အခန်း (၈၇-၈၈)

အခန်း 87 ပြဿနာရှာရန် ရောက်လာခြင်း

လုမိသားစုအိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မိန်ရှီသည် သူမ၏သမီးကို ဖက်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးတော့သည်။

ဤသည်မှာ မိန်ရှီ ဤရက်များအတွင်း မည်မျှအကြိမ် ငိုခဲ့သည်ကို မသိနိုင်တော့ပေ။ လုမင်ဟိုင်သည်လည်း ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှု ရောနှောနေသည်။ သူ၏သမီးသည် ဤကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဖြစ်အပျက်ကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရခြင်းအတွက် ဝမ်းနည်းနေပြီး ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သောကြောင့် ဝမ်းသာနေသည်။

“ဟန်ကျင်း၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဘာပြောရမှန်းကို မသိတော့ပါဘူး” လုမင်ဟိုင်သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် စကားပင် ထစ်နေသည်။

လုကွမ်းယီနှင့် လုကွမ်းကျိ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးတို့သည်လည်း သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြသည်။

“ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ ပြောရမယ်ဆိုရင် ဒီကိစ္စအတွက် ကျွန်တော်မှာလည်း တာဝန်ရှိပါတယ်” ဟန်ကျင်းက ဆိုသည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် ဘေးမှ သူ့ကို တစ်ချက်ရိုက်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ၊ ဆိုင်တယ်ဆိုရင် ငါနဲ့သာ ဆိုင်တယ်”

သူသည် မိန်ရှီနှင့် လုမင်ဟိုင်တို့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “အစ်မ၊ ယောက်ဖ၊ တောင်းပန်ပါတယ် ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်း မပြောရသေးဘူး။ကျွန်တော့်အပြစ်ပါ၊ ခင်ဗျားတို့ကို စိတ်ပူပန်စေခဲ့လို့ပါ”

လုကျောင်းယွဲ့ကလည်း ပြောသည်။ “ဒီကိစ္စအတွက် ဦးလေးငယ်နဲ့ ဦးလေးဟန်ကျင်းဇီကို အပြစ်တင်စရာ မလိုပါဘူး။ ဒါက ကျွန်မရဲ့ပေါ့ဆမှုကြောင့်ပါ”

မိန်ရှီသည် မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း ပြောသည်။ “ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ။ ဒါက မတော်တဆမှုတစ်ခုပါ။ အဲဒီလူကုန်ကူးသူတွေကြောင့် ဖြစ်တာ။ သူတို့အားလုံး ခေါင်းဖြတ်ခံရသင့်တယ်”

မိန်ကျွမ်းယီသည် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “အစ်မကြီးပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ သူတို့ ခေါင်းဖြတ်ခံရမှာ သေချာတယ်”

လျူချန်၏လူများသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ခေါင်းဖြတ်ခံရမည်မှာ သေချာသည်။ သူတို့ ကျူးလွန်ခဲ့သော ရာဇဝတ်မှုများသည် အလွန်ကြီးလေးသည်။

သူတို့သည် ယခင်က မည်မျှထိ အနိုင်ကျင့်ခဲ့သည်ကို ဖော်ပြရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ ပန်းမီးပုံးဈေးတွင် ရှုပ်ထွေးပွေလီမှု ဖြစ်ပွားခဲ့သောကြောင့် လူပေါင်း ၁၀၀ ကျော် ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ပြီး အချို့မှာ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများကြောင့် သေဆုံးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဤကိစ္စအတွက် သူတို့တွင် တာဝန်ရှိသည်။

လျူစီရင်စုဝန်သည် တာဝန်ကို ရှောင်လွှဲရန် သို့မဟုတ် အထက်အရာရှိများကို လိမ်ညာရန် အချိန် မရှိတော့ပေ။ သူသည် ချက်ချင်း အကျဉ်းထောင်တွင် ပိတ်လှောင်ထားသော ပြည်သူများကို ပြန်လွှတ်ပေးရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ သူသည် အမှုစစ်ဆေးရန်အတွက် အားလုံးကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ဟု လိမ်လည် ပြောဆိုခဲ့ပြီး ရာဇဝတ်ကောင်များကို ဖမ်းဆီးပြီးနောက် ပြည်သူများကို ပြန်လွှတ်ပေးခဲ့သည်။

လီရွှေချန်သည် သူ၏ရာထူးကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်။ ဤအမှုကို သူကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ခဲ့သောကြောင့် လျူစီရင်စုဝန်သည် သူ့အပေါ် အလွန်ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခဲ့သည်။ သူ့ကို ဗျူဟာကျပြီး သတ္တိရှိသူတစ်ဦးအဖြစ် ချီးကျူးခဲ့ပြီး ဘုရားသခင်က သူ့အတွက် ပေးပို့လိုက်သော အဖိုးတန် လက်ထောက်တစ်ဦးဟုပင် ပြောဆိုခဲ့သည်။ လီရွှေချန်အား တာဝန်အားလုံးကို ပစ်ချပြီး လိုအပ်ပါက အပြစ်ခံအဖြစ် အသုံးပြုရန် စီစဉ်ခဲ့သော သူ၏ရုပ်ဆိုးသော အပြုအမူများကို လုံးဝမေ့လျော့ခဲ့သည်။

လျူချန်၏ လူများသည် အစိုးရမှ ဖမ်းဝရမ်းထုတ်ထားသော ရာဇဝတ်ကောင်များ ဖြစ်ကြပြီး မကြာသေးမီက မြို့တော်မှ လူများသည် ဤလူအုပ်စုကို ဖမ်းဆီးရန် လာရောက်ခဲ့ကြသည်။ ဤအမှုကို ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သော လီရွှေချန်သည် အထက်အရာရှိများထံမှ အဖိုးတန်ဆုလာဘ်များ ရရှိမည်ဟု မျှော်လင့်ရသည်။

လျူချန်နှင့် သူ၏လူများကို ဖမ်းဆီးသွားသောနေ့တွင် မြို့တွင်းရှိ ပြည်သူများ အားလုံး လာရောက်ခဲ့ကြသည်။

ပုပ်နေသော ကြက်ဥများ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ၊ ခွေးချေးများနှင့် လူချေးများပင် သူတို့အပေါ်သို့ ပစ်ချခံခဲ့ရသည်။ ဤလူအုပ်စုသည် ရှက်ရွံ့စွာ ခံစားခဲ့ရသော်လည်း ခံစားနေရဆဲဖြစ်သည်။ ဘေးတွင် ရဲမက်များက လိုက်ပါလာခြင်း မရှိပါက ထိုဒေါသထွက်နေသော ပြည်သူများသည် သူတို့ကို အရှင်လတ်လတ် ဆွဲဖြဲပစ်လိမ့်မည်။

ထိုနေ့တွင် မိန်းကလေး အများအပြားကို လူကုန်ကူးသူများက ခေါ်ဆောင်သွားကြောင်း လူတိုင်း သိခဲ့ကြသည်။ ရုံးတော်သည် မည်သူမှန်း ထုတ်ဖော်မပြောသော်လည်း မြို့တွင်းရှိ လူတိုင်းသည် ထိုကိစ္စကို နားကြားသိခဲ့ကြသည်။ အချို့မိဘများသည် စိတ်ပူပန်မှုကြောင့် ဖုံးကွယ်ထားရန် ဂရုမစိုက်ကြပေ။

ဤအဖြစ်အပျက်ကြောင့် အချို့မိန်းကလေးများသည် ဂုဏ်သိက္ခာ ဆုံးရှုံးခဲ့ကြရပြီး အိမ်ထောင်မပြုနိုင်ဘဲ ဖြစ်ခဲ့ကြရသည်။ အချို့မှာမူ စေ့စပ်ထားသူများ ရှိသော်လည်း ဤကိစ္စဖြစ်ပွားပြီးနောက် လက်ထပ်မင်္ဂလာပွဲကို ဖျက်သိမ်းခဲ့ကြသည်။ အချို့မှာမူ ကောလာဟာလများ၏ ဖိအားကို မခံနိုင်ဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးသတ်ခဲ့ကြသည်။ ဤကဲ့သို့သော အဖြစ်အပျက်များသည် ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းလှသည်။

87 02

မိန်ရှီသည် သူမ၏မိသားစုမှာ ရွာသားများ ဖြစ်ပြီး ကွေ့အယ်မှအပ မည်သူမျှ သူမ၏သမီးကို ခေါ်ဆောင်သွားသည်ကို မမြင်ခဲ့ကြောင်း ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားရသည်။ ထို့ကြောင့် ဤကိစ္စကို အပြင်ဘက်တွင် သတင်းမပျံ့နှံ့စေရန် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ကြသည်။

*** ***

ထိုနေ့မှစ၍ လုကျောင်းယွဲ့အား ထိန်းချုပ်ထားခဲ့သည်။

မိန်ရှီသည် သူမ၏သမီးအတွက် အလွန်စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး အိမ်ပြင်သို့ပင် ထွက်ခွင့်မပြုတော့ပေ။

ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ရွာထဲတွင် ကောလာဟလတစ်ခု ပျံ့နှံ့လာသည်။ ယွီအန်းရှောင်းပွဲတော်နေ့တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို လူကုန်ကူးသူများက ခေါ်ဆောင် သွားခဲ့ပြီး လုမိသားစု ဒုတိယအိမ်မှ သမီးဖြစ်သူသည်လည်း ထိုသူများထဲတွင် ပါဝင်ကြောင်းဖြစ်သည်။

ကွေ့အယ်သည် ဤအကြောင်းကို ဦးဆုံး သိခဲ့သည်။

သူမသည် အချို့သောလူများက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းနှင့် လျှို့ဝှက်စွာ မေးမြန်းသောအခါ ဤကောလာဟလကို ကြားခဲ့ရသည်။ သူမသည် ထိုလူများကို ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုပြီး လုမိသားစု ဒုတိယအိမ်သို့ ပြေးလာခဲ့သည်။

“အဒေါ်၊ ကျွန်မ တကယ် ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါဘူး၊ ကျွန်မအမေနဲ့ ညီမကိုတောင် မပြောခဲ့ပါဘူး”

ကွေ့အယ်သည် အလွန်ပင် စိုးရိမ်နေပြီး မျက်ရည်များပင် ကျလာသည်။ သူမ စိုးရိမ်မှု မရှိဘဲ မနေနိုင်ပေ။ ထိုနေ့တွင် ဖြစ်ရပ်ဖြစ်ပွားခဲ့စဉ် သူမရှိခဲ့သည်။ လုမိသားစု ဒုတိယအိမ်သည် ဤသတင်းကို ဖုံးကွယ်ထားရန် စီစဉ်ခဲ့ပြီး သူမသည် တစ်ဦးတည်းသော ပြင်ပလူဖြစ်သည်။ လုမိသားစုမှ လူများက အပြင်ဘက်တွင် ပြောဆိုရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် မည်သူ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

မိန်ရှီက နှစ်သိမ့်သည်။ “ရပါပြီ၊ ကလေးမလေး၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ အဒေါ် မင်းမဟုတ်မှန်း သိပါတယ်”

မိန်ရှီသည် ကွေ့အယ်ကို ယုံကြည်သည်။ သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဤမိန်းကလေး၏ စရိုက်ကို သိသည်။ ထို့အပြင် ဤကိစ္စကို အပြင်တွင် ပြောဆိုခြင်းသည် ကွေ့အယ်အတွက် ကောင်းကျိုးမရှိပေ။ သူမသည် လုကျောင်းယွဲ့နှင့်အတူ မြို့သို့ သွားခဲ့သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သာ ခေါ်ဆောင်ခံခဲ့ရပြီး သူမ ဘေးကင်းခဲ့သော်လည်း မည်သူကမှ မမြင်ခဲ့ဘဲ မည်သူက ယုံကြည်မည်နည်း။ ကွေ့အယ်သည် အမှိုက်ပုံးထဲသို့ မိမိကိုယ်ကိုယ် ဝင်ရောက်မည် မဟုတ်ပေ။ ကွေ့အယ်သည် ဤမျှ မိုက်မဲသော အလုပ်ကို လုပ်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

တကယ်တော့ မိန်ရှီ၏စိတ်ထဲတွင် သံသယရှိနေသူတစ်ဦး ရှိသည်။ ထိုသူမှာ ချောင်ရှီဖြစ်သည်။

ချောင်ရှီသည် ဒုတိယအိမ်သို့ လာလေ့ရှိသည်။ ဤရက်များအတွင်း လုကျောင်းယွဲ့ကို မမြင်ရသောအခါ သူမ မည်သည့်နေရာသို့ သွားကြောင်းကို စိတ်ဝင်တစား မေးခဲ့သည်။ မိန်ရှီက သူမ၏သမီးသည် သူမ၏မိဘများအိမ်သို့ သွားကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုရက်များအတွင်း မိန်ရှီသည် စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး ချောင်ရှီနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ အချို့သော အချက်များ သူမ၏မျက်လုံးထဲသို့ ကျရောက်ခဲ့နိုင်သည်။ ချောင်ရှီသည် အမြဲတမ်း ဉာဏ်ကောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

မိန်ရှီသည် ဤကိစ္စကို ချောင်ရှီက လုပ်ခဲ့သည်ဟု မယုံချင်ပေ။ သို့သော် သူ၏ခင်ပွန်းနှင့် သားများကို မေးကြည့်ရာ သူတို့သည် ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောခဲ့ကြောင်း သိခဲ့ရသည်။ ကွေ့အယ် မဟုတ်ပါက ချောင်ရှီသာ ဖြစ်နိုင်သည်။

မိန်ရှီ၏စိတ်သည် အနက်ဆုံးချောက်ထဲသို့ ထိုးကျသွားသည်။

သူမသည် ဤယောက်မနှင့် သူငယ်ချင်းကောင်း ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟု တွေးခဲ့သည်။ သို့သော် ဤကဲ့သို့သော အဖြစ်အပျက်မျိုး ဖြစ်ပွားလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝမမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

*** ***

မိန်ရှီသည် ချောင်ရှီကို သွားရောက် မေးမြန်းရန် ချီတုံချတုံဖြစ်နေစဉ် ချောင်ရှီသည် လုကျောက်ရှင်းနှင့်အတူ ရောက်လာသည်။

“ဒီမိုက်မဲတဲ့မိန်းကလေး၊ ဒူးထောက်လိုက်၊ မင်း ဘာလုပ်ခဲ့တာလဲဆိုတာကို ဒုတိယအဒေါ်ကို သေချာပြောပြ”

လုကျောက်ရှင်းသည် အိမ်တွင် ရိုက်နှက်ခံခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။

ချောင်ရှီ ကိုယ်တိုင် ရိုက်နှက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ဤမိုက်မဲသောသမီးကြောင့် သူမ ဒေါသထွက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

ချောင်ရှီသည် ကွေ့အယ်ထက် ဤကောလာဟလကို ပို၍စောစွာ ကြားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမသည် အခြေအနေ မကောင်းမှန်း သိလိုက်သည်။

ဟုတ်ပါသည်။ ဒုတိယအိမ်သို့ လာရောက်လည်ပတ်သူ အလွန်နည်းပါးပြီး သူမသာ ဒုတိယအစ်မနှင့် စကားပြောရန် အချိန်အခါ အားလျော်စွာ လာရောက်သည်။ ထိုရက်များအတွင်း ဒုတိယအစ်မ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို သူမ မြင်သည်။ သူမသည် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မပြောသော်လည်း သူမ၏စိတ်ထဲတွင် သံသယရှိခဲ့သည်။

87 03

ထို့နောက် မြို့တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ကြောက်မက်ဖွယ် အဖြစ်ကို ကြားသောအခါ ချောင်ရှီသည် ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။ ယွီအန်းရှောင်းပွဲတော်နေ့တွင် မိန်ကျွမ်းယီသည် ဒုတိယအိမ်သို့ မြင်းရထားနှင့် လာခဲ့သည်။ သူမ၏ ဒုတိယအစ်မက သူမ၏မောင်သည် ကလေးများကို မြို့သို့ ခေါ်သွားမည် ဖြစ်ပြီး တတိယအိမ်မှ ကလေးသုံးယောက်ကို ခေါ်သွားရန် လိုအပ်သည်လားဟု မေးခဲ့ဖူးသည်။ ချောင်ရှီသည် အခြားသူများကို စိတ်အနှောင့်အယှက် မပေးလိုသောကြောင့် ငြင်းဆိုခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူမသည် အခြေအနေကို နားလည်ခဲ့သည်။

ယွီအန်းရှောင်းပွဲတော်နေ့တွင် မြို့သို့ သွားခဲ့ကြသည်။ မြို့တွင် ကြီးမားသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ဒုတိယအစ်မ၏ မဖုံးကွယ်နိုင်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှု၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် မိဘများအိမ်သို့ သွားခဲ့သည် ဆိုသော လုကျောင်းယွဲ့။

လုကျောင်းယွဲ့ တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါက အခြားဘာဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

ချောင်ရှီသည် စကားမြန်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ထိုညတွင် သူမ၏ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ဤကိစ္စကို ပြောပြခဲ့သည်။ လုမင်ရှန်းက သူမကို အပြင်တွင် လျှောက်မပြောရန် မှာခဲ့သည်။ ချောင်ရှီသည် မိုက်မဲသူ မဟုတ်သောကြောင့် သဘောတူခဲ့သည်။

ယခုတွင် ဤကောလာဟလ ပျံ့နှံ့နေသောကြောင့် ဒုတိယအိမ်မှ လူများက အပြင်ဘက်တွင် ပြောဆိုရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ချန်မိသားစုမှ ကွေ့အယ်လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ဘက်မှ တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းခဲ့သည်မှာ သေချာသည်။

ရလဒ်ကို စဉ်းစားရန် လိုအပ်သေးလား။ လုကျောက်ရှင်းသည် မကောင်းမှုတစ်ခု လုပ်ခဲ့ပြီး သူမ၏အမေက သူမကို ရှာတွေ့ခဲ့လေသည်။

ချောင်ရှီသည် အလွန်ဒေါသထွက်နေသည်။ “ငါက နင့်ကို ဉာဏ်ကောင်းတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ အခုမှ နင်က ဘယ်လောက် မိုက်လဲ ဆိုတာ သိရတယ်။ နင်က လုကျောင်းယွဲ့ကို ပြဿနာရှာတာ နင့်အတွက် ဘာကောင်းကျိုးမှ မရှိဘူး။ နင်တို့နှစ်ယောက်က ငယ်ငယ်ကတည်းက ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြပြီး ညီအစ်မတွေပဲ။ သူမရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကျဆင်းရင် နင်လည်း ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ နင့်ရဲ့ခေါင်းက ဘယ်လို အလုပ်လုပ်လဲဆိုတာ ငါ တကယ်မသိတော့ဘူး”

လုကျောက်ရှင်းသည် မဟုတ်မှန်ကြောင်း ငြင်းဆိုရန် ကြိုးစားနေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် ချောင်ရှီသည် သူမ၏အပြစ်ကို သိနှင့်နေပြီး ငါက နင့်ကို ဆုံးမတာပဲဟု ပြောလိုက်ပြီး ကြက်မွှေးတံမြက်စည်းဖြင့် ရိုက်တော့သည်။ သူမ၏သမီးကို ခေါင်းတောင် မဖော်နိုင်အောင် ရိုက်နှက်လိုက်သည်။

လုကျောက်ရှင်းသည် နာကျင်မှုကြောင့် ဝန်ခံလိုက်သည်။

သူမသည် သူမ၏အမေနှင့် အဖေ၏စကားကို မတော်တဆ ကြားခဲ့ရသောကြောင့် ဤကိစ္စကို သိခဲ့ရသည်။ သူမသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို အမြဲမနာလိုဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် တူလျန်နှင့် ပေါင်းစည်းနိုင်ခြင်း မရှိခြင်းသည် လုကျောင်းယွဲ့ကြောင့်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဤကဲ့သို့သော လက်စားချေရန် အခွင့်အရေးကို သူမ မည်သို့ လွတ်ခံနိုင်မည်နည်း။

သို့သော် လုကျောက်ရှင်းသည် မိုက်မဲသူ မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ အဒေါ်ကြီးနှင့် ဒုတိယအိမ်တို့ကြားတွင် ကြာရှည်စွာ ဆက်ဆံရေး မကောင်းကြောင်း သူမ သိသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အိမ်သာသို့ သွားရန် အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ဤကိစ္စကို သူမ၏ညီမ ကျောက်အာအား ပြောပြခဲ့သည်။ အပြင်တွင် ရှိနေသော ဟူရှီသည် အားလုံးကို ကြားလိုက်ရသည်။ ကျန်သောကိစ္စများအတွက် သူမ စိတ်ပူစရာမလိုတော့ပေ။ ဟူရှီသည် ဒုတိယအိမ်မှလူများကို မုန်းတီးသောကြောင့် သူမ၏ရည်ရွယ်ချက်အတိုင်း လုပ်လိမ့်မည်မှာ သေချာသည်။

ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ဤကိစ္စသည် အပြင်တွင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။ လုကျောက်ရှင်းသည် ပျော်ရွှင်ရန် အချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ သူမ၏အမေက သူမကို ဖမ်းမိလိုက်သည်။

“ငါ နင်တို့ကို ဂရုမစိုက်ဘူးလို့ ဝန်ခံပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နင်တို့က အလုပ်လုပ်ရုံကလွဲလို့ နင်တို့အတွက် အဝတ်အစားနဲ့ အစားအစာ ဘာမှမချို့တဲ့စေခဲ့ဘူး။ နင်တို့မိသားစုကို ပြဿနာရှာဖို့ ငါ မသင်ပေးခဲ့ဘူး။ နင်က တခြားသူတွေကို ပြဿနာရှာရင်တောင် နင်ကိုယ်တိုင် ဘေးကင်းအောင် နေသင့်တယ်။ နင်နဲ့ အာ့အာတို့က အိမ်ထောင်ကောင်းကောင်း မရရင် ငါ့အပြစ်လို့ မပြောနဲ့နော်”

လုကျောက်အာသည် ကြောက်ရွံ့စွာ ဘေးသို့ ရွေ့သွားသည်။ လုကျောက်ရှင်းသည် ရိုက်နှက်ခံခဲ့ရသော်လည်း သူမ၏မျက်နှာသည် ခေါင်းမာနေပြီး သူမ၏အမှားကို မသိဟု ထင်ရသည်။

သူမ၏မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ ချောင်ရှီသည် ဒေါသထွက်သွားသည်။ “ငါက နင့်ကို ဆုံးမတာ မကောင်းခဲ့တာပဲ။ နင်က ဝက်တစ်ကောင်လို မိုက်မဲနေတုန်းပဲ။ နင်မှန်တယ်လို့ မထင်ဘူးလား။ မကြာခင် နင်သိလာလိမ့်မယ် အခု လာ၊ ဒုတိယဦးလေးအိမ်ကို ငါနဲ့အတူ သွားပြီး တောင်းပန်လိုက်”

လုကျောက်ရှင်းသည် ငြင်းဆန်ရန် ကြိုးစားနေစဉ် ချောင်ရှီသည် သူမကို ကြက်မွှေးတံမြက်စည်းဖြင့် ထပ်ရိုက်လိုက်သည်။ သူမသည် အမိန့်ကို နာခံရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။

သို့သော် လုကျောက်ရှင်းသည် မိန်ရှီအား အမှန်တရားကို ပြောပြရန် မရည်ရွယ်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ငိုယိုကာ သူမ၏အဖေနှင့် အမေ စကားပြောသည်ကို မတော်တဆ ကြားခဲ့ရပြီး သူမ၏ညီမနှင့် ဆွေးနွေးနေစဉ်တွင် အဒေါ်ကြီးက ကြားခဲ့ရသည်ဟု လိမ်ညာပြောဆိုခဲ့သည်။

87 04

“…အဲဒီတုန်းက ကျွန်မက စိတ်ဝင်တစားနဲ့ အာ့အာကို ပြောခဲ့တာပါ။ အပြင်ထွက်လာတော့ အဒေါ်ကြီး အလျင်အမြန် ထွက်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီတုန်းကတော့ ကျွန်မ ဘာမှ မစဉ်းစားခဲ့ပါဘူး။ နောက်ပိုင်းမှာ လူတွေ စကားပြောနေတာ ကြားမှ အဒေါ်ကြီးက ဒီအကြောင်းကို ပြောခဲ့တာလားလို့ တွေးမိတယ်။ အဲဒါကို ကျွန်မအမေကို ပြောပြဖို့ အရမ်းကြောက်ခဲ့တယ်”

လုကျောက်ရှင်းသည် အလွန်နာကျင်စွာ ငိုကြွေးသည်။ “ဒုတိယအဒေါ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်၊ အစ်မ၊ တောင်းပန်ပါတယ်၊ အားလုံးက ကျွန်မအမှားပါ…”

ချောင်ရှီသည် သူမ၏သမီး လိမ်ညာနေသည်ကို သိသော်လည်း ထုတ်ဖော်မပြောခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ သူမ၏သမီး ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူမသည် ဤကိစ္စကြောင့် ဒုတိယအိမ်နှင့် ဆက်ဆံရေးမကောင်း ဖြစ်မည်ကို မလိုလားပေ။

သူမသည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြောသည်။ “ဒုတိယအစ်မ၊ ကျွန်မကို အပြစ်တင်ပါ၊ ကျွန်မက အဲဒီရက်တွေမှာ မင်းရဲ့မျက်နှာအမူအရာ မမှန်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ အဲဒီအကြောင်းကို ကြားတော့ ယောက်ျားကို ပြောပြခဲ့မိတယ်။ ဒီမိုက်မဲတဲ့မိန်းကလေးက ကြားသွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး။ အစ်မကြီးက အလွန်ရက်စက်တယ်လို့ ပြောရမှာပဲ။ ဒီလိုမျိုး သတင်းကို ဘာလို့ ပြန့်ပွားစေရတာလဲ။ သူမမှာ သမီးမရှိဘူးလား၊ ကျွန်မတို့မှာတော့ သမီးနှစ်ယောက်ရှိတယ်၊ နောင်ဘယ်လိုဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ…”

ဤကဲ့သို့ ပြောဆိုပြီးနောက် မိန်ရှီ မယုံကြည်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ဤသည်မှာ သူမ စိုးရိမ်ပူပန်ပြီး မေးမြန်းရန် ချီတုံချတုံဖြစ်ခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းဖြစ်သည်။ တတိယအိမ်တွင်လည်း မိန်းကလေးနှစ်ဦး ရှိသည်။ ချောင်ရှီသည် ထိုကဲ့သို့သော မိုက်မဲသည့်အရာကို လုပ်လိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ သူမသည် အရာအားလုံးကို ဖုံးကွယ်ထားရမည် ဖြစ်ပြီး နောင်တွင် သမီးများ လက်မထပ်နိုင်တော့မည်ကို မစိုးရိမ်တာက မဖြစ်နိုင်ပေ။

ချောင်ရှီသည် ဒုတိယအိမ်မှလူများ ဘာမှ မပြောသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် လုကျောက်ရှင်းကို ထပ်မံရိုက်နှက်သည်။ “ဒီမိုက်မဲတဲ့ မိန်းကလေး၊ နင့်ရဲ့ပါးစပ်ကို ပိတ်မထားလို့ အခုတော့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် လက်မထပ်နိုင်ရင် ငါ နင့်ကို တောင်ပေါ်မှာရှိတဲ့သူနဲ့ လက်ထပ်ပေးမယ်”

လုကျောက်ရှင်းသည် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေပြီး ရှောင်တိမ်းရန်ပင် မတတ်နိုင်တော့ပေ။

“ရပါပြီ၊ ရပါပြီ၊ တတိယအစ်မ၊ ဒီကိစ္စအတွက် ကလေးကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ သူမက သူတို့ စကားပြောတာကို ကြားမိလိမ့်မယ်လို့ မသိခဲ့ပါဘူး။ နင်ပြောတာ မှန်တယ်၊ ဟူရှီက ဒီလိုမျိုး သတင်းကို မပြောသင့်ဘူး။ ငါ သူမကို ခွင့်မလွှတ်ဘူး”

ချောင်ရှီသည် ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ညိတ်သည်။ “မှန်ပါတယ်၊ သူမက တခြားသူတွေအတွက် မစဉ်းစားရင်တောင် ကျွန်မတို့အိမ်က မိန်းကလေးတွေအတွက် စဉ်းစားသင့်တယ်။ လာပါ၊ ဒုတိယအစ်မ၊ ငါ မင်းနဲ့အတူ သူမကို သွားပြီး ဖြေရှင်းမယ်”

မိန်ရှီ၏မျက်နှာသည် အေးစက်သွားပြီး သူမ၏မျက်လုံးများတွင် အလင်းရောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ “မလိုပါဘူး၊ တတိယညီမ၊ ဒီကိစ္စအတွက် နင် ဝင်စရာမလိုဘူး။ ဟူရှီက ငါတို့ကို အနိုင်ကျင့်ရတာ လွယ်တယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ဒီတစ်ခါတော့ ငါ သူမကို ပြလိုက်မယ်”

မိန်ရှီ၏မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ ချောင်ရှီသည် ဆက်မနေဝံ့တော့ဘဲ လုကျောက်ရှင်းကို ဆွဲခေါ်ကာ အိမ်သို့ ပြန်သွားသည်။

သူမသည် ဤကိစ္စ၏အဓိကဇာတ်ဆောင် ဖြစ်နေသော်လည်း အပြင်ဘက်တွင် သူမကို မည်သို့ ပြောဆိုနေသည်ကို မသိပေ။ သို့သော် လုကျောင်းယွဲ့သည် ထိုကိစ္စကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားနိုင်ခြင်း မရှိသောကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုလည်း မရှိပေ။ သူမသည် အိမ်ပြင်သို့ သွားလေ့ မရှိသောကြောင့် အပြင်မှ ကောလာဟလများ သူမ၏နားသို့ မရောက်ပေ။ ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် ထိုကြောက်မက်ဖွယ်အဖြစ်ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် သူမ၏စိတ်သည် ပို၍တည်ငြိမ်လာသည်။

သူမသည် မိန်ရှီကို နှစ်သိမ့်ရန်ပင် လှည့်လာပြီး သူမ ဂရုမစိုက်ကြောင်း ပြောပြသည်။

မိန်ရှီသည် သူမ၏သမီး၏လက်ကို ပုတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ဒါက ဂရုစိုက်ဖို့ ကိစ္စမဟုတ်ဘူး။ အမျိုးသမီးတစ်ဦးရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာက ကောင်းကင်လိုပဲ။ ဒီကိစ္စကို မဖြေရှင်းရင် နောက်ပိုင်းမှာ…”

သူမသည် သူမ၏နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး တင်းမာသောမျက်နှာဖြင့် လုမင်ဟိုင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “လုမင်ဟိုင်၊ ဒီတစ်ခါ ရှင် ထပ်တားရင် ငါတို့ ကွဲကြမယ်”

လုမင်ဟိုင်သည် ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဒေါသလည်း ထွက်လာသည်။ “ဇနီး၊ မင်းပြောပါ၊ အိမ်ကိုသွားပြီး ရန်လုပ်မလား၊ ဘာလုပ်မလဲ၊ မင်းပြောသလို လုပ်မယ်”

++++++

88 01

အခန်း 88

နေရောင်ခြည်သည် ထိုနေ့တွင် တောက်ပနေသည်။

မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ရွာသားများသည် ထမင်းစားပြီးနောက် နေပူစာလှုံနေကြစဉ် လူအုပ်စုတစ်စု ရွာထဲသို့ ဒေါသတကြီး ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ကြသည်။

သိချင်စိတ်ပြင်းပြသူတစ်ဦးသည် အပြင်သို့ ထွက်ကြည့်ရာ လုမိသားစု၏ ဆွေမျိုးများဖြစ်သော မိန်မိသားစုဝင်များ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လူအုပ်စုတွင် အမျိုးသားများ၊ အမျိုးသမီးများ၊ လူကြီးများ၊ လူငယ်များ ပါဝင်သည်။ အရပ်ကြီးပြီး သန်မာသော အမျိုးသား လေးငါးဦးသည် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

ခေါင်းဆောင်မှာ မိန်အဖိုးကြီးဖြစ်သည်။ သူ၏မျက်နှာသည် တင်းမာနေပြီး ပြဿနာရှာရန် လာကြောင်း သိသာသည်။ သူတို့ လုမိသားစုအိမ်ဘက်သို့ သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အချို့သောသူများသည် နောက်မှ လိုက်ကာ အဖြစ်အပျက်ကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ရှုနေကြသည်။

ပထမအိမ်တွင် ထမင်းစားပြီးနောက် ဟူရှီသည် အိမ်ရှေ့တွင် ထိုင်နေသည်။ မြေးမလေးသည် ခြံထဲတွင် ပြေးလွှား ဆော့ကစားနေသည်ကို ကြည့်ကာ သူမ စိတ်ကြည်လင်နေသည်။ ချွေ့ရှီနှင့် လုအဖိုးကြီးတို့လည်း အိမ်တွင် ရှိနေသည်။ ဆောင်းရာသီတစ်လျှောက်လုံး အိမ်ထဲတွင် နေခဲ့ပြီးနောက် ဤကဲ့သို့ ကောင်းမွန်သောရာသီဥတုကို ရရှိသောအခါ သူတို့ အပြင်သို့ ထွက်လာကြသည်။

တစ်ဝက်ပွင့်နေသော ခြံတံခါးသည် ရုတ်တရက် ရိုက်ချိုးခံလိုက်ရပြီး ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် နံရံပေါ်သို့ ပစ်ချခံလိုက်ရသည်။

ဟူရှီသည် ရပ်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ရာ ပြောလိုသော်လည်း မိန်မိသားစုဝင်များကို မြင်သောအခါ သူမ၏နှလုံးသားသည် ခုန်သွားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ဒေါသထွက်နေပြီး တစ်ချိန်တည်းတွင် ဖော်ရွေသော အပြုံးကိုလည်း ပြသလိုသောကြောင့် ထူးဆန်းနေသည်။

မိန်မိသားစုဝင်များသည် ခြံထဲသို့ ပြေးဝင်လာပြီး ဘာစကားမှ မပြောဘဲ မီးဖိုခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ ဗွမ်းခနဲ အသံများ ကြားရသည်။ ပစ္စည်းများ အားလုံး ကွဲကြေသွားသည်။

မိန်တာ့ဟူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ အသုံးပြုခဲ့သော လုမိသားစု၏ ဒယ်အိုးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ လုအဖိုးကြီးသည် သူ့ကို တားဆီးရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ပေ။ လုအဖိုးကြီးသည် ဒေါသတကြီး တစ်စုံတစ်ရာ ပြောဆိုရန် ကြိုးစားနေစဉ် လုကျောင်းယွဲ့၏ အဘွားလျူရှီသည် လက်ခုပ်တီးရင်း ကျိန်ဆဲတော့သည်။

“လာကြပါ၊ ရွာသားတွေ လာကြပါ၊ ဒီနေ့တော့ ကျွန်မ အားလုံးကို အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ပြောပြမယ်။ ဒီကိစ္စကို အကဲဖြတ်ပေးကြပါ။ ပြီးတော့ အားလုံးအတွက် စကားပြောဖို့ အကြောင်းအရာတစ်ခုလည်း ဖြစ်စေပါစေ”

ချွေ့ရှီသည် ပြောသည်။ “အဒေါ်ကြီး၊ ဘာလုပ်မလို့လဲ”

အဖွားလျူရှီသည် သူမကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောသည်။ “လုကျောင်းယွဲ့ရဲ့အဖွား၊ ဒီကိစ္စက နင်နဲ့ မဆိုင်ပါဘူး။ နင် စကားမဝင်စွက်ပါနဲ့။ လာပါ၊ ငါတို့ ဆွေမျိုးနှစ်ယောက် ကောင်းကောင်း နေကြမယ်။ သူတို့ရဲ့ကိစ္စတွေကို သူတို့ကိုယ်တိုင် ဖြေရှင်းပါစေ”

လျူရှီသည် လက်ခုပ်တီးပြီး ဆက်၍ ကျိန်ဆဲသည်။ “လာကြပါ၊ ရွာသားတွေ လာကြပါ၊ ဒီလိုလူမျိုးကို ရှင်တို့ တစ်ခါမှ မြင်ဖူးလား။ ကျွန်မ အသက်တစ်ဝက်ကျော် နေလာခဲ့ပေမဲ့ ဒီလိုမျိုး လူမိုက်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ ကိုယ့်တူမကို ပြဿနာရှာတဲ့ အဒေါ်ကြီး တစ်ယောက်ကို ဘယ်သူ မြင်ဖူးလဲ”

ရွာသားတစ်ဦးက စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးသည်။ “မိန်မိသားစုဝင်၊ ဘယ်သူက ကိုယ့်တူမကို ပြဿနာရှာတဲ့ အဒေါ်ကြီးလဲ”

လျူရှီသည် လှောင်ပြောင်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဟူရှီကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။ “ကြည့်ပါ၊ ဒီလူပဲ။ အားလုံး သေချာကြည့်ထားကြပါ၊ သူ့ကို မှတ်ထားကြပါ။ နောင်ဆို ရှင်တို့ရဲ့လူတွေကို သူ့နဲ့ ဝေးဝေးနေခိုင်းပါ။ ဘယ်သူ သိနိုင်မလဲ၊ နောက်တစ်ကြိမ် ရှင်တို့မှာလည်း ပြဿနာဖြစ်နိုင်တယ် ဒီလူက ကိုယ့်တူမရဲ့နာမည်ကို အပြင်မှာ လျှောက်ပြောနေတာပဲ။ ဟူရှီ၊ နင် လုကျောင်းယွဲ့ကို ပြဿနာရှာတာ နင့်အတွက် ဘာကောင်းကျိုးမှ ရှိမှာလဲ။ ရှက်ရွံ့မှု မရှိဘူး၊ နှလုံးသားက ဆိုးညစ်တယ်။ နင့်ရဲ့ပါးစပ်ကနေ အပေါက်ကြီးလို အမှိုက်တွေ ထွက်နေတာပဲ။ နင့်ရဲ့အိမ်မှာ အပေါက်တွေ အမြောက်အမြား ရှိတယ်လို့ ငါထင်တယ်။ နင့်ရဲ့ပါးစပ်ထဲက ထွက်လာတဲ့ အမှိုက်တွေက တစ်နှစ်စာ လုံလောက်တယ်”

ဟူရှီသည် ဒေါသထွက်နေပြီး ပြောသည်။ “နင် ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ…”

“ငါ ဘာပြောနေတာလဲ။ မင်း ဘာပြောနေလဲဆိုတာ နင် သိတယ်။ နင် လုပ်ခဲ့တဲ့ ညစ်ပတ်တဲ့ အရာတွေကို ဘယ်သူမှ မသိဘူးလို့ မထင်နဲ့။ နင်က ငါတို့မြေး ငါတို့တူမကို အပြင်မှာ ဘယ်လို ပြဿနာရှာခဲ့လဲဆိုတာ ငါတို့ အတိအကျ သိတယ်။ ဟုတ်တယ်၊ နင်တို့က လုမိသားစုရဲ့ ပထမဆုံးမိသားစု၊ အစ်ကိုကြီးနဲ့ အစ်မကြီးဖြစ်တာကြောင့် အောက်ကလူတွေက ဘာမှ မပြောရဲကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ နင် မမေ့ပါနဲ့၊ ငါ့ရဲ့ညီမလေးမှာ မိသားစုရှိတယ်။ နင်က ငါတို့ မိန်မိသားစုဝင်တွေကို ပြဿနာရှာတယ်။ ဒီနေ့ နင်တို့အိမ်က ဒယ်အိုးကို ရိုက်ခွဲတာက အသေးအဖွဲပဲ၊ ငါ နင့်ကို ရိုက်ချင်သေးတယ်”

စကားပြောနေစဉ် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဟူရှီကို ကူညီရန် ကြိုးစားနေသည်။ ရှောင်ဟူရှီနှင့် လုကွမ်းရန်တို့ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် ရှောင်ဟူရှီကို မိန်မိသားစု၏ ချွေးမနှစ်ဦးက တားဆီးထားသည်။ ဤချွေးမငယ်နှစ်ဦးသည်လည်း စကားမြန်သူများဖြစ်ပြီး ရှောင်ဟူရှီကို စကားပြောရန် အခွင့်အရေး မပေးဘဲ သူမကို ဒေါသထွက်စေသည်။

88 02

လုကွမ်းရန်ကို မိန်ဟုန်ကျိနှင့် သူ၏ညီအစ်ကိုများက တားဆီးထားသည်။ သူတို့၏မျက်နှာသည် ပြုံးရွှင်နေသော်လည်း သူ ရှေ့သို့ မသွားနိုင်စေရန် တားဆီးထားသည်။

လုမင်ချွမ်းနှင့် လုအဖိုးကြီးကို မိန်အဖိုးကြီးက သူ၏သားနှစ်ဦးနှင့်အတူ တားဆီးထားသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် မိန်မိသားစုသည် တစ်မိသားစုလုံး လာခဲ့သည်။

“ငါ နင့်ကို ရိုက်ချင်သေးတယ်” ဟူသော စကားဆုံးသည်နှင့် လျူရှီသည် ဟူရှီကို ပါးရိုက်လိုက်သည်။ ဟူရှီသည် လျူရှီက ရိုက်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသောကြောင့် သူမသည် အံ့ဩသွားပြီး ပါးရိုက်ခံလိုက်ရသည်။ သူမသည် ရင်ဘတ်ထဲတွင် စိတ်မချမ်းမြေ့မှုနှင့် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေပြီး ဂုဏ်သိက္ခာကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ပထမအဒေါ်ကြီး လျူရှီနှင့် ရန်ဖြစ်ရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် မိန်မိသားစုဝင်များသည် ပြင်ဆင်လာခဲ့ကြပြီး လျူရှီနှင့် ချန်ရှီတို့သည် ဟူရှီကို ကိုင်တွယ်ရန် အထူးတာဝန်ယူခဲ့ကြသည်။ (အဘွားကလည်း လျူရှီ၊ မိန်အစ်ကိုကြီးရဲ့မိန်းမကလည်း လျူရှီ ဖြစ်နေပါတယ်)

လုကျောင်းယွဲ့၏ ဒုတိယအဒေါ် ချန်ရှီသည် ဟူရှီ ပြန်လှန်ရန် ကြိုးစားသည်ကို မြင်သောအခါ ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။ သူမသည် ဘာမှ မပြောဘဲ ဟူရှီ၏လက်မောင်းကို ပြုံးရွှင်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

နှစ်ဦးကို တစ်ဦးတည်း ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ဟူရှီသည် အခြားသူများ ရိုက်နှက်သည်ကို ခံနေရသည်။

လျူရှီသည် သူမ၏ပါးစပ်ကို ရိုက်ရင်း ကျိန်ဆဲသည်။ “နင်ရဲ့ပါးစပ်ကို ပုပ်ပွစေပြီး ခြေထောက်ကို အနာအဆာများစွာဖြစ်စေပြီး လျှောက်ပြောနေတာကို ငါ နင့်ကို သင်ပေးလိုက်မယ်။ နင့်ရဲ့နှလုံးသားက အမှိုက်ပုံးလိုပဲ။ နင်က ငါ့ရဲ့တူမကို လူကုန်ကူးသူတွေ ခေါ်သွားတယ်လို့ လျှောက်ပြောနေတာပဲ။ ငါ့ရဲ့တူမက သူမရဲ့ဦးလေးငယ်နဲ့ ငါတို့အိမ်ကို လာခဲ့တာ။ နင်က ဒီလိုမျိုး ညစ်ညမ်းနေအောင် ဘာလို့ လျှောက်ပြောရတာလဲ။ နင်က ငါ့ရဲ့ညီမလေးနဲ့ သူမရဲ့ခင်ပွန်းတို့ ဆက်ဆံရေး ဆိုးရွားလိမ့်မယ်လို့ နေ့တိုင်း ထင်နေတာလား။ နင်တို့ လူကြီးတွေကြားမှာ ပြဿနာရှိရင်တောင် ကလေးတစ်ယောက်ကို လက်စားချေဖို့ မလုပ်သင့်ဘူး။ နင်က ငါ့ရဲ့တူမကို ဒီလိုမျိုး ပြဿနာရှာတော့ သူမ နောက်ပိုင်း ဘယ်လို ဆက်နေမလဲ”(ရိုက်နှက်နေတာက အဒေါ်လျူရှီပါ)

ဤအဖြစ်အပျက်ကို မြင်သော ရွာသားများ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို သူတို့ အလွန်ရင်းနှီးသည်။ ရွာသားများကြားတွင် ကြီးမားသော ပြဿနာများ ဖြစ်ပွားသောအခါ တစ်မိသားစုလုံးက အခြားအိမ်သို့ သွား၍ ရန်လုပ်ကြသည်။ ဒယ်အိုးများနှင့် အိုးများကို ရိုက်ခွဲခြင်းသည် အဖြစ်များသော အရာဖြစ်သည်။ သို့သော် ဆွေမျိုးများကြားတွင် ဤမျှ ကြီးမားသော ပြဿနာမျိုး ဖြစ်ပွားခြင်းကို မည်သူမှ မမြင်ဖူးပေ။

ဒယ်အိုး ဆိုသောအရာသည် ရွာတွင် အလွန်အရေးကြီးသော သင်္ကေတဖြစ်သည်။ သံပစ္စည်းများ တန်ဖိုးရှိသောကြောင့်သာ မဟုတ်ဘဲ ဒယ်အိုးသည် ထမင်းချက်သည့် အရာဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒယ်အိုးကို ရိုက်ခွဲခြင်းသည် သူတို့၏ထမင်းအိုးကို ရိုက်ခွဲခြင်းဖြစ်ပြီး နောင်တွင် သူတို့၏အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို ရိုက်ချိုးခြင်းဖြစ်သည်။ ဆက်ဆံရေး လုံးဝ ပျက်စီးသွားမှသာ ဤသို့ ပြုလုပ်ကြသည်။

သို့သော် မိန်မိသားစု၏ ချွေးမက ပြောလိုက်သော စကားများကို ကြားသောအခါ မိန်မိသားစုဝင်များ ဤသို့ ပြုလုပ်ရသည့် အကြောင်းရင်းကို လူများ အံ့အားမသင့်တော့ပေ။

ဤရက်များအတွင်း လုမိသားစု ဒုတိယအိမ်မှ မိန်းကလေး၏ ကောလာဟလများ အများအပြား ပျံ့နှံ့နေသည်။ အချို့က ယုံကြည်ကြပြီး အချို့က မယုံကြည်ကြပေ။ သို့သော် ကောလာဟလများသည် ဆက်လက် ပျံ့နှံ့နေသည်။ စိတ်ဝင်တစားရှိသော လူအများအပြားသည် လုမိသားစု ဒုတိယအိမ်နှင့် ရင်းနှီးသောသူများကို အဖြစ်အပျက်သည် အမှန်တကယ် ဟုတ်မဟုတ်ကို လျှို့ဝှက်စွာ မေးမြန်းကြသည်။

မြို့တွင် ဤမျှကြီးမားသော အဖြစ်အပျက် ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ဤအဖြစ်အပျက်သည် ပတ်ဝန်းကျင် ၁၀ မိုင်အတွင်း ပျံ့နှံ့နေသည်။ ခေါ်ဆောင်ခံခဲ့ရသော မိန်းကလေးများကို မည်သို့ ညှဉ်းပန်း နှိပ်စက်ခဲ့ကြောင်းနှင့် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ မည်မျှ သနားစရာ ကောင်းကြောင်းကို လူများက အသေးစိတ် ပြောဆိုနေကြသည်။ ဤကဲ့သို့သောလူတစ်ဦးသည် မိမိတို့ဘေးတွင် ရှိနေသောအခါ လူတို့၏ စိတ်ဝင်စားမှုသည် အလွန်မြင့်မားသည်။ သို့သော် ဤကိစ္စကို လုမိသားစု၏ အစ်မကြီးက လျှောက်ပြောခဲ့ပြီး လုံးဝ မှားယွင်းသော သတင်းဖြစ်ကြောင်းကို မည်သူမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ကြပေ။

88 03

မဟုတ်ရင် မိန်မိသားစုက ဘာလို့ ဟူရှီကို ဒီလိုမျိုး လာပြီး ပြဿနာရှာမှာလဲ။ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ရင်ဆိုင်ရရင် သာမန်လူတွေက ဖုံးကွယ်ထားကြတယ် မဟုတ်လား။ ဘယ်သူက မိုက်မဲစွာနဲ့ ပြဿနာကို ပိုကြီးစေမှာလဲ။

ထို့ကြောင့် လုမိသားစု၏ အစ်မကြီးသည် မိုက်မဲသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဒုတိယအိမ်ကို မနာလိုသောကြောင့် တူမလေးကို လျှို့ဝှက်စွာ ပြဿနာ ရှာနေသည်မှာ သေချာသည်။ လုကွေ့ဖန်းနှင့် ဟူရှီတို့ကြားတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ပြဿနာသည် လတ်ဆတ်နေသေးပြီး လူများက အလွယ်တကူ သတိရနိုင်ကြသည်။

ဤသည်မှာ မိန်ရှီ၏အစီအစဉ်ဖြစ်သည်။

ကောလာဟလများ ပျံ့နှံ့ပြီးနောက် သူမ၏သမီးအပေါ် ထိခိုက်မှုများကို လျှော့ချရန်အတွက် သူမသည် ပြဿနာကို ပို၍ကြီးမားစေရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

လူ့သဘာဝသည် ဤမျှပင် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် စိတ်ဝင်တစားရှိသော ကိစ္စများအတွက် စိတ်ကူးယဉ်ကြပြီး ကောလာဟလများကို လျှောက်ပြောကြသည်။ သို့သော် အမှန်တရားသည် အလင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ သူတို့၏စိတ်ဝင်စားမှု ပျောက်ကွယ် သွားကြသည်။ သူတို့သည် ဤကောလာဟလများကို ပျံ့နှံ့စေခဲ့ကြောင်း လုံးဝမေ့သွားကြပြီး တရားမျှတသောဘက်သို့ ပြောင်းသွားကြသည်။

“ဟူရှီက ဒီလိုလူမျိုးပဲ”

“ဟေ့၊ မင်းတို့ မေ့နေကြပြီလား၊ အရင်က လုမိသားစုရဲ့ အစ်မကြီးက သူမကို ရက်စက်တယ်လို့ ဆဲခဲ့တယ်”

“ဒီလူက ကိုယ့်တူမကိုတောင် ပြဿနာရှာလောက်အောင် အလွန်ဆိုးညစ်တဲ့လူပဲ”

“ဟုတ်တယ်၊ လုမိသားစု ပထမအိမ်မှာ သမီးမရှိဘူး။ သူတို့က ဒုတိယအိမ်က မိန်းကလေးကို ပြဿနာရှာရင်လည်း သူတို့အတွက် ဘာမှ မဆုံးရှုံးဘူး”

လုအဖိုးကြီးနှင့် လုမင်ချွမ်းတို့သည် မျက်နှာမပြဝံ့တော့ပေ။ အထူးသဖြင့် လုမင်ချွမ်းသည် စကားလုံးတိုင်းသည် သူ၏မျက်နှာကို ထိုးနှက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူတို့သည် ဟူရှီကို ရည်ညွှန်း နေသော်လည်း သူ့ကို ပြောနေသည်ဟု ထင်ရသည်။ ချွေ့ရှီသည် အစက သူတို့၏အစ်မကြီးကို ဒုက္ခမပေးရန် ဆွေမျိုးများကို ပြောဆိုရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူမသည် လုံးဝတိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဤအကြောင်းရင်းကြောင့်ပင် ဟူရှီသည် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်ခံခဲ့ရသော်လည်း သူတို့သည် ထွက်လာ၍ မတားဆီးခဲ့ကြပေ။

လုကွမ်းရန်သည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ “မင်းတို့ ဖယ်ပေး၊ မဖယ်ရင် ငါ ရိုင်းလိမ့်မယ်”

မိန်ဟုန်ယွဲ့သည် သူ၏လက်သီးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ဘယ်လိုရိုင်းမှာလဲ၊ ပြောပြပါဦး”

ရန်ဖြစ်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် မိန်မိသားစုမှ လူများသည် မည်သူ့ကိုမှ မကြောက်ကြပေ။

လုကွမ်းရန်သည် သူတို့၏ကြမ်းတမ်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အရပ်မပုသော်လည်း သူတို့၏ဘေးတွင် ကြက်ပေါက်လေးတစ်ကောင်နှင့် တူနေသောကြောင့် သူ မခုန်ပေါက်နိုင်တော့ပေ။

ဟူရှီသည် ရိုက်နှက်ခံရမှုကြောင့် ခေါင်းမူးနေပြီး ရင်ဘတ်ထဲတွင် ဒေါသများ ပြည့်နေသည်။ သူမသည် ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်သည်။ “လွှတ်ပေး၊ လွှတ်ပေး ငါ မလိမ်ခဲ့ဘူး။ လုကျောင်းယွဲ့ကို လူကုန်ကူးသူတွေ ခေါ်သွားတာ မှန်တယ်။ ငါ တတိယအိမ်က လုကျောက်ရှင်း ပြောတာကို ကြားခဲ့တာ…”

ထိုအခါ ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေသော ချောင်ရှီသည် ထွက်လာပြီး အော်သည်။ “အစ်မကြီး၊ နင် ရှက်တတ်သေးရဲ့လား။ နင်ကိုယ်တိုင်လုပ်ခဲ့တဲ့ အမှားကို ငါ့သမီးကို ပုံချနေတာ”

“ငါ မလိမ်ခဲ့ဘူး။ ငါက သူမနဲ့ သူမရဲ့ညီမလေး ပြောတာကို ကြားခဲ့တာ” ဟူရှီသည် ရိုက်နှက်ခံရမှုကြောင့် စိတ်ရူးပေါက်နေသည်။ ဉာဏ်ကောင်းသောသူ တစ်ဦးသည် ဤအချိန်တွင် အပြစ်မရှိသူလို ဟန်ဆောင်လိမ့်မည်။ သို့မှသာ အချို့လူများက သူမကို သနားကြပြီး မိန်မိသားစုမှ ချွေးမနှစ်ဦးကို တားဆီးကြလိမ့်မည်။ သို့သော် သူမသည် အမှန်တရားကို ပြောဆိုရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ချောင်ရှီသည် အလွန်ဒေါသထွက်နေပြီး အော်သည်။ “ကျောက်ရှင်း၊ အပြင်ထွက်လာ၊ မင်းရဲ့အဒေါ်ကြီးက ဒီကိစ္စကို မင်း ပြောခဲ့တာလို့ ပြောတယ်။ အားလုံးကို ပြောပြလိုက်”

အခန်းထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော လုကျောက်ရှင်းသည် အပြင်သို့ ထွက်လာသည်။

သူမသည် ခေါင်းငုံ့ထားပြီး မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာသည်။ “အဒေါ်ကြီး၊ ကျွန်မ ဘယ်တုန်းကမှ ဒီကိစ္စကို မပြောခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မညီမလေးနဲ့ ကျွန်မက အစ်မကြီးက မိဘများအိမ်ကို သွားခဲ့တယ်လို့ သိတယ်။ ဘယ်လိုလုပ် ရှင် ပြောတော့ ကျွန်မ ပြောတာ ဖြစ်သွားရတာလဲ။ အဒေါ်ကြီးက ကျွန်မကို မမှန်မကန် မပြောပါနဲ့၊ ကျွန်မ ဒီတာဝန်ကို မထမ်းဆောင်နိုင်ဘူး”

88 04

လုကျောက်ရှင်းသည် ငယ်ရွယ်ပြီး သနားစရာကောင်းသော မျက်နှာဖြင့် ငိုကြွေးနေသည်။ ဟူရှီ၏မျက်နှာမှာ ဒဏ်ရာများနှင့် ပြည့်နေပြီး ကြောက်စရာကောင်းသည်။ မည်သူက လုကျောက်ရှင်းပြောတာကို မယုံကြည်ဘဲ နေမှာလဲ။ လူများက ပြောဆိုနေကြသည်။ “မိန်မိသားစုရဲ့ ချွေးမပြောတာ မှန်တယ်ဆိုရင် ဒီလူထက် ပိုရှက်တတ်တဲ့သူ မရှိတော့ဘူး”

“တခြားမိန်းကလေးကို ပုံချနေတာ”

“ဟုတ်တယ်၊ ဒါက သူမရဲ့တူမပဲ”

အခြေအနေ ကောင်းသည်ကို မြင်သောအခါ မိန်မိသားစုဝင်များသည် ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။ လျူရှီသည် ဟူရှီ၏မျက်နှာပေါ်သို့ တံတွေးထွေးလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “နင့်ကို ရိုက်တာတောင် ငါ့လက်တွေ ညစ်ပတ်သွားတယ်”

ချန်ရှီသည်လည်း ပြောသည်။ “နောက်တစ်ကြိမ် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ပြဿနာရှာဖို့ ထပ်ကြိုးစားရင် ရိုက်နှက်တာထက် ပိုဆိုးမယ်၊ နင့်ရဲ့ဒီပုပ်နေတဲ့ပါးစပ်ကို ဆွဲဖြဲပစ်မယ်”

******