အခန်း (၁၄၅-၁၄၆)

အခန်း (၁၄၅) ရေဒီယိုဝယ်ယူခြင်း

လဲ့ချင်းက ဂွမ်းထူအင်္ကျီကို ခြုံ၍ မီးသွေးဖိုဘေးတွင် ထိုင်လျက် မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်အောက်၌ သူမလက်ထဲမှ မှတ်စုစာအုပ်ငယ်လေးကို စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီ ဖတ်ရှုနေ၏။

"ခြေငါးလှမ်းမြွေက နွေးထွေးတဲ့ အပူချိန်ကို နှစ်သက်ပြီး အအေးဒဏ်ကို မုန်းတီးတယ်... အပူချိန်က ၁၅ စင်တီဂရိတ်အောက် ကျသွားရင် အစာစားဖို့ ငြင်းဆန်လိမ့်မယ်..."

သူမက အုတ်ခဲများနှင့် ရွှံ့များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ယာယီမြေမီးဖိုကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မီးသွေးဖိုဘေးတွင် ခွေနေကြသည့် ခြေငါးလှမ်းမြွေပေါက်လေးများကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါမှ သူမ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားရ၏။

ဤမြွေပေါက်လေးများက သူမနှင့် လဲ့ချန်တို့ နေရာအနှံ့သွားရောက် ရှာဖွေထားရခြင်းဖြစ်ပြီး သူတို့က ၎င်းတို့ကို လက်ခုပ်ထဲမှ ရေကဲ့သို့ တန်ဖိုးထား မြတ်နိုးကြသည်။

သို့သော်လည်း လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ရာသီဥတု ရုတ်ခြည်း အေးချမ်းသွားခဲ့ပြီး ဤအကောင်ပေါက်လေးများက အစာစားရန် ငြင်းဆန်လာခဲ့ကြသဖြင့် သူမမှာ ဒယ်အိုးပူပေါ်မှ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်ခဲ့ရ၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လဲ့ချန် ပြန်ယူလာခဲ့သော မြွေမွေးမြူရေး လက်စွဲစာအုပ်ထဲမှ အဖြေကို သူမ ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

ခြေငါးလှမ်းမြွေများသည် သွေးအေး သတ္တဝါများဖြစ်ကြပြီး အပူချိန် အပြောင်းအလဲကို အလွန် အာရုံခံလွယ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ အပူချိန် အလွန်အမင်း နိမ့်ကျနေပါက ၎င်းတို့၏ ခံတွင်းပျက်စေရုံသာမက အသက်အန္တရာယ်ကိုပါ ထိခိုက်စေနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမက မြေမီးဖိုကို ညတွင်းချင်း တည်ဆောက်ခဲ့ပြီး မြွေပေါက်လေးများအတွက် အပူချိန် မြှင့်တင်ပေးရန် မီးသွေးဖိုကို မီးမွှေးခဲ့၏။

၎င်းက အတော်လေး အလုပ်ဖြစ်ပုံရသည်။ ဤအကောင်ပေါက်လေးများက မီးသွေးပြာပုံ တစ်ဝိုက်တွင် ခွေနေကြပြီး မလှုပ်မယှက်ဖြင့် နွေးထွေးသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို ခံစားနေကြပုံ ရ၏။

လဲ့ချင်းက ဝါးခြင်းတောင်းထဲမှ သွက်လက်နေသော ကြွက်ပေါက်လေး တစ်ကောင်ကို ဂရုတစိုက် ဆွဲထုတ်၍ မြွေအုပ်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

မြွေပေါက်လေးတစ်ကောင် လှုပ်ရှားသွားပြီး ၎င်း၏ လျှာကို ထုတ်ကာ ကြွက်ပေါက်လေးထံသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်သွား၏။ ထို့နောက် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးထွက်သွားကာ ကြွက်၏ လည်ပင်းကို ကိုက်၍ တစပ်တည်း မျိုချလိုက်သည်။

အခြားမြွေပေါက်လေးများကလည်း အစာလုရန် ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလာကြသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လဲ့ချင်းက ယခုမှ သက်ပြင်းချနိုင်ပြီး သူမ မျက်နှာထက်တွင် စိတ်သက်သာရာရသွားသည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

အရုဏ်တက်ချိန်တွင် လဲ့ချန်က နိုးထလာသည်။

သူက အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေသော မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်၍ ဖာထေးထားသော ဂွမ်းထူအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ကာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်၏။ လတ်ဆတ်သော လေအေးများ တစ်မုဟုတ်ချင်း ဝင်ရောက်လာပြီး သူ့ကို ရုတ်ခြည်း လန်းဆန်းသွားစေသည်။

ခြံဝင်းအတွင်း၌ မီးခိုးရောင်သန်းနေသော မီးသွေးခဲများက မီးခိုးငွေ့များ တငွေ့ငွေ့ ထွက်ပေါ်နေဆဲဖြစ်၏။

ရိုးရှင်းသော မြေမီးဖိုဘေးတွင် လဲ့ချင်းက ဂွမ်းထူအင်္ကျီကို ခြုံ၍ ကြောင်ပေါက်လေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကွေးကွေးလေး အိပ်ပျော်နေသည်။

လဲ့ချန်က သူမအနားသို့ ခြေဖွဖွ လျှောက်သွားပြီး မှိန်ပျပျ နံနက်ခင်း အလင်းရောင်အောက်တွင် သူမက စုတ်ပြဲနေသော မြွေမွေးမြူရေး လက်စွဲစာအုပ်ကို လက်ထဲ၌ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။

သူ ပြုံးလိုက်မိပြီး သူ့ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ဤကောင်မလေးက မြွေပေါက်လေးများအတွက် တကယ့်ကို အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်၏။

သူက လက်စွဲစာအုပ်ကို ညင်သာစွာ ဆွဲယူလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ဂွမ်းအင်္ကျီကို ချွတ်၍ လဲ့ချင်းကို ခြုံပေးလိုက်သည်။

"အစ်ကို..."

လဲ့ချင်းမှာ လန့်နိုးသွား၏။ သူမ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူမဘေးတွင် ရပ်နေသော လဲ့ချန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပါးပြင်များ အနည်းငယ် နီရဲသွားသည်။

"ဘာလို့ နည်းနည်းလောက် ထပ်မအိပ်တာလဲ..."

လဲ့ချန်က မေးလိုက်၏။

"ညီမ... ညီမ အဆင်ပြေပါတယ်... နည်းနည်းလေး ချမ်းရုံတင်ပါ..."

လဲ့ချင်းက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အေးနေတာတောင် အဝတ်အစား ပိုမဝတ်ဘူး... ကြည့်စမ်း... အရမ်းချမ်းနေလို့ ရေခဲချောင်းလေးလိုဖြစ်နေပြီ..."

လဲ့ချန်က အနည်းငယ် အပြစ်တင်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

လဲ့ချင်းက လဲ့ချန်ကို ခိုးကြည့်လိုက်ပြီး သူက ဆောင်းဦးရာသီဝတ် အင်္ကျီပါးလေး တစ်ထည်သာ ဝတ်ဆင်ထားကြောင်း သတိပြုမိသွားသဖြင့် သူ့အတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားရသည်။

"အစ်ကိုက ညီမကို ဂွမ်းအင်္ကျီ ပေးလိုက်တော့ အစ်ကို မချမ်းဘူးလား..."

လဲ့ချန်က သူ့ရင်ဘတ်ကို ပုတ်၍ ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။

“အစ်ကို မချမ်းပါဘူး... အစ်ကိုက သန်မာတယ်လေ... ညီမ အိမ်ထဲပြန်ဝင်ပြီး အိပ်လိုက်ပါတော့... ဒီမြွေပေါက်လေးတွေကို အစ်ကိုပဲ ကြည့်ထားလိုက်မယ်..."

လဲ့ချင်းက တစ်စုံတစ်ရာ ပြောချင်နေသော်လည်း လဲ့ချန်၏ အကြည့်ကို မြင်သောအခါ နာခံစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။

အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသော လဲ့ချင်း၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း လဲ့ချန်က မီးသွေးဖိုထဲမှ မြွေပေါက်လေးများထံသို့ အကြည့် ပြောင်းလိုက်၏။

ဤအကောင်ပေါက်လေးများက မီးသွေးပြာပုံ တစ်ဝိုက်တွင် ပျင်းရိပျင်းတွဲ ခွေနေကြပြီး တစ်ခါတစ်ရံ လျှာလေးများ ထုတ်ကာ အတော်လေး လန်းဆန်းနေပုံရသည်။

လဲ့ချန် ထိုင်ချလိုက်ပြီး မြွေပေါက်လေးများကို ဂရုတစိုက် လေ့လာရင်း စိတ်ထဲတွင် တွေးတောနေ၏။

ဤခြေငါးလှမ်းမြွေပေါက်လေးများကိုသာ အောင်မြင်စွာ မွေးမြူနိုင်ပါက ဝင်ငွေ အတော်လေး ရနိုင်ပေမည်။

ထိုအခါ လဲ့ချင်းအတွက် ဂွမ်းထူအင်္ကျီ အသစ်တစ်ထည် ဝယ်ပေးနိုင်ပြီး ပရိဘောဂ အချို့ဖြည့်တင်းကာ အိမ်ကို သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဖြစ်အောင် ရှင်းလင်းနိုင်လိမ့်မည်။

ဤအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ လဲ့ချန်မှာ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ဆယ်ရက်အကြာတွင် မြို့တော်ခေါင်းဆောင်များက လုပ်ငန်းစစ်ဆေးရန် ရောက်လာကြမည်ဖြစ်ပြီး နိုင်ငံတော်ပိုင် ဟိုတယ်မှ မန်နေဂျာချင်းက နံနက်အစောကြီး ကိုယ်တိုင် ရောက်လာခဲ့သည်။

သူက လဲ့ချန် မွေးမြူထားသော ခြေငါးလှမ်းမြွေများကို စစ်ဆေးရန် သီးသန့် လာရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

"ချန်ဇီ... မင်း အတော်လေး ပင်ပန်းသွားပြီ..."

မန်နေဂျာချင်းက ဝင်လာသည်နှင့် လဲ့ချန်၏ လက်ကို နွေးထွေးစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ဝေဆာနေ၏။

"မြို့တော်ခေါင်းဆောင်တွေက ဒီတစ်ကြိမ် စစ်ဆေးရေးလာတော့ ငါတို့ရဲ့ ခြေငါးလှမ်း မြွေစွပ်ပြုတ်ကို စားချင်တယ်လို့ သီးသန့် တောင်းဆိုထားတယ်... ဒီကိစ္စက စွမ်းဆောင်ရည်ပြသဖို့ အခွင့်ကောင်းကြီးပဲ..."

လဲ့ချန်က ပြုံး၍ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မန်နေဂျာချင်း... စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော် အရည်အသွေးကို သေချာပေါက် အာမခံနိုင်ပါတယ်... ခင်ဗျားကို စိတ်ပျက်စေမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

မန်နေဂျာချင်းက လဲ့ချန် နောက်မှနေ၍ ခြံနောက်ဖေးသို့ လိုက်သွားပြီး ဝဖြိုးနေသော ခြေငါးလှမ်းမြွေများကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။

"ဝါး... ဒီမြွေတွေကို တကယ် ဂရုစိုက်ထားတာပဲ..."

မန်နေဂျာချင်းက ချီးကျူးလိုက်သည်။

"အကုန်လုံးက ဝဖြိုးပြီး သန်မာနေတာပဲ... သေချာဂရုစိုက် မွေးမြူထားမှန်း သိသာတယ်..."

သူက အိတ်ကပ်ထဲသို့ လက်နှိုက်၍ ပီယိုနီ စီးကရက်နှစ်ဘူးဆွဲထုတ်ကာ လဲ့ချန်၏ လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်ပေးလိုက်၏။

"ရဲဘော် လဲ့ချန်…ဒါက ငါ့ရဲ့ ကျေးဇူးဆပ်ချင်တဲ့ သဘောလေးပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ခံပေးပါ..."

လဲ့ချန်က ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

"မန်နေဂျာချင်း... ကျွန်တော် ဒီဟာကို လက်မခံနိုင်ပါဘူး..."

"ယူထားလိုက်ပါ... ယူထားလိုက်ပါ... ဒါက ငါ့ရဲ့စေတနာ အနည်းငယ်ပါ..."

မန်နေဂျာချင်းက အဖြေကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ လဲ့ချန်၏ လက်ထဲသို့ စီးကရက်ဘူးကို အတင်း ထိုးထည့်ပေးလိုက်၏။

"ဒီတစ်ကြိမ် မြို့တော်ခေါင်းဆောင်တွေသာ ကျေနပ်သွားရင် မင်းကို ငါ သေချာပေါက် ကျေးဇူးဆပ်ရမှာ..."

မန်နေဂျာချင်း ထွက်သွားပြီးနောက် လဲ့ချန်က ပီယိုနီ စီးကရက်နှစ်ဘူးကို ယူထားလိုက်သည်။

နောက်မှ တပ်မဟာခေါင်းဆောင်ထံ သွားပေးရန် သူ တွေးလိုက်၏။

သူ ခြံတံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် ချီလန်က နောက်မှ လှမ်းခေါ်လိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ချန်ဇီ... ငါ့ကို စောင့်ဦး..."

လဲ့ချန် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ချီလန်က သူမ၏ နဖူးတွင် ချွေးစေးများ ပျံ့နှံ့နေပြီး ပါးပြင်များက မှည့်နေသော ပန်းသီးတစ်လုံးကဲ့သို့ နီရဲလျက် ပြေးလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ဘာလို့ ပြေးလာတာလဲ... ချော်လဲမှာ မကြောက်ဘူးလား..."

လဲ့ချန်က သူမ လက်ထဲမှ ခြင်းတောင်းကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

"ရှင့်ကို ပြောစရာရှိလို့..."

ချီလန်က အနည်းငယ် ရှုပ်ပွနေသော သူမ၏ ဆံပင်များကို သပ်တင်လိုက်ပြီး သူမ မျက်လုံးများက မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် တောက်ပနေ၏။

"ချန်ဇီ... ငါ တစ်ခုခုဝယ်ချင်လို့..."

"ဘာဝယ်ချင်လို့လဲ..."

လဲ့ချန်က မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။ ဤကောင်မလေးက ပုံမှန်အားဖြင့် အလွန် ခြိုးခြံချွေတာတတ်ပြီး တစ်စုံတစ်ရာ ဝယ်ရန် တောင်းဆိုခဲလှ၏။

"ငါ ဝယ်ချင်တာက... ရေဒီယိုတစ်လုံးပါ..."

ချီလန်၏ အသံက တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားပြီး မကြားရသလောက်ပင် ဖြစ်သွားသည်။

လဲ့ချန်က တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်၏။

"မီးအိမ်နီတံဆိပ်လား..."

ချီလန်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း အရောင်လက်သွားပြီး အားတက်သရော ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... အဲဒါပဲ... အော်ပရာတွေနဲ့ သတင်းတွေကို နားထောင်လို့ ရတယ်..."

"ကောင်းပြီ... ဝယ်မယ်လေ..."

လဲ့ချန်က အသင့်သဘောတူလိုက်ပြီး ချီလန်၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်၏။

"အိမ်ထဲက ပိုက်ဆံတွေကို မင်း လိုသလို သုံးလို့ ရပါတယ်... ကိုယ်နဲ့ တိုင်ပင်နေစရာ မလိုပါဘူး..."

ချီလန်၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး သူမ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် စိုစွတ်လာသည်။

လဲ့ချန်၏ ဘဝက အလွန်ပင်ပန်းကြောင်း သူမ သိ၏။ မိသားစုကို ထောက်ပံ့ရန် သူက မိုးလင်းမှ မိုးချုပ်သည်အထိ မနားတမ်း အလုပ်လုပ်နေရပြီး သူ့ကိုယ်သူပင် နှစ်ခြမ်းခွဲ၍ အလုပ်လုပ်ချင်နေသည်။

"ချန်ဇီ... ရှင်က ငါ့အပေါ် အရမ်း ကောင်းတာပဲ..."

ချီလန်၏ အသံက ဝမ်းနည်းပီတိဖြစ်မှုကြောင့် တိမ်ဝင်သွား၏။

လဲ့ချန်က မျက်နှာကို ခပ်တည်တည် လုပ်လိုက်ပြီး လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလောက်လေးနဲ့ပဲလား... အနာဂတ်ကျရင် မင်းကို သူဌေးကတော်ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးဦးမှာ..."

ချီလန်က မျက်ရည်များကြားမှ ရယ်မောလိုက်ပြီး လဲ့ချန်၏ ပခုံးကို ညင်သာစွာ ထိုးလိုက်၏။

"ရှင်ကတော့ ကြွားနေပြန်ပြီ..."

ညနေစောင်းသောအခါ ချီလန်က အသစ်စက်စက် မီးအိမ်နီတံဆိပ် ရေဒီယို တစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်၍ ပြန်လာခဲ့ပြီး သူမ မျက်နှာထက်တွင် ပျော်ရွှင်သော အပြုံးများ ဝေဆာနေသည်။

ထိုခေတ်က ဤရေဒီယိုမျိုးက ရှားပါးလှပြီး ရွာတစ်ရွာလုံးတွင် တစ်လုံးမှပင် မရှိချေ။

သတင်းက လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားပြီး များမကြာမီပင် လဲ့ချန်၏ ခြံဝင်းအတွင်း၌ လူများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကာ အားလုံးက ဤရှားပါးသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုချင်နေကြ၏။

လဲ့ချန်က ခုံရှည်နှစ်လုံး ထုတ်လာပြီး အားလုံးကို ထိုင်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ရေဒီယိုကို ဂရုတစိုက် ဖွင့်၍ အော်ပရာလိုင်းသို့ ချိန်ညှိလိုက်၏။

ပေကျင်းအော်ပရာ၏ သာယာငြိမ့်ညောင်းသော အသံများက ရေဒီယိုထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို တစ်မုဟုတ်ချင်း ဖမ်းစားသွားသည်။

ကလေးများကလည်း စကားပြောနေသော သေတ္တာလေးကို အလွန်သိချင်စိတ် ပြင်းပြစွာဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်၍ စိုက်ကြည့်နေကြတော့၏။

အခန်း (၁၄၆) အပြာနှင့်အဖြူရောင် ကြွေပန်းကန်လုံးကို လွှဲပြောင်းပေးအပ်ခြင်း

ရွာသားများ၏ စပ်စုလိုသော အကြည့်များအောက်တွင် ရေဒီယိုမှ ‘ယန်မိသားစု စစ်သူကြီးများ’ ဟူသော သီချင်းသံ လွင့်ပျံလာ၏။

ရွာသားအများစုမှာ ဆင်းရဲနွမ်းပါးကြသဖြင့် ဤမျှအဆင့်မြင့်သော နည်းပညာမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြချေ။ လူကြီးများက စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေကြပြီး ကလေးများကမူ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြေးလွှား ရယ်မောနေကြသည်။

လဲ့အားကော်က ခေါင်းတစ်ယိမ်းယိမ်းဖြင့် ရေဒီယိုမှ အသံအတိုင်း လိုက်ဆိုနေကာ ‘ကျောင်းဇန်မန်လျန်’၏ အသံကို တုပ၍ စူးရှရှ အသံဖြင့် ဆိုနေ၏။

"ဟေး... ထိုင်စမ်း... မင်းလို ငတုံးကို ဦးလေးက ရှန်းတုန်းကို သွားစေချင်တယ်..."

သူ့တွင် အော်ပရာသီဆိုခြင်း၌ ကျွမ်းကျင်မှု အခံမရှိသော်လည်း တမင်လည်ချောင်းညှစ်၍ ဆိုလိုက်သော အသံက သီချင်းစာသားများနှင့် အတော်လေး တူညီနေသည်။ ထို့အပြင် ဒေါသတကြီး မျက်လုံးပြူးပြသည့် သူ၏ အသက်ဝင်လှသော ဟန်ပန်များကြောင့် လူတိုင်းက သဘောကျကာ လက်ခုပ်တီး၍ အားပေးကြတော့၏။

"ကောင်းတယ်..."

"အားကော်ဆီမှာ ဒီလို စွမ်းရည်မျိုးရှိမှန်း ငါ တစ်ခါမှ မသိခဲ့ဘူး..."

ထိုအခါ လဲ့ချန်က သူ၏ အသည်းနှလုံး သမီးငယ်လေးကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်ပြီး သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ တက်ခွင့်ပြုထားရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ အပြည့်အဝ ကိန်းအောင်းနေသည်။

သူက လက်လှမ်း၍ ချီလန်၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူတို့ နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြ၏။

"ဒီနေ့ကစပြီး ငါတို့ မိသားစုရဲ့ နေ့ရက်ကောင်းတွေ ရောက်လာတော့မယ်..."

ပြင်းထန်သော နေပြောက်အောက်ရှိ မြေသားလမ်းပေါ်တွင် ဖုန်မှုန့်များ တထောင်းထောင်း ထနေသည်။

ချီလန်က ဟင်းသီးဟင်းရွက် ခြင်းတောင်းကိုဆွဲကာ ဈေးမှ နှေးကွေးလေးလံသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ပြန်လာ၏။

စောစောက ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဆိုင်တွင် ကောလာဟလ အတော်များများကို သူမ ကြားခဲ့ရသဖြင့် လဲ့ချန်နှင့် အမြန်ဆုံး တိုင်ပင်ဆွေးနွေးရန် စဉ်းစားနေမိသည်။

ရွာတွင်းရှိ ရေတွင်းများက တဖြည်းဖြည်း ခမ်းခြောက်လာပြီး အချို့သော မိသားစုများမှာ သူတို့၏ ရေတွင်းများမှ ရေခပ်၍ မရနိုင်တော့ချေ။ အနီးအနားရှိ အခြားရွာများတွင်လည်း

ဤအခြေအနေမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသဖြင့် နောင်လာမည့် နေ့ရက်များအတွက် သူမ စိုးရိမ်ပူပန်လာရ၏။

"ချန်ဇီ... ရှင် ကြားပြီးပြီလား... ရွာက ရေတွင်းတွေ ခမ်းတော့မယ်တဲ့..."

ချီလန်က တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး အိမ်အမိုးအောက်တွင် လယ်ယာသုံး ကိရိယာများ ပြင်ဆင်နေသည့် လဲ့ချန်ကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။

"ဒီနှစ် နွေခေါင်တာက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် ဆိုးနေတာလား..."

လဲ့ချန် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဟင်းသီးဟင်းရွက် ခြင်းတောင်းဆွဲလာသည့် ချီလန်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူ ကမန်းကတန်း ထကာ သူမဆီမှ ခြင်းတောင်းကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ကိုယ်လည်း အဲဒီအကြောင်း ကြားတယ်... မကြာခင် မိုးမရွာရင်တော့ ပြဿနာအကြီးကြီး တက်လိမ့်မယ်..."

"ဒါဆို ကျွန်မတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချီလန်မှာ လတ်ဆတ်သော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို နေရာချရန်ပင် မေ့သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်သွားသည့် အမူအရာများ ပေါ်လာ၏။

ပတ်ဝန်းကျင် ရွာများ၏ ရေရရှိမှုမှာ မိသားစုတစ်ခုချင်းစီ၏ ရေတွင်းများပေါ်တွင်သာ မှီခိုနေရသည်။ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ခြောက်သွေ့ရာသီ ရှိတတ်သော်လည်း မိသားစုများက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကူညီခြင်းဖြင့် ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ကြ၏။

သို့သော်လည်း ဤနှစ်တွင်မူ နေရာတိုင်း၌ ပြင်းထန်သော မိုးခေါင်ရေရှားမှု ဖြစ်ပေါ်နေသဖြင့် အိမ်ထောင်စုတိုင်းတွင် ရေလုံလောက်မည် မဟုတ်ကြောင်း စိုးရိမ်ရသည်။ အခြား နည်းလမ်းများကို စဉ်းစားကြရပေမည်။

တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လဲ့ချန်က ရုတ်တရက် အကြံတစ်ခု ရလာ၏။

"ငါတို့ရွာက ရေအတွက် ရေတွင်းတွေကိုပဲ အဓိက အားထားနေရတာ... ဘာပဲဖြစ်လာဖြစ်လာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အနေနဲ့ ရေလှောင်ကန်တစ်ကန် တူးသင့်တယ်လို့ ကိုယ် ထင်တယ်..."

နောက်တစ်နေ့တွင် လဲ့ချန်က လဲ့အားကော်ကို သတင်းဖြန့်ခိုင်းလိုက်သည်။

လဲ့ချန်၏ အဆိုပြုချက်က ရွာတစ်ရွာလုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ရွာလူကြီး လဲ့ကျီမင်၏ သဘောတူညီချက်အရ ရွာသားအများစုက သဘောတူကာ ရေလှောင်ကန် တူးရန် တက်တက်ကြွကြွ ပူးပေါင်းပါဝင်ချင်ကြ၏။

သို့သော်လည်း လျိုတာကျူး၏ မိသားစုထံမှ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရရှိခဲ့ဘဲ လဲ့ချန်ကလည်း သူတို့ကို အရေးစိုက်ရန် ပျင်းရိနေခဲ့သည်။

"တာကျူး... ရွာက ရေလှောင်ကန် တူးတော့မှာလေ... မင်းတို့ မိသားစုက ဘာလို့ ဝင်မကူတာလဲ..."

ရွာသားတစ်ယောက်က မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်၏။

လျိုတာကျူးက အလုပ်များနေသော ရွာသားများကို တစ်ချက် ကြည့်၍ နှာမှုတ်လိုက်သည်။

"ငါ့ရေတွင်းထဲက ရေက လုံလောက်တယ်... မင်းတို့ရေတွေ ငါ မလိုဘူး... အဲ့လို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့အလုပ်ကို ငါ မလုပ်နိုင်ဘူး..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့ချန်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ရုံမှလွဲ၍ မည်သည့်စကားမျှ ထပ်မပြောတော့ချေ။

သူက ရွာသားများကို ဦးဆောင်ကာ ဂေါ်ပြားများဖြင့် ဆက်တူးနေ၏။ ချွေးများက သူတို့၏ အင်္ကျီများကို စိုရွှဲနေစေသော်လည်း ရွာအတွက် အကျိုးပြုလိုသည့် သူတို့၏ စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုကိုမူ အဟန့်အတား မဖြစ်စေနိုင်ခဲ့ပေ။

လူတိုင်းက စိတ်အားထက်သန်စွာ တူးဖော်နေကြစဉ် ရုတ်တရက် ‘ဒေါက်’ ခနဲ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဂေါ်ပြားက မာကျောသော အရာတစ်ခုခုနှင့် ဝင်ဆောင့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

လဲ့ချန်က မြေကြီးများကို သတိထား၍ ဖယ်ရှားလိုက်ရာ အပြာနှင့်အဖြူရောင် ကြွေပန်းကန်လုံး တစ်ဝက်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ဟမ်... မြေကြီးထဲမှာ မြှုပ်ထားတာ... ဒါ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများလား..."

မျက်စိရှင်သော ရွာသားတစ်ယောက်က အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

အခြားရွာသားများကလည်း စုရုံးရောက်ရှိလာကြပြီး လဲ့ချန်၏ ခြေရင်းရှိ မြေကြီးထဲ တစ်ဝက်နစ်နေသော ကြွေပန်းကန်လုံးကို ဝိုင်းကြည့်နေကြ၏။

"ဒါက တန်ဖိုးကြီးမယ့် ပစ္စည်းပဲ... လဲ့ချန်က တကယ် ကံကောင်းတာပဲ..."

"လူမြင်ကွင်းက ထွက်လာတာနဲ့ပဲ သူ့ပစ္စည်း ဖြစ်သွားတာမှ မဟုတ်တာ..."

ရွာသားများက အချင်းချင်း တီးတိုး ဝေဖန်ပြောဆိုနေကြသည်။ စွင်းယန်မေ ထွက်လာသောအခါ သူမအိမ်နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် လူအုပ်ကြီး စုရုံးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သိချင်စိတ်ဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာ၏။

သူမက ထိုကြွေပန်းကန်လုံးကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရပြီး ပညာများများစားစား မတတ်သော်လည်း မြေကြီးထဲမှ ထွက်လာသည့် အရာတစ်ခုက တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်း ဖြစ်ရမည်ဆိုသည်ကိုမူ သိနေသည်။

သူမ၏ လောဘကြီးသော စရိုက်က အရှက်အကြောက်ဟူသမျှကို မေ့ပျောက်သွားစေပြီး အတင်းအကျပ် အော်ဟစ်လိုက်တော့၏။

"ဒါ ငါ့မြေပေါ်မှာ တူးတွေ့တာ... ငါတို့ မိသားစုရဲ့ အမွေပဲ..."

ထိုသို့ ပြောရင်းနှင့် သူမက ကျိုးပဲ့နေသော ကြွေပန်းကန်လုံးကို ယူရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

လဲ့ချန်က အခွင့်ကောင်းယူ၍ ဂေါ်ပြားဖြင့် သူမ၏ လက်ကို ရိုက်ချလိုက်ရာ စွင်းယန်မေက အော်ဟစ်၍ ကမန်းကတန်း လက်ကို နောက်သို့ ရုပ်သွား၏။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်မပြောနဲ့... ရွာက မြေတွေအကုန်လုံး မင်းပိုင်တယ်လို့ပဲ ပြောလိုက်ပါလား..."

စွင်းယန်မေက နီရဲသွားသော သူမ၏ လက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာက ပြောင်းလဲသွားကာ လည်ပင်းကို ဆန့်၍ စူးရှသောအသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒါက သိပ်လွန်လွန်းနေပြီ... သူတို့က ငါ့ပစ္စည်းတွေကို ခိုးတဲ့အပြင် ငါ့ကိုပါ ကိုယ်ထိလက်ရောက် ကျူးလွန်သေးတယ်..."

လဲ့ချန်က လုံးဝ ဂရုမစိုက်ချေ။ သူက ဂေါ်ပြားကို အောက်သို့ ဘုန်းခနဲ ပစ်ချလိုက်ရာ စွင်းယန်မေမှာ တစ်မုဟုတ်ချင်း ပါးစပ်ပိတ်သွားတော့၏။ လဲ့ချန်က သူမလည်ပင်းကို ဖြတ်ပစ်မည်ကို ကြောက်ရွံ့ကာ သူမက နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားသည်။

"မင်းကို ငါ ပြောထားမယ်... လူတွေအကုန်လုံး ရှေ့မှာ တူးတွေ့တဲ့ ပစ္စည်းကို မင်း သိမ်းထားဖို့ ကြိုးစားရင် ထောင်ကျလိမ့်မယ်..."

ဤသည်က လဲ့ချန် ပုံကြီးချဲ့ပြောနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဤခေတ်ကြီးထဲတွင် မြေကြီးထဲမှ ထွက်လာသည့် ပစ္စည်းမှန်သမျှကို နိုင်ငံတော်သို့ လွှဲပြောင်းပေးရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုသို့မလုပ်ပါက ပြစ်မှုကြီးလေးသူများမှာ သေဒဏ်ပေးခြင်း ခံရမည်ဖြစ်သည်။

သိသာထင်ရှားစွာပင် စွင်းယန်မေက လုံးဝ တုံးအသူတော့ မဟုတ်ချေ။ ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူမက အရှက်မရှိသည့် ဟန်ပန်များကို ချက်ချင်း စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟရဲတော့ပေ။

ရွာသားများအားလုံးက စွင်းယန်မေကို ဝေဖန်ရှုတ်ချကြသည်။

"စွင်းယန်မေ... မင်းက တကယ့်ကို အရှက်မရှိပြီး မိုက်ရိုင်းလွန်းတယ်..."

"မင်းက လဲ့ချန်ဆီက အမြတ်ထုတ်ဖို့ အရူးအမူး ဖြစ်နေတာပဲ..."

လူတိုင်း၏ ဝေဖန်ပြစ်တင်မှုများကို ခံရပြီးနောက် စွင်းယန်မေမှာ ရှက်ရမ်းရမ်းကာ မျက်နှာ ရဲတက်သွား၏။ သူမက ကြွေပန်းကန်လုံးကို မကျေမချမ်း တစ်ချက် ကြည့်၍ လှည့်ထွက်သွားသည်။

အတန်ကြာ ဆွေးနွေးပြီးနောက် လဲ့ချန်က ထိုကျိုးပဲ့နေသော အပြာနှင့်အဖြူရောင် ကြွေပန်းကန်လုံးကို ကွန်မြူနစ်ရုံးသို့ လွှဲပြောင်းပေးအပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သတင်းက ရွာထဲတွင် တောမီးပမာ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွား၏။ လဲ့ချန်က ရှေးဟောင်းပစ္စည်း တစ်ခု ရှာတွေ့ခဲ့သည့် သတင်းက လဲ့ချန်ကိုယ်တိုင် မရောက်မီကပင် ကွန်မြူနစ်ရုံးသို့ ရောက်နှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လဲ့ချန် ကွန်မြူနစ်ရုံးသို့ ရောက်လာသောအခါ သူ့ကိုကြိုဆိုရန် လူများ စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီ ဖြစ်၏။

"လဲ့ချန် မဟုတ်လား..."

ကွန်မြူနစ် ခေါင်းဆောင်က လဲ့ချန်နှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လဲ့ချန်၏ လက်ထဲမှ အပြာနှင့်အဖြူရောင် ကြွေပန်းကန်လုံးကို သတိထား၍ လှမ်းယူလိုက်ကာ လဲ့ချန်၏ ပခုံးကို အားပေးသည့် အနေဖြင့် ပုတ်လိုက်သည်။

"ရဲဘော်... မင်းရဲ့ ပံ့ပိုးကူညီမှုအတွက် ငါတို့ အရမ်းကျေးဇူးတင်ပါတယ်... မင်းကို ဂုဏ်ပြုဆု ချီးမြှင့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်..."

လဲ့ချန်က အနှစ်သာရမရှိသော ဂုဏ်ပုဒ်များကို ဘယ်သောအခါမျှ ဂရုမစိုက်သော်လည်း သူ၏ မိသားစုအတွက် ဂုဏ်ကျက်သရေ ဆောင်ကြဉ်းပေးမည့် အရာမှန်သမျှကိုမူ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံခဲ့သည်။ သူက ကွန်မြူနစ်ရုံးမှ ချီးမြှင့်သော ‘ငွေသားလက်မှတ်’ ကို ကိုင်ဆောင်၍ ရွာသို့ ပြန်လာသောအခါ ရွာသားများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို အမှန်တကယ်ပင် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီး လူတိုင်းက ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဂုဏ်ပြုစကားဆိုကြ၏။

"ချန်ဇီက တကယ်ကို ကိုယ်ကျိုးမဖက်တဲ့သူပဲ..."

"သူက လောဘကြီးတဲ့သူ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ပြောသားပဲ..."

လဲ့ချန်က အိမ်အပြန်လမ်းတစ်လျှောက် ချီးကျူးစကားများကို နားထောင်လာခဲ့သော်လည်း ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်းကို ချိတ်ဆွဲရန်ပင် အချိန်မရလိုက်မီ လဲ့ချင်းက နောက်ထပ် သတင်းကောင်းတစ်ခုနှင့်အတူ အိမ်သို့ ပြေးဝင်လာ၏။

နေဝင်ဆည်းဆာအချိန်တွင် မြို့သို့ သွားခဲ့သော လဲ့ချင်းက အဝေးရှိ ရွာအဝင်ဝ၌ ပေါ်လာသည်။ သူမက အိမ်အထိ အမြန်ဆုံး အားကုန်ပြေးလာခဲ့၏။

လဲ့ချန်က သူ၏ ညီမဖြစ်သူ တံခါးကို တွန်းဖွင့်၍ အလောတကြီး ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အရေးတကြီးကိစ္စတစ်ခုခု ဖြစ်သည်ဟု ထင်လိုက်မိသည်။ သို့သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်နေသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါမှသာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့၏။

"ဘာတွေစားလာလို့ အဲ့လောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေရတာလဲ... တံခါးကို ကျိုးအောင် မလုပ်နဲ့လေ..."

လဲ့ချင်းမှာ လဲ့ချန်၏ နောက်ပြောင်မှုကို အရေးစိုက်ရန် အချိန်မရှိချေ။ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းပင် သူမက မစောင့်ဆိုင်းနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ညီမ မြို့ပေါ်က ညကျောင်းရဲ့ အပ်ချုပ်သင်တန်းကို တက်ခွင့်ရပြီ..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမက လက်ထဲရှိ အကြောင်းကြားစာကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူမ၏ ပါးပြင်များမှာ အနည်းငယ် နီရဲနေ၏။

လဲ့ချန်၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူက လဲ့ချင်း၏ လက်ထဲမှ စာရွက်ကို လှမ်းယူလိုက်ရာ ၎င်းက အမှန်တကယ်ပင် တရားဝင် အကြောင်းကြားစာဖြစ်နေ၏။

သူက လဲ့ချင်း၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းလိုက်တာ ညီမလေး..."

လဲ့ချင်းက အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားပြီး လဲ့ချန်၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်၍ ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကို... အစ်ကို့ရဲ့ အားပေးပံ့ပိုးမှုတွေအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... အစ်ကို ညီမကို အမြဲတမ်း ပံ့ပိုးပေးခဲ့တယ်ဆိုတာ ညီမ သိပါတယ်... ပြီးတော့ ကုန်ကျစရိတ်တွေက..."

"ဟေး... တော်တော့..."

လဲ့ချန်က လဲ့ချင်းကို ဆက်မပြောရန် လက်ကာပြလိုက်သည်။

"မင်းက ငါ့ညီမလေးပဲ... ငါ မင်းအပေါ် ကောင်းပေးမှာ သေချာတာပေါ့..."

ချီလန်က လဲ့ချင်း၏ လက်ကို ကိုင်၍ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။

"ညီမလေးရဲ့ ဆရာနဲ့ တွေ့ပြီးပြီလား... သူက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ... အပြင်မှာ တစ်ယောက်တည်း သွားလာတဲ့အခါ သတိထားရမယ်... လူဆိုးတွေနဲ့ မတွေ့စေနဲ့..."

လဲ့ချင်းက ချီလန်၏ လက်မှ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

“ယောင်းမ... စိတ်မပူပါနဲ့..."

"သူက နာမည်ကောင်းရှိတဲ့ ဆရာမ တစ်ယောက်ပါ... သင်ကြားရေး နည်းစနစ်ကလည်း အရမ်းထိရောက်တယ်… ညီမလည်း သူ့ဆီကနေ ကြိုးကြိုးစားစား သင်ယူမှာပါ... ဒါကြောင့် စိတ်မပူပါနဲ့..."

သူတို့သုံးယောက် အတူတကွ ထိုင်လိုက်ကြပြီး လဲ့ချင်းက သူမ၏ အနာဂတ် သင်ယူမှုများအတွက် မျှော်လင့်ချက် ကြီးစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ညီမသာ ပညာရပ်တစ်ခုကို ကျွမ်းကျင်သွားရင် မိသားစုအတွက် ပိုက်ဆံတွေ ပိုရှာပေးနိုင်တော့မယ်... အဲဒီအခါကျရင် တို့ဘဝတွေ သေချာပေါက် ပိုပိုပြီး ကောင်းလာလိမ့်မယ်..."