အခန်း (၃၈၉-၃၉၀)

အခန်း (၃၈၉)

နှစ်ရက်ကြာပြီးနောက် ချင်စီယောင်သည် ယန်မင်တောင်ကြားတံခါးမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့လေ၏။ သူမအနေဖြင့် ထွက်ခွာသွားရန် အလွန်အမင်း ဝန်လေးနေခဲ့သော်ငြားလည်း ယခုတစ်ခေါက်တွင် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်၏ ခွင့်ပြုချက်မရရှိဘဲ ထွက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ သူမသာ အမြန်မပြန်ဖြစ်ခဲ့ပါက ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်သည် သေချာပေါက် ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်း ထွက်နေမည်သာ ဖြစ်လေတော့သည်။

ထို့အပြင် ချင်စီယောင်က သူမလို မိန်းကလေးတစ်ဦးအနေဖြင့် စစ်စခန်းအတွင်း၌ ဆက်လက်နေထိုင်ရန်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အဆင်မပြေလှကြောင်းကိုလည်း ခံစားမိနေပေ၏။

ထို့ကြောင့် အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ စဉ်းစားချင့်ချိန်ပြီးနောက်တွင်ကား ချင်စီယောင်သည် အစ်မဟွာရှန်း၏နောက်သို့ လိမ္မာယဉ်ကျေးစွာဖြင့် လိုက်ပါထွက်ခွာသွားရုံသာ တတ်နိုင်တော့လေသည်။

ချင်စီယောင် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်၏ စစ်ချီတက်မည့် နေ့ရက်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာခဲ့ချေပြီ။

တပ်ဖွဲ့ဝင်များကို ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းခြင်းဖြစ်စေ၊ ရိက္ခာများကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းခြင်းဖြစ်စေ အရာအားလုံးကို အသင့်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်လေ၏။

ထိုမျှမကသေးဘဲ မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်သည် လက်နက်ချအညံ့ခံလာသော စစ်သည်များစွာကိုလည်း လက်ခံပေါင်းစည်းထားခဲ့ပေသည်။

ထိုလက်နက်ချစစ်သည်များကို တပ်ဖွဲ့အသီးသီးကြားထဲသို့ ဖြန့်ခွဲနေရာချထားလိုက်လေသည်။

ဤသို့ ခွဲထုတ်ပစ်ရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ တပ်မတော်ကြီး မပြိုကွဲသွားသရွေ့ ထိုလက်နက်ချစစ်သည်များသည် ချင်တိုင်းပြည်၏ ဝါရင့်အထက်တန်းစားတပ်ဖွဲ့များနောက်သို့ လိုက်ပါကာ ရှေ့သို့ချီတက်ပြီး ရန်သူများကို သတ်ဖြတ်ကြမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော် အကယ်၍ သူတို့ကိုသာ တစ်နေရာတည်းတွင် စုရုံးထားလိုက်ပါက အခြေအနေမှာ မသေချာမရေရာဖြစ်သွားနိုင်ပြီး ထိုသူများ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အခြားသော အကြံအစည်များ မလွဲမသွေ ပေါ်ပေါက်လာနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်လေတော့သတည်း။

ရှစ်ရက်ကြာပြီးနောက် မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်သည် ယွဲ့ထုံးတောင်ကြားတံခါးဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ချီတက်သွားလေ၏။

ရှောင်ရှီ၏ အမြင်တွင် ချင်တိုင်းပြည်အနေဖြင့် အမှန်တကယ် စိုးရိမ်ကြောက်ရွံ့ရမည့် တစ်ဦးတည်းသော စစ်သူကြီးမှာ ရှာဟောက်နန်သာ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ရှာဟောက်နန်မှာ ဝေ့တိုင်းပြည်မြို့တော်သို့ အလျင်အမြန် ပြန်လည်ရောက်ရှိနိုင်ရန်အတွက် လမ်းလွှဲကာ သွားရောက်နေဆဲပင် ဖြစ်လောက်ပေ၏။

ထို့ကြောင့် ယွဲ့ထုံးတောင်ကြားတံခါးရှိ စစ်သူကြီးများမှာ မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်၏ ရှေ့မှောက်၌ ထည့်သွင်းပြောဆိုရန်ပင် မထိုက်တန်တော့ချေ။ ထို့အပြင် မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်မှာ ယခုအခါတွင် အစားအသောက်များကို ဗိုက်ဝအောင် စားသောက်ထားရပြီး ကောင်းစွာ အနားယူထားရသည့်အပြင် တောင်ပိုင်းနယ်မြေကို အောင်နိုင်ခဲ့ပြီးနောက် သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားများမှာလည်း အမြင့်ဆုံးအထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ချေ။

ယွဲ့ထုံးတောင်ကြားတံခါး၏ စစ်သူကြီးကိုယ်တိုင်ကလည်း မိမိ၏ အကန့်အသတ်ကို ကောင်းစွာ သိရှိနားလည်ထားပေသည်။

မြောက်ပိုင်းတပ်မတော် ဝင်ရောက်ကျူးကျော်လာချိန်တွင် သူက မြို့တံခါးများကို ပိတ်ချလိုက်ပြီး မြို့ကိုသာ တင်းခံကာကွယ်နေခဲ့လေ၏။

သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် လဝက်ပင်မပြည့်မီအချိန်အတွင်းမှာပင် ယွဲ့ထုံးတောင်ကြားတံခါးသည် မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်၏ ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရလေတော့သည်။

ဝေ့တိုင်းပြည်၏ ယွဲ့ထုံးတောင်ကြားတံခါး ကျဆုံးသွားပြီးနောက်တွင်ကား ဝေ့တိုင်းပြည်ကြီးသည် မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်အတွက် လုံးဝ တံခါးပွင့်သွားခဲ့ပြီဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

မူလအစီအစဉ်အရ ရှောင်ရှီသည် မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်ကို တပ်ဖွဲ့ငါးဖွဲ့ခွဲလိုက်ပြီး မျက်နှာစာငါးခုမှနေ၍ ဝေ့တိုင်းပြည်မြို့တော်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်ချီတက်ရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့လေ၏။

သို့သော် မည်သည့်စစ်သူကြီးက မည်သည့်စစ်မျက်နှာစာမှနေ၍ ထိုးစစ်ဆင်ရန် ပိုမိုသင့်လျော်မည်နည်းဆိုသည်နှင့် ပတ်သက်၍မူ ရှောင်ရှီက တုံ့ဆိုင်းနေဆဲပင် ဖြစ်ပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ရှောင်မို၊ ဖန်ဝေ့မင်၊ ကျန်းခွေနှင့် အခြားသူများ၏ ကွပ်ကဲမှုစတိုင်များမှာ အားလုံး ကွဲပြားခြားနားနေကြပြီး သူတို့ ရင်ဆိုင်ရမည့် မြို့တစ်မြို့ချင်းစီမှ စစ်သူကြီးများနှင့် တပ်ဖွဲ့အင်အားများမှာလည်း ကွဲပြားနေကြသောကြောင့်ပင်။

တစ်ရက်တာ ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ပြီးနောက်တွင် ရှောင်ရှီက မြောက်ဘက်မှနေ၍ ပင်မတပ်မကြီးကို ဦးဆောင်ကာ ဝေ့တိုင်းပြည်မြို့တော်ဆီသို့ တိုက်ရိုက်ချီတက်ရန် နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြလေတော့သည်။ ကျန်းခွေ၊ ယွဲ့လျဲ့နှင့် အခြားသော ဒေါသကြီးသည့် စစ်သူကြီးများက သူ၏ တောင်ပံနှစ်ဖက်မှ လိုက်ပါကြမည်ဖြစ်ပြီး ဒုတိယစစ်သူကြီးများအဖြစ်သာ တာဝန်ယူကာ ကိစ္စရပ်အားလုံးတွင် ဟွမ်စီဖန်နှင့် ဖန်ဝေ့မင်တို့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်များကိုသာ လိုက်နာကြရမည် ဖြစ်ပေသည်။

အရာရာကို အတည်ငြိမ်ဆုံး စဉ်းစားချင့်ချိန်နိုင်သော လျှိုရှင်းနှင့် ရှောင်မိုတို့ကမူ ပင်မတပ်မကြီး၏ ဘေးတောင်ပံနှစ်ဖက်တွင် ရှိနေကြမည်ဖြစ်ပြီး မြို့များကို သိမ်းပိုက်ရမည့် ကြီးလေးသောတာဝန်အပြင် ဗဟိုတပ်မကြီး အနှောင့်အယှက်မခံရစေရန် ကာကွယ်ပေးရမည့် တာဝန်များကိုပါ ပူးတွဲထမ်းဆောင်ကြရမည် ဖြစ်လေ၏။

တပ်မတော် စစ်ချီတက်မည့်နေ့မတိုင်မီ တစ်ရက်အလိုတွင် ရှောင်အိမ်တော်၏ ပထမသခင်လေးသည် ထောင်ရှန်ဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်ကို ကူညီပေးရန်အတွက် မြောက်ပိုင်းတပ်စခန်းသို့ မကြာမီ ရောက်ရှိလာတော့မည်ဟူသော သတင်းကို ရှောင်မို ကြားသိလိုက်ရပေသည်။

ထိုသတင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှောင်ယီရှဲမှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားဝမ်းသာသွားခဲ့ရလေ၏။

ဤရက်ပိုင်းများအတွင်း ရှောင်ယီရှဲသည် လုံးဝကို ဘေးဖယ်ခံထားရချေပြီ။ ၎င်းနှင့်ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်အတွင်းရှိ ရှောင်မို၏ အဆင့်အတန်းမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမိုမြင့်မားလာခဲ့ရာ ယင်းက သူ့ကို သဘာဝကျကျပင် အလွန်အမင်း မပျော်မရွှင် ဖြစ်စေခဲ့ပေသည်။

ယခုအခါ သူ၏ အစ်ကိုကြီးက မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်သို့ ရောက်ရှိလာတော့မည်ဖြစ်ရာ သူ၏ အစ်ကိုကြီးက သူ့အတွက် ကျောထောက်နောက်ခံ ပြုပေးရန် သဘာဝကျကျပင် သူ အလိုရှိနေခဲ့လေ၏။

ဘာပဲပြောပြော သူ၏အစ်ကိုကြီးသည် ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ အသက်ငါးဆယ်ပင် မပြည့်သေးမီအချိန်အတွင်းမှာပင် သူသည် သန္ဓေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် အလယ်အလတ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ထောင်ရှန်ဂိုဏ်းချုပ်၏ ကိုယ်ပိုင်တပည့်ပင် ဖြစ်နေခဲ့လေ၏။

ရှောင်ယီရှဲ၏ အမြင်တွင် သူ၏အစ်ကိုကြီးသည် တပ်မတော်အတွင်းရှိ ရှောင်မို၏ နေရာကို သေချာပေါက် အစားထိုးဝင်ရောက်နိုင်လိမ့်မည်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍မူ ရှောင်မိုက လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။

ရှောင်မို၏ အမြင်တွင် မည်သူပင် ရောက်လာပါစေ သူက တပ်များကို ဦးဆောင်ပြီး စစ်တိုက်ရန်သာ အာရုံစိုက်နေမည်ဖြစ်ရာ ထိုအရာက သူ့အတွက် ဘာများ သက်ဆိုင်နေမည်နည်း။

ယွဲ့ထုံးတောင်ကြားတံခါးကို သိမ်းပိုက်ပြီးနောက် တတိယမြောက်နေ့ အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ရှောင်မို၏ တပ်မတော်မှာ အပြည့်အဝ စုရုံးပြီးစီးနေပြီဖြစ်ပြီး အဆင်သင့်ဖြစ်နေကာ မောင်းနာရီ၏ ထက်ဝက်သို့ရောက်ရှိပြီး ချီတက်မည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြလေတော့သည်။

စစ်ချီတက်ရန် ဆယ့်ငါးမိနစ်ပင် မလိုတော့ချိန်တွင် ရှောင်ယီရှဲသည် ရှောင်မိုထံသို့ အမိန့်တစ်ရပ် သွားရောက်ပို့ဆောင်ပေးရန် စေခိုင်းခြင်းခံလိုက်ရပေသည်။

ရှောင်ယီရှဲက ရှောင်မို၏ စစ်စခန်းအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်မှာပင် စစ်သည်အင်အား နှစ်သိန်းခွဲခန့်ရှိသော တပ်မတော်ကြီးက ပြီးပြည့်စုံသော တပ်ဖွဲ့ပုံစံဖြင့် တန်းစီရပ်နေကြပြီး ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းလှသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။ နှင်းနင်းနဂါးမြင်းသည်တော်များဖြစ်စေ၊ သာမန် မြောက်ပိုင်းခြေလျင်တပ်သားများဖြစ်စေ သူတို့အားလုံးမှာ ရုပ်တုကြီးများအလား ငြိမ်သက်နေကြပေသည်။

"လီကျင်း... ရှောင်မို ဘယ်မှာလဲ" ရှောင်ယီရှဲက သူ၏ ယခင် ဒုတိယစစ်သူကြီးဟောင်းဖြစ်သူကို မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

လီကျင်းက ရှောင်ယီရှဲကို ခပ်ဖျော့ဖျော့ တစ်ချက်မျှသာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်များကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ သူ့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလိုက်လေတော့သည်။

ယခင်ကတည်းက လီကျင်းသည် သူ့ကို အထင်အမြင်သေးနေသည်ဟု ရှောင်ယီရှဲ ခံစားခဲ့ရပြီး ယခုအခါတွင်မူ သူက လုံးဝကို လျစ်လျူရှုခြင်း ခံလိုက်ရချေပြီ။

ရှောင်ယီရှဲမှာ စော်ကားခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

သို့သော် လီကျင်းသည် ဝါရင့်စစ်သူကြီးတစ်ဦးဖြစ်နေသဖြင့် ရှောင်ယီရှဲက များများစားစား မပြောရဲခဲ့ချေ။ သူက အံကြိတ်သည်းခံလိုက်ပြီး လီကျင်းကို လျစ်လျူရှုကာ စစ်တပ်ဖွဲ့အစီအရင်ကို ဖြတ်သန်း၍ အနောက်ဘက်ရှိ ပင်မတဲဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားရန် ပြင်လိုက်လေ၏။

သို့သော် သူက ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ချိန်မှာပင် လီကျင်း၏ဘေးရှိ မကြာသေးမီကမှ ရာထူးတိုးမြှင့်ခံထားရသော လူသိနည်းသည့် စစ်သည်နှစ်ဦးက သူတို့၏ လှံရှည်များကို ကြက်ခြေခတ်ကာ ရှောင်ယီရှဲကို တားဆီးလိုက်ကြလေတော့သည်။

"မင်းတို့က ငါ့ကို တားရဲတယ်ပေါ့လေ" ရှောင်ယီရှဲမှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားသဖြင့် လက်သီးများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိပြီး သူ၏ ပခုံးများမှာလည်း ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်သွားရလေ၏။

"ငါတို့ တပ်မတော်ရဲ့ စစ်တပ်ဖွဲ့အစီအရင်ထဲကို အပြင်လူတွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စိတ်ကြိုက် ဝင်လာခွင့်ရှိမှာလဲ" ဝမ်ရှဲအမည်ရှိသော စစ်သည်က အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ငါက ကျန်းပေမင်းသားရဲ့ ဒုတိယသခင်လေးကွ။ မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်ရဲ့ ဒုတိယစစ်သူကြီးလေ။ ငါက အပြင်လူလား" ရှောင်ယီရှဲက အံကိုကြိတ်လျက် ဆိုလေ၏။

သို့သော် ထိုဒုတိယစစ်သူကြီးနှစ်ဦးက သူတို့၏ လှံရှည်များကို ဖယ်ရှားပေးခြင်း မရှိသေးသည့်အပြင် သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အထင်အမြင်သေးမှုများပင် ပြည့်နှက်နေခဲ့ချေပြီ။

"ဘာကိစ္စလဲ"

နှစ်ဖက်စလုံး အခြေအနေ တင်းမာနေချိန်မှာပင် ရှောင်မိုသည် သူ၏ နှင်းနင်းမြင်းကို စီးနင်းလျက် တပ်ဖွဲ့၏ ရှေ့ဆုံးသို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေတော့သည်။

"စစ်သူကြီးကို အစီရင်ခံပါတယ်။ ဒုတိယသခင်လေးရှောင်က စစ်သူကြီးကို ရှာနေလို့ပါ" လီကျင်းက လက်ယှက်၍ အရိုအသေပြုကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

ရှောင်မိုက မြင်းပေါ်တွင်ထိုင်လျက် ရှောင်ယီရှဲကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပေသည် "ဒုတိယအစ်ကိုက ပြောစရာတစ်ခုခုများ ရှိလို့လား။"

ရှောင်ယီရှဲက သူ၏ လက်သီးများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည် "မြောက်ပိုင်းဘုရင်က ဆီးနှင်းမင်းသားရဲ့ ချီတက်ရာလမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်မှာ ဂိုဏ်းတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်ဆိုတာကို လာပြောပြခိုင်းတာပါ။ လက်နက်ချဖို့ ဆန္ဒရှိတဲ့ ဂိုဏ်းတွေကို ချမ်းသာပေးရမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဆန္ဒမရှိတဲ့ ဂိုဏ်းတွေကိုတော့ ပြားပြားဝပ်သွားတဲ့အထိ ခြေမွပစ်ရမယ်တဲ့။"

"နားလည်ပါပြီ။" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ရန် မျက်နှာဖုံးတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နှင်းနင်းနဂါးမြင်းသည်တော် ငါးသောင်းကလည်း သူတို့၏ မျက်နှာများကို အာသုရာမျက်နှာဖုံးများဖြင့် ဖုံးကွယ်လိုက်ကြပေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှောင်ယီရှဲ၏ နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်သွားရပြီး သူသည် တပ်ဖွဲ့၏ ဘေးဘက်သို့ အလိုအလျောက် ဆုတ်ခွာသွားမိလေတော့သည်။

ဤမြင်းသည်တော် ငါးသောင်းစလုံးမှာ သတ်ဖြတ်ခြင်း နတ်ဘုရားများအလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

"မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်" ရှောင်မို၏ အသံက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များနှင့်အတူ ပြန့်လွင့်သွားလေ၏။

"ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာရှိပါတယ်" မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်က တစ်သံတည်း ပြိုင်တူ ကြွေးကြော်လိုက်ကြရာ သူတို့၏အသံများက နားကွဲမတတ် ဆူညံသွားလေတော့သည်။

"ချီတက်ကြစမ်း။"

ရှောင်မို၏ အမိန့်နှင့်အတူ စစ်သည်အင်အား နှစ်သိန်းခွဲခန့်ရှိသော တပ်မတော်ကြီးက ခမ်းနားထည်ဝါစွာဖြင့် ရှေ့သို့ ချီတက်သွားကြလေတော့သတည်း။

ရှောင်ယီရှဲသည် စစ်သည်နှစ်သိန်းခွဲက လွှင့်ထူသွားသော ဖုန်တောကြီးကိုသာ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိလေ၏။

မူလက သူ လုံးဝ အမိန့်ပေးကွပ်ကဲ၍ မရနိုင်ခဲ့သော တပ်မတော်ကြီးက ရှောင်မို၏ လက်ထဲတွင်မူ လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားသော မျက်နှာစာတစ်ခုကို ပြသနေခဲ့ချေပြီ။

"ငါက သူ့ထက် တကယ်ပဲ ညံ့ဖျင်းနေတာများလား။" ရှောင်ယီရှဲ၏ လက်သည်းများက သူ၏ လက်ဝါးထဲသို့ပင် စိုက်ဝင်နေခဲ့ချေပြီ။ "မဟုတ်ဘူး။ ငါက သူ့ထက် ညံ့ဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။"

ချင်တိုင်းပြည် မြို့တော်။

ချင်ကျင်းယွမ်၏ အိမ်တော်ရှိ စာကြည့်ဆောင်အတွင်း၌ကား။

ချင်ကျင်းယွမ်သည် သူ၏ရှေ့ရှိ ပညာရှင်အတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငဲ့ထည့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်လေသည် "ကျင်းတိုင်းပြည်ရဲ့ နန်းရင်းဝန်က ငါတို့ ချင်တိုင်းပြည်က မင်းသားတစ်ပါးဆီကနေ ဘာတွေများ လိုချင်နေရတာလဲ။"

မကြာမီအချိန်လေးကပင် ပညာရှင်တစ်ဦးသည် ချင်ကျင်းယွမ်၏ အိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး အစောင့်ကို အထဲသို့ စာတစ်စောင် ပို့ခိုင်းခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ကျင်းယွမ်က ထိုစာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျင်းတိုင်းပြည် နန်းရင်းဝန်ထံမှ ကိုယ်တိုင်ရေးစာတစ်စောင်နှင့် အခြားတစ်ဖက်၏ အဆင့်အတန်းကို ကိုယ်စားပြုသော တံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့ရလေ၏။

ထိုပညာရှင်၏ နှုတ်ခမ်းများက အပေါ်သို့ ကွေးတက်သွားလေသည် "နှလုံးသားစွမ်းရည်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ပါရမီပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီမှာပဲဖြစ်ဖြစ် ချင်ကျင်းယွမ်က ပထမမင်းသားထက် ပိုပြီး သာလွန်နေတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ပထမမင်းသားက ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်ဆီကနေ မျက်နှာသာပေးမှုတွေကို ပိုပိုပြီး ရရှိလာနေတဲ့အပြင် နန်းမွေခံအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရတော့မယ့် လက္ခဏာတွေတောင် ပြသနေပြီဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နန်းရင်းဝန်ကြီး ကြားသိထားပါတယ်။ ချင်ကျင်းယွမ်က ဒီကိစ္စကို ဒီအတိုင်း လက်ခံဖို့ ဆန္ဒရှိနေတာလား။"

ချင်ကျင်းယွမ်က သူ၏ မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး ရှေ့ရှိလူကို စိုက်ကြည့်လိုက်လေ၏ "မင်း ဘာပြောနေတာလဲဆိုတာကို မင်းကိုယ်မင်း သိရဲ့လား။"

"သဘာဝကျကျပဲ ကျွန်တော် သိတာပေါ့။" ပညာရှင်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပေသည် "အကယ်၍ ချင်ကျင်းယွမ်သာ ဆန္ဒရှိမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ကျင်းတိုင်းပြည်က ချင်ကျင်းယွမ်အတွက် အကူအညီပေးဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်။"

အခန်း (၃၉၀)

မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်သည် တပ်ဖွဲ့ငါးဖွဲ့ခွဲကာ မျက်နှာစာငါးခုမှနေ၍ ဝေ့တိုင်းပြည် မြို့တော်ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ချီတက်သွားလေ၏။

ဝေ့တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံးမှာ လုံးဝကို အရေးနိမ့်နေသော အခြေအနေသို့ ကျရောက်သွားခဲ့ချေပြီ။

နန်းတွင်း၌လည်း လက်နက်ချအညံ့ခံလိုသူများနှင့် သေသည်အထိ တိုက်ပွဲဝင်လိုသူများဟူ၍ အုပ်စုနှစ်စု ကွဲသွားခဲ့ပေသည်။

လက်နက်ချအညံ့ခံလိုသော အုပ်စုတွင် အများအားဖြင့် နန်းတွင်းအမတ်များ ပါဝင်ကြပြီး ထိုသူများမှာ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ရာထူးများကို ဝယ်ယူကာ ပြည်သူများအပေါ် အနိုင်ကျင့် ဗိုလ်ကျနေကြသော အကျင့်ပျက်ခြစားနေသည့် အမတ်များသာ ဖြစ်ကြလေ၏။

သူတို့၏အမြင်တွင်မူ လက်နက်ချအညံ့ခံလိုက်သရွေ့ သူတို့၏ အသက်များမှာ သေချာပေါက် ဘေးကင်းလုံခြုံနိုင်မည်ဟု ယူဆထားကြပေသည်။

ဝေ့တိုင်းပြည်ဘုရင် ကိုယ်တိုင်ကလည်း ဤကဲ့သို့သော အတွေးမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် နယ်မြေအချို့ကို ဖဲ့ပေးလိုက်ခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြေရှင်းနည်းဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်ထားခဲ့လေ၏။

သို့သော် ဝေ့တိုင်းပြည်ဘုရင်က ဤအတွေးမျိုး ဝင်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် စစ်သူကြီးများက သူ့ကို ချက်ချင်းပင် တားမြစ်လိုက်ကြပေသည်။

သေသည်အထိ တိုက်ပွဲဝင်လိုသော အုပ်စုကမူ ဝေ့တိုင်းပြည်ဘုရင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် သတိပေးလိုက်ကြလေ၏။

ချင်တိုင်းပြည်သည် ၎င်းတို့၏ နိုင်ငံတော်အင်အား အလုံးစုံကို အသုံးပြု၍ ဝေ့တိုင်းပြည်ကို တိုက်ခိုက်နေခြင်းဖြစ်ပြီး တပ်မတော်နှစ်ခုကြားရှိ စစ်ပွဲမှာလည်း ဤအခြေအနေအထိ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ပြိုင်ဘက်က နိုင်ငံကို အပြီးတိုင် ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

ဤကိစ္စရပ်က ဝေ့တိုင်းပြည်ဘက်မှ နယ်မြေအချို့ကို ဖဲ့ပေးလိုက်ရုံမျှဖြင့် မည်သို့လုပ် ပြေလည်သွားနိုင်ပါမည်နည်း။

ယခုအချိန်တွင် ဝေ့တိုင်းပြည်ဘုရင်အနေဖြင့် ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် စေ့စပ်ဆွေးနွေးရန် ကြိုးပမ်းခြင်းက စစ်သည်များ၏ စိတ်ဓာတ်ကို ရိုက်ချိုးလိုက်ခြင်းမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့် အကျိုးကျေးဇူးကိုမျှ ဖြစ်ထွန်းစေမည်မဟုတ်ချေ။

ထို့အပြင် ယခုအချိန်တွင် မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်၏ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားများက အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူတို့ဘက်က ငြိမ်းချမ်းရေးကမ်းလှမ်းခဲ့ပါလျှင်တောင်မှ မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်က မည်သို့လုပ် သဘောတူပါမည်နည်း။

ထို့ကြောင့် ကြီးမားလှသော စစ်ပွဲကြီးတစ်ခု နီးကပ်လာချိန်တွင် နန်းတွင်းတစ်ခုလုံးမှာ လုံးဝကို ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေခဲ့လေတော့သည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်မူ ဝေ့တိုင်းပြည် နန်းရင်းဝန်ကြီး၏ ဖျောင်းဖျမှုအောက်တွင် ဝေ့တိုင်းပြည်ဘုရင်က အရင်ဆုံး တိုက်ခိုက်ကြည့်ရန် သဘောတူလိုက်လေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှာဟောက်နန်သည် ကျန်ရစ်နေသော တပ်ဖွဲ့ဝင်များကို စုစည်းကာ ဝေ့တိုင်းပြည် မြို့တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပေသည်။

ရှာဟောက်နန်သည် သူ၏အပြစ်များအတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးရန် တောင်းဆိုရန်အတွက် နန်းတော်သို့ တိုက်ရိုက်သွားရောက်ခဲ့လေ၏။

ရှာဟောက်နန်သည် တောင်ပိုင်းနယ်မြေကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး ထိုသို့သော ကျရှုံးမှုမျိုးအတွက် တရားဥပဒေအရ ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးခံရမည် ဖြစ်သော်ငြားလည်း ထိုကျရှုံးမှု၏ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ နန်းတွင်းရှိ သံသယဝင်တတ်သော လူယုတ်မာများနှင့် ဝေ့တိုင်းပြည်ဘုရင်၏ တုံ့ဆိုင်းနေမှုများကြောင့် ဖြစ်ကြောင်းကို လူတိုင်း သိရှိထားကြပေသည်။

သို့သော် ဝေ့တိုင်းပြည်ဘုရင်အနေဖြင့် သူ၏ အမှားများကို မည်သို့လုပ် ဝန်ခံပါမည်နည်း။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ယခုအချိန်မှာ အရည်အချင်းရှိသူများကို အလွန်အမင်း လိုအပ်နေသော အချိန်ဖြစ်လေ၏။ ရှာဟောက်နန်သည် စစ်တပ်၏ ယုံကြည်ကိုးစားမှုကို အပြည့်အဝ ရရှိထားသော နာမည်ကျော် စစ်သူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ သူ့ကိုသာ ယခုအချိန်တွင် အပြစ်ပေးလိုက်ပါက တပ်မတော်ကြီးမှာ သေချာပေါက် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားမည်သာ ဖြစ်လေတော့သည်။

ထို့ကြောင့် နန်းရင်းဝန်ကြီးက ရှာဟောက်နန်ကို ကာကွယ်ပေးရန်အတွက် အစွမ်းကုန် ကြိုးပမ်းခဲ့ပြီး သူ၏ခေါင်းကို တိုင်နှင့်ဆောင့်ကာ သတ်သေမည်ဟုပင် ခြိမ်းခြောက်ခဲ့လေ၏။

ဝေ့တိုင်းပြည် နန်းရင်းဝန်ကြီးက ဝေ့တိုင်းပြည်ဘုရင်ကို လုံလောက်သော ထွက်ပေါက်တစ်ခု ဖန်တီးပေးခဲ့သဖြင့် ဝေ့တိုင်းပြည်ဘုရင်ကလည်း ဤအခွင့်အရေးကို အရယူကာ ရှာဟောက်နန်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို အမှုထမ်းခြင်းဖြင့် အပြစ်ကို ပြေပျောက်စေကာ တပ်မတော်ကို ဆက်လက်ဦးဆောင်ခွင့် ပြုလိုက်လေတော့သည်။

သို့သော် တောင်ပိုင်းနယ်မြေ ကျရှုံးမှုအတွက် ပြည်သူလူထုကို ရှင်းလင်းချက်တစ်ခု ပေးရန် လိုအပ်နေသဖြင့် ဝေ့တိုင်းပြည်ဘုရင်သည် အကြီးမားဆုံးသော အပြစ်ရှိသည့် အရာရှိကို ကွပ်မျက်လိုက်လေ၏။ ထိုအရာရှိမှာ ရှာဟောက်နန်၏ ဆွေမျိုးတစ်ဦးပင် ဖြစ်လေသည်။

ယခုအချိန်တွင် နိုင်ငံတော်၏ အသက်ရှင်သန်မှုနှင့် ပတ်သက်လာပြီဖြစ်ရာ ဝေ့တိုင်းပြည်ဘုရင်က ဆက်လက်၍ မဆင်မခြင် ပြုမူရဲတော့ခြင်း မရှိချေ။

သူက ရှာဟောက်နန်အား စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အာဏာအပြည့်အဝကို လွှဲပြောင်းပေးအပ်လိုက်ပြီး စစ်ပွဲကာလအတွင်း သူ အလိုရှိသူတိုင်းကို အသုံးပြုနိုင်ပြီး သူ အလိုရှိသလို တိုက်ပွဲဝင်နိုင်ကြောင်း အာမခံချက် ပေးလိုက်လေ၏။

သူ အောင်ပွဲရနိုင်သရွေ့ပေါ့။

ပိုမှန်အောင်ပြောရရင်...

သူက မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်ကို ဝေ့တိုင်းပြည် မြို့တော်ဆီကို နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်းမှ မချဉ်းကပ်နိုင်အောင် တားဆီးထားနိုင်သရွေ့ အရာအားလုံးက အဆင်ပြေနေမှာပါပဲ။

ကော်ရှင်းနဲ့ ပတ်သက်လို့တော့...

ကော်ရှင်း၏ ညီမမှာ ဝေ့တိုင်းပြည်၏ မိဖုရားကြီး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

မူလက ကော်ရှင်းအနေဖြင့် သူ၏ အသက်ဖြင့် အပြစ်ကြေေအာင် လုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်သော်ငြားလည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ သူသည် အကာအကွယ်ပေးခြင်း ခံလိုက်ရပေသည်။

သို့သော် ကော်ရှင်းအနေဖြင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အာဏာကို ပြန်လည်ရရှိရန်မှာမူ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

ထို့ကြောင့် ရှာဟောက်နန်သည် သူတို့ ကာလကြာရှည်စွာ မျက်စိကျနေခဲ့သော စစ်သည်များစွာကို ရာထူးတိုးမြှင့်ပေးခဲ့ပြီး သူ၏ တပ်ဖွဲ့များကို ပြန်လည်စုစည်းကာ ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာစာဆီသို့ ပြန်လည်ချီတက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေတော့သည်။

ရှာဟောက်နန်သည် ရှောင်ရှီကို နောက်တစ်ကြိမ် တားဆီးရန်အတွက် တောင်ဘက်မှနေ၍ ထွက်ခွာလာခဲ့ပေသည်။

ခွန်အားကြီးမားသော စစ်သူကြီး ဖူလျိုက ကျန်းခွေကို ဟန့်တားခဲ့လေ၏။

အနောက်ဘက်လေဘုရင် ပိုင်ချန်ဖုန်းက ဖန်ဝေ့မင်ကို ဟန့်တားခဲ့ပေသည်။

မကြာသေးမီကမှ ရာထူးတိုးလာသော စစ်သူကြီးငယ် ကျုံးဝမ်က လျှိုရှင်းကို ဟန့်တားခဲ့လေ၏။

သို့သော် ရှောင်မိုနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည့် အချိန်တွင်မူ ရှာဟောက်နန်မှာ အနည်းငယ် အခက်တွေ့သွားခဲ့ရပေသည်။

ရှောင်မိုသည် ငယ်ရွယ်သော အငယ်တန်းစစ်သူကြီးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သော်ငြားလည်း။

ပြဿနာက ယန်မင်တောင်ကြားတံခါးကို ရက်သုံးဆယ်ကြာအောင် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့သူမှာ ဤငယ်ရွယ်သော စစ်သူကြီး ရှောင်မိုပင် ဖြစ်နေသောကြောင့်တည်း။

သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ ဝါရင့်စစ်သူကြီးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အနည်းငယ်မျှပင် ယုတ်လျော့ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

အမှန်တကယ်တော့ သူက ငယ်ရွယ်ပြီး သွေးဆူလွယ်ကာ စိတ်အားထက်သန်မှု အပြည့်ရှိနေသောကြောင့် သူ ဦးဆောင်သော တပ်မတော်မှာ လှံတစ်လက်ကဲ့သို့ပင် ပိုမို၍ ထက်မြက်ပြီး ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်စွမ်း ရှိနေခဲ့လေ၏။

ထို့ကြောင့် ရှာဟောက်နန်က သူ့ကို အထင်သေးရဲခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

သို့သော် ဤငယ်ရွယ်သော စစ်သူကြီးကို မည်သူကများ ဟန့်တားနိုင်ပါမည်နည်း။

နောက်ဆုံးတွင် ရှာဟောက်နန်က လူတစ်ဦးထံသို့ ကိုယ်တိုင်သွားရောက်တွေ့ဆုံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။

ဤလူကား ဝေ့တိုင်းပြည်၏ ဘုရင်သုံးဆက်တိုင်တိုင် အမှုထမ်းခဲ့သော ဝါရင့်စစ်သူကြီးတစ်ဦးဖြစ်သည့် နိုင်ငံတော်၏ မဟာတိုင်လုံးကြီး တုပေဝမ်ပင် ဖြစ်လေ၏။

နိုင်ငံတော်၏ မဟာတိုင်လုံးကြီး တုပေဝမ်မှာ အလွန်အမင်း အသက်အရွယ်ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်ပြီး နန်းတွင်းမှ ထွက်ခွာကာ ဝေ့တိုင်းပြည်မြို့တော်၏ ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်တွင် အေးချမ်းစွာ အနားယူနေထိုင်နေခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်နေခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး နိုင်ငံရေးရာကိစ္စများတွင်လည်း ပါဝင်ပတ်သက်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

အစပိုင်းတွင် တုပေဝမ်သည် ရှာဟောက်နန်ကို အာရုံစိုက်လိုခြင်း မရှိသေးချေ။

သို့သော် ရှာဟောက်နန်နှင့် တစ်ညလုံး စကားပြောဆိုပြီးနောက်တွင် တုပေဝမ်သည် ရှောင်မိုကို ကိုယ်စားပြုသော လူငယ်မျိုးဆက်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် တပ်မတော်ကို ကိုယ်တိုင်ဦးဆောင်သွားရန် နောက်ဆုံး၌ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်လေတော့သည်။

သို့သော် ဝေ့တိုင်းပြည်၏ မဟာတိုင်လုံးကြီး တုပေဝမ်က ရှောင်မိုကို ကြားဖြတ်ဟန့်တားရန် ချီတက်လာချိန်မှာပင်။

ရှောင်မိုသည် နှင်းနင်းနဂါးမြင်းသည်တော်များကို ဦးဆောင်လျက် လဝက်အတွင်း မြို့နှစ်မြို့ကိုပင် သိမ်းပိုက်လိုက်ပြီး ဖြစ်လေ၏။

ဝေ့တိုင်းပြည်၏ အဓိက စစ်ရေးခံတပ်မြို့ဖြစ်သော ဖုန်းရှန်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် တုပေဝမ်နှင့် ရှောင်မိုတို့သည် တရားဝင် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံကြလေတော့သည်။

တုပေဝမ်က အစကတည်းက မြို့တံခါးများကို ပိတ်ထားပြီး ကာကွယ်ရန် မရွေးချယ်ခဲ့ချေ။

တုပေဝမ်၏ အမြင်တွင် သူဦးဆောင်လာသော အထက်တန်းစားစစ်သည်များနှင့် ခွန်အားကြီးမားသော စစ်သူကြီးများက ရှောင်မိုကဲ့သို့သော ကလေးတစ်ယောက်ကို မည်သို့လုပ် ကြောက်ရွံ့နေပါမည်နည်း။

ထို့အပြင် မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်၏ ထက်မြက်လှသော အရှိန်အဟုန်ကို မဖြစ်မနေ ဖိနှိပ်ပစ်ရမည်သာ ဖြစ်လေ၏။

တုပေဝမ်က ဒုတိယစစ်သူကြီး ကူယွမ်ကို မြို့ပြင်ထွက်၍ ရှောင်မိုနှင့် ရင်ဆိုင်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်ပေသည်။

တုပေဝမ်က မြို့ရိုးပေါ်မှနေ၍ တိုက်ပွဲကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့လေ၏။

နှစ်ဖက်စလုံးက တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် စိန်ခေါ်နေကြချိန်တွင် တပ်မတော်၏ စစ်သေနာပတိချုပ်ဖြစ်သော ရှောင်မိုသည် ရှေ့သို့ တက်လာရန် အစပြုလိုက်ပြီး ဝေ့တိုင်းပြည်မှ စစ်သူကြီးသုံးဦးကို သတ်ဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။ ဤစစ်သူကြီးသုံးဦးစလုံးမှာ ရွှေအမြူတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသော်ငြားလည်း အစမှအဆုံးတိုင် ရှောင်မိုနှင့် အကွက်နှစ်ဆယ်ထက်ပို၍ မယှဉ်ပြိုင်နိုင်ခဲ့ကြချေ။

သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားများက အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်းကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ ရှောင်မိုက သူ၏ လှံရှည်ကို ချိန်ရွယ်လိုက်ပြီး တပ်မတော်ကို ဦးဆောင်ကာ တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။

နှင်းနင်းနဂါးမြင်းသည်တော် ငါးသောင်းသည် အာသုရာမျက်နှာဖုံးများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး ရှောင်မိုနှင့်အတူ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်တိုက်ခိုက်လာကြရာ ကောင်းကင်ယံမှ နတ်စစ်သည်များအလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

ကူယွမ်ကလည်း သံချပ်ကာမြင်းသည်တော် ငါးသောင်းနှင့် စစ်သည်အင်အား လေးသိန်းရှိသော တပ်မတော်ကို ဦးဆောင်လျက် ရှောင်မိုထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်လာခဲ့လေ၏။

နှစ်ဖက်စလုံးမှ သံချပ်ကာမြင်းသည်တော်တပ်များ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မိကြလေသည်။ ဝေ့တိုင်းပြည်၏ မြင်းသည်တော်တပ်ဖွဲ့မှာ မဆိုးလှသော်ငြားလည်း ရှောင်မို၏ တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင်မူ တစ်စစီ ကြေမွသွားခဲ့ရပေသည်။

ထို့အပြင် စစ်မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကူယွမ်၏ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတိုင်းကို ရှောင်မိုက ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေခဲ့လေ၏။ ရှောင်မိုသည် အကြိမ်တိုင်းတွင် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ပြီး ကူယွမ်အတွက် တိုက်ပွဲကို အလွန်အမင်း ခက်ခဲသွားစေမည့် ထောင်ချောက်များကိုပင် ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ပေသည်။

ကူယွမ်မှာ သူ့ကိုယ်သူ လုံးဝ ဝတ်လစ်စလစ် ရပ်နေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို ရှောင်မိုက ဖောက်ထွင်းမြင်သိနေသည်ဟု ထင်မှတ်နေရလေ၏။

မြို့ရိုးထက်တွင် ရပ်နေသော နိုင်ငံတော်၏ မဟာတိုင်လုံးကြီးက စစ်မြေပြင်အခြေအနေကို ကြည့်ရှုရင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိခြင်းမှ မနေနိုင်တော့ချေ။ သူက ခေါင်းယမ်းပြလိုက်ရင်း သူ၏ဘေးရှိ လူများကို ပြောဆိုလိုက်လေသည် "ဒီလူရဲ့ စစ်ရေးကျွမ်းကျင်မှုတွေက မင်းတို့အားလုံးထက် သာလွန်နေတယ်။ သူ့ရဲ့ နာမည်က သမိုင်းတစ်လျှောက်မှာ သေချာပေါက် ကျော်ကြားသွားလိမ့်မယ်။"

ပထမဆုံးတိုက်ပွဲမှာပင် ကူယွမ်က အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ တပ်မတော်ကို မြို့တွင်းသို့ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာစေခဲ့လေ၏။ ဖုန်းရှန်မြို့မှာ လုံးဝ ပိတ်လှောင်သွားခဲ့ပြီး ထပ်မံ၍ တိုက်ပွဲဝင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

ရန်သူ့ဘက်မှ မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့အင်အားက သူ၏ တပ်ဖွဲ့အင်အားထက် တစ်သိန်းကျော်ခန့် ပိုမိုများပြားနေသဖြင့် အကယ်၍ သူသာ အတင်းအဓမ္မ မြို့ကို တိုက်ခိုက်မည်ဆိုပါက ဖုန်းရှန်မြို့ကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့လျှင်တောင်မှ ဆုံးရှုံးမှုများက အလွန်အမင်း ကြီးမားသွားမည်ဖြစ်ပြီး နောက်ဆက်တွဲ တိုက်ပွဲများအတွက် ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ရန် လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ကြောင်းကို ရှောင်မို ကောင်းစွာ သိရှိထားလေ၏။

ထို့အပြင် မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်၏ ခွန်အားမှာ သံချပ်ကာမြင်းသည်တော်တပ်ဖွဲ့အပေါ်တွင် မူတည်နေသော်ငြားလည်း မြို့သိမ်းတိုက်ပွဲအတွင်း မြင်းသည်တော်တပ်ဖွဲ့များ လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် အခန်းကဏ္ဍမှာ အလွန်အမင်း အကန့်အသတ်ရှိနေကြောင်းကို ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ချေ။

ထို့ကြောင့် ရှောင်မိုသည် မြို့ရိုးအောက်မှနေ၍ ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့် အဆက်မပြတ် စိန်ခေါ်နေခဲ့လေ၏။

သို့သော် ပြိုင်ဘက်မှာ ရှာဟောက်နန်ကဲ့သို့သော လိပ်အိုကြီးတစ်ကောင်အလား ဖြစ်နေပြီး မြို့ပြင်ထွက်၍ တိုက်ခိုက်ရန် လုံးဝ ရည်ရွယ်ချက်မရှိပုံပေါ်ပေသည်။

ဖုန်းရှန်မြို့တွင် ရင်ဆိုင်နေရသည့် သတ္တမမြောက်နေ့၌ ကျန်းပေမင်းသား ရှောင်ရှီထံမှ စာတစ်စောင် ရောက်ရှိလာခဲ့လေ၏။ ထိုစာထဲတွင် ရှောင်မိုအနေဖြင့် တုပေဝမ်ကိုသာ ဟန့်တားထားရန် လိုအပ်ပြီး အတင်းအဓမ္မ မြို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် မလိုအပ်ကြောင်း ရေးသားထားပေသည်။

ရှောင်မိုက နားလည်ကြောင်း အကြောင်းပြန်ခဲ့သော်ငြားလည်း အကယ်၍ အခွင့်အရေးသာ ရခဲ့မည်ဆိုပါက သူ သေချာပေါက် ကြိုးစားကြည့်မည်ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း ရေးသားပေးပို့ခဲ့လေ၏။

ထို့နောက် ရှောင်မိုသည် ဝေ့တိုင်းပြည်၏ မဟာတိုင်လုံးကြီး၏ ဘဝမှတ်တမ်းများကို တစ်ဖန်ပြန်လည် သုံးသပ်ကြည့်ရှုလိုက်ပေသည်။

သူတို့အနေဖြင့် ဖုန်းရှန်မြို့တွင် အချိန်အကြာကြီး ရင်ဆိုင်နေရမည် မဟုတ်ကြောင်းကို ရှောင်မို ခံစားလိုက်ရလေ၏။

ဝေ့တိုင်းပြည်၏ မဟာတိုင်လုံးကြီးသည် အသက် ၅၀၀ ခန့်သာ အများဆုံး နေထိုင်နိုင်သော နဂါးတံခါးအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သော်ငြားလည်း သူ၏ စစ်ရေးစွမ်းဆောင်မှုများမှာ အလွန်အမင်း ထင်ရှားကျော်ကြားပြီး နိုင်ငံအသီးသီးတွင်ပါ သတင်းမွှေးပျံ့နေခဲ့ပေသည်။

ဤမျှလောက် ဂုဏ်သတင်းကြီးမားလှသော ဘုရင်သုံးဆက်တိုင်တိုင် အမှုထမ်းခဲ့သည့် ဝါရင့်စစ်သူကြီးတစ်ဦးသည် မြို့တစ်မြို့ကိုသာ ထာဝရ ကာကွယ်နေရခြင်းဖြင့် အမှန်တကယ် ကျေနပ်နေလိမ့်မည်ဟု ရှောင်မို မယုံကြည်ခဲ့ချေ။

ထို့အပြင် ဤမဟာတိုင်လုံးကြီးမှာ ယခုအခါ အသက် ၄၅၀ ကျော်နေပြီဖြစ်ကြောင်းကို ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ချေ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ စစ်တိုက်ခဲ့ရသောကြောင့် သူ့တွင် ဒဏ်ရာဟောင်းများစွာ ရှိနေခဲ့ပြီး ကျန်းမာရေးမှာလည်း အတော်လေး ချို့တဲ့နေခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။

နိုင်ငံတော်၏ မဟာတိုင်လုံးကြီး တုပေဝမ်သည် ဤစစ်ပွဲသို့ ထွက်ခွာလာချိန်တွင် အသက်ရှင်လျက် ပြန်လည်ရောက်ရှိရန် လုံးဝ ရည်ရွယ်ချက်မရှိခဲ့ကြောင်း ဆိုနိုင်ပေသည်။ အကယ်၍ သူသာ စစ်မြေပြင်တွင် မသေဆုံးခဲ့ပါက လမ်းခရီးတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် သေဆုံးသွားရန် အလားအလာ အလွန်များပြားနေခဲ့လေ၏။

ဤကဲ့သို့သော ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားတတ်သည့် သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးအနေဖြင့် ယခင်ဘုရင်မင်းမြတ်ကို တမလွန်ကမ္ဘာတွင် မျက်နှာပျက်စရာ မရှိစေရန်အတွက် သူ အသက်ရှင်နေစဉ်အတွင်း ဆုံးရှုံးသွားသော နယ်မြေများကို သေချာပေါက် ပြန်လည်သိမ်းပိုက်လိုမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။

တပ်များ ရင်ဆိုင်နေရသည့် ဒသမမြောက်နေ့တွင် ရှောင်မိုသည် ဝါရင့်စစ်သူကြီးကို ရန်စရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ရေးဖွဲ့လိုက်လေ၏။

"စက်တင်ဘာလရှစ်ရက် ဆောင်းဦးရောက်ချိန်၊ ငါ့ပန်းတွေပွင့်ချိန် အားလုံးကြွေရမည်။

မွှေးပျံ့သောရနံ့ ဝေ့မြို့တော်ကို လွှမ်းခြုံ၊ တစ်မြို့လုံးမှာလည်း အကြေးခွံဖြူ သံချပ်ကာတွေ ဖုံးလွှမ်းလို့။"

တုပေဝမ်သည် မြို့ရိုးပေါ်သို့ မြားဖြင့် ပစ်လွှတ်လိုက်သော စာကို ဖတ်လိုက်ရချိန်တွင် ဖတ်လေလေ အဘိုးအို၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လေးစားအားကျမှုများ ပိုမိုပေါ်လွင်လာလေလေ ဖြစ်နေတော့သည်။

"ကောင်းတဲ့ကဗျာပဲ၊ တကယ်ကို ကောင်းတဲ့ကဗျာပဲ။ အသက်နှစ်ဆယ်အရွယ် လူငယ်လေးတစ်ယောက်နဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်။ လူငယ်တွေရဲ့ ခွန်အားတွေနဲ့သာ ဒီလိုစာကြောင်းမျိုးတွေကို ရေးဖွဲ့နိုင်မှာပါ" တုပေဝမ်က သူ၏ဘေးရှိ စစ်သူကြီးများကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။ "ပြောစမ်းပါဦး... ငါတို့ ဝေ့တိုင်းပြည်က ဘာပဲပြောပြော စစ်မက်ဖြစ်ပွားနေတဲ့ နိုင်ငံကြီးခုနစ်ခုထဲက တစ်ခုပဲလေ၊ ဘာလို့များ ဒီလိုလူငယ်မျိုး ထွက်မလာရတာလဲ။"

"..."

စစ်သူကြီးများအားလုံးသည် သူတို့၏ ခေါင်းများကို ငုံ့ထားလိုက်ကြပြီး မျက်နှာများပေါ်တွင် ရှက်ရွံ့နေသော အမူအရာများ ပေါ်လွင်နေကြလေ၏။

"ဟူး" တုပေဝမ်က ခေါင်းယမ်းပြလိုက်ပေသည်။ "အခု ငါတို့ ဝေ့တိုင်းပြည်ကို ပြန်တွေးကြည့်လိုက်ရင် နန်းတွင်းထဲမှာ အုပ်စုဖွဲ့နေကြတာတွေ၊ သတ္တိကြောင်နေကြတာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပဲ။ ဒီလို လူငယ်မျိုး ရှိနေခဲ့ရင်တောင် သူ တိုးတက်လာဖို့ဆိုတာ အတော်လေးကို ခက်ခဲမှာပါပဲ။ ငါတို့ရဲ့ ဝေ့တိုင်းပြည်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုအခြေအနေမျိုးကို ရောက်သွားရတာလဲ။"

"မဟာတိုင်လုံးကြီး... ဒါက ရှောင်မိုရဲ့ ရန်စတဲ့ နည်းလမ်းသက်သက်ပါပဲ။ မဟာတိုင်လုံးကြီးအနေနဲ့ ဒါကို စိတ်ထဲမထားဘဲ ခင်ဗျားရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေကို မထိခိုက်စေဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" ဟု ဒုတိယစစ်သူကြီးတစ်ဦးက ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လာပြီး လက်ယှက်ကာ အရိုအသေပြုရင်း ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ငါ သိပါတယ်" မဟာတိုင်လုံးကြီးက ခေါင်းယမ်းပြလိုက်လေသည်။ "ဒါပေမဲ့ ငါတို့က ရှောင်မိုကို တားဆီးထားပြီး ရှာဟောက်နန်က ရှောင်ရှီကို တားဆီးထားရင်တောင်မှ တခြားစစ်သူကြီးတွေက မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်က နာမည်ကျော် စစ်သူကြီးတွေကို တကယ်ပဲ တားဆီးထားနိုင်မယ်လို့ မင်းတို့ ထင်နေကြတာလား။ မြို့တော်ကြီး ကျဆုံးသွားတဲ့အခါကျရင် ငါတို့ ဒီမှာ ဆက်ပြီး တောင့်ခံထားတာက ဘာများ အသုံးဝင်တော့မှာလဲ။"

လူတိုင်း "..."

တုပေဝမ်က ခေါင်းယမ်းပြလိုက်ပေသည် "ရှောင်မိုက ငါ့ကို အသုံးချပြီး ဖောက်ထွက်ချင်နေတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ကလည်း အဲဒီလိုပဲ တွေးနေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။"

တပ်များ မလှုပ်သာမလူးသာရင်ဆိုင်နေရသည့် ဆယ့်ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့ ညပိုင်းတွင်တော့

တုပေဝမ်ကိုယ်တိုင် သံချပ်ကာမြင်းသည်တော် တစ်သောင်းကို ဦးဆောင်ကာ ရှောင်မို၏ စစ်စခန်းကို ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်ငြားလည်း ရှောင်မိုက အစောကြီးကတည်းက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်လေ၏။

ရှောင်မိုသည် နှင်းနင်းနဂါးမြင်းသည်တော်များကို ဦးဆောင်၍ တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး နှစ်ဖက်တပ်ဖွဲ့များ ရင်ဆိုင်တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြလေသည်။

ရှောင်မိုက မြို့ရိုးအောက်ရောက်သည်အထိ မိုင်သုံးဆယ်ခန့် လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခဲ့ပေသည်။ သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် တုပေဝမ်သည် ဖုန်းရှန်မြို့အတွင်းသို့ လုံခြုံစွာ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားနိုင်ခဲ့လေ၏။

ရှောင်မို၏ စစ်စခန်းကို ရံဖန်ရံခါ ညဘက် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ခြင်းများအပြင် တုပေဝမ်သည် ရှောင်မို၏ ရိက္ခာလမ်းကြောင်းများကို ဖြတ်တောက်ရန် လူများလွှတ်ခြင်း၊ ရှောင်မို၏ တပ်ဖွဲ့များကို ရေလွှမ်းမိုးစေရန်အတွက် ရေကာတာများကို ဖောက်ချရန် ကြိုးပမ်းခြင်း စသည်တို့ကိုပါ လုပ်ဆောင်ခဲ့ပေသည်။

သို့သော် ရှောင်မိုက စဉ်းစားသင့်သည်များ အားလုံးကို ကြိုတင်စဉ်းစားထားခဲ့ပြီး ဖြစ်လေ၏။

သူတို့၏ မဟာဗျူဟာမြောက် လှုပ်ရှားမှုများလုပ်ဆောင်နေစဉ်အတွင်း ရှောင်မိုက အရာအားလုံးကို အပြည့်အဝ တွက်ချက်နိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိသော်ငြားလည်း သူသည် တုပေဝမ်၏ လှည့်စားမှုကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ခံခဲ့ရပြီး တုပေဝမ်ကို အားသာချက် အနည်းငယ် ရရှိသွားစေခဲ့ပေသည်။

သို့သော် အကြိမ်အများစုတွင်မူ ရှောင်မိုကသာ အသာစီးရခဲ့လေ၏။

တပ်များ ရင်ဆိုင်နေရသည့် သုံးဆယ်ရက်မြောက်နေ့တွင် ရှောင်ရှီထံမှ စာတစ်စောင် ရောက်ရှိလာခဲ့ပေသည် - အနောက်ဘက်ရှိ ချူတိုင်းပြည်သည် မဟာမိတ်စာချုပ်ကို ဖောက်ဖျက်ပြီး ချင်တိုင်းပြည်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်နေကြောင်း ဖြစ်လေ၏။ ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်မှာ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရပြီး မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်ကို ရန်သူနှင့် အမြန်ဆုံး သွားရောက်ရင်ဆိုင်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့ပေသည်။ ရှောင်ရှီက ရှောင်မိုအား ဖုန်းရှန်မြို့ကို စွန့်လွှတ်ကာ ချူလူမျိုးများကို တွန်းလှန်ရန် တပ်မတော်ကို ဦးဆောင်သွားစေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေ၏။

ရှောင်မိုသည် ရှောင်ရှီ၏ တမန်နှင့် အကြီးအကျယ် စကားများခဲ့ပြီး သူအနေဖြင့် ဖုန်းရှန်မြို့ကို သေချာပေါက် သိမ်းပိုက်နိုင်မည်ဖြစ်ကာ အချိန်အနည်းငယ်သာ လိုအပ်တော့ကြောင်း၊ သို့မဟုတ်ပါက ချင်တိုင်းပြည်မှ အခြားသော စစ်သူကြီးများကို ချူတိုင်းပြည်ကို ကာကွယ်ရန် တာဝန်ပေးသင့်ကြောင်း ငြင်းခုံခဲ့လေသည်။

ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ရှောင်ရှီထံမှ နောက်ထပ်စာတစ်စောင် ထပ်မံရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ချူတိုင်းပြည်က မြို့တစ်မြို့ကို သိမ်းပိုက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် ရှောင်မိုအား ထိုနေရာသို့ ချက်ချင်းသွားရောက်ရန် တင်းကျပ်စွာ အမိန့်ပေးထားပေသည်။

ရှောင်မိုမှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားသဖြင့် တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ခဲ့သော်ငြားလည်း သဘောတူရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

ဤကိစ္စရပ်များအားလုံးကို ရှောင်မို၏ တပ်မတော်အတွင်းရှိ လက်နက်ချစစ်သူကြီးတစ်ဦးက သိရှိသွားခဲ့ပြီး ဖုန်းရှန်မြို့သို့ လျှို့ဝှက်စွာ စာတစ်စောင် ရေးသားပေးပို့လိုက်လေတော့သည်။

ဤသတင်းကို ကြားသိရပြီးနောက် တုပေဝမ်သည် စစ်သူကြီးအသီးသီးကို အလျင်အမြန် ခေါ်ယူကာ ဆွေးနွေးတိုင်ပင်လိုက်လေ၏။

"ရှောင်မိုရဲ့ တပ်ထဲက လက်နက်ချစစ်သူကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ အစီရင်ခံစာအရ ချူတိုင်းပြည်က ချင်တိုင်းပြည်ကို တပ်တွေလွှတ်ပြီး တိုက်ခိုက်နေတယ်တဲ့။ အခု ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာစာတွေက အခြေအနေ တင်းမာနေတဲ့အတွက် ရှောင်ရှီက ရှောင်မိုကို ချူတိုင်းပြည်ကို သွားရောက်ခုခံဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်တယ်။ ငါက ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး ငါတို့ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတဲ့ မြို့တွေကို ပြန်လည်သိမ်းပိုက်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်။ မင်းတို့အားလုံး ဘယ်လိုထင်ကြလဲ" ဟု တုပေဝမ်က စစ်သူကြီးများကို မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"မဟာတိုင်လုံးကြီး... ဒါက ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်။ ဒါက တကယ်ကို တစ်သက်မှာ တစ်ခါရဖို့ခဲယဉ်းတဲ့ အခွင့်အရေးပါပဲ။ အခု ယန်မင်တောင်ကြားတံခါးလို မြို့တွေက လွတ်နေပြီဆိုတော့ ဒါက ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ နယ်မြေတွေကို ပြန်လည်သိမ်းပိုက်ဖို့ ကျွန်တော်တို့အတွက် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပါပဲ။"

"ကျွန်တော်ကတော့ အဲဒီလို မထင်ပါဘူး" အခြား ဒုတိယစစ်သူကြီးတစ်ဦးက ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။ "ဒီရှောင်မိုက လှည့်ကွက်တွေ အများကြီးရှိတာ။ ဒါသာ အတုဖြစ်နေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အဲဒီလက်နက်ချစစ်သူကြီးကို ရှောင်မိုက တမင်သက်သက် သတင်းပို့ခိုင်းလိုက်တာဆိုရင်ကော။"

"မဖြစ်နိုင်တာ။ ရှောင်မိုက နှင်းနင်းနဂါးမြင်းသည်တော် ငါးသောင်းနဲ့ ဒီမှာနေနေတာက အချိန်ဖြုန်းနေတာပဲ။ ချူတိုင်းပြည်ရဲ့ တပ်မတော်ကို အရင်သွားရှင်းတာက အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းပဲ။ မဟုတ်ရင် ချူတပ်မတော်သာ နိုင်ငံရဲ့ ဗဟိုချက်ထဲအထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားမယ်ဆိုရင် ချင်တိုင်းပြည်က ဘာဆက်လုပ်မလဲဆိုတာ မင်းကို ငါမေးပါရစေ။"

"ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ အခြားနယ်စပ်မြို့တွေက အဲဒီလောက်မြန်မြန် ကျဆုံးသွားလိမ့်မယ်လို့ မင်းက ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ။ အကယ်၍ ချင်တိုင်းပြည်ကသာ တောင့်ခံထားနိုင်ပြီး ငါတို့က ထောင်ချောက်ထဲ ဝင်သွားပြီးတဲ့နောက် ရှောင်မိုက ဖုန်းရှန်မြို့ကို သိမ်းပိုက်ပြီးတော့ စစ်ကူတွေ လွှတ်လိုက်မယ်ဆိုရင်ကော။ အဲဒီအခါကျရင် ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။"

"ရှောင်မိုက လောင်းကြေးထပ်ရဲလိမ့်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား။ ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်ကကော လောင်းကြေးထပ်ရဲလိမ့်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား။"

"ဘာလို့ မထပ်ရဲရမှာလဲ။ ရှောင်မိုက မြောက်ပိုင်းဘုရင်ရဲ့ သားလေ။ ချင်တိုင်းပြည် မြို့တော် ကျဆုံးသွားရင်တောင်မှ သူသာ ဝေ့တိုင်းပြည်ကို သိမ်းပိုက်ပြီးတော့ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်မယ်ဆိုရင် သူက နိုင်ငံနှစ်ခုရဲ့ အရှင်သခင် ဖြစ်လာမှာပေါ့။"

"ဒါဆို ငါတို့က ဒီအခွင့်အရေးကို ဒီအတိုင်း လက်လွှတ်ခံလိုက်ရတော့မှာလား။ ရှောင်မိုက ချူတပ်မတော်ကို အနိုင်ယူပြီးတာနဲ့ ငါတို့နဲ့ ပြန်လာပြီး ရင်ဆိုင်မယ့်အချိန်ကို စောင့်နေရမှာလား။"

"အကယ်၍ ငါတို့က ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ခံရရင်ကော။"

တဲနန်းအတွင်း၌ ငြင်းခုံသံများ အပြန်အလှန် ထွက်ပေါ်နေပြီး အလွန်အမင်း ပြင်းထန်လာခဲ့လေ၏။

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာခန့် အချိန်ကြာမြင့်ပြီးနောက် မဟာတိုင်လုံးကြီးက စားပွဲကို ခေါက်လိုက်ရာ လူတိုင်းက တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားကြလေတော့သည်။

"နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရှောင်မိုတပ်မတော်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို အဆက်မပြတ် စောင့်ကြည့်ဖို့အတွက် ကင်းထောက်တွေ ပိုလွှတ်လိုက်ပါ။ ရှောင်မို ဆုတ်ခွာသွားပြီးတဲ့နောက် မြို့တွေကို ပြန်လည်သိမ်းပိုက်ဖို့အတွက် ချီတက်ဖို့ ပြင်ဆင်ကြ။ ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ခံရမယ့်ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ငါတို့က လွင်ပြင်တွေဖြစ်တဲ့ အဓိကလမ်းမကြီးတွေကနေ သွားကြမှာဆိုတော့ ရှောင်မိုက ထောင်ချောက် ဘယ်လောက်များများ ချထားနိုင်မှာမို့လို့လဲ။ ဒါ့အပြင် ရှောင်မိုရဲ့ တပ်မတော်က စုစုပေါင်း နှစ်သိန်းခွဲပဲ ရှိတာ၊ ငါတို့ရဲ့ တပ်မတော်ကတော့ စုစုပေါင်း သုံးသိန်းခွဲတောင် ရှိတယ်လေ။ တပ်မတော်နှစ်ခု ထိပ်တိုက်တွေ့ကြတဲ့အခါကျရင် ဘယ်သူနိုင်မလဲ ဘယ်သူရှုံးမလဲဆိုတာ မသေချာသေးပါဘူး။"

စကားအဆုံးတွင် မဟာတိုင်လုံးကြီးက သက်ပြင်းချလိုက်လေသည် "ငါတို့ ဝေ့တိုင်းပြည်ရဲ့ အသက်ရှင်သန်မှုအတွက် အရေးကြီးနေတဲ့ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ဒီမှာ ရှောင်မိုနဲ့ အချိန်ဖြုန်းနေတာက အဖြေမဟုတ်ဘူးလေ။ အခုအချိန်မှာ ငါတို့ ဘာကိုရွေးချယ်မလဲဆိုတာထက် ငါတို့မှာ ရွေးချယ်စရာ ရှိနေပေမယ့်လည်း လုံးဝကို ရွေးချယ်ခွင့်မရှိဘူး ဖြစ်နေတာက ပိုမှန်လိမ့်မယ်။"

နောက်ထပ် လေးရက်ခန့် ကုန်လွန်သွားခဲ့ချေပြီ။

နံနက်စောစောအချိန်တွင် ရှောင်မိုက တပ်မတော်ကို စခန်းရုပ်သိမ်းပြီး ဆုတ်ခွာရန် အမိန့်ပေးလိုက်လေ၏။

နောက်တစ်နေ့တွင် နိုင်ငံတော်၏ မဟာတိုင်လုံးကြီး တုပေဝမ်သည် ဖုန်းရှန်မြို့မှ တပ်မတော်ကို ကိုယ်တိုင်ဦးဆောင်ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး ဆုံးရှုံးသွားသော နယ်မြေများကို ပြန်လည်သိမ်းပိုက်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ရှန်းရွှယ်မြို့ဆီသို့ ချီတက်သွားလေတော့သည်။

ချီတက်ရာလမ်းတစ်လျှောက်လုံး တုပေဝမ်သည် အလွန်အမင်း သတိထားနေခဲ့ပေသည်။ သူတို့က ထောင်ချောက်အနည်းငယ်နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်ငြားလည်း ၎င်းတို့မှာ အသေးအဖွဲများသာဖြစ်ပြီး သူတို့၏ အရှိန်ကို နှေးကွေးသွားစေရုံမှလွဲ၍ များများစားစား မထိခိုက်စေခဲ့ချေ။

သို့သော် တုပေဝမ်က တပ်မတော်ကို ဦးဆောင်လျက် ဤအမည်မသိ လွင်ပြင်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်လေးမှာပင် ဝေ့တိုင်းပြည်တပ်မတော်၏ ရှေ့၌ နှင်းလိုဖြူဖွေးတောက်ပနေသော သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာဖုံးတပ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးက သံချပ်ကာမြင်းသည်တော် တစ်သောင်းကို ဦးဆောင်လျက် လမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

ဝေ့တိုင်းပြည်တပ်မတော်၏ အနောက်ဘက်တွင်မူ ကျန်ရှိနေသော သံချပ်ကာမြင်းသည်တော် လေးသောင်းနှင့် မြောက်ပိုင်းခြေလျင်တပ်သား နှစ်သိန်းတို့သည် ဆီးနှင်းလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုအလား သူတို့ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်လာနေကြချေပြီ။

"ချူတိုင်းပြည်က ကျူးကျော်လာတာတောင်မှ ဆီးနှင်းမင်းသားက တကယ်ပဲ ပြန်မခုခံဘဲ နယ်စပ်မြို့တွေက တောင့်ခံထားနိုင်မယ်လို့ အခိုင်အမာ ယုံကြည်နေတာလား" တုပေဝမ်က ရှောင်မိုကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ရင်း ဖြည်းညင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော် မယုံကြည်ပါဘူး။" ရှောင်မိုက ခေါင်းယမ်းပြလိုက်ပေသည်။

"ဒါဆိုရင် လက်နက်ချစစ်သူကြီးလို့ ခေါ်တဲ့လူ ပို့လိုက်တဲ့ စာက စစ်သူကြီးရှောင်ရဲ့ လက်ချက်ပဲပေါ့" ဟု တုပေဝမ်က ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"လက်နက်ချစစ်သူကြီးက အစစ်အမှန်ပါ၊ ပြီးတော့ သူ့ကို ကျွန်တော် ပို့ခိုင်းလိုက်တာဆိုတာလည်း အမှန်ပါပဲ" ဟု ရှောင်မိုက ထပ်လောင်းပြောဆိုလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဝေ့တိုင်းပြည်မှာလည်း သစ္စာရှိပြီး ရဲရင့်တဲ့ နှလုံးသားပိုင်ရှင်တွေ ရှိနေတာပဲလေ။"

"စာထဲက အကြောင်းအရာတွေကလည်း အတုပဲလား" တုပေဝမ်က အသိဟောင်းတစ်ယောက်နှင့် စကားပြောနေသည့်အလား ဆက်လက်မေးမြန်းနေခဲ့ပေသည်။

"အတုပါပဲ။"

ရှောင်မိုက ခေါင်းယမ်းပြလိုက်လေ၏။

"ကျွန်တော်က သရုပ်ဆောင်နေရုံသက်သက်ပါပဲ။ အရှင်မင်းမြတ် အမှန်တကယ် ပြောခဲ့တာက... ချင်တိုင်းပြည် မြို့တော် ကျဆုံးသွားရင်တောင်မှ နောက်မဆုတ်နဲ့၊ ငါတို့ ဝေ့တိုင်းပြည်ကို တစ်ထိုင်တည်းနဲ့ သိမ်းပိုက်လိုက်ကြရအောင် တဲ့။

အရှင်မင်းမြတ်က ထပ်ပြောသေးတယ်၊ ချူတိုင်းပြည်က ကလေးတွေက သူကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စတဲ့။ မြို့အနည်းငယ်ကို ယာယီ လက်လွှတ်လိုက်ရုံထက် မပိုပါဘူးတဲ့၊ အဲဒီနောက်ပိုင်းကျရင် သူက ချူတိုင်းပြည်ရဲ့ နယ်မြေတစ်ခုလုံးကို အလိုရှိတယ်တဲ့လေ။"

"နောက်ဆုံး မေးခွန်းတစ်ခုပဲ။" တုပေဝမ်က ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြောက်ပိုင်းတပ်မတော်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။ "ဆီးနှင်းမင်းသားက ငါ့ကို အနိုင်ယူနိုင်မယ်လို့ တကယ် ယုံကြည်နေတာလား။"

ရှောင်မိုက မြင်းပေါ်တွင်ထိုင်လျက် သူ၏လက်များကို ယှက်ကာ အရိုအသေပြုလိုက်ပေသည် "ကျေးဇူးပြုပြီး မဟာတိုင်လုံးကြီးရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကို ခံယူခွင့်ပြုပါ။"

တုပေဝမ်က မတ်မတ်ရပ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ရာ သူ၏ အိုမင်းသော်ငြားလည်း ခွန်အားပါသော အသံကြီးက လွင်ပြင်တစ်ခွင်လုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေတော့သတည်း။

"သတ်ကြစမ်း။"