူထဲသော အဝတ်အစားများက အလွယ်တကူ မလျှော်ရပေ။ ဝက်ကို ဒီမှာ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီးမှ ပြန်ယူသွားလျှင် အဆင်ပြေသည်။

“ငါ ပျင်းနေတာပါ၊ အစ်ကိုကြီးက ကုန်ရောင်းဖို့ အပြင်ထွက်သွားတယ်၊ ငါ တစ်ယောက်တည်း လုပ်လို့မရဘူး၊ မနက်ဖြန် ဝက်သတ်တော့မယ်၊ သူ ပြန်လာရင် နောက်ကျလိမ့်မယ်၊ ဒါကြောင့် ငါ အစ်ကိုနှစ်ယောက်နဲ့ အတူတူ ဝက်ကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ချင်တယ်” ချောင်ရှီက ထပ်ပြောသည်။

လုမင်ဟိုင်သည် ဂရုမစိုက်ပေ။ “ဒါက ဘာမှ မဟုတ်တဲ့ကိစ္စပါ၊ မင်းက မိန်းမပဲ၊ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ အရာကို မနိုင်ဘူး၊ ငါနဲ့ မင်းရဲ့တူက လုပ်ပေးမယ်”

“ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ကောင်းပြီလေ၊ ကျွန်မ ရေသွားနွေးပေးမယ်” ချောင်ရှီသည် ပြုံးပြီး ပြောသည်။

79 07

“သားကြီး၊ တတိယအဒေါ်ကို ရေခပ်ပေး၊ ရေအများကြီး လိုလိမ့်မယ်” ဆောင်းရာသီတွင် ဝက်ကို ရေအေးနှင့် ရေချိုးပေးလို့ မရပေ။ ရေခဲကုန်လိမ့်မည်။

လုကွမ်းယီသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး သွားသည်။

ဟူရှီသည် ဒုတိယအိမ်က ဝက်ကို လာယူသည်ကို သိသည်။ သို့သော် ဒုတိယအိမ်က ပင်မအိမ်တွင် ဝက်ကို ရေချိုးလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ရှောင်ဟူရှီက သူမကို ပြောသောအခါ လုမင်ဟိုင်၏ဖခင်နှင့်သားနှင့် ချောင်ရှီတို့သည် လုပ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

လုမင်ဟိုင်နှင့် သူ၏သားက ကျန်ဝက်နှစ်ကောင်ကို ခွဲလိုက်ပြီး တစ်ကောင်ကို ချန်ထားသည်။ ထို့နောက် တစ်ယောက်တစ်ယောက် ဝက်မွေးတိုက်သည့်စုတ်တံနှင့် ရေနွေးတစ်ပုံးကို ကိုင်ပြီး ဝက်ခြံထဲတွင် ဝက်ကို ရေချိုးနေကြသည်။ ချောင်ရှီသည် ဘေးတွင် ရပ်ပြီး ကူညီသည်။

ဟူရှီ၏မျက်နှာသည် တင်းမာလာသည်။ “မတ်လေးတို့ နှစ်ယောက်၊ ဘာလို့ ဒီမှာ ဝက်ရေချိုးနေတာလဲ”

လုမင်ဟိုင် မပြောမီ ချောင်ရှီသည် သူမကို ကြည့်ပြီး “ဘာဖြစ်လဲ အစ်မကြီး၊ ဒီမှာ ရေချိုးလို့ မရဘူးလား။ မိသားစု ခွဲခဲ့ပေမဲ့ ငါတို့က မိသားစုဝင်တွေပဲ မဟုတ်ဘူးလား၊ ကိစ္စရှိတော့မှပဲ မိသားစုဖြစ်ပြီး ဘာမှ မရှိတော့ တစ်နေရာတောင် မသုံးရတော့ဘူးလား။ ပြီးတော့ အစ်ကိုတို့ နှစ်ယောက်က ငါ့ကို ကူညီနေတာ၊ ငါတို့ တတိယအိမ်က ဒီခြံကနေ မပြောင်းရသေးဘူး၊ ဝက်ခြံကို ဘာလို့ သုံးလို့မရရမှာလဲ”

ဟူရှီသည် မျက်နှာဖြင့် ပြုံးသည်။ “ငါ သုံးလို့မရဘူးလို့ မပြောပါဘူး၊ မတ်လေးတို့ နှစ်ယောက် ရောက်လာလို့ လာနှုတ်ဆက်တာပါ”

ချောင်ရှီသည် လှောင်ပြောင်ပြီး ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

လုမင်ဟိုင်နှင့် သူ၏သားက ဘာမှ မပြောပေ။ အမှန်တကယ်တော့ သူတို့က ခေါင်းပင် မမော့ဘဲ သူတို့အလုပ်ကို လုပ်နေကြသည်။

ဟူရှီသည် သူမ၏ဝက်ဝဝကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အရှက်ရစွာ ထွက်သွားသည်။

ဝက်များ သန့်ရှင်းသွားသောအခါ ပန်းရောင် အဖြူရောင် အသားများ ပေါ်လာသည်။ တစ်နှစ်ကြာ မွေးမြူထားသဖြင့် ဝက်နှစ်ကောင်စလုံးက ဝဝတုတ်တုတ် ဖြစ်နေပြီး ကြည့်ရတာ ကြည်နူးစရာ ဖြစ်သည်။

ချောင်ရှီသည် ရုတ်တရက် အော်သည်။ “အာ၊ အစ်မကြီးက ဘာမှမလုပ်ဘဲ ဘာလို့လာတာလဲ၊ အဲ့လို ဖြစ်နေတာကိုး”

သူမသည် ရေချိုးပြီးခါစ ဝက်နှစ်ကောင်နှင့် ပင်မအိမ်၏ဝက်ကို ကြည့်သည်။ လုမင်ဟိုင်နှင့် သူ၏သားသည် သူမ၏မျက်လုံးများကို လိုက်ကြည့်သောအခါ သူတို့သည် ကွာခြားမှုကို သိလိုက်သည်။

ဝက်သုံးကောင်စလုံးသည် ဝဝတုတ်တုတ် ဖြစ်သော်လည်း အတူထားကြည့်သောအခါ ပင်မအိမ်မှ ဝက်က ကျန်နှစ်ကောင်ထက် သိသိသာသာ ပိုဝသည်။ အရင်က ဝက်နှစ်ကောင် မသန့်ရှင်းသေးသဖြင့် မသိသာခဲ့ပေ။ သန့်ရှင်းသွားသောအခါ ရှင်းလင်းစွာ သိသာလာသည်။

******

80 01

အခန်း 80 ငါ့တူမကို တောင်မှ စိတ်ကူးရှိဝံ့တယ်

မိသားစုခွဲပြီးနောက် မိသားစုသုံးစု၏ဝက်များကို အတူတူ ထား၍ မွေးမြူကြသည်။

သုံးရက်တစ်ကြိမ် တစ်အိမ်က တာဝန်ယူပြီး ဝက်များကို ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်သည်။ အတူတူစား၊ အတူတူသောက်၊ အတူတူအိပ်သည်ဖြစ်ရာ ဤမျှ ကွာခြားချက်ရှိရန် အကြောင်းမရှိပေ။ အထူးသဖြင့် မိသားစုခွဲစဉ်က ကွာခြားချက် မရှိခဲ့သော်လည်း အခုတော့ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ကွာခြားနေရပါသနည်း။

လူတိုင်းက အရူးများ မဟုတ်ကြ။ သေချာပေါက် အကြောင်းရင်းကို နားလည်ကြသည်။ တတိယအိမ်မှ ဇနီးမောင်နှံက ပျင်းရိသူများ ဖြစ်ကြပြီး ဝက်များကို လုကျောက်ရှင်း ညီအစ်မနှစ်ယောက်ကသာ ပြုစုစောင့်ရှောက်ကြသည်။ ဒုတိယအိမ်က ပင်မအိမ်နှင့် ခွဲခဲ့ကြသဖြင့် မိန်ရှီသည် ပင်မအိမ်နှင့် ဆက်ဆံရေး သိပ်မကောင်းပေ။ ထို့ကြောင့် ဝက်များကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရမည့်အချိန်တွင် လုမင်ဟိုင် ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်သည်။

တကယ်တော့ ဆောင်းရာသီတွင် ဝက်များကို အလွယ်တကူ ပြုစုနိုင်သည်။ မနက်ပိုင်းနှင့် ညနေပိုင်းတွင် တစ်ကြိမ်စီသာ ဝက်စာ ကျွေးရန်လိုပြီး သုံးရက်တစ်ကြိမ် ဝက်ခြံကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရသည်။ လုမင်ဟိုင်သည် အများအားဖြင့် သူ့အိမ်တွင် ဝက်စာကို ရောစပ်ပြီး ယူလာကာ ဝက်စားခွက်ထဲသို့ ထည့်ပြီးနောက် ဝက်များ စားစေရန် ထားလိုက်သည်။ ယခုကြည့်လျှင် ဝက်တစ်ကောင်သည် ကျန်နှစ်ကောင်ထက် ပိုစားသည်မှာ သိသာထင်ရှားသည်။ ဝက်သုံးကောင်သည် ဝက်ခြံတစ်ခုထဲတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်လာကြသဖြင့် အချင်းချင်း ရင်းနှီးကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဤမျှ ပြင်းထန်စွာ စားကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် အဖြေတစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ ဝက်တစ်ကောင်က ညစာစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လူက ဘယ်တော့မှ မချမ်းသာဘူး၊ မြင်းက ညဘက် မြက်မစားရင် ဘယ်တော့မှ မဝဘူး ဟူသည့် စကားပုံရှိသည်။ ဝက်များလည်း အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

ဟူရှီ၏ မသိဟန်ဆောင်မှု မရှိခဲ့ပါက လူတိုင်းက ဤမျှ တွေးတောမိကြမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ပင်မအိမ်က ဝက်ကို ဦးစွာ ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး ဟူရှီသည် နှုတ်ဆက်ရန် လာခဲ့သည်။ အလယ်တွင် မည်သူက လိမ်လည်ခဲ့သည်ကို ပြောရန်လိုပါသေးသလား။

လုမင်ဟိုင်သည် စိတ်ပျက်သွားသည်။ သူသည် ယောက်ျားတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ မိန်းမတစ်ယောက်နှင့် ကတောက်ကဆ ဖြစ်ဖို့ မကောင်းပေ။ အထူးသဖြင့် သက်သေမရှိပါ။

သူသည် ဘာမှ မပြောဘဲ မျက်နှာကို တင်းမာစေပြီး လုကွမ်းယီကို ဝက်တစ်ကောင်ကို ကြိုးချည်စေပြီး ထွက်သွားသည်။

သို့သော် ချောင်ရှီသည် ထွက်သွားရန် စိတ်ကူးမရှိပေ။ သူမသည် အစကတည်းက တစ်ခုခု မှားနေသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဒုတိယအိမ်မှ ဖခင်နှင့်သားကို ဝက်ကို ဒီမှာ ရေချိုးခိုင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုတော့ ဤမျှ ကောင်းမွန်သည့် သက်သေရှိနေသဖြင့် ဟူရှီကို အလွယ်တကူ ခွင့်လွှတ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

လုမင်ဟိုင်၏ ဖခင်နှင့်သား ခြံဝင်းမှ ထွက်သွားသည်နှင့် သူမသည် ခြံဝင်းထဲတွင် အော်ဟစ်သည်။

“အခုတော့ တချို့လူတွေမှာ မျက်နှာတစ်ခုပဲရှိတယ်ဆိုတာ ငါ သိလာပြီ၊ သူတို့က မျက်နှာကို သူတို့ရဲ့အသက်ထက် ပိုအရေးကြီးတယ်လို့ ထင်ကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မျက်နှာမဲ့တဲ့ အရာတွေကိုပဲ လုပ်ကြတယ်၊ ဝက်သုံးကောင်စလုံးကို အတူတူ မွေးမြူထားတာ၊ ဘယ်အိမ်ကမှ ဝက်တွေကို အစာရေစာ ဘယ်တော့မှ မခေါင်းပါးစေဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဝက်ခြံကနေ ထွက်တဲ့အချိန်မှာ တစ်ကောင်က ကျန်နှစ်ကောင်ထက် ဘာလို့ ပိုဝနေတာလဲ”

ဟူရှီသည် သူမ၏တံခါးမှ ချည်သားအကာကို ချက်ချင်း ဖယ်လိုက်ပြီး တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် ပြောသည်။ “မင်းက ပျင်းရိတဲ့လူဆိုတာ ငါ သိတယ်၊ ဝက်တစ်ကောင်တည်းကို ဘာလို့ စိတ်ကူးတွေ အများကြီး ထည့်တာလဲ၊ ငါတို့က ဝက်ကို တမင်ရွေးချယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ ဘာလို့ မင်းပါးစပ်ထဲမှာ အကြံအစည်ရှိတဲ့ပုံ ပေါက်နေတာလဲ၊ ကောင်းပြီလေ၊ ငါ မင်းနဲ့ ကတောက်ကဆ မဖြစ်ချင်ဘူး၊ ငါတို့ရဲ့ ဝက်ကို မင်းတို့ တတိယအိမ်ကို ပေးလိုက်မယ်၊ ငါတို့ပင်မအိမ်က မင်းတို့ရဲ့ဝက်ကို ယူမယ်၊ ဒီလိုဆိုရင် မင်း ငါ့ကို မင်းကို အနိုင်ကျင့်တယ်လို့ မပြောနိုင်တော့ဘူး”

ချောင်ရှီသည် ပျော်ရွှင်သွားသည်။ ဤသည်မှာ တကယ်ကို နောက်ပြန်လှည့် တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဟေး၊ အစ်မကြီး၊ ကျွန်မက ရှင့်ဝက်ကို မလိုချင်ပါဘူး၊ ဝက်တစ်ကောင်တည်းပါ၊ ကျွန်မတို့ မျက်နှာထား ဒီလောက် သေးတယ်လို့ ရှင့်က တကယ်ထင်တာလား။ ဒါပေမဲ့ တချို့လူတွေက မျက်နှာထားသေးတယ်၊ ဒါကြောင့် လူတိုင်းကို သူတို့လိုပဲ ထင်တာပဲ၊ ကျွန်မက ရှင့်ဝက်ကို မလိုချင်ပါဘူး၊ ကျွန်မက တချို့လူတွေ မျက်နှာမှာ စိတ်ထားကောင်းတဲ့ပုံ ပေါက်ပြီး သူတို့ရဲ့စိတ်ထဲမှာတော့ ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုပြီး အကြံအစည်များတဲ့ အတွက် မကျေနပ်တာပါ၊ ကောင်းတဲ့အရာအားလုံးကို သူတို့က လုပ်ပြီး မကောင်းတာ အားလုံးကို တခြားသူတွေက လုပ်ရမယ်၊ ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ…”

80 02

ပင်မအိမ်မှ ချည်သားအကာသည် ရုတ်တရက် ဖယ်သွားပြီး ချွေ့ရှီ၏မျက်နှာ ပေါ်လာသည်။

“ဘာလို့ ဒီလောက်ဆူညံနေကြတာလဲ၊ မင်းတို့အဖေက အိပ်နေတယ်၊ တိတ်တိတ်နေကြ”

ချောင်ရှီသည် လှောင်ပြောင်ပြီး အခန်းထဲသို့ ပြန်သွားသည်။ ဟူရှီသည် မင်ကဲ့သို့ မျက်နှာမည်းဖြင့် ရပ်နေခဲ့သည်။

ချွေ့ရှီသည် သူမကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချသည်။ သူမသည် ခေါင်းခါပြီး ဘာမှမပြောဘဲ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။

ဤအကြည့်ကို မြင်သောအခါ ဟူရှီ၏မျက်နှာသည် ပူလာသည်။ သူမသည် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အသက်ရှူသည်။ သူမ၏ရင်ဘတ်သည် နိမ့်လိုက် မြင့်လိုက် ဖြစ်နေသည်။

ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ၊ ဘာလို့ အရာအားလုံးက သူမကို ဆန့်ကျင်နေရတာလဲ။

“အမေ…” ဘေးတွင် ရပ်လျက် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည့် ရှောင်ဟူရှီသည် တိုးတိုးလေး ခေါ်သည်။

“အသံနိမ့်နဲ့ ဘာလို့ ခေါ်နေတာလဲ” ဟူရှီသည် လှည့်ပြီး ဆဲဆိုသည်။

ရှောင်ဟူရှီသည် လန့်သွားသည်။ သူမသည် စိတ်ထဲတွင် ဒေါသထွက်လာသည်။

ဒီအဖွားကြီးက သူမကို စိတ်ဆိုးတာကိုသာ အမြဲတမ်း ပြုလုပ်သည်။

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လုမင်ဟိုင်သည် ဤကိစ္စကို မိန်ရှီကို ပြောပြသည်။

တကယ်တော့ သူလည်း မပြောချင်ပေ။ သို့သော် သူ ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်ကြောင်း သိသည်။ တတိယအိမ်မှခယ်မ၏ ပါးစပ်က အလွန်မြန်သည်။ ညနေပိုင်းတွင် သူ့မိန်းမသည် ဒီအကြောင်းကို သိလိမ့်မည်။ သူ့မိန်းမသည် အရင်က ပင်မအိမ်ကို ကူညီပြောခဲ့သောကြောင့် သူ့ကို မကျေမနပ် ဖြစ်ခဲ့သည်။ အခုတော့ သူ ပင်မအိမ်ကို မကူညီတော့ပေမဲ့ သူမသည် အချိန်တိုင်း စိတ်ဆိုးနေသည်။ ဇနီးမောင်နှံကြားက ဆက်ဆံရေးကို မထိခိုက်စေရန် စောစော ပြောပြခြင်းက ပိုကောင်းသည်။ ပြီးတော့ သူ့မိန်းမက တတိယအိမ်မှခယ်မဆီက ကြားရလျှင် သူ့ကို ထပ်ပြီး အပြစ်တင်လိမ့်မည်။

မိန်ရှီသည် ကြားပြီးသည်နှင့် ဒေါသထွက်သွားသည်။

“ဒီဟူကွေ့ဟွာက တကယ်ပဲ မျက်နှာမဲ့တဲ့မိန်းမပဲ၊ ငါတို့က အရင်က သူမက ကောင်းတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ အရူးပဲ”

လုမင်ဟိုင်၏အမူအရာသည် မသက်မသာ ဖြစ်နေပြီး ဘာမှ မပြောပေ။

ခန်ခုတင်ပေါ်တွင်ရှိနေသည့် လုကျောင်းယွဲ့သည်လည်း ဘာမှ မပြောနိုင်တော့ပေ။

ဤသည်မှာ ဘာကိစ္စလဲဟု သူမ တွေးသည်။ ဝက်သား အနည်းငယ်ကို ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ကြပေ။ ဤကိစ္စက တွေးကြည့်လေ စိတ်ပျက်စရာကောင်းလေ ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် သူတို့ မိသားစုခွဲခဲ့ကြသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် နံရံကို ဆောက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချခဲ့ခြင်းအတွက် ထပ်မံ ဝမ်းသာသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဟိုဘက်နှင့် ဆက်သွယ်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

“အမေ၊ စိတ်မဆိုးပါနဲ့တော့၊ ဒါက နောက်ဆုံးအကြိမ်ပဲ၊ နောက်ပိုင်းမှာ သူတို့နဲ့ ဝေးဝေးနေရင် အဆင်ပြေပါတယ်” လုကျောင်းယွဲ့သည် အားပေးသည်။

မိန်ရှီသည် ဘာမှ မတတ်နိုင်ပေ။ ထိုသို့သာ လုပ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူ့ခင်ပွန်းကို ပြောသည်။ “နောက်ပိုင်းမှာ ရှင့်အစ်ကိုကြီးအိမ်နဲ့ ဝေးဝေးနေပါ၊ ဟူကွေ့ဟွာလို မိန်းမရှိနေရင် အရင်ကလို ရှိနိုင်တော့မယ်လို့ ထင်လား”

“ကောင်းပါပြီ၊ ဒီကိစ္စကို ငါ သိပါတယ်၊ ငါတို့က သူတို့နဲ့ နည်းနည်းပဲ ဆက်သွယ်တော့မယ်”

ပြောစရာ မလိုတော့ပေ။ နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစော မိန်တာ့ဟူသည် သူ၏ဒုတိယသား မိန်ဟုန်ကျစ်နှင့်အတူ ရောက်လာသည်။

သူတို့သည် အမဲသတ်သမားများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့၏ညီမက တခြားသူများကို ဝက်သတ်ခိုင်းစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

လူနှစ်ယောက်သည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာပြီး မိန်ရှီနှင့် အခြားသူများနှင့် စကားပြောဆိုကြသည်။ အပြင်ဘက်တွင် လုမင်ဟိုင်တို့ သားအဖသည် ဝက်သားစားရန် လာရောက်သည့် ရွာသားများနှင့်အတူ ပြင်ဆင်နေကြသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ရွာမှလူများသည် ဝက်သားစားပွဲသို့ သူတို့၏ဆွေမျိုးများနှင့် ရင်းနှီးသည့် လူများကို ဖိတ်ကြားကြသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဒုတိယအိမ်က လူပိုများများကို ဖိတ်ကြားရန် ပြင်ဆင်သည်။ နောက်ဆုံးအကြိမ် ဖေမိသားစုက ပြဿနာရှာသောအခါ ရွာသားများစွာသည် သူတို့ကို ကူညီရန် လာခဲ့သည်။ လုမင်ဟိုင်သည် လူတိုင်းကို ကျေးဇူးတင်ချင်သည်။ ထို့ကြောင့် ယနေ့တွင် ဝက်သားအားလုံးကို ချက်ပြုတ်ရန် စီစဉ်သည်။ မိသားစုအတွက် လုံလောက်ရုံသာ ချန်ထားသည်။

80 03

ကျေးလက်ဒေသမှလူများသည် အများအားဖြင့် ပေးကမ်းမှုရှိကြသည်။ ဒီလိုဆိုမှသာ နောက်ပိုင်းတွင် ကိစ္စများရှိလာသောအခါ လူများက လာကူညီကြမည်။ လုမိသားစု ဒုတိယအိမ်သည် တာ့ရှီရွာတွင် အဘယ်ကြောင့် ဂုဏ်သတင်းကောင်း ရသည် ဆိုလျှင် သူတို့သည် ရိုးသားပြီး စနစ်တကျ ပြုလုပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် ဒုတိယအိမ်၏ခြံဝင်းရှေ့တွင် အလွန်ဆူညံနေသည်။ ယောက်ျားအများစုသည် စုဝေးနေကြသည်။ လူတိုင်းက စကားပြောဆိုပြီး ဝက်ကို ကြိုးချည်ပြီး သစ်ပင်တစ်ပင်တွင် ဆွဲထားသည်။ အချို့က ဘေးတွင် ရပ်လျက် သူတို့၏ဘေးမှလူများနှင့် စကားပြောပြီး ဝက်သတ်ခြင်းကို ကြည့်ကြသည်။

ဝက်ကို ကြိုးချည်ပြီးနောက် ဝက်မွေးများကို ဖယ်ရှားရမည်။ ဤအလုပ်က ကျွမ်းကျင်သူမှသာ လုပ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

မိန်တာ့ဟူသည် သူ၏ဒုတိယသား မိန်ဟုန်ကျစ်ကို အပြင်သို့ သွားစေသည်။ မိန်ဟုန်ကျစ်သည် ဝက်သတ်ဓား တစ်လက်ကို ကိုင်ပြီး ခြံဝင်းအပြင်သို့ သွားသည်။ လုကွမ်းကျိသည် ဝူလန်ကို ဝက်သတ်ခြင်းကို သွားကြည့်ရန် ဆွဲခေါ်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ကြောက်တတ်သဖြင့် သူမ၏အခန်းတွင် ပုန်းနေသည်။

အပြင်ဘက်မှ ဝက်သတ်ပြီးပြီဟု လူများက အော်သောအခါမှ သူမသည် အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။

ဤအချိန်တွင် ခြံဝင်းထဲတွင် သံဒယ်အိုးကြီးနှစ်လုံး ရှိသည်။ ဒယ်အိုးများကို ယာယီ ရွှံ့မီးဖိုပေါ်တွင် တင်ထားပြီး အောက်တွင် ထင်းဖြင့် မီးရှို့ထားသည်။ ဒယ်အိုးထဲမှ ရေများ ဆူပွက်နေပြီ။ မိန်ရှီသည် ကူညီရန် လာသည့် အမျိုးသမီးအနည်းငယ်နှင့်အတူ ဝက်သားကို ပြင်ဆင်နေသည်။ အခြားအမျိုးသမီးအနည်းငယ်ကတော့ အာလူး၊ ဂေါ်ဖီထုပ်၊ မုန်လာဥ၊ ပဲပိစပ်အဖတ်များကို ဆေးကြော၊ လှီးနေကြသည်။

ဝက်သားစားပွဲသို့ ဖိတ်ကြားခံရသည့်အိမ်များသည် အများအားဖြင့် အိမ်နီးချင်းများက ကူညီရန် လာကြသည်။ သူတို့က အလကားစားခြင်း မဟုတ်ပေ။

ကွေ့အယ်သည်လည်း ကူညီနေသည်ကို မြင်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် လမ်းလျှောက်သွားသည်။ သူမသည် ဂေါ်ဖီထုပ်တစ်ထုပ်ကို ယူပြီး အချပ်ချပ် ဖြတ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဆေးကြောပြီး ဒယ်အိုးထဲသို့ ထည့်ရန်ဖြစ်သည်။

“ဘာလို့ သောင်းအာနဲ့ ယောင်အာတို့ မလာတာလဲ” လုကျောင်းယွဲ့သည် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ပြီး မေးသည်။

ကွေ့အယ်၏အမေသည် ရောက်လာပြီး အမျိုးသမီးများအုပ်စုတွင် ကူညီနေသည်။

“ကလေးနှစ်ယောက်က ဘာမှ မကူညီနိုင်ဘူး၊ ဘာလို့ လာရမှာလဲ” ကွေ့အယ်သည် ပါးစပ်က ပြောရင်း လက်က အလုပ်ဆက်လုပ်နေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏သူငယ်ချင်းကို ကြည့်ပြီး သူမ၏လက်ထဲမှ ဂေါ်ဖီထုပ်ကို ယူလိုက်သည်။ “မြန်မြန် ပြန်သွား၊ မင်းညီမနှစ်ယောက်ကို ခေါ်ခဲ့”

ကွေ့အယ်သည် မလှုပ်ရှားဘဲ ထိုင်နေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘဲ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ကွေ့အယ်၊ ဘာလို့ ဒီလောက် ခပ်တန်းတန်း ဖြစ်နေတာလဲ၊ ဒီနေ့ ငါတို့အိမ်မှာ လူအများကြီး ရှိတယ်၊ ကလေးနှစ်ယောက်အတွက်တော့ ဘာမှ ပိုမလိုပါဘူး၊ ငါ့အဖေက ဒီနေ့ ရွာသားတွေကို ဝက်သားကျွေးချင်တာ”

“မင်းအဖေက ရွာသားတွေကို ဝက်သားကျွေးချင်တာက အဲဒီနေ့က လူအများကြီး လာကူညီခဲ့လို့ပါ၊ ငါတို့မိသားစုက အဲဒီတုန်းက ဝေးနေတော့ မလာခဲ့ဘူး”

“ဒါဆို ငါတို့နှစ်ယောက်က ခင်မင်ရင်းနှီးကြတယ်၊ ငါက မင်းညီမနှစ်ယောက်ကို ဖိတ်လို့ မရဘူးလား” ကွေ့အယ်သည် ဆက်ပြီး မလှုပ်ရှားသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် မျက်နှာကို တင်းမာဟန်ဆောင်ပြီး ပြောသည်။ “မင်းသာ ဒီလို ခပ်တန်းတန်း ဆက်ဖြစ်နေရင် ငါ မင်းနဲ့ သူငယ်ချင်း မလုပ်တော့ဘူး”

ကွေ့အယ်သည် လုကျောင်းယွဲ့ကို မနိုင်တော့သဖြင့် အိမ်သို့ ပြန်သွားသည်။

ခဏအကြာတွင် သောင်းအာနှင့် ယောင်အာတို့ကို ခေါ်လာသည်။

ယောင်အာသည် ငယ်သေးသဖြင့် ကလေးငယ်များနှင့် ကစားစေသည်။ သောင်းအာကတော့ စကားနားထောင်သည်။ သူမသည် အစ်မဖြစ်သူနှင့်အတူ ကူညီသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ပြုံးသည်။

80 04

ဝက်သားအားလုံးကို လှီးဖြတ်ပြီးသောအခါ မိန်ရှီသည် အဝတ်ဟောင်းများနှင့် အင်္ကျီများကို ဝတ်ဆင်ပြီး သံဒယ်အိုးကြီးရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။ နောက်ထပ် ဒယ်အိုးတစ်လုံးရှေ့တွင်တော့ ခန္ဓာကိုယ်ထွားကြိုင်းသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ကြီးမားသည့် သံပြားချောင်းကို ကိုင်ထားသည်။ ဤသံပြားချောင်းများသည် သာမန်အိမ်သုံးပစ္စည်းများ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့သည် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ထားသည့် သံပြားများသာ ဖြစ်ကြသည်။ လူများစွာကို ဝက်သားကျွေးနိုင်ရန် ဒယ်အိုးသည် ကြီးရမည်။ ချက်ပြုတ်သည့် ကိရိယာများလည်း ကြီးရမည်။

ဒယ်အိုးကို ပူအောင် ပြုလုပ်ပြီးနောက် လူနှစ်ဦးသည် လှီးထားသည့်ဝက်သားများကို ဒယ်အိုးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ဖုတ်ဖုတ်၊ ဖုတ်ဖုတ် အသံနှင့်အတူ ဝက်သားနံ့က ထွက်လာသည်။

ဝက်သားကို အရင်ဆုံး ချက်ရမည်။ ဒီလိုဆိုမှသာ ဝက်သားဟင်းက အရသာရှိမည်။ ထို့ကြောင့် လူနှစ်ဦးသည် ဒယ်အိုးထဲမှ ဝက်သားကို သံလှော်ချောင်းကြီးများဖြင့် ဆက်တိုက် မွှေပေးသည်။ ဝက်သားအနည်းငယ် အဝါရောင် သန်းလာသောအခါ ကြက်သွန်နီ၊ ဂျင်း၊ ကြက်သွန်ဖြူနှင့် ငရုတ်သီးခြောက်များကို ထည့်သည်။ နောက်ထပ် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်အနံ့က ပေါ်လာပြီး စကားပြောနေသည့် လူများအားလုံးသည် ဤနေရာကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် စားသောက်မှုအပေါ် အလွန် စိတ်မဝင်စားသူ မဟုတ်ပေ။ ဤအချိန်တွင် သူမသည်လည်း ဆာလောင်လာသည်။

ခဏကြာ မွှေလှော်ပြီးနောက် ပဲငံပြာရည်ကို ထည့်သည်။ ထို့နောက် အသားကို ဖုံးလွှမ်းနိုင်ရန် ရေထည့်ပြီး ဆူပွက်အောင် ထားသည်။ ခဏအကြာတွင် အေးခဲနေသည့် ဝက်သွေးကို အချပ်ချပ် လှီးပြီး ထည့်သည်။ ပဲပိစပ်အဖတ်များကိုလည်း အတုံးများ လှီးပြီး ထည့်သည်။ ဤနှစ်မျိုးလုံးသည် အချိန်အကြာကြီး ချက်ရသည်။ အချိန်ကြာကြာ ချက်လေ အရသာရှိလေ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ဒယ်အိုးကြီး၏ထက်ဝက်ကို ရေဖြည့်ပြီး ဆားကြမ်းအနည်းငယ် ထည့်ကာ ဆယ်မိနစ်ခန့် ချက်ပြုတ်သည်။ ထို့နောက် အာလူးအချပ်များ၊ ဂေါ်ဖီထုပ်၊ မုန်လာဥနှင့် သန့်ရှင်းထားသည့် ဝက်ခါး၊ ဝက်နှလုံး၊ ဝက်အဆုတ်များကို ထည့်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ချက်ပြုတ်သည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အသားနံ့နှင့်အတူ ဂေါ်ဖီထုပ်၏အနံ့က ထွက်လာသည်။ လူတိုင်းသည် သူတို့၏တံတွေးများကို မျိုချလိုက်ကြသည်။ ခြံဝင်းအပြင်ဘက်မှ ကလေးငယ်များသည် ကစားခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး ဝိုင်းကြည့်ကြသည်။

“အနံ့က တကယ်ကောင်းတယ်၊ ငါ အချိန်မှန် ရောက်လာတယ်”

ခြံတံခါးအပြင်ဘက်မှ လူတစ်ဦးက ပြောသည်။ စကားပြောသံနှင့်အတူ လူနှစ်ဦး ဝင်လာကြသည်။ သူတို့မှာ မိန်ကျွမ်းယီနှင့် ဟန်ကျင်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။

“အစ်မကြီးက ဒီနေ့ ဝက်သတ်မယ်ဆိုတာ ငါ သိတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါ အချိန်မှန် ရောက်လာတာ”

မိန်ရှီသည် သူ့ကို ပြောလိုက်သည်။ “ဝက်သားဟင်း မစားဖူးတဲ့ပုံစံနဲ့ ပြောနေတယ်” သူမသည် အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်သည်။ ဘာအလုပ်မှ မကျန်တော့ပေ။ ဟင်းကျက်သည်နှင့် စားနိုင်ပြီ။

“အစ်မကြီးက ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြိုက်ဆုံးဟင်းကို မသိဘူးလား” မိန်ကျွမ်းယီသည် ပြုံးသည်။

မိန်ရှီသည် သူ့ကို လာကြိုပြီး ဟန်ကျင်းကို နှုတ်ဆက်သည်။ “ဟန်မောင်လေး၊ အိမ်ကို ရောက်လာပြီ၊ လာထိုင်ပါ၊ ငါ ဟင်းအနည်းငယ် ထပ်ကြော်ပေးမယ်၊ မင်းတို့ နှစ်ယောက် ဆာရင်လည်း ယွဲ့အာကို အရင်ဆုံး ခပ်ကျွေးခိုင်းလိုက်”

ထိုအချိန်တွင် ခြံဝင်းက ဆူညံနေသည်။ သူအစ်မ၏အိမ်ဖြစ်သဖြင့် မိန်ကျွမ်းယီသည် မခက်ခဲပေ။ သူသည် မိန်ရှီကို သူ၏အလုပ်ကို လုပ်ခိုင်းပြီး သူနှင့် ဟန်ကျင်းတို့သည် နေရာတစ်ခုကို ရှာပြီး ရပ်နေကြသည်။ သူတို့သည် အခန်းထဲသို့ မဝင်ကြပေ။

ဝက်သားဟင်းသည် မကြာမီ ကျက်သွားသည်။

လူများစွာရှိသဖြင့် စားပွဲများနှင့် ထိုင်ခုံများ မရှိပေ။ လူတိုင်းသည် သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်ပန်းကန်နှင့် ဇွန်းများကို ယူလာပြီး သံဒယ်အိုးထဲမှ ဝက်သားဟင်းကို ခပ်ယူပြီး စားကြသည်။ အချို့က ရပ်လျက်၊ အချို့က ထိုင်လျက်၊ ပုံစံမျိုးစုံဖြင့် ရှိကြသည်။ အချို့က ကောင်းမွန်သည်ဟု အော်ဟစ်ပြီး အချို့က ပူသဖြင့် နှာရည်များ ထွက်နေသော်လည်း စားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အချို့အမျိုးသမီးများက လူများစွာရှေ့တွင် စားရန် ရှက်ကြသဖြင့် ဟင်းတစ်ပန်းကန်ကို ယူပြီး အိမ်သို့ ပြန်ယူသွားကြသည်။

ကလေးငယ်များစွာကတော့ ပန်းကန်သေးသေးလေးများနှင့် လာကြသည်။ လူကြီးများက ပူမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် တစ်ဝက်ပဲ ထည့်ပေးသည်။ ခဏအကြာတွင် သူတို့က စားပြီး ဒယ်အိုးကြီးဆီသို့ ပြန်လာကြသည်။ သူတို့၏အမေများသည် သူတို့၏သားသမီးများက စားလိုစိတ် ပြင်းပြသည်ဟု လူများက ပြောမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူတို့ကို ဆဲဆိုကြသည်။ သို့သော် အမှန်တကယ် ဆဲဆိုခြင်း မဟုတ်ပေ။ ပုံစံသာ လုပ်ပြ ကြသည်။ ကလေးငယ်များကလည်း ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပြည့်နေသည့် ပန်းကန်များကို ယူပြီး တစ်နေရာသို့ သွားစားကြသည်။

ဝူလန်သည်လည်း ထိုကလေးများထဲတွင် ပါဝင်သည်။ သူ၏ပါးစပ်က ပြည့်နေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဤမြင်ကွင်းကို ပြုံးပြီး ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ဘဝဟောင်းမှ အရိပ်များသည် ဝေးကွာသွားပြီ ဖြစ်သည်။ တကယ်ကောင်းပါတယ်၊ နောက်ပိုင်းမှာ ပိုကောင်းလာလိမ့်မယ်။

“ယွဲ့အာလေး၊ ဦးလေးငယ်အတွက် တစ်ပန်းကန် ခပ်ပေးပါဦး” မိန်ကျွမ်းယီသည် အိမ်ခေါင်မိုးအောက်မှ ခေါ်သည်။

80 05

လုကျောင်းယွဲ့သည် သောင်းအာအတွက် ဟင်းခပ်ပေးနေသည်။ သူမသည် ပန်းကန်ထဲတွင် အသားများ ပိုများသည့်နေရာကို ရွေးသည်။ သူမသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဟုတ်ကဲ့ဟု အော်ပြီး ပန်းကန်ကို သောင်းအာအား ပေးလိုက်သည်။ သူမသည် မီးဖိုချောင်သို့ သွားပြီး ပန်းကန်ယူသည်။

တကယ်တော့ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဟန်ကျင်းကို အစကတည်းက မြင်သည်။ သို့သော် ရှက်သဖြင့် တစ်ချက်ပင် မကြည့်ဝံ့ပေ။ ဦးလေးငယ်က တစ်ပန်းကန်သာ ခပ်ခိုင်းခဲ့သော်လည်း တစ်ပန်းကန်တည်းတော့ မဟုတ်နိုင်ပေ။

မိန်ရှီသည် မီးဖိုချောင်တွင် အလုပ်များနေသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမကို နှုတ်ဆက်ပြီး ပန်းကန်နှစ်ခုကို ယူပြီး ထွက်သွားသည်။

ဟင်းနှစ်ပန်းကန် ခပ်ပြီးသည်နှင့် သူမသည် ဦးလေးငယ်တို့အား မည်သို့ပေးရမည်ကို စဉ်းစားနေသည်။ မိန်ကျွမ်းယီသည် လာပြီး ပန်းကန်ကို ယူသည်။ သူသည် လုကျောင်းယွဲ့၏လက်ထဲမှ ဇွန်းတစ်စုံကို ယူပြီး ထိုနေရာတွင်ပင် စားသည်။

ဟန်ကျင်းသည် သူ့နောက်သို့ မလိုက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးကို မကြိုက်ပေဟု လုကျောင်းယွဲ့ တွေးသည်။ သူမသည် တုံ့ဆိုင်းပြီး ကျန်တစ်ပန်းကန်ကို ကိုင်ပြီး သူ၏ဘေးသို့ လျှောက်သွားသည်။

“ဦးလေးကျင်းဇီ၊ စားပါ” သူမသည် ပန်းကန်နှင့် ဇွန်းကို ကမ်းပေးသည်။

“ဘာလို့ မင်း မစားတာလဲ”

“လူအများကြီး ရှိတယ်၊ ကျွန်မ နောက်မှ စားပါ့မယ်”

ဟန်ကျင်းသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ သူသည် အခြားသူများကဲ့သို့ ချက်ချင်း မစားပေ။ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ စားခြင်းမရှိသည်ကို မြင်သောအခါ မေးသည်။ “ဘာလို့ မစားတာလဲ၊ အရသာ မရှိလို့လား”

သူသည်လည်း သူမကဲ့သို့ လူအများရှေ့တွင် စားရန် မကြိုက်သည်ဟု သူမ တွေးသည်။ “ဒါဆို အခန်းထဲမှာ သွားစားပါ၊ ဒီမှာက လူတွေ ပိုများတယ်၊ အရင်ဆုံး စားလိုက်ပါ၊ နောက်မှ ဟင်းတွေ ထပ်ကြော်ပေးပါ့မယ်”

“မလိုဘူး”

ဟန်ကျင်းသည် ခေါင်းခါပြီး စားသည်။

တစ်လုပ် စားပြီးသည်နှင့် ထိုရင်းနှီးသည့်အရသာသည် သူ၏စိတ်ထဲသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူသည် ဝက်သားဟင်းကို နှစ်ပေါင်းများစွာ မစားခဲ့ရပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် ရွာမှအိမ်တိုင်းတွင် ဝက်မွေးကြသည်။ ဝက်သားဟင်းက အရှားအပါး မဟုတ်ပေ။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဟန်မိသားစုခြံတွင် နေထိုင်သည့်အချိန်က သူ တစ်ကြိမ်ပင် မစားရခဲ့ပေ။

ဤအကြောင်းကို တွေးသောအခါ ဟန်ကျင်းသည် သူ၏နှုတ်ခမ်းကို လှောင်ပြောင်စွာ ကွေးလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏မျက်လုံးများကို မော့ကြည့်သည်။ သူ၏ရှေ့မှ မိန်းကလေးကို ကြည့်ရင်း သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် နွေးထွေးမှုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူသည် နှစ်လုပ်၊ သုံးလုပ် ထပ်စားသည်။ ခဏအကြာတွင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တွင် ချွေးများ ထွက်လာသည်။

“အရသာရှိလား။ မလုံလောက်ရင် ကျွန်မ နောက်တစ်ပန်းကန် ခပ်ပေးမယ်”

ဟန်ကျင်းသည် တစ်ပန်းကန်လုံးကို အလျင်အမြန် စားသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့အတွက် နောက်တစ်ပန်းကန် ထပ်ခပ်ပြီး ယူလာသည်။ ထိုအချိန်တွင် မိန်ကျွမ်းယီသည် ပန်းကန်ကို ကိုင်ပြီး လမ်းလျှောက်လာသည်။ “ဟန်ကျင်း၊ ငါ့ရဲ့ ယွဲ့အာလေးကို အလုပ်တွေ အများကြီး ခိုင်းနေတယ်”

ဟန်ကျင်းသည် ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘဲ ပြုံးသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် မျက်နှာနီမြန်းသွားသည်။ သူမသည် မင်းတို့စားပါဟု အလျင်အမြန် ပြောပြီး ထွက်သွားသည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် သူ့တူမ၏ကျောကို ကြည့်ပြီး ဟန်ကျင်းကို ပြောသည်။ “ယွဲ့အာလေးက ဘယ်လောက် စိတ်ထားကောင်းလဲဆိုတာ မင်း ခံစားရလား၊ ချည်သားဝတ်စုံလေးလိုပဲ” (TN: ချည်သားဂျာကင် ဆိုပြီး သုံးလေ့ ရှိပေမဲ့ ရှေးခေတ်နဲ့ လိုက်လျောညီထွေအောင် သုံးထားတာပါ။ လိမ္မာတဲ့ သမီးလေးတွေ ရှိတဲ့ အဖေတွေက ပြောလေ့ ရှိတဲ့ စကားပါ)

အရင်က သူငယ်ချင်းက ဤလို မေးခွန်းမျိုး မေးလျှင် သူ ဂရုမစိုက်ပေ။ သို့သော် ယနေ့တွင် ဘာဖြစ်သည်ကို မသိပေ။ သူသည် ခေါင်းညိတ်သည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် မျက်လုံးများကို မှေးကြည့်သည်။

ဘာကို တွေးနေသည်ကို မသိပေ။ သူသည် သူ၏သူငယ်ချင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး သူ၏ပန်းကန်ထဲမှ ဟင်းများကို ဆက်စားသည်။

ဒယ်အိုးထဲမှ ဟင်းများ ကုန်ခါနီးသောအခါ ရွာသားများအားလုံး ထွက်သွားကြသည်။ အိမ်အနည်းငယ်သာ ကျန်ပြီး ကူညီပေးကြသည်။ အလုပ်များအားလုံး ပြီးဆုံးသောအခါ မိန်ရှီသည် ကျန်ရှိနေသည့် ဝက်သားဟင်းများကို တစ်အိမ်စီ ထည့်ပေးသည်။ ထို့နောက်မှ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသည့် ယောက်ျားများကို အိမ်ထဲတွင် စားသောက်ရန် လာခိုင်းသည်။

80 06

ဝက်သားဟင်းအိုးကြီးတစ်လုံး၊ ဝက်သားနှင့်အတူ စားရန် ဟင်းအနည်းငယ်ကို ယောက်ျားများသည် အရက်သောက်ပြီး စားကြသည်။ အရက်မသောက်သူများကတော့ ဟင်းနှင့်အတူ ထမင်းစားကြသည်။ အိမ်ရှင်များ ဖြစ်သဖြင့် ဒုတိယအိမ်မှလူများသည် သိပ်မစားရသေးပေ။ ဝူလန်တစ်ယောက်သာ ဝက်သားစားချင်စိတ် ပြင်းပြသဖြင့် တစ်ပန်းကန်စားသည်။

စားသောက်ပြီးနောက် မိန်တာ့ဟူတို့ ဖခင်နှင့်သားတို့သည် အလုပ်များသဖြင့် ဦးစွာ ထွက်သွားသည်။ မိန်ကျွမ်းယီနှင့် ဟန်ကျင်းတို့သည်လည်း ထွက်သွားရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။

မသွားမီ ဟန်ကျင်းသည် အိမ်သာသို့ သွားသည်။ သူ ထွက်လာသောအခါ လုကွမ်းကျိကို တွေ့သည်။

လုကွမ်းကျိသည် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဦးလေးကျင်းဇီ၊ ကျွန်တော့်အစ်မက အစ်ကို့အတွက် အဝတ်အသစ် ချုပ်ပေးထားတယ်၊ ကျွန်တော် အစ်ကို့ရဲ့လှည်းပေါ်မှာ ထားခဲ့တယ်၊ မြန်မြန် သွားပြီး ဝှက်ထားလိုက်ပါ၊ ဦးလေးငယ်က မမြင်ပါစေနဲ့”

ဟန်ကျင်းသည် ပျော်ရွှင်သွားသည်။ သူသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ သူက သာမန်အတိုင်း ဟန်ဆောင်သည်။ သို့သော် သူ၏ခြေလှမ်းများက အလျင်အမြန် ဖြစ်နေသဖြင့် သူ၏စိတ်ခံစားချက်ကို မြင်နိုင်သည်။

ဟန်ကျင်းသည် ရှေ့သို့သွားသည်။ သူသည် ဧည့်ခန်းသို့ မဝင်တော့ဘဲ လှည်းရပ်ထားသည့် နေရာသို့ ဦးစွာ သွားသည်။

ပစ္စည်းများကို ထားပြီးနောက် သူသည် မိန်ကျွမ်းယီကို ခေါ်ရန် စဉ်းစားနေသည်။ မိန်ကျွမ်းယီသည် ပစ္စည်းထုပ်တစ်ထုပ်ကို ကိုင်ပြီး ထွက်လာသည်ကို သူ တွေ့သည်။ ဒုတိယအိမ်မှ ဇနီးမောင်နှံနှင့် နှုတ်ဆက်ပြီးနောက်မှ လူနှစ်ယောက်သည် လှည်းပေါ်သို့ တက်သည်။ လှည်းက ဒုတိယအိမ်မှ ထွက်သွားသောအခါ ဟန်ကျင်းသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးသည်။ “ဘာတွေ ကိုင်လာတာလဲ”

“ယွဲ့အာလေးက ငါ့အတွက် ချုပ်ပေးတဲ့အဝတ်” မိန်ကျွမ်းယီ၏ မျက်နှာတွင် ဂုဏ်ယူသည့် အမူအရာ ရှိသည်။

ဟန်ကျင်းသည် သူ့သူငယ်ချင်း၏မျက်နှာက စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာသည်။ သူသည် သူ့ကို သွားထိုးချင်သည်။ (စာစစ်သူ_အံမယ် တူမကို မရသေးဘူး။ သူက ထိုးချင်သေးတာ ဟိုက တင်းထားလိုက်မှဖြင့်)

လမ်းတွင် မိန်ကျွမ်းယီသည် မေးသည်။ “ဟေ့၊ ရန်ချင်ရှန်းဘက်ကို ဘယ်လို စုံစမ်းပြီးပြီလဲ”

ဟန်ကျင်း၏အမူအရာသည် တင်းမာလာပြီး သူ၏မျက်ခုံးမွေးထူများသည် တွန့်ချိုးသွားသည်။

“သံသယဖြစ်စရာ ဘာမှ မရှိသေးဘူး”

ရန်ချင်ရှန်းသည် ဝမ်နျန်ခရိုင်မှ ဖြစ်သည်။ ဟန်ကျင်းသည် ဝမ်နျန်ခရိုင်တွင် ဘာမဆို စုံစမ်းနိုင်သည်။ သူ စုံစမ်း၍ မရခြင်းက ရန်ချင်ရှန်းတွင် ဘာပြဿနာမှ မရှိလို့လား။

မိန်ကျွမ်းယီသည် ဤစိတ်ကူးကို ပြောသည်။

“သတိထားတာ ပိုကောင်းပါတယ်၊ ငါ ဆက်ပြီး စုံစမ်းနေတယ်၊ ရန်ချင်ရှန်းနဲ့ ပိုရင်းနှီးအောင် လုပ်ပြီး တစ်ခုခု ထူးခြားတာ ရှိမရှိ ကြည့်ပါ”

မိန်ကျွမ်းယီသည် ခေါင်းညိတ်သည်။

မိသားစုဝင်များအားလုံး အလုပ်များနေသဖြင့် မိန်ကျွမ်းယီသည် အလွန် အေးအေးလူလူ ရှိနေသည်။

သူသည် အိမ်တွင် မနေတတ်ပေ။ သူ ပြန်လာကတည်းက အိမ်တွင် အချိန်နည်းပြီး အပြင်တွင် အချိန်ပိုများသည်။

ဤတစ်နေ့တွင် သူသည် ကွမ်းကျီလောင်းကစားရုံ၏ နောက်ဖေးမှအိမ်သို့ ရောက်လာသည်။

သူ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ပြတင်းပေါက်နောက်မှ လူတစ်ဦးက သူ့ကို နှုတ်ဆက်သည်။

“အစ်ကိုမိန်၊ အစ်ကိုကြီးက အခု အရှေ့ဘက်မှာ ရှိတယ်”

မိန်ကျွမ်းယီသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ သူ မပြန်တော့ဘဲ အခန်းထဲသို့ ဝင်သည်။

အခန်းထဲတွင် စားပွဲဝိုင်းကြီးတစ်ခု ရှိသည်။ ဤအချိန်တွင် ယောက်ျား ခုနစ်၊ ရှစ်ယောက်သည် စားပွဲဝိုင်းကို ဝိုင်းပြီး ကစားနေကြသည်။ အခန်းထဲတွင် ခြေထောက်နံ့များ ရှိသည်။ သို့သော် လူတိုင်းက ယောက်ျားများဖြစ်သဖြင့် ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ကြပေ။

လောင်းကစားရုံတွင် အလုပ်လုပ်သည့်လူများသည် လောင်းကစားအကြောင်း နားလည်ကြသည်။ သို့သော် ဟန်ကျင်း၏လူများက လောင်းကစားရုံတွင် လောင်းကစား မလုပ်ကြပေ။ သူတို့က ပျင်းရိသောအခါ အတူတူ ကစားကြသည်။ အနိုင်အရှုံးက သူတို့ကြားတွင်သာ ဖြစ်သည်။ အနိုင်ရသူက ထမင်းဖိုးပေးရသည်။

80 07

မိန်ကျွမ်းယီသည် သူတို့နောက်တွင် ရပ်ပြီး ကစားခြင်းကို ကြည့်သည်။ လူတိုင်းက သူ့ကို ရင်းနှီးကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူ့ကို ကြည့်ရန် ခွင့်ပြုသည်။ အချို့က ဘယ်ကတ်ပြားကို ထုတ်သင့်သည်ကို အကြံဉာဏ် တောင်းသည်။ သူသည်လည်း အကြံဉာဏ်ပေးသည်။ သူ၏အကြံဉာဏ်ကြောင့် ထိုအမျိုးသားက အနိုင်ရသည်။ သူသည် ပျော်ရွှင်ပြီး မိန်ကျွမ်းယီ၏ အကြံဉာဏ် ကောင်းသည်ဟု ပြောသည်။

လူတိုင်းက အရေးမကြီးသည့် စကားများ ပြောနေပြီး ကစားနေကြသည်။ အချို့က မိန်ကျွမ်းယီကိုလည်း လာကစားရန် ခေါ်သည်။ သို့သော် သူသည် ခေါင်းခါသည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် အရာအားလုံးကို နားလည်သည်။ သူသည် ကစားတတ်သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူသည် အရာအားလုံးကို သုံးမိနစ်လောက်သာ စိတ်ဝင်စားသည်။ စိတ်ကုန်သွားသောအခါ သူ ထပ်ပြီး မထိတော့ပေ။

တစ်စုံတစ်ဦးက ဟန်ကျင်းကို လာကြည့်ခဲ့သည့် မိန်းကလေးအကြောင်း ပြောသည်။ ဤကိစ္စကို ပြောသောအခါ လူတိုင်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြပြီး ဆွေးနွေးကြသည်။

“မိန်းကလေးတစ်ယောက်က မင်းတို့ အစ်ကိုကြီးကို လာကြည့်ခဲ့တာလား” မိန်ကျွမ်းယီသည် ဘေးတွင် ထိုင်ပြီး ပဲလှော်များကို စားနေရင်း မေးသည်။

လူတစ်ဦးက ပြုံးပြီး ပြောသည်။ “ဒီအကြောင်းကို မင်း မသိသေးဘူးလား။ ကျွန်တော် လီအစ်ကိုဆီက ကြားတာ၊ အစ်ကိုကြီး နေမကောင်းဖြစ်တုန်းက မိန်းကလေးတစ်ယောက်က တမင်လာကြည့်ခဲ့တယ်လို့ ပြောတယ်၊ အဲ့လူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ အမြဲတမ်း ခန့်မှန်းနေကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သဲလွန်စမရှိဘူး၊ ဒါနဲ့ မင်း အစ်ကိုကြီးနဲ့ ဒီလောက်ခင်တာ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိလား”

အခြားလူတစ်ဦးက ထပ်ပြောသည်။ “ကျွန်တော် ကွမ်းအစ်ကိုဆီက ကြားတာ၊ အဲ့မိန်းကလေးကို လုကွမ်းကျိ ခေါ်လာတယ်လို့ ပြောတယ်၊ အဲ့ဒါ လုကွမ်းကျိရဲ့အစ်မတွေ ဒါမှမဟုတ် ဆွေမျိုးတွေ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ ခန့်မှန်းနေကြတယ်၊ ဒီအချက်က ဖြစ်နိုင်ခြေ အရမ်းများတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်”

“လုကွမ်းကျိလား…”

ထိုအချိန်တွင် လူတစ်ဦးက သတိဝင်လာပြီး ထိုလူ၏ခေါင်းကို ရိုက်သည်။ “ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ” သူသည် ထိုလူကို မျက်လုံးဖြင့် ကြည့်သည်။ ထို့နောက် လူတိုင်းသည် အဓိပ္ပါယ်ကို နားလည်ကြသည်။

လုကွမ်းကျိသည် အစ်ကိုမိန်၏တူ ဖြစ်သည်။ လုကွမ်းကျိ၏အစ်မများ သို့မဟုတ် ဆွေမျိုးများသည်လည်း အစ်ကိုမိန်၏ဆွေမျိုးများပင် ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် သာမန်အားဖြင့် မဆီမဆိုင်သည့်ဟာသများ ပြောတတ်ကြသော်လည်း သူငယ်ချင်းများ၏ ဆွေမျိုးများနှင့် ပတ်သက်ပြီး ဟာသ မလုပ်ကြပေ။

“အစ်ကိုမိန် စိတ်မဆိုးပါနဲ့၊ သူတို့က ဟာသလုပ်နေတာပါ၊ သူတို့က ပါးစပ်ပိတ်ပြီး စကား မပြောနိုင်တဲ့လူတွေ”

မိန်ကျွမ်းယီသည် ထရပ်သည်။ သူသည် လေပွေတစ်ခုကဲ့သို့ အခန်းထဲမှ ထွက်သွားသည်။

လူအနည်းငယ်သာ ကျန်ခဲ့ပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကြသည်။

“မင်းတို့ပြောတော့ ကွမ်းအစ်ကိုတို့ တကယ် ခန့်မှန်းတာ မမှန်ဘူးလား”

“အစ်ကိုကြီးက သစ္စာဖောက်ချင်နေတာလား။ အစ်ကိုမိန်ရဲ့အိမ်က မိန်းကလေး တစ်ယောက်ကို လှည့်စားခဲ့တာလား” (ထုံးစံအရဆိုရင် သူငယ်ချင်းရဲ့ အစ်မ ညီမတွေကို စောင့်ရှောက်ပေးကြလေ့ ရှိတာ ဆိုတော့ အဲလို မဟုတ်ဘူးဘဲ ဆက်ဆံရေး ရှိရင် သစ္စာဖောက်တယ်လို့ သုံးလို့ရတာမျိုးပါ)

“အစ်ကိုကြီးက အဲ့လိုလူ မဟုတ်ပါဘူး၊ အမှန်တရား ဖြစ်ရင်တောင် လှည့်စားတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့အစ်ကိုကြီးက ချောတယ်၊ သူ့ကို ကြိုက်တဲ့မိန်းကလေးတွေ အများကြီးပဲ” ဤစကားကို ပြောသူက ဟန်ကျင်း၏သစ္စာရှိ နောက်လိုက်တစ်ဦးဖြစ်သည်။

တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့ကို လှောင်ပြောင်သည်။ “သွားပါ၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့အစ်ကိုကြီးကို ကြိုက်တဲ့လူတွေက အပန်းဖြေရုံက မိန်းကလေးတွေပဲ၊ အခြားမိန်းကလေးတွေ မရှိဘူး”

“မင်းတို့က ပိုပြီး မဆီမဆိုင် ဖြစ်နေပြီ၊ မြန်မြန် ရပ်လိုက်၊ အစ်ကိုကြီး ကြားရင် မင်းတို့ဒုက္ခ ရောက်လိမ့်မယ်”

ဟန်ကျင်းသည် တံခါးသို့ ဝင်လာသည်။ မိန်ကျွမ်းယီသည် မျက်နှာမည်းဖြင့် သူ၏အခန်းတွင် ထိုင်နေသည်ကို သူ တွေ့သည်။

“ဘာလို့ ဒီနေ့ လာတာလဲ။ တစ်ခုခု ရှိလို့လား”

“မင်း ရိုးရိုးသားသား ပြောပါ၊ မကြာသေးခင်က မကောင်းတဲ့အရာ တစ်ခုခု လုပ်ခဲ့လား”

ဟန်ကျင်း၏မျက်လုံးများက အရောင်တောက်လာသည်။ သူသည် မေးလိုက်သည်။ “ဘာ မကောင်းတဲ့အရာလဲ”

သူသည် သူ၏သူငယ်ချင်းက နောက်ကြာမှ သိလိမ့်မည်ဟု တွေးထားခဲ့သည်။ သူသည် ဤမျှ စောစော သိလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

“မင်းက ရှောင်ကွမ်းကို သွားမေးစေချင်တာလား။ တစ်ခုခု မှားနေတယ်ဆိုတာ ငါ အစကတည်းက သတိထားမိသင့်တယ်၊ ပြောစမ်း၊ မင်း ဘယ်တုန်းက ငါ့ရဲ့ယွဲ့အာလေးကို လှည့်စားခဲ့တာလဲ”

မိန်ကျွမ်းယီသည် ပိုပြီး ဒေါသထွက်လာပြီး ဆဲဆိုတော့သည်။

“ဟန်ကျင်း၊ မင်းက အသက်ကြီးနေပြီ၊ ငါ့ရဲ့ ယွဲ့အာလေးကို တောင်မှ စိတ်ကူးရှိဝံ့တယ်၊ ငါ့ယွဲ့အာလေးက ဘယ်လောက် အပြစ်ကင်းလိုက်သလဲ။ မင်း ရိုးရိုးသားသား ပြော၊ မင်း ဘယ်တုန်းက စိတ်ကူးခဲ့တာလဲ”

******