အခန်း (၉၇-၉၈)

အခန်း 97

ပထမအိမ်နှင့်မတူဘဲ ဒုတိယအိမ်၏ဘဝသည် အလွန်ပျော်ရွှင်သည်။

နွေဦးရာသီ စိုက်ပျိုးပြီးနောက် လယ်ကွက်များတွင် အလုပ်များစွာ မရှိတော့ပေ။ မိန်ရှီ၏လုပ်ငန်းသည် ပိုမိုကောင်းမွန်လာသောကြောင့် လုမင်ဟိုင်နှင့် လုကွမ်းယီတို့သည် တိုင်ပင်ကြသည်။ လုကွမ်းယီသည် တို့ဟူးရောင်းရန် နေ့တိုင်း ထမ်းပိုးဖြင့် ထွက်သွားသည်။ လုမင်ဟိုင်သည် အိမ်တွင် နေပြီး သီးနှံများကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူသည် မိန်ရှီကို ကူညီရန် မြို့သို့ သွားသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အိမ်တွင် အသေးအဖွဲ့အလုပ်များကို လုပ်သည်။

ဆိုင်တွင် ပဲနို့သည် အလွန် ရောင်းကောင်းသောကြောင့် လူအချို့က တို့ဟူးကို မေးမြန်းကြသည်။ ဒုတိယအိမ်မှ ဇနီးမောင်နှံသည် တို့ဟူးကိုပါ ရောင်းရန် စဉ်းစားသည်။ သူတို့သည် နေ့တိုင်း ဆိုင်ဖွင့်သောအခါ တို့ဟူးအနည်းငယ်ကိုပါ ယူသွားကြသည်။

ဒုတိယအိမ်မှ တို့ဟူးသည် ပဲနို့ကဲ့သို့ပင် ပဲနံ့မရှိပေ။ ပဲနံ့ဖယ်ထားသော တို့ဟူးသည် နူးညံ့ပြီး အရသာရှိသည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် လူပိုများလာပြီး ဆိုင်တွင် နေ့တိုင်း တို့ဟူးပေါင် ၂၀ မှ ၃၀ အထိ ရောင်းရသည်။ ၎င်းသည် လုမင်ဟိုင်သည် တို့ဟူးကို တစ်ရွာမှ တစ်ရွာသို့ လိုက်ရောင်းသော ပမာဏနှင့် နီးပါးတူသည်။

ဤအရာက ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစုကို အလွန်ပျော်ရွှင်စေသည်။

ပိုက်ဆံရှိလာသောအခါ စိတ်ပူစရာမရှိတော့ပေ။ မိန်ရှီသည် ယခင်ကလို နေ့တိုင်း မြို့တွင် နေချင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမသည် သူမ၏ခင်ပွန်း သို့မဟုတ် သားကို တစ်နေ့တာလုံး အစားထိုးခိုင်းပြီး အိမ်တွင် သူမ၏သမီးနှင့်အတူ အိမ်အလုပ်များကို လုပ်သည်။

ဘဝသည် မျှော်လင့်ချက် ရှိလာသောအခါ ဒုတိယအိမ်၏ခြံဝတွင် ရယ်သံများ ပိုများလာသည်။ ပထမအိမ်ကဲ့သို့ အမြဲတမ်း ပြဿနာများရှိပြီး နေ့တိုင်း ပြဇာတ်ကြီးများ ကပြခြင်းမရှိပေ။

ဤအချိန်တွင် လျိုမိသားစုသားအမိ (ကွေ့အယ်တို့သားအမိ) တို့ လုပ်ငန်းလုပ်ကိုင် နေသည်ကို တစ်စုံတစ်ဦးက တွေ့ရှိသွားသည်။

ထိုအရာက ဖြစ်လာနိုင်ကြောင်း စိတ်ကူးကြည့်နိုင်သည်။ ယွင်ထျန်မြို့သည် ရွာနှင့် မနီးမဝေးသောကြောင့် ရွာမှလူများသည် မြို့သို့ အချိန်မရွေး ပစ္စည်းများဝယ်ရန် သွားကြသည်။ စောသည်ဖြစ်စေ၊ နောက်ကျသည်ဖြစ်စေ တွေ့ရှိရခြင်းသည် မလွဲမသွေပင်။

ရွာတွင် ထိုအကြောင်းအရာက ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ထိုလူက လျိုမိသားစုမှ သားအမိတို့၏ လုပ်ငန်းကို ဘာမြင်ခဲ့သည်ကို မသိပေ။ သို့သော် ယခုအခါ ရွာမှလူတိုင်းက လျိုမိသားစုသည် ချမ်းသာလာပြီး သူတို့၏လုပ်ငန်းသည် အလွန်ကောင်းမွန်သည်ဟု ပြောဆိုနေကြသည်။

သားအမိတို့အတွက် ပျော်ရွှင်သောသူများ ရှိသကဲ့သို့ မနာလိုသော သူများလည်း ရှိသည်။ ရွာမှနေရာအများစုတွင် ထိုသို့ပင်ဖြစ်လေ့ရှိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မိသားစုတိုင်းက မချမ်းသာကြသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ မိသားစုတစ်စု ချမ်းသာသည်ဟု ကြားသောအခါ နောက်ကွယ်တွင် ဆွေးနွေးမှုများ မရှိခြင်းသည် ရှားသည်။ စိတ်မပါသောသူများသည် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်လို ကြားသည်။ သို့သော် စိတ်ဝင်စားသောသူများအတွက်မူ မတူပေ။

ထိုသူများထဲတွင် ချန်မုဆိုးမလည်း ပါဝင်သည်။

ချန်မုဆိုးမသည် ဤရက်များတွင် အလွန်မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် လျိုမိသားစု၏အိမ်သို့ ပြေးဝင်ပြီး သူတို့ မည်မျှ ပိုက်ဆံရှာသည်ကို ကြည့်ချင်သည်။ သို့သော် ယခင်က ရွာအုပ်ကြီး၏ သတိပေးချက်သည် ရယ်စရာ မဟုတ်သောကြောင့် သူမသည် အလွန်အမင်း လုပ်ဆောင်ရဲခြင်း မရှိပေ။

တခြားစိတ်ကူးများ မရှိသောအခါ သူမသည် ချန်ထျဲကန်းကို အသုံးချရန် စဉ်းစားသည်။

ယခု ချန်ထျဲကန်း၏ဘဝသည် အလွန်ကောင်းမွန်သည်။ မုဆိုးမတစ်ယောက်နှင့် နီးစပ်နေပြီး သူမက ရုပ်မချောသော်လည်း သူမသည် ကောင်းမွန်ပြီး ကြိုးစားသည်။ ယခင်က ကွေ့အယ်အမေထက် မညံ့ပေ။ ထို့အပြင် မုဆိုးမနှင့်အတူ ပါလာသောသားသည် နေ့တိုင်း သူ့ကို အဖေဟု ခေါ်သောကြောင့် ချန်ထျဲကန်းသည် သူ့သား ဖြစ်စေချင်နေသေးသည်။

သူသည် သူ့ကိုယ်ပိုင်သား ရရှိရန် မျှော်လင့်ချက်ကို မစွန့်လွှတ်သေးပေ။ သို့သော် သူသည် အသက်ကြီးလာပြီ ဖြစ်ပြီး မုဆိုးမသည်လည်း သူ့ထက် အသက်အနည်းငယ် ပိုကြီးသည်။ ကလေးရနိုင်သေးလားဆိုသည်မှာ မသိနိုင်သေးပေ။ သို့သော် ဘဝတွင် မျှော်လင့်ချက် ရှိလာသည်။

ရုတ်တရက် သူ့အမေက ကွေ့အယ်တို့သားအမိတို့ထံ သွားခိုင်းသောအခါ ချန်ထျဲကန်းသည် မရေမရာ ဖြစ်သွားသည်။

97 02

သူသည် ယခင်က အပြစ်ရှိကြောင်း ခံစားခဲ့ရသည်။ သို့သော် ချန်ထျဲကန်းသည် ချန်မုဆိုးမကို တစ်သက်လုံး ရိုသေခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင်လည်း ပြောင်းလဲရန် စိတ်ကူးမရှိပေ။ ထို့အပြင် ချန်မုဆိုးမက သူ့နားတွင် နေ့တိုင်း ကွေ့အယ်အမေသည် သားသမီးကံမရှိကြောင်း၊ ထိုသမီးများသည် သူ့သားသမီးနေရာကို ယူထားကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် တဖြည်းဖြည်း အပြစ်ရှိကြောင်း မခံစားရတော့ပေ။

သို့သော် သူ့တွင် ရိုးသားမှု အနည်းငယ် ရှိသေးသည်။ ယခင်က သူ့အမေက သားအမိတို့ကို အိမ်မှ နှင်ထုတ်ခဲ့သည်။ ထူထဲသော အင်္ကျီတစ်ထည်ပင် မပေးခဲ့ပေ။ သူတို့သည် ရွာမှလူများ၏ အကူအညီဖြင့် ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြသည်။ ယခု သူ့အမေက ကွေ့အယ်တို့သားအမိတို့ကို ပိုက်ဆံရအောင် သွားစည်းရုံးခိုင်းသည်။ ချန်ထျဲကန်းသည် ခဏတာ မခံနိုင် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် မခံနိုင်လည်း အသုံးမဝင်ပေ။ ဆယ်စုနှစ်များစွာ အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း ချန်ထျဲကန်းသည် ချန်မုဆိုးမ၏ရှေ့တွင် တစ်ခါမှ မမာခဲ့ဖူးပေ။

ထို့အပြင် မုဆိုးမကလည်း သူ့ကို လှည့်စားသည်။ သူမသည် တစ်နေ့တွင် ကလေးရလိမ့်မည်ဟု ပြောသည်။ မိသားစု၏ဘဝသည် ခက်ခဲသည်။ ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစုသည်လည်း ရိုင်းစိုင်းကြသည်။ သူ့အမေသည် ဒုတိယအိမ်ကိုသာ ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်သည်။ သူတို့အတွက် ကျန်တာ နည်းပါးသည်။ ယခု ပိုက်ဆံရနိုင်သည့် အခွင့်အရေး ရှိသောကြောင့် သူမသည် ချန်ထျဲကန်းကို ကွေ့အယ်အမေနှင့် အတိတ်က အချစ်ဇာတ်လမ်းကို ပြန်စရန် စိတ်မပူပါ။ ပိုက်ဆံရှာနိုင်သည့် နည်းလမ်းကို ရလျှင် နောက်ပိုင်းတွင် သားကို ကျွေးမွေးရန် ပိုက်ဆံရှိလိမ့်မည်။

မုဆိုးမသည် ချန်မုဆိုးမထက် အမြင်ကျယ်သည်။ ချန်မုဆိုးမက သူတို့၏ပိုက်ဆံကိုသာ လိုချင်သည်။ မုဆိုးမကမူ သူတို့ ပိုက်ဆံရှာသည့် နည်းလမ်းကိုပါ လိုချင်သည်။

ချန်ထျဲကန်း၏ခေါင်းတွင် သားအကြောင်း အမြဲရှိနေသည်။ သူသည် နေ့ရောညပါ တွေးနေသည်။ မုဆိုးမ ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ သူသည် ပျော်ရွှင်သွားပြီး မေးသည်။ “မင်း ကလေးရပြီလား”

မုဆိုးမက ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးပြသည်။ “မသိသေးပါဘူး။ ဒီလ ရာသီသွေး မလာသေးဘူး”

ချန်ထျဲကန်းသည် အလွန်ပျော်ရွှင်ပြီး ခေါင်မိုးပေါ် ခုန်တက်ချင်နေသည်။ သူသည် အခန်းထဲတွင် အကြိမ် ၁၀ ကြိမ်ကျော် လှည့်ပတ်ပြီးနောက်မှ အေးဆေးလာသည်။

“ငါတို့ရဲ့ အနာဂတ်အတွက်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။ သွားလိုက်ပါ။ ငါ မနာလို မဖြစ်ဘူး”

မုဆိုးမ၏ ပြားချပ်နေသော ဗိုက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ချန်ထျဲကန်းသည် အံကြိတ်ကာ သဘောတူလိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် သူသည် ထိုစွန့်ပစ်ထားသောခြံလေးသို့ သွားသည်။

ယခု ထိုခြံလေးသည် ယခင်ကကဲ့သို့ ဆိုးဆိုးရွားရွားတော့ မဟုတ်ပေ။ သားအမိတို့ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ထားသောကြောင့် ခြံသည် သန့်ရှင်းပြီး သပ်ရပ်နေသည်။ သို့သော် အရှေ့နှင့်အနောက်ဘက်ခြမ်းကိုတော့ အသုံးပြု၍မရပေ။ သို့သော် လျိုမိသားစုတွင် လေးယောက်သာ ရှိသောကြောင့် အပေါ်ထပ်သည် နေထိုင်ရန် လုံလောက်သည်။

ခြံထဲရှိ ပေါင်းမြက်များကို နုတ်ထားပြီး အသီးအရွက်ခင်းအဖြစ် ပြုလုပ်ထားသည်။ ထိုနေရာတွင် အမျိုးမျိုးသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို စိုက်ပျိုးထားသည်။ ခြံ၏တစ်နေရာတွင် ကြက်ခြံကို ဆောက်ထားပြီး ကြက်အငယ်စား ၁၀ ကောင်ခန့်သည် ခြံစည်းရိုးဖြင့် ကာရံထားသော နေရာတွင် အစာစားနေကြသည်။

“ရှင် ဘာလို့ လာတာလဲ” ကွေ့အယ်အမေသည် ချန်ထျဲကန်းကို ကြည့်သည်။ သူမ၏မျက်လုံးများတွင် ရှုပ်ထွေးမှုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ချန်ထျဲကန်းသည် ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းငုံ့သည်။ သူ၏လက်ထဲရှိ အိတ်ကို မြှောက်ပြကာ “မင်းတို့ရဲ့ဘဝက ခက်ခဲမယ်လို့ ငါ တွေးမိတယ်။ ဒါကြောင့် ငါ အစားအစာ အနည်းငယ် ခိုးပြီး ယူလာပေးတာ”

97 03

အစားအစာသည် မများပေ။ ပေါင် ၅ မှ ၆ ပေါင်ခန့်သာ ရှိသည်။ ချန်ထျဲကန်းသည် အစားအစာကို ချန်မုဆိုးမထံမှ တောင်းသည်ဟု ကွေ့အယ်အမေက မယုံကြည်ပေ။ သို့သော် သူက ခိုးယူလာသည်ဟု ပြောသောအခါ သူမသည် ယခင်က သူ့ယောက်ျားက သူမနှင့် သမီးနှစ်ဦးကို ဝလင်စွာ စားခွင့်မပြုသောအခါ သူ၏အစာကို ခိုးပြီး ပေးခဲ့သည်ကို သတိရသည်။

သူမ၏စိတ်သည် ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ ကွေ့အယ်အမေသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ချန်ထျဲကန်းကို ကြည့်သည်။ “မလိုဘူး။ ရှင် ပြန်ယူသွားပါ။ ကျွန်မတို့မှာ အစားအစာ မရှားဘူး”

ချန်ထျဲကန်းသည် ပိုမို ရှက်ရွံ့သွားသည်။ သူသည် ကွေ့အယ်အမေကို မော့ကြည့်ပြီး ခေါင်းပြန်ငုံ့သည်။

“မင်းတို့မှာ ရှိတာ မင်းတို့ကိစ္စပဲ။ ဒါက ငါ့ရဲ့ ရိုးသားတဲ့စိတ်ထားပါ။ အရင်ကတည်းက လာသင့်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ မင်းလည်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ...” သူသည် ခဏရပ်သည်။ “အမေက အနီးကပ် ကြည့်နေတာ။ ဒီအစားအစာကို ငါ နေ့တိုင်း နည်းနည်းချင်းစီ ခိုးပြီး စုဆောင်းခဲ့တာ”

ကွေ့အယ်အမေသည် သူ့ကို ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်ပြီး အိမ်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

“ဝင်ထိုင်ပါဦး”

ချန်ထျဲကန်း၏မျက်လုံးများတွင် ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။

(TN: ကွေ့အယ်အဖေကို ပါးတီးချင်တာ ခုန်ခုန်ပြီးကို ရိုက်ချင်လာတာ)

******

98 01

အခန်း 98 အရသာ မမှန်ဘူး

နေ့လယ်ပိုင်းတွင် အလုပ်မရှိသဖြင့် ကွေ့အယ်သည် ဒုတိယအိမ်သို့ လုကျောင်းယွဲ့နှင့် စကားပြောရန် သွားခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အကြောင်းအရာ အမျိုးမျိုးကို အေးဆေးစွာ ပြောဆိုနေကြသည်။ ကွေ့အယ်သည် အပြင်ဘက်ကောင်းကင်ကို ကြည့်သောအခါ အချိန်မရတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ငါ ပြန်တော့မယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်ပြီး အားလပ်ချိန်တွင် ထပ်လာရန် ပြောခဲ့သည်။

အိမ်သို့ပြန်ရောက်သောအခါ ကွေ့အယ်သည် အိမ်၏လေထုမှာ မမှန်မကန် ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိသည်။

ညီမ ထောင်အာသည် မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် တောင့်တင်းနေသည်။ သူမ၏မျက်နှာတွင် ဒေါသအကြွင်းအကျန်များ ရှိနေသည်။ သူမက ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို မေးရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် စားပွဲပေါ်ရှိ အိတ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“အစ်မ…” ထောင်အာသည် ကွေ့အယ် ပြန်ရောက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏အနားသို့ ပြေးသွားသည်။

လျိုချွီလန်သည် အဘယ့်ကြောင့်မှန်းမသိဘဲ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ဖျာမှ ထရပ်လိုက်သည်။ သူမသည် လက်များကို ပွတ်တိုက်ပြီး ရယ်မောပြောဆိုသည်။ “ပြန်ရောက်လာပြီလား”

ကွေ့အယ်သည် သူမ၏အမေကို စူးစိုက်ကြည့်ပြီး ထောင်အာကို မျက်စဖြင့် အချက်ပြကာ သူမ၏ပါးစပ်မှ ထွက်လာမည့် စကားများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ကွေ့အယ်သည် စားပွဲပေါ်မှ ထိုအိတ်က ဘယ်ကလာသည်ကို မမေးတော့ပေ။ သို့သော် သူမသည် အခန်းထဲသို့ ခဏဝင်ပြီး ပြန်ထွက်လာသောအခါ စားပွဲပေါ်မှ ပစ္စည်းများ ပျောက်ကွယ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ညနေ ဘာစားချင်လဲ၊ အမေ လုပ်ပေးမယ်”

ကွေ့အယ်သည် ထိုနေ့တွင် အထူးတလည် စိတ်အားထက်သန်နေသည့် သူမ၏အမေကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ “သမီး သွားလုပ်လိုက်မယ်၊ ဒီနေ့ တစ်နေကုန် အလုပ်များခဲ့ပြီ”

မီးဖိုချောင်တွင် ထောင်အာသည် ချန်ထျဲကန်း ရောက်လာသည့်ကိစ္စကို ကွေ့အယ်ကို ပြောပြသည်။

“သူ လာတာက ထူးဆန်းတယ်လို့ သမီး ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အမေက အရူးလိုပဲ၊ သမီး ဘယ်လိုပဲ မျက်စပစ်ပြပြီး သတိပေးပေမဲ့ အသုံးမဝင်ဘူး။ ပြီးတော့ သမီးကို သူ့ကို အဖေလို့ ခေါ်ခိုင်းတယ်၊ သမီး မခေါ်ချင်ဘူး၊ သူ ထွက်သွားပြီးနောက် အမေက သမီးကို ဆုံးမတယ်၊ ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် သူက ငါတို့ရဲ့အဖေပဲတဲ့လေ”

ကွေ့အယ်၏မျက်နှာသည် မှောင်မိုက်သွားသည်။

သူတို့မိသားစု ချမ်းသာသည်ဟူသော ကောလာဟလက ရွာတွင် ပျံ့နှံ့နေချိန်ကတည်းက ချန်မိသားစုဘက်မှ ပြဿနာဖြစ်လာမည်ကို သူမ သိပြီးသားဖြစ်သည်။ ချန်ထျဲကန်း ကိုယ်တိုင် ပေါ်လာမည်ဟု သူမ လုံးဝ မထင်ခဲ့ပေ။

ကွေ့အယ်သည် ချန်ထျဲကန်း၏စရိုက်ကို ကောင်းစွာ နားလည်သည်။ သူသည် နူးညံ့ပျော့ညံ့ပြီး တုံးအသည်။ တစ်သက်လုံး သူ့အဖွားကသာ စီမံခန့်ခွဲသည်။ သူက သူ့အဖွား၏စကားကို နားထောင်ပြီး လာခြင်းသည် ကွေ့အယ်အတွက် မထူးဆန်းပေ။ သူမအတွက် ထူးဆန်းသည်မှာ ချန်မိသားစုဘက်မှ နည်းလမ်းများ ပြောင်းလဲသွားခြင်းပင်။

သူမ၏အဖွားက လိမ္မာပါးနပ်သူ မဟုတ်ပေ။ မဟုတ်ပါက ရွာတွင် လူတိုင်းက မုန်းတီးခံရမည် မဟုတ်ပေ။ ရွာတွင် လူဆိုးအဖွားများလည်း များစွာ ရှိသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏သားများကို ချစ်သည်၊ သို့သော် သူမကဲ့သို့ ထင်ရှားစွာ မပြုလုပ်ကြပေ။ လူအများစုသည် အပြင်ပန်းတွင် ငြိမ်းချမ်းရေးကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။ သို့သော် သူမသည် ရွာတွင် နမူနာ ဖြစ်နေသည်။ အမေက သားများကို ချစ်သည်ဟု ပြောတိုင်း သူမကို နမူနာအဖြစ် ပြောကြသည်။

သူမ၏အဖွားက နည်းလမ်းအဟောင်းများကိုသာ သိသည်။ ပထမဦးဆုံး၊ ခက်ထန်စွာ ပြုမူသည်။ အသုံးမဝင်သောအခါ ငိုခြင်း၊ ဆူပူခြင်း၊ နောက်ဆုံးတွင် မိမိကိုယ်ကို ဆွဲကြိုးချရန် ခြိမ်းခြောက်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ဆွဲကြိုးချသည့်အဆင့်သို့ မရောက်ခင် သူမ၏မိဘများသည် လက်ခံခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဤလိုမျိုး ပျော့ပျောင်းသော နည်းလမ်းသည် သူမ၏အဖွား လုပ်မည့်ပုံစံ မဟုတ်ပေ။ သူမ၏အဖေနှင့် ဦးလေး၊ အဒေါ်များအကြောင်းကို ပြောရန် မလိုတော့ပေ။ တစ်ဦးက သစ်သားခေါင်း ဖြစ်သည်။ နောက်နှစ်ဦးက သူမအဖွား၏ပုံတူ ဖြစ်ကြပြီး လိမ္မာပါးနပ် ဟန်ဆောင်နေကြသည်။

ကွေ့အယ်သည် ထိုမုဆိုးမအကြောင်းကို တွေးမိသည်။

98 02

ချန်မိသားစု၏ နောက်ဆုံးကိစ္စများ အကြောင်းကို သူမသည် အပြင်တွင် အများကြီး ကြားခဲ့သည်။ ထိုမုဆိုးမက လိမ္မာပါးနပ်သူဖြစ်ကြောင်း၊ ချန်မိသားစုအားလုံးကို ကောင်းစွာ ချော့မော့ထားကြောင်း သူမ သိသည်။ သူမ၏အဒေါ်ငယ်ဖြစ်သည့် ချန်ရှီက ပုံမှန်အားဖြင့် ခက်ခဲသောသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုမုဆိုးမက သူမကို ချော့မော့ထားပြီး ယခုလူက အရင်လူထက် ပိုကောင်းသည်ဟု လူတိုင်းကို ပြောနေသည်။

သေချာပေါက် ကွေ့အယ်သည် ချန်မိသားစုကို စိုးရိမ်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူမ၏အမေကိုသာ စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမညီမ၏ဖော်ပြချက်အရ သူမ၏အမေသည် စိတ်ပျော့သွားကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ တွေ့ရသည်။

ပဲအိတ်တစ်ဝက်နှင့် အရင်က အတင်းအကျပ် ပြုလုပ်ခြင်းနှင့် အရှက်ရခြင်းများကို လုံးဝ မေ့သွားသည်။ ကွေ့အယ်သည် သူမ၏အမေကို ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။

“အခုနက အမေ အဲ့ဒီအိတ်ကို ဒီမှာ ဝှက်ထားတာကို သမီး မြင်တယ်” ထောင်အာသည် ပြောရင်း ထိုအိတ်ကို ရှာတွေ့သည်။ ထို့နောက် အပေါ်တွင် ချည်နှောင်ထားသည့် ကြိုးကို ဖြုတ်လိုက်သည်။

“ချန်မိသားစုက ဒီလောက် ရက်ရောမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ သမီး သိပြီးသား၊ အစ်မ ကြည့်..” ထောင်အာသည် ဒေါသဖြင့် ပြောသည်။

အိတ်ငယ်ထဲတွင် ပဲဆန်အဝါ တစ်အိတ်တစ်ဝက် ရှိသည်။ ပဲများကို အခွံ မနွှာရသေးပေ။ အပေါ်တွင် အခွံများလည်း ပါဝင်သည်။ ဤအခွံများတွင် မှိုအစက်အပြောက်များစွာ ပါဝင်နေပြီး ပျက်စီးနေသည်မှာ ရှင်းလင်းသည်။

“သမီး အမေ့ကို သွားပြောမယ်”

ထောင်အာသည် အိတ်ကို ကိုင်ပြီး အိမ်အပေါ်ထပ်သို့ ပြေးသွားသည်။ ကွေ့အယ်သည် သူမကို မတားဆီးပေ။ သူမသည် နောက်မှ လိုက်သွားသည်။ သူမ၏အမေ၏ သဘောထားကို ကြည့်ချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကွေ့အယ် ဝင်သွားချိန်တွင် ထောင်အာသည် သူမ၏အမေကို အခြေအနေအကြောင်း ပြောပြပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ လျိုချွီလန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်။ သို့သော် သူမက ပြောသည်။ “ငါတို့အိမ်က ချမ်းသာတဲ့မိသားစု မဟုတ်ဘူး၊ ဒီပဲတွေက နည်းနည်း ပျက်စီးရုံပဲ၊ စားလို့ရသေးတယ်”

“အမေ၊ ဒါက ပျက်စီးတာ မပျက်စီးတာ ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး၊ သူက ဒီလိုပစ္စည်းတွေကို ပေးလာတာ၊ ငါတို့ကို တောင်းစားနေတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ချန်မိသားစုက ဘယ်လောက်ပဲ ဆင်းရဲပါစေ၊ မှိုတက်နေတဲ့ပဲတွေကို စားတဲ့အဆင့်အထိတော့ မရောက်ဘူး မဟုတ်လား”

လျိုချွီလန်က ပြောသည်။ “ဘာ သူလဲ၊ သူက နင်ရဲ့အဖေပဲ” သူမသည် သက်ပြင်းချပြီး ပဲအိတ်ကို တစ်ချက် ပွတ်သပ်သည်။ “နင်ရဲ့အဖေလည်း မလွယ်ဘူး၊ နင်ရဲ့အဖွားကလည်း ခက်ထန်တယ်၊ ဒီပဲတွေကို ဖုံးကွယ်ပြီး စုဆောင်းထားတာ အရမ်းခက်ခဲတယ်”

ထောင်အာ၏မျက်လုံးများသည် ဒေါသဖြင့် ပြည့်နေသည်။ သို့သော် ကွေ့အယ်၏စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုက နစ်မြုပ်သွားသည်။

“အမေ၊ အမေ သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ဖို့ စိတ်ကူးရှိနေတာလား။ သူတို့ ချန်မိသားစုက အစ်မကို ဘယ်လို ဆက်ဆံခဲ့တာလဲဆိုတာကို အမေ မမေ့ပါနဲ့၊ ငါတို့ကို ဘယ်လို မောင်းထုတ်ခဲ့တာလဲဆိုတာကိုလည်း မမေ့ပါနဲ့။ အခု ဘဝ နည်းနည်း ကောင်းလာတော့ အရင်ကိစ္စတွေကို အားလုံး မေ့သွားတာလား” ထောင်အာသည် အော်ဟစ်သည်။

ဤစကားများကို ကြားသောအခါ လျိုချွီလန်သည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် သူမ၏သမီးကြီးကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ “အမေ နင့်ရဲ့အဖေကို ခွင့်မလွှတ်ပါဘူး၊ အမေ အရင်ကိစ္စတွေကို မမေ့ပါဘူး။ အမေက… အား၊ အမေက နင်ရဲ့အဖေလည်း မလွယ်ဘူးလို့ပဲ ထင်တာပါ…”

ထောင်အာသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောရန် ပြင်ဆင်နေသည်။ သို့သော် ကွေ့အယ်က သူမ၏နောက်မှ ဆွဲထားသည်။ ထောင်အာသည် ဒေါသဖြင့် ငြိမ်သွားရသည်။ လျိုချွီလန်သည် ဖျာပေါ်သို့ ပြန်သွားပြီး ချည်ထိုးခြင်းများဖြင့် အလုပ်ရှုပ်ဟန်ဆောင်သည်။

ညစာစားချိန်ရောက်သောအခါ ကွေ့အယ်တွင် စားချင်စိတ် လုံးဝ မရှိပေ။

သူမသည် လုကျောင်းယွဲ့နှင့် ကိစ္စရှိကြောင်း အကြောင်းပြပြီး အိမ်မှ ထွက်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် မှောင်နေပြီ။ လခြမ်းနှင့် ကြယ်များသည် ပါးနေသည်။ အနည်းငယ်အေးသည့်လေက တိုက်ခတ်နေသည်။ သူမ၏စိတ်သည်လည်း အေးစက်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။

ရွာထဲတွင် ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘဲ လမ်းလျှောက်နေသည်။ လုမိသားစု၏ ဒုတိယအိမ်ခြံဝင်းရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ခြံဝင်းတံခါးသည် ပိတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ကွေ့အယ်သည် တံခါးခေါက်ရန် မစဉ်းစားတော့ပေ။ သူမက ကျောင်းယွဲ့နှင့် ကိစ္စရှိကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ တကယ်တော့ သူမသည် အပြင်ထွက်ပြီး လေကောင်းလေသန့် ရရန်သာ အကြောင်းပြချက် ရှာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

98 03

သူမသည် လှည့်ပြီး ပြန်သွားရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် ခြံဝင်းတံခါးသည် အသံမြည်လျက် ပွင့်သွားသည်။

“ကွေ့အယ်၊ မင်း ကျောင်းယွဲ့နဲ့ ကိစ္စရှိလို့လာတာလား” လုကွမ်းယီသည် ကွေ့အယ်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်သည်။

ကွေ့အယ်သည် သူ့ကို တွေ့မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူမသည် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘာမှ မရှိပါဘူး၊ ကျွန်မ လမ်းလျှောက်ဖို့ ထွက်လာတာ၊ ဒီနေရာကို မတော်တဆ ရောက်လာတာပါ”

“ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ”

သူမက မပြောသောကြောင့် သူ၏မျက်လုံးများကို သူ၏နောက်မှ ခြံဝင်းတံခါးပေါ် တင်လိုက်သည်။ လုကွမ်းယီသည် တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ငါ တောက်စီနဲ့ ကိစ္စရှိတယ်၊ လမ်းလျှောက်ရင်း စကားပြောကြရအောင်”

ထျန်တောက်စီသည် လုကွမ်းယီနှင့် အတူတူ ကြီးပြင်းလာသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် လယ်ယာတွင် အလုပ်လုပ်သည်။ ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူ၏လက်ထပ်ပွဲ ဖြစ်သည်။ လုကွမ်းယီသည် သူ့ကို ကူညီရန် သွားရမည် ဖြစ်သည်။ ထျန်တောက်စီကို ရှာခြင်းသည် ထိုကိစ္စကို မေးရန် ဖြစ်သည်။

ရွာမှ လမ်းငယ်ပေါ်တွင် အလွန်တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်၌ လမ်းလျှောက်နေသူ မရှိသလောက်ပင်။ လူနှစ်ဦးသည် လမ်းအတိုင်း တိတ်ဆိတ်စွာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကြသည်။

“မင်းတို့အိမ်မှာ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ” လုကွမ်းယီသည် တိတ်ဆိတ်မှုကြားမှ ရုတ်တရက် မေးသည်။

ကွေ့အယ်သည် မတွန့်ဆုတ်တော့ဘဲ သူမ၏အိမ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စများကို ပြောပြသည်။ တစ်ခုက သူမသည် လုကွမ်းယီက ဟိုဟိုဒီဒီ မပြောဆိုသည်ကို ယုံကြည်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ခုက သူမ၏စိတ်ထဲတွင် အလွန်အမင်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နားထောင်ပြီးနောက် လုကွမ်းယီသည် ခဏ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ထို့နောက် ပြောသည်။ “နင်က လူငယ်ပဲ၊ လူကြီးတွေရဲ့စိတ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး”

ကွေ့အယ်သည် ခါးသက်စွာ ပြုံးသည်။ ထိုအရာကို သူမလည်း သိသည်။

“ဒါပေမဲ့ မင်းက ဂရုမစိုက်ရင် မင်းရဲ့အိမ်မှာ နောက်ပိုင်းမှာ ငြိမ်သက်မှု မရှိတော့ဘူး။ နင် ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲဆိုတာကို စဉ်းစားပြီးပြီလား” လုကွမ်းယီသည် မေးသည်။

ကွေ့အယ်သည် ခေါင်းကို ဝေဝါးစွာ ခါသည်။

လုကွမ်းယီသည် နက်ရှိုင်းစွာ သက်ပြင်းချပြီး အားပေးသည်။ “ငါ့အထင်တော့ နင် အများကြီး မစဉ်းစားသင့်ဘူး။ နင်ရဲ့မိဘတွေက ရွာသားအားလုံးရဲ့ရှေ့မှာ ကွာရှင်းခဲ့ပြီးပြီ၊ ပြီးတော့ နင်ရဲ့အဖေက နောက်ထပ် ဇနီးတစ်ယောက်ကိုလည်း လက်ထပ်ခဲ့ပြီးပြီ”

“ဒါပေမဲ့…”

“မင်းရဲ့အမေက မင်းတို့အိမ်ကိစ္စကို မင်းရဲ့အဖေကို ပြောမှာကို မင်း ကြောက်တာလား”

ကွေ့အယ်သည် ခေါင်းညိတ်သည်။

ရွာသားများသည် သူတို့အိမ်က မြို့တွင် စီးပွားရေးလုပ်ပြီး ချမ်းသာသည်ကိုသာ သိသည်။ သို့သော် အခြေအနေကို မရှင်းလင်းကြပေ။

“ဒီကိစ္စက သေချာ စောင့်ကြည့်ရင် တကယ်တော့ ရှာရတာ မခက်ခဲဘူးဆိုတာကို မင်း စဉ်းစားဖူးလား။ ဒါကြောင့် ငါ့အိမ်ကို ပြဿနာဖြစ်စေမှာကို မင်း ကြောက်စရာ မလိုဘူး” ကွေ့အယ်၏အိမ်က မြို့တွင် စီးပွားရေးလုပ်သည် ဟူသော ကောလာဟလ စတင်ကတည်းက လုကွမ်းယီသည် နားလည်ခဲ့သည်။ ကွေ့အယ်၏အိမ်နှင့် သူမိသားစု၏စီးပွားရေးက အဘယ်ကြောင့် ကောင်းမွန်သည်ဆိုတာက သူတို့၏ပဲနို့ကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပဲနို့က တကယ်တော့ ထူးခြားသည့်အရာ မဟုတ်ပေ။ ပဲနို့ကို အရသာရှိအောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာက ထူးခြားသည်။

ဤကိစ္စ ပျံ့နှံ့သွားပါက သူ၏မိသားစုကို မနာလိုသူ အများအပြား ရှိလာမည်မှာ တွေးကြည့်လို့ ရသည်။ သို့သော် လုကွမ်းယီက သူ၏မိသားစုသည် ဤပြဿနာကို မဖြေရှင်းနိုင်ဟု မယုံကြည်ပေ။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် လူတိုင်းသည် သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်ဖြင့် စားသောက်ကြသည်။ စွမ်းရည်မရှိသူများ အတွက်ကတော့ ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် အလွန်များပြားသည်။ မည်သူမျှ မည်သူ့ကိုမျှ အကြွေးမတင်ကြပေ။

“ကိစ္စတွေ ပေါ်လာမှာက အချိန်မရွေး ဖြစ်နိုင်တယ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါနဲ့ ငါ့အဖေက အားလုံးကို နားလည်ထားတယ်”

“တောင်းပန်ပါတယ်၊ အစ်ကိုလု၊ ကျွန်မတို့ရဲ့အိမ်က ရှင့်အိမ်အတွက် ပြဿနာဖြစ်စေခဲ့တယ်” ကွေ့အယ်သည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာ ပြောသည်။

98 04

သူမသည် ကျေးလက်တွင် ကြီးပြင်းလာသည်။ ထို့ကြောင့် ကျေးလက်လူများ၏ သဘာဝကို နားလည်သည်။ လူတိုင်း ဆင်းရဲသောအခါ ဘာမှ မရှိပေ။ သို့သော် တစ်စုံတစ်ဦးက ရုတ်တရက် ချမ်းသာလာသောအခါ နောက်ကွယ်မှ ကဲ့ရဲ့ခြင်းများ၊ မနာလိုခြင်းများနှင့် ပြဿနာအမျိုးမျိုး ပေါ်လာကြသည်။ လူအများစုသည် သင် ဘယ်လို ချမ်းသာလာတယ် ဆိုတာကို တိတ်တိတ်လေး စုံစမ်းကြသည်။ မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး အခွင့်အရေးယူရန် လာရောက်သူများလည်း အများအပြား ရှိသည်။ လူတိုင်းက အိမ်နီးချင်းများ ဖြစ်သဖြင့် မျက်နှာပူစရာ မလိုသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းသည်။

လုကွမ်းယီသည် ရယ်သည်။ “ငါ အရင်ကတည်းက ပြောခဲ့ပြီးပြီလေ၊ မင်းက ငါ့အိမ်အတွက် ပြဿနာဖြစ်စေခဲ့တယ်လို့ မခံစားပါနဲ့၊ ဘာလို့လဲ ဆိုတော့ ငါ့အိမ်ကလည်း အခု စီးပွားရေးလုပ်နေတယ်၊ သိတဲ့လူလည်း မနည်းဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အသေးစိတ်ကို မသိကြရုံပဲ၊ မြို့က ရွာနဲ့ နည်းနည်း ဝေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရွာက ဘယ်သူမှ မြို့ကို မသွားဘူးလို့ ဘယ်သူ အာမခံနိုင်မလဲ၊ ဒါဆို ဘယ်တော့မှ မပေါ်လာမှာက မဖြစ်နိုင်ဘူး မဟုတ်ဘူးလား”

ကွေ့အယ်သည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ခဏအကြာတွင် ပြောသည်။ “ဒါလည်း မှန်တာပဲ”

“ဒါဆို ချန်မိသားစုဘက်က ကိစ္စကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းဖို့ စဉ်းစားပြီးပြီလဲ” လုကွမ်းယီသည် ရုတ်တရက် ထပ်မံ မေးသည်။

ကွေ့အယ်သည် ခဏ စဉ်းစားသည်။ သူမသည် သူ့ကို ခေါင်းမော့ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ “ဒီကိစ္စကို စိုးရိမ်စရာ မလိုဘူးဆိုတော့ ကျွန်မ မတားတော့ဘူး၊ အစ်ကို ပြောသလိုပဲ၊ ဒီလိုကိစ္စကို မတားနိုင်ပါဘူး၊ ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မတို့အိမ်မှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ မရှိပါဘူး၊ ဒီကိစ္စက ရှင့်အိမ်ကို နည်းနည်း ပြဿနာဖြစ်စေနိုင်တယ်” ပြောပြီးနောက် သူမသည် အားမလိုအားမရ ပြုံးလိုက်သည်။

လုကွမ်းယီသည် သူမ၏မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးကို သနားစွာ ကြည့်သည်။ သူက ပြောပြီး ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေသည်။ “ငါတို့အိမ်ကို စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက မင်းရဲ့ကိုယ်ပိုင်စိတ်ကူး ရှိရမယ်၊ အဲ့ဒီလူတွေက မင်းတို့ရဲ့စီးပွားရေးကို မဖျက်ဆီးပါစေနဲ့။ မင်းရဲ့အမေကတော့…”

“အစ်ကိုလု၊ ပြောပါ”

လုကွမ်းယီသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ ထို့နောက် ပြောသည်။ “သူမက အဲ့ဒီလို စိတ်ကူးရှိနေရင် မင်းက အရာရာကို ထိန်းထားနိုင်ဖို့ လိုအပ်တယ်”

“အစ်ကိုလု ဆိုလိုတာက…” ကွေ့အယ်၏မျက်လုံးထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုတစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာသည်။ သူမက မိုက်မဲသူ မဟုတ်ပေ။

“ဒီလိုပြောတာက မင်းကို သတိပေးတာပါ၊ ငါ့ဦးလေးအိမ်မှာ အရင်က ဖြစ်ဖူးပြီးသား၊ ချန်မိသားစုဘက်က မင်းအိမ်ကို အကြံအစည်ရှိရင် သူတို့က မင်းတို့သားအမိတွေကို အိမ်ပြန်လာဖို့ တောင်းဆိုလိမ့်မယ်လို့ ငါ စိုးရိမ်တယ်”

“ဒါပေမဲ့ သူက တခြားမိန်းမကို လက်ထပ်ထားပြီးပြီလေ…” ကွေ့အယ်သည် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လုမိသားစု၏ ပထမအိမ်က အရင်က နမူနာပြခဲ့ပြီးပြီ၊ ချန်မိသားစုက ဒီလို စိတ်ကူးမရှိဘူးလို့ ဘယ်သူ ပြောရဲမလဲ။

ဤသို့ တွေးမိသောအခါ ကွေ့အယ်၏စိတ်အခြေအနေသည် ရုတ်တရက် ဆိုးရွားသွားသည်။

“ဒါပေမဲ့ မင်း စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါတို့အိမ်က ရှေ့မှာ ရှိနေတယ်၊ သူတို့က မင်းတို့အပေါ် ဘာမှ အကြံအစည် ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး” ပြောပြီးနောက် လုကွမ်းယီသည် ရုတ်တရက် စိတ်ကူးတစ်ခု ရလိုက်သည်။ သူက ကွေ့အယ်ကိုပြောသည်။ “ဒီကိစ္စကို စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ စိတ်ကူးတစ်ခု ရပြီးပြီ”

“ဘာစိတ်ကူးလဲ”

စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ကွေ့အယ်သည် မသိစိတ်ဖြင့် လုကွမ်းယီ၏အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် သူမ လုပ်ခဲ့သည်ကို သတိပြုမိပြီး ပူလောင်သည့်အလား လက်ကို လျင်မြန်စွာ ဖယ်လိုက်သည်။

အမှောင်ထဲတွင် ကွေ့အယ်၏မျက်နှာသည် ရှက်၍ နီရဲနေသည်။

လုကွမ်းယီသည် သူမကို ကြည့်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများသည် ဘေးဘက်သို့ ရွေ့သွားသည်။

အချိန်အကြာကြီးကြာပြီးနောက် သူက သူ၏လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ဒီကိစ္စက အခု ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောနိုင်ဘူး၊ ငါ အိမ်ပြန်ပြီး မိသားစုနဲ့ တိုင်ပင်ပြီးမှ နင့်ကို ပြောပြနိုင်မယ်”

“ဒါဆို အစ်ကို မြန်မြန် ပြန်ပါ” ကွေ့အယ်သည် လုကွမ်းယီက အပြင်ထွက်ဖို့ အလုပ်ရှိသည်ကို သတိရပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အစ်ကိုလု တောက်စီအိမ်ကို သွားရမယ်ဆိုတာကို ကျွန်မ မေ့သွားတယ်၊ အစ်ကိုလု အရင် သွားပါ၊ ကျွန်မအိမ်က ကိစ္စက အရေးမကြီးပါဘူး၊ တကယ် အရေးမကြီးပါဘူး…”

နောက်ဆုံးတွင် ကွေ့အယ်သည် သူမ ဘာပြောနေသည်ကို မသိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် လုကွမ်းယီကို ပြန်တော့မည်ဟု ပြောပြီး ခေါင်းမလှည့်ဘဲ ပြေးသွားသည်။

98 05

ကွေ့အယ်သည် ပြေးရင်း သူမ၏မျက်နှာကို ဖုံးထားသည်။ လုကွမ်းယီက သူမ၏ထူးဆန်းမှုကို သတိထားမိသလား မသိပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်ပြီး ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည့်သူမသည် အစ်ကိုလု၏ရှေ့တွင် အကြိမ်ကြိမ် ပုံမှန်မဟုတ် ဖြစ်သွားသည်။ နံရံကို ပြေးဝင်ချင်သည့် စိတ်ကူးများ ပေါ်လာသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည်။ သူမသည် ဒူးထောက်ပြီး အသက်ရှူသည်။ ထို့နောက် ခြံတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

သူမ၏နောက်တွင် တစ်စုံတစ်ဦး ရှိနေသည်ကို သူမ မသိလိုက်ပေ။ သူမ ခြံတံခါးထဲသို့ ဝင်ပြီးနောက် ထိုသူသည် အပြင်တွင် ခဏ ရပ်ပြီးမှ လှည့်၍ ထွက်သွားသည်။

တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ပေ။ အပြင်တွင် ကြက်တွန်သံ ကြားမှသာ ကွေ့အယ်သည် အိပ်ပျော်သွားသည်။

++++++