အခန်း (၉၁-၉၂)

အခန်း 91

သူမသည် ဘဝနှစ်ခုတွင် နေထိုင်ခဲ့ပြီး ယခင်ဘဝက အိမ်ထောင်ကျဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် ဟန်ကျင်း ဘာကြောင့် ဒီလိုဖြစ်နေသည်ကို သူမ သိသည်။

တိတ်တိတ်လေး ခဏတာ ရယ်မောပြီးနောက် ထိုနေရာတွင် လှုပ်ရှားမှုမရှိသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ထိုင်လိုက်ပြီး သူ့ကို တွန်းလိုက်သည်။

“အဆင်ပြေရဲ့လား” သူ မျက်နှာမူကာ မှောက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်လာသည်။

ဟန်ကျင်းသည် စကားမပြောဘဲ မလှုပ်ရှားပေ။

သူ့ကို ဤသို့မြင်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် ပို၍ စိတ်ပူလာပြီး သူ့အနီးသို့ ရွေ့သွားသည်။

“ဦးလေးကျင်းဇီ…”

စကားထွက်လာသည်နှင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် ဟန်ကျင်းအောက်တွင် ဖိထားခံရသည်။ သူမသည် သူ့ကို တွန်းလိုက်သော်လည်း မရွေ့ပေ။ သူမသည် သူ့မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သောအခါ မည်သည့်အမူအရာမှ မရှိသော်လည်း မျက်ခုံးများ ရှုံ့မဲ့နေပြီး နှုတ်ခမ်းများသည် တင်းတင်းစေ့ထားသည်။

သူမသည် ရုန်းကန်လိုက်သည်။ ဟန်ကျင်းသည် မျက်လုံးများမဖွင့်ဘဲ ပြောသည်။ “မင်း ဆက်လှုပ်နေရင် ငါ ဘာလုပ်မိမလဲ မသေချာဘူး”

လုကျောင်းယွဲ့၏မျက်နှာသည် နီရဲသွားသည်။ ဤအချိန်တွင် သူမသည် အောက်မှ အရာတစ်ခုသည် မတူညီကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

စောစောပိုင်းက စိတ်ပူနေသောကြောင့် သူမ သတိမထားမိခဲ့ပေ။ ယခုတွင် သူ၏အရာသည် အလွန် ကြီးမားနေသည်။ ဘယ်လိုဖော်ပြရမလဲ။ သူမ၏အိမ်တွင် စိုက်သော ပြောင်းဖူးအတောင့်နှင့် တူနေသည်။

ဤသို့တွေးသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် ကြောက်ရွံ့သွားသည်။

သူမသည် ထိုအလုပ်ကို မကြိုက်ပေ။ သို့သော် လင်မယားကြားတွင် လုပ်ကိုင်ရသည်။ သူမ ယခင်ဘဝက လက်မထပ်မီကပင် သူမ၏အမေက သူမကို သင်ကြားပေးခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ မကြိုက်သည်ကို မကြိုက်ပေ။ အလွန် နာကျင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ခင်ပွန်းသည် တုလျန်က အလွန်ကြိုက်သောကြောင့် သူမသည် သွားများကို တင်းတင်းကိုက်ပြီး သည်းခံခဲ့ရသည်။ ထိုသို့ပင် သူမသည် တုလျန်နှင့် အခန်းအတူနေခြင်းကို ရှောင်ခဲ့သည်။

ဦးလေးကျင်းဇီနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် တုလျန်သည် ပြောင်းဖူးပင်နှင့်သာ တူသည်။ ပြောင်းဖူးပင်ကိုပင် သူမ မခံနိုင်လျှင် ပြောင်းဖူးအတောင့်ကို မပြောနှင့်တော့။

ဤအချိန်တွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် ဟန်ကျင်းနှင့် အိမ်ထောင်ကျပြီးနောက် အခြေအနေများကို စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

ဟန်ကျင်းသည် သူမ၏ထူးဆန်းသော အတွေးများကို မသိဘဲ ပျက်စီးမခံရသော နာကျင်မှုထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသည်။ အခြေအနေ အနည်းငယ် ကောင်းလာသောအခါ သူသည် ခေါင်းထောင်ပြီး သူမ၏မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏မျက်လုံးများသည် တဖျပ်ဖျပ် မျက်တောင်ခတ်နေပြီး ဘာတွေးနေသည်ကို မသိပေ။

“ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ”

လုကျောင်းယွဲ့၏မျက်နှာ နီရဲသွားသည်။ သူမသည် ပြောင်းဖူးအတောင့်နှင့် ပြောင်းဖူးပင် အကြောင်းကို သူ့ကို မပြောပြနိုင်ပေ။

“ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။ ရှင်တို့ ဒီတစ်ခါ ဘယ်လောက်ကြာကြာ သွားမလဲဆိုတာ စဉ်းစားနေတာ”

ဟန်ကျင်းသည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး ပြောသည်။ “သုံးလေးလလောက် ကြာမယ်။ လမ်းခရီးသွားတာတင် နှစ်လနီးပါး ကြာမယ်။ ဒါက လမ်းခရီး အဆင်ပြေရင်ပေါ့”

“ဒီလောက်ကြာမှာလား” လုကျောင်းယွဲ့သည် မိန်ကျွမ်းယီ ထွက်သွားစဉ်က သူမသည် ဒီလောက်ကြာသည်ကို စိတ်မပူခဲ့ကြောင်း လုံးဝမေ့သွားသည်။

“ဘာဖြစ်လဲ။ ငါ့ကို လွမ်းနေမှာ ကြောက်လို့လား” ဟန်ကျင်းသည် မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် မျက်နှာကို အခြားဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး ညည်းတွားလိုက်သည်။ “ကျွန်မ ရှင့်ကို လုံးဝ မလွမ်းဘူး”

“တကယ် မလွမ်းဘူးလား။ တကယ် မလွမ်းဘူးလား”

ဟန်ကျင်းသည် တစ်ခွန်းပြောပြီး လုကျောင်းယွဲ့ကို တစ်ခါနမ်းလိုက်သည်။ သူ၏မုတ်ဆိတ်သည် လျင်မြန်စွာ ပေါက်သောကြောင့် နေ့တိုင်း မရိတ်လျှင် မုတ်ဆိတ်မွှေးများ ထွက်နေသည်။ လုကျောင်းယွဲ့၏မျက်နှာကို ပွတ်လိုက်သောအခါ သူမသည် ယားယံလာပြီး ရှောင်လိုက်သည်။

91 02

“တော်ပါတော့၊ ကျွန်မအဖေနဲ့အမေ ကြားသွားရင် မကောင်းဘူး” သူမသည် ရယ်မောရင်း အသက်ရှုမဝတော့ပေ။

ဟန်ကျင်းသည် ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် သူမ၏မျက်နှာနှင့် သူ့မျက်နှာကို ကပ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ဒီတစ်ခါ ငါ ကြာကြာနေမှာ။ မင်းမှာ ဘာပြဿနာရှိရင် မင်းညီလေးကို လောင်းကစားရုံက ကော်တန့်ကို သွားရှာခိုင်းပါ။ သူ မင်းကို ကူညီနိုင်တဲ့ကိစ္စတိုင်း ကူညီပေးလိမ့်မယ်။ မကူညီနိုင်ရင်လည်း သူ အကူအညီရှာပေးလိမ့်မယ်”

“ကျွန်မက ဘာပြဿနာရှိမှာလဲ။ ကျွန်မ နေ့တိုင်း အိမ်မှာပဲ နေတာ”

“အရေးပေါ် အခြေအနေအတွက်ပဲ။ ပြီးတော့ မင်းရဲ့အဒေါ်က မင်းကို ထပ်ပြီး ပြဿနာရှာရင် ဂရုမစိုက်နဲ့။ ငါ ပြန်လာရင် သူ့ကို ရှင်းပေးမယ်။ တကယ်လို့ စိတ်မရှည်နိုင်ရင် ကော်တန့်ကို သွားရှာ၊ သူ့မှာ မင်းကို ကူညီဖို့ နည်းလမ်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ငါ သူ့ကို မှာထားပြီးပြီ၊ သူ မကူညီဘဲ မနေပါဘူး”

“ပြီးတော့ ငါ့ယောက္ခမက မြို့ရဲ့ရုံးတော်အရာရှိပဲ။ သူ့နာမည်က လီရွှေချန်။ ငါ့အစ်မက ဟန်လော့မေလို့ ခေါ်တယ်။ တခြားဘာပြဿနာရှိရင်လည်း သူတို့ကို သွားရှာပြီး အကူအညီ တောင်းနိုင်တယ်။ ကော်တန့်က သူတို့ဘယ်မှာနေလဲ သိတယ်။ ငါ ငါ့အစ်မကို ငါတို့အကြောင်း ပြောပြပြီးပြီ။ ငါ့အစ်မက မင်းကို လာတောင်းရမ်းဖို့ ပြောခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ငါ စဉ်းစားကြည့်တော့ ငါ့ရဲ့နာမည်က မကောင်းဘူး၊ မင်းလည်း ဒီလိုကိစ္စမျိုး ကြုံနေရတော့ အပြင်မှာ ကောလာဟလတွေ ရှိနေတယ်။ ဒီအချိန်မှာ လာတောင်းရမ်းရင် မင်းအတွက် နစ်နာမှာပဲ။ ဒါကြောင့် ငါ ပြန်လာရင် မင်းကို သွားတောင်းရမ်းပြီး မင်းကို ခမ်းနားစွာ လက်ထပ်မယ်”

ရုတ်တရက် လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘာပြောရမှန်းမသိတော့ဘဲ နှာခေါင်းနာကျင်လာသည်။(ငိုချင်လာလို့ ဖြစ်တဲ့ ခံစားချက်ပါ)

သူသည် အမြဲတမ်း ဤကဲ့သို့ပင် အရာအားလုံးကို အသေးစိတ် စဉ်းစားပေးသည်။ သူမကတော့ မည်သို့ပင် ဖြစ်နေပါစေ၊ သူမသည် ဤကဲ့သို့သောသူကို ရရှိခဲ့သည်။

မျက်ရည်များသည် သူမ၏မျက်လုံးများမှ စီးကျလာသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းကို စောင်ထဲသို့ ထည့်ပြီး ခဏကြာမှ တုန်ယင်နေသောအသံဖြင့် ပြောသည်။ “သိပြီ”

အမှောင်ထဲတွင် လူရိပ်ကိုသာ မြင်ရသောကြောင့် ဟန်ကျင်းသည် လုကျောင်းယွဲ့ ငိုနေသည်ကို မမြင်ရပေ။ သူမ၏အသံ မမှန်ကန်သည်ကို ကြားမှ သူ သတိထားမိသည်။

“ဘာလို့ ငိုတာလဲ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “မငိုပါဘူး။ ကျွန်မ ပျော်နေတာ။ ယခင်ဘဝက ကောင်းမှုတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့လို့ ဒီဘဝမှာ ရှင့်ကို တွေ့ရတာလို့ ထင်နေတယ်”

ဟန်ကျင်းသည် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ဒါဆို ငါက ယခင်ဘဝက ကောင်းမှုတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် မနေနိုင်တော့ဘဲ ဟန်ကျင်း၏လည်ပင်းကို ဖက်ကာ သူမ၏မျက်နှာကို သူ့ရင်ဘတ်တွင် ထည့်လိုက်သည်။

သူသည် ယခင်ဘဝက ကောင်းမှုများ လုပ်ခဲ့သည်။ သူသည် ဦးလေးငယ်ကို ကယ်ခဲ့သော်လည်း သူကိုယ်တိုင် သေဆုံးခဲ့သည်။

“ဦးလေးကျင်းဇီ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီတစ်ခါ ခရီးထွက်တာ အဆင်ပြေပြေနဲ့ ပြန်လာမယ်လို့ ကတိပေးပါ။ ပိုက်ဆံရှာရတာ မရှာရတာ အရေးမကြီးပါဘူး။ ကျွန်မ ရှင့်ကို လက်ထပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်”

“ကောင်းပါပြီ”

နံနက် ၃ နာရီခန့်တွင် ဟန်ကျင်းသည် ထွက်ခွာသည်။

သူသည် ဆက်နေချင်သေးသော်လည်း လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏အဖေနှင့် အစ်ကိုကြီးက အစောကြီး ထတတ်ကြောင်း သိသောကြောင့် ဆက်နေပါက သူတို့နှင့် တွေ့ဆုံမိမည်ကို စိုးရိမ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် နှုတ်ဆက်ကြသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ဟန်ကျင်းအတွက် လုပ်ပေးထားသော နွေဦးရာသီအင်္ကျီကို ပေးလိုက်ပြီးမှ ဟန်ကျင်းသည် ပြတင်းပေါက်မှ ထွက်ခွာသွားသည်။

ဒီအချိန်မှစ၍ လအနည်းငယ်ကြာမှသာ သူတို့ ပြန်တွေ့ရမည်။

ထို့ကြောင့် ဟန်ကျင်းထွက်သွားပြီးနောက် လုကျောင်းယွဲ့သည် စိတ်မငြိမ်နိုင်တော့ပေ။

သို့သော် ဘဝသည် ဆက်သွားရမည်။ ဟန်ကျင်း ထွက်သွားပြီးနောက် လုကျောင်းယွဲ့၏ဘဝသည် ယခင်ကအတိုင်း ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားသည်။ နေ့စဉ် အိမ်အလုပ်များ ကူညီလုပ်ကိုင်ပြီး အားလပ်ချိန်တွင် ပန်းထိုးအလုပ်ကို လုပ်သည်။ ဤသို့ဖြင့် တစ်နေ့တာကို ကုန်ဆုံးစေသည်။

91 03

ဆောင်းရာသီကုန်ဆုံးပြီး နွေဦးရောက်လာသောအခါ အရာအားလုံး ပြန်လည်ရှင်သန် လာသည်။

တာ့ရှီးရွာ၏ နွေဦးရာသီသည် နောက်ကျစွာ ရောက်ရှိလာသည်။ ဖေဖော်ဝါရီလ နှောင်းပိုင်းအထိ ရွာသားများက စိုက်ပျိုးရန်အတွက် မြေပြင်များကို စတင် မထွန်ယက်သေးပေ။

လုမင်ဟိုင်နှင့် လုကွမ်းယီတို့သည် မြေထွန်ယက်ရန် အလုပ်များနေကြပြီ။

ဤအချိန်တွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် မြို့သို့ တစ်ဖန် သွားခဲ့သည်။ သူမ၏အစ်ကိုကြီးနှင့် မောင်လေးတို့က အဖော်လိုက်ခဲ့ကြသည်။ သူမသည် ပန်းထိုးပစ္စည်းများကို ရောင်းရန် မြို့သို့ သွားခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် အချိန်အလျင်စလို မရှိသောကြောင့် သူမသည် အသေးစိတ် ဂရုစိုက်လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ ယခင်ကထက် ပိုမိုကြီးမားရုံသာမက သူမ၏ပန်းထိုးစွမ်းရည် တိုးတက်လာသည်ကိုလည်း သူမ ခံစားရသည်။

ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် ငွေလျံ ၅၀ ဖြင့် ထိုပန်းထိုးပစ္စည်းကို ဝယ်ယူခဲ့ပြီး လုကျောင်းယွဲ့ အနာဂတ်တွင် ထိုးထားသော အရာများကို သူ့ထံသို့ ပို့ပေးရန် ပြောသည်။ စျေးနှုန်းသည် သူမကို စိတ်ကျေနပ်စေလိမ့်မည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဝမ်းမြောက်စွာ သဘောတူခဲ့သည်။

လုကွမ်းယီသည် ဤမျှများပြားသောငွေကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ ယခင်က သူ့အိမ်က ညီမလေးသည် ပန်းထိုးပစ္စည်းတစ်ချပ်ကို ငွေလျံ ၂၀ ဖြင့် ရောင်းခဲ့သည်ဟု ကြားသောအခါ သူ အံ့အားသင့်ခဲ့သည်။ ယခု ကိုယ်တိုင် မြင်လိုက်သောအခါ မယုံနိုင်တော့ပေ။

သို့သော် ဤအလုပ်သည် မည်မျှ ခက်ခဲသည်ကို သူ နားလည်သည်။ ဤပန်းထိုးပစ္စည်းကို သူမ၏ညီမလေးသည် ဆောင်းရာသီတစ်လျှောက်လုံး အားလပ်ချိန်တိုင်း အခန်းထဲတွင် ပုန်း၍ လုပ်ကိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“အမေပြောတာ မှန်တယ်။ နင် ပန်းထိုးတာ နည်းနည်းပဲ လုပ်ပါတော့။ ငါတို့က ဒီငွေကို မလိုအပ်ဘူး။ ဒီပိုက်ဆံတွေကို နင် ကိုယ့်ဘာသာ စုပြီး ခန်းဝင်ပစ္စည်းစုပါ” လုကွမ်းယီက ပြောသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ၏စိတ်ထဲတွင်ရှိသော အတွေးများကို ထုတ်မပြောပေ။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူမသည် မိဘများကို ပန်းထိုးပစ္စည်း ရောင်းရငွေအကြောင်း ပြောပြသည်။ သူတို့သည် သားကြီး၏အတွေး အတိုင်းပင်။ ထိုငွေများကို လုကျောင်းယွဲ့ကို သူမ၏ခန်းဝင်ပစ္စည်းအတွက် စုရန် ပြောသည်။

ထိုအခါမှ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏မောင်လေးနှစ်ဦးကို ကျောင်းပို့လိုကြောင်း ပြောပြသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မိသားစုတစ်စုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

လုကွမ်းယီသည် မိဘများကို ကြည့်လိုက်ပြီး စကားမပြောပေ။

လုကွမ်းယီက ဦးစွာ စကားစသည်။ “ညီမလေးရဲ့အတွေးက ကောင်းတယ်လို့ သားထင်ပါတယ်။ ဒုတိယညီလေးက ငယ်ငယ်ကတည်းက စာသင်ချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အိမ်က ချို့တဲ့နေတော့ ကျောင်းမပို့နိုင်ခဲ့ဘူး။ ပြီးတော့ အငယ်ဆုံးလေးကလည်း အမြဲတမ်း ပြေးလွှား ဆော့ကစားနေလို့ မဖြစ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ညီမလေးရဲ့ပိုက်ဆံကို မသုံးသင့်ဘူး။ သားတို့မှာ အခု ပိုက်ဆံသုံးစရာ မရှိတော့ဘူး။ သားတို့ ကျောင်းစရိတ် ပေးနိုင်ပါတယ်”

******

92 01

အခန်း 92 ငါးပေးတာထက် ငါးရှာနည်းကို သင်ပေးတာက ပိုကောင်းပါတယ်

မိန်ရှီသည် တွေဝေစွာနှင့် ပြောသည်။ “သားကြီး၊ သားက လက်ထပ်ဖို့လည်း စဉ်းစားရဦးမယ်…”

လုကွမ်းယီသည် သူမ၏စကားကို ဖြတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “အမေ၊ ကျွန်တော် အခုလောလောဆယ် လက်ထပ်ဖို့ မစဉ်းစားသေးဘူး။ ဒုတိယညီလေးက အသက်ရနေပြီ၊ ထပ်ပြီး နောက်ကျလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။ ဒုတိယညီလေးရဲ့အသက်က ကြီးနေပြီဆိုပေမဲ့ တကယ်လို့ စိတ်ရှည်လက်ရှည်နဲ့ စာကြိုးစားရင် မိသားစုက အချိန်အနည်းငယ် စာသင် ပေးနိုင်သေးတယ်။ နှစ်အနည်းငယ် စာသင်ပြီးရင် ဘယ်လောက် တိုးတက်လာမလဲဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့။ သားတို့မှာ မြေတွေ အများကြီး မရှိပေမဲ့ အဖေက တို့ဟူးရောင်းနိုင်တယ်၊ ကျွန်တော် အပြင်ထွက်ပြီး အလုပ်တွေ လုပ်နိုင်တယ်၊ ကွေ့အယ်တို့ဆီကလည်း ပိုက်ဆံအချို့ ရနိုင်သေးတယ်။ ဒါကြောင့် နေ့စဉ်သုံးစွဲတာကို နည်းနည်း ထိန်းလိုက်ရင် ခက်ခဲတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး”

မိန်ရှီသည် တွေဝေနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း လုမင်ဟိုင်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ “သားကြီး ပြောတာကို နားထောင်ကြ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဤအရာကို စတင်ပြောဆိုချိန်မှစ၍ လုမင်ဟိုင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် စကားမပြောဘဲ နေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သူ့သားများအပေါ် အမြဲတမ်း အားနာနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ အထူးသဖြင့် ဒုတိယသားဖြစ်သည်။ အိမ်အတွက် မဟုတ်ခဲ့ပါက သူ၏ဉာဏ်ကောင်းပြီး ထက်မြက်သော ဒုတိယသားသည် ယခုအချိန်တွင် စာတော်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် သူ၏ဇနီး မည်သို့ တွေဝေနေသည်ကို သိသည်။ သားငယ်အတွက် ဆိုလျှင် သူမသည် သဘောတူပြီးလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ တွေဝေနေခြင်းမှာ ဒုတိယသားသည် အသက်ကြီးနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်ပြီး စာထပ်သင်ပါက မိသားစု၏ငွေကြေးကို ဖြုန်းတီးရာရောက်သည်ဟု သူမ ထင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဇနီးသည် ဘက်လိုက်သည် မဟုတ်ပါ။ ကျေးလက်နေလူများ ဖြစ်သောကြောင့် စေ့စေ့စပ်စပ် တွေးတောခြင်းကို နေသားကျနေသည်။ အခြားမည်သည့် မိသားစုဖြစ်စေ ၁၄ နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ကို စာသင်ကျောင်းပို့ရန် စိတ်ကူးမည် မဟုတ်ပေ။

စာသင်ကျောင်းပို့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ငွေကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဒုတိယသား၏ မရေရာသော မျက်လုံးများကို မြင်သောအခါ လုမင်ဟိုင်သည် စကားပြောသင့်သည်ဟု ခံစားရသည်။ ငွေဖြုန်းတီးခြင်း ဖြစ်စေကာမူ သား၏အိပ်မက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးသင့်သည်ဟု သူ ထင်သည်။

“ဒါပေမဲ့ သားကြီး၊ ဒီနှစ်တွေမှာ သား နည်းနည်းတော့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့လက်ထပ်ဖို့ ကိစ္စကလည်း…” ဒီနေရာ ရောက်သောအခါ လုမင်ဟိုင်သည် နောင်တရစွာ လုကွမ်းယီကို ကြည့်လိုက်သည်။

လုကွမ်းယီက ပြောသည်။ “အဖေ၊ လက်ထပ်ဖို့ကိစ္စ မပြောပါနဲ့တော့။ ဒီနှစ်နှစ်အတွင်း ကျွန်တော် လက်ထပ်ဖို့ကိစ္စ မပြောချင်သေးဘူး”

ဖေမိသားစု၏ အရိပ်မည်းသည် ရှိနေသေးသည်ကို သိသောကြောင့် လုမင်ဟိုင်သည် ဆက်လက် မပြောတော့ပေ။

မိန်ရှီသည် နားမလည်သူ မဟုတ်ပါ။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ နားလည်သော အရာကို သူမက ဘယ်လိုလုပ် နားမလည်ဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။ သို့သော် အနာဂတ်တွင် ဘဝက ပိုမိုခက်ခဲလာမည် ကိုသာ သူမ သိသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် လက်မခံနိုင်ပေ။ ဤအရာကို သူမက စတင်ခဲ့သော်လည်း မိသားစုက ဆွေးနွေးပြီးနောက် သူမကို လုံးဝ ဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။

ငွေကိစ္စ မဟုတ်ပါလား၊ သူမတွင် ငွေတွေ အများကြီး ရှိနေသေးသည်။

သူမသည် စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ သူမ၏အတွေးများကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည်။ လုမင်ဟိုင်သည် သမီးကို ကျေနပ်စွာ ကြည့်လိုက်သော်လည်း ခိုင်မာစွာ ပြောသည်။ “သမီး၊ အဖေ သမီးရဲ့စိတ်ကို နားလည်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သားကြီး ပြောတာ မှန်တယ်။ ဒီပိုက်ဆံတွေကို အိမ်အတွက် သုံးလို့မရဘူး။ ဒီပိုက်ဆံတွေကို သမီး ခန်းဝင်ပစ္စည်းအတွက် စုထားပါ။ သမီးမောင်လေးနှစ်ယောက်ရဲ့ ကျောင်းစရိတ်ကို အဖေနဲ့ သားကြီး စဉ်းစားကြမယ်”

“ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ကျွန်မရဲ့ပိုက်ဆံကို သုံးလို့မရတာလဲ” လုကျောင်းယွဲ့သည် စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ ပြောသည်။

“သမီးက တစ်နှစ်နှစ်နှစ်အတွင်း လက်ထပ်တော့မယ်။ သမီးက ညီလေးနှစ်ယောက်ကို ကျောင်းပို့ဖို့ လုပ်ပေးရင် သမီးအဖေနဲ့အစ်ကိုက ဘယ်လိုမျက်နှာနဲ့ လူတွေကို ရင်ဆိုင်ရတော့မှာလဲ”

“ဒါပေမဲ့…”

92 02

ဤအချိန်တွင် လုကွမ်းကျိသည် ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး လုကျောင်းယွဲ့ကို ဆွဲလိုက်သည်။ “တော်ပြီ အစ်မ၊ အဖေ၊ အမေနဲ့ အစ်ကိုကြီး ပြောတာကို နားထောင်လိုက်ပါ။ ငါတို့မိသားစုမှာ ဒီလောက်ယောကျ်ားတွေ အများကြီးရှိတာ ဘာလို့ အစ်မရဲ့ပိုက်ဆံကို သုံးရမှာလဲ။ ပြီးတော့ အဖေ၊ အမေ၊ ငါ့မှာလည်း ငွေအချို့ရှိသေးတယ်။ ၁၀ လျံလောက် ရှိတယ်။ ဒါက ငါ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က မြို့မှာ အလုပ်တွေ လုပ်ပြီး ရှာခဲ့တာ။ ငါနဲ့ ညီလေးရဲ့ တစ်နှစ်စာ ကျောင်းစရိတ်လောက်တော့ လောက်မှာပါ။ ငါအကြာကြီး စာသင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သုံးနှစ်ပဲ။ သုံးနှစ်အတွင်း စာမတော်သေးရင် ဦးလေးနဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်း သင်ယူတော့မယ်”

သူသည် အိတ်ထဲမှ ငွေများကို ထုတ်ယူပြီး စားပွဲပေါ်တင်လိုက်သည်။

ဒုတိယအိမ်မှ လင်မယားသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ငွေများကို ကြည့်ပြီး အချိန်အကြာကြီး စကားမပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ သူတို့၏မျက်လုံးများတွင် နောင်တရမှုများ ပို၍ ပေါ်လာသည်။

သူတို့သည် ယခင်က တွေဝေခဲ့သည်ကို စဉ်းစားသည်။ ဒုတိယသားသည် သူ့အသက် ကြီးနေပြီဟု သိသောကြောင့် ကိုယ်တိုင်ငွေရှာပြီး စာသင်ကျောင်းတက်ရန် စဉ်းစားနေသည်ဟု သူတို့ ထင်သည်။ မိဘများအနေဖြင့် သူတို့၏သားကို လျစ်လျူရှုခဲ့ခြင်းအတွက် အလွန်အားနာမိသည်။

သမီးသည်သာ သူ့မောင်လေး၏ စိတ်ထဲတွင် ဘာရှိသည်ကို သိသည်။ မဟုတ်ပါက သူမသည် ဤအရာကို ဘယ်တော့မှ ပြောမည်မဟုတ်ပေ။

“သားလေး…”

“တော်ပါပြီ၊ အဖေ၊ အမေ၊ အစ်ကိုကြီး။ ဒီကိစ္စကို ဒီလိုပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြရအောင်။ ကျွန်တော် အစ်မကြီးကို ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်အတွက် စာအိတ်နှစ်ခု ချုပ်ခိုင်းလိုက်မယ်။ ကျောင်းသွားတက်ဖို့အတွက်ပေါ့” ကွမ်းကျိက ရယ်မောရင်း ပြောသည်။(ကျေးလက်က ကလေးတွေဖြစ်ပေမဲ့ လုကွမ်းယီနဲ့လုကွမ်းကျိတို့က မြို့မှာ အလုပ်လုပ်ဖူးတာကို ထောက်ထားပြီး ရိုသေမှုတချို့အတွက် စကားလုံးသုံးနှုန်းမှုအချို့ကို ယဉ်ကျေးထားပါတယ်)

ပြောပြီးနောက် သူသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို ဆွဲခေါ်သွားသည်။

လုကျောင်းယွဲ့၏အခန်းသို့ ရောက်သောအခါ သူသည် စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး သူမကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ “ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး ပိုက်ဆံကို ထုတ်ပြလိုက်တာ။ အမေကလည်း ပိုက်ဆံကို ဘယ်ကရလဲလို့ မမေးတော့ဘူး၊ အနာဂတ်မှာလည်း မမေးတော့ဘူးထင်တယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် စကားမပြောဘဲ နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ထပ်ပြောသည်။ “အစ်မ၊ ဒီကိစ္စကို ထပ်မစဉ်းစားပါနဲ့တော့။ အဖေနဲ့ အစ်ကိုကြီး ပြောတာ မှန်တယ်။ မိသားစုက အစ်မရဲ့ပိုက်ဆံကို သုံးလို့ မဖြစ်ဘူး။ အစ်မက နောက်ဆုံးတော့ မိန်းကလေးပဲလေ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ပြောသည်။ “ငါတို့က မိသားစု မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ဒီလောက် ခွဲခြားနေရတာလဲ”

“မိသားစုဖြစ်လို့ မသုံးတာ၊ အစ်မ စဉ်းစားဖူးလား။ ငါတို့မိသားစုက ယောကျ်ားတွေအားလုံး လက်ရော ခြေရော အပြည့်အစုံရှိတယ်။ အစ်မရဲ့ကိုယ်ပိုင်ပိုက်ဆံကို သုံးတာ မသင့်တော်ဘူး။ ပြီးတော့ ငါတို့ကို အပျင်းထူပြီး ပိုက်ဆံလိုချင်ရင် အစ်မဆီကပဲ တောင်းနေတဲ့ အကျင့်ဆိုးတွေ ရသွားမှာ မကြောက်ဘူးလား။ ငါ စာမသင်ဖူးပေမဲ့ ကျောင်းဆရာ ပြောတာကို နားထောင်ဖူးတယ်။ ငါးပေးတာထက် ငါးရှာနည်းကို သင်ပေးတာက ပိုကောင်းတယ်။ ငါတို့ ကိုယ်တိုင် ရပ်တည်နိုင်မှ မိသားစုက ပိုကောင်းလာမှာ။ မိသားစု ပိုကောင်းလာမှ အစ်မ လက်ထပ်သွားရင် ခေါင်းမော့နေနိုင်မှာ”

ကောင်းပြီ၊ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏မောင်လေး ပြောတာ မှန်ကန်သည်ကို ဝန်ခံရတော့မည်။ သူမ၏ယခင်အတွေးများကို ပြောင်းလဲသင့်သည်ဟု ထင်သည်။

ငါးပေးတာထက် ငါးရှာနည်းကို သင်ပေးတာက ပိုကောင်းတယ်၊ ဒီစကားက တကယ် ကောင်းလိုက်တာ။

တုမိသားစုကလည်း သူမ၏ငွေကို သုံးနေကျ ဖြစ်သောကြောင့် ယခင်ဘဝက သူမ ထိုကဲ့သို့ အဆုံးသတ်ခဲ့ရသည်။ ဤအကြောင်းပြချက်ကို ဤနေရာတွင် အသုံးမချနိုင်သော်လည်း လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏မောင်များအားလုံး အောင်မြင်စေလိုသည်။

ဤအရာကို ဖော်ပြခြင်းမရှိဘဲ ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ကိစ္စဖြစ်သောကြောင့် ဒုတိယအိမ်မှ လင်မယားသည် တွေဝေခြင်း မရှိတော့ဘဲ နွေဦးတွင် ကျောင်းများ ကျောင်းသား လက်ခံချိန်ကို မှီရန် အလျင်အမြန် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

တာ့ရှီးရွာတွင် စာသင်ကျောင်း မရှိပါ။ အနီးနားရွာတွင် တစ်ခုရှိသည်။ ငယ်စဉ်က လုကွမ်းကျိသည် ထိုစာသင်ကျောင်းသို့ သွားပြီး ဆရာ၏သင်ကြားပေးမှုများကို ခိုးနားထောင်လေ့ ရှိသောကြောင့် ထိုစာသင်ကျောင်းကိုပဲ သူတို့၏ပညာရေး စတင်ရာနေရာအဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

လုမင်ဟိုင်သည် သားနှစ်ယောက်ကို ကိုယ်တိုင် ခေါ်သွားပြီး ဆရာနှင့်တွေ့ဆုံကာ ကျောင်းစရိတ်များကို ပေးချေလိုက်သောအခါ ကိစ္စပြီးမြောက်သွားသည်။

92 03

တစ်ယောက်၏ တစ်နှစ်တာ ကျောင်းစရိတ်သည် ငွေလျံ ၅ လျံခန့် ဖြစ်ပြီး နှစ်ယောက်အတွက် ၁၀ လျံ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယခင်က မိန်ရှီသည် တွေဝေနေခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ကိစ္စပြီးမြောက်သွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ယခုတွင် စဉ်းစားရမည့် အရာမှာ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ဆက်လက် စာသင်ကြားပေးနိုင်မည့် နည်းလမ်းဖြစ်သည်။

လုကွမ်းယီသည် စိုက်ပျိုးပြီးနောက် မြို့သို့သွားပြီး အလုပ်လုပ်ရန် စီစဉ်ထားသည်။ လုမင်ဟိုင်သည် တို့ဟူး ပိုမိုပြုလုပ်ကာ ရောင်းချရန် စဉ်းစားသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏မောင်လေးပြောသော ‘ငါးပေးတာထက် ငါးရှာနည်းကို သင်ပေးတာက ပိုကောင်းတယ်’ ဆိုသော စကားကို ခံစားရသောကြောင့် မိသားစုအတွက် ငွေရှာမည့် နောက်ထပ် နည်းလမ်း တစ်ခုကို စဉ်းစားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ကွေ့အယ်ကြောင့် စိတ်ကူးရရှိသောကြောင့် သူမသည် မိန်ရှီကို ရှာပြီး မြို့တွင် ဆိုင်သေးသေးလေး ဖွင့်မည့် အကြံကို ပြောပြသည်။

မိန်ရှီသည် သမီး၏စကားကို ကြားသောအခါ လက်မခံနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

မိန်ရှီ၏ပုံမှန် စရိုက်နှင့် အပြုအမူသည် မြောက်ပိုင်းအမျိုးသမီးများ၏ စရိုက်ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် ယခင်က လျူရှီ၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံခဲ့ရသောကြောင့် အမျိုးသမီးများသည် လူအများရှေ့တွင် မထွက်သင့်ဟု ထင်သည်။ သားကြီး လက်ထပ်ရန်အတွက် မြို့တွင် အချိန်အနည်းငယ် အလုပ်လုပ်ခဲ့ရခြင်းမှာ သူမအတွက် အလွန်အမင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သမီးဖြစ်သူ မြို့တွင် ဆိုင်ဖွင့်မည်ဟု ပြောသောအခါ သူမက ဘယ်လို လက်ခံနိုင်မည်နည်း။

သို့သော် လုကျောင်းယွဲ့သည် လက်မလျှော့ခဲ့ပေ။ သူမသည် ကွေ့အယ်၏မိသားစုကို ဥပမာအဖြစ် ပြောပြသည်။ ကွေ့အယ်၏လုပ်ငန်းသည် ယခု ပိုမိုကောင်းမွန်လာပြီ ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအိမ်သို့ နေ့စဉ် ပဲနို့ယူသော ပမာဏနှင့် သူတို့ရရှိသော ငွေများအရ သိနိုင်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့၏အတွေးသည် ရိုးရှင်းသည်။ ကွေ့အယ်သည် မြို့တွင် လုပ်ငန်းကောင်းမွန်နေပါက သူမ၏မိသားစုလည်း လုပ်နိုင်ပါသည်။ ကွေ့အယ်နှင့် လုပ်ငန်းပြိုင်ဆိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် မြို့တွင် လုပ်ငန်းလုပ်ကြမည်။

ဆိုင်သေးသေးလေး ဖွင့်ပြီး တစ်လလျှင် ငွေလျံ အနည်းငယ် ရရှိပါက မောင်လေးနှစ်ယောက်ကို ကျောင်းပို့ရန် လုံလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

မိန်ရှီသည် အတွေးထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသည်။ သူမသည် ချက်ချင်း သဘောမတူဘဲ ရက်အနည်းငယ် ကြာအောင် စဉ်းစားခဲ့သည်။ ထို့နောက်မှ လုကျောင်းယွဲ့ကို ဤနည်းလမ်းကို အကောင်အထည် ဖော်ရန် ခက်ခဲကြောင်း ပြောပြသည်။

ပထမဆုံးအနေဖြင့် မြို့သည် အလွန်ဝေးကွာသည်။ သွားရလာရ အချိန်ကြာမြင့်သည်။ မြို့တွင် နေထိုင်ပြီး ဆိုင်ဖွင့်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ အိမ်ရှိအလုပ်များကို သူမ လုံးဝ စိတ်မချနိုင်ပေ။

ဤပြဿနာကို လုကျောင်းယွဲ့သည် ကြိုတင်စဉ်းစားထားသည်။ သူမ၏ငွေကို အသုံးပြု၍ လားတစ်ကောင် ဝယ်ရန် သူမက ဆိုသည်။ ပုံမှန်အချိန်တွင် ပဲကြိတ်ရန်အတွက် အသုံးပြုနိုင်ပြီး အဖေနှင့်အစ်ကိုကြီး၏ဝန်ကို လျှော့ချပေးနိုင်သည်။ မြို့သို့ သွားသောအခါတွင်လည်း အသုံးပြုနိုင်မည်။

လား၏အားသည် နည်းပါးသည်။ ဝန်အများကြီး မသယ်ဆောင်နိုင်ပေ။ သို့သော် သူတို့သည် ကွေ့အယ်တို့ မိသားစုနည်းအတိုင်း မြို့တွင် ပစ္စည်းများထားရန် နေရာတစ်ခု ရှာနိုင်သည်။ လားလှည်းသည် လူများကို သယ်ဆောင်ရန်နှင့် ပစ္စည်းသေးသေးလေးများကို သယ်ဆောင်ရန်သာ လိုအပ်သည်။

ဤသည်မှာ နည်းလမ်းကောင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

မိန်ရှီသည် စဉ်းစားနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း လုကျောင်းယွဲ့သည် လုမင်ဟိုင်နှင့် လုကွမ်းယီကို ရှာဖွေပြီး ပြောပြသည်။ သူမ၏ ခိုင်မာသော တောင်းဆိုမှုကြောင့် သူတို့သည် သူမ၏ပိုက်ဆံကို သုံးပြီး လားတစ်ကောင် ဝယ်ရန် သဘောတူခဲ့ကြသည်။ မြို့တွင် ဆိုင်ဖွင့်မည့်ကိစ္စကိုမူ သူတို့သည် အချိန် မရှိသောကြောင့် မိန်ရှီကိုသာ မှီခိုရသည်။ ထို့ကြောင့် မိန်ရှီသည် ကိုယ်တိုင် စဉ်းစားရမည် ဖြစ်သည်။

မိန်ရှီသည် အချိန်အကြာကြီး မစဉ်းစားတော့ဘဲ သဘောတူလိုက်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် နေ့တိုင်း သူမ၏နားနားတွင် ပြောနေသည်။ “ကျွန်မအမေ လုပ်တာ အရမ်းအရသာရှိတယ်၊ ဘယ်သူမှ ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

နားထောင်ရင်း နားထောင်ရင်း မိန်ရှီ၏စိတ်သည် ယားယံလာသည်။ ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ကွေ့အယ်တို့၏ပေါက်စီကို သူမ စားဖူးသည်။ သူမ၏ကိုယ်ပိုင် ပညာကို မယှဉ်နိုင်ပါ။ သူမက မိန်းကလေးတစ်ယောက်က မိခင်နှင့် ညီမနှစ်ယောက်ကို ကျွေးမွေးပြုစုနိုင်သည်ဆိုရင်၊ သူမကရော သားနှစ်ယောက်ကို ကျောင်းပို့ဖို့ ငွေမရှာနိုင်ဘူးလား။

ဒီလိုတွေးလိုက်သောအခါ သူမတွင် စိတ်အားထက်သန်မှုများ ရလာသည်။ ထို့အပြင် နောက်နေ့တွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် လုမင်ဟိုင်ကို လားတစ်ကောင် ဝယ်ခိုင်းလိုက်သည်။ လားဝယ်ဖို့အတွက် ငွေကုန်သွားသည်ကို စိတ်မကောင်း ဖြစ်သောကြောင့် အလေအလွင့် မဖြစ်စေရန် မိန်ရှီသည် နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

92 04

လုကွမ်းကျိသည် ကူညီနိုင်သည်။ သူသည် မြို့နှင့်ရင်းနှီးသည်။ လူများစွာကိုလည်း သိသည်။ ထို့ကြောင့် မည်သည့်နေရာတွင် ဆိုင်ဖွင့်ရမည်ကို သူ သိသည်။ လူမိုက်ဟု ခေါ်ခံရခြင်းမှာ လမ်းပေါ်တွင် ရင်းနှီးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ရင်းနှီးသူများ၏အကူအညီဖြင့် လုကွမ်းကျိသည် ဆိုင်ဖွင့်ရန် သင့်တော်သောနေရာနှင့် ပစ္စည်းများ ထားရှိရန် နေရာတစ်ခုကို အလျင်အမြန် ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သည်။

အရာရာတိုင်း အသင့်ဖြစ်နေပြီ။ မိန်ရှီ၏အင်အားသာ လိုတော့သည်။

သားသမီးများ၏ တွန်းအားပေးမှုကြောင့် မိန်ရှီသည် လက်မောင်းများကို တွန်းလှန်ပြီး စတင်လုပ်ကိုင်ရတော့သည်။

မြို့တွင် ဆိုင်စဖွင့်သည့် ပထမဆုံးနေ့တွင် မိန်ရှီသည် ခင်ပွန်းနှင့် သားများကို အတူမထားခဲ့ပေ။ သူမသည် သမီးဖြစ်သူကိုသာ အကူအညီပေးရန် ထားခဲ့သည်။ လုမင်ဟိုင်နှင့် လုကွမ်းယီတို့သည် ပစ္စည်းများကို ကူညီချပေးပြီး ဆိုင်ကို နေရာချပေးသည်။ ထို့နောက် မိန်ရှီသည် သူတို့ကို ပြန်ခိုင်းပြီး နေ့လယ်တွင် လာကြိုရန် ပြောသည်။

ပေါက်စီများကို အိမ်တွင် ကြိုတင်လုပ်ထားသည်။ ပေါင်းအိုးထဲတွင် ထည့်ပြီး နွေးရုံသာ လိုသည်။ ပဲနို့များကိုလည်း ကြိုတင်ရောထားပြီး မီးဖိုပေါ်တွင် တည်ပြီး ဆူပွက်အောင် လုပ်ရုံသာ လိုသည်။ မိန်ရှီသည် ပြောင်းဖူးပေါင်မုန့်များဟု ခေါ်သော နောက်ထပ် အစားအစာ တစ်ခုကို ထပ်လုပ်သည်။ ပြောင်းဖူးပေါင်မုန့်များသည် အဝါရောင်၊ လုံးဝိုင်းပြီး အလယ်တွင် အပေါက်လေးတစ်ခုပါရှိကာ ကြည့်ကောင်းသည်။ ၎င်းတို့ကို ပေါင်းအိုးထဲတွင် ထည့်ပြီး နွေးရုံဖြင့် စားနိုင်ပါသည်။

ပဲနို့များ ဆူပွက်လာသောအခါ မိန်ရှီသည် မီးဖိုကို ပိတ်လိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သမီးကို တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “သမီး၊ ဘာလို့ ငါတို့ဆိုင်ကို ဘယ်သူမှ မလာတာလဲ”

ဤလမ်းသည် ဈေး၏အဓိကလမ်း ဖြစ်သည်။ အစားအသောက်ဆိုင်လေးများ အနည်းငယ် ရှိသည်။ ဤအချိန်တွင် အခြားဆိုင်များတွင် ဝယ်သူများ ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း လုကျောင်းယွဲ့တို့၏ဆိုင်တွင် လူတစ်ဦးမှ မရပ်သေးပေ။

လုကျောင်းယွဲ့သည် စိတ်ရှည်သည်းခံရန် လက်ဟန်ပြလိုက်ပြီး ထရပ်လိုက်သည်။ သူမသည် ခေါင်းပေါ်မှ အဝတ်ကို ပြန်စည်းပြီး ခါးစည်းကို ပြန်ပြင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်သည်။ “ပေါက်စီ၊ အရသာရှိတဲ့ ပေါက်စီတွေ ရှိတယ်နော်၊ ပြောင်းဖူးပေါင်မုန့်၊ မွှေးပြီး အရသာရှိတယ်။ အရသာရှိတဲ့ ပဲနို့လည်း ရှိတယ်၊ အသားအရည်ကို လှပစေပြီး ကျန်းမာရေးအတွက်လည်း ကောင်းတယ်”

မိန်ရှီသည် သမီးကို ဘေးသို့ ဆွဲလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ဘာလို့ ဒီလို အော်နေတာလဲ။ တခြားသူတွေ ဘယ်သူမှ မအော်ပါဘူး”

လုကျောင်းယွဲ့သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့် ပြောပြသည်။ “အမေ၊ သူတို့မအော်တာက သူတို့က ဒီမှာကြာပြီ၊ လူတိုင်းက သူတို့ဘာရောင်းလဲ သိနေလို့ပါ။ ငါတို့က အသစ်လာတာ၊ ဘယ်သူမှ ငါတို့ဘာရောင်းလဲ မသိသေးဘူး။ နည်းနည်း အော်မှ လူတွေက သိမှာ”

တကယ်တော့ ဤနည်းလမ်းကို လုကျောင်းယွဲ့သည် ကွေ့အယ်ထံမှ သင်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကွေ့အယ်သည် သူမ၏လုပ်ငန်းကို ဘယ်လို စတင်ခဲ့သည်ကို ပြောပြဖူးသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် ယခင်က ရှက်တတ်သောသူ တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ လမ်းပေါ်တွင် အော်ရောင်းရခြင်းသည် သူမအတွက် လုံလောက်စွာ ခက်ခဲနေသည်။ သို့သော် သူမ၏အမေသည် သူမထက် ပို၍ စိတ်ပူနေသည်ကို သူမ သိသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လုပ်ရတော့သည်။

သို့သော် ပထမဆုံးအကြိမ် အော်လိုက်သောအခါ သူမ စိတ်ထဲတွင် စိတ်မကောင်း မဖြစ်တော့ပေ။ ဘာလို့ ရှက်ရမှာလဲ။ သူတို့သည် ခိုးတာလည်း မဟုတ်၊ လုတာလည်း မဟုတ်၊ ရိုးရိုးသားသား ငွေရှာနေတာပဲ။ ဂုဏ်ယူသင့်သည်။

ဤသို့ဖြင့် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် ဆိုင်ရှေ့သို့ သွားပြီး ထပ်အော်သည်။ ခဏချင်းအတွင်း လမ်းတစ်ဝက်နီးပါးသည် မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ ချိုသာသော၊ စာကလေးငှက်၏ အော်သံနှင့် တူသော အသံကို ကြားနိုင်သည်။ ဤအသံကြောင့်သာ ပထမဆုံး ဝယ်သူများသည် ဆိုင်သို့ ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

“ဘာတွေ ရောင်းတာလဲ”

“ပေါက်စီနဲ့ ပြောင်းဖူးပေါင်မုန့် ရှိပါတယ်။ ပေါက်စီမှာ တို့ဟူးနဲ့ဝက်သား၊ မှိုနဲ့ဟင်းသီးဟင်းရွက်၊ ဟင်းရွက်ခြောက်နဲ့ ဝက်သားဟင်းတို့ ရှိပါတယ်” လုကျောင်းယွဲ့သည် ပေါင်းအိုးကို ဖွင့်ရင်း ပြောသည်။ “ဒီနေ့ ပထမဆုံးနေ့ဆိုတော့ ပေါက်စီနှစ်လုံး ဝယ်ရင် ပဲနို့တစ်ခွက် အလကားပေးပါတယ်ရှင်။ ဝယ်ယူလိုပါသလား”

ပေါက်စီလာဝယ်သောသူသည် အသက် ၄၀ ကျော် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “မင်းက စကားပြော အရမ်းကောင်းတာပဲ။ ဟင်းရွက်ခြောက်နဲ့ ဝက်သားဟင်းပေါက်စီဆိုတာ ဘာလဲ။ ရှင်းပြပါဦး”

သူသည် အပြာရောင်ပိုးဖျင်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် ပုလဲခါးပတ်ကို ပတ်ထားကာ လက်ချောင်းတွင် ကျောက်စိမ်းလက်စွပ်ကို ဝတ်ထားသည်။ သူသည် ယဉ်ကျေးပုံရသော်လည်း စာသင်ကြားထားသူ မဟုတ်ပုံရပေ။

92 05

လုကျောင်းယွဲ့သည် မည်သို့ရှင်းပြရမည်ကို မသိပေ။

“စားကြည့်မှ သိမှာပါ။ ဒီဟင်းရွက်ခြောက်နဲ့ ဝက်သားဟင်းပေါက်စီက ကျွန်မအမေရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ဟင်းလျာပါ။ စားပြီးရင် ထပ်လာဝယ်ချင်လာမှာပါ” သူမက ထိုသို့သာ ပြောနိုင်တော့သည်။ တကယ်တော့ လုကျောင်းယွဲ့၏စိတ်ထဲတွင် မရေရာမှုများ ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူမသည် စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ထားသည်။

ထိုအမျိုးသားသည် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “မင်းက ပထမဆုံးအကြိမ် ဆိုင်ဖွင့်တာပဲ။ ကောင်းတာပေါ့။ မင်းပြောတဲ့ ဟင်းရွက်ခြောက်နဲ့ဝက်သားဟင်းပေါက်စီနှစ်လုံးနဲ့ ပဲနို့တစ်ခွက် ပေးပါ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ပေါက်စီများထည့်ရန် စက္ကူများကို ယူပြီးနောက် သူမ၏အမေသည် ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ပေါက်စီများကို ညင်သာစွာ တွန်းလိုက်သည်။ မိန်ရှီသည် သတိရသွားပြီး အဝတ်ဖြင့် ဖုံးထားသော သစ်သားပန်းကန်လုံးကို အလျင်အမြန်ယူကာ အိုးထဲမှ ပဲနို့တစ်ပန်းကန်ကို ခပ်ပြီး ပေးလိုက်သည်။

ထိုအသက် ၄၀ ကျော် အမျိုးသားသည် ပိုက်ဆံပေးပြီး ပန်းကန်ကို ယူ၍ ထွက်ခွာတော့မည်။ မိန်ရှီသည် သူ့ကို တားရန် စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူက ပြောသည်။ “ကျွန်တော်က ဟိုဘက်က ရှေးဟောင်းပစ္စည်းဆိုင်ပိုင်ရှင်ပါ။ ခဏနေ ကျွန်တော့်အလုပ်သမားကို ပန်းကန် ပြန်ပို့ခိုင်းလိုက်မယ်”

“ဟုတ်ကဲ့” လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်သည်။

ဟင်းရွက်ခြောက်နှင့် ဝက်သားဟင်း ပေါက်စီသည် တစ်ခုကို ငွေနှစ်ပြားကျသည်။ အခြားပေါက်စီများထက် တစ်ပြား ပိုစျေးကြီးသည်။ ငွေလေးပြားသည် မိန်ရှီ၏လက်ထဲတွင် ရှိနေသည်။ သူမသည် ခဏတာ ကြည့်နေပြီးနောက် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပေါက်စီထည့်ပေးနေသော လုကျောင်းယွဲ့ကို တွန်းဖယ်ကာ သူမ ကိုယ်တိုင် ပေါက်စီများကို ထည့်ပေးတော့သည်။

တစ်လုံး၊ နှစ်လုံး၊ သုံးလုံး၊ လေးလုံး၊ လူအများစုသည် ပေါက်စီနှစ်လုံးဝယ်ပြီး ပဲနို့တစ်ခွက် အလကား သောက်ကြသည်။ မကြာမီတွင် ဆိုင်တွင် လူများပိုမိုများလာပြီး မိန်ရှီနှင့် သမီးသည် ပို၍ အလုပ်များလာသည်။

“ဆိုင်ရှင်၊ မင်းတို့ရဲ့ပဲနို့က အရမ်းကောင်းတယ်ဗျာ။ ကျွန်တော် ကျေးလက်မှာ တစ်ခါပဲ သောက်ဖူးတယ်။ မြို့မှာလည်း တို့ဟူးလုပ်တတ်တဲ့သူ သိပ်မရှိတော့ ပဲနို့က ရှားတယ်”

မိန်ရှီသည် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ဒါက ကျွန်မတို့ရဲ့ ပညာပါ။ ကျွန်မတို့ခင်ပွန်းသည်က တို့ဟူးရောင်းပါတယ်”

“ဒါကြောင့်ပဲ ပဲနံ့ မရှိတာကိုး… ကောင်းတယ်။ နောက်တစ်ခါ ထပ်လာမယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် စကားထပ်ထည့်လိုက်သည်။ “နောက်ဆိုရင် ဧည့်သည်တွေ အများကြီးလာရင် ပထမသုံးရက်တော့ ပေါက်စီဝယ်ရင် ပဲနို့အလကားပေးမယ်။ နောက်ပိုင်းတော့ တစ်ခွက်ကို တစ်ပြားယူမယ်”

“ဒါဆို မနက်ဖြန်လည်း ထပ်လာမယ်”

မြို့မှလူများသည် ကျေးလက်မှလူများထက် ပိုမိုချမ်းသာသည်။ အထူးသဖြင့် အစားအသောက်ဝယ်ရ လွယ်ကူသောကြောင့် မိသားစုများစွာသည် နံနက်စာ ချက်ပြုတ်ခြင်း မပြုလုပ်ကြတော့ပေ။ ဤသည်မှာ လူစည်ကားရာနေရာဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ဆိုင်များမှ လူများစွာသည် နံနက်စာ ထွက်ဝယ်ကြသည်။

မကြာမီတွင် ဒုတိယအိမ်မှ ပေါက်စီများ အကုန်ရောင်းကုန်သွားသည်။

ကွေ့အယ်၏ အတွေ့အကြုံကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် မိန်ရှီကို ပေါက်စီ ၁၀၀ လုပ်စေခဲ့သည်။ ငွေတစ်ပြားတန် ပေါက်စီများနှင့် ငွေနှစ်ပြားတန် ဟင်းရွက်ခြောက်နှင့် ဝက်သားဟင်းပေါက်စီများ အကုန်ရောင်းကုန်သွားသည်။ အချို့လူများသည် စားပြီးနောက် အရသာရှိသည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် ထပ်ဝယ်ရန် လာခဲ့သည်။ သို့သော် ဟင်းရွက်ခြောက်နှင့် ဝက်သားဟင်းပေါက်စီ နည်းနည်းသာ လုပ်ထားသောကြောင့် ထိုလူသည် နောင်တ ရသွားသည်။ သူက အိမ်အတွက် ထပ်ဝယ်သွားချင်သော်လည်း မရသောကြောင့် မိန်ရှီကို မနက်ဖြန် ပိုလုပ်လာရန် ပြောသည်။

ပေါက်စီများအပြင် ပဲနို့များလည်း အကုန်ရောင်းကုန်သည်။ ပဲနို့၏အရသာ ကောင်းသောကြောင့် အချို့လူများသည် ပဲနို့အတွက်သာ ပေါက်စီ ပိုမိုဝယ်ကြသည်။

မိန်ရှီသည် ပေါင်းအိုးနှင့် အိုးဗလာများကို ကြည့်ပြီး အချိန်အကြာကြီး အံ့အားသင့်နေခဲ့သည်။

အချိန်ကြာမြင့်ပြီးနောက် သူမသည် ခါးမှလေးလံသော ပိုက်ဆံအိတ်ကို စမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ သမီးကို ပြောလိုက်သည်။ “ငါက ကွေ့အယ်တို့မိသားစု လုပ်ငန်းကောင်းတယ်လို့ ပြောတာကို အမှန်တကယ်မဟုတ်ဘူး ထင်ခဲ့တာ။ အခုမှ နားလည်သွားပြီ။ ငါတို့ပစ္စည်းတွေ တကယ်ရောင်းကုန်သွားပြီ”

လုကျောင်းယွဲ့သည်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။

ပျော်ရွှင်စွာ ပြောဆိုပြီးနောက် သူတို့သည် ပြဿနာတစ်ခုကို သတိပြုမိသည်။ ပစ္စည်းများ အလွန်လျင်မြန်စွာ ရောင်းကုန်သွားပြီး လုမင်ဟိုင်နှင့် သားများ လာကြိုမည့်အချိန်မှာ အချိန်အကြာကြီး လိုနေသေးသည်။

92 06

သားအမိနှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ပြီး ဆိုင်နောက်တွင် ထိုင်နေရတော့သည်။

လမ်းမပေါ်တွင် ဘာမှမလုပ်ဘဲ ရပ်နေရခြင်းကို မိန်ရှီသည် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သောကြောင့် သမီးကို ပြောသည်။ “ငါတို့ ပစ္စည်းတွေကို သိမ်းပြီး သွားထားလိုက်ရအောင်။ ပြီးမှ အဖေနဲ့အစ်ကိုကြီးကို ပြန်လာပြီး စောင့်ကြတာပေါ့”

“ကောင်းပြီ”

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဆိုင်ကို စုလိုက်သည်။ ပစ္စည်းများကို မီးဖိုပါသော သစ်သားလှည်းပေါ်တွင် တင်ပြီး ပစ္စည်းများထားရှိရာနေရာသို့ တွန်းသွားသည်။

ဤသစ်သားလှည်းကို သူတို့က လက်သမားကို အထူးလုပ်ခိုင်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ မြို့တွင် အစားအသောက်ဆိုင်လေးများတွင် ဤကဲ့သို့ လှည်းများ ရှိသည်။ လှည်းသည် အလယ်တွင် လွတ်နေပြီး မီးဖိုနှစ်ခုနှင့် အိုးနှစ်လုံးကို တင်နိုင်သည်။ ဘီးများပါရှိသောကြောင့် တွန်းသွားရ လွယ်ကူသည်။

သားအမိသည် ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ဈေးတွင် ခဏတာ လှည့်ပတ်ကြသည်။ ယနေ့တွင် ငွေရခဲ့သောကြောင့် မိန်ရှီသည် အသားနှစ်ပိဿာနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်အချို့ကို ဝယ်ယူခဲ့ပြီးမှ ဆိုင်ဖွင့်ရာနေရာသို့ ပြန်လာကြသည်။

မကြာမီတွင် လုမင်ဟိုင်နှင့် သားနှစ်ယောက် ရောက်လာသည်။ ဆိုင်မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့သည် တစ်ခုခုဖြစ်သည်ဟု ထင်ပြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။ မေးမြန်းကြည့်သောအခါ ပစ္စည်းများ အကုန်ရောင်းကုန်သွားကြောင်း သိရသည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ မိန်ရှီသည် ပိုက်ဆံအိတ်ထဲမှ ငွေများကို ထုတ်ပြီး ရေတွက်သည်။ ၁၅၀ ပြားနီးပါး ရှိသည်။ အရင်းအနှီးကို ဖယ်လိုက်လျှင် ၇၀ ပြားရသည်။ ပဲနို့ကို အလကား ပေးထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အလကားမပေးခဲ့ပါက ပို၍ ရမည်ဖြစ်သည်။

မိန်ရှီသည် အလွန်ပျော်ရွှင်သည်။ ကျောင်းမှပြန်လာသော ဝူလန်ကို ဖက်ပြီး ပြောသည်။ “အမေက မင်းနဲ့ မင်းအစ်ကိုကို ကျောင်းပို့ဖို့ ငွေရှာနိုင်ပြီ”

မိန်ရှီသည် ဤရက်များအတွင်း ဖိအားအများကြီး ခံစားခဲ့ရသည်ကို မည်သူမှ မသိနိုင်ပေ။ အမျိုးသမီးများသည် အမျိုးသားများနှင့်မတူဘဲ ပို၍ စဉ်းစားတတ်သည်။ စေ့စေ့စပ်စပ်လည်း ပိုမိုနေထိုင်ကြသည်။ ယခုတွင် အိမ်တွင် နောက်ထပ်ဝင်ငွေရသည့် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိသောကြောင့် မိန်ရှီသည် သားနှစ်ယောက်ကို ကျောင်းပို့ရန် ငွေမလောက်မည်ကို စိုးရိမ်စရာတော့ မလိုတော့ပေ။

ပထမဆုံး ဆိုင်စဖွင့်စဉ်က ကွေ့အယ်လိုပင် မိန်ရှီသည် ယခု စိတ်အားထက်သန်မှုများ ပြည့်နေသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည်လည်း နောက်ဆုံးတွင် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

သူမသည် စိတ်ထဲတွင် ဂုဏ်ယူနေသည်။ အလေးအနက်ထား စဉ်းစားပြီး လုပ်ဆောင်ပါက မိသားစု၏ဘဝသည် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမိုကောင်းမွန်လာလိမ့်မည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် မိန်ရှီကို နောက်ထပ်ရက်အနည်းငယ် ကူညီပေးပြီးနောက် မိန်ရှီသည် သူမကို ဆက်မလာခိုင်းတော့ပေ။

ယခုအချိန်သည် နွေဦးစိုက်ပျိုးချိန် ဖြစ်သောကြောင့် လုမင်ဟိုင်နှင့် သားနှစ်ယောက်တို့သည် အလုပ်များနေကြသည်။ နေ့တိုင်း မိန်ရှီကို လာကြိုရ၊ လာပို့ရသည်။ အိမ်တွင် အိမ်အလုပ်များနှင့် ချက်ပြုတ်ရန် လူတစ်ယောက်တော့ ရှိရမည်။ မဟုတ်ပါက လုမင်ဟိုင်နှင့် သားနှစ်ယောက်၊ စာသင်ကျောင်းမှ ပြန်လာသော လုကွမ်းကျိနှင့် ဝူလန်တို့သည် ထမင်းစားရမည် မဟုတ်ပေ။ မိန်ရှီ မြို့မှ ပြန်လာသည်ကို နေ့တိုင်းစောင့်ပြီးမှ ထမင်းစချက်ခြင်းမှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ မိန်ရှီသည် မြို့တွင် တစ်မနက်လုံး အလုပ်များ ထားသောကြောင့် ပင်ပန်းနေသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အိမ်တွင် နေရတော့သည်။

သူမသည် အိမ်အလုပ်များ လုပ်ပြီးနောက် မုန့်ဖုတ်ရန်၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဆေးရန်နှင့် ပေါက်စီအတွက် အစာများ လှီးရန် ကူညီပေးသည်။

ဤနေ့တွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် အိမ်တွင် တစ်ယောက်တည်းရှိနေသည်။ ရုတ်တရက် ခြံတံခါးခေါက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“အိမ်မှာ လူရှိလား”

ဆောင်းရာသီမဟုတ်သောအချိန်တွင် ကျေးလက်မှလူများသည် ခြံတံခါးကို ပုံမှန်အားဖြင့် ပိတ်ထားခြင်း မရှိကြပါ။ ကိုယ်တိုင်ဝင်ထွက်ရန် လွယ်ကူစေရန်နှင့် ကျေးလက်မှလူများအားလုံး ဆင်းရဲပြီး အဖိုးတန်ပစ္စည်းများ မရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ခြံတံခါးကို ပိတ်ထားသည်ဖြစ်စေ မပိတ်ထားသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပေ။

သို့သော် ယခင်က တုလျန်သည် လုကျောင်းယွဲ့ကို နှောင့်ယှက်ခဲ့ဖူးသောကြောင့်နှင့် နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်နေ့က ကိစ္စများကြောင့် လုမင်ဟိုင်သည် လုကျောင်းယွဲ့ အိမ်တွင် တစ်ယောက်တည်းရှိပါက ခြံတံခါးကို ပိတ်ထားရန် အမြဲပြောလေ့ရှိသည်။ ပြန်လာသောအခါ အော်ခေါ်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

92 07

အသံသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏အသံ ဖြစ်သော်လည်း သူမ မရင်းနှီးပေ။

“ဘယ်သူလဲ” သူမသည် တံခါးဖွင့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ အပြင်တွင် ခပ်ချောချော အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရပ်နေသည်။

သူမသည် အပြာရောင်ပိုးဖျင်အင်္ကျီပါးနှင့် ကျောက်ပြာရောင်စကတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ဆံပင်ကို စုထားပြီး ခေါင်းတွင် နီရဲသော ဘုံလုံပန်းတစ်ပွင့်ကို ပန်ထားသည်။ သူမ၏မျက်နှာတွင် မျက်နှာပေါင်ဒါခြယ်ထားပြီး အဖြူရောင်ဖြစ်နေကာ နှုတ်ခမ်းများတွင် အနီရောင်နှုတ်ခမ်းနီကို ဆိုးထားသည်။

“ရှင်က…”

“မင်းမိဘတွေ အိမ်မှာမရှိဘူးလား” အမျိုးသမီးသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို အပေါ်အောက် ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ရှင်က လုမိသားစုရဲ့ ဒုတိယအိမ်က သမီးကြီး မဟုတ်လား”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင် အဆင်မပြေပေ။ ထိုအမျိုးသမီး၏ အကြည့်သည် အလွန်အမင်း ရိုင်းစိုင်းသည်။

“ကျွန်မမိဘတွေ အိမ်မှာမရှိဘူး။ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ”

“အိုး၊ အိမ်မှာမရှိရင်တော့ ပြီးပြီလေ” ထိုအမျိုးသမီးသည် လှည့်ထွက်သွားတော့မည်။ ထွက်ခွာတော့ခါနီးတွင် လှည့်ကြည့်ကာ လုကျောင်းယွဲ့ကို ကြည့်ပြီး မေးသည်။ “မင်းအမေ ဘယ်အချိန်လောက်မှ အိမ်မှာ ရှိမှာလဲ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ပြန်ဖြေသည်။ “နေ့လယ်ပိုင်းမှာပါ”

ထိုအမျိုးသမီးသည် ထပ်မပြောတော့ဘဲ ခါးကိုလှုပ်ကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် သူမ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူမသည် နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။

“သမီး၊ ဘာတွေတွေးနေတာလဲ”

ချောင်ရှီ ဖြစ်သည်။

“သူက ကျွန်မအမေကို လာရှာတာ၊ ဘာကိစ္စလဲတော့ မပြောဘူး”

ချောင်ရှီသည် ထိုအမျိုးသမီး၏နောက်ကျောကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ “သူလား၊ သူက လျူမေဖောပါ။ မင်းရဲ့အစ်ကိုကြီး ဒါမှမဟုတ် မင်းအတွက် စေ့စပ်ဖို့ လာတာ ဖြစ်မှာပေါ့”

လုကျောင်းယွဲ့၏မျက်မှောင်များ ပိုမိုကြုတ်သွားသည်။

“ဒီလျူမေဖောက စကားပြောရ လွယ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ နာမည်လည်း မကောင်းဘူး။ သူက မင်းတို့မိသားစုအတွက် စေ့စပ်ဖို့လာရင် မင်းရဲ့အမေကို သတိထားခိုင်းပါ။ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က သူ စေ့စပ်ပေးတဲ့မိသားစုတစ်ခုမှာ အရမ်းကို ချီးကျူးပြီး ပြောခဲ့တယ်။ တကယ်တမ်းကျတော့ သတို့သမီး အိမ်ထောင်ကျပြီးမှ သိရတာက သားက နည်းနည်း ရူးနေတယ်တဲ့။ အများကြီးတော့ မဟုတ်ဘူး၊ နည်းနည်းလေး ဉာဏ်နည်းတာ။ ဒါပေမဲ့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ရှိတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ဒီလိုလူမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ် လက်ထပ်ချင်မှာလဲ။ နောင်တရလည်း နောက်ကျသွားပြီ။ မင်္ဂလာပွဲလည်း လုပ်ပြီး အခန်းထဲလည်း ဝင်ပြီးပြီပဲ”

“သိပါပြီ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ တတိယအဒေါ်” လုကျောင်းယွဲ့သည် ကျေးဇူးတင်စကားပြောပြီး ချောင်ရှီကို အိမ်ထဲဝင်ရန် ဖိတ်ခေါ်သည်။

ချောင်ရှီသည် ရယ်မောပြီး လက်ခါလိုက်သည်။ “ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး။ ဒီသတင်းကို သိတဲ့သူတိုင်း သူ့အကြောင်း သိတာပဲ။ မင်းအဖေနဲ့အမေ မရှိတော့ ငါ မဝင်တော့ဘူး။ ငါလာတာက ဝူလန် ကျောင်းတက်တဲ့ကိစ္စကို မေးဖို့ပဲ။ ပြောရရင် အချိန်က မြန်လိုက်တာ။ ငါတို့ရဲ့ လျို့လန်ကလည်း လာမဲ့နှစ်ဆိုရင် ၆ နှစ်ပြည့်ပြီ။ ငါ သူ့ကို ကျောင်းပို့ဖို့ အမြဲစဉ်းစားနေတာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းအမေက ငါ့ထက် ပိုမြန်နေတယ်”

ဤရက်များအတွင်း တတိယအိမ်မှ လင်မယားသည် စိုက်ပျိုးရေးအလုပ်များဖြင့် အလုပ်များနေသောကြောင့် ချောင်ရှီသည် မိန်ရှီကို မတွေ့ရသေးပေ။

“ကျွန်မအမေ နေ့လယ်ပိုင်းမှ အိမ်မှာရှိပါတယ်”

“ရတယ်၊ ငါတို့အိမ်က နီးနီးလေးပဲ။ ငါ သတိရရင် လာခဲ့မယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ချောင်ရှီကို အနည်းငယ် လိုက်ပို့ပြီးမှ ခြံတံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

ညနေတွင် ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစု ထမင်းစားပြီးနောက် ချောင်ရှီ ရောက်လာသည်။

ပထမဆုံးအနေဖြင့် စာသင်ကျောင်းနှင့် ကျောင်းစရိတ်အကြောင်း မေးမြန်းသည်။ ထို့နောက်မှ ချောင်ရှီသည် မိန်ရှီကို ပျော်ရွှင်စွာ ပြောပြသည်။

တုမုဆိုးမသည် အရှေ့အိမ်သို့ ထပ်ရောက်လာသည်တဲ့။

******