အခန်း (၉၅-၉၆)

အခန်း 95

လုကွမ်းကျိနှင့် ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် အိမ်သို့ ပြန်လာကြသည်။ အိမ်ရှေ့နားတွင် လုကွမ်းကျိ၏ သူငယ်ချင်း တောက်ကုသည် လမ်းဘေးမှ ရုတ်တရက် ထွက်လာသည်။ သူသည် လုကွမ်းကျိကို မျက်လုံးပြလိုက်သည်။ လုကွမ်းကျိသည် နားလည်ပြီး ဝူလန်ကို အိမ်သို့ အရင်ပြန်ခိုင်းလိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်လဲ။ ကိစ္စပြီးပြီလား” လုကွမ်းကျိသည် မေးသည်။

တောက်ကုသည် စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ သူ့ကို ရွာအဆုံးသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ငါက ဒီနေ့ ရွာအဆုံးက ကောက်ရိုးပုံနားမှာ သူ့ကို ချန်အိမ်က မုဆိုးမလေးနဲ့ တွေ့လိုက်တယ်။ မြန်မြန်သွား။ အချိန်မီရင် မြင်ရလိမ့်ဦးမယ်”

ဤအကြောင်းအရာကို ပြန်ပြောရလျှင် အနည်းငယ် ရှည်လျားသည်။

လုကွမ်းကျိသည် ဟူရှီကို လက်စားချေရန် စိတ်ကူးရှိလာသောအခါ သူသည် သူ၏သူငယ်ချင်းများကို ပထမအိမ်မှ အခြေအနေများကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းခဲ့သည်။ တကယ်တော့ သူတို့သည် ဟူရှီနှင့် မဆိုင်သော်လည်း ဟူရှီ၏သားကြီး လုကွမ်းရန်နှင့် ပတ်သက်သည့် အရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

လုကွမ်းရန်၏ရုပ်ရည်သည် မဆိုးပေ။ သူသည် ကြည့်ကောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် ရှောင်ဟူရှီကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးကို လက်ထပ်ခဲ့သောကြောင့် စိတ်ထဲတွင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ အိမ်ထောင်ကျစတုန်းက သူ ဂရုစိုက်သည်။ သို့သော် သမီးလေး မွေးပြီးနောက် ရှောင်ဟူရှီ၏ခန္ဓာကိုယ် ပုံစံပြောင်းသွားသောအခါ သူသည် အလွန်အမင်း ရိုင်းစိုင်းလာသည်။

ယခင်က ရွာတွင် သူသည် မိန်းကလေးများနှင့် အိမ်ထောင်သည် အမျိုးသမီးများနှင့် စကားပြောဆိုသည်ဟု သတင်းများ ထွက်ပေါ်ခဲ့သည်။ အားလုံးသည် ရွာတည်းသားများ ဖြစ်ပြီး သူကလည်း ဘာမှ မလုပ်သောကြောင့် ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ကြပေ။ သို့သော် မည်သည့်အချိန်တွင် လုကွမ်းရန်သည် ချန်အိမ်မှ မုဆိုးမလေးနှင့် လိုက်စားနေသည်ကို မသိပေ။

ချန်အိမ်မှ မုဆိုးမလေးသည်လည်း ကံဆိုးသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် မုဆိုးမ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကလေး မရှိသောကြောင့် သူမ၏မိဘများက ခိုင်မာခဲ့လျှင် အိမ်သို့ ပြန်ခေါ်ပြီး ပြန်လက်ထပ်ပေးနိုင်သည်။ သို့သော် ချန်မိသားစုသည် စိတ်ထားမကောင်းသူများ ဖြစ်ပြီး မုဆိုးမ၏ မိသားစုကလည်း သူမကို အလေးမထားသောကြောင့် သူမသည် ချန်မိသားစုတွင် မုဆိုးမအဖြစ် နေခဲ့ရသည်။

ချန်မိသားစုသည် အိမ်ခွဲနေကြပြီး သူမတွင် အနွေးဓာတ်ပေးမည့် ယောက်ျား မရှိသော်လည်း လယ်အနည်းငယ်နှင့် သူမ၏ဘဝကို အလွန်ကောင်းမွန်စွာ ဖြတ်သန်းနိုင်သည်။ သို့သော် အဓိကပြဿနာက သူမတွင် ယောက်ျားမရှိခြင်းပင်။

ရွာမှ ဆိုးသွမ်းသော သူအချို့သည် မုဆိုးမ၏အိမ်ရှေ့တွင် ဝဲလည်နေကြသည်။ သို့သော် မုဆိုးမ၏ ဦးလေးနှစ်ဦးသည် ပြဿနာ မရှာတတ်သူများ မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် မည်သည့် အကျည်းတန်သောကိစ္စမှ မဖြစ်ခဲ့ပေ။ သို့သော် မည်သည့်အချိန်တွင် လုကွမ်းရန်နှင့် မုဆိုးမတို့ လိုက်စားနေသည်ကို မသိခဲ့ပေ။

မုဆိုးမ၏အိမ်သည် သူမ၏ဦးလေးနှစ်ဦး၏ အိမ်ဘေးတွင် ရှိသောကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် ရွာအဆုံးမှ ကောက်ရိုးပုံနားတွင် တွေ့ဆုံကြသည်။ ပြီးခဲ့သည့်တစ်ကြိမ်က တောက်ကုသည် တွေ့လိုက်သော်လည်း လုကွမ်းကျိသည် ကျောင်းတွင် ရှိသောကြောင့် မမီလိုက်ပေ။

ရွာအဆုံးမှ ကောက်ရိုးပုံထားသောနေရာတွင် များသောအားဖြင့် လူမရှိပေ။ ကောက်ရိုးပုံများ ပိုနေသောသူများသည်သာ ဤနေရာတွင် လာထားကြသည်။ ကောက်ရိုးပုံများသည် တောင်ပုံစံရှိပြီး မိုးရေမစိုစေရန် သွပ်ပြားဖြင့် အုပ်ထားသည်။ ဤအရာများက ရွာတွင် ရှားပါးသောအရာများ မဟုတ်သောကြောင့် ခိုးယူခံရခြင်းမရှိပေ။ ဤနေရာတွင် ကောက်ရိုးပုံ ၁၀ ခုကျော် ရှိသည်။

တောက်ကုသည် လုကွမ်းကျိကို ကွင်းပြင်၏ တောင်ဘက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး တိတ်တိတ်နေရန် လက်ဟန်ပြကာ ကြည့်ခိုင်းသည်။

အနီးကပ်ကြည့်သောအခါ ကောက်ရိုးပုံတစ်ခုသည် လှုပ်ရှားနေပြီး အတွင်းမှ မသင့်လျော်သော အသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

“သူတို့က ကစားနေတုန်းပဲ” တောက်ကုသည် ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ ရယ်မောသည်။

“မင်း ဘာလုပ်ဖို့ စဉ်းစားလဲ။ ငါတို့ ချန်မိသားစုကို ခေါ်ပြီး ဖမ်းခိုင်းမလား” သူက ထပ်မေးသည်။

လုကွမ်းကျိသည် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ သူသည် အိတ်ထဲမှ မီးရှို့ရန်ပစ္စည်းကို ထုတ်ယူပြီး တောက်ကုကို မဲ့ပြုံးပြလိုက်သည်။

တောက်ကုသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။

95 02

ထို့နောက် လုကွမ်းကျိသည် တိတ်တိတ်လေး ချဉ်းကပ်သွားသည်။

ပြီးနောက် သူသည် တောက်ကုနှင့်အတူ ဘေးနားတွင် ရပ်နေသည်။ ကောက်ရိုးပုံမှ မီးခိုးများ ထွက်လာသည်ကို မြင်ရသော်လည်း အတွင်းမှ လူနှစ်ဦးသည် ဆက်လက်လှုပ်ရှားနေသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ပြီး ရွာဘက်သို့ ပြေးသွားကြသည်။

လုကွမ်းကျိသည် အိမ်သို့ လှည့်သွားပြီး တောက်ကုကမူ ရွာထဲသို့ ပြေးသွားရင်း အော်ဟစ်သည်။ “မီးလောင်နေတယ်၊ မီးလောင်နေတယ်၊ ရွာအဆုံးမှာ မီးလောင်နေတယ်”

ရွာအဆုံးတွင် မီးလောင်သည်ဟု ပြောသောအခါ လူတိုင်းက ကောက်ရိုးပုံများ မီးလောင်သည်ကို သိကြသည်။

ရာသီဥတုခြောက်သွေ့သောအခါ ထိုနေရာတွင် မကြာခဏ မီးလောင်တတ်သည်။ သို့သော် ယခု ရာသီဥတု မခြောက်သွေ့သေးဘဲ မီးဘယ်လို လောင်နိုင်လဲဟု အံ့အားသင့်ကြသည်။

လူများစွာသည် ဘာမှ မစဉ်းစားတော့ဘဲ အိမ်မှ ရေပုံးများကို ယူကာ ထိုနေရာသို့ ပြေးသွားကြသည်။

ရောက်သွားသောအခါ အဝေးမှ မီးခိုးလုံးများ ထွက်နေသည်ကို မြင်သည်။

လူများ နီးကပ်လာသောအခါ ဘာမှ မလုပ်ရသေးဘဲ မီးခိုးထွက်နေသော ကောက်ရိုးပုံသည် ပေါက်ကွဲသွားပြီး အဝတ်မပြည့်မစုံနှင့် ယောက်ျားတစ်ဦးနှင့် မိန်းမတစ်ဦးသည် အတွင်းမှ ထွက်လာသည်။

နှစ်ဦးစလုံးသည် ချောင်းဆိုးနေကြသည်။

အတွင်းတွင် နေလို့ မရတော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤကောက်ရိုးပုံသည် တစ်ဆောင်းတွင်းလုံး မိုးနှင့်လေကို ခံစားခဲ့ရသောကြောင့် အပြင်ဘက်သည် မခြောက်သွေ့ပေ။ ထို့ကြောင့် မီးလောင်မှုသည် ပြင်းထန်ခြင်းမရှိပေ။ ချက်ချင်း သေနိုင်မည် မဟုတ်သော်လည်း မီးခိုးများသည် အလွန်ပြင်းထန်သည်။

လူတိုင်းသည် ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် ရပ်နေကြသည်။

ဤအခြေအနေကို မြင်ရသောအခါ လူတိုင်းက ဘာဖြစ်နေသည်ကို သိကြသည်။

လူတိုင်းသည် ခေါင်းယမ်းကြသည်။ အချို့က ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး လှောင်ပြောင်သည်။ “ကစားတာက မီးလောင်သွားပြီ”

လူအချို့က ထိုလူနှစ်ဦး၏မျက်နှာကို ကောင်းစွာ မြင်ရသောအခါ အံ့အားသင့်စွာ ပြောသည်။ “ဒါ ချန်အိမ်က မုဆိုးမ မဟုတ်ဘူးလား”

“ဒီယောက်ျားက လုအိမ်က သားကြီးရန် မဟုတ်လား”

ထိုအခါမှ ပွဲစတော့သည်။

ချန်မိသားစုက ပြဿနာရှာတတ်သူများ ဖြစ်ကြောင်း ဘယ်သူမသိဘဲ နေမလဲ။ ထိုမိသားစုသည် ဗိုလ်ကျပြီး မျက်နှာပြောင်တိုက်သည်။ မဟုတ်လျှင် ချွေးမငယ်လေးကို ပြန်လက်ထပ်ခွင့် ပေးမည်မဟုတ်ပေ။

ထိုနေရာတွင် ချန်မိသားစုမှ လူအချို့လည်း ရှိနေသည်။ မုဆိုးမကို မြင်ရသောအခါ သူတို့သည် ဒေါသထွက်ပြီး ရှေ့သို့ ပြေးကာ ဆဲဆိုသည်။ “နင် အရှက်မရှိတဲ့ မိန်းကလေး၊ ယောက်ျား ခိုးစားရဲတယ်”

မကြာမီ ချန်မိသားစုတစ်ခုလုံး ရောက်လာကြသည်။

အသက်ကြီးသည်ဖြစ်စေ၊ ငယ်သည်ဖြစ်စေ ချန်မိသားစုသည် လူဦးရေများပြားသော မိသားစုဖြစ်သည်။ မိသားစုများ ခွဲနေသော်လည်း မိသားစုဝင်များ စုပေါင်းလိုက်သောအခါ လူ ၄၀ မှ ၅၀ ခန့်ရှိသည်။

“ဒီအရှက်မရှိတဲ့မိန်းမ”

“ငါက ဒီကောင်မလေးက အကျင့်မကောင်းတာကို ပြောခဲ့တယ်။ နေ့တိုင်း ကာကွယ်နေတာတောင် မကာကွယ်နိုင်ဘူး”

“လုသားကြီး၊ မင်း ငါ့ညီရဲ့ဇနီးကို ခိုးစားရဲတယ်”

မုဆိုးမ၏ ဦးလေးများက ရှေ့သို့ ပြေးလာပြီး လုကွမ်းရန်ကို ရိုက်ရန် ကြိုးစားသည်။

လုကွမ်းရန်သည် ကိုယ်လုံးကြီးသော်လည်း တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သောကြောင့် ရိုက်မခံရအောင် မလုပ်နိုင်ပေ။ ထို့အပြင် သူသည် အမှားလုပ်ထားသောကြောင့် သူတို့ကို ရိုက်ခွင့်ပေးရသည်။ မည်သည့်ရွာသားကမှ ကြားဝင်မတားကြပေ။ ရွာတွင် သူတစ်ပါး၏ဇနီးကို ခိုးစားခြင်းသည် မထူးဆန်းပေ။ သို့သော် မုဆိုးမကို ခိုးစားခြင်းသည် အနည်းငယ် လွန်သည်။ သေသွားသောသူကို လေးစားမှု မရှိခြင်းနှင့်တူသည်။

မုဆိုးမသည် သူမ၏ဖောက်ပြန်သူကို ချစ်သောကြောင့် လုကွမ်းရန်အပေါ်သို့ ပစ်လဲကျကာ အော်ဟစ်ငိုယိုသည်။ “ရှင်တို့ ရိုက်ချင်ရင် ကျွန်မကို ရိုက်သတ်လိုက်ပါ။ ကျွန်မ အသက် ၂၀ တောင် မရှိသေးဘူး။ ကျွန်မကို ဒီလို သေဆုံးသူနဲ့ အသက်ရှင်ခိုင်းတယ်ဆိုတော့ ရှင်တို့မှာ ကိုယ်ချင်းစာစိတ် ရှိရဲ့လား”

95 03

ဤစကားကို ကြားသောအခါ စိတ်ကောင်းရှိသော ရွာသားအချို့က ထွက်လာသည်။

“တော်ပြီ၊ ကိစ္စဖြစ်ပြီးပြီပဲ။ မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို ရိုက်သတ်လည်း အကျိုးမရှိဘူး။ နောက်မှ လူသတ်မှုနဲ့ ထောင်ထဲ ရောက်သွားလိမ့်မယ်”

“ဟုတ်တယ်”

ချန်မိသားစုက ဒေါသထွက်နေသေးသော်လည်း ယခင်ကလို အပြင်းအထန် မရိုက်တော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ပထမအိမ်မှ မိသားစုသည်လည်း သတင်းကြားပြီး ရောက်လာကြသည်။ အဖိုးအိုလုနှင့် ချွေ့ရှီတို့လည်း ရောက်လာသည်။

ဒုတိယနှင့် တတိယအိမ်မှ မိသားစုတို့လည်း ရောက်လာသော်လည်း ရှေ့သို့ မတိုးကြဘဲ ဘေးနားတွင် ရပ်နေကြသည်။

“ရန်!”

ဟူရှီသည် သားဖြစ်သူ အရိုက်ခံရသည်ကို မြင်သောအခါ အပြေးသွားသည်။

“ဘယ်သူ ရိုက်တာလဲ။ ဘယ်သူ ရိုက်တာလဲ။ ဥပဒေဆိုတာ ရှိသေးလား။ ဒီလို လူကို ရိုက်တာ။ ရှင်တို့က မတရားအုပ်ချုပ်ချင်တဲ့ ဘုရင်တွေလား။ ဒီလောက် ရက်စက်ပြီး ယုတ်မာတာ၊ ကိုယ်ချင်းစာစိတ် ရှိသေးလား”

ချန်မိသားစုမှ အမျိုးသမီးများက ပျော်သွားကြသည်။ “ယောက်ျား ခိုးစားတာက မှန်ပြီး သူတို့ ရိုက်တာက မှားတယ်လို့ ပြောနေတာလား”

“မှန်တယ်။ ရှင်တို့ ရိုက်ခံရတာက အပေါ့စားပဲ။ တခြားရွာမှာဆို ဝက်လှောင်အိမ်ထဲ ထည့်တာတောင် မများဘူး”

တာ့ရှီးရွာသည် မျိုးရိုးကွဲပြားသော ရွာဖြစ်ပြီး ဘိုးဘွားအိမ်လည်းမရှိ၊ ခေါင်းဆောင်လည်း မရှိသောကြောင့် ဥပဒေအရ အပြစ်ပေးခြင်းမျိုး မရှိပေ။ သို့သော် တရုတ်နိုင်ငံတွင် မျိုးရိုးတူသော ရွာများတွင် မျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်များသည် ကြီးမားသော အခွင့်အာဏာရှိသည်။ အကယ်၍ အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် အကျင့်ပျက်လျှင် ဝက်လှောင်အိမ်ထဲ ထည့်ခြင်းမျိုး မနည်းမနော ရှိသည်။

ဟူရှီသည် အမှားကို အမှန်ဖြစ်အောင် ပြောတတ်သူ ဖြစ်သောကြောင့် အရှုံးပေးမည် မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ပါးစပ်မှ လုကွမ်းရန်သည် သွေးသားဆူပူသော လူငယ်လေးဖြစ်ပြီး ချန်မိသားစုမှ မုဆိုးမလေးက သူ့ကို မြှူဆွယ်သော မြေခွေးမလေး ဖြစ်သွားသည်။ အတိုချုပ်ပြောရလျှင် သူမ၏သားသည် ဘာမှမမှားဘဲ ချန်မိသားစုမှ မုဆိုးမလေး၏အမှားသာ ဖြစ်သည်။

ချန်မိသားစုမှ မုဆိုးမလေးသည်လည်း ဤအရာကို သူမတစ်ယောက်တည်း ခံစားရလျှင် ချန်မိသားစုက သူမကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်လွှတ်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိသည်။ သူမသည် သေဆုံးရတော့မည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အသံကုန် အော်ဟစ်ငိုယိုသည်။ “မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ သူ့ကို မမြှူဆွယ်ဘူး။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ချစ်နေတာ။ ရန်၊ ရန်၊ သူတို့ကို ပြောပြပါဦး။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ချစ်နေတာပါ”

“ငါ့အမေကို... ချစ်တယ်ဆိုတာ ဘာလဲ။ ရှင်တို့ ချစ်နေရင် ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ” (ဆဲတာပါ)

ဤအသံနှင့်အတူ ရှောင်ဟူရှီသည် မီးပူလို ပြေးလာပြီး ချန်မိသားစုမှ မုဆိုးမလေးကို ခေါင်းမှစ၍ ရိုက်သည်။ သူမသည် ကိုယ်လုံးကြီးသောကြောင့် မုဆိုးမလေးကို ရိုက်ရုံသာမက လုကွမ်းရန်ကိုပါ လှည့်ပြီး လက်မောင်းကို လိမ်သည်။

“လုကွမ်းရန်၊ နင် မျက်လုံးမပါတဲ့လူ။ ငါက အိမ်မှာ နင့်ရဲ့အမေ၊ နင့်အဖေကို လုပ်ကျွေးနေရတယ်။ အိမ်အလုပ်တွေ လုပ်ရတယ်။ သမီးကို ဂရုစိုက်ရတယ်။ နင်က အပြင်မှာ မုဆိုးမကို ခိုးစားနေတာ”

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး အလွန်ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားသည်။

ရုပ်ဆိုးပြီး ရိုင်းစိုင်းသော ရှောင်ဟူရှီနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက မုဆိုးမလေး၏ နူးညံ့သော အသွင်အပြင်က ပိုပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။ လုကွမ်းရန်သည် မည်သို့မျှ မပြောဘဲ နေခဲ့သော်လည်း ဤအချိန်တွင် အနည်းငယ် စိတ်တိုလာသည်။

“နင် သွားလိုက်တော့။ ငါနဲ့ မနေချင်ရင် နင့်ဟူအိမ်ကို ပြန်သွား” သူက ပြောရုံသာမက ရှောင်ဟူရှီကို ဆွဲထူပြီး ပစ်ချလိုက်သည်။ ရှောင်ဟူရှီသည် ထိတ်လန့်သွားပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် စတင်ငိုသည်။

လုကွမ်းရန်၏လုပ်ရပ်ကို လူကြီးများက ခေါင်းယမ်းပြီး သက်ပြင်းချကြသည်။ မိမိ၏ဇနီးသည် မိသားစုကို လုပ်ကျွေးနေခြင်းကို မစဉ်းစားဘဲ ဤသို့ မလုပ်သင့်ပေ။

ချန်မိသားစုက ရယ်ကြသည်။

95 04

“မင်းတို့ လုမိသားစုက ဆူပူသောင်းကျန်းတာ တော်ပြီလား။ ဒီနေ့ ဒီကိစ္စကို ဘယ်လို ရှင်းပြမှာလဲ။ မင်းတို့ ငါတို့ကို ရှင်းပြချက် မပေးရင် ဒီဖောက်ပြန်သူကို ဒီနေ့ ရိုက်သတ်ပစ်မယ်။ ပြီးတော့ ဒီကိစ္စကို ခရိုင်ရုံးအထိ သွားတိုင်မယ်။ အရာရှိက ငါတို့ကို ဘာမှလုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့ မမေ့နဲ့၊ ငါတို့ရဲ့ တာ့ချန်ရဲ့ဥပဒေအရ၊ ဖောက်ပြန်သူနှစ်ဦးကို နေရာမှာတင် ရိုက်သတ်ရင် ဘာမှမဖြစ်ဘူး”

ဤစကားကို ပြောသူသည် မုဆိုးမ၏ အစ်ကိုကြီးချန် ဖြစ်သည်။ ချန်သည် နှစ်နှစ်ခန့် ကျောင်းတက်ဖူးသောကြောင့် တခြားသူများထက် ပိုသိသည်။ ထို့ကြောင့် ထောင်ကျမည် ဆိုသည့် ခြိမ်းခြောက်မှုက သူ့ကို မကြောက်စေပေ။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လုမိသားစုဝင်အားလုံး တောင့်တင်းသွားကြသည်။

ဟူရှီလည်း ဆဲဆိုခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။ ရှောင်ဟူရှီလည်း ရိုက်ခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။ လုကွမ်းရန်ကမူ ခြေထောက်များ ပျော့သွားပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

“မင်းတို့ ဘာလိုချင်လဲ” လုမင်ချွမ်းသည် မေးသည်။

“ငါတို့ ဘာလိုချင်လဲ။ မင်းတို့ လုမိသားစုက ဘာလိုချင်လဲလို့ မေးသင့်တယ်။ မင်းရဲ့သားက ငါ့ညီရဲ့ဇနီးကို ခိုးစားတယ်။ အခုကျတော့ ငါတို့ ဘာလိုချင်လဲလို့ လာမေးတယ်”

လုမင်ချွမ်း၏မျက်နှာသည် မည်းသွားသည်။

သူသည် ရိုးသားပြီး ဖြောင့်မတ်သည်ဟု မိမိကိုယ်ကို အမြဲထင်ခဲ့သည်။ ယနေ့မှသာ သူ့ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ဤကဲ့သို့ ဖိအားပေးခံရသည်။ သို့သော် သူ၏သား လုကွမ်းရန်က မှားသည်။ သူက သူ့သားကို ချက်ချင်း ရိုက်သတ်၍ မရပေ။ နောက်ဆုံးတော့ သူက သူ့သားရင်း ဖြစ်သည်။ ယနေ့ သူသည် သူ့သားကို ရိုက်သတ်ခဲ့လျှင်ပင် ချန်မိသားစု၏ သဘောထားအတိုင်း သူတို့သည် အလွယ်တကူ ခွင့်လွှတ်မည်မဟုတ်ပေ။

******

96 01

အခန်း 96 ဒုတိယဇနီးသည်

လုမင်ချွမ်းသည် အဖိုးအိုလုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လူအုပ်ထဲရှိ လုမင်ဟိုင်နှင့် လုမင်ရှန်းတို့ကိုလည်း ကြည့်လိုက်သည်။

မိန်ရှီနှင့် ချောင်ရှီသည် ထိုအကြည့်ကို မြင်သောအခါ ၎င်းတို့၏ယောက်ျားများကို အလိုလို ဆွဲဆုပ်ထားကြသည်။

လုမင်ဟိုင်သည် ပုဂ္ဂလိကရန်ငြိုးကို ကြည့်လျှင် ဟူရှီ၏သားကို မကူညီသင့်ကြောင်း သိသည်။ သို့သော် သူ၏အစ်ကိုကြီးလည်း ပါဝင်နေသည်။ ထို့အပြင် ရွာမှလူများသည် တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပွားသောအခါ မိသားစုနှင့်အတူတူ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လေ့ရှိသည်။ မိသားစုများ ပေါင်းစည်းမှသာ ပြဿနာအများစုတွင် ယုတ္တိဗေဒကို အသုံးပြု၍ မရသော ရွာကဲ့သို့သော နေရာတွင် အနိုင်မကျင့်ခံရတော့ပေ။ ဤအချိန်တွင် သူ ထွက်မလာပါက နောက်ပိုင်းတွင် အပြစ်တင်ခံရမည်ကို သူ စိုးရိမ်သည်။

လုမင်ရှန်းသည်လည်း ထိုအချက်ကို တွေးမိပုံရပြီး လုမင်ဟိုင်ကို ကြည့်ကာ နှစ်ဦးသား ရှေ့သို့ တိုးလာကြသည်။

သူ့ညီက ယခင်က ရန်ငြိုးကို မေ့ပြီး သူ့ကို လာကူညီသည်ကို မြင်သောအခါ လုမင်ချွမ်း၏ မျက်လုံးများတွင် အပြစ်ရှိကြောင်း အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

လုမိသားစုမှ အမျိုးသားအချို့သည် ဘေးသို့ သွားပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ချကြသည်။

အစ်ကိုကြီးချန် ပြောသည်ကို နားထောင်ခြင်းဖြင့် သူသည် ဤကိစ္စကို ကြီးကြီးမားမား ဖြစ်စေချင်ခြင်း မရှိကြောင်း သိသာသည်။ အခြားသူများ ပြောခဲ့သလိုပင် ကိစ္စဖြစ်ပြီးပြီ။ လူကို ရိုက်သတ်၍မရပေ။ ဖောက်ပြန်သူများကို ရိုက်သတ်ခြင်းသည် ပြစ်မှု မဟုတ်သော်လည်း လူသတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်သွားလျှင် ခရိုင်ရုံးသို့ သွားရောက် စစ်ဆေးရဦးမည်။ ရွာမှလူများသည် ရာဇဝတ်ရုံးသို့ သွားချင်စိတ်မရှိကြပေ။

ထို့ကြောင့် နည်းလမ်းတစ်ခုသာ ရှိသည်။ ပိုက်ဆံပေးပြီး ချန်မိသားစုကို နှစ်သိမ့်ရန်ပင်။ ချန်မိသားစုသည် ပိုက်ဆံလိုချင်သောကြောင့် ဤနည်းလမ်းသည် အလုပ်ဖြစ်လိမ့်မည်။ လုကွမ်းရန်၏ဂုဏ်သိက္ခာအတွက်၊ ဤအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဂုဏ်သိက္ခာအကြောင်း ပြောဆိုခြင်းသည် အလွန်အမင်း အရေးကြီးလွန်းသည်။

လုမိသားစုတစ်ခုလုံးတွင် ဂုဏ်သတင်းကောင်း ရှိသောသူမှာ လုမင်ဟိုင်ဖြစ်သည်။ သူသည် ရိုးသားပြီး လက်တွေ့ကျသောကြောင့် ရွာမှ လူအများက သူ့ကို ဆက်သွယ်ချင်ကြသည်။

ယခင်က လုမင်ချွမ်းလည်း ထိုကဲ့သို့ပင်။ သို့သော် ဟူရှီသည် အရှက်ရဖွယ်ရာ များစွာကို ဖြစ်ပွားစေခဲ့သောကြောင့် သူ၏ဂုဏ်သတင်းသည် ယခင်ကလို မကောင်းတော့ပေ။ ထိုအရာများမှာ ဟူရှီလုပ်ခြင်း ဖြစ်ပြီး လုမင်ချွမ်းနှင့် မသက်ဆိုင်သော်လည်း လူများက သူတို့နှစ်ဦးသည် အိပ်ခန်းတစ်ခုတည်းတွင် အတူနေကြပြီး သူ၏ယောက်ျားက မည်သို့မျှ မသိနိုင်ပါ့မလားဟု အလိုလို တွေးကြသည်။ သူ တကယ်မသိလျှင်ပင် သူသည် လျစ်လျူရှုခဲ့ခြင်း သို့မဟုတ် သူ့ဇနီး၏ လှည့်စားမှုကို အလွယ်တကူ ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါကြောင့် ရွာမှလူများသည် စာမတတ်သော်လည်း လူများကို အကဲဖြတ်ရာတွင် စာတတ်သူများထက် မညံ့ကြပေ။

တိုင်ပင်ဆွေးနွေးပြီးနောက် လုမင်ဟိုင်သည် ချန်မိသားစုရှေ့သို့ ထွက်လာသည်။

“ဒီကိစ္စက ကျွန်တော့်ရဲ့ တူလေးအမှားဆိုတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဒီလိုမဖြစ်နိုင်ဘူး။ ကျွန်တော့် လုမိသားစုက ကလေးကို ကောင်းကောင်း မသွန်သင်ခဲ့ဘူး။ မင်းတို့ ချန်မိသားစုကလည်း မင်းတို့ရဲ့လူကို ကောင်းကောင်းမထိန်းခဲ့ဘူး...”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချန်မိသားစုက သူ့ကို ဝေဖန်ကြသည်။

“မင်းရဲ့တူက ငါတို့ခယ်မကို ခိုးစားပြီးတော့ အခု ငါတို့အမှား ဖြစ်သွားတာလား”

“မင်းတို့ပြောနေတာကို ကြည့်ရတာ ကျွန်တော်တို့ ချန်မိသားစုက ကံဆိုးတာကို ခံရသင့်တယ်လို့ ပြောနေတာလား”

လုမင်ဟိုင်နှင့် ရင်းနှီးသော ရွာသားတစ်ဦးက ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။ “အစ်ကိုကြီးချန်၊ ဒီလို မပြောပါနဲ့။ လုဒုတိယသားက ပြောတာမှန်ပါတယ်။ ဒီကိစ္စက တစ်ဖက်တည်းနဲ့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ရှင်ရဲ့မုဆိုးမလေးက သဘောမတူရင် လုကွမ်းရန်က အတင်းအဓမ္မ လုပ်နိုင်မှာလား”

“မှန်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို ရွာက လူငယ်တွေနဲ့ ပြောင်လှောင်နေတာ တစ်ကြိမ်မက ကြားဖူးတယ်။ ရွာထဲမှာ ဘယ်သူ့ရဲ့ ပြဿနာကို ဘယ်သူမသိဘဲ နေမလဲ။ သူ အပြစ်မရှိရင် မင်းတို့မိသားစုက သူ့ကို ဒီလောက် အနီးကပ် ကြည့်နေစရာ လိုမလား”

ဒါက အမှန်တရား ဖြစ်သည်။ ချန်မိသားစုမှ မုဆိုးမလေးသည် ကြည့်ရုံသာ ကြည့်ကောင်းသော်လည်း သူမသည် အလွန်လှပအောင် ပြင်ဆင်တတ်သည်။ ချန်ဝူလန် မသေခင်ကတည်းက သူမသည် အနီနှင့်အစိမ်းရောင် အဝတ်များကို ဝတ်ဆင်ပြီး လှပအောင် ပြင်ဆင်တတ်သည်။ မျက်နှာက သာမာန် ဖြစ်သော်လည်း အောက်ကို ကြည့်သောအခါ ခုံးထနေသော ရင်သားများကို မြင်ရသည်။ သူမသည် လူများကို အမြဲပြုံးပြပြီး အစ်ကိုကြီးဟု ခေါ်သောကြောင့် ရွာမှလူအချို့က ဤခယ်မလေးသည် ရိုးသားသူ မဟုတ်ကြောင်း တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ဆွေးနွေးကြသည်။

96 02

ချန်ဝူလန် သေဆုံးပြီးနောက် သူမသည် မပြောင်းလဲခဲ့ပေ။ သူမသည် ရွာမှ ယောက်ျားများနှင့် လိုက်ပြောင်နေသည်ဟု သတင်းများ ထွက်ပေါ်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ချန်မိသားစုသည် သူမကို စောင့်ကြည့်ခဲ့ကြသည်။

ယခု ချန်မိသားစု၏မျက်နှာများ မည်းသွားတော့သည်။

ဤရွာသားအချို့၏စကားများက ရိုင်းသော်လည်း ယုတ္တိဗေဒမှာ မှန်ကန်သည်။ ထို့အပြင် ချန်မိသားစုသည် ရွာတွင် ဂုဏ်သိက္ခာ မရှိသောကြောင့် လုမင်ဟိုင်ကို ကူညီပြောဆိုသောသူ ပိုများသည်။ ဤသည်မှာ မှားသည်၊ မှန်သည်နှင့် မသက်ဆိုင်ဘဲ လူတို့သည် ၎င်းတို့နှစ်သက်သူများကို ကူညီချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မုန်းတီးလျှင်တော့ ရိုက်နှက်ခြင်း မရှိခြင်းသည်ပင် ကောင်းသည်။

ဒါက လုမိသားစုက လုမင်ဟိုင်ကို ဘာကြောင့် ထွက်ခိုင်းရသည်ဆိုသည့် အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။ လုမင်ဟိုင်သည် ရွာတွင် လူသိများပြီး လူတိုင်းက သူ့ကို မျက်နှာသာ ပေးချင်ကြသည်။

လုမင်ဟိုင်သည် ထပ်မံပြောသည်။ “ဒီကိစ္စက ကျွန်တော့်ရဲ့တူအမှားဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ ဝန်ခံပြီးပြီ။ တစ်ဖက်တည်းနဲ့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ပြောတာက အမှန်တရားကို ဖော်ပြရုံပဲ။ မင်းတို့က ရှင်းပြချက် လိုချင်ရင် ကျွန်တော်တို့က ဒီယုတ္တိဗေဒကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောဆိုရမှာပေါ့။ အခု ကိစ္စက ဖြစ်နေပြီ။ ယုတ္တိဗေဒကလည်း ရှင်းနေပြီ။ မင်းတို့က ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုဖြေရှင်းချင်တယ်ဆိုတာ ရိုးရိုးသားသား ပြောပါ။ ကျွန်တော်တို့အားလုံးက ရွာတည်းသားတွေပဲ။ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မျက်နှာပျက်အောင် မလုပ်ချင်ကြဘူး”

ချန်မိသားစုမှ ဒေါသကြီးသော သားတစ်ဦးက ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာသည်။ “ဒီကိစ္စက မင်းတို့ လုမိသားစုအမှားပဲ။ မင်းရဲ့စကားကတော့ ခပ်မာမာပဲ...”

သူ၏စကားသည် တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ ရှိသေးပြီး အစ်ကိုကြီးချန်က သူ့ကို နောက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

အစ်ကိုကြီးချန်သည် လုမင်ဟိုင်ကို ပြုံးပြသည်။ “မင်ဟိုင် ပြောတာက တကယ်ပဲ ယုတ္တိရှိတယ်။ ဒါဆို ဒီလိုလုပ်ကြရအောင်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ညီက မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော်လည်း ညီမရဲ့ကိစ္စကို ဆုံးဖြတ်လို့မရဘူး။ ကျွန်တော် ကျန်တဲ့ညီတွေနဲ့ တိုင်ပင်ဦးမယ်”

ပြောပြီးနောက် သူသည် မိသားစုမှ အမျိုးသားအချို့ကို ခေါ်ပြီး ဘေးတွင် တိုင်ပင်ကြသည်။

လုမင်ဟိုင်၏မျက်လုံးများ လင်းလက်လာသည်။ အဖိုးအိုလုနှင့် အခြားသူများသည် သက်ပြင်းချ လိုက်ကြသည်။ ချန်မိသားစုက လက်ခံလိုက်ပြီဆိုတော့ ဤကိစ္စကို ဆွေးနွေးလို့ရပြီဟု ဆိုလိုသည်။

လုမင်ဟိုင် ပြောခဲ့သလိုပင် သူတို့သည် တစ်ရွာတည်းသားများဖြစ်ပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မျက်နှာပျက်အောင် မလုပ်ချင်ကြပေ။ အထူးသဖြင့် လုမင်ဟိုင်နှင့်မတူဘဲ ချန်မိသားစုသည် ရွာတွင် ဂုဏ်သတင်း မကောင်းပေ။ အစ်ကိုကြီးချန်သည် ဤအရာကို ကောင်းစွာ သိသောကြောင့် သူ၏ဒေါသကြီးသောတူကို ဆွဲခေါ်ခဲ့သည်။

အစ်ကိုကြီးချန်သည် ပိုက်ဆံအနည်းငယ် တောင်းရန် စဉ်းစားခဲ့သည်။ သို့သော် အချို့သူများသည် မတူညီသော သဘောထားများရှိကြသည်။

“ပိုက်ဆံတောင်းတာကိုတော့ ကျွန်တော် သဘောတူတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအမျိုးသမီးကိုလည်း ဖြေရှင်းရမယ်။ ကျွန်တော်တို့အားလုံး သူမကို အမြဲကြည့်နေဖို့ အချိန်မရှိဘူး။ နောက်ထပ် ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်လာရင် ကျွန်တော်တို့မိသားစု မျက်နှာပျက်လိမ့်မယ်။ အခု ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီးတော့...” ဒုတိယအစ်ကိုချန်က လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

“မင်းပြောတာက” ညီအစ်ကိုများ ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့သည် တစ်ဦး၏စိတ်ကို တစ်ဦး သိကြသည်။

ချန်၏ဒုတိယအစ်ကိုသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ “ဒီလိုလုပ်ရင် ငါတို့က သူ့ကို ပြန်လက်ထပ်ခွင့် မပေးဘူးဆိုတဲ့ ဂုဏ်သတင်းမကောင်းမှုကိုလည်း ဖယ်ရှားနိုင်တယ်”

အစ်ကိုကြီးချန်သည် အချိန်အကြာကြီး ငြိမ်သက်နေသည်။

ခဏအကြာတွင် သူ၏မျက်နှာသည် တည်ကြည်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။ “ဒါဆို ဒီလိုပဲ လုပ်ရအောင်”

သူတို့အချို့သည် ထပ်မံတိုင်ပင်ပြီး ထိုနေရာသို့ ပြန်သွားကြသည်။

အစ်ကိုကြီးချန်၏သဘောထားသည် ၁၈၀ ဒီဂရီ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသာမက ချန်မိသားစုမှ အခြားသူများ၏ မျက်နှာများလည်း ကောင်းမွန်လာသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့သည် လုမိသားစုကို ဒေါသတကြီး စိုက်မကြည့်တော့ပေ။

အစ်ကိုကြီးချန်သည် လုမင်ဟိုင်ကို ပူပန်စွာ ပြုံးပြသည်။ “မင်ဟိုင်၊ ဒီနေ့ မင်းရှိလို့သာပဲ။ တခြားသူဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် ဒီကိစ္စကို အလွယ်တကူ ပြီးဆုံးစေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါက ကျွန်တော့် ချန်မိသားစုရဲ့ မျက်နှာကို ထိခိုက်စေတာ”

96 03

အခြားသူက အလှည့်ကျ ပြောနေသောကြောင့် လုမင်ဟိုင်လည်း ပြောသည်။ “အဲဒါကို ပြောစရာမလိုပါဘူး။ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ဘယ်မိသားစုကမှ မဖြစ်ချင်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စဖြစ်ပြီးရင် ကျွန်တော်တို့က ဖြေရှင်းဖို့ စဉ်းစားသင့်တယ်။ ပြဿနာမဖြစ်အောင် ဖြေရှင်းရမှာပေါ့။ မင်းတို့မိသားစုက ဆင်ခြင်တုံတရားရှိတာ ကံကောင်းတယ်”

နှစ်ဦးသား အပြန်အလှန် လေးစားစကားများ အနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် ဘေးနားသို့ သွားပြီး စကားပြောကြသည်။ ယခင်က ပြင်းထန်သော အခြေအနေသည် တစ်ခါမှ မဖြစ်ခဲ့သလိုပင်။

ရွာသားများက ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ကိစ္စသည် ကြီးကြီးမားမား ဖြစ်လာတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သိကြသည်။

ပွဲကြည့်ချင်သောသူများ ရှိသော်လည်း ရိုးသားသောသူများက အများစုဖြစ်သည်။ ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က သူတို့သည် လုမင်ဟိုင်၏မိသားစုမှ ဝက်တစ်ကောင်လုံးကို စားခဲ့သောကြောင့် ယခု မျက်နှာသာပေးရတော့မည်။

ထို့ကြောင့် မလိုအပ်သောသူများက ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ဤကိစ္စကို နောက်ပိုင်းတွင် မည်သို့ဖြေရှင်းခဲ့သည်ကို ရွာမှလူများ မသိကြပေ။ သို့သော် ချန်မိသားစုမှ မုဆိုးမလေးသည် လုမိသားစု၏ ပထမအိမ်သို့ ဒုတိယဇနီးသည်အဖြစ် လက်ထပ်ရန် သတင်းထွက်လာသည်။

ရွာမှလူများက မယားငယ်ယူခြင်းကို အစဉ်အလာမရှိပေ။ သို့သော် ဇနီးသည် ကလေးမရနိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် အပြင်းအထန် ဖျားနာခြင်းတို့ကြောင့် မိသားစုက ကောင်းမွန်သော နှလုံးသားဖြင့် ဇနီးကို စွန့်ပစ်မည့်အစား နောက်ထပ်ဇနီးတစ်ဦးကို လက်ထပ်ပေးလေ့ရှိသည်။ သို့သော် တာ့ရှီးရွာတွင် ထိုသို့သောကိစ္စမျိုး မဖြစ်ခဲ့ဖူးပေ။ အခြားရွာများတွင် ထိုသို့သော မိသားစုများ ရှိသည်ဟု ကြားဖူးသည်။

လုမိသားစု၏ ပထမအိမ်တွင် ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုး မရှိပေ။ သို့သော် ယခင်က ကိစ္စကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် လူများ နားလည်နိုင်သည်။ လုနှင့်ချန်မိသားစုတို့သည် ဤကိစ္စကို ဖုံးဖိရန် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် သဘောတူခဲ့ကြပုံရသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ဖောက်ပြန်ခြင်းမှ ချစ်သူနှစ်ဦး၏ကိစ္စအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ချန်မိသားစုက ချွေးမလေးသည် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် မုဆိုးမ ဖြစ်နေသည်ကို မကြည့်ရက်သောကြောင့် သူမကို သူတို့၏သမီးအဖြစ် လုမိသားစုသို့ လက်ထပ်ပေးခဲ့သည်ဟု ပြောကြသည်။

သို့သော် အမှန်တရားသည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ လူတိုင်းက သိကြသည်။ သူတို့သည် မိသားစုနှစ်ခုလုံးကို စော်ကားခြင်း မပြုလိုသောကြောင့် တမင်တကာ မပြောဆိုကြပေ။

တကယ်တော့ အမှန်တရားသည် ဤမျှသာ မဟုတ်ပေ။ ဤရလဒ်သည် ချန်မိသားစုက လုမိသားစုထံမှ ပိုက်ဆံတောင်းရန်အတွက် အတင်းအကျပ် ရယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူတို့က ပိုက်ဆံတောင်းလျှင် ချန်မိသားစုသည် မုဆိုးမချွေးမကို အသုံးပြုပြီး ပိုက်ဆံတောင်းသည်ဟု ပြောကြလိမ့်မည်။ သို့သော် မုဆိုးမလေးကို လုမိသားစုသို့ လက်ထပ်ပေးပြီးမှ ပိုက်ဆံတောင်းလျှင် လုမိသားစုက လက်ဖွဲ့ငွေ ပေးခြင်းဟု ဖြစ်သွားသည်။

လုမိသားစုကလည်း ဤအရာကို နားလည်သည်။ သို့သော် သူတို့သည် အမှား လုပ်ခဲ့သောကြောင့် အံကြိတ်ပြီး ဆုံးရှုံးမှုကို လက်ခံရသည်။

အချုပ်အားဖြင့် ဤရလဒ်သည် မိသားစုနှစ်ခုလုံးအတွက် ကောင်းမွန်သောရလဒ်ဖြစ်သည်။

သို့သော် လူတစ်ဦးအတွက်မူ ဤသည်မှာ သတင်းကောင်း မဟုတ်ပေ။

ထိုသူသည် ရှောင်ဟူရှီ ဖြစ်သည်။

သူမ၏အိမ်တွင် ရုတ်တရက် ဒုတိယဇနီးသည်အဖြစ် ရောက်လာသည်ကို သူမ မည်သို့ သည်းခံနိုင်မည်နည်း။ ထို့အပြင် သူမ၏ယောက်ျားက မုဆိုးမကို ခိုးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှောင်ဟူရှီသည် ရန်ဖြစ်သည်။ သို့သော် လုမိသားစုတွင် သူမသည် မည်သို့ပင် ရန်ဖြစ်စေ အသုံးမဝင်ပေ။ မိသားစုတစ်ခုလုံးက သူမကို ဖိနှိပ်ထားသောကြောင့် သူမသည် မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုကိုမှ မလုပ်နိုင်ပေ။ သူမသည် မိဘအိမ်သို့ ပြန်သွားသည်။ သူမ၏မိဘမိသားစုက သူမကို လမ်းခွဲစေချင်ခြင်း မရှိပေ။ အိမ်မှ မောင်းထုတ်ရုံသာမက သားဖြစ်သူများလည်း အိမ်ထောင်ကျပြီးပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် နေစရာမရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် လုမိသားစုသို့ ပြန်လာရသည်။

ရှောင်ဟူရှီ၏စိတ်ထဲတွင် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူမ၏ဒေါသများကို ထုတ်ဖော်ရန် သူမသည် လုမိသားစု၏ပထမအိမ်တွင် နေ့တိုင်း အိမ်ကို မှောက်မှောက်လှန်လှန် ဖြစ်စေသည်။ လုကွမ်းရန်က သူမကို ရိုက်သည်။ သို့သော် အသုံးမဝင်ပေ။ အလွန်အမင်း ရိုင်းလာသောအခါ ဟူရှီက ကြားဝင်လာသည်။ သူမ၏ချွေးမသည် သူမ၏တူမဖြစ်ပြီး ကိစ္စသည် သူတို့မိသားစု၏အမှား ဖြစ်သည်။ ပို၍ ရိုင်းသွားလျှင် ဟူမိသားစုက ဝင်လာလိမ့်မည်။ ဟူမိသားစုသည် လုမိသားစုတွင် ပြဿနာမရှာခြင်းသည် သူမ၏မျက်နှာကြောင့် ဖြစ်သည်။

96 04

တကယ်တော့ ဟူရှီသည်လည်း ဒေါသထွက်နေသည်။ ချန်မိသားစုသည် ငွေဒင်္ဂါး ၂၀ တောင်းခဲ့ပြီး ပထမအိမ်၏ မိသားစုတစ်ခုလုံး၏ ဘဏ္ဍာရေးကို ကုန်စေခဲ့သည်။ သူမသည် မပေးဘဲ မနေနိုင်ပေ။ မပေးလျှင် သူမ၏သားသည် ဖောက်ပြန်သူအဖြစ် ရိုက်သတ်ခံရမည်။

သူမသည် အံကြိတ်ပြီး ဆုံးရှုံးမှုကို ခံခဲ့ရသည်။

ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစုသည် အဖြစ်အပျက်တစ်ခုလုံးကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်ခဲ့ကြသည်။

ဤကိစ္စသည် ဤသို့ ဖြစ်သွားသည်ကို သူတို့က ကံကြမ္မာဟုသာ ပြောနိုင်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ထူးခြားသည်ဟု ခံစားရသည်။ ဤအရာကို လုကွမ်းကျိက လုပ်ခဲ့ကြောင်း သူမ သိသည်။

ဟူရှီသည် မျက်နှာပျက်ခဲ့သည်။ ပထမအိမ်မှ ပိုက်ဆံများလည်း ကုန်သွားသည်။ ဤသည်မှာ သူတို့နှစ်ဦး လုပ်နိုင်သည့် အများဆုံး လက်စားချေမှုပင်။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့၏အဖေနှင့် အဘိုးကြီးသည် ညီအစ်ကိုများ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့အားလုံး လုမျိုးနွယ်ဝင်များဖြစ်သည်။ ပြဿနာများ အလွန်များလာပါက မည်သူမှ လွတ်မြောက်မည်မဟုတ်ပေ။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒီအကြောင်းကို လုမင်ဟိုင်ကို ပြောပြလို့မရပါဘူး။

လုမင်ဟိုင်သည် ဤကိစ္စအတွက် ရက်အနည်းငယ်ကြာ ပင်ပန်းခဲ့သည်။ ကိစ္စပြီးဆုံးသောအခါ သူသည် စိတ်ရောကိုယ်ပါ ပင်ပန်းသွားပြီး ပြောသည်။ “ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ငါ ဘယ်တော့မှ မဖြေရှင်းတော့ဘူး”

ဤသို့ ပြောရသည့်အကြောင်းရင်းမှာ တစ်ခုတည်း မဟုတ်ပေ။ တစ်ချက်မှာ သူ စိတ်ပျက်နေသည်။ လုမင်ဟိုင်သည် ရှေ့ထွက်ခဲ့သော်လည်း ဟူရှီကြောင့် သူ၏စိတ်သည် အနည်းငယ် ပျက်စီးသွားသည်။ ဒုတိယအချက်မှာ ချန်မိသားစုက ပိုက်ဆံတောင်းသောအခါ ဟူရှီက ပိုက်ဆံပေးရန် မလိုချင်ဘဲ လုမင်ဟိုင်သည် ပထမအိမ်၏ပိုက်ဆံကို တမင်တကာ ကုန်စေသည်ဟု ပြောသည်။ လုမင်ချွမ်းသည် ဒေါသထွက်ပြီး သူမ၏မျက်နှာကို ရိုက်လိုက်ခြင်း မရှိပါက လုမင်ဟိုင်သည် ချက်ချင်း လှည့်ထွက် သွားလိမ့်မည်။ တတိယအချက်မှာ ချန်မိသားစုက မုဆိုးမလေးကို လုမိသားစုသို့ လက်ထပ်ပေးလိုသည်ကို လုမင်ဟိုင် သဘောမတူပေ။ သို့သော် သူ၏အဖေ၊ အစ်ကိုကြီးနှင့် အစ်မကြီးတို့က သဘောတူခဲ့ကြသောကြောင့် သူသည် ဘာမှ မပြောနိုင်ပေ။ သို့သော် သူ၏စိတ်ထဲတွင်တော့ မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။

ပြောရလျှင် ကိစ္စပြေလည်သွားပြီးနောက် ချန်မိသားစုမှ မုဆိုးမလေးသည် အိမ်သို့ ရောက်လာရတော့သည်။

လုနှင့်ချန်မိသားစုတို့ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးခဲ့သောကြောင့် သူမသည် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ဝင်လာ၍မရပေ။ ရွာတွင် ပွဲခံရမည်။ ဒါက သူတို့နှစ်ဦးအတွက် မျက်နှာပန်းလှအောင် လုပ်ခြင်းသာမက ရွာသားများ၏ပါးစပ်များကို ပိတ်ရန်လည်း ရည်ရွယ်သည်။

လူများကို ကျွေးမွေးပြီးနောက် လူများသည် မိသားစုနှစ်ခုလုံးအကြောင်း နောက်ထပ် မပြောဆိုတော့ပေ။

ဤအရာကို ရှောင်ဟူရှီသည် အံကြိတ်ပြီး မုန်းတီးသည်။ သူမသည် လုကွမ်းရန်ကို လက်ထပ်ခဲ့တုန်းကပင် ဤမျှ ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ မဟုတ်ခဲ့ပေ။ လုမိသားစုက ဤသို့လုပ်ရသည့် အကြောင်းရင်းကို သူမ နားမလည်ပေ။ သို့မဟုတ် သူမသည် မနာလိုစိတ်ကြောင့် ဦးနှောက်ခြောက်သွားခဲ့သည်ဟု တွေးနိုင်သည်။

လုကွမ်းရန်သည် ကံကောင်းခြင်း ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် နောက်တစ်ကြိမ် သတို့သား ဖြစ်ခဲ့သည်။

သူတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ရင်းနှီးသူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း အဓိပ္ပာယ်က မတူပေ။ ပွဲပြီးသွားသောအခါ လုကွမ်းရန်သည် မျက်နှာပန်းလှစွာ လှေကားထစ်များကို တက်ကာ သတို့သမီးအခန်းသို့ ဝင်ရန် ပြင်ဆင်သည်။

ဤနေရာတွင် တစ်ခုပြောရလျှင် မိသားစုများ ခွဲပြီး လုကွေ့လီ လက်ထပ်သွားသောအခါ ပထမအိမ်၏နေရာသည် ပိုကျယ်လာသည်။ သို့သော် ပထမအိမ်မှ မိသားစုသည် အရှေ့ဘက်ခြမ်းတွင် နေထိုင်ကြသည်။ ယခု လုမင်ဟိုင်က နောက်ထပ်ချွေးမတစ်ဦးကို လက်ထပ်ခဲ့သောကြောင့် အရှေ့ဘက်ခြမ်းသည် မလုံလောက်တော့ပေ။ ပထမအိမ်မှ ဇနီးမောင်နှံသည် အပေါ်ထပ်ရှိ အရှေ့ဘက်အခန်းသို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်သည်။ အနောက်ဘက်အခန်းကို လုကွမ်းယီအတွက် ထားခဲ့သည်။ အရှေ့ဘက်ခြမ်းကို လုကွမ်းရန်၏မိသားစုအတွက် ထားခဲ့သည်။

အလယ်တွင် အခန်းသုံးခန်း ရှိသည်။ ရှောင်ဟူရှီသည် သမီးလေး ရှောက်နျူးနျူးနှင့်အတူ အရှေ့ဘက်အခန်းတွင် နေထိုင်သည်။ ချန်မိသားစုမှ မုဆိုးမလေးသည်၊ အခုတော့ မဟုတ်တော့ပေ။ သူမ၏နာမည်မှာ ချူထွေးဟော်ဖြစ်သည်။ ချူထွေးဟော်သည် အနောက်ဘက်အခန်းတွင် နေထိုင်သည်။

ဤအချိန်တွင် အရက်အနည်းငယ် သောက်ထားသော လုကွမ်းရန်သည် အရှေ့ဘက်ခြမ်းရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး သူ့ကိုယ်သူ ဧကရာဇ်တစ်ပါးလို ခံစားနေရသည်။ ဇနီးနှစ်ယောက်ရှိခြင်းကို သူ ယခင်က စဉ်းစားခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

ဒါက ကံကောင်းခြင်း တစ်မျိုးပင်။

96 05

လုကွမ်းရန်သည် အနောက်ဘက်အခန်းသို့ သွားပြီး သတို့သမီး၏ဦးခေါင်းဖုံးကို ဖွင့်ကာ ချူထွေးဟော်ကို ပွေ့ဖက်ပြီး အိပ်ရန် ပြင်ဆင်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အရှေ့ဘက်အခန်းမှ သမီးဖြစ်သူ၏ ငိုသံကို ကြားရသည်။

ချူထွေးဟော်သည် သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီနေပြီး ချစ်စရာကောင်းစွာ သူ့ကို ကြည့်ကာ မေးသည်။ “ရှင် သွားမကြည့်တော့ဘူးလား”

“သူ့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့! ဒီမိန်းမက ပြဿနာရှာတာ ကြိုက်တယ်!”

နှစ်ဦးသားသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မီးပုံလို တွေ့ကြသောအခါ ချက်ချင်း အတူနေကြသည်။ သူတို့ ပျော်ရွှင်နေစဉ် အပြင်ဘက်မှ တံခါး ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်သည်။ ရှောင်ဟူရှီသည် ပြေးဝင်လာပြီး ဘာစကားမှ မပြောဘဲ ချူထွေးဟော်၏ဆံပင်ကို ဆွဲကာ အိပ်ယာပေါ်မှ ဆွဲချသည်။

“နင် အရှက်မရှိတဲ့ ကောင်မ၊ ငါ နင့်ကို ဝင်လာတာကို မတားဆီးနိုင်ပေမဲ့ ငါက အစ်မကြီးဖြစ်ပြီး နင်က ညီမလေးပဲ။ နင် ဝင်လာတာနဲ့ အဲဒါက ပြီးဆုံးသွားပြီ။ နင် ဘယ်လိုလုပ် မင်္ဂလာဆောင်ချင်တာလဲ။ ငါ နင့်မျက်နှာကို ဆွဲဖြဲပစ်မယ်”

ချူထွေးဟော်သည် ရုန်းကန်နေသည်။ လုကွမ်းရန်သည် အလွန် ပျော်ရွှင်နေသောကြောင့် အနှောင့်အယှက် ခံရသောအခါ ဒေါသထွက်သည်။ သူသည် ရှောင်ဟူရှီကို အရင်ကတည်းက မုန်းတီးနေသည်။ ယခု သူ၏အချစ်ဆုံးလေးကို ရိုက်ခံရသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် သူ့ဇနီးငယ်လေးကို ကူညီရန် ဆုံးဖြတ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူနှင့် ချူထွေးဟော် နှစ်ဦးစလုံးသည် ရှောင်ဟူရှီကို စတင်ရိုက်နှက်သည်။

ရှောင်ဟူရှီသည်လည်း သာမန်မဟုတ်ပေ။ သူမသည် တိုက်ခိုက်လို့ မရတော့သောအခါ မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး အားရပါးရ ငိုယိုသည်။

“လူမဆန်တဲ့ လုမိသားစု။ စိတ်ဓာတ်မကောင်းတဲ့ လူတွေ။ ကျွန်မလို မိဘမဲ့နဲ့ ကလေးကို အနိုင်ကျင့်နေတာ။ ဒီအရှက်မရှိတဲ့ နှစ်ယောက်က ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းကို ပေါင်းပြီး ရိုက်နေတယ်... ကျွန်မရဲ့ သမီးလေး နျူးနျူးရယ်၊ အမေ နင့်ကို ခေါ်ပြီး ကြိုးဆွဲချသေတော့မယ်...”

ထိုအခန်းမှ နျူးနျူးလေး၏ ငိုသံနှင့်အတူ ထိုအသံသည် အလွန်ဝမ်းနည်းဖွယ် ဖြစ်နေသည်။

အပေါ်ထပ်တွင် အဖိုးအိုလုသည် ဒေါသထွက်ပြီး အိပ်ယာကို ခဏခဏ ရိုက်သည်။ ချွေ့ရှီသည် သက်ပြင်းချနေသည်။ ချွေးမနှစ်ဦး ရန်ဖြစ်နေသောကြောင့် သားဖြစ်သူ လုမင်ချွမ်းသည် ရှေ့ထွက်၍ မရပေ။ ဟူရှီကိုသာ လွှတ်လိုက်သည်။

“ဆူညံနေတာ၊ နင်တို့ ဘာလိုချင်နေကြတာလဲ။ မနေချင်ရင် ထွက်သွားကြ” ဟူရှီသည် သူတို့သုံးဦးကို ဒေါသတကြီး ကြည့်သည်။ သူမသည် သူတို့ကို မျိုချပစ်ချင်နေသလိုမျိုးပင်။

သူမ၏မျက်နှာသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး သူမ၏ခေါင်းတွင် ဆံပင်ဖြူများ ပေါ်နေသည်။ ဤအချိန်အတွင်း သားကြီး၏ကိစ္စကြောင့် သူမသည် ပိုက်ဆံကုန်ခဲ့ပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူကလည်း ကလေးကို ကောင်းကောင်း မသွန်သင်နိုင်ဘူးဟု ဆဲဆိုသည်။ ထို့အပြင် အပြင်ဘက်မှ သတင်းများ၊ လှောင်ပြောင်သော အကြည့်များနှင့် ဟူမိသားစုကိုပါ သူမ၏မျက်နှာပျက်ခံပြီး နှစ်သိမ့်ရသည်။

သူတို့သုံးဦးသည် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး ရန်မဖြစ်ကြတော့ပေ။

သို့သော် နောင်လာမည့်ရက်များသည် သာယာလှပမည် ဖြစ်ကြောင်း စိတ်ကူးကြည့်နိုင်သည်။

++++++