အခန်း (၇၇-၇၈)

အခန်း 77 သံသယဝင်ခြင်း၊ တုမုဆိုးမ၏ မြေရောင်းခြင်း

မိန်ကျွမ်းယီနဲ့ ဟန်ကျင်းတို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ အမေမိန်နဲ့ သမီးတို့နှစ်ယောက်သည် အိပ်ယာပေါ်မှာ ပြန့်ကျဲနေသော ပစ္စည်းများကို ကြည့်နေကြသည်။ ဤပစ္စည်းများ အားလုံးသည် မိန်ကျွမ်းယီက တောင်ပိုင်းမှ ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အမေမိန်နှင့် လုမင်ဟိုင်တို့အတွက် ပေးရန် ပစ္စည်းများ ရှိသလို၊ လုကွမ်းယီ၊ လုကွမ်းကျိနှင့် ဝူလန်တို့အတွက် ပစ္စည်းများလည်း ပါဝင်သည်။ သို့သော် အများစုမှာ လုကျောင်းယွဲ့အတွက် ဖြစ်သည်။ မိန်မိသားစုတွင် သမီးနည်းသောကြောင့် ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ဦးလေးနှင့် တူမလေးသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ရင်းနှီးသောကြောင့်ဖြစ်စေ၊ မိန်ကျွမ်းယီသည် အရသာရှိသော အစားအစာများ သို့မဟုတ် ဆော့ကစားရန် ပစ္စည်းတစ်ခုခုကို တွေ့သည့်အခါတိုင်း၊ သူသည် သူ့တူမလေးအတွက် ယူဆောင်လာရန် မမေ့ခဲ့ပေ။

ယခုတစ်ကြိမ် လုကျောင်းယွဲ့အတွက် ယူဆောင်လာခဲ့သော ပစ္စည်းများတွင် ပိုးသားအဝတ် နှစ်ခုနှင့်အတူ၊ ပန်းပွင့်ပုံဆံထိုးများ၊ နားဆွဲများ၊ ဆံထိုးများနှင့် မိတ်ကပ်ပစ္စည်းများ စသည့် အသေးစားပစ္စည်းများပါရှိသော သေတ္တာတစ်လုံးလည်း ပါဝင်သည်။ ထိုပစ္စည်းများသည် တန်ဖိုးရှိလှသည်တော့ မဟုတ်၊ သို့သော် သူတို့သည် အလွန်လှပပြီး မြောက်ပိုင်းဒေသတွင် မတွေ့ရသော ပုံစံများ ဖြစ်ကြသည်။

အမေမိန်က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ “နောင်ကို မင်းရဲ့ဦးလေးငယ်ကို လက်ထပ်တဲ့သူကတော့ တကယ်ကို ကံကောင်းမှာပဲ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ ၎င်းသည် အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။

*** ***

တာ့ရှီးရွာမှ ထွက်လာချိန်တွင် ညနေစောင်းနေပြီဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ဆောင်းရာသီဖြစ်သောကြောင့် ညသည် ပို၍စောစော မှောင်သည်။ ကံကောင်း ထောက်မစွာဖြင့်၊ ဟန်ကျင်းသည် မြင်းလှည်းကို ညဘက် မောင်းဖူးသောကြောင့်၊ လှည်းခေါင်မိုးပေါ်တွင် ဆွဲထားသော မီးအိမ်နှစ်လုံးက ရှေ့လမ်းကို အလင်းရောင်ပေးနေသည်။

မြင်းလှည်းပေါ်တွင်၊ မိန်ကျွမ်းယီသည် လှည်းတွင်းထဲတွင် ခွေ၍ထိုင်နေပြီး လှည်းတံခါးကို ခပ်ဟဟလေးသာ ဖွင့်ထားကာ ဟန်ကျင်းနှင့် စကားပြောနေသည်။

“မင်း ရိုးရိုးသားသား ငါ့ကို ပြောစမ်း၊ ငါ့အစ်မရဲ့မိသားစုအကြောင်း ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် အသေးစိတ် သိနေတာလဲ”

ဟန်ကျင်းသည် မိန်ကျွမ်းယီ ဤသို့မေးလိမ့်မည်ကို သိနှင့်နေပြီးဖြစ်သည်။ သူ့သူငယ်ချင်း၏ အာရုံခံစားမှုသည် အမြဲတစေ ထူးခြားလွန်းလှသည်။

သူသည် မည်သည့်အရာကိုမှ မဖုံးကွယ်ခဲ့ဘဲ၊ ဒုတိယအိမ်ထောင်စုနှင့် သူ့အကြား ဆက်ဆံရေးအကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။

တူဖြစ်သူသည် မိသားစုအတွက် ငွေရှာရန် ကုန်ပစ္စည်း ပို့ဆောင်ရေးဌာနတွင် အလုပ်ကြမ်း လုပ်ရခြင်း၊ နောက်ဆုံးတွင် ဟန်ကျင်းက သူ့ကို လောင်းကစားရုံတစ်ခုတွင် အလုပ်ရှာပေးခြင်း၊ နှင့် တူမဖြစ်သူသည် သူမ၏အစ်ကိုအတွက် လက်ထပ်ရန် ငွေစုပေးနိုင်ရန် ပန်းထိုးပစ္စည်းများကို ရောင်းချရခြင်း စသည်တို့ကို ကြားရသောအခါ၊ မိန်ကျွမ်းယီသည် စိတ်မချမ်းမြေ့စွာဖြင့် ကျိန်ဆဲပြောဆိုလိုက်သည်။ “ဒီ လုမိသားစုက တကယ်ကို အရိုင်းအစိုင်း ဆန်တာပဲ။ ကံကောင်းလို့ ငါ့အစ်မတို့ အိမ်ခွဲနေကြပြီ။ အခုဆို သူတို့ဘဝက ပိုကောင်းလာတော့မှာပဲ”

ထို့နောက် သူက ဆက်မေးလိုက်သည်။ “ဒီလောက်ပဲလား”

ဟန်ကျင်းသည် ခပ်တည်တည်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “မဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်ရဦးမှာလဲ”

မိန်ကျွမ်းယီသည် လှည်းတွင်းမှ ထွက်လာပြီး ဟန်ကျင်းကို တံတောင်နှင့် တွန်းလိုက်သည်။ “သူငယ်ချင်းကောင်း၊ သစ္စာရှိတဲ့ သူငယ်ချင်း၊ ငါ့အစ်မမိသားစုကို ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်တယ်။ ငါ မင်းကို ကယ်တင်ခဲ့တာ တကယ်ကို အချည်းနှီး မဖြစ်ခဲ့ဘူး၊ အဲ့ဒီတုန်းက ဒီလုပ်ရပ်က တန်ဖိုးရှိလွန်းတယ်”

သူ့သူငယ်ချင်း၏ လှောင်ပြောင်မှုကြောင့် ဟန်ကျင်းသည် သနားစရာကောင်းစွာ ပြုံးလိုက်ရသည်။

77 02

ဤကယ်ဆယ်ရေးအကြောင်း ပြောရလျှင် ရှည်လျားသော ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ရှိသည်။

ဟန်ကျင်းသည် ဝမ်နျန်ဒေသသို့ စရောက်ချိန်တွင်၊ သူ့ကိုယ်သူ ရပ်တည်နိုင်ရန် ဆိပ်ကမ်းတွင် အလုပ်ကြမ်းလုပ်ခဲ့ရသော်လည်း အခြားသူများ၏ ဖယ်ကျဉ်ခံရပြီး ဒေသခံ လူဆိုးဂိုဏ်း၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် ဆယ်ကျော်သက်လေး တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သောကြောင့် ခံနိုင်ရည်ရှိရန် မသိခဲ့ပေ။ ထိုအနိုင်ကျင့်မှုများကို တော်လှန်ရန်၊ သူသည် ထိုအုပ်စုနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့သည်။ သူတစ်ဦးတည်း၊ သူတို့က အုပ်စုလိုက် ဖြစ်သောကြောင့် အဆိုးဆုံးအချိန်များတွင် သူသည် ထွက်လာသည်နှင့် လိုက်လံရိုက်နှက်ခြင်း ခံခဲ့ရပြီး၊ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သည့် အချိန်တွင် ဘုရားကျောင်းပျက်တစ်ရုံတွင် သေလုနီးနီးပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က သူ့ကို ကယ်တင်ခဲ့သူမှာ မိန်ကျွမ်းယီ ဖြစ်သည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် ငယ်ရွယ်ပြီး ပုန်ကန်တတ်သော အရွယ်ဖြစ်သောကြောင့်၊ မြို့တော်တွင် ပျော်စရာကောင်းသော အရာများရှိကြောင်း ကြားသိရပြီး တစ်ယောက်တည်း တိတ်တိတ်လေး ဝမ်နျန်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့်၊ သူသည် မြို့တော်သို့ အနည်းငယ်သာ ရောက်ဖူးပြီး ကလေးဘဝက သူ့အဖေနှင့် နှစ်ကြိမ်သာ ရောက်ဖူးသောကြောင့် လမ်းပျောက်သွားပြီး ဟန်ကျင်းရှိရာ ဘုရားကျောင်းပျက်သို့ ရောက်ခဲ့သည်။

ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာဖြင့် လဲလျောင်းနေသော ဆယ်ကျော်သက်လေးတစ်ဦးကို တွေ့ရသောအခါ၊ သူသည် အဘယ်ကြောင့် ထိုမျှပြင်းထန်စွာ အရိုက်ခံရသည်ကို သိချင်စိတ် ပြင်းပြခဲ့သည်။ ထိုသိချင်စိတ်ကြောင့် သူသည် ဟန်ကျင်းကို ကယ်တင်ခဲ့သည်။

ဟန်ကျင်းကို ကယ်တင်ရန် သူ၏ငွေအားလုံးကို သုံးစွဲခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က ဟန်ကျင်းသည် ၁၈ နှစ်၊ မိန်ကျွမ်းယီက ၁၄ နှစ်သာ ရှိသေးသည်။

နှစ်ယောက်စလုံး၏ ခင်မင်ရင်းနှီးမှုသည် ထိုအချိန်က စတင်ခဲ့ပြီး၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာလာပြီးနောက်၊ သူတို့သည် မိတ်ဆွေရင်းများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။

*** ***

ဟန်ကျင်းသည် မိန်ကျွမ်းယီကို လီဟွာလင်းသို့ ပို့ဆောင်ပေးပြီး လှည်းပေါ်မှ မဆင်းမီတွင် မိန်ကျွမ်းယီက ပြောလိုက်သည်။ “ဒီနေ့ ငါ တကယ်ကို ပင်ပန်းနေတယ်၊ ပြီးတော့ ငါ့အစ်မအိမ်မှာလည်း တစ်နေ့လုံး အချိန်ကုန်သွားပြီ၊ ငါ ဒီနေ့ အရင်ပြန်ပြီး နားလိုက်ဦးမယ်၊ မနက်ဖြန်ကျရင် မင်းဆီ လာခဲ့မယ်”

ဟန်ကျင်းသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး မြင်းလှည်းကို မောင်းထွက်သွားသည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ၊ မိသားစုဝင်များအားလုံး ပင်မအိမ်တွင် စုဝေးနေကြသည်။ လျူရှီသည် သူ့ကို ပွေ့ဖက်ပြီး ငိုကြွေးကာ အပြင်မှာ စားကောင်းသောက်ဖွယ်များ စားရရဲ့လားဟု မေးမြန်းနေသည်။

နောက်တစ်ရက်တွင် မိန်ကျွမ်းယီသည် ဟန်ကျင်းကို လာတွေ့သည်။

သူသည် စိတ်အားထက်သန်မှု အပြည့်ဖြင့်၊ ကောင်းကောင်း အိပ်ထားပြီး ကောင်းကောင်း စားထားပုံရသည်။

ထိုင်လိုက်သည်နှင့် သူသည် သူငယ်ချင်းကို တောင်ပိုင်းသို့ ခရီးစဉ်အကြောင်းနှင့် လုပ်ငန်းနှင့်ပတ်သက်သော အရာများကို လုမိသားစု ဒုတိယအိမ်ထောင်စုကို ပြောပြခဲ့သည်ထက် ပိုမိုအသေးစိတ်ပြောပြသည်။

“ဒီခရီးတစ်လျှောက်လုံး၊ တောင်ဘက်ကို သွားလေလေ ပိုမိုစည်ကားလေလေ ဆိုတာကို ငါ တွေ့ခဲ့ရတယ်။ ဟိုဘက်နဲ့ ယှဉ်ရင် ဒီဒေသက တကယ်ကို ဆင်းရဲတယ်” သူက ပြောသည်။

အပြင်လောကကို မမြင်ဖူးသူများသည် အပြင်လောကသည် မည်သို့ရှိသည်ကို ဘယ်သောအခါမှ သိမည်မဟုတ်ပေ။ ဝမ်နျန်ဒေသသည် အလွန်စည်ကားနေသော်လည်း၊ အပြင်လောကနှင့် ယှဉ်လျှင် ဘာမှမဟုတ်ပေ။

“နေရာတိုင်းကို ရောက်တိုင်း၊ ဒေသခံ ကုန်ဈေးနှုန်းတွေကို ငါ မေးခဲ့တယ်၊ တောင်ဘက်ကို သွားလေလေ စပါးစျေးက ပိုချိုသာလေလေပဲ၊ အထူးသဖြင့် ဆန်စျေးပေါ့။ ဒီမှာက ဆန်ကောင်း တစ်ပေါင်ကို လျံ ၃၀ ကျော်ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဆန်ပေါတဲ့ တောင်ပိုင်းမှာကတော့ ဆန်တစ်ပေါင်ကို လျံ ၁၀ လောက်ပဲ ရှိတယ်။ စပါးအထွက်နှုန်း ကောင်းတဲ့နှစ် ဆိုရင်တော့ စျေးက ပိုတောင်သက်သာသေးတယ်”

ဟန်ကျင်းသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ “မင်း စပါးလုပ်ငန်း လုပ်ချင်တာလား”

မိန်ကျွမ်းယီသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး သူ့သူငယ်ချင်းကို မဖုံးကွယ်ဘဲ ပြောပြသည်။ “ဆန်တင် မဟုတ်ဘူး၊ သကြားဖြူနဲ့ လက်ဖက်ခြောက်လည်း ပါသေးတယ်။ ငါတို့ဒီမှာ ရှားပါးတဲ့ အရာတွေက တောင်ပိုင်းမှာ ပေါများပြီး စျေးလည်း သက်သာတယ်။ အခုတော့ ဘာကြောင့် ကုန်သည်ကြီးတွေက အမြတ်အစွန်းများများ ရတာလဲဆိုတာ ငါ နားလည်ပြီ။ တောင်နဲ့မြောက်ကို ကုန်သွယ်တာဟာ စျေးနှုန်းကွာဟမှုကနေတင် အကျိုးအမြတ်တွေ အများကြီးရနိုင်တယ်။ ပိုးထည်နဲ့ တခြားအဝတ်အထည်တွေလည်း အတူတူပဲ။ ဒီမှာတော့ ပိုးပင်စိုက်ပျိုးတာနဲ့ ပိုးချည်ထုတ်လုပ်တာ မရှိတဲ့အတွက် ပိုးထည်စျေးက အလွန်ကို မြင့်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဟိုဘက်မှာတော့ သာမန်လူတွေတောင် ဝတ်ဆင်နိုင်တဲ့ ပစ္စည်းတွေပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ ငွေကြေးက အကန့်အသတ်ရှိပြီး ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်မရှိတာကြောင့် ကုန်ပစ္စည်းတွေ ပြန်ယူလာနိုင်ရင်တောင် ရောင်းစရာနေရာရှာရတာ ခက်ခဲတယ်။ ဒါပေမဲ့ စပါးမှာတော့ ဒီလိုစိုးရိမ်စရာ မရှိဘူး။ ဘယ်အချိန်မဆို စပါးက လိုအပ်နေတဲ့ပစ္စည်းဖြစ်တဲ့အတွက် ပြန်ရောက်တာနဲ့ အမြန်ရောင်းလို့ရတယ်။ ဒါဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ ငွေအရင်းအနှီးကို စိုးရိမ်စရာမလိုတော့ဘူး”

77 03

သူက ခဏရပ်ပြီး ဆက်ပြောသည်။ “တကယ်တမ်းတော့ ဆား၊ သံ၊ ပိုးထည်နဲ့ လက်ဖက်ခြောက်စတဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေက ပိုအမြတ်အစွန်းရတယ်။ ဆားနဲ့ သံကတော့ အစိုးရထိန်းချုပ်ထားတာကြောင့် ငါတို့ မထိတွေ့နိုင်ဘူး။ လက်ဖက်ခြောက်ကတော့ သိုလှောင်ရခက်ပြီး၊ ကုန်သည်ကြီးတွေက လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားတဲ့အတွက် ငါတို့ ဝင်လို့မရဘူး။ ပိုးထည်နဲ့ တခြားအထည်အလိပ်တွေကတော့ လုပ်လို့ရပေမဲ့ ငွေအရင်းအနှီး များလွန်းပြီး ရောင်းစရာနေရာလည်း ရှာရဦးမယ်။ ဒါကြောင့် အချိန်အကြာကြီး စဉ်းစားပြီးတဲ့နောက်၊ စပါးလုပ်ငန်းက အကောင်းဆုံးပဲလို့ ထင်တယ်။ မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ”

ဟန်ကျင်း၏ မျက်လုံးများ လက်သွားပြီး သူက “မင်း တစ်ခုခုကို စဉ်းစားဖူးလား။ စပါးဆိုတာ အမြဲတမ်း ထိခိုက်လွယ်တဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတစ်မျိုးပဲ။ မင်း အပြင်မှာရှိနေတုန်း ငါ့လူတွေကို လမ်းသွားလမ်းလာ ကုန်သည်တွေဆီကနေ စုံစမ်းခိုင်းထားတယ်။ ငါတို့ တာ့ချန်နိုင်ငံက အရမ်းကို ကျယ်ပြန့်တဲ့အတွက် ဘေးအန္တရာယ်ခံစားရတဲ့ နေရာတွေ အများကြီးရှိတယ်။ တကယ်လို့ ငါတို့ စပါးတစ်သုတ် တင်လာခဲ့ရင်၊ လမ်းခရီးမှာ ဘေးကင်းလုံခြုံမှု ရှိပါ့မလား”

လူတွေ တကယ် ဆာလောင်မွတ်သိပ်လာတဲ့အခါ ဘယ်လောက်အထိ ရူးသွပ်နိုင်လဲဆိုတာ သူ မြင်ဖူးသည်။

အရင်တုန်းကဆိုရင်၊ ဟန်ကျင်းသည် ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို စိတ်မပူခဲ့ပေ။ သူသည် သူ့ကိုယ်သူ အသိဉာဏ် အလွန်ကောင်းသောသူတစ်ဦးဟု မသတ်မှတ်ခဲ့ဘဲ၊ သူ့သူငယ်ချင်းလောက် ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်ခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် လုကျောင်းယွဲ့က အိပ်မက်နှင့် ပတ်သက်ပြီး သတိပေးခဲ့ပြီးနောက်၊ သူသည် ဤလုပ်ငန်းအပေါ် စတင်စိတ်ဝင်စားလာခဲ့သည်။ အမှန်တော့၊ စပါးကုန်သည်များ ငွေရှာနိုင်ကြောင်း လူတိုင်း သိကြသော်လည်း၊ တကယ်ကြီးကြီးမားမား လုပ်နိုင်သူ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် အရာများစွာနှင့် ပတ်သက်နေသောကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ ခိုင်မာသော နောက်ခံမရှိသူများ မလုပ်ရဲကြပေ။

မိန်ကျွမ်းယီသည် ကြောင်သွားသည်။ သူသည် ဤပြဿနာကို စဉ်းစားဖူးသော်လည်း၊ ဟန်ကျင်း ဤကိစ္စကို စိတ်ဝင်စားမည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူသည် ဟန်ကျင်းအား စီးပွားရေးတွင် ပိုမိုစိတ်ဝင်စားရန် အကြိမ်ကြိမ် ပြောဖူးသော်လည်း၊ ဟန်ကျင်းက စိတ်မဝင်စားဟန် ပြခဲ့သည်။ ယခုမှ ရုတ်တရက် ဘာကြောင့် စိတ်ဝင်စားလာရတာလဲ။

သူ့စိတ်ထဲက အတွေးများကို ဖယ်ရှားပြီး ဟန်ကျင်းကို ပြောလိုက်သည်။ “ဒါတွေတော့ ငါလည်း စဉ်းစားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့မှာ ငွေအရင်းအနှီး နည်းနည်းပဲ ရှိတယ်။ လုပ်နိုင်တဲ့ အရာက ဒါပဲရှိတယ်။ တခြားဟာတွေ လုပ်ရင် အမြတ်အစွန်း နည်းနည်းပဲရမှာဖြစ်ပြီး၊ ဒီခရီးအတွက်လည်း မတန်ဘူး။ ပြီးတော့၊ ဒီလုပ်ငန်းကို ဘယ်နှစ်ကြိမ်လောက် လုပ်နိုင်မယ်လို့ မင်းထင်လဲ။ ငါတို့မှာ ဒီလုပ်ငန်းကို အကြီးအကျယ် လုပ်နိုင်တဲ့ နောက်ခံမရှိဘူးဆိုတာ ငါ သိတယ်။ ငါတို့ အရင်းအနှီးလေး နည်းနည်းစုပြီးမှ တခြားတစ်ခုကို ပြောင်းလုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်တာပါ”

ဟန်ကျင်းသည် စဉ်းစားနေသည်။ မိန်ကျွမ်းယီ ပြောသည်မှာ အလွန်မှန်သည်။

အမြတ်အစွန်းများများရဖို့ ငွေအရင်းအနှီးများများ လိုသည်။ သူတို့မှာရှိတဲ့ ငွေနဲ့ဆိုရင်တော့ ကုန်ပစ္စည်း အနည်းငယ်သာ ပြန်သယ်လာနိုင်ပြီး၊ အမြတ်အစွန်းများများ မရနိုင်ပေ။ အခြားသေးငယ်သော ကုန်ပစ္စည်းများသည် ပို့ဆောင်ရေး၊ သိုလှောင်ရေးနှင့် ရောင်းစရာနေရာ ရှာရမည့် ပြဿနာများကြောင့် လုပ်ဆောင်ရန် ခက်ခဲသည်။ သို့သော် စပါးသည် ရိုးရှင်းသည်။ ပထမအချက်မှာ ၎င်းသည် စျေးသက်သာသည်။ သူတို့မှာရှိတဲ့ငွေနဲ့ စပါးတစ်သုတ်ယူလာရင် သုံးဆနီးပါး အမြတ်ရနိုင်သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ ၎င်းသည် ပျက်စီးလွယ်သည့် ကုန်ပစ္စည်း မဟုတ်သောကြောင့် လမ်းခရီးတွင် ပျက်စီးမှုမရှိနိုင်ပေ။ စိုစွတ်ပြီး ပုပ်သွားခြင်းကိုသာ သတိထားရန် လိုအပ်သည်။

တစ်ခုတည်းသော စိုးရိမ်စရာမှာ လမ်းခရီးတွင် ဘေးကင်းလုံခြုံမှုပင်။ ထို့အပြင် စပါးသည် လေးလံသောကြောင့် တောင်ဘက်မှ ပြန်သယ်လာရန် မလွယ်ကူပေ။

“ဒါဆို ဘယ်လို သယ်လာဖို့ စီစဉ်ထားလဲ” ဟန်ကျင်းက မေးလိုက်သည်။

မိန်ကျွမ်းယီက ပြုံးပြသည်။ “ရေလမ်းကြောင်းကနေ သယ်လာမှာ။ ဒီမှာ ဆိပ်ကမ်းနဲ့ မြစ်ကြောင်းရှိတယ် ဆိုတာ မမေ့နဲ့။ ရန်ချင်ရှန်းရဲ့ ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့အစည်းမှာ ရေကြောင်းပို့ဆောင်ရေးကွန်ယက်ရှိတယ်။ သူက သူတို့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေနဲ့အတူ ငါတို့ရဲ့ကုန်ပစ္စည်းတွေကိုလည်း အတူတူပို့ဆောင်ပေးမယ်လို့ ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက အမြတ်ရဲ့ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းကို လိုချင်တယ်”

၂၀ ရာခိုင်နှုန်းက အများကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကုန်ပစ္စည်းရှိရင်တောင် ပို့ဆောင်လို့ မရရင် အလဟဿပဲ။ ပို့ဆောင်ရေး ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်ရင် ဒါဟာ အဓိကပြဿနာတစ်ခုကို ဖြေရှင်းနိုင်တာပဲ။

ဒါပေမဲ့ ရန်ချင်ရှန်းလား။

77 04

ဟန်ကျင်းသည် ဤအမည်ကို သူ၏သူငယ်ချင်း၏ ပါးစပ်မှ အကြိမ်ကြိမ် ကြားနေရသည်ဟု ထင်နေသည်။

“နွေဦးရောက်ရင်၊ မြစ်ရေခဲတွေ အရည်ပျော်သွားပြီဆိုတာနဲ့ ရန်ချင်ရှန်းရဲ့ ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့အစည်းက တောင်ဘက်ကို သွားလိမ့်မယ်။ သူတို့က တစ်ယောက်တည်း မသွားဘဲ၊ အဖွဲ့အစည်းများစွာ ပူးပေါင်းပြီး သွားမှာ။ အဲ့ဒီမှာ သင်္ဘော ၄-၅ စီးလောက် ပါလာမယ်၊ သူက ငါတို့အတွက် သင်္ဘောပေါ်မှာ နေရာတစ်ခု ရှာပေးနိုင်လိမ့်မယ်။ ငါ တွက်ချက်ကြည့်ပြီးပြီ၊ ငါတို့မှာရှိတဲ့ ငွေနဲ့ဆိုရင် စပါးအများကြီး မသယ်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ် လုပ်တာဖြစ်တဲ့အတွက် ငါတို့လည်း အရမ်း လောဘမကြီးသင့်ဘူး”

“ဒီလူက ယုံကြည်စိတ်ချရလား”

မိန်ကျွမ်းယီသည် ကြောင်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ “မင်းက သူ ငါတို့ကို လိမ်လိမ့်မယ်လို့ စိုးရိမ်နေတာလား”

ဟန်ကျင်းသည် မဖုံးကွယ်ဘဲ ခေါင်းညိတ်သည်။ “ငါက ဒီကိစ္စက အရမ်းကို တိုက်ဆိုင်နေတယ်လို့ ထင်တယ်။ ဒီလောကမှာ လမ်းကြောင်းပေးတယ်၊ တောင်ဘက်ကို အခြေအနေသွားကြည့်ဖို့ ခေါ်သွားတယ်၊ ပြီးတော့ ပို့ဆောင်ရေးလမ်းကြောင်းပါ ရှာပေးတယ်ဆိုတဲ့ လူကောင်းမျိုး တကယ်ပဲရှိလို့လား”

သူတို့၏လုပ်ငန်းမှာ အထက်တန်းလွှာမျိုးနှင့် မပတ်သက်သော်လည်း၊ အောက်တန်းလွှာနှင့် ပတ်သက်သည့် အရာများကို များစွာ တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။ နှစ်ဖက်ကစားခြင်း၊ လိမ်လည် လှည့်ဖျားခြင်း၊ လူများကို လိမ်လည်ခြင်း၊ လိမ်လည်ပြီး ငွေယူခြင်း စသည်ဖြင့် အဖြစ်အပျက်များစွာရှိသည်။ ဝမ်နျန်ဒေသသည် သေးငယ်သော်လည်း၊ ဤလောကတွင် အလကားရသည့် နေ့လယ်စာဟူ၍ မရှိ၊ ကောင်းကင်မှ ရွှေငွေမိုးများ ရွာချခြင်းလည်း မရှိပေ။ ရွှေမိုးတိမ်များ တကယ်ပေါ်လာသည့်အခါ၊ ပထမဦးဆုံးလုပ်ရမည့်အရာမှာ ၎င်းအတွင်း အဆိပ်ရှိမရှိ စဉ်းစားရန်ဖြစ်သည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်ပြီး လျင်မြန်သော်လည်း ဟန်ကျင်းကဲ့သို့ တည်ငြိမ်ပြီး အတွေ့အကြုံရှိခြင်း မရှိပေ။ အထူးသဖြင့် လုကျောင်းယွဲ့၏ အိပ်မက်သတိပေးချက် ရှိနေသောကြောင့် ဟန်ကျင်းက ပို၍ ပေါ့ဆ၍ မရပေ။

ဟန်ကျင်းသည် ဤအချိန်တွင် သူသည် အလွန်ပေါ့ဆခဲ့ကြောင်း သဘောပေါက်သည်။ သူသည် စီးပွားရေးတွင် စိတ်မဝင်စားသောကြောင့် ဖြစ်စေ၊ သူ့သူငယ်ချင်းကို ယုံကြည်စိတ်ချသောကြောင့် ဖြစ်စေ၊ လုကျောင်းယွဲ့ သူ့ကို အိပ်မက်အကြောင်း မပြောပြမီအထိ၊ ဤလုပ်ငန်းအပေါ် အာရုံမစိုက်ခဲ့ပေ။

မိန်ကျွမ်းယီသည် ထရပ်ပြီး မျက်နှာတွင် လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် အခန်းအတွင်းတွင် လျှောက်သွားနေသည်။ သူ၏ခြေလှမ်းများသည် ပို၍မြန်လာပြီး ကျဲလာသည်၊ ၎င်းသည် သူ့စိတ်သည် မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေကြောင်း ပြသနေသည်။

ဤအခြေအနေသည် အချိန်အတော်ကြာခဲ့သည်။ ဟန်ကျင်းသာ စိတ်တည်ငြိမ်မှု မကောင်းပါက သူ၏လှည့်ပတ်မှုကြောင့် မူးဝေသွားနိုင်သည်။

ရုတ်တရက် မိန်ကျွမ်းယီသည် ရပ်လိုက်ပြီး ဟန်ကျင်းရှေ့တွင် ထိုင်ချကာ သနားစရာကောင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ငါ တကယ်ကို နည်းနည်း စိတ်စောသွားတာ ထင်တယ်။ ဒီအရာတွေကို ငါ သတိမထားမိခဲ့ဘူး”

အဘယ်ကြောင့် စိတ်စောရသည်ဆိုသည်မှာ အငြင်းပွားဖွယ်ရာပင်။

“မင်းတို့နှစ်ယောက်ကြား ဖြစ်ခဲ့တဲ့အကြောင်းကို ငါ့ကို ထပ်ပြောပြပေးပါဦး။ တစ်ခုတလေမှ မကျန်အောင် ပြောပြပေးပါ”

မိန်ကျွမ်းယီသည် သူနှင့် ရန်ချင်ရှန်းကြား ဖြစ်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များကို တစ်ခုမကျန် ပြောပြခဲ့သည်။ တွေ့ဆုံခြင်းမှ စ၍ ရင်းနှီးမှု အနည်းငယ် ရရှိခြင်း၊ အဆက်အသွယ် ပိုများလာခြင်း၊ ဤလူအပေါ် သူ့၏ခံစားချက်၊ အမြင်နှင့် အသိပညာ၊ နှင့် တောင်ဘက်သို့ သွားသော လမ်းခရီး အကြောင်းများကိုလည်း များစွာ ပြောပြခဲ့သည်။

၎င်းတို့သည် အသေးအဖွဲကိစ္စများသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ပြဿနာများစွာကို သေးငယ်သော အသေးစိတ် အချက်အလက်များမှ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်သည်။

“ဒီလူက ကြောက်တတ်ပေမဲ့ ငွေကို လောဘကြီးတယ်။ ငါ့ရဲ့အမြင်အရတော့ သူက ငါတို့ကို လိမ်ဖို့လောက် ဉာဏ်မရှိဘူး။ ပြီးတော့ ဒီကိစ္စကို ငါက သူ့ဆီကနေ စကားစခဲ့တာ၊ သူက ငါ့ဆီကို အရင်လာပြောတာ မဟုတ်ဘူး”

ဟန်ကျင်းသည် သူ့ကို သဘောမတူပေ။ “ဒါပေမဲ့ မင်း ဒီလိုစိတ်ကူးရခဲ့တာက သူ့ရဲ့ အရက်မူးပြီး ပြောတဲ့စကားကြောင့်ဆိုတာ မမေ့နဲ့။ လူတွေက ဟန်ဆောင်တတ်တယ်”

“ဒါဆို ဒီလိုလုပ်ရအောင်၊ ဒီဟာတွေကို နားထောင်ရုံနဲ့ ဘာမှ သိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့လူတွေကို သူ့ကို စုံစမ်းခိုင်းလိုက်မယ်”

“ကောင်းပြီ” မိန်ကျွမ်းယီသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ အခုရောက်လာချိန်က စိတ်အားထက်သန်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။

“စုံစမ်းကြည့်လိုက်ရင် စိတ်အေးရတာပေါ့။ ဟန်ကျင်း၊ မင်း သတိပေးလို့ ကံကောင်းတယ်။ တကယ်လို့ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် ငါတော့...” သူ ဆက်မပြောရဲတော့ပေ။

77 05

ဟန်ကျင်းသည် သနားစရာ ကောင်းစွာဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့ သူ့ကို အိပ်မက်အကြောင်း မပြောပြခဲ့လျှင် သူသည် ဤပြဿနာကို စဉ်းစားမိမည်မဟုတ်ပေ။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် ရန်ချင်ရှန်းတွင် ပြဿနာရှိကြောင်း ပိုမို သံသယဝင်နေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ သူ၌ ပြဿနာရှိမရှိကို ဦးစွာ စုံစမ်းကြည့်ရန် လိုအပ်သည်။

*** ***

ထိုနေ့မှစ၍ ဟူရှီ၏ မျက်နှာသည် ရက်ပေါင်းများစွာ မကောင်းတော့ပေ။

ချောင်ရှီက သူမကို တစ်ခုခု ကဲ့ရဲ့ခံရသည်ဟု ခန့်မှန်းခဲ့ပြီး၊ ပျော်ရွှင်နေသည်။ အမှန်တော့၊ ထိုနေ့က သူမနှင့် လုမင်ရှန်းတို့ ဒုတိယအိမ်ထောင်စုကို သွားရောက်ခဲ့ပြီးနောက်၊ ပထမအိမ်ထောင်စုတွင် အကြီးအကျယ် ရန်ဖြစ်မှုဖြစ်ခဲ့ကြောင်း သူမ မသိခဲ့ပေ။ သိခဲ့လျှင် သူမသည် ထိုညစာစားပွဲကို သွားခဲ့သည်ကို နောင်တရပြီး အိမ်မှာနေ၍ ရန်ပွဲကို ကြည့်ခဲ့သင့်သည်ဟု ထင်လိမ့်မည်။

ထိုကိစ္စများ ဖြစ်ပွားပြီး အကြာမှီတွင် နောက်ထပ် အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

တုမုဆိုးမသည် လူအချို့နှင့်အတူ တာ့ရှီးရွာသို့ မြေယာကို ကြည့်ရှုရန် ရောက်လာသည်။

ဤအေးခဲသော ဆောင်းရာသီတွင်၊ ဤကိစ္စကို လျှို့ဝှက်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ ကံမကောင်းစွာဖြင့် တုမုဆိုးမသည် ကံမကောင်းခဲ့ပေ။ သူမသည် မြေယာကို ကြည့်ရှုရန် လူများကို ခေါ်လာချိန်တွင် ရွာသားတစ်ဦးက မြင်လိုက်သည်။

ဤအေးခဲသောရာသီဥတုတွင်၊ တုမုဆိုးမသည် လုမိသားစုအိမ်သို့ မသွားဘဲ မြေယာသို့ တိုက်ရိုက် သွားသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ထိုသူသည် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ ခဏမျှ နောက်က လိုက်ကြည့်ပြီးနောက် အခြေအနေမမှန်ဟု ထင်သောကြောင့်၊ ထို ‘စိတ်ကောင်းရှိသူ’ သည် လုမိသားစုအိမ်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

ထိုသူသည် တိုက်ရိုက်မပြောဘဲ၊ သံသယဖြစ်ဖွယ်ရာ အခြေအနေများကိုသာ ပြောပြခဲ့သည်။ အဖိုးအိုလုသည် အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သည်။

သူသည် ထိုသူကို ပြန်ပို့ပြီးနောက်၊ အချိန်မဆွဲဘဲ အထူအင်္ကျီကို ဝတ်ပြီး မြေယာသို့ အပြေးအလွှားသွားခဲ့သည်။

လုမိသားစု၏မြေသည် ရွာနှင့် မဝေးသောကြောင့် အဖိုးအိုလုသည် တုမုဆိုးမနှင့် သူမ၏လူများ မထွက်ခွာမီ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

သူမကို မေးမြန်းကြည့်သောအခါ၊ တုမုဆိုးမသည် တကယ်ပင် မြေယာကို ရောင်းရန် စီစဉ်နေကြောင်း သိရသည်။ သူမနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသူမှာ မြေယာ အရောင်းအဝယ်ကို အထူးပြုလုပ်သော မြို့မှ ပွဲစားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

တုမုဆိုးမသည် တကယ်ပင် မတတ်သာတော့ပေ။

တုလျန်သည် လက်တွင် ဒဏ်ရာရကတည်းက အိမ်တွင်သာ နားနေရသည်။ တုမုဆိုးမသည် သူ၏လက်ဒဏ်ရာအတွက် အကောင်းဆုံးဟု ယူဆသည့် မည်သည့်အရာကိုမဆို စျေးကြီးသည်ဖြစ်စေ၊ စျေးပေါသည် ဖြစ်စေ ဝယ်ယူခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် နေ့စဉ် စားသောက်ပြီးနောက်၊ စပါးရောင်းချထားသောငွေသည် လျင်မြန်စွာ ကုန်သွားခဲ့သည်။ မိသားစုတွင် နောက်နှစ်အထိ စားသုံးရန် စပါးအလုံအလောက် ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း၊ ထိုစပါးကို ထိ၍မရပေ၊ သို့မဟုတ်ပါက ဤဆောင်းရာသီကို မည်သို့ ဖြတ်သန်းရမည်နည်း။

ဘဝသည် ရုန်းကန်ရသည်။ နှစ်သစ်ကူးနီးလာပြီ ဖြစ်သောကြောင့် နေရာတိုင်းတွင် ငွေသုံးစွဲရန် လိုအပ်သည်။ အထူးသဖြင့် တုလျန်၏ ဆရာကို နှစ်သစ်ကူးလက်ဆောင် ပေးရဦးမည် ဖြစ်ရာ၊ ၎င်းသည် ငွေကုန်ကြေးကျ များသည်။ ထို့ကြောင့် တုမုဆိုးမသည် မြေယာကို ရောင်းချရန် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် မြေအများကြီး ရောင်းမည်မဟုတ်ပါ။ မြေယာနှစ်ဧကသာ ရောင်းမည် ဖြစ်သည်။ ဤမြေယာနှစ်ဧကမှ ရရှိသောငွေဖြင့် တစ်နှစ် သို့မဟုတ် တစ်နှစ်ခွဲခန့် အဆင်ပြေစွာ နေထိုင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

မြေယာသည် အဖိုးအိုလုအတွက် သူ့အသက်သဖွယ် အရေးကြီးသောအရာဖြစ်သည်။ သူသည် ၎င်းကို သူ့သမီးငယ်အား ခန်းဝင်ပစ္စည်းအဖြစ် ပေးခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းသည် လုမိသားစု၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသေးသည်ဟု အာရုံခံစားမှုတွင် သူက ထင်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က သူ၏သမီး လုကွေ့လီသည် တုမိသားစုနှင့် အတူနေထိုင်လျှင် ဘဝရုန်းကန်ရမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သောကြောင့် သာမက၊ နောင်တရသောကြောင့်လည်း မြေယာကို ပေးခဲ့သည်။

ယခုအခါ သူ၏သမီးသည် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှိနေသေးသော်လည်း၊ တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့မိသားစု၏မြေကို ရောင်းနေသည်၊ အဖိုးအိုလု မည်သို့သည်းခံနိုင်မည်နည်း။

သူသည် စကားမပြောဘဲ ရှေ့သို့တိုး၍ တားဆီးရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း တုမုဆိုးမ၏ ဆဲဆိုခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

77 06

တုမုဆိုးမက အဖိုးအိုလုသည် သူ့အလုပ် မဟုတ်သော ကိစ္စများတွင် ပါဝင်နေသည်ဟု ပြောဆိုခဲ့သည်။ လုမျိုးရိုး ဖြစ်လျက် တုမိသားစု၏ ကိစ္စများတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက် နေသည်ဟုလည်း ပြောခဲ့သည်။ အဖိုးအိုလုသည် မြေယာသည် သူ့သမီး၏ ခန်းဝင်ပစ္စည်းဖြစ်ကြောင်း ထုတ်ဖော် ပြောခဲ့သည်။ တရားဥပဒေအရ၊ ယောက္ခမမိသားစုသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ခန်းဝင်ပစ္စည်းကို စီမံခန့်ခွဲပိုင်ခွင့်မရှိပေ။

တုမုဆိုးမသည် မည်သည့်အရာကိုမှ မပြင်ဆင်ဘဲ လာခြင်းမဟုတ်ပေ။ သူမက ဤကိစ္စကို လုကွေ့လီက သဘောတူထားပြီး ဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့ပြီး၊ အဖိုးအိုလု သူမ၏သမီးကို သွားမေးရန် ပြောခဲ့သည်။

အဖိုးအိုလုသည် ဒေါသထွက်ကာ အိမ်ပြန်ခဲ့သည်။ သူသည် အချိန်မဆွဲဘဲ သူ၏မြေးကြီးကို တုမိသားစုအိမ်သို့ ဤကိစ္စကို သွားမေးခိုင်းလိုက်သည်။

သွားရောက်မေးမြန်းကြည့်သောအခါ၊ လုကွေ့လီသည် တကယ်ပင် သဘောတူထားကြောင်း သိရသည်။ အိမ်တွင် ငွေမရှိ၊ တုလျန်လည်း ဒဏ်ရာ ရထားသောကြောင့် ဘဝကို ဆက်လက် နေထိုင်ရန် ခက်ခဲနေသည်။ မြေမရောင်းလျှင် လူကို ရောင်းရမည်လား။

ဤသတင်းကို ကြားသောအခါ၊ အဖိုးအိုလုသည် အလွန်ဒေါသထွက်ခဲ့ပြီး ထိုညတွင် ဖျားနာခဲ့သည်။

ကြီးမားသောရောဂါတော့ မဟုတ်။ စိတ်ဖိစီးမှုကြောင့် ဖျားနာခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ထိုနေ့မွန်းတည့်ချိန်တွင် သူသည် အပြင်သို့ အလျင်အမြန် ထွက်သွားခဲ့ပြီး လေစိမ်းမိသောကြောင့် အအေးမိသွားခဲ့သည်။ သူသည် အခြေအနေမဆိုးဘူးဟု ထင်ကာ၊ သမားတော်ကိုပင် ခေါ်ရန် ငွေမသုံးစွဲဘဲ၊ ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့ရာ နှစ်ရက်အကြာတွင် ရောဂါပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

သူသည် အပူကြီး၍ တစ်ကိုယ်လုံး ပူကျစ်နေသောကြောင့် ချွေ့ရှီသည် အလွန်စိုးရိမ်လာပြီး သူ၏သားကြီးကို သမားတော်ခေါ်ခိုင်းလိုက်သည်။ သမားတော်သည် ရောက်လာပြီး ဆေးညွှန်း ပေးခဲ့သည်။ ဆေးအချို့ သောက်ပြီးနောက် အပူကျသွားသော်လည်း၊ သူ၏အသက်အရွယ်ကြောင့် ခံနိုင်ရည်အား နည်းသွားခဲ့သည်။

******

78 01

အခန်း 78 ကိုယ့်ဖာသာကိုယ် ဒုက္ခရှာရင်း ဒုက္ခရောက်ခြင်း

အဖိုးအိုလု ဖျားနာနေကြောင်းကို ဒုတိယအိမ်ထောင်စုကလည်း သိသွားခဲ့ကြသည်။

မျက်နှာမပြဘဲနေလို့ မဖြစ်တော့တာကြောင့် ဒုတိယအိမ်ထောင်စုတစ်စုလုံး အဖိုးအိုလုကို သွားရောက် ကြည့်ရှုကြသည်။ အိမ်ခွဲပြီးနောက် လုကျောင်းယွဲ့သည် ပထမအိမ်ထောင်စုဘက်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် ပင်မအိမ်ထဲကို ဝင်ရောက်လိုက်ချိန်တွင် အလွန်စိမ်းသက်နေသည်။

အိမ်ရှေ့ခန်းသည် ခပ်မှောင်မှောင် ဖြစ်နေပြီး၊ ဆောင်းရာသီတွင် အေးသောကြောင့် လူတိုင်းလိုလိုသည် အအေးဒဏ်ကာကွယ်ရန် တံခါးတွင် ဂွမ်းလွှာကို ချိတ်ဆွဲထားကြသည်။ ပြတင်းပေါက် စာရွက်များလည်း တစ်နှစ်ကျော်ကြာ မလဲလှယ် ရသေးသောကြောင့် အခန်းသည် ပို၍ပင် ကျဉ်းမြောင်းနေပုံရသည်။

အဖိုးအိုလုသည် အိပ်ယာပေါ်တွင် ထူထဲသော စောင်ကိုခြုံ၍ လဲလျောင်းနေသည်။ သူသည် မူလကပင် ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် သန်မာသူ မဟုတ်သော်လည်း၊ ယခုအခါ အရေခွံခွာထားသော သစ်ပင်အမြစ်ပမာ အလွန်ပိန်ကျနေပြီး ဆံပင်လည်း တစ်ဝက်ခန့် ဖြူသွားပြီဖြစ်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ အချိန်အနည်းငယ်လေး မတွေ့ရရုံမျှဖြင့် သူ့အဘိုးသည် ဤသို့ ပိန်ကျသွားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

သူ၏အဖေအရင်း ဖြစ်သောကြောင့် လုမင်ဟိုင်သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သို့သော် ဤကိစ္စကို မည်သူ့ကို အပြစ်တင်နိုင်မည်နည်း။ လုကွေ့လီကို လက်ထပ်ရန် အဖိုးအိုလု ကိုယ်တိုင် သဘောတူခဲ့သည်။ မြေငါးဧကကိုလည်း ခန်းဝင်ပစ္စည်းအဖြစ် သူကိုယ်တိုင် သဘောတူခဲ့သည်။ ယခု လုကွေ့လီသည် တုမိသားစု၏ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်လာပြီ ဖြစ်ရာ၊ သူမသည် မြေရောင်းရန် တကယ် သဘောတူပါက၊ မည်သူမှ တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

လုမင်ဟိုင်သည် ဘာမှ အများကြီး မပြောနိုင်ဘဲ၊ အဖိုးအိုလုကို အနားယူရန်နှင့် မလိုအပ်သော အရာများကို မစဉ်းစားရန်သာ ပြောခဲ့သည်။ ထို့နောက် လုမင်ချွမ်းကို ဆေးဖိုးအတွက် ပြား၁၀၀ ပေးခဲ့ပြီး၊ ကျန်ငွေကိုတော့ အဖိုးအိုလုအတွက် ကောင်းမွန်သော အစားအစာများ ဝယ်ယူရန် ပြောခဲ့သည်။

ဒုတိယအိမ်ထောင်စုမှ လူများသည် ပင်မအိမ်တွင် အကြာကြီး မနေခဲ့ဘဲ မကြာခင် ပြန်သွားကြသည်။

နေ့လယ်ပိုင်းနောက်ပိုင်းတွင် ပင်မအိမ်ဘက်မှ လူတစ်ဦးရောက်လာပြီး လုမင်ဟိုင်ကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်သည်။

လုမင်ဟိုင်သည် သံသယဝင်သွားပြီး သူ့အဖေ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့သည်ဟု ထင်ကာ၊ အချိန်မဆွဲဘဲ ပင်မအိမ်ဘက်သို့ သွားခဲ့သည်။

ရောက်သွားသောအခါ သူ့အစ်မကြီးလည်း ရှိနေသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူ့စိတ်ထဲတွင် ဖျက်ခနဲဖြစ်သွားသည်။

တကယ်တမ်းလည်း အဖိုးအိုလုသည် သူ့ကို အိပ်ယာဘေးသို့ ခေါ်ကာ လာရသည့် အကြောင်းရင်းကို ပြောပြသည်။

အမှန်တော့ လုကွေ့ဖန်းသည် ငွေစုရန် ပြန်သွားသော်လည်း လိုအပ်သည့် ပမာဏ မပြည့်သေးဘဲ၊ တစ်လ သတ်မှတ်ထားသည့် အချိန်ကာလလည်း ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေသောကြောင့် အကူအညီအတွက် လုမင်ဟိုင်ကို ထပ်မံလာတောင်းခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒုတိယသား၊ မင်းရဲ့ဦးလေးငယ်လည်း အခု ပြန်ရောက်လာပြီ။ အဲ့ဒီနေ့က ဖေမိသားစုလာပြီး ပြဿနာရှာတုန်းက သူ့ကို ဟန်ကျင်းနဲ့ ခင်မင်ပုံရတယ်။ မင်းရဲ့ဦးလေးငယ်ကို သွားပြောပြီး ဟန်ကျင်းနဲ့ ထပ်ပြောပေးလို့ရမလား၊ နောက်ထပ် အချိန် နည်းနည်းလောက် ထပ်ပေးနိုင်ဖို့ပေါ့”

လုမင်ဟိုင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဘာမှမပြောပေ။

“ဒုတိယသား၊ မင်း အစ်မကြီးမိသားစုက တကယ်ကို ခက်ခဲနေပြီ…”

လုမင်ဟိုင်က စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ “အဖေ၊ သူတို့ကို ဘယ်လောက်အချိန် ထပ်တိုးပေးဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ”

အဖိုးအိုလုသည် ခဏစဉ်းစားပြီး ပြောသည်။ “နောက်ထပ် တစ်လလောက် တိုးပေးလို့ရမလား”

လုကွေ့ဖန်းသည် ဘေးကနေ မျက်နှာဖြင့် အချက်ပြနေသော်လည်း အဖိုးအိုလုသည် အိပ်ယာပေါ်တွင် လဲလျောင်း နေသောကြောင့် မမြင်နိုင်ပေ။ သူမသည် ဟန်ဆောင်ပြုံး၍ လုမင်ဟိုင်ကို ပြောလိုက်သည်။ “ဒုတိယသား၊ တကယ်တော့ ငါ့မိသားစုက ငွေမဆပ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီဆောင်းရာသီမှာ ငွေစုရတာ ခက်ခဲလို့။ နှစ်သစ်ကူးလည်း နီးလာပြီဆိုတော့ ငါတို့ တကယ်ကို ငွေမပြည့်ဘူး။ မင်းသာ ဟန်ကျင်းနဲ့ သွားပြောပေးရင်၊ နောက်နှစ်၊ နွေဦးရာသီရောက်ပြီး ရာသီဥတုကောင်းလာတဲ့အခါ ငါတို့ ဒီငွေကို ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်”

78 02

လုမင်ဟိုင်သည် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ “အစ်မကြီး၊ အဖေက တစ်လပြောတယ်၊ အစ်မကြီးက နွေဦးရောက်မှတဲ့။ ဘယ်လောက်ကြာကြာ စောင့်ရမှာလဲ။ အိမ်နဲ့မြေရောင်းတာက အချိန်ရွေးစရာ မလိုဘူး။ အဖေ ဘာလို့ ဖျားတာလဲ အစ်မကြီး သိလား။ တုမုဆိုးမက အငယ်ဆုံးညီမရဲ့ ခန်းဝင်ပစ္စည်းမြေကို ရောင်းလိုက်လို့ပဲ။ သူမတောင် ရောင်းနိုင်တယ်ဆိုရင်၊ ကျောက်မိသားစုရဲ့ မြေကိုလည်း ရောင်းလို့ရတာပဲ”

လုမင်ဟိုင်သည် မကူညီချင်၍တော့ မဟုတ်ပေ။ လုကွေ့ဖန်း၏ မကြာခဏဆိုသလို လာရောက် အနှောင့်အယှက်ပေးမှုကြောင့် သူသည် စိတ်ကုန်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် အဖိုးအိုလု ဖျားနေချိန်တွင် သူမသည် နာမကျန်းဖြစ်နေသော ဖခင်ကို လာရောက် ကြည့်ရှုခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ကျောက်မိသားစု၏ ကိစ္စအတွက် လာရောက်ခြင်းဖြစ်သည်။ အဖိုးအိုလုသည် အနားယူရန် လိုအပ်နေသော်လည်း သူမက သူ့ကို ထပ်မံ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် တောင်းဆိုနေသည်။ လုမင်ဟိုင်၏ စိတ်ထဲတွင် ဘာခံစားချက်မှန်း မသိ၊ ဒေါသသာ ထွက်နေသည်။

ထို့အပြင်၊ သူသည် သူ့အစ်မကြီး၏ စရိုက်ကို ကောင်းစွာသိသည်။ ဤတစ်ကြိမ် သူမဆန္ဒအတိုင်းသာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် နွေဦးရောက်သည့်အခါတွင်လည်း ဤငွေကို ပြန်ဆပ်မည် မဟုတ်ပေ။ အကြောင်းမှာ သူ့တွင် လုမင်ဟိုင် ရှိနေသည်၊ မိန်ကျွမ်းယီဟူသော ဦးလေးငယ်ရှိသည်၊ မိန်ကျွမ်းယီက ဟန်ကျင်းနှင့် ရင်းနှီးသောကြောင့် ဤငွေကို မဆပ်လျှင်လည်း ဘာမှဖြစ်မည်မဟုတ်ဟု တွေးနေမည်ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်တော့ လုမင်ဟိုင်သည် လုကွေ့ဖန်း၏ စိတ်ထဲက အတွေးများကို မှန်ကန်စွာ မှန်းဆခဲ့သည်။

လုကွေ့ဖန်းသည် ငွေမစုနိုင်သောကြောင့် ထိုသို့ ပြုမူခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အားကိုးလိုစိတ်လည်း ရှိနေသည်။ သူမ၏သားရှေ့တွင် လုမင်ဟိုင် ရှိနေသောကြောင့် ဟန်ကျင်းသည် သူမ၏မိသားစုကို ဘာမှလုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ဟု ထင်နေသည်။ မဟုတ်လျှင် သူတို့သည် သူငယ်ချင်းမိတ်ဆွေများအဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိမည်မဟုတ်ဟု တွေးနေသည်။

“အစ်မကြီး၊ ဒီအကူအညီကိုတော့ ငါ မပေးနိုင်ဘူး။ ငါတို့ဦးလေးငယ်က တခြားသူနဲ့ ရင်းနှီးတာက သူ့ကိစ္စပဲ။ ငါ့အနေနဲ့ ဒီကိစ္စအတွက် အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ သွားတောင်းဆိုဖို့ မျက်နှာမပြရဲဘူး။ အကြွေးကို ဆပ်ရမယ်ဆိုတာ သဘာဝကျတယ်။ အမြန်ဆုံး ငွေစုပြီး သူတို့ကို ပြန်ဆပ်ဖို့ စဉ်းစားပါဦး” ပြောပြီး လုမင်ဟိုင်သည် လှည့်ထွက်သွားသည်။

လုကွေ့ဖန်းသည် မယုံနိုင်စွာဖြင့် ခြေဆောင့်ပြီး နောက်ကနေ အော်ခေါ်လိုက်သည်။ “ဒုတိယသား!”

သူမသည် ဟူရှီကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အဖိုးအိုလုကို ကြည့်ကာ ပြောပြီး ငိုတော့သည်။ “အဖေ၊ မြန်မြန် ဒုတိယသားကို ပြောပေးပါဦး၊ သူသာ ဒီကိစ္စကို မကူညီရင် သမီး အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး”

“ဒုတိယသား၊ ပြန်လာခဲ့!” အဖိုးအိုလုသည် အိပ်ယာကို ရိုက်ပြီး အော်လိုက်သည်။

သို့သော် လုမင်ဟိုင်သည် နောက်ကိုပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။

လုမင်ချွမ်းသည် ဘာမှမတတ်သာဘဲ တစ်ခေါက် ထပ်သွားရသည်။ လုမင်ဟိုင်သည် သူ့အစ်ကိုရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ၊ “အစ်ကိုကြီး၊ ဒီကိစ္စကို ထပ်ပြောဖို့မလိုဘူး။ ငါ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြောပြီးပြီ၊ ဒီအကူအညီကို ငါ မပေးနိုင်ဘူး။ ငါတို့ ဦးလေးငယ်နဲ့ ဟန်ကျင်းက ရင်းနှီးတာ မှန်ပေမဲ့၊ ဒီငွေက လောင်းကစားရုံကို အကြွေးတင်တာ။ ဟန်ကျင်းက လောင်းကစားရုံမှာ အလုပ်လုပ်ရုံပဲ။ သူ ဒီကိစ္စကို စီမံခန့်ခွဲနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီငွေကို ဘယ်အချိန်ဖြစ်ဖြစ် ပြန်ဆပ်ရမှာပဲ”

“ဒါပေမဲ့ အစ်မကြီး…”

“အစ်ကိုကြီး၊ ဆက်မပြောပါနဲ့။ အစ်မကြီးမိသားစုရဲ့ ငွေကြေးအခြေအနေကို ငါတို့ အားလုံးသိတယ်။ ဒီလျံ ၁၀၀ က သူတို့အတွက် ခက်ခဲနိုင်ပေမဲ့ လမ်းဘေး ရောက်လောက်တဲ့ အထိတော့ မဟုတ်ဘူး။ သူမက ငါတို့ဦးလေးငယ်နဲ့ ဟန်ကျင်းက ရင်းနှီးတယ်လို့ ထင်ပြီး ဒီအကြွေးကို ရှောင်ချင်တာ။ သူမ စဉ်းစားဖူးလား၊ ငါသာ ဒီကိစ္စကို ထပ်ပြောရင် ငါတို့ဦးလေးငယ် ဘယ်လို မျက်နှာနဲ့ ရပ်တည်ရမလဲ။ ဒီငွေကို ငါတို့ဦးလေးငယ်ကပဲ ဆပ်ရမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဟန်ကျင်းကပဲ ပေးရမှာလား”

မိန်ရှီသည်လည်း မျက်နှာတင်းမာကာ ပြောလိုက်သည်။ “အစ်ကိုကြီး၊ ဒီကိစ္စကို ဆက်မပြောပါနဲ့။ နောင်ကို ဒီကိစ္စကြောင့် ငါတို့အိမ်ကို မလာပါနဲ့တော့”

လုမင်ချွမ်းသည် ခပ်သုတ်သုတ် ပြန်သွားပြီးနောက်တွင် မိန်ရှီနှင့် လုမင်ဟိုင်တို့သည် ရန်ဖြစ်ကြတော့သည်။

“ရှင် အစတုန်းက ဒီအကူအညီကို မပေးလို့ မဖြစ်ဘူးဆိုလို့ ကျွန်မ ဘာမှ မကန့်ကွက်ခဲ့ဘူး။ အခုကြည့်၊ အခုကြည့်ပါဦး၊ ဒီမိသားစုက ငါတို့အိမ်ကို အားကိုးနေပြီ။ လုမင်ဟိုင်၊ ရှင်ပြောစမ်း၊ ရှင့်မိသားစုက ဘယ်လိုလူတွေလဲ”

78 03

လုမင်ဟိုင်သည် အိပ်ယာထောင့်တွင် မျက်နှာမည်းကာ ထိုင်နေပြီး ဘာစကားမှမပြောပေ။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဤအရာအားလုံးကို မြင်နေရပြီး စိုးရိမ်နေသည်။ ယခုဆိုလျှင် သူမအဒေါ်ကြီး၏ ကိစ္စကို မဖြေရှင်းပါက၊ သူတို့၏မိသားစုသည် ဤနှစ်သစ်ကို အေးချမ်းစွာ ဖြတ်သန်းနိုင်မည်မဟုတ်ဟု သူမ သိနေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤကိစ္စကို မည်သို့ ဖြေရှင်းနိုင်မည်နည်း။

သူမနှင့် လုကွမ်းကျိတို့သည် မျက်နှာချင်းဆိုင်ပြီး အချက်ပြလိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် လူမရှိသောနေရာတွင် နှစ်ယောက်စလုံး စကားပြောကြသည်။

“အစ်မကြီး၊ ဒီကိစ္စကို စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော် ဦးလေးကျင်းဇီနဲ့ သွားပြောလိုက်မယ်။ ဦးလေးကျင်းဇီမှာ ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်းရှိတယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ငါတို့အဖေတောင် မကူညီတော့တာ ငါ ဘာလို့ ကူညီရမှာလဲ။ မင်း အချိန်ရရင် မြို့ကို သွားပြီး ဒီကိစ္စကို ဦးလေးကျင်းဇီနဲ့ ပြောပြလိုက်ပါ၊ သူ ဖြေရှင်းနိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်ပါ။ မဟုတ်ရင် ငါတို့ ဒီနှစ်သစ်ကူးကို စိတ်မအေးရတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အကြွေးကိုတော့ ပြန်ဆပ်ရမှာပဲ။ ဒီတစ်ခါသာ လွတ်သွားရင် အစ်ကိုကြီးကျောက်က ထပ်ဖြစ်မှာကို ငါ ကြောက်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးမဲ့သူ ရှိတယ်လို့ သူက တွေးနေလိမ့်မယ်”

လုကွမ်းကျိသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “အစ်မကြီး၊ စိတ်ပူမနေပါနဲ့။ ဦးလေးကျင်းဇီတို့က ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလူတွေ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မမေ့ပါနဲ့။ သူတို့မှာ အကြွေးမဆပ်တဲ့လူတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်းပေါင်းစုံရှိတယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခဏစဉ်းစားပြီး စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မှာကြားလိုက်သည်။ “လူတွေကို ဒဏ်ရာမရစေနဲ့နော်၊ မဟုတ်ရင် အဒေါ်ကြီးက ငါတို့အိမ်ကို ထပ်ပြီး အားကိုးလာလိမ့်မယ်။ ငွေကို ပြန်ဆပ်ခိုင်းဖို့ပဲ ပြောလိုက်ပါ”

“လူတွေကို ဒဏ်ရာ မရစေရပါဘူး၊ စိတ်ချပါ”

ထိုသို့ပြောသော်လည်း လုကျောင်းယွဲ့သည် စိုးရိမ်နေသေးသည်။ သူမသည် အဒေါ်ကြီးမိသားစုကို သနားခြင်းကြောင့်တော့ မဟုတ်၊ သူ့မိသားစုအတွက် ပြဿနာ မရှာချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အဒေါ်ကြီး၏ စရိုက်နှင့်ဆိုလျှင် ကျောက်ကော်တုံးတစ်ခုခု ဖြစ်သွားပါက ဒုတိယအိမ်ထောင်စုသို့ လာရောက် အနှောင့်အယှက်ပေးမည် ဖြစ်သည်။ အခုမှ မိသားစု အနည်းငယ် အေးချမ်းနေချိန်တွင် သူမသည် ဤနှစ်သစ်ကို စိတ်မအေးမဖြစ်ချင်တော့ပေ။

ထိုနောက်ပိုင်းတွင် လုကွေ့ဖန်းသည် ဒုတိယအိမ်ထောင်စုကို လာရောက် အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ပေ။ ချောင်ရှီ ပြောသည်မှာ သူမသည် အိမ်ပြန်သွားပြီဟု ဆိုသည်။ သို့သော် အကြွေးဆပ်ရမည့်ရက် မတိုင်မီ နှစ်ရက်အလိုတွင် သူမသည် ကျောက်မိသားစု တစ်စုလုံးနှင့်အတူ မိဘအိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ဖျားနာနေသော ဖခင်ကို လာရောက်ပြုစုသည် ဟူသော အကြောင်းပြချက်ကောင်းဖြင့် ဖြစ်သည်။

ချောင်ရှီသည် သတင်းပို့ရန် ရောက်လာသည်တွင် ဒုတိယအိမ်ထောင်စုမှ လူအားလုံး အလွန်အံ့သြသွားကြသည်။

သူမက မိဘအိမ်သို့ ပြန်လာခြင်းဖြင့် ဤအကြွေးကို ရှောင်နိုင်မည်ဟု ထင်နေတာလား။

ဟုတ်သည်၊ ထိုသို့တော့ မဟုတ်နိုင်ပေ။ လုကွေ့ဖန်းသည် သူမကိုယ်တိုင် စိတ်မချမ်းသာ ဖြစ်နေသောကြောင့် အခြားသူများကိုလည်း စိတ်မချမ်းသာအောင် လုပ်ချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ စိတ်မချမ်းသာအောင် လုပ်မလဲဆိုတော့ ဒုတိယအိမ်ထောင်စုမှ လူများကို ဖြစ်သည်။ သူမသည် အကြွေးရှောင်ရန်လည်း စိတ်ကူးရှိသည်။ သူမသည် လောင်းကစားရုံမှ လူဆိုးများ အိမ်သို့ တကယ်ရောက်လာပါက၊ သူ၏ဒုတိယသားသည် သူ၏တူအရင်းကို လက်ခြေဖြတ်တောက် ခံရသည်ကို လက်ပိုက် ကြည့်နေမည် မဟုတ်ဟု ယုံကြည်သည်။

ဒုတိယအိမ်ထောင်စုမှ လူများသည် လုကွေ့ဖန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ဘာရှိသည်ကို ကောင်းစွာသိကြသည်။ ဤသို့သိသောကြောင့်သာ စိတ်ထဲတွင် ရွံရှာမိကြသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့သည် အိမ်သို့ မလာကြသောကြောင့်၊ သူတို့က တိုက်ရိုက်သွားမေး၍ ဘာတွေလုပ်ချင်လဲဟု မေးလို့ မရပေ။ ထိုလူများ မရှိသလိုသာ သဘောထားကြသည်။ လုကျောင်းယွဲ့နှင့် လုကွမ်းကျိတို့သည် ဟန်ကျင်း၏ အစီအစဉ်အကြောင်းကို ပြောပြခဲ့သည်။ ဒုတိယအိမ်ထောင်စုမှ မိဘနှစ်ပါးသည် ထူးဆန်းသည်ဟု မထင်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ လုကွေ့ဖန်း၏ အနှောင့်အယှက်ကြောင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေကြပြီး၊ ဟန်ကျင်းကို ထပ်မံ အနှောင့်အယှက် ပေးရသည်ကို အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည်။

သတ်မှတ်ရက် ရောက်သောအခါ၊ ပထမအိမ်ထောင်စုသည် အလွန်တိတ်ဆိတ်နေသည်။ လောင်းကစားရုံမှ လူဆိုးများလည်း ရောက်မလာခဲ့ပေ။ လုကွေ့ဖန်းသည် စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး၊ ဤကိစ္စပြီးဆုံးသည်အထိ မိဘအိမ်တွင် အကြာကြီးနေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူမသည် သူမသာ မိဘအိမ်တွင် နေသရွေ့၊ တစ်စုံတစ်ဦးသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ ထွက်လာလိမ့်မည်ဟု ကောင်းစွာသိသည်။ တစ်စုံတစ်ဦး ထွက်လာသောအခါ၊ သူမအတွက် ဒုတိယသားအပေါ် ဖိအားပေးမည့်သူ ရှိလာလိမ့်မည်။ လောကရှိ အရာအားလုံးသည် ထိုသို့ပင်ဖြစ်နေသည်။ ကိုယ့်အကျိုးစီးပွားကို မထိခိုက်သရွေ့ မည်သူမှ အခြားသူ၏ ကိစ္စကို ကိုယ်တိုင်၏ ကိစ္စအဖြစ် မယူဆကြပေ။

78 04

မဟုတ်ရင် ထိုနေ့က သူမရဲ့ အစ်ကိုကြီး ဒုတိယအိမ်ထောင်စုကို ရောက်လာတော့၊ ဒုတိယသားက စကားအနည်းငယ် ပြောရုံနဲ့ သူ့ကို ပြန်လွှတ်လိုက်တာ ဘာကြောင့်လဲ။ သူ့အဖေလည်း အတူတူပဲ။ ကူညီမည်ဟု ပြောပြီး၊ ဒုတိယသားက မကူညီတော့တာကို မြင်တော့၊ ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ဘူးလို့ ပြောသည်။

ဘာမှမတတ်နိုင်တာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အဓိကက လုပ်ချင်စိတ် ရှိမရှိပဲ။

ကျောက်မိသားစုတွင် လူပေါင်း တစ်ဒါဇင်ကျော် ရှိသည်။ ကလေးလူကြီးများ အုပ်စုလိုက် ဖြစ်နေသည်။ လူများစွာ ရောက်လာသောအခါ နေစရာနေရာ ရှာရသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် မြောက်ပိုင်းတွင် အိပ်ယာခင်း ရှိသောကြောင့် မိသားစုတိုင်းတွင် အိပ်ယာခင်းများစွာရှိသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် လူတစ်ဦး သို့မဟုတ် နှစ်ဦးအိပ်သော နေရာတွင်၊ လေးငါးဦးအထိ ထပ်ပြီး အိပ်နိုင်သည်။

လုကွေ့ဖန်းသည် ပထမဆုံးအကြိမ် ပြန်လာချိန်တွင် နှစ်ရက်နေမည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း၊ အဖိုးအိုလုက စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်သော်လည်း ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။ သူ၏သမီးသည် ထိုနေရာတွင် အပြီးအပိုင် နေတော့မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

နေ့တိုင်း မြင်းပျံသည် ခွေးပြေးသည်အတိုင်း၊ ကျောက်မိသားစု၏ မြေးအချို့သည် ငယ်ရွယ်ပြီး မရင့်ကျက်သေးသောကြောင့် နေ့တိုင်း အိမ်ရှေ့တွင် ဆူညံစွာ ပြေးလွှား ဆော့ကစား နေကြသည်။ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီးသော အခန်းများသည် ညစ်ပတ်သွားပြီး နေရာတိုင်း ညစ်ပတ်နေသည်။ ကျောက်မိသားစုမှ အမျိုးသမီးများကလည်း ဂရုမစိုက်ပေ။ စားချိန်တွင် ပို၍ပင် ရှုပ်ထွေးသည်။ ပန်းကန်များ ကွဲအက်သံ အမြဲကြားနေရပြီး၊ ရက်အနည်းငယ်သာ ကြာသေးသော်လည်း လုမိသားစုတွင် စားဖို့ ပန်းကန် မကျန်တော့ပေ။

လူကြီးများသည် ပစ္စည်းများကို နှမြောကြသည်။ ဤပစ္စည်းများသည် ငွေပေး၍ ဝယ်ရသည်။ အဖိုးအိုလုသည် စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်၍ တုန်နေသော်လည်း၊ စကားတစ်ခွန်း မပြောရသေးမီ သူ၏သမီးက သူ့ကို စကားပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက ပန်းကန်တစ်လုံး ကွဲရုံပဲရှိသေးတာ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အရေးကြီးတဲ့ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေရတာလဲ”

“သူက သမီးကိုတောင် မသနားဘူး၊ သူ့မြေးတွေကိုတောင် မသနားဘူး”

စသဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အဖိုးအိုလုသည် ထိုအခါတွင် ရပ်တန့်သွားရသည်။

ထို့အပြင် ပထမအိမ်ထောင်စု၏ မြေးမလေး နျူနျူသည် ကျောက်မိသားစုမှ ကောင်လေးနှစ်ဦး၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို အမြဲခံနေရသည်။ နေ့တိုင်း မျက်ရည်ကျနေရသည်။ ထိုကောင်လေးများသည် သူတို့ကို အနိုင်ကျင့်ရုံသာမက၊ သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ရန်ဖြစ်ကြသည်။

“မင်း ငါ့ကို ရိုက်တယ်”

“ငါ မင်းကို ရိုက်တယ်” အော်ဟစ်ကာ ကလေးများ၏ ငိုသံများသည် နေ့တိုင်း အိမ်ရှေ့တွင် ပြည့်နှက်နေသည်။

ကျောက်မိသားစုမှ အမျိုးသားများကလည်း ဂရုမစိုက်ပေ။ လုမိသားစုသို့ ရောက်လာပြီးနောက်၊ သူတို့သည် စားပွဲတွင် ထိုင်ပြီး စားသောက်ကြသည်။ စားပွဲမှ ထွက်သွားသောအခါ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ပြီး အိပ်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် ကျောက်ကော်တုံးသည် မြို့တွင် ကောင်းမွန်သော ဘဝကို အချိန်အကြာကြီး နေထိုင်ခဲ့ပြီး၊ လုမိသားစု၏ အစားအစာကို ရွေးချယ်တတ်သည်။ အစားအစာ စားတိုင်း၊ ၎င်းသည် မကောင်းမွန်ကြောင်း၊ ၎င်းသည် အလွန်အရသာ မရှိကြောင်း အမြဲပြောနေသည်။

ရှောင်ဟူရှီသည် တုတ်ဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ရိုက်ချင်ခဲ့သော်လည်း ဟူရှီက သူ့ကို အမြဲတားဆီးခဲ့သည်။

ဟူရှီသည်လည်း မုန်းတီးခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် ထိုအချိန် ရောက်လာရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

သူမ စောင့်မျှော်နေသော အချိန်သည် ရောက်မလာဘဲ၊ သူမကို စိတ်ပျက် အားငယ်စေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် လောင်းကစားရုံမှ လူဆိုးအချို့ ရောက်လာသောအခါ၊ ဟူရှီသည် အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာပင် ရသွားခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် လောင်းကစားရုံမှ လူဆိုးအနည်းငယ် သာမက၊ နောက်ကနေ ရဲနှစ်ဦးလည်း ပါလာသည်။

လုမိသားစုနှင့် ကျောက်မိသားစုတို့သည် အံ့သြနေချိန်တွင်၊ လူဆိုးတစ်ဦးက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်းတို့က အကြွေးရှောင်ချင်တယ်၊ ဘာလို့ ဒီလောက်မဝေးတဲ့နေရာကို ရှောင်ပြေးတာလဲ၊ ဒီနေရာက ဘယ်လောက်ရှာရလွယ်လဲ၊ မေးကြည့်လိုက်တာနဲ့ ရောက်လာပြီ”

ကျောက်မိသားစု၏ မျက်နှာများသည် ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားသည်။ လုကွေ့ဖန်းသည် တစ်ခုခုပြောရန် ကြိုးစားနေချိန်တွင်၊ ထိုသူက ပြောသည်။

78 05

“ငါတို့က ဥပဒေကို လိုက်နာတဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ ပြည်သူတွေပါ။ မင်းတို့ ကျောက်မိသားစုက ငါတို့ဆီက အကြွေးတင်နေပေမဲ့ ငါတို့က ရက်စက်တဲ့ အလုပ်တွေ မလုပ်နိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ငါတို့ ရဲမက်တွေကို ခေါ်လာခဲ့တယ်။ ကျန်တဲ့ကိစ္စတွေကို မြို့ရုံးတော်မှာ သွားပြောရအောင်”

ထိုစကားပြီးသည်နှင့် ရဲမက်နှစ်ဦးသည် ရှေ့သို့တိုးလာပြီး ကျောက်ကော်တုံးသည် မည်သူဖြစ်သည်ကို မေးလိုက်သည်။ ကွမ်းကျိ လောင်းကစားရုံက သူ့ကို တရားစွဲထားကြောင်း၊ အကြွေးမဆပ်သောကြောင့် သူ့ကို စစ်ဆေးမေးမြန်းရန် ခေါ်သွားမည် ဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

ကျောက်ကော်တုံးသည် ကြောက်လန့်တကြား မြေပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဘာမှ မပြောနိုင်တော့ပေ။ လုကွေ့ဖန်းကိုသာ သူ့ကို ကယ်ရန် အော်ဟစ်နေသည်။

လုကွေ့ဖန်းသည်လည်း ဤအချိန်တွင် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။ သူမသည် ကျောက်ကော်တုံး၏ ရှေ့တွင် တားဆီးကာ လောင်းကစားရုံမှ လူဆိုးများကို အော်ပြောလိုက်သည်။ “ငါ့မောင်လေးရဲ့ ဦးလေးငယ်က ဟန်ကျင်းနဲ့ ရင်းနှီးတယ်”

ထိုလူဆိုးများက သူမကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လှောင်ပြောင် ပြောလိုက်သည်။ “အခု ဒီကိစ္စက ငါတို့ ဟန်ခေါင်းဆောင်နဲ့ မဆိုင်တော့ဘူး။ မင်းတို့ ဘယ်သူလဲလို့ ထင်နေလဲ၊ လျံ ၁၀၀ လောက် အတွက်နဲ့ ငါတို့ခေါင်းဆောင်က လာကိုင်တွယ်ရမှာလား။ ဒီကိစ္စကို ငါတို့ဆီကို အကြွေးလာကောက်ဖို့ လွှဲပေးထားပြီးပြီ။ ငါတို့က မင်းတို့လို လူမိုက်တွေကို ဘာမှလုပ်လို့ မရပေမဲ့ ရဲမက်တွေကတော့ လုပ်လို့ရတယ်”

ပြောပြီးသည်နှင့် လူဆိုးတစ်ဦးက ရဲမက်နှစ်ဦးကို ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ ရဲမက်တစ်ဦးသည် သူ့ခါးမှ သံကြိုးကို ဖြုတ်ပြီး ကျောက်ကော်တုံး၏ လည်ပင်းတွင် ချိတ်လိုက်သည်။ ကျောက်ကော်တုံးသည် မြေပေါ်တွင် ထိတ်လန့်နေသော်လည်း ထိုသူက ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့ကို သေဆုံးနေသော ခွေးတစ်ကောင်လို ဆွဲခေါ်သွားသည်။

လုကွေ့ဖန်းသည် ငိုယိုနေပြီး လဲကျလုနီးနီး ဖြစ်နေသည်။ သူမ မည်မျှပင် တောင်းပန်သော်လည်း မည်သူမှ ဂရုမစိုက်ပေ။ ကျောက်ကော်တုံးကို သော့ခတ်ပြီးနောက် လူစုသည် အိမ်ရှေ့မှ ထွက်ခွာသွားသည်။

ဤအချိန်တွင် သတင်းကြားသိရသော ရွာသားများစွာသည် စိတ်ဝင်တစား လာကြည့်နေကြသည်။ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ၊ သူတို့အားလုံး အချင်းချင်း စကားပြောဆိုနေကြသည်။

“ဒုတိယမောင်လေး၊ ဒုတိယမောင်လေး…”

လုကွေ့ဖန်းသည် အိမ်ရှေ့မှ ထွက်လာပြီး အသည်းအသန် အော်ခေါ်နေသည်။ သူမသည် နောက်ကနေ လိုက်ပြေးရင်း ခြေချော်ပြီး မြေပေါ်တွင် လဲကျသွားသည်။ ထိုသူများ ဝေးရာသို့ ထွက်သွားသည်ကို သူမ ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ဤအချိန်တွင် လူအုပ်ထဲမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“လုမိသားစုက ဒုတိယသား လာပြီ” အော်လိုက်ပြီး လူအုပ်သည် ခွဲထွက်သွားရာ လုမင်ဟိုင်သည် ထွက်လာသည်။

“ဒုတိယသား၊ ကျောက်ကော်တုံးကို သွားကယ်ပေးပါဦး၊ မြန်မြန်သွားပါဦး…” လုကွေ့ဖန်းသည် မြေပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။

လုမင်ဟိုင်သည် ခပ်သုတ်သုတ် ပြုံးလိုက်သည်။ “အစ်မကြီး၊ အစ်မကြီးက ငါ့ကို အရမ်း အထင်ကြီး လွန်းတယ်။ ငါက သာမန်ပြည်သူတစ်ဦး၊ အစိုးရအရာရှိတွေက လူကို လာဖမ်းတာကို ဘယ်လို တားနိုင်မှာလဲ။ ငါ အစောကြီးကတည်းက အစ်မကြီးကို ပြောခဲ့တယ်၊ ဒီကိစ္စကို မဆွဲထားနဲ့၊ ဒီငွေကို ဘယ်အချိန်ဖြစ်ဖြစ် ပြန်ဆပ်ရမှာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အစ်မကြီးက နားမထောင်ခဲ့ဘူး”

လူစုသည် အဝေးသို့ ရောက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ၊ လုကွေ့ဖန်းသည် ပထမဦးဆုံးအကြိမ် အနည်းငယ် ကြောင်အသွားပြီး စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေသည်။

ရုတ်တရက် သူမသည် မြေပေါ်မှ ခုန်ထပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ဟူကွေ့ဟွာ၊ အားလုံးက မင်းကြောင့်!”

******