အခန်း (၈၅-၈၆)

အခန်း 85 ထိုးနှက်ပြီးမှ စိတ်ကျေနပ်မှုရ

အမျိုးသားအချို့၏ အသံများ တိုးလျသွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောဆိုနေကြပုံရသည်။

လုကျောင်းယွဲ့၏ နှလုံးသားသည် တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေသည်။ သူမသည် ဘဝနှစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့သူဖြစ်ရာ၊ ထိုစကားများ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ကောင်းစွာ နားလည်သည်။

ထို့နောက် တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော တံခါးကို ပြန်ဖွင့်လိုက်ကြသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ထိုနေရာကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး အလင်းရောင် ဝင်လာသည့်အချိန်တွင် သူမကိုယ်သူမ မှောင်ရိပ်ကျနေသော ထောင့်တစ်နေရာသို့ ကပ်ကာ ကျုံ့ကျုံ့လေး သွားနေလိုက်သည်။ မိန်းကလေးအချို့မှာမူ ထိုအခြေအနေကို ကြိုမသိခဲ့ကြဘဲ လရောင်၏ ဖြူစင်သော အလင်းရောင်အောက်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ အလင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသောကြောင့် ထိုလူအချို့၏ မျက်နှာများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရသော်လည်း သူတို့၏ ရယ်မောသံများက သူတို့၏ ဆိုးရွားသော ရည်ရွယ်ချက်များကို ဖော်ပြနေသည်။

သူတို့သည် တစ်စုံတစ်ရာကို အကဲဖြတ်နေပုံရပြီး လူတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။ “ဘာကို ရွေးချယ်နေကြတာလဲ။ တစ်ယောက်ယောက်ကိုသာ ကောက်ရွေးလိုက်ကြ။ ခေါင်းဆောင် ပြန်လာရင် မင်းတို့ ဘာမှရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”

ထိုအခါ အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ရှေ့သို့တိုးကာ မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဆွဲခေါ်သွားသည်။ အခြားမိန်းကလေးများ ထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ ထိုအမျိုးသားအုပ်စု၏ အာသာငမ်းငမ်း ရယ်မောသံများနှင့်အတူ တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်ကြသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် မျက်လုံးများကို ပြင်းထန်စွာ မှိတ်လိုက်ပြီး တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေသော နှလုံးသားကို ဖိထားသည်။

‘ငါ့ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ ငါ့မှာလည်း တခြားရွေးစရာ မရှိဘူး’ ဟု သူမ စိတ်ထဲတွင် ရေရွတ်နေသည်။

*** ***

မိန်ရှီသည် သူမ၏သမီးကို လူကုန်ကူးသူများက ခေါ်ဆောင်သွားသည်ဟူသော အဖြစ်မှန်ကို မည်သို့မျှ လက်မခံနိုင်ခဲ့ပေ။

ပန်းမီးပုံးပွဲတော်သို့ ထွက်သွားသည်မျှနှင့် လူတစ်ယောက်သည် မည်သို့ ပျောက်ကွယ် သွားနိုင်မည်နည်း။ သူမ အခန်းထဲတွင် ခင်ပွန်းနှင့် စကားပြောနေခဲ့စဉ်တွင်ပင် ဤကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် သတင်းကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကွေ့အယ်သည် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေသည်။ သူမက ငိုရင်းဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်နေသည်။ “အကုန်လုံး ငါ့အမှားတွေပါ… အဲဒီတုန်းကသာ ငါ လုကျောင်းယွဲ့ရဲ့လက်ကို တင်းတင်းဆွဲထားခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ သူမကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ခေါ်သွားတာကို မျက်စိရှေ့မှာ မြင်ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး”

သူမသည် ခရီးတစ်လျှောက်လုံး မြို့မှသည် လုမိသားစုအိမ်အထိ ငိုကြွေးလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လုကွမ်းယီမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ဤကိစ္စအတွက် ကွေ့အယ်ကို အပြစ်မတင်နိုင်ကြောင်း သိသည်။ ထိုကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးပွေလီသော အခြေအနေမျိုးတွင် သူတို့လို အရွယ်ရောက်ပြီးသား အမျိုးသားများပင် မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမည်ကို မသိခဲ့ကြပေ။

“ရပါပြီ၊ ကွေ့အယ်၊ မင်း ဆက်မငိုပါနဲ့တော့။ ဒီကိစ္စက မင်းရဲ့အပြစ်မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီတုန်းက ငါသာ လုကျောင်းယွဲ့ကို သေချာ ကြည့်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဒီလိုမျိုး ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး” လုကွမ်းယီက မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင် ပြောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် ဝူလန်နှင့် အနီးဆုံးဖြစ်ပြီး သူ၏လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင် ထားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဝူလန်မှာ ဘေးကင်းခဲ့ပြီး၊ လူအုပ်ကြီးထဲမှ ရုန်းထွက် လာပြီးနောက်တွင်မှ ညီမလေး ပျောက်ဆုံးသွားကြောင်းကို သိခဲ့ရသည်။

လုကွမ်းယီမှာလည်း မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ထိုစဉ်က အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေခဲ့သော မိန်ကျွမ်းယီသည် ရုတ်တရက် အသံထွက်လာသည်။

“အခုချိန်မှာ ဒီလိုပြောနေတာတွေက အပိုပဲ မင်းတို့ စိတ်မပူကြနဲ့။ ဟန်ကျင်းက မြို့မှာ လူချမ်းသာတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး လူအချင်းချင်း ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေးလည်း ကောင်းတယ်၊ လုကျောင်းယွဲ့ကို သူရှာနိုင်လိမ့်မယ်။ မင်းတို့အားလုံး အိမ်မှာနေကြ၊ ငါ အခုပဲ မြို့ကိုသွားပြီး သူ့ကို ကူညီရှာဖွေပေးမယ်”

85 02

ခဏနားပြီးနောက် သူက ထပ်ပြောသည်။ “လုကျောင်းယွဲ့ကို ငါ ပျောက်ဆုံးစေခဲ့တာ၊ ငါ ပြန်ရှာပေးမယ်”

ပြောပြီးသည်နှင့် လေတိုက်သွားသကဲ့သို့ ထွက်သွားသည်။

လုမင်ဟိုင်သည် သူ၏အမည်ကိုပင် အော်ခေါ်၍ မမှီလိုက်ပေ။

လုကွမ်းကျိက ဖခင်အား ပြောသည်။ “အဖေ၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော်တို့ မြို့ကို သွားရင်လည်း အကူအညီပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီအချိန်မှာ အဆိုးဆုံးကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားရမယ်။ အစ်မကြီးကို ချက်ချင်း ရှာမတွေ့နိုင်ဘူးဆိုရင် ဒီကိစ္စကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောမိဖို့ အရေးကြီးတယ်”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မိန်ရှီ၏မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့သွားပြီး ပြန်ငိုတော့သည်။

“ငါ့ရဲ့ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျတဲ့ သမီးလေးရယ်…”

အခန်းထဲတွင် ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေသော လုမင်ဟိုင်သည် ခြေထောက်ကို ဆောင့်နင်းလိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ငို၊ ဘာတွေ ငိုနေတာလဲ၊ ငိုနေရုံနဲ့ သမီးလေး ပြန်လာမှာလား။ သားပြောတာကို မင်း မကြားဘူးလား”

သူသည် အခန်းထဲကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ဦးတည်းသော ပြင်ပလူဖြစ်သည့် ကွေ့အယ်အား လေးလေးနက်နက် ကြည့်ရင်း ပြောသည်။ “ကွေ့အယ်၊ ဒီကိစ္စကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောမိစေနဲ့၊ မင်းရဲ့အမေကိုတောင်မှ မပြောမိစေနဲ့။ ဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် လုကျောင်းယွဲ့ ပြန်ရောက်လာရင်တောင် အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ထိုစကားကို ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူသည် ချက်ချင်း စိတ်ဓာတ်ကျသွားပြီး ရုတ်တရက် အိုမင်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

“ဦးလေး၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါဘူး၊ ကျွန်မအမေကိုတောင် မပြောပါဘူး” ကွေ့အယ်က ပြောသည်။

*** ***

တစ်ချိန်တည်းတွင် မြို့ထဲ၌ တစ်ဦးတည်း လုကျောင်းယွဲ့အား လိုက်ရှာနေသော ဟန်ကျင်းသည်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

‘သူမကို ဘာလို့ သေချာ မကြည့်ခဲ့တာလဲ။ ဘာလို့ လူအများရှေ့မှာ သူမနဲ့ ပတ်သက်နေတာကို မပြရဲတာလဲ။ လုကွမ်းကျိက ဝူလန်ရဲ့လက်ကို ဆွဲထားသလိုသာ ငါက သူမရဲ့လက်ကို ဆွဲထားခဲ့ရင်၊ သူမ ပျောက်ကွယ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး’ သူ မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်နေသည်။

ဟန်ကျင်းသည် မည်သူမှ မသိအောင် လုကျောင်းယွဲ့ကို ကြည့်နေပြီးနောက် သူမ၏ပုံရိပ်သည် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ် သွားသောအခါ သူ၏စိတ်နှလုံးသည် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားသည်။ ကွေ့အယ်ဆီမှ သူမကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ခေါ်ဆောင် သွားကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ ဤခံစားချက်သည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ဤစကားများ ပြောနေရန် အချိန်မရှိတော့၊ သူမကို အမြန်ဆုံး ရှာဖွေရမည်။

ဤနှစ်များအတွင်း ဟန်ကျင်းသည် ညစ်ညမ်းသော လုပ်ငန်းများတွင် မပါဝင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ နားထဲသို့ ထိုကဲ့သို့ သတင်းများ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုအချိန်က အခြေအနေများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤလူကုန်ကူးသူများသည် ရာဇဝတ်မှုများကို အကြိမ်ကြိမ် ကျူးလွန်ထားသော ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်သည်ဟု သူ နားလည်လိုက်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့ကို အမြန် ရှာမတွေ့ပါက ဤလူအုပ်စုသည် ဝမ်နျန်စီရင်စုမှ ထွက်ခွာသွားနိုင်ပြီး ထိုသို့ဖြစ်ပါက သူမကို ပြန်ရှာတွေ့ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

သူ၏စိတ်ထဲရှိ ပူပန်မှုများကို ချုပ်တည်းလိုက်ပြီး လီမိသားစုအိမ်သို့ ဦးစွာ သွားခဲ့သည်။

သူ၏ယောက်ဖဖြစ်သူ လီရွှေချန်မှာ အိမ်တွင် မရှိဘဲ သူမ၏အစ်မတစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။ မေးကြည့်ရာ အစိုးရအရာရှိများက ခေါ်သွားကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ဤမျှကြီးမားသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု မြို့တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီးနောက် ရိုးရှင်းသော ရဲမက်တစ်ဦးပင် ညဘက် ကောင်းစွာ အိပ်နိုင်မည်မဟုတ်ဟု သူ စဉ်းစားလိုက်သည်။

လူအုပ်ကြီး ရှုပ်ထွေးပွေလီနေသောကြောင့် မီးပုံးတန်းသည် ပြိုလဲသွားပြီး ဘေးရှိ မီးပုံးများကို မီးရှို့လိုက်သောကြောင့် အခြားမီးပုံးများပါ မီးလောင်ကျွမ်းသွားသည်။ မီးသည် လျင်မြန်စွာ ကူးစက်သွားပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ထိုနေရာရှိ မီးပုံးတန်းများ အားလုံး မီးစွဲလောင်ခဲ့သည်။ လူများသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တွန်းလိုက်ကြသည်။ ပွဲရုံပိုင်ရှင်များသည် ပွဲရုံများကို ပိတ်လိုက်ကြပြီး ရွေ့လျားပြပွဲသမား များသည်လည်း ဖျော်ဖြေမှုများကို ရပ်တန့်လိုက်ကြကာ လူတိုင်း အပြင်သို့ အတင်းအကြပ် တွန်းတိုက်၍ ထွက်ခွာကြသည်။ ထိုအခြေအနေကြောင့် လူအများအပြား ပြိုလဲကာ နင်းမိကြသည်။

ဒဏ်ရာရသူများစွာ ရှိနေသောကြောင့် ဟန်ကျင်းသည် ရုံးတော်အနေဖြင့် ပျောက်ဆုံး သွားသော မိန်းကလေးအချို့ကို ဂရုစိုက်ရန် အချိန်မပေးနိုင်မည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။

သူသည် သူ့အစ်မ၏ခင်ပွန်းကို ရှာဖွေခဲ့ပြီး ရုံးတော်မှ လူများကို ပန်းမီးပုံးဈေးသို့ စေလွှတ်လိုက်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ပျောက်ဆုံးသွားသော မိသားစုအချို့ကလည်း တိုင်ကြားခဲ့သော်လည်း ရုံးတော်အနေဖြင့် ကူညီပေးရန် အင်အားစု မရှိကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

85 03

မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မိသည်။ ဤအချိန်များကို ဤမျှကြာကြာ ဖြုန်းတီးခဲ့ခြင်း မပြုသင့်ပေ။ သူသည် လူများကို စုစည်းပြီး မိမိကိုယ်တိုင် ရှာဖွေသင့်သည်။ သို့သော် လီရွှေချန်ကို လာရောက်တွေ့ဆုံရခြင်းမှာ ဤအကြောင်းရင်းကြောင့်သာ မဟုတ်ပေ။ လီရွှေချန်ကို အခြေအနေများအား ရိုးရှင်းစွာ ပြောပြပြီးနောက် မြို့တံခါးများကို ပိတ်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

ထိုလူကုန်ကူးသူများသည် ရှုပ်ထွေးမှုကို အသုံးချ၍ လူများကို ခေါ်ဆောင်သွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်ခဲ့သည်။

ဝမ်နျန်စီရင်စုတွင် ညမထွက်ရအမိန့် မရှိသော်လည်း ညနေ ၁၀ နာရီတွင် မြို့တံခါးများ ပိတ်လေ့ရှိသည်။ ယနေ့သည် ပွဲတော်ဖြစ်သောကြောင့် မြို့တံခါးများကို တစ်ညလုံး ဖွင့်ထားခဲ့သည်။

လီရွှေချန်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် တွေဝေသွားသည်။

ဟန်ကျင်းက ပြောလိုက်သည်။ “ယောက်ဖ၊ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စဖြစ်ပေမဲ့ ပန်းမီးပုံးဈေးရဲ့ ရှုပ်ထွေးပွေလီမှုဟာ ဒီလူကုန်ကူးသူတွေရဲ့ တမင်တကာ လုပ်ဆောင်ချက်ကြောင့် ဖြစ်လာတာလို့ ခင်ဗျား မထင်မိဘူးလား။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်ရှိနေတဲ့ နေရာမှာတောင် လူ အများအပြား ပျောက်ဆုံးသွားတယ်။ တခြားနေရာတွေမှာလည်း အလားတူ ဖြစ်ရပ်တွေ ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုတာ ခင်ဗျားလည်း သိပါတယ်။ လျူစီရင်စုဝန်က အတော်လေး အရည်အချင်း မရှိဘူး။ သူ စဉ်းစားနေတုန်းမှာ အချိန်တွေ နောက်ကျကုန်လိမ့်မယ်။ ခင်ဗျားက ဒီရာထူးမှာ ဆယ်စုနှစ်ကျော်ကြာ ထိုင်နေခဲ့တာပဲ။ ခင်ဗျား ရာထူးတိုးချင်တဲ့စိတ် မရှိဘူးလား”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီရွှေချန် စဉ်းစားမိသည်။

သူသည် ရာထူးတိုးလိုသည်။ သို့သော် ဤရာထူးတွင် တိုးတက်ရန် ခက်ခဲသည်။

ဤရဲမက်များနှင့် လူဆိုးထိန်းသည် သာမန်ပြည်သူများရှေ့တွင် အရေးပါသူများ ဖြစ်သော်လည်း အချို့သော အရာရှိများ၊ အသေးအမွှား စာရေးအရာရှိများ ရှေ့တွင်ပင် အရေးမပါသူများ ဖြစ်သည်။

ထိုကာလတွင် မည်သည့်စီရင်စုတွင်မဆို စီရင်စုဝန်၊ စီရင်စုမှူးနှင့် အခြားအရာရှိများ ရှိကြပြီး ရုံးတော်ကို အုပ်ချုပ်ရန်အတွက် အလွှာသုံးလွှာနှင့် အခန်းခြောက်ခန်း ပါရှိသည်။ အလွှာသုံးလွှာ ဆိုသည်မှာ ရုံးတော်လူဆိုးထိန်းများ၊ လက်ထောက်လူဆိုးထိန်းများနှင့် မြို့အုပ်ချုပ်ရေးမှူးများ ဖြစ်ကြသည်။ အခန်းခြောက်ခန်းဆိုသည်မှာ စာရေးများအတွက် အခန်းခြောက်ခန်း ဖြစ်သည်။

ဤအလွှာသုံးလွှာနှင့် အခန်းခြောက်ခန်းတွင် စာရေးများမှအပ ကျန်သူများအားလုံးသည် အလွန်အဆင့်နိမ့်သော အလုပ်သမားများ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ သားစဉ်မြေးဆက်များသည် အစိုးရအဖွဲ့တွင် ရာထူးရရှိရန် အရည်အချင်းမပြည့်မီပေ။

လီရွှေချန်သည် သူ၏ဖခင်ဆီမှ ရုံးတော်အရာရှိကို ဆက်ခံခဲ့သည်။ သူ၏ ရင့်ကျက်ပြီး လုပ်ငန်း စွမ်းဆောင်ရည် မြင့်မားမှုကြောင့် အသက် ၂၀ ကျော်တွင်ပင် စီရင်စုတစ်ခုလုံး၏ ရာဇဝတ်မှုများကို ကိုင်တွယ်သော လူဆိုးထိန်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဤနှစ်များအတွင်း သူ၏ သားစဉ်မြေးဆက်များအတွက် စဉ်းစားခဲ့သည်။ ရုံးတော်အရာရှိရာထူးသည် သာမန်ပြည်သူများရှေ့တွင် အခွင့်အာဏာ ရှိသော်လည်း ရှေ့ရေး မရှိပေ။ သူသည် ဤရာထူးကို ဆက်လက် လုပ်ကိုင်နေသရွေ့ သူ၏သားနှင့် မြေးများမှာလည်း ရုံးတော်အရာရှိများသာ ဖြစ်လာမည် ဖြစ်ပြီး အပြောင်းအလဲအတွက် အခွင့်အလမ်းမရှိပေ။

သို့သော် ရာထူးတိုးရန် အခွင့်အလမ်းတော့ ရှိသည်။ အကယ်၍ သူသည် စီရင်စု၏အဓိက ရုံးတော်အရာရှိ ဖြစ်လာပါက ကြီးကြပ်ရေးမှူးရာထူးကို ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ရာဇဝတ်မှုများကို စစ်ဆေးသည့် ကြီးကြပ်ရေးမှူးရာထူးသည် နဝမတန်းစား အဆင့်နိမ့် အရာရှိသာ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းသည် ရုံးတော်အရာရှိနှင့် မတူဘဲ အရေးပါသော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ့အတွက် အခွင့်အလမ်း မရှိခဲ့ပေ။ ဝမ်နျန်စီရင်စုသည် အလွန်သေးငယ်သည်။ အသေးအဖွဲ ခိုးမှု၊ လုယက်မှုမှအပ အသေသတ်မှုကဲ့သို့သော ကြီးလေးသည့် ရာဇဝတ်မှုများပင် အလွန်ရှားသည်။ ကြီးလေးသည့် ရာဇဝတ်မှုများ မရှိပါက အောင်မြင်မှုများလည်း မရှိနိုင်ဘဲ ရာထူးတိုးရန် ခက်ခဲသည်။

ဟန်ကျင်း၏စကားကို ကြားပြီးနောက် လီရွှေချန် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ ထိုစိတ်ဝင်စားမှုသည် အခြားအကြောင်းများကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဟန်ကျင်း၏အဆိုအရ ဤလူကုန်ကူးသူများသည် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနှင့် ပြင်ဆင်ထားသော ရာဇဝတ်ကောင်များ ဖြစ်ပြီး နေရာအနှံ့ ရွေ့လျားသွားလာသူများ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤလူများသည် ဝမ်နျန်စီရင်စုတွင် ရာဇဝတ်မှုများ ကျူးလွန်ခဲ့ပါက အခြားနေရာများတွင်လည်း ကျူးလွန်ခဲ့သည်မှာ သေချာသည်။ အကယ်၍ သူသည် ဤအမှုကို ဖြေရှင်းနိုင်ပါက အောင်မြင်မှုတစ်ခု ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

လီရွှေချန်သည် အမြဲတမ်း ပြတ်သားသူဖြစ်ပြီး တွေးတောပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ ဒီကိစ္စကို ငါ ကိုင်တွယ်မယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ရက် နှစ်ရက်လောက်ပဲ ဆက်လုပ်နိုင်မယ်။ မြို့တံခါးကို ပိတ်တာက သာမန်ကိစ္စမဟုတ်ဘူး၊ ပြည်သူတွေ ကြောက်လန့် သွားနိုင်တယ်”

ဆိုလိုသည်မှာ ဟန်ကျင်းသည် လူများကို ရှာဖွေရန်အတွက် တစ်ရက် သို့မဟုတ် နှစ်ရက်သာ အချိန်ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး ရုံးတော်ဘက်မှ အကူအညီများစွာ ရရှိမည်မဟုတ်ဘဲ သူ့ကိုယ်တိုင်သာ အားကိုးရမည်ဖြစ်သည်။

85 04

“ကျွန်တော် လူတွေကို ရှာခိုင်းမယ်။ ဒီကြွက်တွေကို လှောင်အိမ်ထဲမှာ ပိတ်မိသွားပြီဆိုရင် သူတို့ကို ရှာဖို့ ပိုလွယ်သွားလိမ့်မယ်” ဟန်ကျင်းက ပြောသည်။

လီရွှေချန်သည် ဇနီး၏မောင်ဖြစ်သူ၏ စွမ်းရည်ကို သံသယမဝင်ပေ။ ထိုကဲ့သို့သော လူမိုက်များနှင့် လူရမ်းကားများသည် ရဲမက်များကို မြင်သောအခါ ကြောက်ရွံ့ဟန်ဆောင် ကြသည်။ သူတို့ နောက်ကွယ်တွင် လုပ်ဆောင်သော ကိစ္စများစွာကို ရဲမက်များပင် မသိကြပေ။ ဤလူများကို အလုပ်ပေးနိုင်ရန်အတွက် ဒေသတွင်း သြဇာရှိသူတစ်ဦး ရှိရန် လိုအပ်သည်။

ဟန်ကျင်းသည် အချိန်ဖြုန်းမနေဘဲ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။ သူသည် ကွမ်းကျီလောင်းကစားရုံသို့ သွားရဦးမည်။

*** ***

လျူချန်၏ မျက်နှာသည် မှောင်မိုက်နေပြီး သူ၏လက်အောက်ခံများကို အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါ ခဏလောက် ထွက်သွားတာကို မင်းတို့က ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ဖြစ်အောင်လုပ်ကြတယ်။ ငါ အရင်က ပြောခဲ့တာတွေကို မင်းတို့ မေ့သွားကြပြီလား။ မင်းတို့ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ ဘာပဲလုပ်လုပ်၊ ပြည့်တန်ဆာရုံကို သွားတာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ကောင်းကောင်း ပျော်တာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့လက်ထဲက လူတွေကိုတော့ မထိနဲ့လို့ ငါပြောခဲ့တယ်မလား။ မင်းတို့ မေ့နေကြပြီလား”

ထိုနေရာတွင် တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်သွားသည်။

အမျိုးသားအချို့သည် သူတို့၏အဝတ်အစားများ မသပ်ရပ်ဘဲ ဖြစ်နေကြပြီး နှစ်ယောက်မှာ ဘောင်းဘီခါးပတ်ပင် မပတ်ရသေးဘဲ သူတို့ခေါင်းဆောင်၏ ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ထုတ်ခံခဲ့ကြရသည်။ အိပ်ယာပေါ်တွင် မိန်းကလေးတစ်ဦး လဲလျောင်းနေပြီး မျက်နှာကို မမြင်ရပေ။ သူမသည်လည်း အသံမထွက်ဘဲ ဖြစ်နေသောကြောင့် ဤလူများ၏ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို ခံခဲ့ရပုံရသည်။

“ဘာကို ရွေးနေကြတာလဲ၊ လူကို ပြန်ပို့ကြ လီလု မင်း အပြင်ထွက်ပြီး အခြေအနေကို သွားကြည့်လိုက်။ အခု ရုံးတော်က လူတွေဟာ ပန်းမီးပုံးဈေးမှာ ဒဏ်ရာရသူတွေကို ကူညီဖို့ အလုပ်များနေကြတယ်။ ငါတို့ အမြန်ဆုံး ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားမှ ရမယ်၊ ဒါမှ ညဘက်မှာ အခက်အခဲ မကြုံတွေ့ရမှာ”

ထို့နောက် သူက ထပ်ပြောသည်။ “မင်းတို့ထဲက အချို့က အပြင်ထွက်ပြီး ပြင်ဆင်ကြ၊ ငါတို့ အခုပဲ ထွက်သွားမယ်”

ထိုလူများသည် အသီးသီး လှည့်သွားကြပြီး အလုပ်လုပ်ရန် သွားကြသည်။

လျူချန်သည် စိတ်မကြည်မသာ ဖြစ်နေသည်။

လွန်ခဲ့သော ခဏက သူသည် အပြင်သို့ သွားပြီး အခြေအနေကို စစ်ဆေးခဲ့သည်။ အခြေအနေသည် သူတို့ မျှော်မှန်းထားသည်ထက် ပိုကောင်းနေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း သူ၏နှလုံးသားသည် မည်သို့မျှ မငြိမ်သက်နိုင်ဘဲ ပူပန်နေသည်။

ဤကိစ္စကို ကြီးကြီးမားမား ဖြစ်စေလိုခြင်း မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဤလုပ်ငန်းမျိုးတွင် အသေးအဖွဲ့ လုပ်ကိုင်ခြင်းသည် အဆင်မပြေတော့ပေ။ တစ်ဦးနှစ်ဦးကိုသာ ခိုးယူရောင်းချခြင်းသည် သူ၏လူများကို ကျွေးမွေးရန် မလုံလောက်ပေ။ ထို့အပြင် ဒေသခံများ၏ သတိထားခြင်းကိုလည်း ခံရနိုင်ပြီး နောင်တစ်ကြိမ် ထပ်မံလုပ်ဆောင်ရန် ခက်ခဲစေသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဤအကြံအစည်ကို ချမှတ်ခဲ့သည်။ ယွီအန်းရှောင်းပွဲတော်ကဲ့သို့သော ကောင်းမွန်သောနေ့ကို အသုံးချပြီး ပစ္စည်းများစွာ စုဆောင်းရန် ဖြစ်သည်။ မည်မျှပင် ရှုပ်ထွေးနေပါစေ၊ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် ကောင်းကင်သည် ကျယ်ဝန်းပြီး ငှက်များသည် လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လာသောအခါ မည်သူမျှ သူတို့အား မှတ်မိမည်မဟုတ်ပေ။

လျူချန်သည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် မည်မျှငွေ ရရှိမည်ကို တွက်ချက်လိုက်ပြီးမှ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

စိတ်မပူပါနဲ့။ ခဏနေရင် ရှုပ်ထွေးပွေလီမှုတွေကြားက ထွက်သွားနိုင်ရင် ဒီတစ်ကြိမ်လည်း အောင်မြင်သွားမှာပါ သူ တွေးလိုက်သည်။

သူ၏အစီအစဉ်များ အားလုံး အောင်မြင်ခဲ့သော်လည်း လျူချန်၏ နှလုံးသားထဲရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုသည် ပျောက်ကွယ် မသွားပေ။ သူသည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အရက်ယူခိုင်းပြီး နှစ်ပက် သောက်လိုက်သောအခါမှ ထိုခံစားချက်သည် အနည်းငယ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မည်မျှကြာသွားသည်ကို မသိပေ။ လီလုသည် အပြင်မှ ပြေးဝင်လာသည်။

“ခေါင်းဆောင်၊ မကောင်းတော့ဘူး၊ ကျွန်တော် မြို့တံခါးမှာ သွားကြည့်လိုက်တော့ မြို့တံခါးတွေ ပိတ်ထားပြီ”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လျူချန်၏လက်ထဲမှ အရက်ခွက်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲသွားသည်။

အပြင်တွင် မြင်းရထားကို ပြင်ဆင်နေသော လူအချို့သည်လည်း အတွင်းသို့ ဝင်လာကြပြီး မေးကြသည်။ “ဘာလို့ မြို့တံခါးတွေ ပိတ်ထားတာလဲ”

“ယွီအန်းရှောင်းပွဲတော်မှာ မြို့တံခါးတွေ ပိတ်လေ့ရှိတယ်မလား”

85 05

“ဒီကိစ္စက ပေါ်သွားပြီလား”

လျူချန်သည် စားပွဲကို ရိုက်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “တော်ကြတော့၊ မပြောကြနဲ့တော့။ ဒီလျူဆိုတဲ့ စီရင်စုဝန်က ပြောနေကြသလောက် အရည်အချင်းမရှိတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ သူ အခုလို လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်နိုင်တာကို ဘယ်သူထင်မှာလဲ ဒါပေမဲ့ မကြောက်ပါနဲ့။ သူတို့ တစ်ရက်နှစ်ရက်ပဲ ဒီလိုလုပ်နိုင်မှာ။ ဒီကိစ္စ ငြိမ်သက်သွားရင် ငါတို့ ထပ်ထွက်သွားကြမယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာ မင်းတို့အားလုံး သတိထားကြ၊ မလိုအပ်ဘဲ ဘယ်သူမှ အပြင်မထွက်ကြနဲ့”

“ဟုတ်ကဲ့”

သူတို့၏ အဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသော မိန်းကလေးသည် နံရံကို ခေါင်းနှင့်တိုက်၍ သေသွားသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က လာကြည့်ပြီးနောက် ဘာမှမလုပ်ဘဲ ပြန်ထွက်သွားသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် သူတို့အား ရေနှင့် ပေါင်မုန့်များကို အချိန်မှန် ပစ်ပေးလေ့ရှိသည်။ ဤအရာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူမတို့သည် ဤနေရာတွင် တစ်ရက်ခွဲခန့် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်ဟု လုကျောင်းယွဲ့ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

ဤအခန်းသည် ညဘက်တွင် လုံးဝမှောင်နေပြီး နေ့ဘက်တွင်လည်း အလင်းရောင် အနည်းငယ်သာ ဝင်ရောက်သည်။ သေဆုံးသွားသော မိန်းကလေး၏ အလောင်းကို ထိုနေရာတွင် ပစ်ချထားဆဲ ဖြစ်သည်။ မည်သူမျှ သူမနှင့် မနီးကပ်ဝံ့ဘဲ အဝေးမှနေကြသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူမ၏နားထဲတွင် ငိုသံများ ကြားနေရပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သောအခါတွင်လည်း ငိုသံများ ကြားနေရသည်။ သူတို့၏ ငိုသံများကို ကြားရသောအခါ သူမ၏ မျက်ရည်များပင် ခန်းခြောက်သွားသည်။

ဤနေ့တွင် တံခါးသည် ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်မှ ပွင့်လာသည်။ ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာနှင့် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အတွင်းသို့ ပြေးဝင်လာသည်။

“ငိုကြ၊ မင်းတို့ရဲ့ အမေကို ငိုနေကြတာလား၊ ထပ်ငိုရင် ငါ မင်းတို့ကို သေတဲ့အထိ ရိုက်မယ်”

အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ရှေ့သို့လာကာ သူ့ကို အတင်းဆွဲထုတ်သွားပြီး ပြောသည်။ “တော်ပြီ၊ သူတို့ကို ဒေါသထွက်နေလို့ ဘာမှမထူးဘူး။ ငါတို့ ဘယ်လို ထွက်သွားရမလဲဆိုတာကို စဉ်းစားသင့်တယ်”

ထိုလူ၏မျက်နှာသည် မှောင်မိုက်နေသည်။ “ဘယ်လို ထွက်သွားရမှာလဲ။ ရဲမက်တွေက ရူးသွပ်နေသလိုပဲ၊ လမ်းတွေပေါ်မှာ အပြည့်ပဲ။ လီလုက ဒေသခံ ဩဇာရှိသူတွေကလည်း ငါတို့ကို ရှာနေတယ်လို့ ပြောတယ်။ ဒီလို ဆက်ဖြစ်နေရင် ငါတို့ နောက်ကျရင် အဖမ်းခံရမှာပဲ။ ဒီတစ်ခါ ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ဖြစ်သွားတာ၊ အဖမ်းခံရရင် ခေါင်းဖြတ်ခံရမှာပဲ…”

“တော်ပြီ၊ မင်း စကားနည်းနည်းလေး ပြောပါ”

“အပြင်လည်း မထွက်ရ၊ စကားလည်း မပြောရ၊ ဒီဘဝက ဘာမှ မပျော်စရာ မကောင်းတော့ဘူး…”

ထိုလူနှစ်ဦး၏ အသံများ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသည်။

အခန်းထဲတွင် လုကျောင်းယွဲ့၏ ညစ်ညမ်းနေသော မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူမ၏လက်များက လက်သီးတင်းတင်း ဆုပ်ထားသည်။

‘ဟန်ကျင်းဇီ ဦးလေး၊ ဒါက ရှင်လား’ ဟု သူမ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

*** ***

86 01

အခန်း 86

“ဟန်ကျင်း၊ လျူစီရင်စုဝန်ကို ငါ ထိန်းချုပ်ထားလို့ မရတော့ဘူး။ ငါ အကြောင်းပြချက်တွေ အကုန်ပေးပြီးပြီ၊ သူ နားမထောင်တော့ဘူး။ သူ အမိန့်ထုတ်ပြီးပြီ၊ မနက်ဖြန်မှာ မြို့တံခါးကို ပြန်ဖွင့်လိမ့်မယ်။ မင်း ဒါကို သိထားရမယ်”

ဤရက်များအတွင်း လီရွှေချန်လည်း အလွန်ပင်ပန်းနေသည်။ သူသည် ဟန်ကျင်း၏စကားကို နားထောင်ပြီး လျူစီရင်စုဝန်နှင့် တွေ့ဆုံရန် သွားခဲ့သည်။ လျူစီရင်စုဝန်သည် ကိစ္စများ ကြီးကြီးမားမား ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်ပြီး အထက်အရာရှိများက အပြစ်ပေးမည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် သူ၏စကားကို နားထောင်ခဲ့သည်။

သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ရဲမက်များက ရာဇဝတ်ကောင်များကို မဖမ်းမိသေးသောကြောင့် လျူစီရင်စုဝန်သည် စိတ်မရှည်တော့ပေ။ မြို့တံခါးများကို ပိတ်ထားခြင်းသည် အသေးအဖွဲ ကိစ္စမဟုတ်ဘဲ အထက်အရာရှိများ သိရှိသွားပါက သူ၏ ရာထူးမှ ထုတ်ပယ်ခံရနိုင်သည်အထိ ဖြစ်နိုင်သည်။ ဤကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးပွေလီသော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်ခဲ့သောကြောင့် သူသည်လည်း အပြစ်မကင်းကြောင်း သိသော်လည်း ရာထူးမှ ထုတ်ပယ်ခံရခြင်းထက် ပိုကောင်းသည်ဟု တွေးသည်။

ထို့ကြောင့် လျူစီရင်စုဝန်သည် နောက်ဆုံးတွင် အမျက်ဒေါသထွက်လာပြီး မြို့တံခါးများကို ပိတ်ခြင်းသည် လီရွှေချန်၏အပြစ်ဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ပန်းမီးပုံးဈေးတွင် ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သော ပြည်သူများကို ပါးစပ်ပိတ်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး မည်သူမဆို စကားများပါက အကျဉ်းထောင်သို့ ထည့်သွင်းမည်ဟု ပြောဆိုခဲ့သည်။ သူသည် အခြေအနေကို ဖုံးကွယ်၍ အထက်အရာရှိများကို လိမ်ညာလိုသည်။

“ငါ အခု ရာထူးကနေ နုတ်ထွက်လိုက်ပြီ။ ငါ မင်းကို တခြားကိစ္စတွေမှာ ကူညီနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး” လီရွှေချန်က ပြောသည်။

ဟန်ကျင်းသည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “တောင်းပန်ပါတယ်၊ ယောက်ဖ…”

လီရွှေချန်သည် သူ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ဒါ ငါ့ရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ၊ မင်းနဲ့မဆိုင်ဘူး။ တကယ်တော့ ငါလည်း လျူစီရင်စုဝန်ရဲ့ အပြုအမူတွေကို မကြိုက်တာ ကြာပြီ။ ဒီလိုဖြစ်သွားတာလည်း ကောင်းပါတယ်။ ငါ့အတွက် အလုပ်တွေ သက်သာသွားတာပေါ့”

ဟန်လန်မေသည်လည်း ဘေးမှ ပြောသည်။ “တော်ပြီ၊ မင်း စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းရဲ့ယောက်ဖကို ဒီအလုပ်ကနေ ထွက်စေချင်တာ ကြာပြီ။ သူ အပြင်ထွက်တဲ့အခါတိုင်း သူ့အတွက် စိုးရိမ်နေခဲ့ရတာ”

ဟန်ကျင်းသည် သူ၏အစ်မနှင့် ယောက်ဖတို့သည် သူ့ကို နှစ်သိမ့်နေကြကြောင်း သိသည်။ သူ၏ယောက်ဖသည် မိသားစုလေးယောက်ကို တစ်ဦးတည်း လုပ်ကျွေးနေရပြီး ဤအလုပ် မရှိတော့ပါက အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြဿနာများ ဖြစ်လာနိုင်သည်။ သို့သော် သူသည် ခံစားချက် ပြင်းထန်သူ မဟုတ်ပေ။ ယခုအချိန်တွင် ဘာပြောပြော အပိုသာဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသည် ထိုလူများ၏ ခိုအောင်းရာနေရာကို ရှာဖွေနိုင်ပြီး ဤအမှုကို ဖြေရှင်းနိုင်ပါက သူ၏ယောက်ဖ ရာထူးမှ နုတ်ထွက်ရသည့်ကိစ္စသည် လွယ်ကူစွာ ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မည်။

ဟန်ကျင်းသည် နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။

သူသည် ထိုလူများကို ရှာဖွေနိုင်ရန် အချိန်အနည်းငယ် ထပ်လိုသေးကြောင်း ယုံကြည်သည်။ သို့သော် မနက်ဖြန်တွင် မြို့တံခါးကို ပြန်ဖွင့်တော့မည်ဖြစ်ရာ အချိန်မှီပါဦးမည်လား။

သူ၏မျက်နှာသည် မှောင်မိုက်နေပြီး ကွမ်းကျီလောင်းကစားရုံသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

အိမ်ထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် ဟူစန်းသည် အလျင်အမြန် လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ခေါင်းဆောင်၊ နေရာကို တွေ့ပြီ…”

*** ***

လုကျောင်းယွဲ့သည် ထိုလူများက သူမကို အခြားနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့ခြင်းမပြုပါက သူမ အသက်ရှင်နိုင်မည်ဟု တွေးခဲ့သည်။ သို့သော် ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုသည် နောက်ဆုံးတွင် ဆိုက်ရောက် လာခဲ့သည်။

ဤရက်များအတွင်း လုကျောင်းယွဲ့နှင့် အခြားသူများသည် စိတ်ဓာတ်ကျနေသကဲ့သို့ ထိုလူကုန်ကူးသူများလည်း စိတ်ဓာတ်ကျနေကြသည်။

အခြေအနေကို သွားကြည့်ရန် လူများကို အကြိမ်ကြိမ် စေလွှတ်ခဲ့သော်လည်း သတင်းကောင်းများ မရရှိခဲ့ပေ။ ဒေသခံ သြဇာရှိသူများက သူတို့အား ရှာဖွေနေကြောင်း သတင်းများ ပျံ့နှံ့နေသည်။ ထိုနေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင် လီလုသည် ထိုလူကို သွားရှာခဲ့သော်လည်း ထိုလူမှာ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားပြီး လီလုကိုယ်တိုင်လည်း ပြန်မလာတော့ပေ။

လျူချန်သည် အရာအားလုံး ပြီးဆုံးပြီဟု သိလိုက်သည်။

ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ထွက်ပြေးရဲခြင်း မရှိပေ။ လက်ရှိအခြေအနေအရ အပြင်သို့ ထွက်ပါက ရဲများ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရမည်။ ထွက်မပြေးပါကလည်း ဖမ်းဆီးခံရမည်။ သူ၏လူများကို ခေါင်းဆောင်ဟန်ဆိုသော ဒေသခံ သြဇာရှိသူတစ်ဦးက အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ နာခံမှုရှိစွာ ရှာဖွေနေသည်ကို မသိသော်လည်း သူ၏ကောင်းသော နေ့များ ပြီးဆုံးသွားပြီဟု သိလိုက်သည်။

86 02

အရာအားလုံး ပြီးဆုံးတော့မည် ဖြစ်ရာ လျူချန်သည် အရူးတစ်ယောက်လို ပြုမူလိုသည်။

ခေါင်းဆောင်က ဤသို့ပြုမူနေသည်ကို မြင်သောအခါ လက်အောက်ငယ်သားများလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ အချို့သည် လျှို့ဝှက်စွာ အရက်နှင့် အစားအစာများ ဝယ်ယူလာကြသည်။ အချို့သည် ထိုမိန်းကလေးများကို ခေါ်ထုတ်၍ ပျော်ပါးရန် အကြံပြုကြသည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ပါက သေလျှင်ပင် ပျော်ရွှင်စွာ သေဆုံးရမည်ဟု တွေးကြသည်။

လျူချန်သည် မတားမြစ်ခဲ့ပေ။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ထိုသို့ ပြုလုပ်လိုသည်။

ထို့ကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့ အပါအဝင် မည်သူမျှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ဤရက်များအတွင်း သူမ၏အသွင်အပြင်သည် ပို၍ညစ်ပတ်နေသော်လည်း ထိုလူများသည် မရွံမရှာပင် သူမကို အပြင်သို့ ခေါ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။

လူနှစ်ဦးလျှင် မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်ခဲ့ကြပြီး ထိုအရက်မူးနေသော လူအချို့သည် ကြမ်းတမ်းစွာ စတင်ပြုမူကြသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ရွေ့လျားခြင်းကိုသာ တတ်နိုင်သည့် လက်အောက်ငယ်သား နှစ်ဦးနှင့် တွေ့ခဲ့သည်။ သူမ ထိုသို့ခန့်မှန်းနိုင်ရခြင်းမှာ ထိုအချိန်တွင် လူအများအပြားက သူမအား ညစ်ပတ်သည်ဟု ပြောဆိုကြပြီး ထိုနှစ်ဦးကလည်း သူမကို မလိုချင်သော်လည်း ကန့်ကွက်၍ မရနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“တော်ပြီ၊ ရွေးချယ်မနေနဲ့တော့၊ တစ်ယောက်ရတာနဲ့တင် တော်ပြီ” တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် လုကျောင်းယွဲ့၏ အဝတ်အစားကို ဆွဲရန် ရှေ့သို့တိုးလာသည်။

သူ့လက်သည် လုကျောင်းယွဲ့၏ကိုယ်ပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုလူသည် ရုတ်တရက် ကျုံ့သွားပြီး လုကျောင်းယွဲ့၏လက်ထဲရှိ ဆံထိုးကို ကြည့်ရင်း ကြမ်းတမ်းစွာ ရယ်လိုက်သည်။ “ဒီနေ့တော့ အရိုင်းလေးတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ပြီပဲ။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါက ဒီလိုအရိုင်းလေးတွေကို ဆုံးမရတာကို အကြိုက်ဆုံးပဲ”

“မလာနဲ့”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ငွေဆံထိုးကို ကိုင်ထားပြီး နောက်သို့ တစ်လှမ်းချင်းဆုတ်သွားသည်။

သူမ၏လက်သည် ဆံထိုးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် နာကျင်နေသည်။ ဤဆံထိုးကို ဟန်ကျင်းဇီဦးလေးက ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤနေ့တွင် သူမသည် ဤဆံထိုးဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် အဆုံးသတ်ရတော့မည်လား။

လုကျောင်းယွဲ့သည် စိတ်ပျက်အားငယ်သွားသည်။

သူမ၏နားထဲတွင် အော်ဟစ်ငိုယိုသံများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း လုကျောင်းယွဲ့သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန်ပင် အချိန်မရှိပေ။

“အသံကတော့ ကြည်လင်တယ်၊ ငိုလိုက်ရင်တော့ နားထောင်လို့ကောင်းမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မျက်နှာကတော့ ညစ်ပတ်နေတယ်” ထိုလူက ရယ်မောလိုက်ပြီး ခေါင်းကို စောင်းလိုက်ကာ လုကျောင်းယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “တကယ် ညစ်ပတ်တာပဲ။ တမင်တကာ ဒီလို လုပ်ထားတာလား မသိဘူး။ တခြားမိန်းကလေးတွေက မင်းလောက် မညစ်ပတ်ကြဘူး”

သူသည် သူ၏ရဲဘော်ကို မျက်လုံးဖြင့် အချက်ပြလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးသည် လုကျောင်းယွဲ့အား ထောင့်တစ်နေရာသို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။ သူမသည် လည်ပင်းကို ဆံထိုးဖြင့် ထိုးမလို့ ကြိုးစားစဉ်တွင် ထိုလူက သူမ၏လက်မှ ဆံထိုးကို ရိုက်ချလိုက်သည်။ ရုန်းကန်နေစဉ် သူမ၏အဝတ်အစားများ ဆုတ်ဖြဲခံရပြီး သူမ၏ ပခုံးတစ်ဝက်နှင့် အပြာရောင် အတွင်းထည် ပေါ်လာသည်။

တစ်ဦးက တအံတသြ ပြောလိုက်သည်။ “ကြည့်ဦး၊ ကောင်းတဲ့ပစ္စည်းလေးပဲ”

ထိုအချိန်တွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် လုံးဝ စိတ်ရူးပေါက်သွားသည်။ “ထွက်သွား၊ ထွက်သွား၊ မင်းတို့ ထွက်သွားကြ”

အော်ဟစ်နေသော်လည်း သူမ၏လက်နှင့် ခြေထောက်များကို ဖိထားသဖြင့် အကူအညီမဲ့နေသည်။

လူတစ်ဦး၏ အရိပ်သည် သူမအပေါ်သို့ ဖုံးလွှမ်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ကြောက်လန့်မှုများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သူမသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကိုက်သတ်ရန် လျှာကို သွားများဖြင့် ဖိလိုက်သည်။

လျှာသည် အလွန်နာကျင်သွားသည်။ သူမ ထပ်မံ အားစိုက်မလို့ ကြိုးစားစဉ် သူမ၏ပါးကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး မရင်းနှီးသော်လည်း ရင်းနှီးသည့် ရင်ခွင်တစ်ခုထဲသို့ ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရသည်။

“လုကျောင်းယွဲ့…”

86 03

လုကျောင်းယွဲ့သည် မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူမရှေ့မှ ရုပ်ပုံကို ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုလူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်သော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလိုက်သည်။ “ရှင် ဘာလို့ နောက်ကျနေတာလဲ…”

ဟန်ကျင်းသည် သူမကို နာကျင်စွာ ရင်ခွင်ထဲ ဖက်ထားလိုက်သည်။ “တောင်းပန်ပါတယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ မင်းကို သေချာ မကြည့်ခဲ့မိလို့ပါ…”

“ခင်ဗျား ဘာလို့ နောက်ကျနေတာလဲ၊ ကျွန်မ သေမလို ဖြစ်နေပြီ…”

မြင်းရထားပေါ်သို့ ရောက်သည်အထိ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဆက်လက် ငိုကြွေးနေသည်။

ဤရက်များအတွင်း သူမ အလွန်ထိတ်လန့်နေခဲ့သည်။ ဘဝနှစ်ခု ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အဖြစ်မျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြုံခဲ့ဖူးပေ။ အကြိမ်ကြိမ် သေရန် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း မျှော်လင့်ချက်လေးတစ်ခု ကျန်ရှိနေခဲ့သည်။

သူ လာပြီး ကယ်တင်လိမ့်မယ်ဟု သူမ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

ယခုတွင် သူ၏ရင်ခွင်ထဲ၌ သူမသည် အလွန်ပင်ပန်းနေပြီး ဝမ်းနည်းနေခဲ့သည်။ သူမသည် စိတ်မချမ်းမြေ့ခြင်းနှင့်လည်း ပြည့်နှက်နေသည်။

နောက်တစ်ကြိမ်သာ နောက်ကျခဲ့လျှင်… သူမသည် သူ့ကို ထပ်မံ တွေ့နိုင်တော့မည် မဟုတ်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

ဟန်ကျင်းသည် မကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် သူမ၏မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးသည်။ မည်မျှပင် သုတ်ပေးပါစေ မျက်ရည်များ ရပ်မသွားပေ။ သူမ ငိုနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ အလွန်နာကျင်နေပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် လက်သီးဖြင့် နှစ်ချက်ထိုးလိုက်မှ စိတ်ကျေနပ်မှု ရမည်ဟု ခံစားရသည်။

သူမ၏ငိုသံများ မရပ်သည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် အရိုးရှင်းဆုံးနည်းဖြင့် သူမ၏ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ငိုသံကို ရပ်တန့်ရန်သာ ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း နမ်းနေရင်း အရာများသည် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဟန်ကျင်းသည် ထိုအနမ်းကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစေရန် ကြိုးစားစဉ် အပြင်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဟန်ကျင်း၊ လူကို ရှာတွေ့ပြီလား”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဟန်ကျင်းကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး မြင်းရထား၏ ထောင့်တစ်နေရာသို့ ပြေးဝင်ကာ ကျောခိုင်း၍ ရင်ဘတ်သည် တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေသည်။

ဟန်ကျင်းသည် သူ၏မျက်နှာကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး အပြင်သို့ ခေါင်းထုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “တွေ့ပြီ”

မိန်ကျွမ်းယီသည် ဟန်ကျင်းကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေလိုက်ပြီး မြင်းရထားပေါ်မှ ဆွဲချလိုက်သည်။

“လုကျောင်းယွဲ့”

“ဦးလေးငယ်”

မိန်ကျွမ်းယီသည် သူ့တူမ၏အသွင်အပြင်ကို မြင်သောအခါ ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်။ “ဒီခွေးမသားတွေက မင်းကို အနိုင်ကျင့်လိုက်ကြတာလား”

မိန်ကျွမ်းယီသည် ဤသို့ ထင်မိသည်မှာ အံ့ဩစရာမဟုတ်ပေ။ ဟန်ကျင်းသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို မြင်းရထားထဲသို့ အမြန်ခေါ်ဆောင်ခဲ့စဉ် သူမ၏အဝတ်အစားကို သေချာ ပြန်မဝတ်ပေးခဲ့ပေ။ ယခုတွင် လုကျောင်းယွဲ့၏မျက်နှာသည် မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နေပြီး နှုတ်ခမ်းများ နီရဲနေသောကြောင့် မည်သူမဆို ထိုသို့ ထင်မိလိမ့်မည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် ခွေးမသားမှာ မြင်းရထားဘေးတွင် ရပ်နေသော ဟန်ကျင်းဖြစ်ကြောင်း မသိပေ။ သူသည် သူ့ကို ဆွဲထုတ်ပြီး ထိုးနှက်ပြီးမှသာ စိတ်ကျေနပ်မှုရမည်ဟု တွေးနေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် မိန်ကျွမ်းယီ၏အဝတ်စကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး မျက်နှာသည် နီရဲကာ ချွေးများ ထွက်လာသည်။

“ဦးလေးငယ်၊ ဘယ်သူမှ ကျွန်မကို မထိခဲ့ပါဘူး။ သူတို့က… ကျွန်မကို ရိုက်နှက်မလို့ပါပဲ… ဒါပေမဲ့ ဟန်ကျင်းဇီဦးလေးက ကယ်တင်ခဲ့ပါတယ်…”

သူမ၏ စကားများကို ကြားသောအခါ မိန်ကျွမ်းယီသည် ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို နားလည်သွားသည်။

ဟန်ကျင်းသည် သူ့၏တူမအား အခွင့်အရေးယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ထွက်သွားပြီး ဟန်ကျင်းကို ထိုးနှက်ရန် တွေးနေစဉ် ဟန်ကျင်း၏အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ “အရင်ဆုံး တာ့ရှီရွာကို ပြန်ကြရအောင်။ မင်းရဲ့အစ်မကြီးတို့က အိမ်မှာ စောင့်နေကြတယ်။ ပြီးတော့ ဒီမှာ လူတွေအများကြီးပဲ၊ ရဲမက်တွေလည်း လာတော့မယ်”

သူသည် ဟူစန်းအား ထိုလူများကို ဖမ်းဆီးပြီး သူ၏ယောက်ဖဖြစ်သူကို သွားရှာရန် ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင် မြင်းရထားပေါ်သို့ တက်၍ ထွက်ခွာသွားသည်။

******