အခန်း (၉၃-၉၄)

အခန်း 93 ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျသော တုလျန်။

ထိုအချိန်မျိုးတွင် တုမုဆိုးမ လုအိမ်သို့ လာခြင်းသည် ကိစ္စကောင်း မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

သူမသည် အိမ်တွင် လယ်လုပ်ပေးမည့်သူ မရှိကြောင်း လာ၍ ငိုသည်။ တုလျန်၏လက်မှာ ဒဏ်ရာရထားပြီး ယခု ကောင်းနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အားအများကြီး မသုံးနိုင်သေးပါ။ အထူးသဖြင့် တုလျန်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက တုမုဆိုးမ၏ တားမြစ်မှုကြောင့် လယ်အလုပ်ကို မလုပ်ဖူးပေ။ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် လယ်အလုပ် မလုပ်ဖူးသောသူကို အားကိုး၍ မရသည်မှာ သဘာဝပင်။

တုမိသားစုမှ ကျန်သုံးဦးမှာ လုကွေ့လီသည် ဖျားနာသူဖြစ်သည်။ တုမုဆိုးမနှင့် တုကျွမ်းအာတို့မှာ အသက်ကြီးသူနှင့် ငယ်သူများ ဖြစ်ပြီး အမျိုးသမီးများဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မလုပ်နိုင်ပေ။ အဓိကအားဖြင့် လုကွေ့လီကို ဆိုလိုသည်။ တုမုဆိုးမသည် ချွေ့ရှီ၏လက်ကို ကိုင်ပြီး လုကွေ့လီ မည်မျှ နုနယ်သည်၊ သူမသည် လုကွေ့လီကို အိမ်တွင် မည်သို့ ပြုစုစောင့်ရှောက်သည် စသည်ဖြင့် အများကြီး ပြောဆိုခဲ့သည်။

ချွေ့ရှီသည် ရိုးသားသူဖြစ်ပြီး တုမုဆိုးမ မည်မျှ ပြဿနာရှာတတ်သည်ကို မေ့နေသည်။ သူမ၏စကားများကြောင့် လိပ်ပြာမလုံ ဖြစ်လာသည်။ ထို့အပြင် တုမုဆိုးမသည် မျက်နှာပြောင်တိုက်သူဖြစ်ပြီး တခြားမိသားစုမှ သမက်၏မိသားစုက မည်သို့ရှိသည် စသည်ဖြင့် ပြောဆိုခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် ချွေ့ရှီသည် ပါးစပ်တုန်ယင်ကာ တုမိသားစုအတွက် နွေဦးတွင် စိုက်ပျိုးရေးအလုပ် ကူညီပေးရန် သဘောတူလိုက်သည်။

အဖိုးအိုလုနှင့် ပထမအိမ်မှ လူအနည်းငယ် လယ်မှ ပြန်လာသောအခါ ကိစ္စပြီးမြောက်သွားပြီ ဖြစ်ရာ နောင်တရရန် နေရာမရှိတော့ပေ။ သူတို့သည် လည်ပင်းကျုံ့ကာ ဤနစ်နာမှုကို မျိုချရတော့သည်။

ထို့ကြောင့် ပထမအိမ်မှ မိသားစုသည် သူတို့၏လယ်အလုပ်အပြင် လုကွေ့လီ၏ လယ်သုံးဧကကိုပါ ကူညီလုပ်ဆောင်ပေးရသည်။ အဖိုးအိုလု၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ယခင်ကလို မဟုတ်တော့ဘဲ လက်ရောခြေရော အနည်းငယ် လေးလံလာပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အဓိကလုပ်အား မဟုတ်တော့ပါ။ ဆိုလိုသည်မှာ ဤတာဝန်သည် ပထမအိမ်မှ မိသားစုအပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။

လုမင်ချွမ်းသည် မိဘကို ရိုသေသူဖြစ်သည်။ ပထမအိမ်မှ မိသားစုရှေ့တွင် ဟူရှီမှလွဲ၍ သူသည် အကြွင်းမဲ့ အခွင့်အာဏာရှိသည်။ ယခု ဟူရှီသည် ခေါင်းငုံ့ပြီး နေရသောကြောင့် လုမင်ချွမ်း ပြောသည့်အတိုင်း ဖြစ်သည်။ သူက လုပ်ရမယ် ပြောသောအခါ သားနှစ်ယောက်လည်း နောက်က လိုက်လုပ်ရသည်။ ထိုကြောင့် လုကွမ်းရန်သည် ထိုအကြောင်းကို အသေးစိတ် ပြောရန် မလိုအပ်သော်ငြား အများကြီး ညည်းညူသည်။

ဟူရှီသည်လည်း ယခင်ကလို ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေးမျိုး မရတော့ပါ။ ယခင်က ဟူရှီသည် လယ်ထဲသို့ သွားရန် မလိုပေ။ ယခုမူ အိမ်အလုပ်များ ပိုများလာသောကြောင့် လယ်ထဲသို့ လိုက်သွားရသည်။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူမသည် ပိန်ကျသွားသည်။

အရေးကြီးသည်မှာ သူမသည် အရာအားလုံး လုပ်ပေးသော်လည်း အကောင်းမမြင်ကြပေ။ အိမ်မှ လူတိုင်းသည် သူမကို အပြစ်တင်ကြသည်။ တုမုဆိုးမကဲ့သို့ အစ်မတစ်ယောက် ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေတာလဲ၊ လုကွေ့လီကို တုမိသားစုနှင့် ဘယ်လိုလုပ် ပေးစားရတာလဲ ဟု အပြစ်တင်ကြသည်။

“သူမ နစ်နာသင့်တယ် ထင်တာပဲ။ အရာအားလုံးကို တွက်ချက်ပြီးမှ နောက်ဆုံးတော့ ကိုယ်တိုင် နစ်နာရတာကို”

မိန်ရှီသည် ဟူရှီကို ယခု အလွန်မုန်းတီးနေသည်။ သူမက ပြောသည်။ “မှန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ တုမုဆိုးမကလည်း တကယ်ကို မျက်နှာပြောင်တိုက်တာပဲ။ ဒီလိုမျိုး တောင်းဆိုတာကို လုပ်နိုင်တယ်။ အမေကလည်း တကယ်ပဲ၊ ဘာလို့ လက်ခံလိုက်ရတာလဲ”

“သူမက လက်မခံလို့ ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ။ သူ့ရဲ့တန်ဖိုးထားရတဲ့ သမီးလေးက သူတို့လက်ထဲမှာ ရှိနေသေးတာပဲ။ ဒုတိယနေ့မှာ ညီမလေး မိသားစုပြန်လာတော့ ဘာမှ မယူလာဘူး။ တုလျန်လည်း လိုက်မလာဘူး။ ဒီလိုဖြစ်နေတာတောင် ညီမလေးက တုမိသားစုဘက်ကနေ စကားပြောသေးတယ်။ အဖေ အရမ်းစိတ်ဆိုးတာကို မြင်ဖူးလား” ချောင်ရှီသည် ယခင်အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်ပြောပြီး မျက်လုံးမှေးပြီး ရယ်မောသည်။

ဤအရာကို မိန်ရှီလည်း သိသည်။ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ရက်များတွင် သူတို့ ပထမအိမ်သို့ မသွားခဲ့သော်လည်း သတင်းပေးသူ ချောင်ရှီကြောင့် ပထမအိမ်မှ အကြောင်းအရာများကို သူမ သိသည်။

93 02

သမီးနှင့်အတူတူ အသက်ရှိသော သူမ၏ ညီမလေးကို စဉ်းစားပြီး မိန်ရှီသည် ရင်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ယခင်က သူမသမီး၏ လက်ထပ်ကိစ္စကို လုကွေ့လီက လုယူခဲ့သောကြောင့် စိတ်မကျေနပ်မှုများ ရှိခဲ့သော်လည်း သူမတို့သည် အမျိုးသမီးများ ဖြစ်သောကြောင့် စိတ်ထားနူးညံ့ကြသည်။ သူမ ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မိန်ရှီသည် အလွန်ဝမ်းနည်းသည်။

“သူ တကယ်ကို ခက်ခဲနေရှာမှာ”

ချောင်ရှီသည် လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ဟုတ်တယ်၊ မိဘအိမ်တုန်းကတော့ တန်ဖိုးရှိလှချည်ရဲ့။ အခု တခြားအိမ်ရောက်တော့ မြက်ပင်တစ်ပင် ဖြစ်သွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူမက ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေတာကို မြင်တော့ ငါတို့လည်း သူမကို ဝမ်းနည်းပေးဖို့ မလိုတော့ဘူး ထင်တာပဲ။ လူတွေက ချစ်ခင်လွန်းလို့ အလိုလိုက်လို့ မရဘူး။ ဒီတစ်ခါ ပြန်လာတော့ သူ့လက်တွေက ကြမ်းလာတာကို ငါတွေ့တယ်။ တုမိသားစုမှာ သူလည်း အလုပ်လုပ်ရမှာပေါ့။ အမေကလည်း သူ့ကိုကြည့်ပြီး မျက်ရည်တွေ သုတ်နေတယ်။ ငါတော့ ပါးစပ်က မပြောပေမဲ့ စိတ်ထဲကနေ တွေးနေတယ်။ အရင်တုန်းက သူ့ရဲ့ကျန်းမာရေး ဘယ်လောက်ဆိုးတယ်၊ နေမကောင်းဖြစ်တယ်လို့ ပြောနေတာပဲ။ အခုတော့ အလုပ်တွေ လုပ်နေတာတောင် ဘာမှ မဖြစ်ဘူး။ အိမ်တုန်းကလို တစ်ရက်ခြား နှစ်ရက်ခြား နေမကောင်းဖြစ်တာ မဟုတ်တော့ဘူး”

မိန်ရှီသည် ဘာပြောရမည်ကို မသိဘဲ ပြုံးရယ်လိုက်သည်။

ချောင်ရှီသည် ထရပ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “တော်ပြီ အစ်မ၊ ငါ သွားတော့မယ်။ မင်းတို့နားနေတာကိုလည်း အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ဘူး။ မနက်ဖြန် ဝူလန်နဲ့ ကျိအာ (လုကွမ်းကျိ)တို့ ကျောင်းသွားတဲ့အခါ ငါ လိုက်ကြည့်လိုက်မယ်။ အဆင်ပြေရင် လျို့လန်ကိုလည်း ပို့လိုက်မယ်။ ဝူလန်နဲ့လည်း အဖော်ရတာပေါ့”

“ကောင်းပြီ၊ မနက်ဖြန် လာခဲ့”

ချောင်ရှီ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဝူလန်သည် နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ကျွန်တော် လျို့လန်နဲ့ အဖော်မလုပ်ချင်ဘူး”

ဝူလန်သည် လျို့လန်နှင့် ကစားရသည်ကို မကြိုက်သောကြောင့် ဤသို့သော အမူအရာ ဖြစ်ခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။

“သူက အမြဲတမ်း ရိုင်းပြီး ဗိုလ်ကျတယ်။ သူ့နဲ့ ကစားရင် သူက အမြဲတမ်း ကျွန်တော့်ကို ဒုက္ခပေးတယ်။ ပြီးတော့ သူက ထမင်းကို ကိုယ်တိုင်တောင် မစားတတ်သေးဘူး။ အမြဲတမ်း ဘောင်းဘီထဲ ပေါက်တယ်။ သူ့နဲ့ ကစားရင် တခြားသူတွေက ကျွန်တော့်ကို လှောင်ကြမှာ”

မိန်ရှီသည် ဆုံးမသည်။ “ဒီစကားကို မင်းရဲ့တတိယအဒေါ်ရှေ့မှာ မပြောနဲ့။ သူ့နဲ့ မကစားချင်ရင် ဝေးဝေးနေလိုက်ပေါ့။ မင်းတို့က ညီအစ်ကိုဝမ်းကွဲတွေပဲ။ အပြင်မှာ ဒီလို မလုပ်ရဘူး”

ခေတ္တနားပြီးနောက် သူမသည် လုမင်ဟိုင်ကို သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “တတိယညီမက တကယ်ကို ဉာဏ်ကောင်းတာ။ ကလေးတွေကို ဆုံးမတဲ့နေရာမှာတော့…”

ကျန်စကားများကို သူမ မပြောတော့ပေ။ သို့သော် အခန်းထဲမှ လူအနည်းငယ်သည် အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ကြသည်။

ချောင်ရှီသည် ကလေးများကို ကောင်းမွန်စွာ ဆုံးမတတ်သူ မဟုတ်ပေ။ လုကျောက်ရှင်းကိုလည်း ကောင်းမွန်စွာ မဆုံးမနိုင်ခဲ့၊ လျို့လန်ကိုလည်း မဆုံးမနိုင်ခဲ့ပေ။ ဒုတိယသမီးဖြစ်သူ ကျောက်အာကမူ တိတ်ဆိတ်ပြီး ရှက်တတ်သူဖြစ်သောကြောင့် သူမ၏စရိုက်ကို ယခုလောလောဆယ် မသိရသေးပေ။

လုမင်ဟိုင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး စဉ်းစားလိုက်သည်။ “မင်း အချိန်ရရင် တတိယညီမကို သွားပြောပြ ပေးလိုက်ပါဦး။ တတိယညီနဲ့သူ့မှာ လျို့လန်ဆိုတာ သားတစ်ယောက်ပဲ ရှိတာ။ လမ်းမှားကို မရောက်သွားစေနဲ့။ အသက်နည်းနည်းပိုကြီးလာရင် တကယ်ကို ဆုံးမရ ခက်သွားလိမ့်မယ်”

မိန်ရှီသည် ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထိုနေ့ နေ့လယ်တွင် လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေတ္တအိပ်နေစဉ် သူမ၏အမေ ဆဲဆိုနေသော အသံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

သူမသည် အလျင်အမြန် အဝတ်အစားများ ဝတ်ပြီး ထွက်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို မိန်ရှီသည် တံမြက်စည်းဖြင့် ရိုက်ပြီး နှင်ထုတ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

“ရှင် လစ်လိုက်တော့ တုမိသားစုက တိရစ္ဆာန်တွေဆီကို ပြန်သွားပြီး မျက်စိမှောက် နေတာလားလို့ ပြောလိုက်။ ကျွန်မ သမီးကို သူ့အိမ်မှာ နောက်မယားအဖြစ် ဘယ်တော့မှ ပေးစားမှာ မဟုတ်ဘူး”

ထိုအမျိုးသမီးသည် လျူမေဖော ဖြစ်သည်။ သူမသည် တံမြက်စည်းကို ရှောင်နေပြီး မျက်လုံးလှန်ကာ ပြန်ပြောသည်။ “အဲ့လို မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ရှင်က တန်ဖိုးထား နေသေးတာလား။ မြို့မှာ လူဆိုးတွေ ခိုးသွားတာကို ဘယ်သူမသိဘဲ နေမှာလဲ။ အခုတော့ အပျိုစင် ဟုတ်မဟုတ်လည်း မသိတော့ဘူး။ တုမိသားစုက နောက်မယားအဖြစ် လက်ခံချင်တာကလည်း သူမအတွက် ဂုဏ်ရှိတာပဲ”

93 03

မိန်ရှီသည် စိတ်ဆိုးလွန်း၍ နှုတ်ခမ်းများပင် တုန်ယင်လာသည်။ သူမသည် အသံကျယ်ကျယ်နှင့် အော်သည်။ “ရှင် ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ ဘယ်သူက ကျွန်မသမီးကို လူဆိုးတွေ ခိုးသွားတယ်လို့ ပြောတာလဲ။ ရှင်က ယုတ်မာပြီး လျှောက်ပြောနေတာပဲ။ ကျွန်မ ရှင်ကို ရိုက်သတ်ပစ်မယ်”

ဤသို့ ပြောဆိုရင်း သူမသည် တံမြက်စည်းဖြင့် လျူမေဖော၏ခေါင်းကို ရိုက်သည်။

တံခါးဝတွင် အချိန်အတော်ကြာ ရပ်နားနေသော လုကျောင်းယွဲ့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ဘေးသို့ ပြေးကာ အညစ်အကြေးရေခွက်တစ်ခွက်ကို ယူလာသည်။ သူမသည် လျူမေဖောကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ “ရှင် သွားမှာလား၊ မသွားဘူးလား။ မသွားရင် ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိတယ်”

ဤအညစ်အကြေးရေသည် အိုးနှင့် ပန်းကန်ဆေးရေ၊ ထမင်းဟင်းများ ပေါင်းထားသောကြောင့် အနံ့အလွန် ဆိုးသည်။ လျူမေဖောသည် ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူမသည် ခြံတံခါးအပြင်သို့ ပြေးသွားပြီး ဆဲဆိုသည်။ “ဘယ်သူက ဒီမှာနေချင်နေလို့လဲ။ မင်းတို့လို ဖိနပ်ပေါက်တဲ့ မိန်းကလေးက ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မိသားစုကို လက်ထပ်ရမှာ မဟုတ်ဘူး”

နောက်ဆုံးစကားလုံးသည် မိန်ရှီကို ဆိုလိုကြောင်း ထင်ရှားသည်။

မိန်ရှီသည် အသက်ရှုမဝဖြစ်ပြီး ခြံတံခါးကို ပိတ်ကာ လက်ထဲမှ တံမြက်စည်းကို ပစ်ချလိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။

“ယုတ်မာတဲ့ တုမိသားစု၊ ယုတ်မာတဲ့ တုမုဆိုးမ…” မိန်ရှီသည် ငိုရင်း ဆဲဆိုသည်။

လျူမေဖော ပြောခဲ့သော စကားများကို ပြန်စဉ်းစားပြီး သူမသည် စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ ငိုသည်။ သူမသည် သမီး၏ လက်ထပ်ကိစ္စကို စိတ်ပူနေသည်။ လျူမေဖော ပြောသော စကားသည် သူမကို ဒေါသထွက်စေရန် ရည်ရွယ်မှန်း သိသော်လည်း သူမသည် အလွန်အမင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသည်။

“အမေ၊ စိတ်မကောင်း မဖြစ်ပါနဲ့။ သမီးက အိမ်ထောင်ကျမှာပါ” လုကျောင်းယွဲ့သည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး သူမကို ထူကာ နှစ်သိမ့်သည်။

မိန်ရှီသည် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး ဒူးကိုက်ကာ ပြောသည်။ “ဒီတုမုဆိုးမက စေ့စပ်သူကို ရှာပြီး ငါတို့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်အောင် လုပ်တယ်။ စေ့စပ်သူရဲ့ပါးစပ်က အမြဲတမ်း ပြင်းထန်တယ်။ ဒီလျူမေဖော ဒီလို အရှက်ရပြီး ပြန်သွားတာ၊ အပြင်မှာ မင်းကို ဘယ်လိုပြောဆိုမယ် မသိဘူး”

ထို့ကြောင့် မိန်ရှီသည် လျူမေဖောကို သည်းခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သည်းမခံနိုင်တော့မှသာ စိတ်ဆိုးပြီး ရိုက်နှက်ခဲ့သည်။ ထိုလျူမေဖော၏ပါးစပ်သည် တကယ်ကို ဆိုးသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် မည်မျှ တန်ဖိုးနည်းကြောင်း၊ သူမကို လက်ထပ်မည့်သူ ရှိလျှင်ပင် ကောင်းသည် စသည်ဖြင့် ပြောဆိုခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်သာ မိန်ရှီသည် စိတ်ဆိုးပြီး သူမကို အိမ်မှ ရိုက်ထုတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက မိန်ရှီသည် သမီး၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထည့်တွက်ပြီး ဒီလို မလုပ်ပေ။

“အမေ၊ သမီး ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ ကွေ့အယ် ပြောသလိုပဲ၊ ကျွန်မရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ဂရုစိုက်တဲ့သူက ကျွန်မကို တကယ်မချစ်ဘူး။ ကျွန်မကို တကယ်ချစ်တဲ့သူက ကျွန်မရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး” မိန်ရှီသည် နားမထောင်သည်ကို မြင်သောအခါ လုကျောင်းယွဲ့က ထပ်ပြောသည်။

“နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာက ဒီလို ဖြစ်နေပြီ။ သူ ထပ်ဖြည့်စွက်တာကို ဂရုမစိုက်တော့ပါဘူး။ ပြီးတော့ လျူမေဖောရဲ့ နာမည်လည်း သိပ်မကောင်းပါဘူး။ သူမ ပြောတာကိုလည်း လူတွေ ယုံမှာ မဟုတ်ပါဘူး”

သူမသည် ဤသို့ပြောဆိုရင်း မိန်ရှီကို အခန်းထဲသို့ ထူပြီး ခေါ်သွားသည်။

တကယ်တော့ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် သံသယတစ်ခုရှိနေသည်။ တုမိသားစုသည် ဤသို့ လုပ်ပါက တုလျန်၏ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေမည်ကို သိသည်။ တုလျန်သည် စာမေးပွဲဖြေမည့်သူ ဖြစ်သောကြောင့် ဂုဏ်သိက္ခာကို အရေးကြီးသည်။ ထို့အပြင် သူမ၏ဒေါ်လေးက သေဆုံးခြင်း မရှိသေးပါ။ အဒေါ်တူမ မိသားစုတစ်ခုတည်းက ခင်ပွန်းတစ်ဦးတည်းကို ယူသည်ဆိုတာ ပြက်လုံးတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ သူမ၏သံသယသာ ဖြစ်သည်။ သူမ၏အမေကိုလည်း ပြောပြ၍ မဖြစ်သောကြောင့် စိတ်ထဲတွင်သာ တွေးနေသည်။

မိန်ရှီသည် ဘာပြောရမည်ကို မသိတော့ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူမသည် သမီးကို အနီးနားရွာတွင် လက်ထပ်ပေးရန် စဉ်းစား မနေတော့ပေ။ ဒုတိယသား ပြောသလိုပဲ မြို့တွင် တစ်ယောက်ကို ရှာရမည်။

လျူမေဖောသည် ခါးလှုပ်ရှားကာ စိတ်တိုတိုနှင့် ရွာပြင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။

ရွာအပြင်ဘက် လျှို့ဝှက်သောနေရာသို့ ရောက်သောအခါ သူမသည် ရပ်လိုက်သည်။

မကြာမီတွင် လူတစ်ယောက် ဝေးဝေးမှ လျှောက်လာသည်။

93 04

လျူမေဖောသည် ထိုလူကို မြင်သောအခါ ညည်းညူသည်။ “အဲ့ဒီသားအမိက အရမ်းကို ပြင်းထန်တယ်။ အသက်ကြီးတဲ့သူက ပြင်းထန်သလို အငယ်ကလည်း တော်တယ်။ ရှင် အဲ့လိုပြောရင် ဘာမှမဖြစ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်လား။ ကျွန်မ မျက်နှာနဲ့ လက်ကို ကြည့်ပါဦး!”

သူမသည် မျက်နှာနှင့် လက်ရှိ အနီရောင်အမှတ်အသားများကို ထိုးပြသည်။ “မရဘူး။ ရှင် ကျွန်မကို ပိုက်ဆံပိုပေးရမယ်။ မဟုတ်ရင် ဒီကိစ္စကို ကျွန်မ ဖော်ထုတ်ပစ်မယ်”

ထိုသူသည် ရယ်မောရန် ကြိုးစားရင်း ပြောသည်။ “မင်းကို ကျွန်တော် ပေးထားတဲ့ငွေက မနည်းဘူး။ ဘာလို့ ထပ်လိုချင်တာလဲ”

လျူမေဖောသည် တံတွေးထွေးလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ရှင် ပေးမှာလား၊ မပေးဘူးလား”

ထိုသူ၏မျက်နှာသည် နီရဲလာသည်။ သူသည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး အိတ်ထဲမှ ငွေစအသေးလေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူသည်။

လျူမေဖောသည် ယူလိုက်ပြီး ပါးစပ်ဖြင့် ကိုက်ကြည့်ကာမှ အိတ်ထဲ ထည့်သည်။

“ရှင် ကတိအတိုင်း ဒီကိစ္စကို လျှို့ဝှက်ထားရမယ်”

လျူမေဖောသည် မာနကြီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ကျွန်မ အလုပ်ကို စိတ်ချပါ။ အပြင်မှာ တွေ့ရင် တစ်ခါမှ မသိဖူးသလို နေကြရအောင်”

ချောင်ရှီသည် အခန်းအပြင်သို့ ထွက်လာပြီး ဟူရှီ အပြင်မှ ဝင်လာသည်ကို မြင်သည်။

သူမသည် အံ့အားသင့်သလို ဟန်ဆောင်ပြီး ပြောသည်။ “အစ်မ၊ ဘယ်သွားတာလဲ။ အစ်ကိုကြီးက အပြင်မထွက်ခိုင်းဘူး မဟုတ်လား”

ဟူရှီသည် မျက်လုံးလှန်ပြီး သူမကို ကြည့်သည်။ စကားမပြောဘဲ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

လုမင်ဟိုင်နှင့် သားများ ပြန်လာသောအခါ မိန်ရှီသည် နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ဖြစ်ခဲ့သည်များကို ပြောပြသည်။ ဒုတိယအိမ်မှ အမျိုးသားများသည် အလွန်စိတ်ဆိုးကြသည်။

အထူးသဖြင့် လုကွမ်းကျိသည် ချက်ချင်း ထရပ်ပြီး တုအိမ်သို့ သွားမည်ဟု ဆိုသည်။ သို့သော် လုကွမ်းယီက တားလိုက်သည်။

“ဒီကိစ္စက ပိုပြီး ကြီးလာရင် နစ်နာမှာက မိန်းကလေးပဲ။ တုမုဆိုးမကလည်း မျက်နှာပြောင်တိုက်တာပဲ။ ငါတို့ သွားတောင်းဆိုရင် နစ်နာမှာက အစ်မကြီးပဲ”

“ဒါဆို ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်ရတော့မှာလား” လုကွမ်းကျိသည် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ ပြောသည်။

ဟုတ်ကဲ့၊ ဒီလိုပဲ ထားရတော့မှာပါ။ “ဘာလို့ ဒီလို မျက်နှာပြောင်တိုက်ရတာလဲ” လို့ တုအိမ်ကို သွားပြီး မေးရမှာလား။ ဒီလောကမှာ အမျိုးသမီးတွေအတွက် မမျှတဘူး။ အထူးသဖြင့် လုကျောင်းယွဲ့အကြောင်း အတင်းအဖျင်းများ အပြင်တွင် ငြိမ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဒီလို ပြန်ဖြစ်လာရင် သူမကိုပဲ ထိခိုက်စေလိမ့်မည်။

လုမင်ဟိုင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး အသံခပ်အုပ်အုပ်နှင့် ပြောသည်။ “တော်ပြီ၊ ကျိအာ (လုကွမ်းကျိ)၊ မင်းရဲ့အစ်ကိုကြီး ပြောတာကို နားထောင်လိုက်”

“ဒါပေမဲ့…”

လုကွမ်းကျိသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို ပြန်ကြည့်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဤကိစ္စကြောင့် ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစုသည် စိတ်မကောင်းဖြစ်ကြသည်။ ညစာစားပြီးနောက် အားလုံး အနားယူကြသည်။

လုကျောင်းယွဲ့၏အခန်းထဲတွင် လုကွမ်းကျိသည် ဒေါသထွက်နေသည်။ “အစ်မ၊ အစ်မက ဒီနစ်နာမှုကိုပဲ မျိုချတော့မှာလား”

လုကျောင်းယွဲ့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ “အဖေနဲ့ အစ်ကိုကြီးက ဒီလို ပြောနေတာ၊ နားထောင် လိုက်တာပေါ့။ သူတို့က ငါ့အတွက်ပဲ စဉ်းစားတာ။ ပြီးတော့…”

သူမ ခေတ္တနားလိုက်သည်။ “ဒီကိစ္စကို တုမိသားစု လုပ်တယ်လို့ မထင်ဘူး။ တုလျန်က စာမေးပွဲဖြေမဲ့သူ။ သူ့ရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ဂရုစိုက်မှာပါ”

“သူ့မှာ ဂုဏ်သိက္ခာ ရှိသေးလား။ ဂုဏ်သိက္ခာရှိရင် အဒေါ်ငယ်ကို လက်ထပ်မှာ မဟုတ်ဘူး” လုကွမ်းကျိသည် လှောင်ပြောင်သည်။

93 05

“ဒီကိစ္စနှစ်ခု မတူဘူး။ အဒေါ်ငယ်ကို လက်ထပ်ရင် ဆင်းရဲတယ်လို့ပဲ ပြောကြမှာ။ ဒါကို နားလည်ပေးနိုင်တယ်။ ပြီးတော့ လက်ထပ်တာက မိဘတွေနဲ့ စေ့စပ်သူရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ။ ဒီကိစ္စကို တုမုဆိုးမဆီ လွှဲချနိုင်တယ်။ တုမိသားစုက ဘယ်လို အရှက်မရှိတဲ့ကိစ္စ လုပ်လုပ် တုမုဆိုးမကပဲ ရှေ့ဆုံးက လုပ်တာကို အစ်မ သတိမထားမိဘူးလား။ အပြင်မှာ တုလျန်ကို ကဲ့ရဲ့တာက အမေတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ပြောတာ။ သူကိုယ်တိုင်မှာ ဘာမှ မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စက မတူဘူး။ ညီအစ်မနှစ်ယောက် ခင်ပွန်းတစ်ယောက်တည်းကို ယူတာက ဘယ်နေရာမှာပဲ ပြောပြော အကျည်းတန်တဲ့ကိစ္စ ဖြစ်လာမှာပဲ။ ဒီကိစ္စက တုမိသားစု လုပ်တာ မဟုတ်ဘဲ…”

“သူတို့မိသားစုနဲ့ ရန်ငြိုးရှိတဲ့သူလား။ ပြီးတော့ ငါတို့မိသားစုနဲ့လည်း ရန်ငြိုးရှိတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီလို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်အောင် လုပ်တာပေါ့။ ငါတို့ နစ်နာမှုကို မျိုချလိုက်ရင် ငါတို့ နစ်နာမှာ။ မမျိုချဘဲ တုအိမ်ကို သွားရင် နှစ်မိသားစုလုံး အရှက်ရမှာပဲ။ ကျောက်တုံးတစ်လုံးနဲ့ ငှက်နှစ်ကောင်ကို ပစ်လိုက်တာနဲ့တူတယ်” လုကွမ်းကျိသည် လုကျောင်းယွဲ့၏စကားကို ဆက်ပြောသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူ့မောင်လေးကို ချီးကျူးစွာ ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။

“ဒါဆို ဘယ်သူလဲ”

မိသားစုနှစ်စုလုံးနှင့် ရန်ငြိုးရှိပြီး အကြောင်းအရာကို သိသူက ဘယ်သူလဲ။

နှစ်ဦးသား တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် နာမည်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

“ဟူ… ဟူရှီလား” လုကွမ်းကျိသည် အဒေါ်ကြီးဟု ပုံမှန်ခေါ်လေ့ရှိသော်လည်း သူ့ပါးစပ်မှ ထွက်လာသောအခါ လွဲချော်သွားသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။

လုကွမ်းကျိသည် အိပ်ယာစားပွဲကို လက်ဖြင့် ရိုက်လိုက်သည်။ “မှန်တယ်။ သူမပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒီကိစ္စက တုမိသားစု လုပ်တာ မဟုတ်ရင် သူမပဲ ဖြစ်ရမယ်”

သူသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို မော့ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ “အစ်မ၊ ဒီကိစ္စကို စိတ်မပူနဲ့။ ငါ့ကို လွှဲပေးလိုက်”

“နင် ဘာလုပ်ဖို့ စဉ်းစားတာလဲ” ယခင်က ဖြစ်ခဲ့သော ကိစ္စနှစ်ခုကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် မေးလိုက်သည်။

“အစ်မ စိတ်ပူမနေနဲ့။ စိတ်မချပါနဲ့။ ငါ ကလေး မဟုတ်တော့ဘူး”

လုကျောင်းယွဲ့သည် မနှစ်သက်ကြောင်း ပြသည်။ “မင်းက အခု ကျောင်းတက်နေတာ။ ကျောင်းစာကိုပဲ အာရုံစိုက်ပါ။ ဒီလို ကိစ္စတွေနဲ့ စိတ်ရှုပ်မခံနဲ့”

“အစ်မ၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ဘယ်အရာက ပိုအရေးကြီးတယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ သူမကို စောင့်ကြည့်ဖို့ လူတစ်ယောက်ကိုပဲ ရှာမှာပါ။ သူမကို လက်စားချေဖို့ အခွင့်အရေးရှာဖို့ပဲ။ ဒီလူက တကယ်ကို ယုတ်မာတယ်။ ငါတို့မိသားစုကို နေ့တိုင်း ဒုက္ခပေးနေတယ်။ သူမကို ဒုက္ခမပေးရင် နောက်ထပ် ဒုက္ခပေးလာလိမ့်မယ်”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံ သူမသည် လူတွေ ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲဟု တွေးသည်။ ဘာလို့ ကိုယ့်ဘဝကိုယ် အေးအေးဆေးဆေး မနေဘဲ တခြားမိသားစုကို လိုက်စောင့်ကြည့် နေရတာလဲ။

“ဒီကိစ္စကို အဖေ မသိစေနဲ့” လုကျောင်းယွဲ့သည် ပြောသည်။ သူမသည်လည်း တိုဖူး မဟုတ်။ (အဲလောက်မနုဘူး) လက်စားချေတတ်သူ ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ဟူရှီကို သူမ အလွန်မုန်းတီးသည်။

လုကွမ်းကျိသည် ရယ်မောပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။

လုကွမ်းကျိသည် လွယ်လွယ်ကူကူ သဘောတူလိုက်သော်လည်း သူသည် စိတ်ကူးရှိပြီးသား ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ဟန်ကျင်း ထွက်ခွာမသွားမီက သူ့ကို မှာကြားထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် လေးလေးနက်နက် မတွေးဘဲ ကော်တန့်ကို ရှာဖွေခဲ့သည်။

ကော်တန့်၏မျိုးရိုးအမည်မှာ ကော ဖြစ်သည်။ အသံထွက် လွယ်ကူစေရန် ကော်တန့်ဟု ခေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။

ဤနာမည်သည် ညစ်ပတ်နေသော်လည်း ကော်တန့်သည် ရုပ်ရည်သန့်သည်။ သူ့နောက်ကြောင်းကို မသိသောသူက စာတတ်ပေတတ်တစ်ယောက်ဟု ထင်လိမ့်မည်။ လမ်းပေါ်တွင် နေထိုင်ခဲ့သော လူမိုက်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်ကို မည်သူမှ မသိနိုင်ပေ။

သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဆိုးသွမ်းသည်။ ငယ်ငယ်ကတည်းက လမ်းတစ်လျှောက်လုံးရှိ အိမ်များကို နေမရထိုင်မရ ဖြစ်စေခဲ့သည်။ အရွယ်ရောက်လာသောအခါ သူသည် အလုပ်မရှိဘဲ အပြင်တွင်သာ လှည့်လည်နေသည်။ သို့သော် သူသည် ဆိုးသွမ်းသောအရာ မလုပ်ခဲ့ပေ။ လူမိုက်လေးများဖြင့်သာ အတူရှိသည်။ သူ၏ရုပ်ရည်နှင့် နောက်ကြောင်းကြောင့် လမ်းထဲမှ အိမ်နီးချင်းများက သူ့ကို အလွန် မမုန်းတီးကြပေ။ သူသည် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသော ကလေးတစ်ယောက်ဟုသာ ပြောကြသည်။

ဤပျော်ရွှင်သောဘဝသည် ကော်တန့် ၁၅ နှစ်အရွယ်တွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

93 06

ကော်တန့်၏အဖေသည် အစောင့်အဖြစ် အလုပ်လုပ်သည်။ တစ်နေ့တွင် ခရီးတစ်ခုတွင် မမျှော်လင့်ဘဲ သေဆုံးသွားသည်။ မိခင်နှင့် ကလေး ၅ ယောက်ကိုသာ ထားခဲ့သည်။ အစောင့်အဖွဲ့အစည်းက ပေးသောငွေသည် အလွန်နည်းပါးသည်။ ကော်တန့်အောက်တွင် ညီမနှစ်ယောက်နှင့် ညီလေးတစ်ယောက်ရှိသည်။ ဤငွေသည် မိသားစုကို ထောက်ပံ့ရန် မလုံလောက်ပေ။ သားကြီးဖြစ်သောကြောင့် ကော်တန့်သည် မိသားစု၏ဝန်ကို ထမ်းရတော့သည်။ အပြင်တွင် နာမည် မကောင်းသောကြောင့် မည်သည့်ဆိုင်မှ သူ့ကို အလုပ်မခန့်ချင်ပေ။ ကော်တန့်သည် ကုန်ရောင်းကုန်ပို့ အလုပ်ကိုသာ လုပ်ရတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် ဟန်ကျင်းနှင့် တွေ့ဆုံသည်။

ဟူဆန်း၊ လီထောင်တို့သည် ထိုအချိန်က ဟန်ကျင်းနှင့် တွေ့ဆုံကြသည်။

သူတို့သည် ဟန်ကျင်းကိုသာ အလေးထားသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာလာသောအခါ သူတို့၏နာမည်များ မကောင်းသေးသော်လည်း မိသားစုကို ကျွေးမွေးနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ တကယ်တော့ ဒီလောကမှာ နာမည်က ဘာအရေးကြီးလို့လဲ။ ဗိုက်မဝတော့တဲ့အခါ နာမည်ဆိုတာ အရေးမကြီးတော့ဘူး။

ထို့ကြောင့် ကော်တန့်သည် လူမိုက်ကလေးဘဝမှ လူမိုက်ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ယခုအချိန်အထိ ပျော်ရွှင်နေသည်။

လုကွမ်းကျိ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကော်တန့်သည် မျက်လုံးလှည့်လိုက်ပြီး ဘေးမှ လူတစ်ယောက်ကို လက်ပြသည်။

“အစ်ကိုကြီးကော်၊ ဘယ်လိုအကြံဆိုးတွေ ထပ်တွေးနေပြန်ပြီလဲ”

ကော်တန့်သည် သူ့ကို ရိုက်ပြီး ရယ်မောရင်း မေးသည်။ “ငါက အကြံဆိုးတွေ လုပ်တတ်တဲ့သူလား”

ပြီးခဲ့သော နှစ်နှစ်အတွင်း သူသည် အနုပညာကို အလေးပေးလာသည်။ ဆောင်းတွင်းဖြစ်စေ၊ နွေဖြစ်စေ သူသည် စက္ကူယပ်တောင်ကို ကိုင်ထားသည်။ ပြောရလျှင် အချို့သောသူများသည် သူ့ကို ကြိုက်ကြသည်။ မိန်းကလေးများစွာသည် သူ့ကို သဘောကျကြသည်။ သို့သော် ကော်တန့်သည် ဘာလုပ်သည်ကို သိပြီးနောက်တွင် လူတစ်ယောက်ကို အပြင်ပန်းကြည့်၍ မဆုံးဖြတ်ရဟု စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲကြသည်။

အရိုက်ခံရသောသူသည် ရယ်မောသည်။ “အစ်ကိုကြီးကော်၊ ငါတို့က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဘယ်လောက်ရင်းနှီးလဲ။ မင်း မျက်လုံးလှည့်လိုက်တာနဲ့ အကြံဆိုးတွေ တွေးနေမှန်း သိတယ်”

ကော်တန့်သည် သူ့ကို ဆဲဆိုပြီး လက်ပြကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

နားထောင်ပြီးနောက် ထိုသူက ပြောသည်။ “အစ်ကိုကြီးကော်၊ မင်းက တကယ်ကို ဆိုးတယ်”

ကော်တန့်သည် သူ့ကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်လိုက်သည်။ “မင်းရဲ့မရီးကို လိုချင်သေးလား။ တစ်ယောက်ယောက်က ငါတို့ရဲ့မရီးကို ပစ်မှတ်ထားနေတာ။ ငါတို့ ဘယ်လောက်ပဲ ဆိုးဆိုး လက်ခံနိုင်တာပဲ။ သွားတော့ မြန်မြန်၊ မဟုတ်ရင် ခေါင်းဆောင် ပြန်လာတဲ့အခါ မင်းအလုပ်မပြီးလို့ ဆုံးမခံရလိမ့်မယ်”

“ဟုတ်ကဲ့”

တုမုဆိုးမသည် တုလျန်ကို အချိန်အနည်းငယ်ကြာ နားပြီးမှ ကျောင်းပြန်တက်ရန် ပြောခဲ့သော်လည်း တုလျန်သည် သူမ၏စကားကို နားမထောင်ခဲ့ပေ။

စာသင်ကြားခြင်းသည် ရေစီးကို ဆန်တက်ခြင်းနှင့် တူသည်။ မတိုးတက်ပါက နောက်ပြန်ဆုတ်သွားလိမ့်မည်။ အထူးသဖြင့် သူသည် စာမေးပွဲတစ်နှစ်ကို လွဲချော်ခဲ့သောကြောင့် စိတ်ထဲတွင် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ ကျောင်းတွင်သာ စိတ်ငြိမ်သက်မှုကို ရသည်။

ဟုတ်တယ်၊ တုလျန်တွင် ဒီအကြောင်းပြချက်တစ်ခုတည်း မဟုတ်ပေ။ သူသည် နေ့တိုင်း လုကွေ့လီ၏မျက်နှာကို ကြည့်ချင်စိတ် မရှိတော့ပေ။

ထိုမျက်နှာက သူမည်မျှ အသုံးမကျကြောင်းကို အမြဲသတိပေးနေသည်။ သူ စောစောက စာမေးပွဲအောင်ခဲ့ပါက မိသားစု ဆင်းရဲသောကြောင့် သူ့ကို ဇနီးပြောင်းလဲခိုင်းမည် မဟုတ်ပေ။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ တုလျန်သည် လုကျောင်းယွဲ့နှင့် လက်ထပ်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားရသည်။ တကယ်တော့ သူက ကြိုသိပြီးသား ဖြစ်သည်။ စိတ်ထဲတွင် မငြိမ်သက်သော်လည်း ဒီအတွေးဖြင့်သာ ထိုအချိန်များကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

စာသင်ကျောင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အမျိုးမျိုးသော အမူအရာများကို တွေ့ရသည်။

အချို့သည် သူ့လက်ဒဏ်ရာကို စိတ်ပူကြပြီး အချို့သည် သူ တစ်နှစ်စာမေးပွဲ ထပ်လွဲချော်ခဲ့သောကြောင့် သဘောကျနေကြသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့သည် စာတတ်သူများ ဖြစ်သောကြောင့် စိတ်ထဲတွင် မည်သို့ပင် ရှိစေကာမူ ယဉ်ကျေးသော မျက်နှာအောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားကြသည်။ ထို့ကြောင့် တုလျန်ကို ဒုက္ခမပေးကြပေ။ အိမ်မှ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက တုလျန်သည် စာသင်ကျောင်းတွင် နေရသည်ကို ပိုလိုလားသည်။

93 07

ဤနေ့တွင် တုလျန်သည် အတန်းထဲတွင် စာကြိုးစားနေစဉ် အပြင်ဘက်တွင် ရုတ်တရက် ဆူညံသံများ ကြားလိုက်ရသည်။

စာသင်ပေးနေသော ဆရာသည် စာသင်ကြားခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။ အတန်းထဲမှ ကျောင်းသားများလည်း အပြင်သို့ ထွက်ကြည့်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ခြံဝတွင် ကျောင်းသားများစွာ ဝိုင်းအုံနေသည်။ ဆရာနှင့်တူသော လူတစ်ဦးသည် ကျောင်းထဲသို့ ဝင်လာသောလူအုပ်စုနှင့် စကားပြောနေသည်။

“ငါတို့က စာသင်ကျောင်းပါ။ လူစိမ်းတွေ ဝင်ခွင့်မပြုပါဘူး။ မင်းတို့က ဘာလို့ ဒီလောက် ရိုင်းရတာလဲ။ မသွားရင် ရဲကို အကြောင်းကြားလိုက်မယ်”

ဦးဆောင်သောသူသည် ခန္ဓာကိုယ်ထွားကြိုင်းပြီး ကြောက်စရာကောင်းသော မျက်နှာရှိသည်။ လက်ထဲတွင် ဝက်သားလှီးဓားကို ကိုင်ထားသည်။ သူသည် အပြာရောင်အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် ဆီများပေကျံနေသော အညိုရောင် ခါးစည်းကို ပတ်ထားသည်။ လက်ထဲမှ ဝက်သားလှီးဓားကြောင့် သူ ဘာလုပ်သည်ကို ချက်ချင်းသိနိုင်သည်။

“ထွက်သွား၊ ဝက်သားသည်ဟာ ကြမ်းတမ်းတယ်။ ငါ့ကို တရားလာဟောမနေနဲ့။ ရဲမက်ကို အကြောင်းကြားမယ် ဟုတ်လား။ အကြောင်းကြားလိုက်၊ မင်းတို့ကျောင်းမှာ ဘယ်လိုလူမျိုး ရှိတယ်ဆိုတာ အရာရှိတွေ သိသွားအောင်ပေါ့” ဝက်သားသည်က ထိုဆရာကို တွန်းလိုက်သည်။ ထိုဆရာသည် ပျော့ညံ့သူဖြစ်သောကြောင့် မြေကြီးပေါ်သို့ ချက်ချင်း လဲကျသွားသည်။

ဝက်သားသည်သည် သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ မျက်လုံးလှန်ကာ ရှာဖွေသည်။ သူက အော်သည်။ “တုလျန် ဘယ်မှာလဲ။ မြန်မြန်ခေါ်လိုက်။ ငါ့ညီမကို နှောင့်ယှက်ရဲတယ်။ ဒီနေ့ သူ့ကို အရှင်လတ်လတ် အရေခွံခွာပစ်မယ်”

လူတိုင်း၏အကြည့်သည် တုလျန်အပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။

တုလျန်၏မျက်နှာသည် တင်းမာသွားသည်။ “မင်း ဘယ်သူလဲ။ ကျွန်တော် မင်းကို မသိဘူး”

ဝက်သားသည်သည် သူ့အင်္ကျီကို ဆွဲကိုင်ပြီး ဆဲဆိုသည်။ “မင်းက ငါ့ကို မသိပေမဲ့ငါက မင်းကို သိတယ်။ မင်းက ငါ့ညီမလေးကို မြှူဆွယ်တဲ့အခါ ဘာလို့ မသိဘူးလို့ မပြောရတာလဲ။ ငါ့ညီမလေး အသက် ၁၄ နှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ မင်းက သူမကို မြှူဆွယ်ပြီး သဘောတူခဲ့လို့ သူမ ကိုယ်ဝန်ရသွားပြီ။ လက်ထပ်မယ်လို့ ပြောခဲ့ပြီးတော့ အခုကျတော့ ကျောင်းမှာ လာစာသင်နေတယ်။ ဟုတ်လှချည်ရဲ့၊ ယဉ်ကျေးတဲ့ လူကြီးလူကောင်း။ မင်းတို့ဆရာက ဒီလို သင်ပေးတာလား။ ဒီနေ့ မင်းက ငါ့ကို အဖြေမပေးရင် ငါ့အသက်နဲ့ရင်းပြီး ငါ့ညီမလေးအတွက် တရားမျှတမှုကို ရှာမယ်”

တုလျန်၏ဖြူသောမျက်နှာသည် နီရဲလာသည်။ သူသည် ရုန်းကန်ရင်း ပြောသည်။ “မင်း ဘယ်သူလဲ။ ကျွန်တော် မင်းကို မသိဘူး”

ဝက်သားသည်သည် မျက်လုံးလှန်ကာ လက်ထဲမှ ဝက်သားလှီးဓားကို ရွယ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် နောက်မှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ပြေးလာပြီး ဝက်သားသည်၏လက်ကို ဆွဲကာ ငိုသည်။

“ခင်ပွန်းသည်၊ မလုပ်ပါနဲ့”

သူမသည် ဝက်သားသည်ကို ခဲခဲခဲခဲ တားဆီးလိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်ချပြီး ငိုသည်။

“ရှင် ယုတ်မာတဲ့ စာသင်သား၊ ငါ့ညီမလေးရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ရယူပြီး ငြင်းဆိုနေသေးတယ်။ အခု ငါ့ညီမလေးက အိမ်မှာ နေနေရတယ်၊ လူတွေက ငါတို့ကို လှောင်ပြောင်နေကြတယ်။ ရှင်က ဒီမှာ ပုန်းနေတာ ကောင်းလှချည်ရဲ့။ ငါတို့ရဲ့ဆွေမျိုး တစ်ယောက်က ဒီနေရာမှာ ရှင်ရှိတာကို မတွေ့ခဲ့ရင် ရှင့်ကို ရှာလို့ တွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ရှင် အကောင်းဆုံးကတော့ မတွန်းလှန်ပါနဲ့။ ငါတို့နဲ့အတူ ပြန်လာပြီး ငါညီမလေးကို လက်ထပ်လိုက်ပါ။ ဒါမှ ငါတို့က ဆွေမျိုးတွေဖြစ်လာမှာ။ မဟုတ်ရင် ငါ့ညီမလေးကို ဆွဲပြီး ရှင်တို့ကျောင်းမှာ လာ ဆွဲကြိုးချပစ်မယ်”

ထို့နောက် အသက် ၅၀ ကျော် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ထွက်လာပြီး တုလျန်၏မျက်နှာကို ရိုက်သည်။

“မင်း အရှက်မရှိတဲ့လူ။ ငါ့သမီးကို ပျက်စီးစေခဲ့တယ်။ ငါ့သမီးကို ပြန်ပေး”

ပြီးတော့ အဘိုးအိုတစ်ယောက်လည်း ပါလာသည်။ တုတ်ကို လွှဲကာ ဆဲဆိုရင်း တုလျန်ကို ရိုက်သည်။

တုလျန်သည် ရိုက်မခံရအောင် တိမ်းရှောင်နေရသည်။ သူသည် ရှက်ရွံ့စွာနှင့် ချေပသည်။ “မင်းတို့ ဘယ်သူတွေလဲ။ ကျွန်တော် မင်းတို့ကို မသိဘူး”

******

94 01

အခန်း 94 ဖောက်ပြန်သူကို ဖမ်းဆီးခြင်း

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်ရသောအခါ ဘေးနားတွင် ရပ်နေသည့် ဆရာတစ်ဦးက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ “တကယ်ကို ယဉ်ကျေးမှုမရှိတာပဲ”

ကျောင်းသားအချို့ကမူ ပျင်းရိဖွယ်ကောင်းသော ကျောင်းဘဝတွင် ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို မမြင်ဖူးသောကြောင့် စိတ်ဝင်စားစွာ ကြည့်ရှုနေကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝါကျူးစာသင်ကျောင်း၏ ကျောင်းအုပ်ကြီးဖြစ်သူ ဟောက်ချန်ရွှင် ဦးဆောင်သော ဆရာအချို့ အပြေးရောက်လာသည်။

“တုလျန်က သူတို့အတွက် ရှင်းပြချက် ပေးပါလိမ့်မယ်” တစ်စုံတစ်ဦးက ဝက်သားသည်နှင့် သူ့မိသားစုကို ပြောပြီး ဖျောင်းဖျလိုက်သောအခါမှ ထိုသူများ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဤအချိန်တွင် တုလျန်၏ပုံစံသည် အလွန်ညစ်ပတ်နေသည်။ သူသည် သူတောင်းစားတစ်ဦးလို ဖြစ်နေသည်။ အဝတ်အစားများ ပြဲရုံသာမက ဆံပင်များလည်း ရှုပ်ထွေးနေသည်။ လူအများက သူ့ကို ညစ်ပတ်သော အရာတစ်ခုလို ကြည့်နေကြသောကြောင့် သူသည် အရှက်ရနေသည်။

တုလျန်သည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှု၊ နစ်နာမှုနှင့် အရှက်ရမှုတို့ကို ရောနှောကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ကျောင်းအုပ်ကြီး၊ ကျွန်တော် ဒီလူတွေကို တကယ်မသိဘူး!”

ဟောက်ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် ကိုယ်တိုင်လည်း စာတတ်ပေတတ် ဖြစ်သောကြောင့် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး တုလျန်ကို စိတ်ပျက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောသည်။ “မင်း အခု တွေးသင့်တာက သူတို့ကို ဘယ်လို ရှင်းပြချက် ပေးရမလဲဆိုတာပဲ။ ပြီးတော့ ငါတို့စာသင်ကျောင်းက ကျောင်းသားတွေရဲ့ အကျင့်စာရိတ္တကို အလေးထားတယ်။ မင်းလိုလူမျိုးကိုတော့ ငါတို့စာသင်ကျောင်းက ဘယ်တော့မှ လက်ခံမှာ မဟုတ်တော့ဘူး”

ပြောပြီးနောက် သူသည် အင်္ကျီလက်စကို လွှဲကာ ထွက်သွားသည်။ အခြားဆရာများသည်လည်း ခေါင်းယမ်းရင်း ထွက်ခွာသွားကြသည်။

တုလျန်သည် မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားသည်။

မည်သည့် ရှင်းပြချက်မှ မပေးနိုင်ဘဲ သူသည် ဝါကျူးစာသင်ကျောင်းမှ နှင်ထုတ်ခံလိုက်ရသည်။

သူ၏စာအိတ်နှင့် လက်ရှိလအတွက် ပေးထားသော ငွေများကိုပါ ပြန်ပေးလိုက်သည်။ စာသင်ကျောင်းမှ လူများသည် သူ့ကို မည်မျှ မုန်းတီးသည်ကို ပြသနေသည်။

တုလျန်သည် ကျောင်းရှေ့တွင် အချိန်အတော်ကြာ ရပ်နေသည်။ သူ ဘာမှ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

ဝါကျူးစာသင်ကျောင်းသည် ယွင်ထျန်မြို့၏ အကောင်းဆုံးစာသင်ကျောင်း ဖြစ်သည်။ ဤစာသင်ကျောင်းက သူ့ကို လက်မခံလျှင် အနီးအနားမှ မည်သည့်စာသင်ကျောင်းကမှ သူ့ကို လက်ခံမည် မဟုတ်ပေ။ ဤဖြစ်ရပ်ကြောင့် သူသည် သူ၏အတန်းဖော်များကြားတွင် နာမည်ကြီးသွားပြီ ဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် သူ့ကို မည်သူမှ ပေါင်းသင်းတော့မည် မဟုတ်ပေ။

တုလျန်သည် အနာဂတ်ဘဝကို စိတ်ကူးပင် မကြည့်ရဲပါ။

သူသည် ခေါင်းလှည့်ကာ ဒေါသတကြီး ထိုလူများကို ကြည့်သည်။

သူသည် ဤလူများကို တကယ် မသိကြောင်းနှင့် မည်သူ၏သမီးကိုမှ မဖျက်ဆီးခဲ့ကြောင်း သေချာသည်။ မည်သူက သူ့ကို ထိခိုက်စေနေသနည်း။

“မင်းတို့ တကယ် ဘယ်သူတွေလဲ”

ဝက်သားသည်သည် မျက်လုံးလှန်ပြီး ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ဟန်ဆောင်ကာ ပြောသည်။ “ငါတို့က ဘယ်သူလဲလို့ မေးနေတာလား”

သူ၏နောက်က အမျိုးသမီးက သူ့ကို လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။ “သေချင်နေတာလား”

ထိုအချိန်တွင် အဘွားအိုက သူမ၏အဘိုးအိုကို မျက်ရိပ်ပြသည်။ “အဘိုးကြီး၊ မိုးရွာတော့မယ်။ အိမ်ကို မြန်မြန်ပြန်ပြီး အဝတ်တွေ လိုက်သိမ်း”

“ကောင်းပြီ” အဘိုးအိုက ပြောပြီး ပုံပန်းသဏ္ဌာန်နှင့် မလိုက်ဖက်စွာ လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်သွားသည်။

အဘွားအိုလည်း နောက်က လိုက်သွားသည်။

ထို့နောက် ဝက်သားသည်နှင့် သူ၏ဇနီးသည်လည်း အလျင်အမြန် ပြေးသွားကြသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ထိုလူလေးဦးသည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

94 02

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ တုလျန်သည် ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် ဘာမှ မလုပ်နိုင်တော့ပေ။

ဤအချိန်တွင် သူသည် တစ်စုံတစ်ဦး၏ ထိခိုက်စေခြင်းကို ခံရကြောင်း မသိသေးလျှင် သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်ခဲ့ရသည်မှာ အချည်းနှီးပင်။

ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က သူ အကြောင်းမဲ့ အရိုက်ခံရပြီး လက်ကျိုးခဲ့သည်ကို ပြန်စဉ်းစားရင်း တုလျန်သည် စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်သည်။ မည်သူလဲ၊ မည်သူက သူ့ကို ထိခိုက်စေနေသနည်း။

သူသည် စာသင်ကျောင်းသို့ ပြန်သွားပြီး ရှင်းပြရန် စဉ်းစားသော်လည်း ကျောင်းတံခါးစောင့်က သူ့ကို ဝင်ခွင့်မပြုပေ။ တစ်စုံတစ်ဦးက ကြိုတင်မှာကြား ထားကြောင်း ထင်ရှားသည်။

စိတ်ပျက်အားငယ်စွာနှင့် သူသည် အိမ်သို့ ပြန်သွားရသည်။

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ တုမုဆိုးမသည် ဤအကြောင်းအရာကို သိလိုက်ပြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။ မည်သူ့ကို ထိခိုက်ခဲ့သည်ကို စဉ်းစားလို့မရသောကြောင့် တုလျန်သည် ဤအရာကို တုမုဆိုးမအပေါ် အပြစ်ပုံချလိုက်သည်။ ဤသို့ တွေးမိခြင်းသည် သူ့အပြစ်မဟုတ်ပေ။ သူကိုယ်တိုင်လည်း မည်သူ့ကိုမှ မထိခိုက်ခဲ့ပေ။ ညီမလေးသည်လည်း မည်သူ့ကိုမှ မထိခိုက်ခဲ့။ ဒါဆို တုမုဆိုးမသာ ဖြစ်နိုင်သည်။

တုမုဆိုးမသည် နစ်နာသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူမသည် လတ်တလောတွင် ဘာအမှားမှ မလုပ်ခဲ့ပါ။ လုမိသားစုထံ သွားပြီး သူတို့၏ နွေဦးရာသီ စိုက်ပျိုးရေးအလုပ်များကို ကူညီပေးရန် ပြောဆိုခြင်းမှလွဲ၍ ဘာမှမလုပ်ခဲ့ပါ။

ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က သူမ၏သား လက်ကျိုးခဲ့သော အချိန်ကို ပြန်စဉ်းစားရင်း တုမုဆိုးမသည် တရားခံကို ရှာတွေ့ပြီဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က သူမသည် လုမိသားစုထံမှ လယ်ငါးဧကစာ ကောက်ရိတ်ဖို့ သွားတောင်းပြီးနောက် မကြာမီ သူမ၏သားသည် အရိုက်ခံရသည်။ ယခုလည်း သူမသည် လုမိသားစုထံ သွားပြီး စိုက်ပျိုးရေးအလုပ်များကို ကူညီပေးရန် ပြောပြီးနောက် သူမ၏သားသည် ဤကဲ့သို့ ရေပက်ခံရပြီး စာသင်ကျောင်းမှပါ နှင်ထုတ်ခံရသည်။

လုမိသားစုမှလွဲ၍ တခြားမည်သူ ရှိနိုင်ဦးမည်နည်း။

လုကွေ့လီသည် ပထမဆုံးပစ်မှတ် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ လုကွေ့လီ အိမ်ထောင်ကျပြီးနောက် တုမုဆိုးမ ပထမဆုံးရိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ မည်သည့်ရှင်းပြချက်ကိုမှ နားမထောင်ဘဲ သူမသည် ကြက်မွှေးတံမြက်စည်းဖြင့် ရိုက်သည်။ တုလျန်သည် ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး ဤအရာကို တွေးနေသောကြောင့် မတားဆီးခဲ့ပေ။ တုကျွမ်းအာက တိုးတိုးလေး ပြောမှသာ တုမုဆိုးမသည် ရပ်လိုက်သည်။ “သူမကို မရိုက်ပါနဲ့။ နာရင် ဆေးကုဖို့ ပိုက်ဆံ ထုတ်ရဦးမယ်”

ထိုအခါမှ တုမုဆိုးမသည် လုကွေ့လီသည် နေမကောင်းတတ်သူ ဖြစ်ကြောင်း သတိရသည်။ ထို့အပြင် လုကွေ့လီတွင် အသုံးပြုနိုင်သည့် အရာများစွာ ရှိနေသေးပြီး သူမသည် ဤချွေးမကို သေစေချင်ခြင်း မရှိသေးပေ။ သူမသည် ကြက်မွှေးတံမြက်စည်းကို အိပ်ယာပေါ် ပစ်ချလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး လုကွေ့လီကို ပြောသည်။ “ဒီကိစ္စက နင့်ယောက်ျားကို ထိခိုက်စေတာ။ နင် တုမိသားစုရဲ့ချွေးမ ဖြစ်နေသေးရင် ငါနဲ့အတူ နင့်မိဘအိမ်ကို သွားပြီး ရှင်းခိုင်း”

လုကွေ့လီသည် မျက်ရည်များကို အလျင်အမြန် သုတ်လိုက်ပြီး ရှက်ရွံ့စွာ ပြောသည်။ “ဟုတ်ကဲ့”

တုမုဆိုးမသည် လုကွေ့လီနှင့်အတူ ထွက်သွားပြီး တာ့ရှီးရွာသို့ ရောက်သည်နှင့် လုမိသားစုအိမ် တံခါးဝတွင် စတင်ဆဲဆိုတော့သည်။

လုမိသားစုက တကယ်ကို ရက်စက်သည်၊ သူတို့၏သမက်ကို ထိခိုက်စေသည် စသည်ဖြင့် အစုံအရာရာကို ဆဲဆိုသည်။

လုမိသားစုသည် လတ်တလောတွင် အလွန် ပင်ပန်းနေကြသည်။ ယခု တရားခံက ကျေးဇူးတင်ခြင်း မရှိဘဲ သူတို့ကို လာစွပ်စွဲနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဒေါသ ထွက်လာကြသည်။

သို့သော် လုကွေ့လီသည် ကြားတွင် ရှိနေသောကြောင့် ဆဲဆို၍လည်း မရ၊ ရိုက်၍လည်း မရပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် သည်းခံရတော့သည်။

လုကွေ့လီသည်လည်း ငိုသည်။ “ကျွန်မယောက်ျား ဘယ်လောက်တောင် သနားဖို့ကောင်းလဲ”

မိဘများနှင့် အစ်ကို၊ အစ်မတို့က ဘယ်လောက်တောင် ရက်စက်သည်ကို ပြောပြီး အဖိုးအိုလုကို စိတ်တိုစေသည်။ အဖိုးအိုလုသည် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ခမည်းခမက်၊ မင်းတို့ ဘာပြောနေတာလဲ။ ငါတို့က တုလျန်ကို ရိုက်ဖို့ လူရှာခဲ့တာလဲ။ ဘယ်လို ရေနဲ့ပက်ခဲ့တာလဲ”

တုမုဆိုးမက အဖြစ်အပျက်ကို အမြန်ပြောပြသည်။

အဖိုးအိုလုသည် ခါးခါးသီးသီး ပြုံးလိုက်သည်။ “ခမည်းခမက်၊ မင်းတို့ ယုံသည်ဖြစ်စေ မယုံသည်ဖြစ်စေ၊ ဒီကိစ္စက ငါတို့ လုပ်တာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့မှာ တုလျန်ကို ရိုက်ဖို့၊ ထိခိုက်စေဖို့ ဒီလောက် အစွမ်းအစ မရှိဘူး။ ပြီးတော့ တုလျန်က ငါ့ရဲ့သမက်ပဲ။ ကွေ့လီရဲ့ယောက်ျားပဲ။ ငါက အမျိုးကောင်းသမီးတစ်ယောက်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်လို့ လူတွေက စွပ်စွဲအောင် လူကို သွားငှားပါ့မလား”

94 03

“ဒါဆို ရှင်တို့ မဟုတ်ရင် ဘယ်သူလဲ”

တကယ်တော့ တုမုဆိုးမသည်လည်း လုမိသားစုတွင် ဒီလောက် အစွမ်းအစ မရှိကြောင်း နားလည်သည်။ သို့သော် သူမသည် ဆဲဆိုပြီးသား ဖြစ်သောကြောင့် သူမ မှားကြောင်း ဝန်ခံမည်မဟုတ်ပေ။

“ငါတို့ တကယ် မဟုတ်ဘူး!”

ဘေးနားတွင် ရပ်နေသည့် ဟူရှီ၏မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

အဖိုးအိုလုနှင့် တခြားသူများက အတွင်းရေးကို မသိကြပေ။ သို့သော် ဟူရှီက မတူပေ။ အရာအားလုံးကို ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူမသည် ဤအရာကို မည်သူ လုပ်သည်ကို ခန့်မှန်းစရာပင် မလိုတော့ပေ။

ဒုတိယအိမ်မှ လူများဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့က ဒီလောက် အစွမ်းအစ ဘယ်လိုရှိတာလဲ။

ဟူရှီသည် မိန်ရှီ၏မောင်လေး မိန်ကျွမ်းယီနှင့် လူမိုက်ခေါင်းဆောင် ဟန်ကျင်းတို့ကို ချက်ချင်း သတိရသည်။ သို့သော် သူမသည် ဤအကြောင်းကို တုမုဆိုးမကို ပြောပြ၍ မရပေ။ ပြောပြလျှင် သူမ၏ကိုယ်ကို ဖော်ထုတ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

ဟူရှီသည် ဤကိစ္စကြောင့် ဒုတိယအိမ်မှ လူများကို အလွန်သတိထားလာသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့ကို တွေ့သည်နှင့် လမ်းလွှဲပြီးမှ သွားသည်။

တုမုဆိုးမသည် အိမ်သို့ ပြန်သွားပြီး ဤအကြောင်းကို သားဖြစ်သူကို ပြောပြသောအခါ ကိစ္စသည် နောက်တစ်ကြိမ် ဝိုးတိုးဝါးတား ဖြစ်သွားသည်။

လုမိသားစု မဟုတ်ရင် ဘယ်သူလဲ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဘဝသည် ဆက်လက်ရှင်သန်ရမည်။ မည်သည့်စာသင်ကျောင်းကမှ တုလျန်ကို လက်ခံချင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ သူသည် လူရှေ့ထွက်ရန်လည်း မျက်နှာမပြရဲတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အိမ်တွင်သာ ပုန်းနေပြီး စာကြိုးစားသည်။ ဤသို့ဖြင့် တစ်နေ့တွင် သူသည် အောင်မြင်မှုရရှိမည်ဟု မျှော်လင့်သည်။ ရွာမှလူအချို့က တုလျန် ဘာလို့ ကျောင်းမသွားတော့တာလဲဟု သိချင်ကြသည်။ တုမိသားစုက ရှင်းပြသည်။ “တုလျန်က သင်ယူစရာတွေ အားလုံး သင်ယူပြီးပြီ။ ကျန်တာက အိမ်မှာ ကိုယ်တိုင်သင်ယူလို့ ရတယ်။ အိမ်ကလည်း ချမ်းသာတာ မဟုတ်ဘူး”

ရွာမှလူများက အတွင်းရေးကို မသိကြသောကြောင့် ဘာမှ မပြောကြပေ။

လုကွမ်းကျိနှင့် ဝူလန်တို့ ကျောင်းတက်သည့် ကျောင်းသည် တာ့နျိုရွာတွင် ရှိသည်။

ကျောင်းကို တည်ထောင်သူ ဆရာသည် ကိုယ်တိုင်လည်း စာတတ်ပေတတ်ဖြစ်သည်။ သူသည် စာမေးပွဲ အောင်မြင်မှု မရှိခဲ့သောကြောင့် ရည်ရွယ်ချက်ကို စွန့်လွှတ်ကာ မိသားစုကို ကျွေးမွေးရန် ဤကျောင်းကို တည်ထောင်သည်။ သူသည် အလွန်တော်သည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း ကလေးများကို စာသင်ပေးရန် လုံလောက်သည်။

လုကွမ်းကျိသည် ဤကျောင်းတွင် ထူးခြားသူဖြစ်သည်။ ဤကျောင်းမှ ကျောင်းသားအများစုသည် ၁၀ နှစ်ခန့်သာ ရှိကြသည်။ ၁၄ နှစ်အရွယ်တွင် စာလာသင်သော လုကွမ်းကျိသည် အလွန်ထင်ရှားသည်။

သို့သော် သူသည် ကြိုးစားပြီး စာတော်သောကြောင့် မည်သည့်အရာကိုမဆို လျင်မြန်စွာ နားလည်သည်။ ဆရာချင်လည်း သူ့ကို အထူးဂရုစိုက်သည်။ ထိုအချိန်က လမ်းဘေးတွင် သွားလာနေသော ဤကလေးကို သူ အမြဲ မှတ်မိသည်။ ထိုကလေး နောက်တစ်ခါ မလာသောအခါ ဆရာချင်သည် စိတ်မကောင်းဖြစ်ခဲ့သည်။ ယခုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် သူသည် စာသင်ကြားခြင်းကို စွန့်လွှတ်ရန် အစီအစဉ် မရှိသေးသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် အလွန်ချီးကျူးပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် လုကွမ်းကျိကို အလွန် ဂရုစိုက်သည်။

ထို့အပြင် လုကွမ်းကျိတွင် အခြေခံ အသိပညာ (ယခင်က ခိုးသင်ခဲ့သော) ရှိပြီး မည်သည့်အရာကိုမဆို လျင်မြန်စွာ သင်ယူနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ ကျောင်းလာပြီး တစ်လအတွင်း ကျောင်းတွင် တစ်နှစ်နှစ်နှစ် သင်ယူထားသော ကျောင်းသားများနှင့် ရင်ဘောင်တန်း လာနိုင်ခဲ့သည်။

ဤနေ့တွင် ကျောင်းပိတ်သောအခါ လုကွမ်းကျိသည် ဝူလန်နှင့် လျို့လန်ကို ခေါ်ကာ တာ့ရှီးရွာသို့ ပြန်လာသည်။

လျို့လန်ကို ချောင်ရှီက ကျောင်းပို့လိုက်သည်။ လုကွမ်းကျိနှင့် ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်တို့နှင့် ကျောင်းတူတူ တက်ကြသည်။ သူသည် ငယ်ရွယ်ပြီး မရင့်ကျက်သေးသောကြောင့် ချောင်ရှီက သူ့ကို လုကွမ်းကျိနှင့် ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်တို့နှင့် အတူထားလိုက်သည်။ လုကွမ်းကျိက ကြည့်နေသောကြောင့် ချောင်ရှီသည် သူ့ကို ပျောက်သွားမည်ကို မစိုးရိမ်တော့ပေ။

လျို့လန်သည် ယနေ့ ဆရာက လက်ဝါးရိုက်ခံရသောကြောင့် အိမ်ပြန်လမ်းတွင် တအင့်အင့်နှင့် ငိုနေသည်။ သူသည် အပြင်တွင် အချိန်အနည်းငယ် ကစားရုံနှင့် ဆရာက ချက်ချင်း မျက်နှာပျက်ပြီး သူ့ကို အပြင်းအထန် ရိုက်ကြောင်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

94 04

“ကျွန်တော် ကျောင်းမတက်တော့ဘူး!” လျို့လန်သည် အော်ဟစ်သည်။

လုကွမ်းကျိနှင့် ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သုံးယောက်လုံး၏ မျက်နှာတွင် အကူအညီမဲ့ခြင်းနှင့် စိတ်ပျက်ခြင်းများ ရှိနေသည်။

မည်သို့ပင် ဖြစ်စေကာမူ သူတို့သည် ဝမ်းကွဲညီအစ်ကိုများ ဖြစ်သောကြောင့် ချောင်ရှီက သူမ၏သားကို ဒုတိယအိမ်မှ ကလေးနှစ်ယောက်နှင့် အတူ ကျောင်းပို့သောအခါ ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစုက ငြင်းပယ်၍ မရပေ။ တကယ်တော့ အချိန်အတော်ကြာ ဆက်သွယ်ပြီးနောက် ဝူလန်သည် လျို့လန်ကို မမုန်းတော့ပေ။ လျို့လန်၏ စိတ်ထားက မဆိုးပေ။ သို့သော် သူသည် အလွန် အလိုလိုက်ခံရသောကြောင့်သာ ဆိုးနေသည်။

သူသည် ကိုယ်ချင်းစာစိတ် မရှိပေ။ သူလိုချင်တာကို လုပ်သည်။ ဒါက ဆရာချင်သည် သူ့ကို ရိုက်သော အကြောင်းပြချက် ဖြစ်သည်။ သို့သော် လျို့လန်သည် ဤအရာကို နားမလည်နိုင်သေးပေ။

“လျို့လန်၊ မြန်မြန်လျှောက်။ ပြန်နောက်ကျရင် တတိယအဒေါ် လာရှာလိမ့်မယ်” ခဏရပ်ပြီးနောက် ဝူလန်က အရွယ်ရောက်ပြီးသူ တစ်ဦးလို သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ပြီးတော့ မင်း ကျောင်းမတက်တော့ဘူးလို့ ပြောတာက ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး။ တတိယအဒေါ်က ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး”

“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် ကျောင်းမတက်ချင်ဘူး။ မပျော်ဘူး။ အိမ်မှာ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့အတူ နေတာ ပိုကောင်းတယ်” လျို့လန်သည် အလွန်ဝမ်းနည်းနေသည်။

“တတိယအဒေါ်က ပိုက်ဆံအများကြီးသုံးပြီး မင်းကို စာသင်ဖို့ ပို့တာ။ မင်း ကစားဖို့ ပို့တာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီစကားကို တတိယအဒေါ် မသိအောင် ပြော။ မဟုတ်ရင် ထပ်ရိုက်ခံရလိမ့်မယ်” ဝူလန်က ခြိမ်းခြောက်သည်။

မိန်ရှီ၏ ဆုံးမမှုကြောင့် ချောင်ရှီသည် မဝန်ခံချင်သော်လည်း သူမသည် သူမ၏သားကို အလိုလိုက်ခဲ့ကြောင်း လက်ခံရတော့သည်။ ရက်အနည်းငယ်အကြာက လျို့လန်သည် ကျောင်းတွင် ပြဿနာများစွာ ရှာခဲ့သောကြောင့် ဆရာချင်သည် ချောင်ရှီကို တိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအခါမှ ချောင်ရှီသည် သူ့ကို စိတ်ပြတ်ပြတ်သားသား ရိုက်လိုက်တော့သည်။

ဤသည်မှာ လျို့လန်သည် အရွယ်ရောက်ပြီးနောက် ပထမဆုံး အကြိမ် အရိုက်ခံရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် အလွန် ကြောက်သွားသည်။ ဝူလန် ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ သူသည် လည်ပင်းကျုံ့လိုက်ပြီး အော်ဟစ်ခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။

လုကွမ်းကျိသည် ကလေးနှစ်ယောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “မြန်မြန်သွား။ နောက်ကျရင် မှောင်သွားလိမ့်မယ်”

စကားအများကြီး မပြောတော့ဘဲ သူတို့သည် တာ့ရှီးရွာသို့ ပြန်လာကြသည်။

ချောင်ရှီသည် စိတ်ပူနေပြီဖြစ်ပြီး ရွာအဝင်တွင် စောင့်နေသည်။

“ဘာလို့ ဒီလောက် နောက်ကျရတာလဲ။ မင်း ပြဿနာရှာလို့ ဆရာက အတန်းထဲမှာ ထားခဲ့တာလား” သူမသည် လျို့လန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောသည်။

လုကွမ်းကျိသည် အဖြစ်အပျက်ကို အတိုချုပ် ပြောပြလိုက်သည်။ ချောင်ရှီသည် သူ့ကို ကျေးဇူးတင်ပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် သားဖြစ်သူကို ဆွဲခေါ်ကာ ဆုံးမရင်း ပြန်သွားသည်။

ဤမြင်ကွင်းသည် ယခုရွာ၏ ပုံမှန်မြင်ကွင်းတစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။ ဤအရာကို မြင်ရသောအခါ ရွာသားများစွာသည် ပြုံးနေကြသည်။

+++++