အခန်း (၈၁-၈၂)

အခန်း 81 တူမလေး၏ခင်ပွန်းလောင်း

မိန်ကျွမ်းယီသည် ဟန်ကျင်းက နောက်ထပ် ငြင်းဆန်လိမ့်ဦးမည်ဟု မျှော်လင့်ထားသော်လည်း ဟန်ကျင်းက ပြောလိုက်သည်။ “သိပ်မကြာသေးပါဘူး။ မင်းက မင်းရဲ့တူမလေးက ဘယ်လောက်ကောင်းတယ်ဆိုတာ ငါ့ကို အမြဲတမ်းပြောပြနေတာကြောင့် မြို့မှာ တစ်ခါဆုံဖူးတာပါ”

ဟန်ကျင်းသည် လုကျောင်းယွဲ့အပေါ် အရင်ကတည်းက စိတ်ဝင်စားခဲ့သည်ဟု ပြောရလောက်အောင် မိုက်မဲသူ မဟုတ်ပေ။

မိန်ကျွမ်းယီသည် ချက်ချင်း တောင့်တောင့်ကြီး ဖြစ်သွားပြီးနောက် ခြေဆောင့်ကာ အဆက်မပြတ် ပြောဆိုနေသည်။ “မဖြစ်ဘူး၊ မဖြစ်ဘူး။ မင်းက ဒီလောက် အသက်ကြီးနေပြီ၊ ငါ့ရဲ့ယွဲ့အာက ၁၅ နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ မင်းက ဒီလောက် မည်းတယ်၊ ငါ့ရဲ့ယွဲ့အာက ဖြူတယ်။ မင်းက ရေပွက်ပွက်ဆူသလို ဆိုးသွမ်းတယ်၊ ငါ့ရဲ့ယွဲ့အာက စာရွက်ဖြူတစ်ရွက်လို ရိုးသားတယ်။ ပြီးတော့ မင်းရဲ့မိသားစုက ဝံပုလွေတွေလိုပဲ၊ ငါ့ရဲ့ယွဲ့အာက သူတို့ကို မထိန်းနိုင်ဘူး...”

သူသည် အမျိုးမျိုးသော နှိုင်းယှဉ်မှုများကို ပြုလုပ်ရာ ဟန်ကျင်း၏ မျက်နှာသည် ပို၍ မှောင်မည်းလာသည်။ မိန်ကျွမ်းယီ စိတ်ထဲရှိသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများကို ထုတ်ဖော်ရန် ခွင့်ပြုမည်ဟု သူက မူလက စိတ်ကူးခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် ထိုအခြေအနေကို ရုတ်တရက် လက်ခံရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု သိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအတွေးသည် ယခု ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဟန်ကျင်းသည် မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါ သဘောကျတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ရင် မင်းက ငါ့အတွက် အတင်းအဓမ္မ ခေါ်ယူပေးမယ်လို့ အရင်က မပြောခဲ့ဘူးလား”

မိန်ကျွမ်းယီသည် စကားပြော၍မရတော့ဘဲ၊ ပြောလိုက်သည်။ “ယွဲ့အာကလွဲရင်ပေါ့”

“ဘာလို့လဲ”

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မဖြစ်ဘူး”

“ငါက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ၊ မိသားစုကိုလည်း ကျွေးမွေးနိုင်တယ်။ မင်းက ငါ့အကြောင်း အကုန်လုံးသိနေတာပဲ၊ ဘာကို စိတ်ပူနေတာလဲ။ မင်းရဲ့တန်ဖိုးရှိတဲ့ တူမလေးကို မရင်းနှီးတဲ့ မိသားစုတစ်ခုဆီ ပို့ပေးချင်လို့လား။ မမေ့နဲ့နော်၊ လုမိသားစုအဖိုးအိုက ဘက်လိုက်ပြီး လုမိသားစု ပထမအိမ်ထောင်စုက မိန်းမက စိတ်မပြောင်းဘူးဆိုရင် ဒီတစ်ခါ တုမိသားစုကို လက်ထပ်ရမှာက ယွဲ့အာ ဖြစ်နေပြီ”

မိန်ကျွမ်းယီသည် ပြန်လာပြီးနောက် ဟန်ကျင်း၏ပါးစပ်မှ လုကျောင်းယွဲ့၏ လက်ထပ်ကိစ္စတွင် ဖြစ်ခဲ့သော အတားအဆီးများနှင့် တုမိသားစုအကြောင်းကို သိခဲ့ရသည်။ သူသည် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကောင်းမွန်သော လူများကို ကူညီခဲ့သည်ဟု အကြိမ်ကြိမ် ပြောဆိုနေသည်။ မဟုတ်ပါက၊ သူ့တူမလေးသည် ဝံပုလွေလို သဘောထားသည့် တုမိသားစုထံသို့ လက်ထပ်ရတော့မည် ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအချိန်တွင် နောင်တရလျှင်ပင် နောက်ကျနေပေလိမ့်မည်။

သူ့သူငယ်ချင်း ပြောသည်ကို ကြားရသောအခါ၊ မိန်ကျွမ်းယီသည် စိတ်အေးအေးထားပြီး စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူပြောသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။ ပထမအချက်အနေဖြင့်၊ သူသည် ဟန်ကျင်းကို ကောင်းစွာသိသည်။ ဟန်ကျင်းသည် ငွေနှင့် လောဘမကြီး၊ အရက်၊ အမျိုးသမီးမမက်။ ဤနှစ်များတစ်လျှောက် မည်သည့်အမျိုးသမီးနှင့်မှ ပတ်သက်သည်ကို သူ မမြင်ဖူးပေ။ အသက်နည်းနည်းကြီးသည်၊ နာမည်နည်းနည်းဆိုးသည်၊ မိသားစုက အေးချမ်းမှုမရှိသည်မှ လွဲ၍ အခြားမကောင်းသောအချက် မရှိပေ။

အသက်ကြီးသည့်ကိစ္စကို ခဏထားလိုက်ပါ။ မိန်ကျွမ်းယီသည်လည်း နာမည်ဆိုးကြောင့် ခံစားခဲ့ရဖူးသောကြောင့်၊ ကောလဟာလများစွာသည် မမှန်ကန်ကြောင်း သိသည်။ အဓိကအချက်မှာ ထိုလူသည် ယုံကြည်စိတ်ချရခြင်း ရှိ၊ မရှိပင်။ ဤသို့တွေးလိုက်သောအခါ၊ သူ့စိတ်ထဲတွင် ဟန်ကျင်း၏မိသားစုကိစ္စသာ ကျန်တော့သည်။

“မင်းရဲ့ ဝံပုလွေလို မိသားစုကိုတော့ ငါ့ရဲ့ယွဲ့အာကို လက်ထပ်ဖို့ စိတ်မချဘူး။ မင်းတောင် အိမ်မပြန်နိုင်အောင် ခြိမ်းခြောက်ခံထားရတာ၊ ငါ့ရဲ့ယွဲ့အာသာ လက်ထပ်သွားရင် အရှင်လတ်လတ် ဝါးစားခံရမှာပဲ”

ဟန်ကျင်းက ပြောလိုက်သည်။ “ဒီကိစ္စကို ငါ စဉ်းစားပြီးပြီ။ လက်ထပ်ပြီးရင် ဟန်ကျားရွာမှာ နေဖို့ အစီအစဉ် မရှိဘူး”

“မြို့မှာလား”

ဟန်ကျင်းသည် ခဏစဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “သူမ ကြိုက်တဲ့နေရာမှာပေါ့၊ ငါကတော့ ဘယ်မှာနေနေ အဆင်ပြေတယ်”

“မင်းအမေကို ထိန်းနိုင်ပါ့မလား။ သူမက ချွေးမကို အလုပ်ခိုင်းချင်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

ဟန်ကျင်းသည် မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြောပြီး နှုတ်ခမ်းကို လှောင်ပြောင်စွာ တွန့်လိုက်သည်။ “ငါက မျက်စိမှိတ် လိုက်လျောမဲ့ လူမျိုးလို့ မင်းထင်လား။ ပြီးတော့ ငါ့အမေက ယွဲ့အာတစ်ယောက်တည်း ချွေးမတစ်ယောက်အဖြစ် လိုချင်တာ မဟုတ်ဘူး”

“ဒါဆို မင်းရဲ့မှတ်ပုံတင်က ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ မင်း အခု လက်မထပ်သေးတဲ့အတွက် မှတ်ပုံတင် ဘယ်မှာပဲထားထား အရေးမကြီးဘူးလို့ မင်းထင်နေတာလား။ ဒါပေမဲ့ မင်း လက်ထပ်သွားရင် ဟန်မိသားစုမှာ မှတ်ပုံတင်ထားပြီး ဟန်ကျားရွာမှာ မနေနိုင်ဘူးလို့ မင်းထင်လား” မိန်ကျွမ်းယီသည် ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။

81 02

၎င်းသည် အမှန်တကယ် ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ ဤပြဿနာသည် ဟန်ကျင်း၏စိတ်ထဲတွင်လည်း အမြဲရှိနေခဲ့သည်။

“ဒါကြောင့် ငါ့မှာ ငွေ လိုတယ်။ ဟန်ကျားရွာက လူတွေကို ကျော်လွန်ပြီး မှတ်ပုံတင်ပြောင်းဖို့ အလုံအလောက်ရှိတဲ့ ငွေပေါ့”

ဤနှစ်များတစ်လျှောက်၊ သူသည် ဟန်ကျားရွာမှ မှတ်ပုံတင်ပြောင်းရန် စဉ်းစားဖူးသည်။ ပထမအချက်မှာ သူ့အမေက မလိုချင်သောကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယအချက်မှာ မှတ်ပုံတင် ပြောင်းခြင်းသည် သေးငယ်သောကိစ္စ မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တကယ်တမ်းတော့၊ သာမန်လူတစ်ယောက်အတွက် အိမ်ထောင်ဦးစီးက ခွင့်ပြုပြီး လက်ခံမဲ့နေရာရှိရင် မှတ်ပုံတင်ပြောင်းတာက သိပ်မခက်ပါဘူး။ အဓိကပြဿနာက ဟန်မိသားစုက သူ့ကို မထွက်ခွာစေချင်တာနဲ့ ဟန်ကျားရွာရဲ့ အကြီးအကဲက သူ့ရဲ့ဝမ်းကွဲ ဖြစ်နေတာပဲ။ ရွာရဲ့မှတ်ပုံတင်ကို အကြီးအကဲက ကိုင်တွယ်ထားသောကြောင့် ဤကိစ္စကို လုပ်ဆောင်ရန် အလွန်ခက်ခဲသည်။

ယခုတွင် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ ဟန်ကျားရွာက လူများကို ကျော်လွန်ပြီး ဤကိစ္စကို လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်မည့်သူကို ရှာရန်ဖြစ်သည်။

အကြီးအကဲထက် သာလွန်ပြီး မှတ်ပုံတင်ကို စီမံခန့်ခွဲနိုင်သူမှာ မြို့အုပ်ရုံးမှ အရာရှိများပင်။ သို့သော် ဝမ်နျန်မြို့၏ မြို့အုပ်သည် ငွေမရှိလျှင်ပင် သုံးထပ်လုံး ငွေရအောင် ယူတတ်သောသူ ဖြစ်ရာ ငွေမပေးဘဲ ဖြတ်သန်းရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

မိန်ကျွမ်းယီသည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ခဏအကြာတွင် သူသည် သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့ရဲ့ အင်အားက တကယ်ပဲ သေးငယ်လွန်းတယ်”

“ဒါဆို မင်းက ငါနဲ့ ယွဲ့အာရဲ့ ကိစ္စကို သဘောတူပြီလား”

မိန်ကျွမ်းယီသည် သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ငါ သဘောမတူဘဲနေလို့ ဖြစ်မလား။ မိန်းကလေးတွေက ပြင်ပနဲ့ ထိတွေ့ချင်စိတ် ရှိတယ်။ မင်းက ငါ့ရဲ့ဒီလောက် ကြောက်တတ်တဲ့ ယွဲ့အာကို နာမည်ပျက်ခံပြီး ဒီနေရာကို လာတွေ့အောင် သွေးဆောင်နိုင်တာပဲ၊ ငါ သဘောမတူဘဲနေလို့ ဖြစ်မလား” ထို့နောက် သူက မျက်လုံးမှေးကာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်း တာဝန်မယူချင်ဘူးလား”

ဟန်ကျင်းသည် ချက်ချင်း တောင်းပန်လိုက်သည်။ “တာဝန်ယူခွင့်ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်”

မိန်ကျွမ်းယီက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ “မင်းက တကယ် ကံကောင်းတာပဲ”

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက်၊ သူသည် လှောင်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ အစ်မကြီးကို ဘယ်လိုပြောဖို့ စီစဉ်ထားလဲ။ ငါ့ရဲ့အစ်မကြီးက ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ ဖော်ရွေပုံရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရေးပါတဲ့အချိန်မှာ သူမရဲ့ ခေါင်းမာမှုကို မင်း သိလာလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ဒီလိုဆိုရင် မင်းက ငါ့ရဲ့တူမရဲ့ခင်ပွန်းလောင်းဖြစ်သွားပြီပေါ့”

ဟန်ကျင်း၏ မျက်နှာသည် မည်းသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “သွားစမ်း”

မိန်ကျွမ်းယီသည် သူ့ကို ပျော်ရွှင်စွာစနောက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “လာ၊ တူမလေးရဲ့ခင်ပွန်းလောင်း၊ ဦးလေးလို့ ခေါ်ပါဦး”

ဟန်ကျင်းသည် သူ့ကို လစ်လျူရှုပြီး အလုပ်ရှိသည်ဟု ပြောကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။

*** ***

ဒီဇင်ဘာ ၂၉ ရက်နေ့တွင် တာ့ရှီးရွာ၏ ထုံးတမ်းစဉ်လာအရ ပေါင်မုန့်ပေါင်းရသောနေ့ ဖြစ်သည်။

မုန့်ညှပ်သည် မနေ့ကတည်းက စတင်ဖောင်းလာသည်။ မိန်ရှီသည် လုကျောင်းယွဲ့နှင့်အတူ မီးဖိုချောင်တွင် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ ဒီနေ့တွင် ဘန်းမုန့်ပေါင်းရုံ သာမက၊ အဆာသွပ်ပါသော ဘန်းမုန့်အမျိုးမျိုးကိုလည်း ပြုလုပ်ရသည်။ ဤအလုပ်သည် မလွယ်ကူသောကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး မနက်စောစောကတည်းက စတင် အလုပ်လုပ် ခဲ့ကြသည်။

“ဒုတိယအစ်မလု၊ အလုပ်များနေတယ်လား” ချောင်ရှီသည် မီးဖိုချောင်တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

မိန်ရှီက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်မေးလိုက်သည်။ “တတိယညီမလေး၊ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ”

ချောင်ရှီက ပြောလိုက်သည်။ “အစ်ကိုကြီးက နှစ်သစ်ကူးနေ့မှာ မိသားစုညစာလာစားဖို့ ခေါ်တယ်၊ ငါတို့ အိမ်ခွဲနေပြီဆိုတော့ နှစ်သစ်ကူးလက်ဆောင် ပို့ရမယ်လို့ ငါထင်တယ်။ ဒါကြောင့် ဘယ်လို နှစ်သစ်ကူး လက်ဆောင်မျိုး ပို့ရမလဲဆိုတာ လာပြီး တိုင်ပင်တာပါ”

မိန်ရှီသည်လည်း ဤကိစ္စကို စဉ်းစားနေသည်မှာ နှစ်ရက်ရှိပြီဖြစ်သည်။ ချောင်ရှီ ပြောသည်ကိုကြားသောအခါ သူမသည် ခဏစဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ရွာရဲ့ဓလေ့ထုံးတမ်းအရ၊ အိမ်ခွဲပြီးသား မိသားစုတွေက များသောအားဖြင့် ဝက်သားနှစ်ပေါင်နဲ့ အရက်တစ်ပေါင် ပို့လေ့ရှိတယ်။ ငါတို့လည်း အဲ့ဒီအတိုင်းပဲ လုပ်မယ်။ ဒါဆိုရင် ဘယ်သူမှ ဝေဖန်စရာမရှိတော့ဘူး”

81 03

ချောင်ရှီသည် ဝက်သားနှစ်ပေါင်အတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်သော်လည်း၊ ဒီနှစ်တွင် မိသားစုက ဝက်သတ်ထားသောကြောင့် များစွာ မလိုအပ်ပေ။ ယဉ်ကျေးမှုအရ လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြင့် အခြားသူများ၏ ဝေဖန်ခြင်းကို ရှောင်ရှားနိုင်သည်ဟု သူမ တွေးသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ၊ ငါတို့လည်း အဲ့ဒီအတိုင်းပဲ လုပ်မယ်”

ပြောပြီးနောက် ချောင်ရှီသည် ထွက်သွားရန် ပြင်ဆင်သည်။

မိန်ရှီက သူမကို ပြောသည်။ “နေ့လယ်စာ ဒီမှာစားသွားပါဦး”

“မစားတော့ပါဘူး၊ အိမ်မှာ အလုပ်တွေ ရှုပ်နေသေးတယ်”

နေ့လယ် နောက်ပိုင်းတွင် မိန်ရှီသည် လုမင်ဟိုင်ကို ပထမအိမ်ထောင်စုအတွက် နှစ်သစ်ကူးလက်ဆောင် ပို့ခိုင်းလိုက်သည်။

နှစ်သစ်ကူးနေ့တွင် နေ့ခင်းဘက်တွင် အခြားရက်များနှင့် မကွာခြားပေ။ အချို့သော မိသားစုများသည် အလုပ်မပြီးသေးသောကြောင့် အလုပ်လုပ်နေကြသည်။

ကျေးလက်ဒေသ၏ ထုံးတမ်းစဉ်လာအရ၊ နှစ်သစ်ကူးနေ့တွင် ညသန်းခေါင်ကျော် သွားသည်နှင့် နှစ်သစ်ဖြစ်သွားသည်။ လပြည့်နေ့အထိ မိသားစုဝင်များသည် အစားအစာပြင်ဆင်ခြင်းမှလွဲ၍ အခြားအလုပ်များ မလုပ်ကြတော့ပေ။ ထို့အပြင် အပ်ချုပ်ခြင်း၊ အိမ်လှည်းခြင်းစသည်တို့ မလုပ်ရသည့် ဓလေ့များလည်း ရှိသည်။

ညနေပိုင်းရောက်သောအခါ ဒုတိယအိမ်ထောင်စုသည် ပထမအိမ်ထောင်စုသို့ သွားကြသည်။

အိမ်ခွဲပြီးပြီ ဖြစ်သောကြောင့် လာရောက်သူများသည် ဧည့်သည်များဖြစ်သည်။ မိန်ရှီနှင့် ချောင်ရှီတို့သည် အလုပ်လုပ်ရန် မလိုဘဲ၊ ဟူရှီနှင့် ရှောင်ဟူရှီတို့သာ မီးဖိုချောင်တွင် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ ဒုတိယနှင့် တတိယအိမ်ထောင်စုမှ လူများသည် စားသောက်ရန် စောင့်နေရုံသာ လိုအပ်သည်။

ညစာ ပြင်ဆင်ပြီးသောအခါ အပြင်ဘက်တွင် မှောင်နေပြီဖြစ်သည်။ ရွာပတ်လည်မှ မီးရှူးမီးပန်းများ ပေါက်ကွဲသံကို ကြားနေရသည်။

မိသားစုညစာမစားမီ ဘိုးဘွားများကို ဦးစွာ ပူဇော်ရသည်။ ဘိုးဘွားများ စားပြီးမှသာ မြေးမြစ်များ စားနိုင်သည်။ ဘိုးဘွားများကို ပူဇော်ပြီးနောက်၊ မီးရှူးမီးပန်းများ ဖောက်ပြီး မိသားစုညစာ စတင်စားသုံးကြသည်။

စားပွဲနှစ်ခု ပြင်ဆင်ထားပြီး အိမ်မခွဲမီကအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

စားပွဲ၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ထိုင်နေသော အဖိုးအိုလုသည် သူ့အောက်တွင် မြေးများစွာ ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ မျက်ရည်များပင် စိုလာပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ အသက်ကြီးလာသောအခါ လူသည် လွယ်လွယ်ကူကူ စိတ်ခံစားမှု ပြောင်းလဲတတ်သည်။ အထူးသဖြင့် ဤခြောက်လအတွင်း အဖိုးအိုလုသည် သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာသည် ပိုမို ဆိုးရွားလာသည်ဟု ခံစားရပြီး၊ သူ၏ အတွေးများလည်း ပိုမိုများပြားလာသည်။

“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မိသားစုဟာ သာယာငြိမ်းချမ်းပြီး၊ လာမဲ့နှစ်မှာ ပိုမိုကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝကို ရရှိပါစေ” အဖိုးအိုလုသည် ရိုးရှင်းစွာ ပြောကြားပြီး သူ့ထမင်းစားတူကို ဦးစွာ စတင် ကိုင်တွယ်လိုက်သည်။ သူ စားပြီးနောက်တွင်မှ အငယ်ပိုင်းက စတင်စားကြသည်။

စားပွဲတွင် အလွန်တိတ်ဆိတ်နေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မည်သူမှ ဘာပြောရမည်ကို မသိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ပြီးခဲ့သည့် ခြောက်လအတွင်း ဒုတိယနှင့် တတိယအိမ်ထောင်စုသည် ပထမအိမ်ထောင်စုနှင့် အကြိမ်ကြိမ် ပဋိပက္ခ ဖြစ်ပွားခဲ့သောကြောင့် ယခုအခါ မျက်နှာဖုံးစွပ်၍သာ ပြောဆိုနေကြသည်။

ညစာ စားပြီးသောအခါ၊ အဖိုးအိုလုသည် သူ၏သားသုံးယောက်ကို စကားပြောရန် ခေါ်ခဲ့ပြီး မိန်ရှီသည် ကလေးများနှင့်အတူ အိမ်သို့ ပြန်သွားသည်။

ခဏအကြာတွင် လုမင်ဟိုင်သည် ပြန်ရောက်လာသည်။

မိန်ရှီက မေးလိုက်သည်။ “မင်းအဖေ မင်းတို့ကို ဘာပြောတာလဲ” အဖိုးအိုလုသည် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ သားများကို စကားပြောရန် ခေါ်မည့်သူ မဟုတ်ပေ။

လုမင်ဟိုင်သည် ခဏရပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဘာမှမရှိပါဘူး၊ အဖေက အိမ်ခွဲတာကို နည်းနည်း နောင်တရနေပုံရတယ်”

မိန်ရှီသည် သူ၏ မဟုတ်မမှန်ပြောဆိုမှုကို ဖော်ထုတ်ချင်စိတ် မရှိပေ။ သူမက အနည်းငယ် နောင်တရရုံသာမက၊ တကယ် နောင်တရနေကြောင်း သူမသိသည်။ ၎င်းသည် ထိုမျှရိုးရှင်းသည် မဟုတ်ကြောင်းလည်း သူမသိသည်။ အဖိုးအိုလုသည် သူ၏သားများ ရှေ့တွင် အတူတူ ပြန်နေရန် ပြောခဲ့ကြောင်း သူမက ခန့်မှန်းသည်။ သို့သော် မိသားစုတစ်စုချင်းစီတွင် ကိုယ်ပိုင်အစီအစဉ်များ ရှိသောကြောင့် အကောင်အထည် မဖော်နိုင်ခဲ့ပေ။

မိန်ရှီ တွေးထားသည်မှာ မှန်ကန်သည်။ ပထမဆုံးအနေဖြင့် တတိယအိမ်ထောင်စုသည် သဘောမတူခဲ့ပါ။ ထို့နောက် ဒုတိယအိမ်ထောင်စုကလည်း သဘောတူမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် ပထမအိမ်ထောင်စုကလည်း မနှစ်သက်ကြပေ။ အိမ်ခွဲပြီးနောက်တွင် ကိုယ့်အိမ်ကိုယ် အုပ်ချုပ်နိုင်သော်လည်း၊ ပြန်ပေါင်းလိုက်ပါက အုပ်ချုပ်ရေးအာဏာကို အဖိုးအိုနှင့် အဖွားအိုတို့က ပြန်ယူသွားနိုင်သည်။

ယခုအချိန်တွင် အဖိုးအိုလုသာ ဤအရာများကို နားမလည်တော့ပေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူသည် နားလည်သော်လည်း နားမလည်ချင်ယောင် ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ ဒီအကြောင်းတွေ မပြောတော့ပါဘူး။ နှစ်သစ်ကူးမှာ ပြောဖို့မကောင်းဘူး”

81 04

နှစ်သစ်ကူးနေ့တွင် ညအိပ်စည်းမျဉ်းရှိသည်။ ဒုတိယအိမ်ထောင်စုတစ်စုလုံး အတူတူထိုင်ပြီး စကားပြောခြင်းဖြင့် အချိန်ကုန်သွားသည်။ သို့သော် ဝူလန်သည် ငယ်ရွယ်သောကြောင့် လွယ်လွယ်ကူကူ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ညသန်းခေါင်ရောက်သောအခါ၊ လူတိုင်းသည် ကိုယ့်အခန်းကိုယ် ပြန်ပြီး အနားယူကြသည်။

*** ***

နှစ်သစ်ကူး၏ ပထမနေ့တွင် ဆွေမျိုးသားချင်းများကို သွားရောက်လည်ပတ်ခြင်း ထုံးတမ်းစဉ်လာမရှိပေ။ တစ်ရွာတည်းသားများ တွေ့ဆုံသောအခါ၊ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး နှစ်သစ်ကူးပျော်ရွှင်ပါစေဟု ပြောဆိုကြသည်။ များသောအားဖြင့် လူကြီးများသည် အိမ်မှ ထွက်မသွားကြပေ။ ကလေးငယ်များသာ အုပ်စုဖွဲ့ကာ တစ်အိမ်ဝင်တစ်အိမ်ထွက် နှစ်သစ်ကူးဆုတောင်းကြသည်။

နှစ်သစ်ကူးဆုတောင်းခြင်းသည် အလကားရသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ မိသားစုတိုင်းသည် ပဲလှော်၊ နေကြာစေ့လှော်စသည့် အဆာပြေများကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားကြသည်။ ကလေးများလာရောက် နှစ်သစ်ကူးဆုတောင်းသည်ကို မြင်သောအခါ၊ လက်တစ်ဆုပ်စာ ယူပြီး သူတို့၏ အထုပ်ငယ်လေးများထဲသို့ ထည့်ပေးကြသည်။ ထို့ကြောင့် နှစ်သစ်ကူးဆုတောင်းရန် ထွက်လာသည့် ကလေးတိုင်းသည် အထုပ်ငယ်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး လမ်းလျှောက်ရင်း စားသောက်ကာ၊ မကုန်ပါက အထုပ်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းကာ ပျော်ရွှင်နေကြသည်။

ငယ်စဉ်က လုကျောင်းယွဲ့သည်လည်း ထိုသို့ပြုလုပ်ဖူးသည်။ သို့သော် ယခုအခါ ဒုတိယအိမ်ထောင်စုတွင် ဝူလန်သာ ထိုသို့ပြုလုပ်ရန် အရည်အချင်းရှိသည်။ ဆယ်နှစ်ကျော်သော ကလေးများကို များသောအားဖြင့် မိဘများက ထိုသို့ မပြုလုပ်စေတော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆယ်နှစ်ကျော်လျှင် အရွယ်ရောက်လာပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယအကြောင်းရင်းမှာ လူများ၏ ပြောဆိုခြင်းကို ရှောင်ရှားရန်ဖြစ်သည်။

ဝူလန်သည် မနက်စောစောကတည်းက လုကျောင်းယွဲ့ သူ့အတွက် အထူးချုပ်ပေးထားသော အိတ်လေးကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူ့သူငယ်ချင်းများနှင့် သွားရောက်တွေ့ဆုံသည်။ ဒုတိယအိမ်ထောင်စုမှ လုမင်ဟိုင်နှင့် မိန်ရှီတို့နှင့် လုကျောင်းယွဲ့တို့သည် အိမ်တွင်နေပြီး တံခါးကို ဖွင့်ထားကာ ကလေးများ နှစ်သစ်ကူး ဆုတောင်း လာရောက်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

မကြာခင်တွင် ကလေးအုပ်စုတစ်စု ရောက်လာပြီး အော်ပြောကြသည်။ “ဟိုင်အဘိုး၊ ဟိုင်အဖွား၊ ဦးလေး၊ အဒေါ်၊ အစ်မ၊ အစ်ကို နှစ်သစ်ကူးပျော်ရွှင်ပါစေ” မိန်ရှီနှင့် လုကျောင်းယွဲ့တို့သည် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် စားပွဲပေါ်ရှိ ပန်းကန်များမှ ပဲလှော်နှင့် နေကြာစေ့လှော်များအား လက်တစ်ဆုပ်စာ ယူပြီး သူတို့၏ အိတ်ငယ်များထဲသို့ ထည့်ပေးကြသည်။ ကလေးများ၏ မျက်နှာငယ်များသည် ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် နီရဲနေသည်။

တစ်သုတ်ပြီးတစ်သုတ်နှင့် နေ့လယ်ပိုင်းရောက်တော့မှ လာရောက်သူများ နည်းသွားသည်။

“ဒီနေ့ မင်းမောင်လေး တော်တော်ရလိမ့်မယ်ထင်တယ်” မိန်ရှီသည် သမီးဖြစ်သူကို ပြုံးလျက်ပြောလိုက်သည်။

ပြောနေစဉ်တွင် ဝူလန်သည် ပြန်လာသည်။

သူ၏အိတ်ငယ်ထဲတွင် အဆာပြေများစွာ ရောနှောပါဝင်နေပြီး၊ နေကြာစေ့၊ ပဲနှင့် သကြားလုံးများလည်း ပါဝင်သည်။ သကြားလုံးများကို ဝူလန်က သီးခြားထည့်ထားသည်။ မနက်ပိုင်း အိမ်မှ ထွက်သွားကတည်းက သူ၏အစ်မကို ဆီစက္ကူတစ်ရွက်ရှာခိုင်းပြီး သကြားလုံးထည့်ရန် အကောင်းဆုံးဖြစ်ကြောင်း သူက အတွေ့အကြုံရှိသည်။

ဤသကြားလုံးမျိုးကို ဒုတိယအိမ်ထောင်စုတွင်လည်း ပြုလုပ်သည်။ ပြုလုပ်နည်းသည်လည်း လွယ်ကူသည်။ ဂျုံမှုန့်ကို အချိုအဖြစ် အသုံးပြုပြီး၊ ဖောင်းလာသောအခါ ထမင်းတစ်အိုးကို ပြုလုပ်ပြီး အေးအောင်ထားကာ ဂျုံနှစ်နှင့် ရောမွှေသည်။ ဤအရောအနှောသည် ပျစ်သွားသောအခါ၊ ဒယ်အိုးကို မီးဖိုပေါ်တင်ပြီး ပျားရည်စစ်ဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ချက်သည်။ ပျစ်လာသောအခါ သကြားလုံးပြုလုပ်ရန် အသင့်ဖြစ်ပြီဖြစ်သည်။

ပထမဦးစွာ အေးအောင်ထားပြီးနောက် လက်ဖြင့် ကိုင်တွယ်နိုင်သော အပူချိန်ရောက်သောအခါ ၎င်းကို ပန်းကန်ပြားပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ ၎င်းကို တုတ်ပုံစံ သို့မဟုတ် အလုံးပုံစံများ ပြုလုပ်ပြီး ညတစ်ညလုံး လေထဲတွင် အခြောက်လှန်းပြီးနောက် စားသုံးနိုင်သည်။ ကျေးလက်ဒေသမှ လူအများစုသည် ချမ်းသာခြင်း မရှိသောကြောင့် ကလေးများအတွက် သကြားလုံးဝယ်ပေးရန် စိတ်မကောင်း ဖြစ်ကြပြီး၊ ဤလွယ်ကူသော သကြားလုံးများကို ပြုလုပ်၍ ကလေးများကို ပျော်ရွှင်အောင် ပြုလုပ်ပေးကြသည်။

“အစ်မ၊ သကြားလုံးတွေ အများကြီးရလာတယ်၊ နင် နည်းနည်းယူစား” ဝူလန်သည် သူ့အိတ်ထဲက ဖောင်းကားနေသော ဆီစက္ကူကို ထုတ်ပြီး လုကျောင်းယွဲ့ကို ပြောလိုက်သည်။

လုကွမ်းကျိက ကန့်ကွက်လိုက်သည်။ “မင်းအစ်မအတွက်ပဲလား၊ မင်းအစ်ကိုအတွက်ကရော မရှိဘူးလား”

ဝူလန်သည် ရယ်မောကာ ခေါင်းကို ကုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မရှိဘဲနေပါ့မလား၊ အားလုံးအတွက်ပါ”

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ဆီစက္ကူကို ဖွင့်ပြီး သူ့အစ်ကိုမောင်နှမများကို သကြားလုံး ဝေပေးသည်။ လုကွမ်းကျိသည် ဦးစွာ တစ်ခုယူလိုက်ပြီး၊ လုကျောင်းယွဲ့သည် တစ်ခုယူလိုက်သည်။ လုကွမ်းယီသည်လည်း ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် တစ်ခုယူကာ စားလိုက်သည်။

81 05

“ချိုပြီး အရသာရှိတယ်ဟုတ်” ဝူလန်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

ကျန်သုံးယောက်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

မိန်ရှီသည် ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အိမ်မှာလည်း ရှိတာပဲ၊ မင်းတို့က သကြားလုံး မစားဖူးတဲ့ ပုံစံမျိုးပဲ”

သို့သော် မည်သို့တူနိုင်မည်နည်း။

ကလေးများအတွက်၊ အခြားသူများ၏ အရာများသည် အမြဲတမ်း ပိုကောင်းသော အရသာရှိသည်။

အထူးသဖြင့် လုကျောင်းယွဲ့နှင့် သူမ၏အစ်ကိုများ မောင်နှမများသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ နှစ်သစ်ကူးဆုတောင်းခြင်း၊ အိတ်ငယ်လေးများကို ကိုင်ဆောင်ခြင်းနှင့် အဆာပြေများရရှိခြင်းတို့ မလုပ်ဖူးကြပေ။ ၎င်းသည် အရသာကို စားသုံးခြင်းသာမက၊ ငယ်ဘဝ၏ အမှတ်တရများကိုပါ စားသုံးခြင်းဖြစ်သည်။

“အဖေ၊ အမေ၊ မင်းတို့လည်း စားပါဦး” ဝူလန်သည် သူ့မိဘနှစ်ပါးအတွက် သကြားလုံးတစ်လုံးစီကို ပေးလိုက်သည်။(ဝူလန်က ငယ်တယ်။ ပြီးတော့ ကျေးလက်မှာဖြစ်တဲ့အပြင် စာကမသင်ရဘူး။ ဒါကြောင့် ရိုရိုသေသေပြောရတာ၊ အသုံးအနှုန်းတွေကို နားမလည်ဘူး)

သကြားလုံးများသည် ကြွပ်ဆတ်ပြီး အချိုဓာတ်သည်လည်း သင့်တော်သည်။ ရုပ်ဆိုးသော်လည်း တကယ်တော့ အရသာရှိသည်။

လုမင်ဟိုင်သည် သူ့ပါးစပ်ထဲတွင် ဝါးလိုက်ပြီး မိန်ရှီကို ပြောလိုက်သည်။ “မိန်းမ၊ ငါတို့အိမ်က သကြားလုံးတွေထက် တခြားအိမ်က သကြားလုံးတွေက ဘာလို့ ပိုအရသာရှိတယ်လို့ ငါ ထင်နေတာလဲ”

မိန်ရှီသည် သူ့ကို ဆဲဆိုပြီးပြောလိုက်သည်။ “ကလေးတစ်ယောက်လိုပဲ၊ ရှက်ဖို့မကောင်းဘူးလား”

လုမင်ဟိုင်သည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ အောက်တွင် ကလေးငယ်များလည်း မျက်နှာချင်းဆိုင်ကြည့်ပြီး ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

*** ***

82 01

အခန်း 82

နှစ်သစ်ကူး၏ ဒုတိယနေ့သည် လက်ထပ်ပြီးသော သမီးများ မိဘအိမ်သို့ ပြန်လာသည့်နေ့ ဖြစ်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် လက်မထပ်သေးသောကြောင့် မိန်ရှီသည် တတိယနေ့တွင် ပြန်ရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ သူမသည် ဒုတိယနေ့တွင် ပြန်လာခဲ့သည်။

မနက်စောစောကတည်းက ဒုတိယအိမ်ထောင်စုတစ်စုလုံး အဝတ်အစားများ သေသေချာချာ ဝတ်ဆင်ပြီး လီဟွာလင်းသို့ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

မိန်မိသားစုသို့ ရောက်သောအခါ၊ မိန်မိသားစုတစ်စုလုံး ရှိနေကြသည်။ ပထမအိမ်ထောင်စုမှ ချွေးမနှစ်ဦးသည် ထိုနေ့တွင် မိဘအိမ်သို့ ပြန်မသွားဘဲ တတိယနေ့တွင် ပြန်လာကြသည်။ ဤကိစ္စသည် ဒုတိယနေ့ သို့မဟုတ် တတိယနေ့တွင် ပြန်လာခြင်းသည် ကွဲပြားမှုမရှိဘဲ၊ မိမိမိသားစုနှင့် ညှိနှိုင်းရသည်။

သမီး၊ သားမက်၊ မြေးများနှင့် မြစ်များ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ၊ အဖိုးအိုမိန်နှင့် လျူရှီတို့သည် အလွန်ပျော်ရွှင်ကြသည်။

လျူရှီသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို ပွေ့ဖက်ထားပြီး၊ ဘာကြောင့် အိမ်ကို ဒီလောက်ကြာအောင် မလာတာလဲဟု သူမကို အပြစ်တင်သည်။ သို့သော် မိန်မိသားစုမှ လူများသည် လုမင်ဟိုင်၏မိသားစု အိမ်ခွဲပြီးနောက် အလုပ်များနေသည်ကို သိသောကြောင့်၊ လျူရှီသည် အပြစ်တင်လိုစိတ် မရှိပေ။

နှစ်သစ်ကူးဖြစ်သောကြောင့် လူကြီး၊ ကလေးများအားလုံး အဝတ်အသစ်များ ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး မျက်နှာတိုင်းတွင် ပြုံးရွှင်နေကြသည်။ သူတို့သည် အတူတူထိုင်ပြီး စကားပြောကြသည်။

မိန်ရှီ အရင်တစ်ခေါက် မိဘအိမ်သို့ ပြန်လာပြီးနောက် ပြဿနာဖြစ်ခဲ့သည်မှာ အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိပုံ ရသည်။ လှေတစ်စင်း ဖြတ်သွားပြီးနောက် ရေသည် ငြိမ်သက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် ၎င်းသည် မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ပေ။ နှစ်သစ်ကူးအချိန်တွင် မည်သူမှ သူတို့၏ခံစားချက်များကို မျက်နှာတွင် မပြကြပေ။

ထို့နောက်၊ အမျိုးသားများသည် အတူတူထိုင်ပြီး စကားပြောကြသည်။ အမျိုးသမီးများသည် မီးဖိုချောင်တွင် ထမင်းချက်ကြသည်။ မိန်ရှီသည် သူ၏အမေကို စကားပြောရန် အခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားပြီး လုကျောင်းယွဲ့သည် လျူရှီနှင့်အတူ လိုက်ပါသွားသည်။

“အမေ၊ ဒီတစ်ခါ သားငယ်ပြန်လာတုန်းက ဘာပြဿနာမှ မဖြစ်ဘူးဟုတ်”

လျူရှီသည် ပြုံးလျက် “စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ မင်းရဲ့အစ်ကိုကြီးနှစ်ယောက်က စိတ်ကြီးမာန်ကြီး မရှိကြဘူး။ အစ်ကိုကြီးရဲ့မိန်းမက နားလည်တတ်တဲ့သူ ဖြစ်လို့ မင်းရဲ့အစ်ကိုကြီးက သူမကို တစ်ခွန်းပြောလိုက်တာနဲ့ သူမ ငြိမ်သွားပြီ။ ဟုန်ယွီနှင့် ဟုန်ကျစ်တို့ရဲ့ မိန်းမတွေအတွက်တော့ မင်းအဖေ ဒေါသထွက်ပြီး စကားပြောလိုက်တော့ ဟုန်ယွီနှင့် ဟုန်ကျစ်တို့က သူတို့ရဲ့မိဘအိမ်ကို သွားပြီး သူတို့ကို မခေါ်ရဲကြဘူး။ တစ်ရက်အကြာတွင် သူတို့ကိုယ်တိုင် ပြန်လာကြပြီး နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ မလုပ်ရဲတော့ဘူး။ သူတို့က ငယ်ရွယ်ကြသေးတော့ စိတ်ကူးလေးတွေ နည်းနည်းရှိတာ ပုံမှန်ပါပဲ၊ သင်ပေးရင် ရပါတယ်”

မိန်ရှီသည် ဘာမှ အများကြီး မပြောတော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့”

သားအမိတို့သည် အခြားအကြောင်းအရာများကို စကားပြောကြသည်။ အများစုမှာ မိန်ရှီသည် လုမိသားစုအကြောင်းကို တိုင်တန်းပြီး လျူရှီက သူမ၏သမီးကို စိတ်ရှည်စွာ နှစ်သိမ့်ပေးနေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့အဖွားကို လျှို့ဝှက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏မျက်ခုံးများတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အနည်းငယ်ကို တွေ့ရသည်။

ယခုအချိန်တွင် တကယ်တော့ ပြဿနာမရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဦးလေးကြီးနှစ်ဦးနှင့် အဖိုးတို့က ထိန်းချုပ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဦးလေးငယ်သည် မိဘများ၏ ကိုယ်ပိုင်ငွေကို ယူသွားသည့်ကိစ္စလည်း မပေါ်ပေါက်သေးပေ။ အကယ်၍ စီးပွားရေးအောင်မြင်ခဲ့လျှင် ကိစ္စသည် တိတ်တဆိတ် ပြီးသွားလိမ့်မည်။ သို့သော် အောင်မြင်မှု မရရှိဘဲ ငွေများဆုံးရှုံးခဲ့လျှင် မိသားစုတွင် နောက်ထပ် အကြီးအကျယ် ရန်ဖြစ်မှု ဖြစ်ပွားလိမ့်မည်။

ပြီးခဲ့သည့်ဘဝက ဖြစ်ခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤသို့စဉ်းစားသောအခါ၊ လုကျောင်းယွဲ့သည် စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်လာသည်။ ဦးလေးငယ်၏ စီးပွားရေးကိစ္စ မည်သို့ရှိသည်ကို သူမမသိပေ။ ရန်ချင်ရှန်းသည် ပြဿနာရှိ၊ မရှိ၊ ဟန်ကျင်းနှင့် ဦးလေးငယ်တို့ ဘာတွေလုပ်နေကြသည်ကို သူမ ဘာမှမသိခဲ့ပေ။

82 02

စိတ်မသက်သာမှုကို ဖိနှိပ်ထားပြီး၊ လုကျောင်းယွဲ့သည် လျူရှီဘေးတွင် ထိုင်ပြီး သူမနှင့် မိန်ရှီတို့ ပြောသည်ကို နားထောင်နေသည်။ သူမသည် အချိန်ရသောအခါ တစ်ခေါက်ထွက်ပြီး မိန်ကျွမ်းယီကို ရှာခဲ့သည်။ သို့သော် မိန်မိသားစုမှ အမျိုးသားများနှင့် လုမင်ဟိုင်တို့သည် စကားပြောနေကြသောကြောင့် သူမသည် စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ပြန်လာခဲ့သည်။

နေ့လယ်စာကို မိန်မိသားစုတွင် စားပြီးနောက်၊ ညနေပိုင်းတွင် ဒုတိယအိမ်ထောင်စုသည် ပြန်လာခဲ့သည်။

ထွက်ခွာချိန်တွင် မိန်ကျွမ်းယီသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို လပြည့်နေ့တွင် မြို့သို့ အစ်ကိုမောင်နှမများနှင့်အတူ ပျော်ပွဲစားရန် ခေါ်သွားမည်ဟု ပြောခဲ့ပြီး၊ ညဘက်တွင် မြို့၌ မီးပုံးများ ရှိသည်ဟုလည်း ပြောခဲ့သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သဘောတူလိုက်သည်။

*** ***

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လပြည့်နေ့ ရောက်လာသည်။

မနက်စောစောကတည်းက ဝူလန်သည် ဦးလေးငယ်နှင့်အတူ မြို့သို့ သွားလည်မည့်ကိစ္စကို ပြောဆိုနေသည်။

မိန်ရှီသည် သားဖြစ်သူကို ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဘာလို့ အလျင်လိုနေတာလဲ။ အခုမှ ဘယ်အချိန်ရှိသေးလို့လဲ။ ညဘက်မှ သွားမယ်လို့ ပြောထားတာဆိုတော့ မင်းရဲ့ဦးလေးငယ်က ညနေမှ ရောက်လာလိမ့်မယ်”

တကယ်တမ်းလည်း ညနေပိုင်းရောက်သောအခါ၊ မိန်ကျွမ်းယီသည် မြည်းလှည်းဖြင့် ရောက်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကွေ့အယ်သည်လည်း လုမိသားစုတွင် ရှိနေသောကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့က သူမကို မြို့သို့ မီးပုံးများ သွားကြည့်ရန် ခေါ်ခဲ့သည်။ ကွေ့အယ်က ငြင်းဆန်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လုကျောင်းယွဲ့က သူမကို ထွက်မသွားစေဘဲ အတင်းဆွဲထားသည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည်လည်း တူမလေး၏ သူငယ်ချင်းကို သိသောကြောင့် မိသားစုဝင်တစ်ဦးလို သဘောထားပြီး ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့တစ်ဦးတည်း မိန်းကလေး ဖြစ်သောကြောင့် မိန်းကလေးတစ်ဦးရှိခြင်းက ပိုကောင်းကြောင်း သူက ပြောလိုက်သည်။

မိန်ရှီသည်လည်း သွားလည်ရန် ပြောပြီး၊ မိသားစုချင်း ဖြစ်သောကြောင့် ယဉ်ကျေးစရာ မလိုကြောင်း ပြောလိုက်သည်။

ကွေ့အယ်သည် မတတ်သာဘဲ သဘောတူလိုက်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် လုကွမ်းယီကိုလည်း အတူလိုက်ရန် ခေါ်ခဲ့သည်။ လုကွမ်းယီသည် သွားရန် ငြင်းဆန်သော်လည်း သူမက အချိုစကားပြောကာ ဦးလေးငယ်ကို ကိုးကား လိုက်သောအခါ၊ လုကွမ်းယီသည် သဘောတူလိုက်သည်။ လုကွမ်းယီ၏ စိတ်ထဲတွင် သူသည် လူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး၊ မောင်နှမများကဲ့သို့ လျှောက်သွားနေသည်ကို မနှစ်သက်ပေ။

အားလုံး သဘောတူပြီးနောက်၊ လုကျောင်းယွဲ့သည် အပြင်ထွက်ရန် အသင့်ပြင်ဆင်ရန် အခန်းသို့ ပြန်သွားသည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် သူမနောက်သို့လိုက်လာပြီး အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။

“ယွဲ့အာ၊ ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် အံ့သြသွားသည်။ ဒါက ဘယ်လောက်တောင် ထင်ရှားနေလို့လဲ။

“မင်းရဲ့အစ်ကိုနဲ့ မင်းရဲ့သူငယ်ချင်းကို ပေါင်းစည်းပေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား” မိန်ကျွမ်းယီသည် ဆက်ပြောသည်။

သူမ၏ ဦးလေးငယ်သည် ထက်မြက်သောသူ ဖြစ်ကြောင်း သိသောကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ကို မဖုံးကွယ်တော့ဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ကွေ့အယ်က အစ်ကိုကြီးကို သဘောကျတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ မိသားစုအခြေအနေကြောင့် ဘာမှ ထုတ်ဖော် မပြရဲဘူး။ ကွေ့အယ်မိသားစုရဲ့ အခြေအနေက ခက်ခဲပေမဲ့ သူမက စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာပြီး ကိုယ်ပိုင်အမြင်ရှိတဲ့သူတစ်ယောက်ပါ။ အစ်ကိုကြီးနဲ့ အတော်လေးကို လိုက်ဖက်တယ်လို့ ကျွန်မထင်တယ်” ပြောရင်း သူမက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီးက ဖေမိသားစုကြောင့် စိတ်ဒဏ်ရာရနေတယ်။ အမေကလည်း စိတ်ပူနေပေမဲ့ သူ့ရှေ့မှာ နောက်ထပ် လက်ထပ်ဖို့အကြောင်း မပြောရဲဘူး။ ကျွန်မကတော့ ကွေ့အယ်နဲ့ အစ်ကိုကြီးကို သိနေပြီးသားဖြစ်လို့ သူတို့ကို အခွင့်အရေး ပေးရင် အဆင်ပြေနိုင်မလားလို့ စဉ်းစားမိတယ်။ ဒါဆို အမေ့ရဲ့ အဓိကစိတ်ပူပန်မှုကိုလည်း ဖြေရှင်းပြီးသား ဖြစ်မယ်။ အစ်ကိုကြီးလည်း ၁၈ နှစ်ရှိပြီ၊ လက်ထပ်သင့်နေပြီလေ”

မိန်ကျွမ်းယီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ခဏစဉ်းစားလိုက်သည်။ “မင်းပြောတာ မှန်တယ်၊ လူတစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ရာထူးနဲ့ ချမ်းသာမှုကို မကြည့်သင့်ဘူး၊ သူ့ရဲ့စိတ်ရင်းကောင်းမွန်မှု ရှိမရှိကိုသာ ကြည့်သင့်တယ်။ ဖေမိသားစုက လူတွေက အဖျက်သမားတွေပဲ၊ သူတို့အကြောင်း မပြောတော့ပါဘူး။ ကွေ့အယ်ရဲ့ မိသားစုအကြောင်းတော့ တကယ်တော့ လွယ်ပါတယ်။ သူတို့ကို အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း တစ်ခု ရှာပေးလိုက်ရင် ဘဝက ကောင်းမွန် လာနိုင်တယ်။ ဒီကိစ္စကို စိတ်မပူပါနဲ့၊ စောင့်ကြည့်ရအောင်”

82 03

လုကျောင်းယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်မလည်း ဒီလိုပဲ စဉ်းစားပါတယ်။ နှစ်ယောက်ကြားမှာ ရင်းနှီးဖို့ ကံကြမ္မာလည်း လိုသေးတယ်”

ဤအချက်ကို ပြောသောအခါ၊ သူမသည် ကိုယ်တိုင်နှင့် ဟန်ကျင်းအကြောင်းကို တွေးလိုက်ပြီး သူမ၏မျက်နှာသည် နီရဲသွားသည်။ အရင်ကဆိုလျှင်၊ သူမသည် ဤကဲ့သို့လူကို သဘောကျမည်ဟု လုံးဝ မထင်ခဲ့ပေ။ နှစ်ယောက်စလုံးသည် တရားဝင် မဟုတ်သော စေ့စပ်မှုကိုပင် ပြုလုပ်ထားသည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် သူ့တူမလေး၏ မျက်နှာပေါ်က မိန်းကလေးဆန်သော ဟန်ပန်ကို မြင်သောအခါ၊ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ညည်းတွားလိုက်သည်။ “သမီးကြီးကို အိမ်ကနေ မဆွဲထားနိုင်တော့ဘူး၊ ငါ့ရဲ့ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ပန်းလေးတစ်ပွင့်ကို ဟန်ကျင်းလို လူအိုကြီးက တူးသွားပြီ”

သူသည် ညည်းတွားရင်း ထွက်သွားသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် အဝတ်အစားလဲပြီး လူစုနှင့် ပေါင်းလိုက်သည်။

အိမ်မှ မထွက်ခွာမီတွင် မိန်ရှီသည် ကလေးငယ်များကို အထူးသတိပေးသည်။ မြို့တွင် လူများများစားစား ရှိသောကြောင့် လမ်းပျောက်မည်ကို စိုးရိမ်ကြောင်း ပြောသည်။ မိန်ကျွမ်းယီသည် သူ့ရင်ဘတ်ကို ပုတ်၍ ပြောလိုက်သည်။ “ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ဟန်ကျင်းလည်း ပါလာတာဆိုတော့ ဘာမှမဖြစ်နိုင်ပါဘူး”

ဟန်ကျင်းပါလာကြောင်း ကြားသောအခါ၊ မိန်ရှီသည် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ချသွားသည်။ ဟန်ကျင်းသည် ယုံကြည်စိတ်ချရသူတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် သူပါလာပါက သူမသည် အိမ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်စရာ မလိုတော့ပေ။

ဤအရာများကို ဖယ်ထားပါ၊ မိန်ကျွမ်းယီသည် ကလေးငယ်များကို မြည်းလှည်းပေါ်တွင် တင်ပြီး ဝမ်နျန်မြို့သို့ မောင်းနှင်သွားသည်။

မြို့သို့ ရောက်သောအခါ ညနေစောင်းနေပြီဖြစ်သည်။

နေရာတိုင်းတွင် စည်ကားနေပြီး၊ လမ်းသွားလမ်းလာတိုင်း၏ မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်မှု အချို့ကို မြင်ရသည်။

လပြည့်နေ့သည် တာ့ချန်နိုင်ငံ၏ အကြီးဆုံးပွဲတော်ဖြစ်သည်။ ဤအချိန်တွင် နေရာတိုင်းသည် ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ မီးပုံးများစွာ ရှိပြီး၊ မီးပုံးစျေးလည်း သွားနိုင်သည်။ ထို့အပြင် မိန်းကလေးများနှင့် လက်ထပ်ပြီးသော အမျိုးသမီးများသည် ရောဂါများကို ရှောင်ရှားရန်နှင့် တံခါးသံချောင်းများကို တီးရန် ဓလေ့များလည်း ရှိသည်။ ၎င်းသည် အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်နှင့် ဆန္ဒကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။

အားလုံးသည် ညစာမစားရသေးသောကြောင့် မိန်ကျွမ်းယီသည် သူတို့ကို စားသောက်ဆိုင်သို့ ဦးစွာ ခေါ်သွားသည်။

လှည်းကို ရပ်ပြီး စားသောက်ဆိုင်သို့ ဝင်လိုက်သောအခါ၊ ဟန်ကျင်းသည် အထဲမှ ထွက်လာသည်။

“မင်းတို့ လာတာကို ငါ အပေါ်ကနေ မြင်လိုက်တယ်၊ သွားရအောင်၊ အရင်ဆုံး အပေါ်ကို သွားကြမယ်”

မိန်ကျွမ်းယီသည် သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သော်လည်း မျက်နှာတွင် ပြုံးရယ်နေပြီး၊ လုကွမ်းယီနှင့် မောင်နှမများကို ပြောလိုက်သည်။ “ဒီနေ့ ဦးလေးကျင်းဇီက ဧည့်ခံတာ၊ ဘာစားချင်တာလဲ မှာလိုက်၊ ဗိုက်ဝမှ အပြင်ထွက်ပြီး ဆော့မယ်”

ဟန်ကျင်း၏ အမူအရာသည် ပုံမှန်အတိုင်းပင်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာနီရဲကာ ခေါင်းငုံ့သွားသည်။

လုကွမ်းယီသည် ရိုးသားသောကြောင့် ပြောလိုက်သည်။ “ဦးလေးကျင်းဇီ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

လုကွမ်းကျိသည် ဟန်ကျင်းနှင့် ရင်းနှီးသောကြောင့် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ “ဦးလေးကျင်းဇီ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

ကွေ့အယ်သည်လည်း ဟန်ကျင်းကို သိသည်။ သို့သော် အပြင်ပန်းတွင် မဟုတ်ပေ။ သူမသည် လုကျောင်းယွဲ့ဘေးတွင် တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေပြီး ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

လူအုပ်စုသည် ဒုတိယထပ်သို့ တက်သွားရာ ဟန်ကျင်းသည် သီးခြားခန်းကို ကြိုတင်မှာထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

အခန်းသည် မကြီးသော်လည်း လူအနည်းငယ် ထိုင်ရန် အဆင်ပြေသည်။

“ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ စားသောက်ဆိုင်တိုင်းက ပြည့်နေတယ်။ မင်းက အရမ်း အလျင်လိုခဲ့တာ၊ အခန်းတွေ အကုန်မှာထားပြီးသား။ ဒီစားသောက်ဆိုင်ရဲ့ ပိုင်ရှင်က ငါနဲ့ရင်းနှီးလို့ အခန်းတစ်ခန်းကို လွှဲပေးလိုက်တာ”

မိန်ကျွမ်းယီသည် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ “ဒီကိစ္စကို မင်းကို လွှဲပေးတာ မှန်တယ်လို့ ငါသိခဲ့တယ်။ နေရာမရှိရင်တောင် မင်းက နေရာတစ်ခု ရအောင် လုပ်နိုင်တာပဲ”

ဟန်ကျင်းသည် သူ့သူငယ်ချင်း၏ လှောင်ပြောင်မှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ၊ သူ့ကို ကြည့်ရုံသာ ကြည့်ပြီး ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

စောင့်နေသူတစ်ဦးသည် လာပြီး လက်ဖက်ရည်များ ငှဲ့ပေးကာ၊ ဘာစားမည်ကို မေးသည်။ မိန်ကျွမ်းယီသည် ယဉ်ကျေးခြင်းမရှိဘဲ မီနူးကိုယူပြီး အစားအစာများစွာကို မှာလိုက်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အပြင်တွင် အစားစားခြင်းသည် အလွန်ရှားပါးသည်။ ဦးလေးငယ်က ဒီလောက်အများကြီး မှာသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ငွေအများကြီး ကုန်ကျမည်ကို သူမသိသည်။ ထို့ကြောင့် မေးလိုက်သည်။ “ဦးလေးငယ်၊ ဒီလောက်အများကြီး မှာရင် ကုန်ပါ့မလား”

******