အခန်း (၉၉-၁၀၀)

အခန်း 99

သူမ နိုးလာသောအခါ အပြင်တွင် နေရောင်ခြည်သည် ထွက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူမသည် အိပ်ရာမှ ရုတ်တရက် ထပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ညီမ ထောင်အာသည် ထပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ၏ညီမငယ်က အိပ်နေတုန်းပဲ။ သူမသည် အချိန် နောက်မကျခဲ့ကြောင်း စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ဦးက စကားပြောနေသည့်အသံကို မပီမသ ကြားရသည်။ ကွေ့အယ်သည် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် မရှိသင့်သည့်လူတစ်ဦးကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ၏အဖေ ဖြစ်သည်။

သူမ၏အမေသည် ခြံဝင်းထဲတွင် သူမ၏အဖေနှင့် စကားပြောနေသည်။ ညီမ ထောင်အာသည် ဒေါသဖြင့် ထိုဘက်ကို ကြည့်နေသည်။

“အစ်မ၊ နင် ထလာပြီလား”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လျိုချွီလန်သည် တံခါးဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏သမီးကြီးက တံခါးရှေ့တွင် ရပ်ပြီး ကြည့်နေသည်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။

“ကွေ့အယ်၊ နင် ထလာပြီလား။ အမေက နင် တစ်နေကုန် ပင်ပန်းနေတယ်လို့ ထင်လို့ နင့်ကို မနှိုးခဲ့တာ။ ဟုတ်သားပဲ၊ ပေါက်စီတွေက ပေါင်းအိုးထဲမှာ ရှိနေပြီ၊ မနက်စာလည်း အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ၊ အရင် သွားစားလိုက်ပါဦး”

ထိုလို အမေမျိုးကို ကြည့်သောအခါ ကွေ့အယ်သည် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် စိတ်ပျော့ခြင်းကို ခံစားရသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဘာမှ မပြောဘဲ မီးဖိုချောင်သို့ သွားသည်။

ထိုအချိန်အတွင်းတွင် သူမသည် ချန်ထျဲကန်းကို တစ်ကြိမ်ပင် မကြည့်တော့ပေ။

မောင်နှမနှစ်ဦးသည် မီးဖိုချောင်တွင် မနက်စာစားကြသည်။ မနက်စာက ရိုးရှင်းသည်။ ပေါက်စီနှင့် ဆော့ဖြင့် ချက်ထားသည့် ဟင်းဖြစ်သည်။ နှစ်ဦးစလုံးသည် တိတ်ဆိတ်စွာ စားကြသည်။ ထောင်အာသည် အကြိမ်ကြိမ် တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် သူမအစ်မ၏မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ဘယ်လိုပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။

ခြံဝင်းထဲတွင် ချန်ထျဲကန်းသည် ကွေ့အယ်၏နောက်ကျောကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးသည်။ “သမီးက ငါ့ကို စိတ်ဆိုးနေတုန်းပဲလား”

လျိုချွီလန်၏မျက်လုံးများသည် ရှုပ်ထွေးနေသည်။ “ကလေးတွေက စိတ်ကြီးတယ်” အခြားဘာမှ သူမ မပြောတော့ပေ။ သူမ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။

သူမသမီးကြီးကြောင့် ပျော်ရွှင်နေသည့်စိတ်သည် ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားသည်။ လျိုချွီလန်သည် ချန်ထျဲကန်းကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ “ရှင် ပြန်ပါတော့၊ ဒီမှာ ရှင့်အကူအညီ လိုအပ်တာ မရှိပါဘူး၊ ကျွန်မနဲ့ ကလေးတွေ လုပ်နိုင်ပါတယ်”

ချန်ထျဲကန်းသည် တွန့်ဆုတ်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်သည်။ သူသည် လှည့်ပြီး ခြံပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။

ကွေ့အယ်သည် လုကွမ်းယီ၏နည်းလမ်းက ဘာလဲဆိုတာကို လျင်မြန်စွာ သိလိုက်သည်။

အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လုမိသားစု၏ ဒုတိယအိမ်က မြို့တွင် စီးပွားရေးလုပ်နေသည်ဟူသော ကောလာဟလများ ပျံ့နှံ့လာသည်။

လုမိသားစု၏ ဒုတိယအိမ်က မြို့တွင် စီးပွားရေး လုပ်နေသည်ကို ရွာသားအများအပြား သိကြသည်။ သို့သော် သူတို့က သိပ်အများကြီး မစဉ်းစားကြပေ။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် လုမိသားစု၏ ဒုတိယအိမ်က တို့ဟူးရောင်းသူများ ဖြစ်ပြီး အခြားစီးပွားရေးငယ်လေးများကို လုပ်ခြင်းသည် မထူးဆန်းပေ။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ထူးဆန်းသည်မှာ လုမိသားစု၏ ဒုတိယအိမ်၏စီးပွားရေးသည် မြို့တွင် အလွန်ကျော်ကြားသည်ဟု လူအများက ပြောဆိုနေကြသည်။ မြို့တောင်ဘက်ရှိ စားသောက်ဆိုင်ငယ် တစ်ခုတွင် ပဲနို့က အရမ်းကောင်းသည်ကို လူအများအပြား သိကြသည်။

99 02

ပို၍ ထူးဆန်းသည်မှာ ချမ်းသာလာသည်ဟု ပြောဆိုကြသည့် ကွေ့အယ်မိသားစုကလည်း လုမိသားစု ဒုတိယအိမ်၏ပဲနို့ကြောင့် စီးပွားရေးကောင်းလာသည် ဟူသော ကောလာဟလ ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် ရွာသားများသည် ဝေဖန်ပြောဆိုကြသည်။

ကျေးလက်လူများသည် မြို့သားများနှင့် မတူပေ။ တို့ဟူးလုပ်တတ်သည့် မိသားစုများ အများအပြား ရှိသည်။ ပဲနို့ကတော့ အခက်အခဲ မရှိပေ။ ခြားနားချက်က အရသာရှိခြင်း ရှိ၊ မရှိသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ပုံမှန်အားဖြင့် မိသားစုများသည် ဤလို အချိန်ပေးပြီး မလုပ်ကြပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် တို့ဟူးကို ဝယ်စားကြသည်။ နှစ်သစ်တွင်သာ ကိုယ်တိုင် လုပ်ကြသည်။

လုမိသားစု၏ ဒုတိယအိမ်က တို့ဟူးကို တကယ် ကောင်းစွာ ပြုလုပ်သည်။ မဟုတ်ပါက လူအများအပြား ဝယ်ကြမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ၎င်းက ပင်ပန်းသောငွေ ဖြစ်သည်။ မနက်စောစောကတည်းက ပဲများကို ကြိတ်ရသည်။ ထို့နောက် ကျေးရွာများစွာသို့ သွားလာရသည်။ ပြီးတော့ အများကြီး ရောင်းချနိုင်သည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ပဲနို့ကတော့ မတူပေ။ လုမိသားစု ဒုတိယအိမ်၏ပဲနို့ကို မြို့တွင် တစ်ပန်းကန်လျှင် တစ်ပြားဖြင့် ရောင်းသည်ဟု ဆိုသည်။ ပြီးတော့ တစ်နေ့လျှင် ရာပေါင်းများစွာသော ပန်းကန်များကို ရောင်းသည်ဟုလည်း ဆိုသည်။

ချက်ချင်းပင် တို့ဟူးလုပ်တတ်သည့် မိသားစုများသည် စိတ်လှုပ်ရှားလာကြသည်။

အချို့က စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ အချို့ကတော့ စိတ်ပျက်နေကြသည်။ ဥပမာ ချန်အဖွားကြီး၊ သူမက လျိုချွီလန်ထံမှ ပိုက်ဆံအနည်းငယ် ပြန်ရရန် သားကြီးကို စေခိုင်းရန် မျှော်လင့်နေသည်။ ဤသတင်း ပျံ့နှံ့လာသောအခါ သူတို့၏စီးပွားရေးကို အနာဂတ်တွင် လုပ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

သေချာပေါက် ကွေ့အယ်မိသားစုကို မနာလိုသူများလည်း ရှိသည်။ ကွေ့အယ်တို့ သားအမိများ ဆင်းရဲသောအခါ ရွာသားအများအပြားက သူတို့ကို သနားကြသည်။ သို့သော် ရုတ်တရက် ဆင်းရဲသည့်လူများက သူတို့ထက် ပိုကောင်းလာသောအခါ အချို့က စိတ်မတည်မငြိမ် ဖြစ်လာကြသည်။ မနာလိုမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ချန်မိသားစုသည် ပထမဆုံးအကြိမ် ပေါ်လာသည်။ သူတို့သည် အမြတ်မရှိဘဲ မထွက်ခွာတတ်သူများ ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက ရွာတွင် လူကြိုက်နည်းမည် မဟုတ်ပေ။ သတင်းကို ကြားပြီးနောက် ဒုတိယနေ့တွင် ချန်မိသားစုသည် ပဲနို့နှစ်ပုံးကို မြို့သို့ သယ်သွားသည်။ သေချာပေါက် ပဲနို့သာမက ကွေ့အယ်မိသားစုကဲ့သို့ ပေါက်စီများကိုလည်း ရောင်းချကြသည်။

နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ချန်မိသားစု ပြန်ရောက်သောအခါ သူတို့၏ပုံးများက ဗလာ ဖြစ်နေသည်ကို ရွာသားများက တွေ့လိုက်ရသည်။ လူအများအပြားသည် စိတ်လှုပ်ရှားလာကြသည်။

ချန်မိသားစု လုပ်နိုင်ပြီး ရောင်းချနိုင်ပါက သူတို့လည်း လုပ်နိုင်ပြီး ရောင်းချနိုင်ကြသည်။ သို့သော် လုနှင့် ကွေ့အယ်မိသားစုအပေါ် မရက်စက်ရာ မရောက်ဘူးလား။ သို့သော် ရှေးယခင်ကတည်းက လူသားများသည် အတ္တဆန်ကြသည်။ ငွေအမြောက်အမြားနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ရက်စက်ခြင်းသည် ဘာမှ မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ပဲနို့လုပ်ပြီး မြို့သို့ သွားရောင်းသူများ ပို၍ ပို၍ များလာသည်။

ဤရက်များတွင် လုမင်ဟိုင်တို့ သားအဖသည် ရွာထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေကြသည်။ မျက်နှာပူသူများသည် သူတို့ကို တွေ့သောအခါ ရှက်ရွံ့နေကြသည်။ မျက်နှာပြောင်တိုက် သူများသည် မျက်နှာကို လှည့်ပြီး ထွက်သွားကြသည်။

လူ့သဘောသဘာဝ၏ အေးစက်မှုသည် ရှင်းလင်းစွာ ပေါ်လာသည်။

သူတို့၏နားတွင် လေအေးများ ပြောဆိုနေသူများလည်း ရှိသည်။ ဥပမာ မြို့သို့ သွားသူများ များလာသဖြင့် မိသားစုအချို့သည် မြို့သို့ သွားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ သေချာပေါက် သစ္စာရှိသည့် မိသားစုများ သို့မဟုတ် ဒုတိယအိမ်နှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းသည့် မိသားစုများသည် ဤငွေကို မလိုချင်ကြပေ။ သူတို့က ပုံမှန်အားဖြင့် နှစ်သိမ့်သည့် သဘောထားကို ထားကြသည်။ သို့သော် သူတို့၏ခေါင်းခါခြင်းနှင့် သက်ပြင်းချခြင်းကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သူတို့သည် ဒုတိယအိမ်၏အနာဂတ်ကို မျှော်လင့်ချက် မထားတော့သည်ကို သိနိုင်သည်။

လူအများအပြားက စီးပွားရေးကို လုယူကြသဖြင့် လုမင်ဟိုင်၏စီးပွားရေးသည် ကြာကြာ မလုပ်နိုင်တော့ပေ။

ဤကိစ္စ ပေါ်ပေါက်လာသောအခါ ချောင်ရှီသည် ပထမဆုံးအကြိမ် ဒုတိယအိမ်သို့ လာပြီး သူ၏သဘောထားကို ပြသသည်။ သူသည် ငွေမက်ပြီး ခင်မင်မှုကို ဂရုမစိုက်သည့်လူများကို မထီမဲ့မြင်ပြုသည်။

သူသည် ရွာမှ တခြားမိသားစုများအကြောင်း ပြောသည်။ သို့သော် အဓိကအားဖြင့် ပထမအိမ်အကြောင်း ပြောသည်။

99 03

အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ပထမအိမ်ကလည်း ပါဝင်ခဲ့သည်။ ဟူရှီက လုမင်ချွမ်းနှင့် လုအဖိုးကြီးကို ဘယ်လို စည်းရုံးခဲ့သည်ကို မသိပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ပထမအိမ်ဘက်က အခု အလုပ်များနေကြသည်။ ချောင်ရှီ ဒုတိယအိမ်သို့ မလာမီ ပထမအိမ်မှ မိသားစုသည် ပဲနှင့် ပေါက်စီများ ကြိတ်ရန် အလုပ်များနေကြသည်။ နောက်နေ့တွင် မြို့၌ စားပွဲတင်ရန် စီစဉ်ကြသည်။ (စားပွဲတင်တာက ဈေးရောင်းတာကို ပြောတာပါ)

ရွာမှ တခြားလူများက ဤသို့ပြုလုပ်ပါက ချောင်ရှီသည် နားလည်နိုင်သေးသည်။ သို့သော် ပထမအိမ်ကလည်း ဤသို့ပြုလုပ်သောအခါ ခင်မင်မှု မရှိသည့်ပုံ ပေါ်လာသည်။

“အစ်ကိုကြီးနဲ့ အဖေက ဟူရှီလိုပဲ၊ မျက်နှာပြောင်တိုက်ဖို့ စီစဉ်နေကြပြီ၊ မိသားစုဝင်တွေပဲ၊ ဒီလိုမျိုး ပေါ်ပေါ်တင်တင် စီးပွားရေး လုနေကြတာ”

ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစုသည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ဤအခြေအနေသည် သူတို့ မျှော်လင့်ထားသည့်အရာ ဖြစ်သော်လည်း ပထမအိမ်က ဤမျှ မျက်နှာမရှိမည်ဟု သူတို့ မထင်ခဲ့ကြပေ။

လုမင်ဟိုင်၏မျက်နှာသည် မကောင်းပေ။ သို့သော် မိန်ရှီသည် သူ၏အတွေးများကို ပို၍ နားလည်သည်။

သူမသည် သက်ပြင်းချပြီး ချောင်ရှီကို ပြောသည်။ “လူတွေက ဘာလုပ်ချင်လဲဆိုတာကို ငါတို့ ထိန်းချုပ်လို့ မရဘူး၊ သူတို့လုပ်ချင်တာကို လုပ်ပါစေ”

“ဒါပေမဲ့ အစ်မ…”

မိန်ရှီသည် ပြုံးလိုက်သည်။ “တတိယညီမ၊ ပထမအိမ်မရှိရင်တောင် တခြားလူတွေလည်း ရှိနေမှာပဲ၊ ငါတို့က ဒီကိစ္စကို အစအဆုံး စဉ်းစားလို့ မရဘူး”

“အစ်မနဲ့ အစ်ကိုက ဒီလိုတွေးနိုင်တာ ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရှင်တို့လည်း အစောကတည်းက စီစဉ်သင့်တယ်”

ဘာစီစဉ်ရမှာလဲ။

သေချာပေါက် စီးပွားရေး မလုပ်နိုင်တော့သည့်အပေါ် စီစဉ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချောင်ရှီသည် မိန်ရှီနှင့် စကားအနည်းငယ် ပြောပြီး အိမ်ပြန်သွားသည်။

ချောင်ရှီ ထွက်သွားပြီးနောက် မိန်ရှီသည် သူမ၏ခင်ပွန်းကို ကြည့်ပြီး ဘာမှ မပြောပေ။

လုကွမ်းကျိသည် ဘေးမှ ပြောသည်။ “ရေတိုကို ကြည့်တဲ့လူတွေ”

လုကွမ်းယီက ဆိုသည်။ “သူတို့က အရမ်းအလျင်လိုနေကြတာ”

ရုတ်တရက် လူအများအပြားက စီးပွားရေးကို လုယူကြသဖြင့် ဒုတိယအိမ်နှင့် ကွေ့အယ်မိသားစု၏ စီးပွားရေးသည် ထိခိုက်မှု ဖြစ်လာသည်။

ပစ္စည်းများ ဝယ်ရန်လာသူ အများအပြားက သူတို့၏ပဲနို့က ဘယ်နေရာတွင် ပိုဈေးသက်သာသည်ကို ပြောပြကြသည်။ သို့သော် ၎င်းက မိသားစုနှစ်ခု၏ စီးပွားရေးလုပ်ရန် စိတ်အားထက်သန်မှုကို မထိခိုက်စေခဲ့ပေ။ သို့သော် ကွေ့အယ်၏အမေက စိုးရိမ်နေသည်။ ကွေ့အယ်၏အကူအညီကြောင့် သူမသည် ပုံမှန်အတိုင်း ပြုမူသည်။

ဤကိစ္စ ဖြစ်ပွားပြီးနောက် ကွေ့အယ်သည် လုကွမ်းယီကို အထူးတလည် ကျေးဇူးတင်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှသာ သူမသည် လုအစ်ကို၏နည်းလမ်းက ဘာလဲဆိုတာကို နားလည်ခဲ့သည်။

အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် လုမိသားစု၏ ဒုတိယအိမ်မှ ပဲနို့ကို သောက်ဖူးသူတိုင်း နားလည်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူမသည် လုကွမ်းယီ၏ ရက်ရောမှုကို ကျေးဇူးတင်သည်။ သူမကို ကူညီရန်အတွက် သူ၏မိသားစုကိုပင် အန္တရာယ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းခဲ့သည်။ ဤကိစ္စ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားပါက လုမိသားစုသည် ပထမဆုံး ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း စီးပွားရေးကို လုယူရန် မြို့သို့ သွားသူများသည် ၁၀ ရက်ခန့်သာ လုပ်ပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခု မူမမှန်သည်ကို ခံစားလာရသည်။

ချန်မိသားစုသည် အသိသာဆုံး ခံစားရသည်။

သူတို့ ပထမဆုံး မြို့တွင် စားပွဲတင်သောအခါ စီးပွားရေးက သိပ်မကောင်းပေ။ သို့သော် ရောင်းကုန်သွားသည်။ ထို့နောက်တွင် စီးပွားရေးက ပို၍ ပို၍ ကောင်းလာပြီး အလုံအလောက်ပင် မရောင်းနိုင်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့က ပဲနို့ ပို၍ ပို၍ ပြုလုပ်ကြသည်။ သို့သော် ဤကောင်းမွန်သည့်စီးပွားရေးက ရက်အနည်းငယ်သာ ကြာသည်။ သူတို့၏စားပွဲတွင် ပဲနို့လာဝယ်သူ ပို၍ ပို၍ နည်းလာသည်။ ပေါက်စီများပင် ရောင်းမကုန်တော့ပေ။

ချင်းဒုတိယအစ်ကိုသည် မခံနိုင်တော့ပေ။ သူသည် သူ၏စားပွဲတွင် ပဲနို့ဝယ်ဖူးသည့် လူတစ်ဦးကို ဖမ်းပြီး မေးသည်။

ထိုလူက အဘယ့်ကြောင့်လဲဆိုတာကို ပြောပြသည်။ သူက တစ်ခုပဲ ပြောသည်။ “အရသာ မမှန်ဘူး”

သို့သော် ဘယ်လို အရသာမျိုး မမှန်တာလဲ။

99 04

ချန်မိသားစုသည် စိတ်ပျက်နေကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် စိတ်ကူးတစ်ခု ရလိုက်သည်။ ကွေ့အယ်မိသားစုနှင့် မသိသည့်ဆွေမျိုးတစ်ဦးကို ရှာပြီး သူမတို့စားပွဲတွင် ပဲနို့တစ်ပန်းကန် ဝယ်ခိုင်းသည်။

ပြီးတော့ သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်ပဲနို့ကို မြည်းစမ်းကြသည်။

အရသာ မမှန်တာ မှန်ပါသည်။

ချန်မိသားစုသည် ဘာက မမှန်သည်ကို မပြောနိုင်ပေ။ ကွေ့အယ်မိသားစု၏ ပဲနို့သည် မွှေးပြီး လည်ချောင်းထဲတွင် ချောမွေ့သည်ဟုသာ ခံစားရသည်။ ချင်းအစ်ကိုကြီးကတော့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ရှာတွေ့သည်။

ကွေ့အယ်မိသားစု၏ပဲနို့တွင် ပဲနံ့ မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သောက်သောအခါ ချောမွေ့နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ပဲနို့တစ်ပန်းကန်ကို လူအနည်းငယ်က ခွဲသောက်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် အောက်ခြေကို လျင်မြန်စွာ ရောက်သည်။ သူတို့သည် လူကို ထပ်မံ စေလွှတ်ပြီး နှစ်ပန်းကန် ထပ်ဝယ်ခိုင်းသည်။ အလေးအနက်ထားပြီး မြည်းစမ်းသောအခါ တကယ် ပဲနံ့ မရှိသည်ကို တွေ့ကြသည်။

သို့သော် ပဲနို့တွင် ပဲနံ့ မရှိဘူးလား။

ဤသည်မှာ လူအများအပြား၏ ပုံမှန်အတွေး ဖြစ်သည်။ သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် ပဲနံ့မရှိသည့် ပဲနို့ကို ပဲနို့ဟု ခေါ်နိုင်သေးသလား။

သို့သော် ကွေ့အယ်မိသားစု၏ပဲနို့တွင် ပဲနံ့ တကယ် မရှိပေ။

ပဲနံ့မရှိသည့်ပဲနို့သည် တခြား ပုံစံတစ်ခုလို ဖြစ်သည်။ ပဲနို့နှင့်တူသော်လည်း ပဲနို့ မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် အခြားမိသားစုများစွာသည် ချန်မိသားစု၏အတွေ့အကြုံကို ကြုံခဲ့ရသည်။

အချို့မိသားစုများသည် ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေသဖြင့် စားပွဲတင်ရန် နောက်ကျခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် စီးပွားရေးကောင်းသည် ဘယ်လိုလဲဆိုတာကိုပင် မသိလိုက်ရပေ။ ရောင်းရသည်မှာ အလွန်နည်းပါးသည်။

ပဲနို့က ထားလို့ မရပေ။ ထိုနေ့တွင် ရောင်းမကုန်ပါက အိမ်သို့ ပြန်လာပြီး ဝက်များကိုသာ ကျွေးနိုင်သည်။ အချို့မိသားစုများသည် ပစ္စည်းအများအပြားကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ဒေါသ ထွက်ကြသည်။ အချို့က ဆက်လက်လုပ်နေကြသည်။ အချို့ကတော့ တစ်ရက်သာ လုပ်ပြီး ရပ်တန့်ခဲ့ကြသည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် လူအများအပြားသည် မလုပ်တော့ပေ။ သို့သော် မိသားစုနှစ်စုကတော့ ဆက်လက်လုပ်ကိုင်နေကြသည်။

တစ်ဦးက ချန်မိသားစု ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ဦးက ပထမအိမ် ဖြစ်သည်။

******

100 01

အခန်း 100 စီးပွားရေး လုယူခြင်း

လုကွမ်းယီ ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း သူတို့သည် အလျင်စလိုလွန်းခဲ့သည်။

အလျင်စလိုလွန်းသည်မှာ မှန်သည်။ စီးပွားရေး ကောင်းသည်၊ မကောင်းသည်ကို တစ်ရက်နှစ်ရက်နှင့် မသိနိုင်ပါ။ ထို့အပြင် ချန်မိသားစုသည် ကွေ့အယ်မိသားစုနှင့် စီးပွားရေးလုရန်အတွက် တစ်ပြားတန်ပဲနို့ကို တစ်ပြား၏တစ်ဝက်ဖြင့်သာ ရောင်းချခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် စီးပွားရေးသည် သဘာဝအတိုင်း ကောင်းခဲ့သည်။ ပထမဆုံး ထွက်လာသည့် မိသားစုအချို့သည်လည်း နောက်ကျခဲ့ကြသဖြင့် စီးပွားရေးသည် တကယ် ကောင်းခဲ့သည်။

လူတွေက ဈေးသက်သာတာကို နှစ်သက်ကြသည် မဟုတ်လား။

အမြင်တိုသည့်လူအချို့က တခြားလူများ၏ ပွားရေး ကောင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ စိတ်အပူဖြင့် ဝင်ရောက်လာကြသည်။ အနည်းငယ် လုပ်ကြည့်ပြီးနောက် ရလဒ်က ချက်ချင်း ထင်ရှားလာသည်။

တကယ်တော့ သူတို့က ရက်အနည်းငယ် ထပ်ပြီး စောင့်ကြည့်ခဲ့ပါက လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူတို့တွင် စိတ်ရှည်မှု မရှိပေ။

မိသားစုများစွာသည် အရှုံးပေါ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် အရှုံးပေါ်သည်ကို ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်တင်နိုင်သည် မဟုတ်ပေ။ မည်သူကမှ သူတို့ကို သွားလုပ်ရန် မစည်းရုံးခဲ့ပေ။ သူတို့သည် လုမိသားစု၏ ဒုတိယအိမ်ကို မနာလိုပြီး သူတို့၏မျက်နှာများကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ စီးပွားရေးလုယူရန် သွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။ စီးပွားရေးကို မရဘဲ သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်ငွေပင် ရှုံးသွားခဲ့သည်။

စိတ်ဆိုးနေသည့် မိသားစုများ မနည်းပေ။ ရက်များစွာကြာအောင် ရွာထဲတွင် လင်မယားများ ရန်ဖြစ်နေသည့်အသံကို မကြာခဏ ကြားနေရသည်။ သေချာပေါက် စီးပွားရေးရှုံးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကျေးလက်လူများက ချမ်းသာသည် မဟုတ်ပေ။ ငွေပြားရာနှင့်ချီ ဆုံးရှုံးသွားသောအခါ မည်သူကမှ မနှမြောဘဲ နေနိုင်မည်လဲ။

သို့သော် ဘယ်သူ့ကို အပြစ်တင်နိုင်မည်လဲ။

စိတ်ဆိုးနေခဲ့သည်မှာ ရက်ပေါင်းများစွာ ပြီးနောက် ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစုသည် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ကျေနပ်မှု ရလာသည်။

တကယ်တော့ ၎င်းက ရွေးချယ်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းက စမ်းသပ်မှုတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအိမ်မှ မိသားစုသည် ရွာတွင် လူအများနှင့် ဆက်ဆံရေးကောင်းသည်ဟု ထင်ရသည်။ သို့သော် ယခုကိစ္စပြီးနောက် ဆက်ဆံရေးသည် တကယ် ကောင်းသည်၊ မကောင်းသည်ကို သိလိုက်ရသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် လုမင်ဟိုင်သည် အလွန် စိတ်ပျက်ခဲ့သည်။ အဓိကအားဖြင့် ပထမအိမ်ဘက်ကိစ္စကို စိတ်ပျက်ခဲ့သည်။

အရင်က သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် သူ၏မိဘများနှင့် အစ်ကိုဖြစ်သည်ဟု တွေးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ လုပ်သည့်အရာများသည် လူပြောစရာ မကောင်းသော်လည်း သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားပြီး အစ်ကိုသည် အဖြစ်မှန်ကို မသိ၊ သူတို့သည် ဟူရှီ၏အမှား ဖြစ်သည်၊ အဖေလည်း အခက်တွေ့နေသည်၊ နည်းလမ်းရှိပါက ဤသို့ပြုလုပ်မည် မဟုတ်ဟု တွေးခဲ့သည်။

သို့သော် လက်တွေ့ကတော့ အတ္တဆန်ခြင်းသည် အတ္တဆန်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်ကို သက်သေပြခဲ့သည်။ သူက သူတို့ကို သူ၏ အစ်ကိုအရင်းနှင့် အဖေအရင်းအဖြစ် ရှုမြင်ခဲ့သည်။ သူတို့ကတော့ သူ့ကို ဤသို့ မမြင်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိသာသည်။

လုမင်ဟိုင်သည် ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ သို့သော် ဤလို အကြိမ်ကြိမ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စများက သူ၏စိတ်ကို အေးစက်သွားစေခဲ့သည်။

ပထမအိမ်ကတော့ နေ့တိုင်း မနက်စောစောကတည်းက အပြင်ထွက်ပြီး ညနေမှ ပြန်ရောက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်မှန်းမသိဘဲ သူတို့က အလွန် စွဲမြဲစွာ လုပ်နေကြသည်။ ဤအရာများသည် စိတ်ပါဝင်စားသူများ၏မျက်လုံးတွင် ဝင်လာသည်။

ချန်မိသားစုက ပိုက်ဆံကို နှစ်သက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ လုပ်ခြင်းကို နားလည်နိုင်သည်။ သို့သော် လုမိသားစု၏ ပထမအိမ်က လုဒုတိယအစ်ကို၏ အဖေအရင်းနှင့် အစ်ကိုအရင်း ဖြစ်သည်။ ဤသို့ပြုလုပ်ခြင်းက တကယ် မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်သည်။

လူများသည် သူတို့၏အပြုအမူများအတွက် အကြောင်းပြချက်များ ရှာဖွေတတ်ကြသည်။ သူတို့ လုပ်ခဲ့သည်များကို မေ့သွားတတ်ကြသည်။ သူတို့သည် အခြားသူများအပေါ်တွင်သာ အာရုံစိုက်နေကြသည်။ အရင်က လုမိသားစု၏ ဒုတိယအိမ်၏စီးပွားရေးကို လုယူသူများ အလွန်များပြားခဲ့သည်။ ပထမအိမ်သည်လည်း လူအများကြားတွင် ပါဝင်ခဲ့သဖြင့် မည်သူကမှ သူတို့အကြောင်းကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ ယခုအခါ လူအများစုသည် ရပ်နားခဲ့ကြသည်။ လုမိသားစု ပထမအိမ် အပြုအမူသည် အထူးအဆန်း ဖြစ်နေသည်။

100 02

လုမိသားစု ဒုတိယအိမ်၏စီးပွားရေးကို လုယူရန် အရင်က ထွက်လာသူများသည် ပထမအိမ်၏လုပ်ရပ်များကို ရွာမှ တခြားလူများကို ပြောပြကြသည်။ ဤသို့ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်လုပ်ရပ်များကို နိမ့်ကျသည့်ပုံ မပေါ်စေရန် ဖြစ်သည်။ လုမိသားစု၏ အိမ်နှစ်ခုကြားမှ အရင်က ပဋိပက္ခများကို အားလုံး ဖော်ထုတ်ခဲ့ကြသည်။ လုမင်ချွမ်း၏မိသားစုသည် ဆိုးဝါးစွာ အပြစ်တင်ခံခဲ့ရသည်။ လုအဖိုးကြီးကိုလည်း အရူးအမူး ဖြစ်နေသည်ဟု ပြောကြသည်။

“ဒါက ညီအစ်ကိုအရင်းပဲ၊ ညီအစ်ကိုအရင်းတွေတောင် ဒီလို လုပ်နိုင်တယ်”

“ဟုတ်တယ်၊ ဒုတိယအစ်ကိုလုက အရမ်းကောင်းတယ်၊ အရင်က လုကွမ်းရန် ဒီလိုကိစ္စဖြစ်တော့ မင်ဟိုင်က ကူညီခဲ့သေးတယ်”

“လုအဖိုးကြီးကို အရူးအမူး ဖြစ်နေတယ်လို့ မပြောပါနဲ့၊ အနာဂတ်မှာ အစ်ကိုကြီးလုက သူ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရမှာ၊ သားကြီးကို ဘက်လိုက်တာက ပုံမှန်ပါပဲ”

“ဒါပေမဲ့ ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ် မိသားစုဝင်တွေပဲ၊ ဒီလိုလုပ်တာက တကယ်ပဲ… သြော်…”

ဘာကိုပဲပြောပြော ပြောကြသည်။ သို့သော် အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ လုမိသားစု၏ ပထမအိမ်က မည်သူကမှ ပြန်မပြောခဲ့ပေ။ သူတို့သည် နေ့တိုင်း မနက်စောစောကတည်းက အပြင်ထွက်ပြီး ညနေမှ ပြန်ရောက်သည်။ သူတို့၏စိတ်များအားလုံးကို စီးပွားရေးအပေါ်တွင်သာ ထားရှိဟန်ရသည်။

ဤကိစ္စကြောင့် ရွာသည် ပွက်လောရိုက်နေချိန်တွင် လူတစ်ဦးကတော့ သိပ်မထင်ရှားတော့ပေ။

သူကတော့ ချန်ထျဲကန်း ဖြစ်သည်။

ကွေ့အယ်မိသားစု၏ စီးပွားရေးသည် ပဲနို့ရောင်းချသောကြောင့် ကောင်းသည်ဟူသောသတင်း ရွာတွင် ပေါ်လာကတည်းက သူသည် ဘာမှ မလုပ်တော့ပေ။ သူ့သမီးကြီးက သူ့ကို မုန်းနေသည်လား မသိပေ။ သူ့အပေါ် အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းခဲ့သည့် ရွေ့လန်သည်ပင် သူမ၏အရင်သဘောထားကို ပြောင်းလဲပြီး အေးစက်သွားခဲ့သည်။

သူ့အမေက သူ့ကို အတင်းအကျပ် မလုပ်တော့ပေ။ သို့သော် နောက်တစ်ဦးက စိတ်မပျက်သေးပေ။ သူမသည် နေ့တိုင်း ပင်ပန်းစွာဖြင့် သူ့ကို ထိုဘက်သို့ ထပ်သွားရန် စည်းရုံးနေသည်။ စီးပွားရေးအတွက် မဟုတ်ပါက သားအဖကြားမှ ခင်မင်မှုအတွက် မဟုတ်လား။ ဤလိုအချိန်မျိုးတွင် သူ့သမီးက သူ့ကို တစ်သက်လုံး မုန်းတီးနေမည်ကို သူ မလိုလားပါဘူး။

ချန်ထျဲကန်းသည် စဉ်းစားပြီး မှန်သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် နေ့တိုင်း သွားခဲ့သည်။ ရွာတွင် စီးပွားရေးလုနေသူများ အလွန်များပြားသဖြင့် သူသည် ကွေ့အယ်၏အမေကို စီးပွားရေးအတွက် စိတ်မပူရန်ပင် ပြောဆိုခဲ့သည်။ ဤစီးပွားရေးကို မလုပ်နိုင်တော့လျှင်တောင် ဘာမှ မဟုတ်ဘူးဟု ပြောသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ရလဒ်က မကောင်းပေ။ ကွေ့အယ်၏အမေသည် သူမ၏သမီးကို ဂရုစိုက်သောကြောင့် သူ့အပေါ် အလွန်အေးစက်နေသည်။ သူမ၏သမီးကြီးနှင့် သမီးငယ်တို့ကတော့ သူ့အပေါ်တွင် မုန်းတီးမှုနှင့် ရန်လိုမှုများ ပြည့်နေသည်။

၎င်းက ချန်ထျဲကန်းကို စိတ်ပျက်အားငယ်စေသည်။

ဤနေ့တွင် ထိုဘက်မှ ပြန်လာပြီးနောက် ချန်ထျဲကန်းသည် မုဆိုးမကို ပြောသည်။ “မင်း နောက်ဆို ငါ့ကို အဲ့ဒီကို ထပ်မသွားခိုင်းနဲ့တော့၊ ကလေးတွေက ငါ့ကို မုန်းနေကြတယ်၊ ကွေ့အယ်ရဲ့အမေကလည်း ငါ့ကို မလိုလားဘူး”

ပြောပြီးနောက် သူသည် မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် နံရံတွင် ထိုင်ပြီး သက်ပြင်းချသည်။

မုဆိုးမ၏မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးက တောင့်တင်းသွားသည်။ သူမသည် ဒီအသုံးမကျသည့်လူကို စက်ဆုပ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

သူမက သူမ၏သားကို ထောက်ပံ့နိုင်ခြင်း မရှိပါက ဤလိုအိမ်မျိုးသို့၊ ဤလိုလူမျိုးကို အဘယ်ကြောင့် လက်ထပ်မည်လဲ။ ဆင်းရဲသည့်ဘဝ၊ ဝမ်းမဝ၊ နွေးထွေးစွာ မဝတ်ရသည့်ဘဝကို သူမက ကြောက်သည်။ ထို့ကြောင့် အခွင့်အရေး အနည်းငယ်မျှ ရှိပါက သူမသည် ဘယ်တော့မှ အရှုံးမပေးပေ။

မုဆိုးမက မိုက်မဲသည် မဟုတ်ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် သူမက အလွန် လိမ္မာသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ယောက်ျားက အိမ်တွင် ဘာမှ အဆင့်အတန်း မရှိသည်ကို သူမ ရှင်းလင်းစွာ သိသည်။ အဖွား၏သဘာဝနှင့် မတ်၏အတ္တဖြင့် သူမက ဘာမှ မလုပ်ပါက သူမနှင့် သူမ၏ယောက်ျားသည် တစ်သက်လုံး ဆက်ကပ်ရမည် ဖြစ်ပြီး ဘာမှ ရမည်မဟုတ်ပေ။ သူမ မည်သို့ဖြစ်ဖြစ် အရေးမကြီးပေ။ သို့သော် သူမ၏သားကို ဆက်လက် ဆင်းရဲဒုက္ခ မရောက်စေချင်တော့ပေ။

ဤသို့ တွေးပြီး မုဆိုးမ၏လေသံက နူးညံ့သွားသည်။ “ရှင် ဒီလို ဘယ်လို တွေးနိုင်တာလဲ၊ တစ်ညတာ လင်မယားတွေတောင် ခင်မင်ကြသေးတယ်၊ အဲ့ဒီကလေးတွေက ရှင့်ရဲ့သားသမီးတွေပဲ၊ သူတို့က ရှင့်ကို ဘယ်လို မုန်းနိုင်မှာလဲ။ ကလေးတွေက စိတ်ကြီးတယ်၊ ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ် အရင်က အဖွားက သူတို့ကို အိမ်က မောင်းထုတ်တုန်းက ရှင်က မတားဆီးခဲ့ဘူး”

“ငါ တားဆီးခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့အမေက… အား…”

မုဆိုးမသည် စိတ်ရှည်စွာဖြင့် ဆက်ပြောသည်။ “အချိန်နည်းနည်းကြာရင် အဆင်ပြေသွားပါလိမ့်မယ်၊ ရှင်က သူတို့ရဲ့အဖေပဲ၊ ပြီးတော့…” သူမသည် ခဏ ရပ်လိုက်သည်။ “ကျွန်မ တကယ် ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ ထင်တယ်၊ အခုနကတည်းက ပျို့အန်နေတာ”

100 03

“တကယ်လား” ချန်ထျဲကန်းသည် မြေကြီးပေါ်မှ ခုန်ထလာသည်။

မုဆိုးမသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး သူ့လက်ကို ဆွဲကိုင်သည်။ “ဖြစ်တာ မကြာသေးဘူး ထင်တယ်၊ သမားတော်လည်း ဘာမှ မပြောနိုင်သေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက အရင်က ကလေး မွေးဖူးတယ်၊ အတွေ့အကြုံရှိတယ်၊ မှားမှာ မဟုတ်ပါဘူး”

“ဒါဆို တကယ် ကောင်းတာပဲ၊ တကယ် ကောင်းတာပဲ၊ ငါ အမေ့ကို သွားပြောလိုက်မယ်”

ချန်ထျဲကန်းသည် အပြင်သို့ ထွက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။ သို့သော် မုဆိုးမက သူ့ကို ဆွဲထားပြီး ပြောသည်။ “ရှင်က တကယ် စိတ်မရှည်ဘူး၊ ကျွန်မက သံသယပဲ ရှိသေးတာ၊ ဘယ်ဟာက တကယ်လဲ၊ ဘယ်ဟာက အတုလဲ ဘယ်သူ သိမှာလဲ။ အချိန်နည်းနည်း ကြာတော့မှ သေချာပြီဆိုမှ ပြောကြတာပေါ့၊ အမေက ရှင်မှာ နောက်ဆုံးတော့ သားလေး ရှိလာမှာကို မျှော်လင့်နေတာ၊ သေချာ မဟုတ်ရင် အမေက ကျွန်မတို့ကို အပြစ်တင်လိမ့်မယ်”

ချန်ထျဲကန်းသည် ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ညိတ်သည်။ “မင်း ပြောတာ မှန်တယ်၊ ငါ မစဉ်းစားမိဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဒီလို ခံစားရတယ်ဆိုတော့ သေချာပေါက် ကိုယ်ဝန်ရှိပြီပေါ့” သူသည် ဝမ်းသာအားရစွာဖြင့် မုဆိုးမ၏ ဗိုက်ကို ကြည့်သည်။

မုဆိုးမသည် အနာဂတ်တွင် ကလေး မွေးပြီးနောက် ဘဝအကြောင်းကို ပြောပြသည်။ ၎င်းက ချန်ထျဲကန်းကို ဝမ်းသာစေသည်။ သူသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ ရုတ်တရက် မုဆိုးမသည် ငိုသည်။

“ရှင် သိပါတယ်၊ ကျွန်မ ရှင့်အိမ်ကို လက်ထပ်ပြီး ဝင်လာရတာက တကယ်ကို ဘာမှ မတတ်နိုင်လို့ပါ၊ တခြားနည်းလမ်းရှိတဲ့ မိန်းမက ရှင့်အိမ်ရဲ့အခြေအနေကို သိသိကြီးနဲ့ လက်ထပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မက ကျွန်မတို့မှာ သားမရှိရင် ရှင့်မိသားစုကို ဆက်ကူညီပြီး အလုပ်လုပ်ပေးမယ်လို့ စဉ်းစားခဲ့တာ၊ ဒါမှ အမေက ရှင့်ညီကို သားတစ်ဦးကို ရှင့်အတွက် အမွေခံအဖြစ် ပေးခိုင်းနိုင်လိမ့်မလားလို့လေ။ ကျူးက ရှင့်ကို အဖေလို့ ခေါ်ပေမဲ့ ချန်မိသားစုရဲ့သွေး မပါဘူး၊ ဒါက ရှင့်ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူက သိမှာလဲ၊ ကျွန်မက ကိုယ်ဝန်ရှိလာတယ်၊ ရှင့်အိမ်ရဲ့အခြေအနေကို ရှင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိတယ်၊ ကျွန်မတို့ ဘယ်လိုပဲ နေနေ အရေးမကြီးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မသားက ကွေ့အယ်တို့ သားအမိလို ဘဝမျိုးကို မလိုချင်ဘူး။ နွားလို၊ မြင်းလို အလုပ်လုပ်ရပြီး ဝမ်းဝအောင် မစားရဘူး၊ တစ်နေ့ အမေက ဒေါသထွက်လာပြီး အိမ်ကနေ မောင်းထုတ်ခံရနိုင်တယ်…”

ချန်ထျဲကန်းသည် လျင်မြန်စွာ နှစ်သိမ့်သည်။ “ငါ့အမေက အဲ့လို လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ သူက ကွေ့အယ်ရဲ့အမေကို ဒီလိုလုပ်တာက သူက ငါ့အတွက် သား မမွေးပေးနိုင်လို့ပဲ။ ငါ့အမေက မင်းမှာ သားမွေးနိုင်တဲ့ကံ ရှိတယ်လို့ ပြောတယ်၊ ဒီကိုယ်ဝန်က သားလေး ဖြစ်မှာ သေချာတယ်၊ သားလေး တစ်ဦး မွေးပေးနိုင်ရင် ငါ့အမေက မင်းကို သေချာပေါက် ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံလိမ့်မယ်”

မုဆိုးမသည် စိတ်ထဲတွင် လှည့်ပတ်စဉ်းစားနေသည်။

ဘယ်သူက မွေးရာပါ သားမွေးနိုင်တဲ့ကံ ရှိတာလဲ။ ဤစကားသည် ချန်အဖွားကြီးက ချန်ထျဲကန်းကို ပြောသည့်စကားသာ ဖြစ်သည်။ သူ့ကို လက်ထပ်ခိုင်းရန် ဖြစ်သည်။ သူမကို လက်ထပ်လိုက်သောအခါ ချန်မိသားစုသည် လုပ်သားနှစ်ဦး ထပ်မံ ရရှိသည်။ ချန်မိသားစု၏အလုပ်များအားလုံးကို လုပ်ပေးမည့်သူ ရှိလာသည်။ ချန်အဖွားကြီးသည် အာဏာရှိအဘွားကြီး အဖြစ် ဆက်နေနိုင်သည်။

မုဆိုးမသည် အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ သိသည်။ သို့သော် သူမသည် လက်ထပ်ပြီး ဝင်လာခဲ့သည်။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် အငတ်ခံရတော့မည့် အခြေအနေနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အလုပ်လုပ်ရခြင်းသည် ဘာမှ မဟုတ်ပေ။ အလုပ်လုပ်သော်လည်း ဝမ်းမဝခြင်းကို သူမ ကြောက်သည်။

သို့သော် မည်သူကမှ ကံကြမ္မာကို လက်ခံချင်သည် မဟုတ်ပေ။ အထူးသဖြင့် ဆင်းရဲဒုက္ခထဲတွင် ကြီးပြင်းလာသူများအတွက် ဖြစ်သည်။ တိုးတက်ရန် အခွင့်အရေး အနည်းငယ်မျှ ရှိပါက သူတို့သည် လုံးဝ လက်မလွှတ်ကြပေ။

သူမသည် ဆက်၍ ငိုသည်။ “ရှင်က ဒီစကားကို ယုံသလား။ ဒုတိယအိမ်က ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး ရှင်က ဘေးကို ရောက်နေလိမ့်မယ်၊ သား ရှိတာ၊ မရှိတာနဲ့ မဆိုင်ဘူး။ ထျဲကန်း၊ ကျွန်မ တကယ်ကို ကျွန်မသားက အနာဂတ်မှာ တခြားလူတွေအတွက် နွားလို မြင်းလို အလုပ်လုပ်ရမှာကို မလိုချင်ဘူး”

ချန်ထျဲကန်း၏မျက်နှာသည် တောင့်တင်းသွားသည်။ သူသည် မုဆိုးမ၏လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး နံရံတွင် ပြန်ထိုင်သည်။

သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးက မည်းနက်ပြီး ပိန်နေသည်။ အသက် မကြီးသေးသော်လည်း အနည်းငယ် ခါးကုန်းနေသည်။ သူ ထိုင်လိုက်သောအခါ ပို၍ ကုန်းနေသည့်ပုံ ပေါ်သည်။ ဤအရာများသည် လယ်ယာတွင် နှစ်ရှည်လများ လုပ်ကိုင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤစကားသည် တကယ် မှန်သည်။

ဤလို ချန်ထျဲကန်းမျိုးကို မြင်သောအခါ မုဆိုးမသည် ပို၍ စက်ဆုပ်သည်။

ချန်ထျဲကန်းသည် ဤအရာအားလုံးကို သိသည်ဟု မထင်ရပေ။ သူသည် ခေါင်းကို ငုံ့ပြီး မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်။ သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေသည်မှာ ရှင်းလင်းသည်။

100 04

တကယ်တော့ ချန်ထျဲကန်းသည် ဤအရာအားလုံးကို ဘယ်လို မသိဘဲ နေနိုင်မည်လဲ။ သား မရှိသဖြင့် သူသည် ဘာမှ အာမခံချက် မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူ၏အမေက သူ့ညီအတွက် အမြတ်ထုတ်သည်ကို သူ ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ သို့သော် မြေဘုရားရုပ်သည်ပင် စိတ်ဆိုးဒေါသ ထွက်တတ်သေးသည်။ သူလည်း စိတ်ပျက်ခဲ့ဖူးသည်၊ ဒေါသထွက်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် သူ သား မရှိသည်ကို ဘယ်သူ့ကို အပြစ်တင်နိုင်မည်လဲ။

ယခု သူ သား ရတော့မည်။ သူ၏သားကို သူကဲ့သို့ ဘဝမျိုးကို ထပ်ပြီး ဖြတ်သန်းစေမည်လား။

သူ့စိတ်ထဲတွင် မလိုချင်သည်မှာ ရှင်းလင်းသည်။

မုဆိုးမသည် မျက်ရည်များကို သုတ်သည်။ သူမသည် ချန်ထျဲကန်း၏ဘေးတွင် ထိုင်ပြီး သူ၏လက်ကို ဆွဲကိုင်သည်။ “ကျွန်မ စဉ်းစားခဲ့ပြီးပြီ၊ ကျွန်မတို့က ဆန့်ကျင်ရမယ်၊ ကျွန်မတို့သားအတွက် မဟုတ်ရင်တောင် ကွေ့အယ်တို့ သားအမိအတွက် ရှင် ဆန့်ကျင်ရမယ်။ ရှင်က သူတို့သားအမိက ရှင်ကို မုန်းတီးနေတယ်လို့ ပြောတယ် မဟုတ်လား။ တကယ်တော့ သူတို့က ရှင်ကို မုန်းတာ မဟုတ်ဘူး၊ ရှင့်အမေကို မုန်းနေတာပါ။ ကျွန်မတို့က အိမ်ခွဲပြီး ရှင့်အမေနှင့် လုံးဝ ခွဲလိုက်ရင် သူတို့က ရှင်ကို သေချာပေါက် ခွင့်လွှတ်လိမ့်မယ်၊ အဲဒီအခါ ကျွန်မတို့ အတူတူ နေထိုင်ကြမယ်။ ကွေ့အယ်အမေရဲ့ စီးပွားရေးက ထိခိုက်မှု ရှိပေမဲ့လည်း ငွေရှာနိုင်ပါသေးတယ်၊ ဒီလိုဆိုရင် ပိုက်ဆံလည်း ရှိလာမယ်၊ ပျော်ရွှင်တဲ့မိသားစု အဖြစ်လည်း ပြန်လည် ပေါင်းစည်းနိုင်မယ်”

“ဒါပေမဲ့ ငါနဲ့ မင်း၊ ကွေ့အယ်ရဲ့အမေက…”

“ကျွန်မ အရေးမစိုက်ဘူး၊ ကျွန်မတို့ အားလုံးက ဆင်းရဲတဲ့လူတွေပဲ၊ ကွေ့အယ်ရဲ့အမေနဲ့ တစ်အိမ်တည်း နေရတာကို ကျွန်မ လက်ခံနိုင်တယ်။ ကွေ့အယ်ရဲ့အမေက အရေးမစိုက်ရင် ကျွန်မက ကလေးတွေကို ကိုယ့်ကလေးလိုပဲ ချစ်ပေးမယ်၊ သူတို့က ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မသားကို နေရာပေးနိုင်ရင်ပေါ့”

မုဆိုးမသည် လှပသည့်ပုံပြင်တစ်ခုကို တကယ် ရေးဆွဲနိုင်ခဲ့သည်။

ချန်ထျဲကန်းသည် ကွေ့အယ်တို့ သားအမိအပေါ်တွင် အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားရသည်။ သို့သော် ချန်အဖွားကြီးကြောင့် ဘာမှ မလုပ်ရဲပေ။ သူနှင့် ကွေ့အယ်၏အမေတို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာအောင် ဆက်ဆံရေးရှိခဲ့ကြသည်။ ယခု လှပသည့် အနာဂတ်က သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသည်။ သား ရှိလာတော့မည့်၊ မုဆိုးမလည်း ရှိနေသည်၊ ကွေ့အယ်၏အမေနှင့် သမီးသုံးယောက်လည်း ရှိနေသည်၊ အရေးအကြီးဆုံးက ငွေလည်း ရှိနေသည်။

ငွေရှိပါက သူသည် သူ၏သားကို ကျောင်းထားပေးနိုင်မည်။ အနာဂတ်တွင် သူ၏သားက စာသင်သားဖြစ်လာပြီး ရာထူးရလာသောအခါ သူ အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် ရယ်လိမ့်မည်။

“ဒါဆို မင်း ဆိုလိုတာက…”

“ကျွန်မတို့ အရင် အိမ်ခွဲမယ်၊ အိမ်ခွဲပြီးရင် ရှင်က ကွေ့အယ်တို့ သားအမိကို ပြန်ခေါ်လာပါ”

ချန်ထျဲကန်းသည် ချက်ချင်း မဆုံးဖြတ်နိုင်ပေ။

သို့သော် မုဆိုးမက စိတ်မပူပေ။ ဆင်းရဲသည့်ဘဝထဲမှ ရုန်းကန်လာသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ဆင်းရဲသည့်လူများက လှပသည့်အနာဂတ်ကို ပို၍ တောင့်တကြသည်။ ရိုးသားသူများက ဆန့်ကျင်သောအခါ ပို၍ ဆိုးရွားကြသည်။

ချန်ထျဲကန်း ထွက်သွားပြီးနောက် မုဆိုးမ၏သား ကျူးသည် အပြင်မှ ဝင်လာသည်။

“အမေ၊ ဘာလို့ အမေက ညီငယ် မရှိတာကိုတောင် ညီငယ် ရှိနေပြီလို့ သူ့ကို ပြောတာလဲ” ကျူးသည် လူများ မကြားအောင် ချန်ထျဲကန်းကို အဖေဟု မခေါ်ဘဲ သူ့ဟုသာ ခေါ်သည်။

မုဆိုးမသည် သူမ၏သားကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

ကျူးသည် ယခု ၁၀ နှစ်သာ ရှိသေးသည်။ အရပ်က မနိမ့်ပေ။ သို့သော် သူ ပိန်နေသည်။ သူ့ကို ကိုင်လိုက်သောအခါ အရိုးများသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် မကြာသေးမီက သူ အနည်းငယ် ဝလာသည်။ ချန်မိသားစုသည် ချမ်းသာသည် မဟုတ်သော်လည်း ဝမ်းဝအောင် စားနိုင်သည်။ အထူးသဖြင့် မုဆိုးမက လိမ္မာသည်။ ကျူးလည်း လုံ့လရှိသည်။ ချန်အဖွားကြီးက အိမ်တွင် လူမရှိဘဲ အလုပ်မလုပ်ရသည့် အချိန်ကို ခံစားခဲ့ပြီးပြီ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် လူနှစ်ဦး၏ အစားအစာကို မခြွေတာတော့ပေ။

“မိုက်မဲတဲ့ကလေး၊ ဒီချန်မိသားစုမှာ မင်းအဖေလွဲရင် တခြားကောင်းတဲ့လူ မရှိဘူး၊ အမေက မင်းကို ဒီမှာ နွားလို မြင်းလို အလုပ်လုပ်နေတာကို မထားနိုင်ဘူး။ အခုလို အခွင့်အရေးကောင်းကြီး ရှိနေတာကို အမေ အမိအရ ဆုပ်ကိုင်ရမယ်။ မင်းအဖေရဲ့အရင်မိန်းမက အယူအဆ မရှိတဲ့သူ၊ ပြီးတော့ မိန်းမတစ်ဦးက ကလေးအများကြီးနဲ့ အပြင်မှာ နေရတော့ ပိုက်ဆံရှိရင်တောင် ဘဝက ခက်ခဲတယ်။ မင်းတို့ အိမ်ခွဲပြီးရင် မင်းအဖေက သူတို့ သားအမိလေးဦးကို ပြန်ခေါ်လာနိုင်မယ်၊ အဲဒီအခါမှာ မင်းအတွက် ငွေရှာပေးမဲ့သူတွေ ရှိလာမယ်၊ မင်းကို ပြုစုပေးမဲ့သူတွေလည်း ရှိလာမယ်”

100 05

ကျူးသည် လူကြီးများ၏စိတ်ကို နားမလည်ဟန်ဖြင့် မေးသည်။ “ဒါဆို ဒါက ညီငယ်လေးနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ”

“မင်းရဲ့အဖေက တစ်သက်လုံး သားကို လိုချင်နေခဲ့တာ၊ သူ့ကို စိတ်ကူး မပေးရင် သူက အဖွားကြီးနှင့် ရန်ဖြစ်မလား။ ပြီးတော့ ဘယ်သူက မင်းကို အမေမှာ ညီငယ် မရှိဘူးလို့ ပြောတာလဲ။ ဒီနေ့ မရှိရင်တောင် မနက်ဖြန် ရှိလာလိမ့်မယ်၊ မနက်ဖြန် မရှိရင် နောက်နေ့မှာ ရှိလိမ့်မယ်”

နောက်ထပ် စိတ်ကူးများလည်း ရှိသည်။ မုဆိုးမက သူမ၏သားကို မပြောပြပေ။ အကယ်၍ အိမ် မခွဲပါက သူမက ကွေ့အယ်၏အမေတို့ကို အိမ်ပြန်လာရန် ကြိုးစားလျှင် ၎င်းက ချန်မိသားစုကို အကျိုးအမြတ် ဖြစ်စေလိမ့်မည်။

ဤစိတ်ကူးများအားလုံးကို သူမသည် ရက်ပေါင်းများစွာ စဉ်းစားခဲ့သည်။ ဤနည်းလမ်းက ကောင်းသည်ဟု သူမ ထင်သည်။ ၎င်းက သူမ၏အဖွားနှင့် မတ်ကို လုံးဝ ဖယ်ရှားနိုင်မည် ဖြစ်ပြီး ကွေ့အယ်၏အမေတို့ကို နှစ်သိမ့်ပေးနိုင်သည်။ အရေးအကြီးဆုံးက ကွေ့အယ်၏အမေတို့ကို နှစ်သိမ့်ပေးနိုင်သည်။ ချန်ထျဲကန်းသည် ကွေ့အယ်အမေ၏ ယောက်ျား ဖြစ်ပြီး ကွေ့အယ်တို့၏အဖေ ဖြစ်သည်။ ဇနီးနှင့်ခင်ပွန်းကြား၊ သားအဖကြားတွင် ဘယ်မှာ ဖြေရှင်းမရသည့်ရန် ရှိမည်လဲ။ ကွေ့အယ်၏အမေတို့ကို ပြန်ခေါ်လာနိုင်ခြင်းသည် ငွေပင်ကို ပြန်ခေါ်လာခြင်းနှင့် တူသည်။

ဤကာလအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်ကိစ္စများက ပွက်လောရိုက်နေသော်လည်း မုဆိုးမသည် ချန်ထျဲကန်း၏ ဖော်ပြချက်များမှ ကွေ့အယ်မိသားစု၏ စီးပွားရေးသည် ဆက်လက် လုပ်ကိုင်နိုင်သေးသည်ကို သိသည်။ မုဆိုးမ၏စိတ်သည် သိပ်မကြီးပေ။ သူမသည် ငွေ အများကြီး မလိုချင်ပေ။ သူမ၏သားက ဘဝအေးအေးချမ်းချမ်း နေနိုင်ပြီး အရေးအကြီးဆုံးက တခြားလူများအတွက် နွားလို မြင်းလို အလုပ်လုပ်ရခြင်း မရှိပါက ရပြီ။

ကွေ့အယ်၏အမေကိုတော့ မုဆိုးမက မကြောက်ပေ။ တစ်ဖက်လူ၏ဦးနှောက်က သူမထက် မကောင်းသည်ကို ပြောရန် မလိုပေ။ ချန်ထျဲကန်းက သူမနှင့် ပို၍ ခင်မင်နေရင်တောင် ဘာ ဖြစ်မည်လဲ။ သူမ လိုချင်သည်မှာ သူမ၏သားက ကောင်းမွန်သည့်ဘဝကို ရရှိစေရန်သာ ဖြစ်သည်။

ဒါပါပဲ။

++++++