အခန်း (၈၉-၉၀)

အခန်း 89 ကံကောင်းစွာဖြင့် အသိစိတ်ရှိခြင်း

မိန်မိသားစုဝင်များသည် လျင်မြန်စွာ ရောက်လာပြီး လျင်မြန်စွာပင် ပြန်သွားကြသည်။ သူတို့နောက်တွင် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော အခြေအနေသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

လုအဖိုးကြီးသည် အလွန်ဒေါသထွက်နေပြီး အနည်းငယ် တိုးတက်လာသော သူ၏ကျန်းမာရေးသည် ပိုမိုဆိုးရွားလာကာ အဖျားရောဂါ ပြန်ဖြစ်လာသည်။ ချွေ့ရှီသည် ဟူရှီကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ အချိန်မရှိတော့ဘဲ လုအဖိုးကြီးကို အိမ်ထဲသို့ တွဲခေါ်သွားသည်။

လုအဖိုးကြီးသည် အလွန်အမင်း ချောင်းဆိုးနေသောကြောင့် ချွေ့ရှီသည် ရေနွေးတစ်ခွက် ယူလာရန် အော်ပြောလိုက်သည်။ လုမင်ချွမ်းသည် ဟူရှီကို တစ်ချက်မှ မကြည့်ဘဲ မီးဖိုချောင်သို့ ရေနွေးယူရန် သွားသည်။

“ဘာတွေ ကြည့်နေကြတာလဲ၊ မြန်မြန်ပြန်ကြတော့” လုကွမ်းရန်က လူများကို နှင်ထုတ်သည်။

ထိုနေရာတွင် လုကွမ်းရန်ထက် အသက်နှင့် ရာထူးပိုကြီးသော လူများစွာ ရှိသောကြောင့် မည်သူမှ သူ၏စကားကို မနားထောင်ကြပေ။

တရားမျှတမှုကို လိုလားသော ရွာသားတစ်ဦးက ပြောသည်။ “စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတာကို ကြည့်နေတာပဲ။ ရဲရဲလုပ်ရဲပြီးမှ လူတွေ ကြည့်တာကို ကြောက်နေတာလား”

နောက်တစ်ဦးက ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော အမျိုးသမီးများကို ပြောသည်။ “တကယ်စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်။ သွားကြပါ၊ သွားကြပါ၊ ဒီမှာ မရပ်နေကြနဲ့။ အားလုံး သူ့ကို အတုယူပြီး အိမ်မှာ ခင်ပွန်းတွေက ရိုက်တာ ခံချင်တာလား”

အချို့အမျိုးသမီးများက ပြန်ပြောသည်။ “ဟွန့်၊ ကျွန်မတို့ ရွာသားတွေက ဒီလိုအရာမျိုးကို မသင်ယူတတ်ဘူး”

“ဟုတ်တယ်၊ ကိုယ့်မိသားစုကို ပြဿနာရှာတာက တံခါးနဲ့ ညှပ်ခံရတဲ့ ဦးနှောက်ရှိတဲ့သူတွေပဲ လုပ်တာ”

အိမ်ထဲတွင် လုအဖိုးကြီးသည် ပို၍ပင် ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးနေသည်။ သူသည် အပြင်ဘက်မှ ပြောဆိုသံများကိုလည်း ကြားလိုက်သည်။

အချို့ရွာသားကြီးများသည် သဘောထားကြီးပြီး စိတ်ကောင်းရှိသူများက ပြောလိုက်ကြသည်။ “ရပြီ၊ ရပြီ၊ အားလုံးပြန်ကြတော့၊ သူတို့အိမ်မှာ ဘာလို့ ရပ်နေကြတာလဲ”

ထိုမှသာလျှင် စိတ်ဝင်စားသူများအားလုံး ရယ်မောပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ထွက်သွားကြသည်။ ယနေ့မှစ၍ ဟူရှီသည် နာမည်ပျက်ဖြင့် ကျော်ကြားတော့မည် ဖြစ်သည်။

လုအဖိုးကြီးသည် ရေနွေးသောက်ပြီးနောက် ချွေ့ရှီက သူ၏ကျောကို ပုတ်ပေးသောအခါမှ ချောင်းဆိုးခြင်း ရပ်သွားသည်။

သူ ပထမဆုံးပြောသော စကားမှာ... “ကံဆိုးတဲ့ မိသားစုပဲ”

လုမင်ချွမ်းသည် ရှက်ရွံ့စွာ ရပ်နေပြီး မျက်နှာဖုံးစရာ နေရာမရှိတော့ပေ။ သူသည် အသက်ရှုသွင်းလိုက်ပြီး တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားသည်။ သူသည် ဟူရှီ၏လက်မောင်းကို ဆွဲကာ အော်သည်။ “ထွက်သွား”

ယခင်က ဟူရှီသည် ဒေါသထွက်ပြီးနောက် စိုးရိမ်စိတ် ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူမသည် လုံးဝ ကြောက်ရွံ့သွားသည်။

သူမ၏ခင်ပွန်းသည် သူမကို ဤကဲ့သို့ တစ်ခါမှ မဆက်ဆံဖူးပေ။ ယခင်က သူမယောက်မကြီးက လူအများရှေ့တွင် သူမလုပ်ခဲ့သော အရာများကို ဖော်ထုတ်ခဲ့သောအခါ သူသည် အိမ်ထဲတွင် ပုန်းနေပြီးသာ သူမနှင့် ရန်ဖြစ်ခဲ့သည်။

“အဖေ…”

“ထွက်သွား အခုချက်ချင်း ထွက်သွား”

လုမင်ချွမ်းသည် အမှန်တကယ် ဒေါသထွက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လုကွမ်းရန်သည် သူ့ကို တားဆီးရန် မရဲတော့ပေ။ သူသည် ဟူရှီကို ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “အမေ၊ ခဏလောက် အဖိုးအိမ်ကို သွားနေပါဦး။ အဖေ စိတ်အေးသွားရင် ကျွန်တော် သွားခေါ်ပေးပါမယ်”

89 02

“အားရန်…”

ဤအချိန်တွင် ဟူရှီသည် သနားစရာကောင်းပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသည်။ သူမ၏ယခင်က အေးဆေးတည်ငြိမ်သော အသွင်သည် ပျောက်ဆုံးနေသည်။ သူမ၏မျက်နှာသည် ရိုက်နှက် ခံထားရသောကြောင့် ခရမ်းရောင်နှင့် အပြာရောင်အကွက်များဖြင့် ဖောယောင်နေပြီး ဝက်ခေါင်းနှင့်တူနေကာ မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နေသည်။

ဟူရှီ၏ ၁၅ နှစ်အရွယ်သား လုကွမ်းလီသည် ရှေ့သို့ ထွက်လာသည်။ “အစ်ကိုကြီး၊ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ အမေက ဒီလိုဖြစ်နေတာကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဖိုးအိမ်ကို သွားရဲမှာလဲ”

လုကွမ်းရန်သည် ထိုအကြောင်းကို မစဉ်းစားမိဘဲ ပြောသည်။ “ဒါဆို မင်း ဘာလုပ်ရမလဲပြော။ အဖေက ဒီလောက်ဒေါသထွက်နေတာ မင်း မမြင်ဘူးလား”

လုကွမ်းလီသည် သူ၏အစ်ကိုကြီးကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ လုမင်ချွမ်းရှေ့သို့ သွားသည်။ “အဖေ၊ အမေက ဒီလောက် ဒဏ်ရာရနေတာကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အပြင်ထွက်ရဲမှာလဲ။ သူမ အိမ်ပြန်သွားရင် အဖိုးတို့က ဘယ်လိုထင်မှာလဲ”

လုမင်ချွမ်းသည် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး သနားစရာကောင်းစွာ ရပ်နေသော ဟူရှီကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ခြေထောက်ကို ပုတ်ကာ ပြောသည်။ “သူမက ဒီလိုလုပ်ရဲသေးပြီး လူတွေ သိတာကို ကြောက်နေသေးတာလား”

လုကွမ်းရန်သည် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ ပြောသည်။ “ဒါက ဒုတိယဦးလေးတို့မိသားစုက အရမ်းလွန်တာ။ ဒါလေးကိစ္စလေးကို ဘာလို့ ဒီလောက် ကြီးကြီးမားမား လုပ်ရတာလဲ၊ ကျွန်တော်တို့အမေကိုတောင် ရိုက်သေးတယ်။ ကျွန်တော်တို့မိသားစု မျက်နှာပျက်တာကို သူတို့က ကျေနပ်နေပြီလား”

“မင်းက ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ” လုမင်ချွမ်းသည် ဒေါသထွက်ကာ တံမြက်စည်းရှာတော့သည်။ လုကွမ်းရန်သည် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောသည်။ “ရပြီ၊ ရပြီ၊ ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောတော့ဘူး၊ ဒီကိစ္စကိုလည်း စိတ်မဝင်စားတော့ဘူး”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ဝုန်းခနဲ တံခါးပိတ်လိုက်သည်။

“မင်းက ကောင်းကောင်း ဆုံးမထားတဲ့ သားကို ကြည့်ဦး” လုမင်ချွမ်းသည် ဟူရှီကို ဒေါသတကြီး အော်ပြောသည်။

လုကွမ်းလီသည် ဟူရှီကို ရှေ့သို့ တွန်းလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “အမေ၊ မြန်မြန် အိမ်ထဲဝင်ပါ။ အစ်မကြီးကို မျက်နှာသစ်ဖို့ ရေရှာခိုင်းပါ။ အရင်က ကျန်နေတဲ့ ဆေးကို ယူပြီး လိမ်း”

ဟူရှီသည် အိမ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်သွားသည်။

အခြေအနေသည် ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ဘာမှ ဆက်လုပ်၍ မရတော့ပေ။ သို့သော် ထိုနေ့မှစ၍ ဟူရှီ၏ဘဝသည် ပို၍ ခက်ခဲလာသည်။ ပထမဆုံးအနေဖြင့် သူမသည် အပြင်ထွက်ရန်ပင် မရဲတော့ပေ။ အပြင်ထွက်လိုက်သည်နှင့် လူများက သူမကို နောက်ကွယ်မှ ကျိန်ဆဲကြသည်။ ထို့အပြင် လုမင်ချွမ်းသည် အိမ်ကို စီမံခန့်ခွဲခွင့်ကို သူမထံမှ ပြန်ယူကာ ချွေ့ရှီကို ပြန်ပေးသည်။ လုမိသားစုတွင် ဟူရှီ၏အဆင့်အတန်းသည် အလွန်နိမ့်ကျသွားသည်။ လုမင်ချွမ်းသည် သူမနှင့် အတူပင် မအိပ်တော့ဟု ပြောဆိုကြသည်။

ဤပြောဆိုကြသည် ဆိုသော ကောလာဟလသည် ချောင်ရှီထံမှ လာခြင်းဖြစ်သည်။

မိန်မိသားစုဝင်များသည် လျင်မြန်စွာ ရောက်လာပြီး လျင်မြန်စွာပင် ထွက်ခွာသွားသည်။ မိန်ရှီသည် သူမ၏မောင်အငယ်ဆုံးကို သူတို့ကို တားဆီးရန် စေလွှတ်ခဲ့သည်။

သို့သော် မိန်မိသားစုဝင်များသည် မနေခဲ့ကြပေ။ မိန်အဖိုးကြီးသည် ဤအချိန်တွင် အစားအစာများ စားသုံးနေပါက သူတို့သည် သမီးဖြစ်သူနှင့် ပူးပေါင်းကာ ပြဇာတ်တစ်ခု ကပြနေသည်ဟု တစ်စုံတစ်ဦးက ထင်မြင်လိမ့်မည်ဟု ပြောသည်။

အမှန်တကယ်တော့ ၎င်းသည် ပြဇာတ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ လူအများအပြားသည် လုမိသားစု ဒုတိယအိမ်သည် အလွန်အမင်း အနိုင်ကျင့်ခံရသောကြောင့် မိန်ရှီ၏မိသားစုက ဒေါသထွက်ကာ ပြဿနာရှာရန် လာရောက်သည်ကို သိရှိကြသည်။ သို့သော် ပြဿနာ ရှာပြီးနောက် မိန်မိသားစုဝင်များသည် ဒုတိယအိမ်သို့ လာရောက်ကာ မိသားစုတစ်စုလုံး ဝမ်းသာပျော်ရွှင်စွာ ထမင်းစားနေသည်ကို လူများ သိရှိပါက ကောလာဟလများ ပျံ့နှံ့လာမည်။

လူအများအပြားသည် အားနည်းသူများကို သနားတတ်ကြသည်။ ထို့အပြင် လုအဖိုးကြီး သိရှိပါက သူ မည်သို့ တွေးမည်နည်း။ အသက်ကြီးသူများသည် အမြဲတမ်း ပိုမိုပြည့်စုံစွာ တွေးတောကြသည်။

မိန်ရှီသည် လက်လျှော့လိုက်ရသည်။

ဒုတိယအိမ်မှလူများသည် ဒေါသထွက်ခဲ့ကြသော်လည်း ကောလာဟလများ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ရွာထဲမှ လူအများအပြားက မယုံကြည်ကြသော်လည်း လုကျောင်းယွဲ့၏ ဂုဏ်သိက္ခာအပေါ် အမဲစက်တစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

မင်္ဂလာဆောင် ပွဲစားများ၏ အပြုအမူကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သိနိုင်သည်။ မိန်ရှီသည် နှစ်သစ်မတိုင်မီက မင်္ဂလာဆောင်ပွဲစားတစ်ဦးကို ရှာဖွေပြီး လုကျောင်းယွဲ့အတွက် စေ့စပ်ပွဲတစ်ခု ရှာဖွေခဲ့သည်။ မင်္ဂလာဆောင်ပွဲစားက နှစ်သစ်ပြီးနောက် သတင်းပေးမည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်အထိ မည်သည့်သတင်းမှ မရရှိသေးပေ။

89 03

မိန်ရှီ၏စိတ်ထဲတွင် ဤကိစ္စကို စိုးရိမ်နေခဲ့ပြီး ဤအဖြစ်အပျက် ဖြစ်ပွားပြီးနောက် သူမ ပို၍ပင် စိုးရိမ်လာသည်။ အိမ်တွင် ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူမသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ ထိုမင်္ဂလာဆောင်ပွဲစားကို သွားတွေ့သည်။

ထိုမင်္ဂလာဆောင်ပွဲစားသည် ပွဲစားမာဟု ခေါ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရွာများတွင် နာမည်ကျော်ကြားသည်။ သူမသည် ရိုးသားပြီး စိတ်ထား ဖြောင့်မတ်သည်။ အချို့ရက်စက်သော မင်္ဂလာဆောင်ပွဲစားများကဲ့သို့ ငွေအတွက် အလိမ်အညာ မလုပ်ပေ။ မိန်ရှီသည် သူမကို ယုံကြည်သောကြောင့် သမီးအတွက် စေ့စပ်ပွဲ ရှာပေးရန် သူမကို ခေါ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ပွဲစားမာသည် မိန်ရှီ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏မျက်နှာတွင် သိမ်မွေ့သော ညှိုးငယ်မှုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူမသည် အဓိကအကြောင်းအရာကို ရှောင်လွှဲရန် ကြိုးစားနေသည်။ သို့သော် မိန်ရှီသည် တိုက်ရိုက် ပြောဆိုတတ်သော စရိုက်ရှိသောကြောင့် တည့်တည့်မေးလိုက်သည်။

ပွဲစားမာသည် ခဏတာ ချီတုံချတုံဖြစ်ပြီးနောက် အမှန်တရားကို ပြောပြသည်။

ယခင်က လုကျောင်းယွဲ့ကို သဘောကျသော မိသားစုများစွာ ရှိခဲ့သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် လယ်ယာအလုပ် မလုပ်တတ်ဘဲ အိမ်တွင် အလိုလိုက်ခံရသော်လည်း သူမသည် ချောမောလှပပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စရိုက်ရှိသောကြောင့် မိသားစုများစွာက သူမကို သဘောကျခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ထိုအဖြစ်အပျက် ဖြစ်ပွားပြီးနောက် ထိုမိသားစုများ၏ စိတ်များသည် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ပွဲစားမာသည် အကြောင်းရင်းကို မေးသောအခါ ယခင်ကိစ္စကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။

ပွဲစားမာသည် ရှင်းပြရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ထိုမိသားစုများသည် သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် သိရှိကြသော်လည်း အပြင်မှလူများက မသိကြောင်း ပြောကြသည်။ လယ်ယာအလုပ် မလုပ်ရသော ချွေးမကို လက်ထပ်နိုင်သော မိသားစုများသည် ချမ်းသာသော မိသားစုများ ဖြစ်ပြီး ထိုကဲ့သို့သော ချွေးမကို လက်ထပ်ပြီးနောက် နေ့တိုင်း အခြားသူများကို ရှင်းပြနေမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် လူအများအပြားသည် မီးမရှိဘဲ မီးခိုးမထွက် ဟူသော အယူအဆကို ယုံကြည်ကြသည်။ ဟူရှီသည် မိုက်မဲသူ မဟုတ်သောကြောင့် သူမ၏တူမအကြောင်းကို အကြောင်းမဲ့ ပြောမည် မဟုတ်ဟု ထင်ကြသည်။ မိန်မိသားစုသည် ပြဿနာရှာရန် လာရောက်ခဲ့ခြင်းကိုပင် အချို့သူများက အားနည်းခြင်းကို ဖုံးကွယ်ရန် သတ္တိရှိသည်ဟု မှားယွင်းစွာ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုကြသည်။ ထို့ကြောင့် အဖြစ်အပျက်သည် ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ရေပေါ်မှ သင်္ဘောဖြတ်သွားသကဲ့သို့ မည်သည့် အရာမှ မကျန်ရှိသည် မဟုတ်ပေ။

မိန်ရှီသည် အလွန်ဒေါသထွက်ခဲ့သော်လည်း ဒေါသထွက်ခြင်းသည် အသုံးမဝင်ပေ။ သူမသည် အိမ်သို့သာ လှည့်ပြန်ခဲ့သည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူမသည် လုကျောင်းယွဲ့ရှေ့တွင် ထိုအရာများကို ထုတ်ဖော်မပြောရဲဘဲ သူမ၏ခင်ပွန်းနှင့် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် စိတ်ပူပန်နေခဲ့သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ဤကိစ္စကို မိန်ရှီသည် သူမ၏သမီးနောက်ကွယ်တွင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သောကြောင့် သူမသည် သမီးကို မည်သို့ ရှင်းပြရမည်ကို မသိခဲ့ပေ။

*** ***

တစ်နေ့တွင် မိန်ကျွမ်းယီ အိမ်သို့ ရောက်လာသည်။ မိန်ရှီသည် စိတ်ထဲတွင် အလွန်စိတ်ပူပန်နေသောကြောင့် ဤကိစ္စကို သူ့ကို ပြောပြသည်။

အစ်မဖြစ်သူ ပြောသောစကားကို ကြားသောအခါ မိန်ကျွမ်းယီသည် ဒေါသထွက်သွားသည်။ “ဒါက ဒီလူတွေ ကံမကောင်းတာပဲ။ သူတို့က ကောလာဟလတွေကြောင့် စိတ်ပူပန်နေရင် ကျွန်တော်တို့ကလည်း လုကျောင်းယွဲ့ကို ဒီလိုလူတွေနဲ့ မပေးစားသင့်ဘူး”

မိန်ရှီသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ပြောတော့ ပြောတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ လုကျောင်းယွဲ့က အသက်ငယ်တော့တာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီလိုမျိုး အချိန်ဆွဲနေရင် ဘယ်တော့မှ အဆုံးသတ်မှာလဲ”

မိန်ကျွမ်းယီ၏မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး နှစ်သိမ့်သည်။ “အစ်မ၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ လုကျောင်းယွဲ့ရဲ့ စရိုက်နဲ့ဆိုရင် ကောင်းမွန်တဲ့မိသားစုကို လက်ထပ်ဖို့ ဘာမှ ကြောက်စရာမလိုဘူး။ ကောင်းမွန်တဲ့ စေ့စပ်ပွဲတစ်ခုက သူမကို စောင့်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်”

“ဒီလို ဖြစ်ပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းရမယ်” မိန်ရှီသည် ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ပြီးတော့ အစ်မ၊ နင်က အရမ်းစိုးရိမ်ပူပန်နေတာပဲ။ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ကောလာဟလတွေ မငြိမ်သေးဘူး။ နင်က လုကျောင်းယွဲ့အတွက် စေ့စပ်ပွဲတစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ရှာနေတာကို စိတ်ဝင်စားသူတစ်ဦးက သိရင် ဘယ်လိုထင်မလဲ။ နင် သေချာ မစဉ်းစားခဲ့ဘူးလား” မိန်ကျွမ်းယီသည် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ ပြောသည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ မိန်ရှီသည် ချွေးများပင် ပြန်လာပြီး ခါးသက်စွာ ပြုံးကာ ပြောသည်။ “ငါက အရမ်းစိတ်ပူနေလို့ပါ။ အဲဒီလိုဖြစ်ခဲ့တာဆိုတော့ ငါတို့လည်း နည်းနည်းတော့ ကြောက်နေတာပဲ”

မိန်ကျွမ်းယီသည် သဘောမတူပေ။ “ဘာလို့ ကြောက်နေရမှာလဲ။ ဒါက အခြေအမြစ်မရှိတဲ့ ကောလာဟလပဲ။ လူတွေရဲ့စကားကြောင့်ပဲ ငါတို့က ပြဿနာရဲ့အကျိုးသက်ရောက်မှုကို လျှော့ချဖို့အတွက် ဒီပြဇာတ်ကို ကခဲ့တာ။ အစ်မ၊ ငါ ပြောတာကို နားထောင်ပါ။ နင် ကိုယ်တိုင် ကြောက်နေရင် အပြင်မှာ ဘယ်လို မျက်နှာပူစရာမလိုပဲ နေနိုင်မှာလဲ။ နင်က လုကျောင်းယွဲ့ကို ဆိုးတဲ့လူက ခေါ်သွားတဲ့အတွက် သူမက ကောင်းတဲ့မိသားစုကို လက်ထပ်ဖို့ အရည်အချင်း ပျောက်သွားပြီလို့ ထင်နေတာလား။ ဒီလိုစိတ်ဓာတ်မျိုး မထားသင့်ဘူး”

89 04

မိန်ရှီသည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး ပြောသည်။ “ငါ မှားသွားတာ။ ဒါက အရမ်းစိတ်ပူလို့ပါ”

မိန်ကျွမ်းယီသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ “ရပြီ၊ ဒီကိစ္စအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။ ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုအချို့က သမီးတွေကို ၁၇၊ ၁၈ နှစ်အထိ လက်မထပ်ဘဲ ထားကြတာလည်း ရှိတယ်။ လုကျောင်းယွဲ့က စရိုက်ကောင်းပြီး လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲ။ ငါက သူမကို ဘယ်သူနဲ့မှ မပေးစားနိုင်ဘူး”

တစ်ခဏတာ ရပ်ပြီး ဆက်ပြောသည်။ “မြို့ထဲမှာ ငါ့မှာ သူငယ်ချင်းတွေ အများကြီးရှိတယ်။ လုကျောင်းယွဲ့ရဲ့ စေ့စပ်ပွဲကို ငါ ကြည့်ထားပေးမယ်။ အစ်မ၊ သေချာပြောထားမယ်၊ လုကျောင်းယွဲ့ လက်ထပ်မဲ့သူက ငါ့သဘောတူညီချက် ရမှရမယ်၊ မဟုတ်ရင် ငါ လက်မခံဘူး”

မိန်ရှီသည် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ မင်းရဲ့သဘောတူညီချက် ရမှရမယ်။ သိပြီ၊ မင်းတို့က ဦးလေးနဲ့ တူမဆိုတာ လူတိုင်း သိတယ်။ မသိတဲ့သူတွေကတော့ မင်းတို့နှစ်ယောက်က အဖေနဲ့ သမီးလို့ ထင်လိမ့်မယ်။ မင်းက လုကျောင်းယွဲ့ထက် အနည်းငယ်ပဲ ကြီးပေမဲ့ နေ့တိုင်း စိတ်ပူစရာတွေ အများကြီးပဲ”

မိန်ကျွမ်းယီသည် ပုံမှန်အတိုင်းပင် ပြောသည်။ “လုကျောင်းယွဲ့က ငါ ငယ်ငယ်ကတည်းက ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်လာတာ။ ငါက သူမအတွက် သေချာပေါက် စိစစ်ပေးရမှာပေါ့”

ပြန်ရောက်သောအခါ မိန်ကျွမ်းယီသည် ဟန်ကျင်းကို ဤကိစ္စကို ပြောပြသည်။

သူသည် နောင်တရခြင်း ရှိမရှိ မေးသည်။ သူသာ နောင်တရခဲ့ပါက လုကျောင်းယွဲ့ကို အလွယ်တကူ လက်ထပ်နိုင်ခဲ့မည် ဖြစ်သည်။ သူတို့ကြားတွင် ပေါင်းစည်းမှုဖြင့် အောင်မြင်နိုင်ခြေသည် ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း ဖြစ်သည်။ ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်လိုက်ပါက ကောလာဟလများ ငြိမ်သက်သွားသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့ကို လက်ထပ်ရန် ဤမျှ လွယ်ကူတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဟန်ကျင်းသည် ခေါင်းခါသည်။

သူ နောင်တရခဲ့ပါက သူ့သူငယ်ချင်းကို လုမိသားစု ဒုတိယအိမ်သို့ သွားရန်နှင့် သူတို့ကို စိတ်အေးစေရန် ပြောလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် အမြဲတမ်း မိမိကိုယ်ကို ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ငွေရှာပြီးမှ လက်ထပ်ရန် စဉ်းစားခဲ့သည်။

ဤကိစ္စသည် ဟန်ကျင်းနှင့် မသက်ဆိုင်သော်လည်း သူသည် ဤအချိန်တွင် စေ့စပ်ရန် ပြောဆိုခြင်းသည် အခွင့်အရေးကို အသုံးချခြင်းဟု ခံစားရသည်။

မိန်ကျွမ်းယီသည် ရယ်မောလိုက်ပြီး ဟန်ကျင်း၏ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောသည်။ “ကံကောင်းစွာနဲ့ မင်းက အသိစိတ်ရှိတာ။ မဟုတ်ရင် မင်း ငါ့ရဲ့လုကျောင်းယွဲ့ကို ဘယ်တော့မှ လက်ထပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ဟန်ကျင်းသည် သူ့သူငယ်ချင်းကို ကြည့်လိုက်သောအခါ စိတ်ပူပန်လာသည်။ သူ့သူငယ်ချင်းသည် သူ့နှင့် လုကျောင်းယွဲ့တို့၏ ဆက်ဆံရေးကို အစကတည်းက သဘောတူခဲ့သည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းသည် သူရဲကောင်းဆန်သော အသွင်အပြင်သာ ဖြစ်သည်။ သူ့သူငယ်ချင်းသည် သူ့ကို စမ်းသပ်နေခဲ့သည်။ သူသည် စိတ်မရှည်ဘဲ စိတ်ဆိုးဒေါသ ထွက်ခဲ့ပါက လုကျောင်းယွဲ့ကို လက်ထပ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

မိန်ကျွမ်းယီသည် သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ငါတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို အခြေခံပြီး ငါ လုကျောင်းယွဲ့ကို မင်းလက်ထဲ အပ်ဖို့ ယုံကြည်စိတ်ချ နိုင်မလား။ မိတ်ဆွေဆိုတာ မိတ်ဆွေပဲ၊ တူမရဲ့ယောက်ျားဆိုတာ တူမရဲ့ယောက်ျားပဲ။ မင်းက မိတ်ဆွေကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာ ငါ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက တူမရဲခင်ပွန်းကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်မဖြစ်ဆိုတာ ငါ မသိသေးဘူး”

ဟန်ကျင်းသည် ခါးသက်စွာ ပြုံးပြီး ပြောသည်။ “မင်း ပြောတာ မှန်တယ်”

မိန်ကျွမ်းယီသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။ “ဒါကတော့ သေချာတာပေါ့” သူသည် ဟန်ကျင်း၏ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ အခု မင်း စာမေးပွဲ အောင်သွားပြီ။ ငါတို့ ပြန်လာရင် ငါ့အစ်မဆီကို မင်းအတွက် ကိုယ်တိုင် စေ့စပ်ပေးမယ်”

“တကယ်လား”

“ငါ မင်းကို ဘာလို့ လိမ်ရမှာလဲ”

ဟန်ကျင်းသည် သူ့သူငယ်ချင်းက သူ့အတွက် ကိုယ်တိုင် စေ့စပ်ပေးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ ယခင်က သူ့သူငယ်ချင်းက ကန့်ကွက်မည် မဟုတ်သော်လည်း သူ့ကို အလွယ်တကူ လက်ထပ်ခွင့် ပေးလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု သူထင်ခဲ့သည်။ ယခုတွင် ၎င်းသည် မတော်တဆမှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ဟန်ကျင်းက မေးသည်။ “ဒါဆို မင်း သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီလား”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ မိန်ကျွမ်းယီသည် သူ၏မျက်နှာအမူအရာကို ပြုပြင်ပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။ “မင်းက ဒီလောက်ကြာအောင် စုံစမ်းနေတာတောင် ဘာမှ မတွေ့ရဘူး။ ငါတို့က ကိုယ့်ရဲ့သံသယတစ်ခုတည်းနဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့အခွင့်အရေးကို မစွန့်လွှတ်သင့်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်။ လမ်းလျှောက်နေတုန်း ဆိုင်းဘုတ်ပြုတ်ကျပြီး သေသွားနိုင်တယ်၊ ဒါဆို ဘယ်သူမှ အပြင်မထွက်တော့ဘူးလား”

89 05

ဟန်ကျင်းသည် သူ့သူငယ်ချင်း၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သည်။ ဤရက်များအတွင်း သူသည်လည်း ထိုအရာကို စဉ်းစားနေသည်။ “ဒါဆို ရပြီ။ ငါ ကြည့်ရတာ မြစ်က ရေခဲတွေ ကျေနေပြီ။ ရန်ချင်ရှန်းက ဘယ်တော့ ထွက်မလဲ။ ငါတို့ အစောကြီး ကြိုတင်ပြင်ဆင်ရမယ်”

အရေးကြီးသော ကိစ္စများအကြောင်း ပြောသောအခါ မိန်ကျွမ်းယီသည် အလေးအနက် ထားသည်။ “ရက်အနည်းငယ်လောက် ကြာဦးမယ်။ ငါ မနှစ်က မထွက်ခွာခင် လူအချို့ကို သားရေတွေ စုဆောင်းခိုင်းထားတယ်။ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ငါတို့ အဲဒါတွေကို ယူပြီး ရောင်းရအောင်။ တောင်ပိုင်းမှာ ဒါတွေ ရှားပါးပြီး စျေးကောင်းရလိမ့်မယ်။ အဲဒီကို ရောက်ရင် ဒီလုပ်ငန်းကို လုပ်မလုပ်ဆိုတာ လမ်းမှာ ဆုံးဖြတ်မယ်။ သူ့မှာ တကယ်ပြဿနာရှိရင် သူ လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ဟန်ကျင်းသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ “ငါ ဟူစန်းတို့အားလုံးကို ခေါ်သွားမယ်။ ဒီလိုလုပ်ရင် လမ်းမှာ အချင်းချင်း ကူညီနိုင်မယ်။ အိမ်ကနေ အပြင်ထွက်ရင် ကိုယ့်လူများများရှိတာ ပိုစိတ်ချရတယ်”

“ဒါ ကောင်းတယ်” မိန်ကျွမ်းယီက ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ လောင်းကစားရုံနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာလုပ်မလဲ။ ငါ မင်းကို မေးဖို့ မေ့နေတာ။ မြို့က ဒီနေရာကို တကယ် စွန့်လွှတ်တော့မလို့လား”

ဟန်ကျင်းသည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး “ငါ ဒီလောင်းကစားရုံကို အရင် ကောတန့်ကို ပေးထားမယ်။ ပြန်လာရင် ဘာဆက်လုပ်မလဲ စဉ်းစားမယ်။ ဒီအဖြစ်အပျက် မဖြစ်ခင်က ငါ ဒီနေရာကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်ဖို့ စီစဉ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာတော့ လက်ထဲမှာ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေမှ စိတ်ချရမယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ ဘာဖြစ်လာ ဖြစ်လာ အကူအညီမဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး”

မိန်ကျွမ်းယီသည် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “မင်း ဉာဏ်ကောင်းသေးတာပဲ။ ငါ ပြောချင်တာက ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ လူကောင်း၊ လူဆိုး မရှိဘူး။ အင်အားရှိတဲ့သူက လူကောင်းပဲ။ မင်း အပြင်ထွက်ရင် သိလာလိမ့်မယ်။ လူတစ်ဦးက လွတ်လပ်စွာ သွားလာချင်ရင် အင်အားရှိဖို့ လိုတယ်။ မင်းရဲ့လက်ထဲက အင်အားက သိပ်မများဘူးဆိုပေမဲ့ ဒီနေရာမှာတော့ အလုပ်ဖြစ်တယ်။ ဒါကို စွန့်လွှတ်တာက မိုက်မဲတာပဲ။ ဒါက မင်း ၆၊ ၇ နှစ်လောက် ကြိုးစားခဲ့တာကို လုံးဝငြင်းပယ်လိုက်သလိုပဲ”

ဟန်ကျင်းသည် ဤအမှန်တရားကို နားလည်သည်။ သို့သော် အပြင်သို့ ထွက်သွားသောအခါ လူများက သူ့ကို စိတ်ပျက်စွာ၊ စက်ဆုပ်ရွံရှာသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်သောအခါ သူ အမြဲတမ်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ၏ယခင်အတွေးတွင် ဤလမ်းကြောင်းကို လျှောက်လှမ်းရန် မစဉ်းစားခဲ့ပေ။ ယခုဖြစ်နေသော အရာသည် ဤကမ္ဘာကြီးက သူ့ကို တွန်းပို့ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ယခု သူ၏ရှေ့တွင် အခြားလမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိနေသောအခါ သူသည် စက်ဆုပ်ရွံရှာသော ဤလမ်းကြောင်းကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်လိုသည်။

လူ့နှလုံးသားသည် မိမိဆန့်ကျင်သော အရာများကို မုန်းတီးတတ်သည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် လုကျောင်းယွဲ့ကို လူကုန်ကူးသူများက ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ဟန်ကျင်းသည် သူ၏လက်ထဲမှ လူဆိုးဟုခေါ်သော လူအုပ်စုကို အသုံးပြု၍ သူချစ်သော မိန်းကလေးကို ပြန်ရှာခဲ့သည်။ ထိုအခါမှသာ သူ အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာသည်။

ကြောင်နက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ကြောင်ဖြူပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ကြွက်ဖမ်းနိုင်တဲ့ ကြောင်က အကောင်းဆုံးပဲ။

မိန်ကျွမ်းယီသည် ထရပ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ရပြီ၊ မင်းနဲ့ စကားများနေလို့ မရတော့ဘူး။ ငါ သွားပြင်ဆင်ရမယ်။ မင်းရဲ့ကိစ္စတွေကိုလည်း မင်း မထွက်ခွာခင် ရှင်းလင်းထားရမယ်”

ဟန်ကျင်းသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ မိန်ကျွမ်းယီလည်း ထွက်သွားသည်။

ထိုနေ့မှစ၍ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဟန်ကျင်းကို ထပ်မံ မမြင်ရတော့ပေ။

သူမသည် သူ့ကို တွေ့ဆုံရန် အခွင့်အရေး ရှာချင်သော်လည်း သူမ၏အမေက အိမ်ပြင်မထွက်ရန် တားမြစ်ထားသည်။ ကွေ့အယ်၏အိမ်သို့ပင် သူမကို မသွားခိုင်းတော့ပေ။ ကွေ့အယ်နှင့် တွေ့ချင်ပါက သူမ၏အစ်ကိုကြီးကို ကွေ့အယ်၏အိမ်သို့ သွားပြီး ကွေ့အယ် အဆင်ပြေပါက သူမ၏အိမ်သို့ လာလည်ရန် ပြောခိုင်းသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏အမေက သူမ အပြင်ထွက်သောအခါ မကောင်းသော စကားများ ကြားမည်ကို စိုးရိမ်ကြောင်း သိသည်။ သူမသည် ထိုအရာကို ဂရုမစိုက်သော်လည်း သူမ၏မိသားစု၏ ခံစားချက်များကို ထည့်တွက်ရသောကြောင့် နေ့စဉ် အိမ်တွင်သာ နေခဲ့ရသည်။

အထူးသဖြင့် ကွေ့အယ်သည် ဤရက်များအတွင်း ဘာလုပ်နေသည်ကို မသိရဘဲ သူမ၏အိမ်သို့ လာရောက် လည်ပတ်သည့် အကြိမ်အရေအတွက် နည်းသွားသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ကွေ့အယ်သည် မိသားစု၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို စတင်နေကြောင်း သိသောကြောင့် သူမ၏အစ်ကိုကြီးကို ကွေ့အယ်နှင့် စကားပြောရန် ခေါ်ခိုင်းရန် မတောင်းဆိုတော့ပေ။

တစ်နေ့တွင် ကွေ့အယ်သည် လုကျောင်းယွဲ့ကို ကိုယ်တိုင်လာတွေ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦး အိမ်ထဲသို့ ဝင်သောအခါ ကွေ့အယ်က ပြောသည်။ “ကျောင်းယွဲ့၊ ငါ မြို့ပေါ်မှာ စားသောက်ဆိုင်လေးတစ်ခု ဖွင့်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်”

89 06

“ဒီကိစ္စကို ငါ့အမေကို ပြောပြပြီးပြီ။ မနက်ဖြန် စတင်မယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးသည်။ “ဘာလို့ ဒီလို စိတ်ကူးပေါက်တာလဲ”

ကွေ့အယ်သည် ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ငါနဲ့ ငါ့အမေက နွေဦးရာသီမှာ မြေရိုင်းတွေ စိုက်ပျိုးဖို့ စီစဉ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့အမေက ချန်မိသားစုမှာ နှစ်တွေကြာအောင် ဒုက္ခခံခဲ့ရလို့ ကျန်းမာရေး မကောင်းဘူး။ သူမက မြေရိုင်းတွေ စိုက်ပျိုးဖို့ မတတ်နိုင်ဘူး။ ငါက အလုပ် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးတစ်ခု ရှာချင်ခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့က မြို့ကို သွားတော့ လူတွေ အများကြီးက ဆိုင်လေးတွေနဲ့ပဲ မိသားစုကို လုပ်ကျွေးနေတာကို တွေ့တော့ ငါတို့လည်း လုပ်နိုင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တယ်။ ငါ့အမေနဲ့ ငါက ချက်ပြုတ်ရာမှာ မဆိုးဘူး။ ငါတို့ ဒီမိသားစုကို ကျွေးမွေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်တယ်”

ဤသို့ပြောသောအခါ ကွေ့အယ်၏မျက်နှာတွင် ခိုင်မာသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်သည်။ “ဒီအစီအစဉ်က ကောင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ နင်တို့ ဘာရောင်းဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ”

ကွေ့အယ်က ပြောသည်။ “ဒီရက်ပိုင်း မြို့ကို သွားပြီး ကြည့်ခဲ့တယ်။ နေရာကောင်းကောင်းတစ်ခုလည်း ရွေးထားပြီးပြီ။ အဲဒီမှာ စားစရာတွေ အများကြီး ရောင်းတယ်။ နင် ငါ့မိသားစုရဲ့ အခြေအနေကို သိတာပဲ။ ဒီနှစ်မှာ ငါ့ဦးလေးက ငါ့အမေကို ပိုက်ဆံနည်းနည်း လျှို့ဝှက်ပေးခဲ့လို့သာ အဆင်ပြေခဲ့တာ။ အခု အိမ်မှာ ပိုက်ဆံနည်းနည်းပဲ ကျန်တော့တယ်။ ဒါကြောင့် ငါက ပေါက်စီနဲ့ ပေါင်မုန့်တွေကို အရင်ရောင်းကြည့်ဖို့ စဉ်းစားခဲ့တယ်။ ဒါတွေက သာမန်အရာတွေပဲ၊ မရောင်းရရင်တောင် ကိုယ်တိုင်စားလို့ ရတယ်”

သူမ၏သူငယ်ချင်းသည် စဉ်းစားတွေးခေါ်မှုများစွာ ပြုလုပ်ထားကြောင်း သိသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် စိတ်ဝင်စားလာပြီး အကြံဥာဏ်များ ပေးခဲ့သည်။

“နင့်ရဲ့အစီအစဉ်က ကောင်းတယ်လို့ ငါ ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနေရာမှာ ပေါက်စီရောင်းတဲ့သူ ဘယ်နှစ်ယောက်ရှိလဲ၊ သူတို့ရဲ့လုပ်ငန်း ဘယ်လိုလဲ၊ ဘယ်လိုအစာတွေ ရောင်းလဲဆိုတာ မင်း ကြည့်သင့်တယ်။ လူတွေနဲ့ တူနေလို့ မရဘူး။ ကိုယ့်ရဲ့ ထူးခြားမှုကို ဖန်တီးသင့်တယ်။ ဥပမာ၊ လူတိုင်းက ဂေါ်ဖီထုပ်ထည့်ထားတဲ့ အစာရောင်းရင် နင်က အခြားအစာနဲ့ ရောင်းသင့်တယ်။ ပေါက်စီက အရသာရှိဖို့ အစာကောင်းကောင်းရှိဖို့ လိုတယ်…”

သူမ၏သူငယ်ချင်းက မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် ရှက်သွားပြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ “ကွေ့အယ်၊ ငါ့ကို ဘာလို့ ကြည့်နေတာလဲ”

“နင် ဒီလိုအရာတွေ သိတာ ငါ မသိခဲ့ဘူး” ဟု ကွေ့အယ်က ပြောသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြောသည်။ “ငါက စကားပြောနေတာပါ။ အောင်မြင်မလား မသိဘူး”

“ဘာလို့ မအောင်မြင်နိုင်ရမှာလဲ။ ငါ အရင်က ဒီအကြောင်း မစဉ်းစားခဲ့ဘူး။ လူတွေက ပေါက်စီရောင်းရင် ငါတို့လည်း ပေါက်စီရောင်းပြီး စားဝတ်နေရေးအတွက်ပဲ စဉ်းစားခဲ့တာ။ နင့်ရဲ့အကြံက ငါ့ကို သတိရစေတယ်။ လူတွေ ဘာအစာရောင်းလဲ ဆိုတာကို ငါ ထပ်သွားကြည့်ပြီး အရသာရှိမရှိ စမ်းသပ်ရမယ်။ ပေါက်စီအစာကို သေချာ ပြင်ဆင်ရမယ်”

ချီးကျူးခံရသော လုကျောင်းယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်ပြီး အကြံပေးသည်။ “မင်း ပေါက်စီရောင်းရုံတင်မကဘူး။ ပေါက်စီတစ်မျိုးတည်း စားရင် လည်ချောင်း ခြောက်နိုင်တယ်။ တခြားအရာတွေပါ ရောင်းနိုင်တယ်”

“ဒါဆို ဖောက်သည်တွေ ပိုရလိမ့်မယ်။ ငါတို့ရဲ့ ပဲနို့က ကောင်းတယ် မဟုတ်လား။ မင်း ငါတို့ဆီက ပဲနို့ယူပြီး ရောင်းလို့ရတယ်။ ဒီလိုလုပ်ရင် မင်းတို့လည်း အရင်းအနှီး အများကြီး ထုတ်စရာမလိုဘူး။ ဆန်ပြုတ်ချက်ရင် ဆန်နည်းရင် ကျဲသွားပြီး ဆန်များရင် စျေးကြီးပြီး အရင်းအနှီးများတယ်”

သူမ ပြောလေလေ ၎င်းသည် ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်ဟု ထင်လေလေ ဖြစ်လာသည်။ “ပဲနို့ကတော့ ဒီပြဿနာမရှိဘူး။ ငါတို့ သောက်တဲ့ ပဲနို့က အမြဲတမ်း ပျစ်တယ်။ တခြားသူတွေကို ရောင်းရင်တော့ ရောင်းစျေးအလိုက် ရေနည်းနည်းရောလို့ ရတယ်။ အရမ်းတော့ မပျစ်တော့ပေမဲ့ အရသာက သိပ်မပြောင်းလဲဘူး။ ငွေတစ်ပြားပဲ ရောင်းရောင်း အမြတ်ရတယ်။ ရေဘယ်လောက်ရော ရမယ်ဆိုတာကိုပဲ စဉ်းစားရမယ်”

ကွေ့အယ်သည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး မေးသည်။ “ဒီအစီအစဉ်က ကောင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ နင်တို့ကလည်း ပဲပြားရောင်းတာဆိုတော့ ပဲနို့ ငါတို့ကို ထပ်ပေးရင် နင်တို့ရဲ့ ပဲပြားရောင်းတာကို ထိခိုက်မလား”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “နွေဦးရာသီ စိုက်ပျိုးချိန်နီးပြီ။ ငါ့အစ်ကိုကြီးလည်း အချိန်ပိုင်း အလုပ်တွေ မလုပ်တော့ဘူး။ နေ့တိုင်း ငါ့အဖေကို ပဲကြိတ်ဖို့ ကူညီပေးနေတယ်။ ဘာမှ ထိခိုက်မှု မရှိပါဘူး။ နည်းနည်း ပင်ပန်းရုံပဲ”

“ဒါဆို ရပြီ။ နောက်မှ ပဲနို့ဖိုး ပေးမယ်” ကွေ့အယ်က ပြောသည်။

“ပိုက်ဆံအကြောင်း ပြောရင် စိမ်းကားသလို ဖြစ်သွားမယ်။ ဒီကိစ္စ အောင်မြင်မလား မသိသေးဘူး။ နင် အရင်ယူသွားပြီး ရောင်းကြည့်လိုက်။ ရောင်းရရင်မှ ပြောကြတာပေါ့”

ကွေ့အယ်သည် သူမ၏သူငယ်ချင်းက သူမ၏အရင်းအနှီးကို သက်သာစေချင်ကြောင်း သိသည်။ သူမ၏မိသားစုသည် ယခုအခါ ပိုက်ဆံ မရှိတော့ပေ။ ငွေတစ်ပြားကို နှစ်ပိုင်းခွဲ သုံးရသည်။ သို့သော် သူမသည် လုမိသားစု၏ပဲနို့ကို အလကားယူရန် မရည်ရွယ်ခဲ့ပေ။ လုကျောင်းယွဲ့က ပင်ပန်းရုံပဲဟု ပြောသော်လည်း ပဲနို့ပြုလုပ်ရန် ပဲလိုအပ်သည်။ ပဲကလည်း ပိုက်ဆံပေးရသည်။

89 07

သူမသည် သူ၏အတွေးများကို ထုတ်ဖော်မပြောခဲ့ပေ။ ပြောလိုက်ပါက လုကျောင်းယွဲ့က သူမကို ဆူပူလိမ့်မည်။ သူမသည် ပစ္စည်းများ ရောင်းရမှ ပိုက်ဆံပေးရန် စီစဉ်ထားသည်။ မရောင်းရပါက ပဲများကို ပြန်ပေးမည်။

*** ***

ကွေ့အယ်သည် အိမ်ပြန်ပြီးနောက် မြို့သို့ တစ်ဖန် သွားသည်။

သူမသည် မြို့တွင် နှစ်ရက်ဆက်တိုက်နေပြီး ဆိုင်တိုင်းမှ ပေါက်စီနှစ်လုံးစီ ဝယ်ယူကာ အိမ်သို့ ပြန်လာပြီး မြည်းစမ်းသည်။ ထို့နောက်မှ သူမကိုယ်တိုင် ပြင်ဆင်သည်။

ကွေ့အယ်၏အမေသည် သမီး၏လုပ်ငန်းကို အနည်းငယ် သဘောမတူသော်လည်း သူမကို မတားဆီးနိုင်ပေ။ သူမ၏သမီးသည် နေ့တိုင်း ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်ကိုင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် နောက်မှ လိုက်ကာ ကူညီပေးသည်။

နှစ်ရက်ကြာပြီးနောက် ကွေ့အယ်၏ဆိုင်သည် မြို့ပေါ်တွင် ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။

ကွေ့အယ်၏မိသားစုတွင် မြို့တွင် နေရာမရှိသောကြောင့် သူမနှင့် သူမ၏အမေ၊ သူမ၏ညီမတို့သည် မြို့နှင့်ရွာကို နေ့တိုင်း သွားလာခဲ့ကြသည်။ ဆိုင်တွင် အသုံးပြုသော ပစ္စည်းများကို မြို့ပေါ်ရှိ ဆိုင်ငယ်တစ်ဆိုင်နှင့် စကားပြောပြီး တစ်လလျှင် ပိုက်ဆံအနည်းငယ်ပေးကာ ထိုနေရာတွင် ထားရှိခဲ့ကြသည်။ ကွေ့အယ်၏အမေသည် သမီးဖြစ်သူက ပိုက်ဆံများ ထပ်မံဖြုန်းတီးသည်ဟု ညည်းညူခဲ့သည်။

ဆိုင်ဖွင့်မည့်နေ့တွင် မိုးမလင်းမီကပင် ကွေ့အယ်သည် လုကျောင်းယွဲ့၏အိမ်သို့ ပဲနို့ယူရန် ရောက်လာသည်။

ကြိုတင် ပြောထားသောကြောင့် လုကွမ်းယီသည် ကွေ့အယ် ဤအချိန်တွင် ရောက်လာသည်ကို အံ့ဩခြင်းမရှိပေ။ သူသည် ပဲနို့ပူပူကြီးကို အိုးထဲမှ အကြီးအကျယ် ခပ်ယူကာ ကွေ့အယ်ယူလာသော သစ်သားပုံးထဲသို့ လောင်းထည့်သည်။

“ငါ စမ်းကြည့်ပြီးပြီ။ ဒီပဲနို့တွေကို ရေနဲ့ ရောလိုက်ရင် သကြားမထည့်ဘဲ အရသာ မပြောင်းလဲဘဲ ပိုက်ဆံပိုရနိုင်တယ်”

ကွေ့အယ်သည် လုကွမ်းယီက သူမနှင့် စကားပြောလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသောကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

လုကွမ်းယီသည် သူမနှင့် စကားပြောလေ့ မရှိပေ။ သူမသည် မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် ကောလာဟလများ မဖြစ်စေလို၍ ဖြစ်နိုင်သည်။

လုကွမ်းယီသည် ကွေ့အယ်၏အကြည့်ကြောင့် ရှက်သွားပြီး သူ၏နားရွက်များပင် နီရဲလာသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် မိုးမလင်းသေးဘဲ မီးဖိုချောင်တွင် မီးထွန်းထားသောကြောင့် မထင်ရှားပေ။

“ဒါ မင်းအတွက်။ နည်းနည်းလေးတော့ လေးတယ်၊ ငါ မင်းကို ပြန်လိုက်ပို့ပေးရမလား”

ကွေ့အယ်သည် အများကြီး မစဉ်းစားတော့ဘဲ ပြုံးရွှင်စွာ ပြောသည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ လုအစ်ကိုကြီး။ မလိုပါဘူး၊ ကျွန်မ ကိုင်နိုင်ပါတယ်”

အချိန်မရှိသောကြောင့် ကွေ့အယ်သည် ထပ်မံမနေတော့ဘဲ ထွက်ခွာသွားသည်။

မြို့နှင့်ရွာသည် အနည်းငယ် ဝေးကွာသောကြောင့် လမ်းလျှောက်ပါက နာရီဝက်ကျော် ကြာသည်။ သူမသည် အမြန်သွားပြီး မနက်စာ အပြင်မှာစားသောသူများကို အမီလိုက်ရမည်။

လုကွမ်းယီသည် သူမ၏နောက်ကျောကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေပြီး “သူမရဲ့လုပ်ငန်း အောင်မြင်ပါစေ” ဟု စိတ်ထဲတွင် ဆုတောင်းနေသည်။ ဒါဆို သူမ၏မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ပိုမိုများပြားလာလိမ့်မည်။

သူမသည် သူ၏ညီမနှင့် အသက်တူသော်လည်း သူမ၏ကိုယ်ပိုင်တာဝန် မဟုတ်သော အရာများကို ထမ်းပိုးထားရသည်။

ဤသနားခြင်းသည် တိတ်တဆိတ် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ လုကွမ်းယီသည် မည်သည့်အရာမှ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

******

90 01

အခန်း 90 ယခင်ဘဝက ကောင်းမှုများစွာ လုပ်ခဲ့သည်

ကွေ့အယ်တို့မိသားစု ပထမဆုံးအကြိမ် ဆိုင်စဖွင့်သည့်နေ့တွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် စိတ်ပူနေခဲ့သည်။ သူငယ်ချင်း၏လုပ်ငန်း အဆင်မပြေမည်ကို စိုးရိမ်ပြီး သူမ၏ယုံကြည်မှု ကျဆင်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူမ လုပ်ပေးနိုင်သည့်အရာများကို လုပ်ပေးပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမသည် ကောင်းကင်ဘုံကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ဆုတောင်းရုံသာ လုပ်နိုင်တော့သည်။ သနားစရာကောင်းသော သူများကို သနားတော်မူပါ၊ လူကောင်းများ ဒုက္ခမခံရပါစေနှင့်၊ လူဆိုးများ အောင်ပွဲမခံပါစေနှင့်။

လုကျောင်းယွဲ့ ဤကဲ့သို့ စဉ်းစားရခြင်းမှာ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က ချန်မိသားစုတွင် နောက်ထပ်ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုပြဿနာမှာ ချန်အဖွားကြီးသည် ချန်ထျဲကန်းအတွက် ဇနီးသည်တစ်ဦးကို ရှာဖွေပေးခဲ့သည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် သားတစ်ဦးနှင့်အတူ မုဆိုးမတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ချန်မိသားစုသည် အလွန်အမင်း အလျင်လိုခဲ့သောကြောင့် သတင်းစကား ပျံ့နှံ့ချိန်မှ ထိုမုဆိုးမ အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်အထိ ရက်အနည်းငယ်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

ဤရက်များအတွင်း ကွေ့အယ်၏အမေသည် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည်ဟု ဆိုသည်။ သို့သော် ကွေ့အယ်သည် ထိုအရာကို အလေးအနက်မထားဘဲ ပြောခဲ့သည်။ “လူတိုင်း သူတို့လိုချင်တာကို ရရှိတာပဲ”

“အခုတော့ ကျွန်မရဲ့အဖေက ဘယ်သူမှ သူ့ကို လုပ်ကျွေးပြုစုမဲ့သူ မရှိဘူးလို့ စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး။”

*** ***

နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ကွေ့အယ်သည် လုကျောင်းယွဲ့၏အိမ်သို့ အလျင်အမြန် ရောက်လာသည်။

သူမသည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်သည်နှင့် လုကျောင်းယွဲ့ကို ပြောသည်။ “ကျောင်းယွဲ့၊ နင်တို့ပေးတဲ့ ပဲနို့တွေ အကုန်ရောင်းကုန်သွားပြီ။ အရမ်းရောင်းရလွယ်တယ်၊ လူတွေက အရသာရှိပြီး နူးညံ့တယ်လို့ ပြောကြတယ်။ မနက်ဖြန် ပိုယူလာဖို့ ပြောတယ်”

“တကယ်လား” လုကျောင်းယွဲ့သည် မယုံနိုင်ပေ။

သူမသည် ဤအကြံကို ကွေ့အယ်၏လုပ်ငန်း ကောင်းမွန်စေရန်နှင့် အရင်းအနှီးကို သက်သာစေရန်အတွက်သာ ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ပဲနို့များကို ကွေ့အယ်ကို အလကားပေးရန်ပင် စဉ်းစားခဲ့သည်။ သူမ၏မိသားစုက လုပ်ငန်းစတင်နိုင်ရန်အတွက်ပင် ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝမမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

လုကျောင်းယွဲ့ မသိသောအရာမှာ မြို့ပေါ်ရှိ စားသောက်ကုန်ဆိုင်များစွာသည် အစားအစာခြောက်များကိုသာ ရောင်းချပြီး ဆန်ပြုတ်ကိုသာ ရောင်းချသူများလည်း ရှိသည်။ ဆန်ပြုတ် တစ်ပန်းကန်သည် ငွေနှစ်ပြားကျသင့်ပြီး အလွန်ပါးလွှာသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ကွေ့အယ်၏ပဲနို့သည် ပျစ်ပြီး ကြည့်ကောင်းသည်။ သောက်ရလည်း လွယ်ကူပြီး ငွေတစ်ပြားသာ ကျသင့်သည်။ ထို့ကြောင့် ပေါက်စီဝယ်သောသူများသည် ပဲနို့တစ်ခွက်ကိုပါ တစ်ပါတည်း ဝယ်ယူသောက်သုံးကြသည်။ ဤသို့ဖြင့် သူတို့သည် အခြားဆိုင်များသို့ သွားစရာမလိုဘဲ အစားအသောက်တစ်ခုလုံး ပြည့်စုံသွားသည်။

အထူးသဖြင့် မြို့တွင် တို့ဟူးရောင်းသူများ ရှိသော်လည်း ပဲနို့ရောင်းသူ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ရှားပါးသောအရာသည် အဖိုးတန်ပြီး အလွန်ရေပန်းစားသည်။

“တကယ်ပေါ့။ နင့်အစ်ကိုကြီးက ပဲနို့ပုံးတစ်ဝက် ပေးခဲ့တာကို ငါ ရေပုံးတစ်ဝက် ရောလိုက်တာ အကုန်ရောင်းကုန်သွားတယ်။ အများကြီးက မရောင်းနိုင်ခဲ့ဘူး၊ မနက်ဖြန် ပိုယူလာဖို့ ပြောတယ်။ တချို့လူတွေက ပဲနို့ရှိတာကြောင့် လာကြပြီး ငါတို့ရဲ့ ပေါက်စီတွေကိုလည်း အများကြီး ရောင်းလိုက်ရတယ်” ကွေ့အယ်သည် မျက်လုံးများ တောက်ပစွာ ပြောသည်။

ယနေ့သည် သူမ၏လုပ်ငန်းစတင်သည့် ပထမဆုံးနေ့ဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် သေချာမှုမရှိဘဲ ပေါက်စီ ၇၀ သာ လုပ်ခဲ့သည်။ ပဲနို့နှင့် ပေါက်စီများ အကုန်ရောင်းကုန်သွားပြီး ရောင်းရငွေများကို ရေတွက်သောအခါ ငွေပြား ၆၀ နီးပါး ရရှိခဲ့သည်။ တစ်နေ့ ငွေပြား ၆၀၊ တစ်လဆိုလျှင် ငွေနှစ်လီနီးပါး ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ အနာဂတ်တွင် သူမ၏မိသားစုသည် စားစရာမရှိခြင်း၊ အဝတ်အစားမရှိခြင်း၊ နေစရာမရှိခြင်းတို့ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။ အအေးဒဏ်ကို ခံပြီး အိမ်သို့ လာရောက် တောင်းရမ်းပြီး နှင်ထုတ်ခံရခြင်းလည်း မရှိတော့ပေ။

ဤသို့တွေးသောအခါ ကွေ့အယ်သည် မျက်ရည်များပင် ဝဲလာသည်။

ချန်မိသားစုမှ ထွက်လာပြီးနောက် သူမ မည်မျှ ဖိအားခံခဲ့ရသည်ကို မည်သူမှ မသိနိုင်ပေ။ သူမသည် သူမ၏ညီမလေးနှစ်ဦး ဆာလောင်မည်ကို စိုးရိမ်ပြီး သူမ၏အမေက ချန်မိသားစုမှ ကွာရှင်းလာခဲ့သည်ကို နောင်တရမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။

“ကျောင်းယွဲ့၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီအချိန်အတွင်း နင်တို့မိသားစုက ကူညီခဲ့လို့သာ ငါ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိခဲ့ဘူး…” ပြောရင်း ကွေ့အယ်သည် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုတော့သည်။

90 02

လုကျောင်းယွဲ့သည် သက်ပြင်းချကာ သူမကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ “ရပြီ၊ မငိုပါနဲ့တော့။ အခု အရာအားလုံး ကောင်းမွန်သွားပြီ မဟုတ်လား။ ကောင်းကင်ဘုံက မျက်စိမကန်းဘူး။ လူကောင်းတွေကို ပျော်ရွှင်စေပြီး လူဆိုးတွေကို အပြစ်ပေးလိမ့်မယ်။ ငါတို့သာ စိတ်ထားကောင်းရင် ဘဝက ကောင်းလာမှာပါ”

ကွေ့အယ်သည် ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့် ခေါင်းညိတ်သည်။

ခဏတာ ငိုပြီးနောက် ကွေ့အယ်သည် ရပ်လိုက်သည်။ သူမသည် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး သူငယ်ချင်း၏စိတ်ပူသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ ငိုရယ်လိုက်သည်။

“ရပြီ၊ ဒီအကြောင်း မပြောတော့ဘူး။ နင်တို့ရဲ့ ပဲနို့အကြောင်း ပြောကြစို့။ ငါ့ကို ကူညီဖို့ နင်တို့ရဲ့ပဲနို့ကို ပေးတာကို ငါ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါက အလကားယူလို့ မရဘူး။ ငါ စဉ်းစားထားတာက ဒီပဲနို့ကို ဆက်ရောင်းသွားမယ်။ ဒါက နင်တို့ရဲ့ အတတ်ပညာပဲ။ ငါ အလကားမယူနိုင်ဘူး။ ငါ နေ့တိုင်း နင်တို့အိမ်ကို လာယူပြီး မြို့ကို ရောင်းမယ်၊ ရောင်းရတဲ့ပိုက်ဆံကို ငါတို့မိသားစုနှစ်ခု ခွဲယူမယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စိုးရိမ်သွားသည်။ “ဒီလိုလုပ်လို့ မရဘူး။ ငါတို့က ဘာမှ မလုပ်ရဘဲ ပိုက်ဆံ အလကားယူလို့ မရဘူး။ မင်းသာ တကယ်လို့ မယူချင်ဘူးဆိုရင် ပဲဖိုးပဲ ပေးပါ…”

ကွေ့အယ်သည် သူမ၏စကားကို ဖြတ်လိုက်သည်။ “ကျောင်းယွဲ့၊ ငါ ပြောတာကို နားထောင်ဦး။ ပထမအချက် နင်တို့က ဘာမှ မလုပ်ရတာ မဟုတ်ဘူး၊ ပဲနို့ကို နင်တို့က လုပ်တာ၊ ငါက မြို့ကို ယူသွားရုံပဲ။ ဒုတိယက ဒါက နင်တို့ရဲ့ အတတ်ပညာပဲ၊ ငါ ဒီပဲနို့ကို ဘယ်လိုလုပ်ရမယ် ဆိုတာ မသိဘူး။ ကောင်းပြီ၊ ငါ လုပ်တတ်တယ်ပဲ ဆိုဦး၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရွာတွေမှာ တို့ဟူး လုပ်တတ်တဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ လူတွေက နင်တို့ရဲ့ တို့ဟူးကို ဝယ်ရတာလဲ။ နင်တို့ရဲ့ တို့ဟူးက ကောင်းလို့ပေါ့။ ဒီပဲနို့လည်း အတူတူပဲ။ ငါ့မိသားစု လုပ်တဲ့ ပဲနို့ကို ငါ မသောက်ဖူးတာ မဟုတ်ဘူး။ ပဲနံ့က အရမ်းပြင်းတယ်” ဟု ပြောသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ရွာတွင် တို့ဟူးလုပ်တတ်သူ အများအပြား ရှိသည်။ တို့ဟူးလုပ်နည်းသည် လွယ်ကူသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပဲများကို ရေစိမ်ပြီး ကြိတ်၊ ပြီးနောက် ပဲရည်ကို ကြိုသည်။ ပဲနို့သောက်ချင်ပါက ပြုတ်ပြီး သောက်နိုင်သည်။ တို့ဟူးလုပ်ချင်ပါက အရည်ကို စစ်၊ ပုံသွင်းပြီး ဖိရန် နောက်ဆက်တွဲ အဆင့်များ လိုအပ်သည်။ သူတို့မိသားစု၏ တို့ဟူးနှင့် ပဲနို့များသည် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိသောကြောင့် ကောင်းမွန်သည်။

ဤလျှို့ဝှက်ချက်မှာ ပဲနံ့ကို မည်သို့ ဖယ်ရှားရမည်ဆိုသော နည်းလမ်းဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်ပြီး လူများသည် ဤအတတ်ပညာဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုသောကြောင့် အခြားသူများကို မပြောပြနိုင်ပေ။

“ဒါကြောင့် နင်တို့က ပိုက်ဆံအလကားယူတာ မဟုတ်ဘူး။ ငါကသာ မြို့ကို ယူသွားရုံနဲ့ ပိုက်ဆံတစ်ဝက်ရတာ။ တကယ်တော့ ငါက အမြတ်ထုတ်နေတာ”

“ဘာလို့ နင်က အမြတ်ထုတ်တယ်လို့ ပြောတာလဲ။ နင်တို့ ပဲနို့မရောင်းခင်ကလည်း ငါတို့က ကိုယ်တိုင်သောက်ဖို့ပဲ ပြုလုပ်တာ။ ပြီးတော့ နင်က နေ့တိုင်း မနက်စောစောထပြီး ပစ္စည်းတွေ သယ်ပြီး မြို့ကို သွားရတယ်” လုကျောင်းယွဲ့သည် ထရပ်လိုက်ပြီး စိုးရိမ်စွာ ပြောသည်။

ကွေ့အယ်သည် သူမကို ထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ဒါကြောင့် ပဲနို့ရောင်းရတဲ့ပိုက်ဆံကို ငါတို့မိသားစုနှစ်စု အညီအမျှ ခွဲတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ နင်တို့က ကုန်ပစ္စည်းပေးတယ်၊ ငါက လူအားစိုက်ထုတ်တယ်။ ဘယ်သူမှ ဘယ်သူ့ဆီကမှ အမြတ်မထုတ်ဘူး”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ကွေ့အယ်ကို အနိုင်မရနိုင်သောကြောင့် ပြောလိုက်ရတော့သည်။ “ဒီကိစ္စကို ငါ့အဖေနဲ့အမေက သဘောတူမှ ရမယ်။ သူတို့ ဒီပိုက်ဆံကို ခွဲယူမှာ မဟုတ်ဘူး”

ကွေ့အယ်သည် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လိမ့်မည်ကို သိသည်။ လုဒုတိယဦးလေးမိသားစုသည် စိတ်ကောင်းရှိသူများ ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် သူတို့၏ စိတ်ကောင်းကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ အလကား မယူနိုင်ပေ။ ပြီးတော့ သူမတွင် ကိုယ်ပိုင်အတွေးအချို့လည်း ရှိသည်။ လုဒုတိယဦးလေးတို့၏ ပဲနို့သည် မြို့တွင် ရောင်းကောင်းနေသည်ကို လူများ သိလာသောအခါ အခြားလူများက မနာလိုဖြစ်ပြီး နောက်ကွယ်မှ ပြောဆိုနိုင်သည်။ ထိုအခါ မိသားစုနှစ်ခု၏ ဆက်ဆံရေး ပျက်စီးသွားနိုင်သည်။

အမှန်တကယ်တော့ ပိုက်ဆံနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် လူ့စိတ်သည် ပြောင်းလဲမည် မပြောင်းလဲမည်ကို မည်သူမှ အာမခံနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

လုပ်ငန်းခွဲခံရမည့်အစား သူမသည် လုဒုတိယဦးလေးမိသားစုနှင့် အစောပိုင်းကတည်းက ပူးပေါင်းလိုက်ခြင်းသည် နှစ်ဖက်စလုံးအတွက် အကျိုးရှိသည်။

“ပိုက်ဆံတော့ ငါ ပေးကို ပေးရမယ်။ မဟုတ်ရင် ငါ မင်းတို့အိမ်ကို ပဲနို့လာမယူတော့ဘူး”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ကွေ့အယ်ကို လုမင်ဟိုင်နှင့် မိန်ရှီထံသို့ ခေါ်သွားသည်။ ကွေ့အယ်သည် သူမ၏အတွေးများကို မဖုံးကွယ်ဘဲ ကိစ္စကို ရှင်းပြပြီး အကြောင်းပြချက်များကိုလည်း ပြောပြသည်။

90 03

ဒုတိယအိမ်မှ လင်မယားသည် နားထောင်ပြီးနောက် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

လုမင်ဟိုင်သည် တိတ်ဆိတ်မှုကို ဦးစွာ ချိုးဖျက်သည်။ “ကွေ့အယ် ဒီလောက် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြတာဆိုတော့ ဦးလေးက မင်းတို့ဆီက အမြတ်ထုတ်လိုက်ပါပြီ။ အညီအမျှ ခွဲစရာမလိုဘူး၊ လေးနဲ့ခြောက် ခွဲမယ်။ မင်းတို့ခြောက်၊ ဦးလေးတို့လေး”

ကွေ့အယ် တစ်စုံတစ်ရာ ပြောရန် ကြိုးစားသောအခါ သူသည် သူမ၏စကားကို ဖြတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဦးလေးပြောတာကို အရင်နားထောင်။ မင်းတို့မိသားစုမှာ မိန်းကလေးလေးယောက်ပဲ ရှိတယ်။ အသက်ကြီးတဲ့သူက ကြီးပြီ၊ အသက်ငယ်တဲ့သူက အရမ်းငယ်သေးတယ်။ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ငန်း မရှိဘူး။ ဦးလေးတို့ကတော့ အိမ်လည်းရှိတယ်၊ မြေလည်းရှိတယ်၊ လုပ်ငန်းလေးလည်းရှိတော့ ဒီလောက်လေးတော့ မလိုပါဘူး”

ကွေ့အယ်သည် ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ လုဒုတိယဦးလေး ဆုံးဖြတ်ပြီးလျှင် ပြန်ပြောင်းမည် မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိသည်။ သူမ၏မျက်လုံးများတွင် ကျေးဇူးတင်စိတ်များ ပေါ်လာသည်။ “ကောင်းပြီ၊ လုဒုတိယဦးလေးက ဒီလိုပြောပြီဆိုတော့ တူမက ဒုတိယဦးလေးတို့ဆီက အမြတ်ထုတ်လိုက်ပြီလို့ မှတ်ယူပါ့မယ်”

ထို့နောက် မိသားစုနှစ်ခုသည် ပဲနို့ရောင်းဝယ်ရေးအကြောင်း ဆွေးနွေးပြီးမှ ကွေ့အယ်သည် အိမ်သို့ ပြန်သွားသည်။

ကွေ့အယ် ထွက်သွားပြီးနောက် လုမင်ဟိုင်သည် ချီးကျူးလိုက်သည်။ “ဒီမိန်းကလေးက ရိုးသားပြီး ဉာဏ်လည်းကောင်းတယ်။ ဘယ်သူ သူ့ကို လက်ထပ်ရရ ကံကောင်းတဲ့သူပဲ”

မိန်ရှီသည် သဘောမတူပေ။ “ဘာကံကောင်းတာလဲ။ မိန်းကလေး လေးယောက်ပဲ ရှိတယ်။ အကြီးက အကြီးဖြစ်နေပြီ၊ အငယ်ကလည်း အရမ်းငယ်သေးတယ်။ ဘယ်သူက မိန်းမယူပြီး ယောက္ခမမိသားစုကို ကျွေးမွေးချင်မှာလဲ”

ထို့ကြောင့် ဆွေမျိုးနီးစပ်အဖြစ် ဆက်ဆံခြင်းနှင့် ချွေးမအဖြစ် လက်ထပ်ခြင်းသည် ကိစ္စနှစ်ခု မတူပေ။ မိန်ရှီသည် ကွေ့အယ်သည် သား၏ဇနီးအဖြစ် သင့်လျော်သည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။

“အခု ကွေ့အယ်က ပိုက်ဆံရှာနိုင်နေပြီလေ။ ဘာလို့ ယောက္ခမမိသားစုကို ကျွေးမွေးရမှာလဲ။ ပြီးတော့ အောက်က ညီမလေးနှစ်ယောက်ကလည်း အိမ်ထောင်ကျမှာပဲ၊ သူတို့က ထာဝရဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်နိုင်ဘူး”

“ဒါဆို ချန်မိသားစုအကြောင်း မင်း ဘာလို့ မစဉ်းစားတာလဲ။ ချန်အဖွားကြီးရဲ့ စရိုက်ကို ကြည့်ပြီး ကွေ့အယ်က ရွှေပင်ဖြစ်နေပြီဆိုတာ သိရင် သူက လွှတ်ပေးမှာလား။ ပြဿနာတွေ အမြဲဖြစ်နေမှာပဲ”

လုမင်ဟိုင်သည် ဤအချက်ကို မစဉ်းစားမိဘဲ ဇနီးနှင့် ဆွေးနွေးရန် စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။ သူသည် လုပ်စရာရှိသောကြောင့် အလုပ်လုပ်ရန် ထွက်သွားသည်။

ဘေးမှ လုကျောင်းယွဲ့နှင့် လုကွမ်းယီတို့သည် ကြားခဲ့ပြီး စိတ်ထဲတွင် မှတ်သားထားသည်။ သူတို့သည် ကွေ့အယ်အတွက် စိတ်ပူနေသည်။

*** *** ***

အမှန်တော့ ကွေ့အယ်သည် ထိုအကြောင်းကို မစဉ်းစားမိတာ မဟုတ်ပေ။ သူမ၏လုပ်ငန်းသည် အနာဂတ်တွင် ကောင်းမွန်လိမ့်မည်ကို သိသောကြောင့် အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် သူမ၏အမေနှင့် ညီမနှစ်ဦးကို မှာကြားသည်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနှင့်၊ လုပ်ငန်း လုပ်နေကြောင်း မည်သူမှ မသိစေနှင့်၊ ဖုံးကွယ်နိုင်သမျှ ဖုံးကွယ်ထားကြ၊ မဟုတ်ရင် ဒီလို သက်တောင့်သက်သာရှိတဲ့ဘဝမျိုး မရှိတော့ဘူး။

သူမသည် ချန်မိသားစုကို ကြောက်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူမသည် ပိုက်ဆံရှာရုံကိုသာ အာရုံစိုက်နေသောကြောင့် အကြောင်းမဲ့ ပြဿနာများ မဖြစ်စေလိုပေ။

ကွေ့အယ်၏အမေနှင့် သောင်းအာတို့သည် အခြေအနေကို သိရှိသောကြောင့် သဘောတူခဲ့ကြသည်။ ယောင်အာက အသက်ငယ်သော်လည်း လူများကို ပြောလိုက်ပါက ပေါက်စီများ ထပ်မံစားရတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သိသောကြောင့် မည်သူက မေးမေး မပြောတော့ဟု ပြောသည်။

စကားပြောပြီးနောက် ကွေ့အယ်သည် မီးဖိုချောင်သို့ သွားပြီး အလုပ်များနေသည်။ သူမသည် မနက်ဖြန်အတွက် ပေါက်စီ ၁၀၀ လုပ်ရန် မုန့်များကို အရင် ဖောင်းလာအောင် ပြုလုပ်ထားရန် စီစဉ်ထားသည်။

*** *** ***

တစ်ညတာလုံး၊ လုကျောင်းယွဲ့ အိပ်ပျော်နေစဉ် ရုတ်တရက် ပြတင်းပေါက်မှ တံခါးခေါက်သံကို ကြားလိုက်သည်။

သူမသည် ပြတင်းပေါက်အနီးရှိ အိပ်ရာပေါ်တွင် အိပ်သောကြောင့် အသံသည် ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ ကြားရသည်။

90 04

“ဘယ်သူလဲ” သူမ အလိုအလျောက် မေးလိုက်သည်။

“ကျောင်းယွဲ့၊ ငါပါ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ချက်ချင်းမသိခဲ့သော်လည်း ထိုအသံသည် မည်သူဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။ သူမသည် ဘေးနားတွင်ထားသော အင်္ကျီကို ဝတ်ပြီး ထိုင်လိုက်သည်။ ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အပြင်တွင် ဟန်ကျင်း ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်သည်။

“ဘာလို့ လာတာလဲ” သူမ မေးလိုက်သည်။ ညအချိန်သည် အေးသည်။ ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ လေအေးတစ်ချက် ဝင်လာသည်။ ဟန်ကျင်းသည် ပြတင်းပေါက်မှ ဝင်လာပြီး လုကျောင်းယွဲ့သည် ပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်လိုက်သည်။

ဟန်ကျင်းသည် ဝင်လာပြီးနောက် ပထမဆုံး လုပ်သောအရာမှာ သူ့ဖိနပ်များကို ချွတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖိနပ်သည် သိပ်မညစ်ပတ်သော်လည်း အိပ်ရာပေါ်တွင် စောင်များရှိသောကြောင့် ဖိနပ်ဝတ်ပြီး ထိုင်၍ မဖြစ်ပေ။

ဖိနပ်ချွတ်ပြီးနောက် သူသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို ဆွဲဖက်လိုက်သည်။

“မင်းကို လွမ်းနေတာ”

လုကျောင်းယွဲ့၏မျက်နှာ နီရဲသွားသော်လည်း ရုန်းကန်ခြင်း မရှိပေ။ သူမသည် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မလည်း ရှင့်ကို လွမ်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအမေက အပြင်မထွက်ခိုင်းဘူး”

ဟန်ကျင်းသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ “ဒီကိစ္စကို ငါ သိတယ်။ မင်းရဲ့ဦးလေးပြောတာ ငါ ကြားတယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ရှက်သွားသည်။ “ဘာလို့ ဒီကိစ္စကို ကျွန်မဦးလေးကို ပြောတာလဲ။ သူ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်က လာတာက ရှင်က သတင်းမေးခိုင်းလို့ လာတာလား”

ဟန်ကျင်းသည် သူမ ဤကဲ့သို့ စဉ်းစားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူသည် ရယ်မောလိုက်သည်။ “မင်းဦးလေးကို ငါ ခိုင်းလို့မရပါဘူး။ ငါတို့နှစ်ယောက်အကြောင်း မင်းဦးလေး သိနေပြီ”

“ဟင်!” လုကျောင်းယွဲ့သည် ဟန်ကျင်း၏ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းတော့မလို ဖြစ်သွားသည်။ “ဘာလို့ ဒီအကြောင်းကို ဦးလေးကို ပြောတာလဲ။ သူ ဘယ်လိုထင်မှာလဲ။ အဲဒါကြောင့် ဒီရက်ပိုင်း ဦးလေးက ကျွန်မကို ထူးဆန်းတဲ့အကြည့်နဲ့ ကြည့်နေတာ။ သူ ဘယ်လိုထင်နေမှာလဲ…”

လုကျောင်းယွဲ့သည် စကားရှုပ်ထွေးနေသည်။

သူမကို ဒီလိုပုံစံ မြင်သောအခါ ဟန်ကျင်းသည် မပျော်ရွှင်ဟန်ဆောင်သည်။ “မင်းက ငါတို့အကြောင်းကို တစ်သက်လုံး ဖုံးကွယ်ထားဖို့ စဉ်းစားထားတာလား။ ငါက ဒီလောက်တောင် လူ မမြင်သင့်တဲ့သူလား”

“ကျွန်မ ဒီလို မပြောပါဘူး။ ကျွန်မက… အာ… ဦးလေး ဘယ်လိုထင်နေမှာလဲ…” လုကျောင်းယွဲ့သည် ထပ်စဉ်းစားလေလေ မျက်နှာဖုံးစရာ နေရာမရှိလေ ဖြစ်လာသည်။ သူမသည် အနာဂတ်တွင် ဦးလေးနှင့် ဘယ်လိုရင်ဆိုင်ရမည်ကိုပင် စဉ်းစား၍ မရတော့ပေ။

ဟန်ကျင်းက ပြောသည်။ “သူ ဘယ်လိုထင်ထင် ထင်ပါစေ။ မင်း သိပ်စိတ်ပူစရာမလိုဘူး။ သူက မင်းရဲ့အဖေနဲ့အမေရှေ့မှာ ငါတို့အကြောင်းကို ပြောဖို့ သဘောတူပြီးပြီ”

“တကယ်လား”

ဟန်ကျင်းက ခေါင်းညိတ်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းကို ငုံ့ထားသည်။ သူမသည် ဝမ်းသာနေသော်လည်း ပြော၍မရသော ရှက်ရွံ့မှုတစ်ခုလည်း ရှိသည်။

“ငါတို့ ပြန်လာရင် မင်းကို လာတောင်းရမ်းမယ်”

လုကျောင်းယွဲ့၏မျက်နှာသည် တောင့်တင်းသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း တောင့်တင်းသွားသည်။ “မင်းနဲ့ ဦးလေးက တကယ်ပဲ တောင်ပိုင်းကို သွားတော့မလို့လား”

ဟန်ကျင်းသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး နှစ်သိမ့်သည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့။ အဲဒီရန်ချင်ရှန်းကို ငါတို့ စုံစမ်းပြီးပြီ။ ဘာမှ မသင်္ကာစရာ မရှိဘူး။ ပြီးတော့ ငါတို့နှစ်ယောက်တည်း သွားတာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့လောင်းကစားရုံက ညီအစ်ကိုတွေပါ ပါသွားတယ်။ ဒီလောက် လူအများကြီးနဲ့ ဆိုတော့ လမ်းမှာ ဘာမှ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“ဒါပေမဲ့…”

ဟန်ကျင်းသည် သူမ၏နှုတ်ခမ်းကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ မလိုပါဘူး။ ငါတို့ မနက်ဖြန် မနက် ထွက်မယ်။ ငါ မင်းကို လာတွေ့ဖို့ အချိန်ပေးပြီး အားစိုက်ထုတ်ပြီး လာတာ။ ငါ ပြန်လာရင် မင်းကို လက်ထပ်ပြီး အိမ်ခေါ်လာမယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ “ဒီလောက် အလျင်လိုတာလား”

90 05

ဟန်ကျင်းသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ “ဒီတစ်ခါက ကုန်သည်တွေနဲ့ အတူသွားတာ။ လမ်းခရီးက ကြိုတင်စီစဉ်ပြီးသား။ အချိန်က လူကို မစောင့်ဘူး။ သူတို့က ထွက်မယ်ဆိုရင် ငါတို့ သွားရမယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။

ဟန်ကျင်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ဒီလောက်လူအများကြီးနဲ့ သွားတာကို ဘာလို့ စိတ်ပူနေတာလဲ။ ငါ လမ်းမှာ သတိထားပါ့မယ်။ မင်းရဲ့ဦးလေးလည်း သတိထားပါ့မယ်”

ဤမျှ ပြောပြီးသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ သူမသည် အတင်းအကြပ် ပြုံးကာ သူတို့ ခရီးသွားရာတွင် လမ်းတစ်လျှောက် အဆင်ပြေစေရန်နှင့် အရာရာတိုင်း အောင်မြင်စေရန် ဆုတောင်းပေးလိုက်သည်။

“ဒီစကားပဲလား”

လုကျောင်းယွဲ့သည် တုန်လှုပ်သွားသည်။ “တခြား ဘာပြောစရာ ရှိသေးလို့လဲ”

ဟန်ကျင်းသည် ကစားခြင်း မပြုတော့ဘဲ သူမကို နမ်းလိုက်သည်။

ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းသည် သူမ၏ နူးညံ့ပြီး ပန်းရောင်နှုတ်ခမ်းပေါ်သို့ ဖိကပ်လိုက်သည်။ နွေးထွေးသော အသက်ရှုသံသည် လုကျောင်းယွဲ့၏မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်ပြီး သူမကို အကြိမ်အနည်းငယ် တုန်လှုပ်စေသည်။

“မင်းကို ငါ အချိန်အကြာကြီး မမြင်ရတော့ဘူး။ ငါ မင်းကို လွမ်းလိမ့်မယ်၊ အရမ်းလွမ်းလိမ့်မယ်။ ငါ လမ်းခရီးမှာ လွမ်းဆွတ်မှုတွေ လျော့ပါးအောင် မင်းက နှစ်သိမ့်ပေးမှာလား”

လုကျောင်းယွဲ့သည် စကားလုံးများ ရှုပ်ထွေးသွားပြီး အသံတိုးတိုးလေးဖြင့် ညည်းညူလိုက်သည်။ သူမသည် သဘောတူသည် သို့မဟုတ် သဘောမတူသည်ကို မည်သူမှ မသိနိုင်ပေ။

ဟန်ကျင်းသည် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ သူမကို နမ်းရှိုက်မှုကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစေသည်။

အမျိုးသားနှင့်အမျိုးသမီးနှစ်ဦးသည် တစ်ဦးတည်းရှိနေသောအခါ စောင်အောက်တွင် စကားပြောနေရုံသာ မဟုတ်တော့ပေ။ အထူးသဖြင့် ဟန်ကျင်းသည် ယနေ့ညတွင် မထွက်ခွာတော့မည့်ဟန် ရှိသည်။

လုကျောင်းယွဲ့၏ကိုယ်ခန္ဓာကို သူ အားရပါးရ နမ်းရှိုက်သည်။ လုပ်သင့်သည်၊ မလုပ်သင့်သည် အားလုံးကို လုပ်ခဲ့သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏နောက်ဆုံး နယ်နိမိတ်ကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။ ထို့အပြင် ဟန်ကျင်းသည် ဤအချိန်တွင် သူနှင့်သူမ၏ ပထမဆုံးအကြိမ်ကို ဤနေရာတွင် အဆုံးမသတ်လိုသောကြောင့် သူ ရပ်လိုက်သည်။

သူသည် မျက်နှာတွင် နာကျင်မှု အမူအရာဖြင့် ဘေးသို့ လှိမ့်ချလိုက်သည်။

“ခဏလောက် အိပ်ပါရစေ၊ ငါ အရမ်းနာကျင်နေတယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏မျက်နှာကို စောင်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ သူမသည် အလွန်ရှက်သင့်သော်လည်း ရယ်ချင်နေသည်။

ခံသင့်တယ်။ ဘယ်သူက သူ့ကို အမြတ်ထုတ်ခိုင်းတာလဲ။

++++++