အခန်း (၈၃-၈၄)

အခန်း 83 ရင်ဘတ်ပေါ် ကျောက်တုံးတင်၍ ခွဲသူ မိန်ကျွမ်းယီ

မိန်ကျွမ်းယီက သူ၏ မိတ်ဆွေအား စောင်း၍ ကြည့်လိုက်လေသည်။ သို့သော် လုကျောင်းယွဲ့ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သောအခါတွင်မူ သူ၏ မျက်နှာပေါ်၌ ပြုံးရိပ်များ ဖြာဝေနေလေသည်။

“အဆင်ပြေပါတယ်၊ ပိုက်ဆံကုန်တာကို စိတ်နုပြီး နှမြောမနေပါနဲ့ကွာ။ ဒီနေ့က မင်းရဲ့ ဦးလေးကျင်းဇီက ပိုက်ဆံရှင်းမှာ၊ ငါတို့ သူ့ကို လျှော့ပေးစရာ မလိုပါဘူး”

ထိုစကားတွင် မည်သည့်ပြဿနာမျှ မရှိသော်လည်း လုကျောင်းယွဲ့သည် မလုံမလဲ ဖြစ်သွားပြီး ဟန်ကျင်းကို မနေနိုင်ဘဲ ကြည့်မိသည်။ ထိုနှစ်ဦး၏ မျက်လုံးချင်း ဆုံမိသွားသောအခါ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်အချို့ ပေါ်လာသောကြောင့် ခေါင်းကို ငုံ့ချလိုက်လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် မိန်ကျွမ်းယီသည် အစားအသောက်များ အားလုံးမှာပြီးနောက် သူ၏ လက်ထဲမှ စားပွဲစာရင်းကို စားပွဲထိုးလေးအား ပစ်ပေးလိုက်ရင်း ဟန်ကျင်းကို တစ်ခွန်း ပြောလိုက်လေသည်။ “မင်းကံကောင်းသွားတယ်”

လုကွမ်းယီတို့ အငယ်များက မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်မျှ နားမလည်ကြသော်လည်း ဟန်ကျင်းကတော့ သူ၏စိတ်ထဲတွင် နားလည်ထားသည်။ ထိုရက်ပိုင်းအတွင်း အမြဲတမ်း ပြဿနာရှာနေသည့် မိတ်ဆွေကို ထပ်မံ စိတ်အနှောင့်ယှက် မဖြစ်စေလိုသောကြောင့် သူသည် တိတ်ဆိတ်စွာနေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် သူမနှင့် စကားပြောခွင့်ရမည် ဖြစ်ပြီး မီးပုံးဈေးသို့ အတူသွားကြမည်ကို တွေးလိုက်မိသောအခါ သူ့စိတ်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ပန်းကန်အမျိုးမျိုးသည် စားပွဲတစ်လုံးအပြည့် တင်လာသောအခါ လုကွမ်းယီနှင့် အခြားသူများသည် အံ့အားသင့်ကာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။

ဟန်ကျင်းအား မဖြုန်းတီးစေရန် (မိန်ကျွမ်းယီက ထိုစကားကို ပြောလိုက်သည်) လုကွမ်းယီ ညီအစ်ကိုတို့သည် အားရပါးရ စားလိုက်ကြသည်။ စားပွဲပေါ်ရှိ အစားအသောက်များ အကုန်နီးပါး ကုန်သွားသောအခါ သူတို့၏ ဗိုက်များလည်း ဖောင်းကားနေပြီ ဖြစ်သည်။

လုမိသားစုသည် မွေးကတည်းက ချွေတာတတ်ကြသည်။ လုကွမ်းယီသည် စားပွဲပေါ်တွင် ကျန်ရှိနေသည့် အကြွင်းအကျန်များကို ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းမိသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည်လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ခံစားနေရသည်။ သူမ၏ ဦးလေးငယ်သည် ပစ္စည်းများကို ဖြုန်းတီးလွန်းသည်ဟု မနေနိုင်ဘဲ မြည်တမ်းလိုက်မိသည်။

ထိုလူများအနက်မှ ကွေ့အယ်သည်သာ အတွေးအချို့ရှိသူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် မိန်ကျွမ်းယီအား ကြည့်လိုက်ပြီး ဟန်ကျင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် သူမသည် ထိုအတွေးကို လုကျောင်းယွဲ့အား မပြောပြဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာနေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

စားပွဲထိုးလေးသည် လက်ဖက်ရည်တစ်အိုး လာပေးသည်။ လူအချို့သည် လက်ဖက်ရည်ကို ခဏသောက်ပြီးနောက် ဗိုက်ထဲရှိ အဆီများကို ဖယ်ရှားရန်အတွက် ဆိုင်မှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် မီးအိမ်များ လင်းလာပြီ ဖြစ်သည်။ လမ်းမပေါ်တွင် လူများ ပြွတ်သိပ်နေပြီး အလွန်စည်ကားနေသည်။

များသောအားဖြင့် လမ်းမပေါ်တွင် အနည်းငယ်သာ မြင်တွေ့ရသော အမျိုးသမီးများနှင့် အိမ်ထောင်ရှင်မများသည် အုပ်စုလိုက် ထွက်လာကြသည်။ အချို့သည် ၎င်းတို့၏ ဆွေမျိုးများနှင့်အတူ လာကြပြီး အချို့သည် လမ်းတစ်လျှောက် စကားပြောဆိုပြီး ရယ်မောကာ လက်ချင်းချိတ်လျက် လမ်းများပေါ်တွင် လျှောက်သွားနေကြသည်။

“ဒီလူတွေအားလုံးက ပွဲတော်အတွက် ဖျားနာမှုတွေ ပျောက်ဖို့အတွက် လမ်းလျှောက် နေကြတာ၊ သန်းခေါင်အချိန် ရောက်ရင်တော့ မြို့တံခါးဝမှာ လူတွေ ပိုများလာလိမ့်မယ်” ဟန်ကျင်းက လုကျောင်းယွဲ့အား ရှင်းပြသည်။ သူမသည် အပြင်သို့ မကြာခဏ ထွက်လေ့ မရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

တကယ်တော့ လုကျောင်းယွဲ့သည် အရာအားလုံးကို သိပြီးသား ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် ဘဝနှစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမသည် ဟန်ကျင်း၏ စေတနာကို ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိဘဲ ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ နားလည်ကြောင်း ပြလိုက်သည်။ ကွေ့အယ်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသောကြောင့် သူမ၏မျက်လုံးများပင် ပြူးကျယ်လျက်ရှိသည်။ သူမသည် အသက်မကြီးသော်လည်း ဘဝ၏ဖိအားများကြောင့် သူမသည် အခြားသူများထက် ရင့်ကျက်နေသည်။ သို့သော် သူမတွင် ကလေးတစ်ယောက်၏ သိချင်စိတ် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

83 02

“ကျောင်းယွဲ့၊ နောက်ကျရင် ငါတို့ သွားကြည့်ကြမလား” သူမသည် လုကျောင်းယွဲ့အား အသံတိုးတိုးဖြင့် တိုင်ပင်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဟန်ကျင်းကို မနေနိုင်ဘဲ ကြည့်မိသည်။ မိန်ကျွမ်းယီသည် ထိုအကြည့်ကို မြင်သောအခါ သူ၏စိတ်ထဲတွင် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် သူ ဖြစ်သော ဦးလေးငယ်အား မမေးသင့်ပေဘူးလား။

သူသည် ဟန်ကျင်းရှေ့တွင် စကားပြောလိုက်သည်။ “ဘာလို့ မဖြစ်ရမှာလဲ၊ ဒီနေ့ မြို့မှာ အများကြီး စည်ကားနေတာ၊ ငါတို့ ကစားရတာ ဝလာတဲ့အခါမှာ ဖျားနာမှုတွေ ပျောက်အောင် သွားပြီး လမ်းလျှောက်မယ်၊ သန်းခေါင်အချိန် ရောက်ရင်တော့ မြို့တံခါးမှာရှိတဲ့ တံခါးလက်သည်းတွေကို သွားပြီး ထိတွေ့ကြမယ်”

ဟန်ကျင်းသည် သူ၏မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူမသည် သန်းခေါင်ယံအထိ ထွက်ရမည်ဟု ကြားသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ သူမသည် အပြင်တွင် ထိုမျှ နောက်ကျသည်အထိ တစ်ခါမျှ မနေဖူးသေးပေ။

ဟန်ကျင်းက ရှင်းပြသည်။ “များသောအားဖြင့် ဖျားနာမှုတွေ ပျောက်အောင် လမ်းလျှောက်တာနဲ့ တံခါးသံချောင်းတွေကို ထိတွေ့တာဟာ ပထမလရဲ့ ဆယ့်ခြောက်ရက်နေ့မှာ လုပ်လေ့ရှိတယ်”

မိန်ကျွမ်းယီကလည်း ပြောသည်။ “လှည်းတစ်စီး ရှိနေတော့ အိမ်ပြန်လို့ မရမှာ မကြောက်နဲ့”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် မည်သူမျှ စိတ်မပူတော့ပေ။

လူအုပ်သည် စည်ကားသည့်နေရာသို့ ဆက်လက်လျှောက်သွားကြသည်။

မီးပုံးဈေးသည် အမှန်ပင် စည်ကားနေသည်။ မီးပုံးများရောင်းသူ၊ ခြင်္သေ့အကအဖွဲ့၊ အသားစားသမားအဖွဲ့နှင့် ရင်ဘတ်ပေါ်ကျောက်တုံးတင်၍ ခွဲသည့်သူများပင် ရှိနေသည်။ ရင်ဘတ်ပေါ်ကျောက်တုံးတင်၍ ခွဲသည့်ဆိုင်ရှေ့တွင် လူအများအပြား ဝန်းရံနေသည်။ ထိုအချိန်တွင် အဓိကဇာတ်လမ်းဆီသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး သန်မာထွားကြိုင်းသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ကြီးမားသော သံတူတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူသည် မြေပြင်ပေါ် လဲလျောင်းနေသောသူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ကျောက်ပြားပေါ်သို့ ခွဲလိုက်သည်။

ပွဲတွင်ရှိသော လူအုပ်ကြီးသည် အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ အမျိုးသမီးများနှင့် အိမ်ထောင်ရှင်မများသည် ၎င်းတို့၏ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ကြသည်။ ဘုန်း ဟူသော အသံကို ကြားလိုက်ရပြီး ကျောက်ပြားသည် အလယ်မှ အက်ကွဲသွားသည်။ ထိုနေရာတွင် လဲလျောင်းနေသောသူသည် အဆင်ပြေပြေ ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့် ပုတ်လိုက်ကာ သူအဆင်ပြေကြောင်း ပြလိုက်သည်။

ပရိသတ်ထဲမှ လူအချို့သည် သူ၏ရင်ဘတ်ကို စမ်းကြည့်ရန် ရှေ့သို့တိုးလာကြသည်။ ပြီးနောက် အက်ကွဲသွားသော ကျောက်ပြားကို ထပ်မံစမ်းကြည့်ပြီးမှ ထိုအရာသည် လှည့်စားခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ဝန်ခံလိုက်ကြသည်။

ချက်ချင်း ဆိုသလိုပင် အားပေးသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် အပြာရောင်အင်္ကျီအကြမ်းစား ဝတ်ဆင်ထားသော အဘိုးကြီးတစ်ဦးသည် ကြေးဝါဇလုံကို ကိုင်ဆောင်လျက် ဘေးတစ်ဖက်မှ ထွက်လာသည်။ သူသည် ပွဲတစ်ပွဲလုံး ပတ်ပြီး ငွေရှိသူများ ပိုက်ဆံပေးကြရန်နှင့် ငွေမရှိသူများ အားပေးရန် ပြောသည်။ လူအုပ်ထဲတွင် လက်ရွယ်လိုက်သောအခါ ဘုတ် ဘုတ် ဟူသော ကြေးပိုက်ဆံများ၏ အသံများ အဆုံးမရှိအောင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

အဘိုးကြီးသည် ငွေများ လက်ခံရရှိပြီးနောက် သူ၏ဘေးတွင်ရှိသော လူတစ်ဦးအား ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ခွေးအရေပြားတစ်ချပ်ကို ကိုင်ဆောင်၍ အော်ရောင်းလိုက်သည်။

၎င်းသည် ပိုက်ဆံရှာရန်နှင့် ပစ္စည်းရောင်းရန်အတွက် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းဖြစ်သည်။

လုမိသားစုမှ ညီအစ်ကို မောင်နှမများသည် ထိုပြပွဲမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးကြသောကြောင့် ၎င်းတို့သည် အံ့အားသင့်ကာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။ မိန်ကျွမ်းယီနှင့် ဟန်ကျင်းသည် ထိုအရာများကို စိတ်မဝင်စားဟန် ပြုမူနေကြသည်။

ဟန်ကျင်းသည် ပြုံးလိုက်ပြီး လုကျောင်းယွဲ့အား ပြောသည်။ “ဒါက ခက်ခဲတဲ့အရာ မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းရဲ့ ဦးလေးငယ်လည်း လုပ်တတ်တယ်”

တကယ်လား။

လုကျောင်းယွဲ့သည် မိန်ကျွမ်းယီအား အံ့အားသင့်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ လုကွမ်းကျိ၊ ဝူလန်နှင့် ကွေ့အယ်တို့သည်လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ဖြစ်နေသည်။ လုကွမ်းယီသည် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း သူ့မျက်လုံးများတွင်လည်း လေးစားမှုများ အပြည့်ပါနေသည်။

သူတို့သည် ဦးလေးငယ်သည် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သည်ဟု အရင်ကတည်းက သိထားသော်လည်း ထိုကဲ့သို့အရာမျိုးကို သူသည် သိလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားပေ။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မိန်ကျွမ်းယီသည် ရှက်ရွံ့စွာ သူ၏နှာခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။

83 03

ထိုအချိန်တုန်းက သူသည် ကစားရသည်ကို နှစ်သက်သည်။ တစ်ကြိမ်တွင် သူသည် မြို့ရှိ တံတားအောက်တွင် ရင်ဘတ်ပေါ် ကျောက်တုံးတင်၍ ခွဲသည့် ပြပွဲကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူနှင့် သူ၏တူများကဲ့သို့ပင် သူလည်း အံ့အားသင့်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသူသည် အလွန်အားကောင်းသည်ဟု ခံစားမိသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ၎င်းအား ကြေးနီအချို့ပင် ပေးခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် ထိုအရာသည် မဟုတ်မမှန်သည်ကို တွေ့လာသည်။ ထိုသူသည် ထိုမျှကြီးမားသော သံတူနှင့် အထုခံရပြီးနောက် အဘယ်ကြောင့် အဆင်ပြေနေသနည်း။

ပထမတွင် သူသည် သံတူနှင့် ကျောက်ပြားသည် အတုများဖြစ်မည်ဟု သံသယဝင်ခဲ့သည်။ ထိုအရာကို သက်သေပြရန်အတွက် သူသည် ထိုအဖွဲ့ကို ဆယ်ရက်ကြာ လိုက်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် မြို့၏ အရှေ့ပိုင်းမှ အနောက်ပိုင်းသို့ ပြောင်းသွားပြီး မြို့၏ တောင်ပိုင်းမှ မြောက်ပိုင်းသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားကြသည်။ စည်ကားသော နေရာအချို့သို့လည်း သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သံတူနှင့် အထုခံရသူသည် တစ်ခါမျှ မပြောင်းလဲသွားပေ။ ထို့အပြင် သူသည် မည်သည့် မသက်မသာကိုမျှ ပြသခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

သူသည် ပြပွဲကို ကြည့်နေသည့်ဟန်ဖြင့် ရှေ့သို့တိုးလာပြီး ကျောက်ပြားနှင့် သံတူသည် အတုဖြစ် မဖြစ် စစ်ဆေးသည်။ ထိုလူများသည်လည်း သူ့ကို တားဆီးခြင်း မရှိပေ။ နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် ထိုအရာကို အကြိမ်များစွာ မြင်သောအခါ သူသည် စမ်းသပ်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် သံတူတစ်ချောင်းကို ရောင်းပြီး ကျောက်ပြားများ ရှာကာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ခွဲလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အဖြေကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အမှန်တွင် ကျောက်ပြား၏ ဧရိယာသည် ကြီးမားသောကြောင့် သံတူသည် အလွန်တိကျပြီး အားပြင်းပါက ကျောက်ပြားကို တစ်ချက်တည်းနှင့် ခွဲနိုင်ပြီး အောက်ခြေရှိ စားပွဲကို ထိခိုက်မှု မရှိနိုင်ပေ။

ကျောက်ပြားကို တစ်စုံတစ်ယောက်က လက်ဖြင့် ထိလျှင်ပင် အလွယ်တကူ ခွဲနိုင်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျောက်ပြားသည် အရင်ကတည်းက ရိုက်နှက် ခံထားရသောကြောင့် ဖြစ်ပြီး အက်ကွဲကြောင်းများသည် မပေါ်ဘဲ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် ဟန်ကျင်းအား သူ့ကို ကူညီရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ သို့သော် ဟန်ကျင်းသည် သူ၏ဘဝကို တန်ဖိုးထားသောကြောင့် စမ်းသပ်ရန် ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ မတတ်နိုင်သောကြောင့် မိန်ကျွမ်းယီသည် ဟန်ကျင်းအား ထိုနည်းလမ်းကို သင်ပေးခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင် စမ်းကြည့်ခဲ့သည်။

ထိုအဖြစ်အပျက်ပြီးနောက် မိန်ကျွမ်းယီသည် ဟန်ကျင်းကို စနောက် ပြောလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အဆင်မပြေသောအခါ ထိုနည်းလမ်းဖြင့် အသက်ရှင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ဟန်ကျင်းသည် အတိတ်က အရာများကို စကားအနည်းငယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သောအခါ မိန်ကျွမ်းယီကို ကြည့်သော လူတိုင်း၏ အကြည့်သည် ပြောင်းလဲသွားသည်။ အံ့အားသင့်ခြင်းများ မရှိတော့ဘဲ တောင့်တခြင်းများ အပြည့်ဖြစ်နေသည်။

သူတို့သည် အဘယ်ကြောင့် သူတို့၏အမေသည် ဦးလေးငယ်အား ကလေးကဲ့သို့ စိတ်သဘောထားရှိသည်ဟု အမြဲ ပြောရသည်ကို နားလည်သွားသည်။ ထိုကဲ့သို့အရာမျိုးကို သက်သေပြရန်အတွက် သူသည် ကြိုးစားရပေမည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် ဟန်ကျင်းသည် သူ့ကို လက်စားချေနေသည်ကို သိနေသည်။ သို့သော် သူ၏တူများရှေ့တွင် သူသည် စိတ်မဆိုးနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် “ဟိုမှာ ထွမ်ဇစ် ရောင်းတဲ့သူတွေ ရှိတယ်၊ သွားပြီး ထွမ်ဇစ်တွေ သွားစားကြမယ်” ဟု ပြောပြီး မျှော်ကြည့်ဟန် ဆောင်ကာ ခေါင်းစဉ်ကို ပြောင်းလိုက်သည်။ ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် ထွမ်ဇစ် ရောင်းသည့်ဆိုင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။

သူတို့ ရောက်ရှိသောအခါ ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် ထွမ်ဇစ်များကို အိုးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ (မုန့်လုံးရေပေါ်နဲ့ ဆင်တဲ့မုန့်လို့ ပြောထားပါတယ်)

ပန်းကန်ပေါ်သို့ တင်လာသော ထွမ်ဇစ်များကို ကြည့်လိုက်သောအခါ လုမိသားစုမှ ညီအစ်ကိုမောင်နှမများအပြင် ကွေ့အယ်သည်လည်း မစားနိုင်တော့ပေ။ သူတို့သည် ထိုမျှအများကြီး စားခဲ့ကြပြီးနောက် မည်သူကမှ ထပ်မံစားနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ၎င်းတို့ကို မှာထားပြီးပြီ ဖြစ်သောကြောင့် မစားပါက အလဟသ ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်သည်။ မိန်ကျွမ်းယီကတော့ အလွန်အရသာရှိစွာ စားသုံးနေသည်။ သူသည် ခဏအကြာမှ စားသောက်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လုကွမ်းယီနှင့် အခြားသူများသည် ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးစီကို ကိုင်ထားသည်။ ပန်းကန်လုံးထဲတွင် ထွမ်ဇစ်သုံးလုံးသာ ရှိနေသည်။ ၎င်းတို့သည် ဖြူဖွေးပြီး အတွင်းတွင် အမဲရောင် အဆာပလာကိုပင် မြင်နိုင်သေးသည်။

“အွန်း၊ အရသာရှိတယ်၊ နှမ်းနဲ့ မြေပဲ အဆာပလာနဲ့” မိန်ကျွမ်းယီသည် စားရင်း ပြောလိုက်သည်။ ပြီးနောက် သူသည် လူအချို့အား ပြောလိုက်သည်။ “ဘာလို့ မစားကြတာလဲ”

လုကွမ်းယီနှင့် အခြားသူများသည် သူတို့၏ထွမ်ဇစ်များကို ခက်ခဲစွာ စားလိုက်ကြသည်။

၎င်းသည် လက်စားချေခြင်း ဖြစ်သည်ဟု လုကျောင်းယွဲ့က တွေးသည်။ ဦးလေးငယ်သည် အလွန်ဆိုးသည်။ သူ၏ ရှက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာများကို ကြားလိုက်ရသောကြောင့် သူမအား လက်စားချေလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမတွေးနေစဉ် ဟန်ကျင်းသည် သူမ၏လက်ထဲမှ ပန်းကန်လုံးကို ယူလိုက်သည်။

83 04

“မင်း မစားနိုင်ရင် မစားတော့နဲ့၊ မိန်းကလေးက ဝလာရင် မကောင်းဘူး” ပြောပြီးနောက် သူသည် လုကျောင်းယွဲ့၏ ပန်းကန်ထဲမှ ထွမ်ဇစ်များကို အကုန်စားလိုက်သည်။ ပြီးနောက် သူ၏ပန်းကန်ထဲမှ ထွမ်ဇစ်များကိုလည်း မကျန်အောင် စားလိုက်သည်။

သူသည် အချိုများကို မနှစ်သက်သောကြောင့် စားခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူစားခြင်း မရှိပါက မိန်ကျွမ်းယီသည် တစ်ခုခု ထပ်မံလုပ်လိမ့်မည်ကို သူ သိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အခြားသူများအား သူ ဂရုမစိုက်သော်လည်း သူမကိုတော့ ဂရုစိုက်သည်။

ဟန်ကျင်းသည် ထွမ်ဇစ်ကို ခက်ခဲစွာ ကိုက်ဝါးနေသည်ကို ကြည့်ပြီး လုကျောင်းယွဲ့သည် ဝမ်းနည်းမိသည်။ သူမသည် ဦးလေးငယ်အား မျက်စောင်းထိုး၍ ကြည့်လိုက်သည်။

မိန်ကျွမ်းယီ၏မျက်နှာတွင် ကြီးမားသော အပြုံးတစ်ခုကို တွေ့ရသည်။ ထွမ်ဇစ်သည် ဘုရင်မ၏ သစ်သီးကဲ့သို့ပင် သူ၏စိတ်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့သည်။

ထွမ်ဇစ်စားပြီးနောက် လူအချို့သည် ရှေ့သို့ ဆက်လက်လျှောက်သွားကြသည်။

မီးပုံးဈေးသည် မီးပုံးများဖြင့် ပြည့်နေပြီး လူတိုင်းအား အံ့အားသင့်စေသည်။ မီးပုံးများ၏ အမျိုးအစားများလည်း များပြားလှသည်။ နန်းတော်မီးပုံး၊ ပန်းခြင်းတောင်းမီးပုံး၊ ထောင့်မီးပုံး၊ သစ်ပင်မီးပုံး၊ ပန်းမီးပုံး၊ မှိုမီးပုံး၊ ရွေ့လျားမီးပုံး စသည်တို့ဖြစ်သည်။ ပုံသဏ္ဌာန်များမှာလည်း အဝိုင်း၊ လေးထောင့်၊ ဆလင်ဒါနှင့် ထောင့်ပေါင်းစုံပုံစံများဖြစ်သည်။ အကြီးနှင့် အငယ်လည်း ရှိသည်။ အကြီးဆုံးမီးပုံးသည် အထပ်တစ်ထပ်စာ မြင့်ပြီး ဝိုင်ဆိုင်တစ်ခု၏ရှေ့တွင် ရှိနေသည်။ ထိုဆိုင်သည် မြို့ရှိ အကြီးဆုံးဝိုင်ဆိုင်ဖြစ်ပြီး ယခုအချိန်တွင် ဧည့်သည်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ အပြင်ဘက်မှပင် ဆိုင်၏အစည်ကားဆုံးကို ခံစားနိုင်သည်။ အသေးဆုံး မီးပုံးသည် လက်ဖဝါးတစ်ဖက်စာမျှသာ ရှိပြီး မီးပုံးရောင်းသူဆိုင်၏ ရှေ့တွင် ချိတ်ဆွဲထားသည်။

ဝူလန်သည် အကြည့်များကို ရွှေ့၍ မရတော့ပေ။ လုကျောင်းယွဲ့၏မျက်လုံးများလည်း တဖျပ်ဖျပ် ဖြစ်နေသည်။ သူတို့နှင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ ဆိုင်ငယ်လေးတွင် ကြောင်ပုံသဏ္ဌာန် မီးပုံးလေးတစ်လုံးသည် အလွန်လှပနေသည်။ ၎င်းသည် ပန်းရောင်နှင့် အဖြူရောင်ဖြစ်ပြီး ကြောင်လေးတစ်ကောင် ကဲ့သို့ပင် အသက်ဝင်နေသည်။ ၎င်း၏ အနက်ရောင် မျက်လုံးများသည် လင်းလက်နေဟန် ပေါ်သည်။

ဟန်ကျင်းသည် သူမအား ကြည့်ပြီး ဝူလန်ကို လက်ဆွဲကာ ဆိုင်သို့ သွားသည်။

ပထမတွင် ဝူလန်သည် တစ်ခုရွေးသည်။ ပြီးနောက် သူသည် ကြောင်ဖြူလေး၏ မီးပုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး လုကွမ်းယီတို့ သူငယ်ချင်းများကို မီးပုံးများ ရွေးရန် ပြောသည်။

လုကွမ်းယီသည် အရွယ်ရောက်ပြီဟု သူ့ကိုယ်သူ ခံစားမိသောကြောင့် မကစားတော့ပေ။ လုကွမ်းကျိသည်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။ ကွေ့အယ်သည် လုမိသားစုနှင့်အတူ လာရောက်ပြီး စားသောက်ကာ ဆော့ကစားခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သောကြောင့် မီးပုံးများကို မယူတော့ပေ။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမအတွက် ယုန်လေးပုံစံ မီးပုံးကို ရွေးပေးလိုက်သည်။ ကွေ့အယ်သည် မနေနိုင်သောကြောင့် ၎င်းကို ယူလိုက်သည်။ သူမ၏လက်ထဲတွင်ရှိသော မီးပုံးကိုကြည့်ပြီး သူမ၏မျက်နှာတွင် ကလေးဆန်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

လုကွမ်းယီသည် ထိုအပြုံးကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။

ဟန်ကျင်းသည် သူ၏လက်ထဲမှ မီးပုံးကို လုကျောင်းယွဲ့အား ပေးလိုက်သည်။

“ငါ့အထင်တော့ ဒါက လှတယ်၊ မိန်းကလေးနဲ့လည်း လိုက်ဖက်တယ်” ပြောပြီးနောက် သူသည် ငွေပေးရန် သွားလိုက်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် မီးပုံးကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားပြီး သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ချိုမြိန်သော ခံစားမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် သူသည် သူမ၏စိတ်ကို နားလည်သည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

သူမသည် မီးပုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုကြောင်လေး၏ မျက်လုံးများတွင် အနက်ရောင်ကျောက်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး အလွန်တောက်ပနေသည်။ ထိုဆိုင်ငယ်တွင် အနုစိတ်သော မီးပုံးများ မရှိပေ။ အနီးကပ်ကြည့်လျှင် လက်မှုပညာများ မကြမ်းကြောင်း မြင်နိုင်သည်။ သို့သော် လုကျောင်းယွဲ့သည် ထိုမီးပုံးသည် သူမ၏ဘဝတွင် အလှဆုံး မီးပုံးဖြစ်သည်ဟု တွေးသည်။

83 05

လူအချို့သည် ဆက်လက်လျှောက်သွားကြသည်။

မီးပုံးဈေးသည် မီးပုံးများအပြင် မုန့်ဆိုင်ငယ်များလည်း ရှိနေသည်။ ပေါင်မုန့်၊ ရွှေပါမုန့်၊ ဝက်သားပေါက်စီ၊ သကြားလုံးနှင့် ထွမ်ဇစ်များ ရောင်းချကြသည်။ တစ်ခုပြီးတစ်ခု စာရင်းပြုစု၍ မကုန်နိုင်ပေ။ ဆိုင်တိုင်းတွင်လည်း ကောင်းမွန်သော စီးပွားရေးများ ရှိနေသည်။ ဆိုင်တိုင်းတွင် ဧည့်သည်အချို့ ရှိနေသည်။

“ဒီနေ့ မုန့်ဆိုင်ငယ်ပိုင်ရှင်တွေ အားလုံး အကြီးအကျယ် ပိုက်ဆံရကြလိမ့်မယ်၊ သူတို့ရဲ့ ပုံမှန် တစ်လရောင်းအားလောက် ရလိမ့်မယ်” မိန်ကျွမ်းယီက ပြောသည်။

“ဦးလေးငယ်၊ မုန့်ဆိုင်ငယ်လုပ်တာ ပိုက်ဆံအများကြီး ရလား” ကွေ့အယ်သည် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ထိုဆိုင်ငယ်များကိုသာ ကြည့်နေသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမသည် မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် သူမအား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “အဆင်ပြေပါတယ်၊ မြို့က ကျေးရွာနဲ့ မတူဘူး၊ ပိုက်ဆံရှိတဲ့သူတွေ များတယ်၊ ပြီးတော့ လူ တော်တော်များများက အိမ်မှာ မနက်စာ မစားကြဘူး၊ ဒီမုန့်ဆိုင်ငယ်တွေကတော့ မနက်စျေး ဒါမှမဟုတ် ညနေစျေး လုပ်ကြတာပေါ့၊ ဒါကြောင့် သူတို့တွေ အားလုံးက ပိုက်ဆံ အလုံအလောက် ရကြတာ”

ကွေ့အယ်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဝက်သားပေါက်စီ ရောင်းသည့်ဆိုင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် အဖွားကြီးတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့ ဖြစ်ကြသည်။ အဘွားအိုသည် ဝက်သားပေါက်စီ ချက်ပြုတ်ရာတွင် တာဝန်ယူပြီး အမျိုးသမီးသည် ငွေကောက်ခံခြင်းနှင့် ဝက်သားပေါက်စီများကို ယူလာပေးခြင်းတို့တွင် တာဝန်ယူသည်။ ဆိုင်သည် အလွန် အလုပ်များနေသည်။ ကွေ့အယ် ကြည့်နေစဉ်တွင်ပင် သူတို့သည် ဝက်သားပေါက်စီ ငါးခြောက်လုံး ရောင်းချပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုင်စရာနေရာ မရှိသောကြောင့် လူတိုင်းသည် တစ်နေရာရာတွင် မတ်တပ်ရပ်နေကြသည်။

“ဟင့်အင်း၊ ဘွားကြီးချောင်လည်း ဒီနေ့လာတယ်လို့ မထင်ထားဘူး၊ ဟန်ကျင်း၊ ငါ ဘွားကြီးချောင်ရဲ့ ဝက်သားပေါက်စီတွေကို မစားရတာ ကြာပြီ၊ သွားစားကြမလား” မိန်ကျွမ်းယီက ပြောသည်။

ဟန်ကျင်းသည် သူ့ကို မကျေမနပ် ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အခုလေးတင် ထွမ်ဇစ် နှစ်ပန်းကန်လုံး စားထားပြီးနောက် မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် အခြားသူများကို ခေါ်သည်။ လူတိုင်းသည် ခေါင်းယမ်းလိုက်ကြသည်။ သူသည် ပြုံးပြီး ရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားသည်။

“မင်းတို့ မစားဘူးဆိုရင် ငါ စားမယ်၊ ခဏစောင့်နေ”

ဝက်သားပေါက်စီများ ချက်ပြုတ်ပြီးနောက် မိန်ကျွမ်းယီသည် ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ပြီး ပြန်လာသည်။ ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် သူ့ကို သိပုံရသောကြောင့် သူတို့၏ပန်းကန်လုံးကို ယူသွားသည်ကို မစိုးရိမ်ပေ။ မိန်ကျွမ်းယီသည် ဝက်သားပေါက်စီ စားရင်း လူအချို့အား ပြောသည်။ “ဒီအဘွားကြီးချောင်က သနားစရာကောင်းတဲ့လူပဲ၊ သူ မွေးထားတဲ့ ကလေးက သူ့ရှေ့မှာပဲ သေသွားတယ်၊ သူ့မှာ သူ့အမေအို၊ သူ့ချွေးမနဲ့ ကလေးလေးပဲ ကျန်တော့တာ၊ သူတို့တွေ ဆက်လက် ရပ်တည်နိုင်ဖို့အတွက် ဆိုင်လေးတစ်ခု ဖွင့်ဖို့ စဉ်းစားခဲ့ရတာ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဝက်သားပေါက်စီတွေက အကောင်းဆုံးပဲ၊ ဒီဟင်းရည်ကတော့ အရိုးကြီးတွေနဲ့ ပြုတ်ထားတာ”

မင်း ဘယ်လို သိတာလဲ။

ဟန်ကျင်းသည် မပြောသော်လည်း ထိုအရာသည် သူ၏မျက်လုံးများတွင် ရှိနေသည်။

+++++++

84 01

အခန်း 84

မိန်ကျွမ်းယီသည် ပြုံးပြီး စိတ်မဝင်စားဟန် ပြုသည်။ သူသည် စားရသည်ကို နှစ်သက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ၏ဘဝတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ နည်းပါးလှသည်။ ထို့ကြောင့် စားခြင်းသည်သာ သူ့ကို ပျော်ရွှင်မှု အချို့ ပေးနိုင်သည်။ ယခုတွင် သူသည် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းလုပ်ကာ ပိုက်ဆံအများကြီး ရှာဖွေနိုင်ပြီး ပျော်စရာကောင်းသော အရာများကို ဝယ်ကာ အဝေးသို့ သွား၍ အရသာရှိသော အစားအစာများ ပိုမိုစားသုံးနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

လုမိသားစုမှ ညီအစ်ကို မောင်နှမများသည် ထိုမိသားစုအား သနားကြသည်။ ကွေ့အယ်သည် စဉ်းစားနေပုံရသည်။

ဝက်သားပေါက်စီ စားနေသော မိန်ကျွမ်းယီသည် သူမအား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ရှေ့သို့ လျှောက်သွားသောအခါ လူအုပ်သည် ပို၍စည်ကားလာသည်။

လုကျောင်းယွဲ့၊ ဝူလန်နှင့် ကွေ့အယ်တို့သည် အလယ်တွင် လျှောက်သွားကြပြီး အမျိုးသားများသည် ၎င်းတို့၏ ဘေးတွင် လိုက်ပါလာသည်။ လူအချို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ထားခဲ့ခြင်းမရှိစေရန် သတိပေးကြသည်။

ရုတ်တရက် မလှမ်းမကမ်းရှိ လူအုပ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ “ဖန်အယ်၊ ဖန်အယ်၊ ဖေဖေ၊ ဖန်အယ် ဘယ်မှာလဲ ကြည့်ပါဦး”

လူအုပ်သည် စတင်ရွေ့လျားသွားသည်။ အလယ်အလတ်အရွယ် လင်မယားနှစ်ယောက်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပူပန်မှုများနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ အပြည့်ရှိနေသည်။ သူတို့သည် လူအုပ်ထဲတွင် ဟိုဘက်ဒီဘက် ပြေးသွားပြီး သူတို့၏သမီးအမည်ကို အော်ခေါ်နေကြသည်။ ထို့အပြင် သူတို့၏သမီးကို မြင်ဖူးသူ ရှိမရှိကိုလည်း မေးမြန်းနေကြသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက် ပျောက်ဆုံးသွားသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်းသည် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားကြသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ဘေးတွင်ရှိသော လူများကို ကြည့်ကြသည်။ ထို့နောက် ထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် လူတိုင်းသည် တစ်ယောက်တည်း ပျောက်ဆုံးခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ကြသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ထိတ်လန့်မှုသည် ရောဂါကဲ့သို့ပင် လူတိုင်းထံသို့ ကူးစက်သွားသည်။

၎င်းတို့၏ ကလေးများကို မတွေ့ရှိသူများသည် အော်ဟစ်ကြပြီး သမီးများကို မတွေ့ရှိသူများသည် အော်ဟစ်ကြသည်။ အမျိုးမျိုးသော အသံများသည် ဆူညံစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။ လူအုပ်သည် စတင်ရွေ့လျားသွားပြီးနောက် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရသော ရေကြီးမှုကဲ့သို့ပင် ပတ်ပတ်လည်သို့ ပြေးလွှားသွားကြသည်။ လူအုပ်၏ တစ်နေရာသည် အလွန်အမင်း ပြွတ်သိပ်နေသောကြောင့် မီးပုံးတန်းတစ်ခုသည် လဲကျသွားသည်။

မီးပုံးများ လဲကျပြီးနောက် ဘေးနားရှိ မီးပုံးများကို မီးရှို့လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် မီးပုံးတန်းသည် မီးလောင်ကျွမ်းသွားသည်။

မီးလောင်သည်ကို မြင်သောအခါ လူတိုင်းသည် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ သူတို့သည် ထိုနေရာမှ ထွက်ပြေးလိုသောကြောင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တွန်းလိုက်ကြသည်။ ထိုအရာအားလုံးသည် ခဏအတွင်း ဖြစ်ပျက်သွားသည်။ လူအများစုသည် မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမည်ကို မသိခင်မှာပင် လူအုပ်ကြီးသည် ရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့၏ လက်ထဲမှ မီးပုံးသည် လဲကျသွားသည်။ သူမသည် ‘ငါ့မီးပုံး’ ဟု မအော်ရသေးခင်တွင်ပင် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် သူမကို ရှေ့သို့ တွန်းလိုက်သည်။ သူမသည် ထိုဆူညံသော လူအုပ်ကြီးတွင် ပိတ်မိနေသည်။ ပထမတွင် သူမသည် သူမ၏ ဦးလေးငယ်ကို မြင်နိုင်သေးသည်။ သို့သော် မျက်လုံးတစ်ဖျပ်အတွင်းတွင် သူမ၏အမြင်အာရုံတွင် ရုတ်တရက် လူများ၏ခေါင်းများသာ ကျန်တော့သည်။

လဲကျသွားခြင်းနှင့် နင်းမိခြင်းကို ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် သူမသည် မျှခြေကို ထိန်းသိမ်းရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားသည်။ ရုတ်တရက် သူမ၏ဘေးတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏နာမည်ကို ခေါ်သည်ကို ကြားလိုက်သည်။ ကွေ့အယ် ဖြစ်သည်။

“ကွေ့အယ်၊ ငါ့လက်ကို ကိုင်ထား” သူမသည် အော်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် လက်ချင်းချိတ်ထားပြီး မျှတမှုကို ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားနေသည်။

“အပြင်ဘက်ကို တိုးကြမယ်၊ လမ်းဘေးကို သွားကြမယ်၊ လမ်းကြားရှိတဲ့နေရာကို ရှာကြမယ်” လုကျောင်းယွဲ့သည် ကွေ့အယ်အား ကျယ်လောင်စွာ ပြောသည်။

ကွေ့အယ်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးသည် အပြင်သို့ တိုးသွားကြသည်။

သူတို့သည် လွတ်သောနေရာသို့ ရောက်ခါနီးတွင် တွန်းပို့မှု အလွန်အားကောင်း လွန်းသောကြောင့် နှစ်ဦးစလုံး ကွဲသွားကြသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် အပြင်သို့ ထွက်သွားပြီးနောက် ကွေ့အယ်ကို ဆွဲရန် နောက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူမ၏မျက်လုံးများ မဲမှောင်သွားပြီးနောက် မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်ရတော့ပေ။

ကွေ့အယ်သည် လုကျောင်းယွဲ့အား အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အနက်ရောင်အိတ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်၍ ပုခုံးပေါ်တွင် ထမ်းပြီး မည်းမှောင်နေသော လမ်းကြားကြီးထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို မျက်လုံးပြူးပြူးဖြင့် ကြည့်နေသည်။ သူမသည် သူမကိုယ်သူမ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အရူးအမူး ဖြစ်သွားပြီး ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ကျောင်းယွဲ့၊ ကျောင်းယွဲ့”

“အစ်ကိုလု၊ ဦးလေးငယ်၊ ဟန်ကျင်း”

သူမသည် မည်မျှကြာကြာ အော်လိုက်သည်ကို သူမ မသိပေ။ ထိုအချိန်တွင် သူမသည် အပေါ်သို့ မြှောက်တင်ခြင်းခံလိုက်ရပြီး သူမ၏ရှေ့တွင် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ မျက်နှာ ပေါ်လာသည်။

ဟန်ကျင်း ဖြစ်သည်။

“ကျောင်းယွဲ့ရော၊ သူမကို မင်းမြင်မိသေးလား”

84 02

ကွေ့အယ်၏ လည်ချောင်းသည် နာနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် ငိုကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ကျောင်းယွဲ့ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ခေါ်သွားတယ်၊ အမျိုးသားတစ်ဦးက အနက်ရောင်အိတ်နဲ့၊ ဟိုလမ်းကြားထဲကို...”

နောက်ထပ် အသက်ရှူကျပ်သွားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပြီးနောက် ကွေ့အယ်သည် ပတ်ပတ်လည်တွင် လူမရှိသော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အဝေးမှ ဆူညံသံများသည် အလွန်နီးနေသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အလွန်အဝေးတွင်လည်း ရှိနေသည်။

“ကျောင်းယွဲ့ကို မြန်မြန်သွားကယ်ပါ၊ ကလေးခိုးတဲ့သူတွေ လာနေပြီ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် အော်ချင်သော်လည်း အော်၍ မရပေ။ သူမသည် လူတစ်ဦး၏ ပုခုံးပေါ်၌ အလွန်အမင်း တုန်ခါနေသည်ကို ခံစားရသည်။

အဝေးမှ ဆူညံသံများသည် သူမနှင့် ပို၍ဝေးသွားသည်။

သူမ၏နှလုံးသားသည် ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ခုန်နေသည်။ သူမသည် မည်သည့်အရာနှင့် တွေ့ကြုံနေရသည်ကို သိသည်။

ကလေးခိုးသူများ။

သူမသည် အတတ်နိုင်ဆုံး ရုန်းကန်သည်။ သို့သော် အနည်းငယ်မျှ ရွေ့လျားခြင်းပင် သူမ၏လည်ပင်းသည် နာကျင်သွားပြီး မေ့လဲသွားသည်။

သူမ ပြန်လည် နိုးလာသောအခါ သူမသည် မှောင်မိုက်သော အခန်းထဲတွင် ရှိနေသည်။

အခန်းသည် အလင်းမရှိသောကြောင့် မှောင်နေသည်။ လရောင်ပင် ဝင်ရောက်၍ မရပေ။ သူမ၏ဘေးတွင် တိုးတိုးလေး ရှိုက်သံများကို ကြားရသည်။

ဘဝနှစ်ခုတွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် ကလေးခိုးခြင်းအကြောင်း အများကြီး ကြားဖူးသည်။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့အရာမျိုးသည် သူမပေါ်တွင် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားပေ။

သူမသည် တည်ငြိမ်နေရန် ကြိုးစားသော်လည်း မလုပ်နိုင်တော့ပေ။ သူမ၏စိတ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်သည် ကြောက်လန့်မှုများ အပြည့်ဖြစ်နေသည်။

အမှောင်ထဲတွင် သူမသည် ပတ်ပတ်လည်ရှိ အရာများနှင့် လူများကို မမြင်နိုင်ပေ။ အမျိုးသမီးအချို့၏ ငိုယိုသံကိုသာ ကြားရသည်။

“ဒါ ဘယ်နေရာလဲ”

နောက်ထပ် မိန်းကလေးတစ်ဦး နိုးလာသည်ကို ကြားရသည်။

“ငါလည်း မသိဘူး”

“ဒီနေရာက အရမ်းမှောင်တယ်၊ ငါ အရမ်းကြောက်တယ်”

“ကျွန်မ မိဘတွေနဲ့အတူ မီးပုံးတွေကြည့်ဖို့ ထွက်လာခဲ့တာ၊ ကျွန်မရဲ့မျက်လုံးတွေက မှောင်မဲသွားပြီး ဒီနေရာကို ရောက်နေတယ်”

“ကျွန်မလည်း အတူတူပဲ”

“ကျွန်မလည်း အတူတူပဲ”

အသံများကို နားထောင်ပြီး ခုနစ်ယောက်မှ ရှစ်ယောက်ခန့် ရှိနေပုံရသည်။

“ငါတို့ ကလေးခိုးသူတွေနဲ့ တွေ့ခဲ့တာလား”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်းသည် ငိုကြသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် မငိုချင်သော်လည်း မနေနိုင်ဘဲ ငိုလိုက်မိသည်။

ခဏအကြာ ငိုပြီးနောက် မည်သူမျှ မလာသေးပေ။ ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် အော်လိုက်သည်။

မည်သူမျှ ပြန်မဖြေပေ။ ပတ်ပတ်လည်တွင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် အော်နေသူများ ငြိမ်သွားသောအခါ ရုတ်တရက် အလင်းရောင်တစ်ခု ဝင်လာသည်။

တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အပြင်ဘက်မှ ငွေရောင် လရောင်သည် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ အလင်းရောင်ကြောင့် မည်သူလာသည်ကို မမြင်နိုင်ပေ။ အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည်ကိုသာ မြင်ရသည်။

ကြမ်းတမ်းသောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ထပ်အော်ကြ၊ ထပ်အော်ကြရင် ပြည့်တန်ဆာရုံကို ရောင်းပစ်မယ်၊ မင်းတို့အားလုံးငြိမ်ငြိမ်နေကြ”

ဘုန်း ဟူသော အသံဖြင့် တံခါးပြန်ပိတ်သွားပြီး အလင်းရောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

84 03

ထိုတစ်ကြိမ်တွင် ငိုသံများ ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော ငိုသံများ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ကလေးခိုးသူများ ဖြစ်ကြသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏ဦးနှောက်အား တည်ငြိမ်ရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ပြုလုပ်သည်။

မကြောက်ပါနဲ့၊ မကြောက်ပါနဲ့။ သူမသည် ဘဝနှစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီးပြီဖြစ်ကာ သေခြင်းကိုပင် ကြုံတွေ့ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဘာကို ကြောက်စရာ ရှိတော့မည်နည်း။

သူမသည် ထိုမျှ စိတ်မပူတော့ပေ။ သူမ၏နှလုံးသားသည် အေးခဲနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် ပြဿနာများကို စဉ်းစားနိုင်သည်။

သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ဘဝဟောင်းက အဖြစ်အပျက်တစ်ခုကို တွေးလိုက်မိသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမနှင့် တုမိသားစုသည် တုန်းချန်စီရင်စုရှိ လမ်းကြားတစ်ခုတွင် အိမ်ငှား၍ နေထိုင်သည်။ တစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် ထိုလမ်းကြားရှိ မိသားစုတစ်စု၏ သမီးသည် ကလေးခိုးသူများ၏ ခိုးယူခြင်းကို ခံခဲ့ရကြောင်း ကြားလိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် တုန်းချန်စီရင်စု၏ မြို့စားသည် အလွန်တော်သော အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ တစ်ရက် အတွင်းတွင်ပင် သူသည် လူမှောင်ခိုဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။ ထိုမိသားစု၏သမီးကို ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သော်လည်း သူမသည် ညဘက်တွင် ကြိုးဆွဲချ သတ်သေသွားခဲ့သည်။

မိဘများသည် အလွန်ငိုယိုခဲ့ကြသည်။ ထိုမိသားစုတွင် ထိုသမီးတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိပြီး သူမအား အမြတ်တနိုး ထားကြသည်။ ထိုအရာသည် အလွန်ကြီးမားသော ပြဿနာ ဖြစ်သောကြောင့် လမ်းကြားတစ်ခုလုံးရှိ လူတိုင်း သိရှိသွားခဲ့ကြသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် အပြင်သို့ မသွားခဲ့သော်လည်း ထိုအရာကို ကြားခဲ့သည်။

သူမသည် မည်သည့်အရာများနှင့် ကြုံတွေ့ရမည်နည်း။

သူမသည် မတွေးဝံ့သော်လည်း ဆိုးရွားသော အရာများကို တွေးမိသည်။ သူမ ပို၍တွေးလေ ပို၍ကြောက်လာလေ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ထိုကဲ့သို့အရာမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရပါက သူမလည်း သေရလိမ့်မည်။ သို့သော် သူမသည် မသေနိုင်ပေ။ သူမ လုပ်စရာရှိသည့် အလုပ်များ အများကြီး ကျန်နေသေးသည်။ သူမသည် သူ့ကို လက်မထပ်ရသေးပေ။

ဟန်ကျင်းကို တွေးမိသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် စိတ်ဓာတ်ကျလာသည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင်ပင် သူမ၏နှလုံးသားသည် အေးခဲသွားသည်။ သူမသည် ဘာမှ မကြုံတွေ့ခဲ့သော်လည်း ကလေးခိုးသူများ၏ ခိုးယူခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်ဆိုလျှင် သူသည် သူမကို လိုချင်ပါဦးမည်လား။ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ဂုဏ်သိက္ခာသည် ကောင်းကင်နှင့် တူသည်။ ကလေးခိုးသူများ၏ ခိုးယူခြင်းကို ခံခဲ့ရသော မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် သန့်စင်သည်ဟု မည်သူက ယုံကြည်ဦးမည်နည်း။

သို့သော် လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ၏ဦးလေးကျင်းဇီကို ယုံကြည်သင့်သည်ဟု ခံစားမိသည်။ ထိုသို့ တွေးလိုက်သောအခါ သူမ၏နှလုံးသားသည် ခိုင်မာလာသည်။ ဦးလေးကျင်းဇီသည် ထိုမျှ အရည်အချင်းရှိသောသူ ဖြစ်သောကြောင့် သူမ ပျောက်ဆုံးသွားပါက သူမကို ရှာလိမ့်မည်။ သူမသည် ယခုအချိန်တွင် လုပ်ရမည့်အရာမှာ ကယ်တင်ခြင်းမခံရမီ သူမကိုယ်သူမ ကာကွယ်ရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားရန် ဖြစ်သည်။

အမှောင်ထဲတွင် သူမသည် ထိတ်လန့်မှုကို ထိန်းချုပ်ပြီး သူမ၏မျက်ရည်များကို လက်ဖြင့် သုတ်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် နံရံတစ်ခုနှင့် မမှီမချင်း နောက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွေ့သွားသည်။ သူမသည် ထိုအရာကို မရပ်သေးဘဲ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သူ၏ နေရာကို စိတ်ထဲမှ မှန်းဆလိုက်သည်။ ပြီးနောက် သူမသည် နံရံတစ်ဖက်သို့ ဆက်လက် ရွေ့လျားသွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် နံရံ၏ထောင့်တစ်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမ၏လက်များကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ရှာလိုက်သည်။ ဖုန်မှုန့်များစွာကို တွေ့လိုက်သောအခါ သူမ၏မျက်နှာပေါ်သို့ ပွတ်လိုက်ပြီး ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် တံခါးအပြင်ဘက်မှ အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အမျိုးသားအချို့၏ ပြောဆိုသံ ဖြစ်သည်။

“ဒီနေ့ ငါတို့တွေ ကောင်းကောင်းရပြီ၊ ဒီမိန်းကလေးအချို့က အရမ်းလှတယ်၊ ဈေးကောင်း ရလိမ့်မယ်”

တစ်စုံတစ်ယောက်က ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်နေသည်။

“အဲ့ဒါကို ပြောဖို့လိုသေးလား”

“ဒီတစ်ခေါက်တော့ ကြိုးစားမှုတွေ အလကားမဖြစ်တော့ဘူး”

“ငါ ပြန်လာတုန်းက နောက်တစ်ယောက်ကို ခေါ်လာခဲ့သေးတယ်၊ အဲ့မိန်းကလေးက ပိုလှတယ်၊ အဝေးကတည်းက မြင်ခဲ့တာ”

“တကယ်လား”

“ငါ့အမြင်ကို မင်းမယုံဘူးလား”

“အဲဒါက ဟုတ်တယ်၊ မင်းရဲ့အမြင်က အရမ်းကောင်းတယ်ဆိုတာ လူတိုင်းသိတာပဲ”

“ပြောတော့လည်း ငါ့စိတ်တွေ ယားလာပြီ၊ ငါတို့”

“မလုပ်ရဘူး၊ ငါတို့ရဲ့ခေါင်းဆောင်က သိရင် ငါတို့ပြဿနာ တက်လိမ့်မယ်၊ သူတို့အားလုံးက ဈေးကောင်းရောင်းဖို့ အတွက်ပဲ”

“မင်း မပြောရင်၊ ငါမပြောရင်၊ သူ မပြောရင် ဘယ်သူသိမှာလဲ၊ ငါအရမ်းကြာနေပြီ၊ ငါ့စိတ်တွေ အရမ်းယားလာတယ်၊ ပုံမှန်ဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ခေါင်းဆောင်က အပြင်မထွက်ခိုင်းဘူး၊ မင်းတို့က မလိုချင်ဘူးလား”

******