အခန်း (၁၄၇-၁၄၈)

အခန်း (၁၄၇)လျိုတာကျူးကို သင်ခန်းစာ ပေးခြင်း

၁၉၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်များ၌ ကျေးလက်ဒေသ၏ လူနေမှုဘဝက ဆင်းရဲနွမ်းပါးလှသော်လည်း လူတို့၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဘဝများကမူ ထူးကဲစွာ ကြွယ်ဝပြည့်စုံကြ၏။

ချီလန်က ထိုရေဒီယိုကို ဝယ်ယူလာခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ လဲ့ချန်၏ အိမ်ရှေ့က ရွာ၏ သတင်းဗဟိုချက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ညနေခင်းတိုင်း ရွာသားများက သူတို့၏ ထိုင်ခုံငယ်များကို ယူဆောင်လာကာ ဤနေရာ၌ စုဝေးလေ့ရှိကြပြီး ပြည်တွင်းပြည်ပမှ သတင်းများနှင့် စိတ်ဝင်စားဖွယ် ဇာတ်လမ်းများကို ပြောပြမည့် ရေဒီယိုထဲမှ ရင်းနှီးနေသော အသံကို အလိုအလျောက် စောင့်မျှော်တတ်ကြ၏။

"အိုး... ချီလန်... နင့်ရေဒီယိုက သိပ်အံ့သြဖို့ ကောင်းတာပဲ... အဝေးကြီးက ကိစ္စတွေကိုတောင် ကြားနေရတယ်..."

ရွာထဲမှ အဒေါ်ကျန်းက စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ချီလန်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြုံးလိုက်၏။

"ဒါက မြို့က ပစ္စည်းအသစ်လေ... ရေဒီယိုလို့ ခေါ်တယ်... သူက ရေဒီယိုလှိုင်းတွေကို ဖမ်းယူနိုင်ပြီး သတင်းတွေ၊ သီချင်းတွေနဲ့ အခြားအရာတွေကို ဖွင့်ပြနိုင်တယ်..."

ရွာထဲသို့ ရေဒီယို ရောက်ရှိလာချိန်မှ စတင်၍ လဲ့ချန်၏ အိမ်သည် သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် စည်ကားနေခဲ့သည်။ ညနေခင်းတိုင်း ရွာသားများက ထိုင်ခုံငယ်များကို ယူဆောင်လာကာ လဲ့ချန်၏ အိမ်ရှေ့တွင် ဝိုင်းထိုင်ကြပြီး ရေဒီယို လာမည့်အချိန်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်မျှော်လေ့ရှိကြ၏။ ဤသည်က ရွာ၏ ရှုခင်းတစ်ရပ်သဖွယ်ဖြစ်လာခဲ့ပြီး တစ်နေကုန် အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် ရွာသားများအတွက် အမျှော်လင့်ရဆုံးသော ဖျော်ဖြေရေး အစီအစဉ်လည်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း လူစုလူဝေးတိုင်းတွင် ထင်ရှားနေတတ်သော သူတစ်ယောက် ရှိနေ၏။ သူကတော့ လျိုတာကျူးပင် ဖြစ်သည်။

လဲ့ချန်နှင့် သူ၏ ဆက်ဆံရေးက အလွန်အမင်း ရန်လိုဆဲဖြစ်သော်လည်း လဲ့ချန်၏ စီးပွားရေးနှင့် မိသားစုအခြေအနေကိုမူ သူက အမှန်တကယ်ပင် မနာလို ဖြစ်နေခဲ့၏။ လျိုတာကျူးသည် လဲ့ချန်၏ စီးပွားရေး အမြော်အမြင်နှင့် ကံကောင်းမှုများကို အမြဲတမ်း မနာလိုဖြစ်ခဲ့သည်။ လဲ့ချန်က ရေဒီယိုပင် ဝယ်နိုင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ပို၍ပင် မနာလို ဖြစ်သွားတော့သည်။

"ဟွန့်... ခွေးသားရေကပ်ခွာလို ကောင်မျိုး..."

ဤသည်မှာ သူ့အပေါ် လဲ့အားကော်၏ သတ်မှတ်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် ဤနေရာသို့ လာရခြင်းမှာ လျိုတာကျူးအတွက် ထူးဆန်းသည့် အရာများကိုကြည့်ရန် သို့မဟုတ် သတင်းနားထောင်ရန် သက်သက် မဟုတ်ချေ။ လဲ့ချန်၏ မြွေမွေးမြူရေးခြံနှင့် ပတ်သက်၍ သူ၌ အခြားအကြံအစည်များစွာ ရှိနေခဲ့၏။

လျိုတာကျူးက မြွေခြံရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကောက်ကျစ်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။ လဲ့ချန်က မည်သို့လုပ်၍ ရေဒီယို ဝယ်နိုင်လာသနည်းဟု သူ အမြဲ တွေးတောနေခဲ့မိ၏။

"လဲ့ချန်... မင်းရဲ့ မြွေမွေးမြူရေးခြံက တကယ့် ငွေတွင်းကြီးပဲ..."

လျိုတာကျူးက အတင်းဟန်လုပ်ပြုံးကာ လဲ့ချန်ထံ လျှောက်သွားပြီး အကဲစမ်းသည့်ဟန်ဖြင့် စကားစလိုက်သည်။ လဲ့ချန်က သူ့ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ခင်မင်ရင်းနှီးသည့် အမူအရာ မပြဘဲ ပြောလိုက်၏။

"အင်း... အဲတော့ ဘာဖြစ်လဲ..."

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... မင်းမှာ အဲ့လောက် ကောင်းတဲ့ စီးပွားရေး ရှိနေတာကို အားကျလို့ပါ..."

ကြက်ကို မြွေပါက နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ဆက်သကဲ့သို့ လျိုတာကျူးတွင် မကောင်းသည့် အကြံအစည်များ ရှိနေကြောင်းကို လဲ့ချန်က ကောင်းကောင်း သိထားသည်။ သို့သော်လည်း သူက စကားများများစားစား မပြောတော့ဘဲ နှာခေါင်းတစ်ချက်ရှုံ့ကာ သူ၏ အလုပ်များကိုသာ ဆက်လုပ်နေလိုက်၏။

လျိုတာကျူး၏ အပြုံးက ပျက်ယွင်းသွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားသော်လည်း လဲ့ချန်၏ မြွေခြံကို တွေးမိလိုက်သည်နှင့် သူ့မှာ အတော်လေး သွေးဆောင်ခံလိုက်ရသည်။ ထိုလုပ်ငန်းကို သူ လိုချင်တပ်မက်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း လက်စွမ်းပြရန် အခွင့်အရေး မရခဲ့ပေ။ ယခု လဲ့ချန် တစ်ယောက် ဤမျှ အောင်မြင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ လောဘစိတ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။

"မြွေမွေးမြူရေးခြံကို လက်ထဲရလာအောင် နည်းလမ်းတစ်ခုခု စဉ်းစားရမယ်..."

လျိုတာကျူးက စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်သည်။

နောက်ပိုင်းရက်များတွင် လျိုတာကျူးသည် လဲ့ချန်၏ မြွေခြံကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်ကာ အခွင့်အရေးရရန် ရှာဖွေတော့၏။ သူက ရွာသားများနှင့်အတူ ရေဒီယို လာနားထောင်ဟန်ဆောင်ကာ လဲ့ချန်၏ အိမ်အနီးတွင် မကြာခဏ သွားလာနေတတ်ပြီး လက်တွေ့တွင်မူ လဲ့ချန်၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို လျှို့ဝှက်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ညအမှောင် ကျရောက်လာသောအခါ ရွာသားများ တဖြည်းဖြည်း လူစုခွဲသွားကြသော်လည်း လျိုတာကျူးကမူ ကျန်ရစ်နေခဲ့၏။ သူက မြွေခြံအနီးတွင် ရပ်ကာ ဟိုဟိုသည်သည် လိုက်ကြည့်ရင်း အတွေးများနေသည်။ ရုတ်တရက် သူက ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး လှည့်၍ အိမ်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် လျိုတာကျူးက မြွေခြံ အပြင်ဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်ရောက်လာပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူ့လက်ထဲ၌ တူတစ်လက်နှင့် ဆောက်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထား၏။

"မင်းရဲ့ မြွေခြံကို ငါ ဖောက်ခွဲပစ်မယ်... ပြီးရင် မင်းရဲ့ မြွေတွေအားလုံး ငါ့ဟာ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်..."

သူ လှုပ်ရှားရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

"လျိုတာကျူး… မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

ညကောင်းကင်ယံတွင် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသော ထိုအသံကြောင့် လျိုတာကျူးမှာ လန့်ဖျပ်တုန်ယင်သွားပြီး သူ၏ ကိရိယာများလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ခလွမ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ ပြုတ်ကျသွားသည်။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သစ်သားတုတ် တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်၍ သူ့ထံ ဒေါသတကြီး ပြေးဝင်လာသော လဲ့အားကော်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

လျိုတာကျူးက စိတ်ထဲမှ အထိတ်တလန့် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ လဲ့အားကော်က လဲ့ချန်၏ ညီသဖွယ်ဖြစ်ပြီး လဲ့ချန်နောက်သို့ အချိန်ကြာမြင့်စွာ လိုက်ပါခဲ့သည့်အတွက် သူ၏ စွမ်းရည်များကလည်း အတော်လေး ထက်မြက်နေပြီ ဖြစ်၏။ လျိုတာကျူးက အသုံးမကျသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီးသားမို့ လဲ့အားကော်၏ ခြိမ်းခြောက်နေသော အရှိန်အဝါကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ့ခြေထောက်များပင် ပျော့ခွေသွားတော့သည်။

လျိုတာကျူးက မြွေခြံကို အန္တရာယ်ပြုတော့မည်ကို လဲ့အားကော် မြင်သောအခါ သဘာဝကျကျပင် ဒေါသ ထွက်သွားခဲ့သည်။

"လဲ့အားကော်..မင်း…. မင်း ဘာလာလုပ်တာလဲ..."

လျိုတာကျူးက အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့နှင့် တည်ငြိမ်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း သူ၏ အသံက ထိန်းမရအောင် တုန်ယင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ငါက ဘာလို့ လာလို့ မရရမှာလဲ... ငါသာ မလာရင် မင်းက ပြဿနာကြီး ရှာတော့မှာ မဟုတ်လား..."

လဲ့အားကော်က လျိုတာကျူးကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲမှ သစ်သားတုတ်ဖြင့် လျိုတာကျူး၏ လက်မောင်းကို ခပ်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်၏။

"ပြောစမ်း... သန်းခေါင်ယံကြီး အိပ်မနေဘဲ ဒီနေရာမှာ လာပြီး ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

"ငါ... ငါ..."

လျိုတာကျူးက နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားသော်လည်း အမှန်အတိုင်း ပြောရန်မူ မဝံ့ရဲချေ။ သူ၏ မျက်လုံးများက ဟိုဟိုသည်သည် ကစားသွားပြီး လွတ်မြောက်ရန် လိမ်ညာပြောဆိုဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။

"ငါ... ငါက မြွေတွေကို လာကြည့်ရုံ သက်သက်ပါ..."

"မြွေတွေကို လာကြည့်တယ် ဟုတ်လား... မင်းက ဘယ်သူ့ကို လာလိမ်နေတာလဲ..."

လဲ့အားကော်မှာ အသိဉာဏ် သိပ်မထက်မြက်သော်လည်း မကြာသေးမီက မြွေခြံအနီးတွင် လျိုတာကျူး သွားလာနေသည်ကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသောကြောင့် မည်သည့်အရာ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို နားမလည်စရာ အကြောင်း မရှိပေ။ သူ့ကို အလွယ်တကူ လှည့်စား၍ မရနိုင်ချေ။ သူက လျိုတာကျူး၏ ကော်လာကို ဆွဲကိုင်၍ ပြောလိုက်၏။

"အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်း... မပြောရင် မင်း နောင်တရသွားအောင် လုပ်ပစ်မယ်..."

ဆက်၍ ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်တော့ကြောင်း သိရှိပြီး အရိုက်ခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့သွားသဖြင့် လျိုတာကျူးမှာ အမှန်တိုင်း ပြောရုံမှတစ်ပါး အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

"ငါ... ငါက ငွေရအောင် မြွေတချို့ကို ခိုးရောင်းမလို့ပါ..."

"မင်းလို ခွေးကောင် လျိုတာကျူး... တကယ့်ကို အောက်တန်းစားပဲ..."

လဲ့အားကော်မှာ မီးဟုန်းဟုန်း တောက်မတတ် ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူက လျိုတာကျူးအပေါ်သို့ သစ်သားတုတ်ဖြင့် တရစပ် ရိုက်ချရင်း အော်ဟစ်လိုက်၏။

"မြွေခိုးချင်ဦး... မြွေခိုးချင်ဦး..."

လျိုတာကျူးမှာ ဆိုးရွားစွာ အရိုက်ခံရသဖြင့် သူ၏ ခေါင်းကို ကာကွယ်ကာ ထွက်ပြေးရင်း အကြိမ်ကြိမ် အသနားခံနေရသည်။

"မရိုက်ပါနဲ့တော့... မရိုက်ပါနဲ့တော့... ငါ မှားမှန်း သိပါပြီ..."

“မင်း မှားမှန်း သိပြီဟုတ်လား... နောက်ကျသွားပြီ..."

လဲ့အားကော်က သူ့ကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိချေ။ သူက တုတ်ကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ ဝှေ့ယမ်းကာ လျိုတာကျူးကို အကြိမ်တိုင်း တိကျစွာ ရိုက်နှက်လိုက်၏။

“မင်း အစ်ကိုချန်ကို မနာလိုဖြစ်နေတာ ရွာထဲက လူတိုင်း သိတယ်...မင်းတို့ မိသားစုထဲမှာ စိတ်သဘောထားကောင်းတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မပါဘူး..."

"ဘာအလုပ်မှ ကောင်းကောင်း မလုပ်ဘဲ အလကား လိုချင်နေတယ်..."

"မင်းကို ကျိုးကန်းသွားအောင် လုပ်ပစ်မယ်..."

လဲ့အားကော်မှာ ကျိန်ဆဲလေလေ ပို၍ ဒေါသထွက်လာလေလေ ဖြစ်၏။ လျိုတာကျူး၏ အိမ်တွင် လဲ့ချန် မည်မျှ အရှက်ရခဲ့သည်ကို တွေးမိသောအခါ တုတ်ဖြင့် ရိုက်နှက်ရုံနှင့် သူ၏ ဒေါသပြေမည် မဟုတ်ကြောင်း ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒီခွေးကောင်ကို ငါ သေချာပေါက် လက်သီးနဲ့ ထိုးရမှ ကျေနပ်မယ်..."

လျိုတာကျူးအပေါ်သို့ လက်သီးချက်များ မိုးရွာချသကဲ့သို့ ကျရောက်လာပြီး သူက နာကျင်စွာ အော်ဟစ်၍ အသနားခံနေ၏။

"အား... မရိုက်ပါနဲ့တော့... နောက် ဘယ်တော့မှ မလာတော့ပါဘူး..."

လျိုတာကျူးမှာ တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်နေပြီး သူ၏ လက်များကို မည်သည့်နေရာတွင် ထားရမည်ကိုပင် မသိတော့ချေ။ လဲ့အားကော်က ထိုအရာများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လျိုတာကျူးကို အဝေးကြီး ရောက်သည်အထိ လိုက်လံ ရိုက်နှက်လေသည်။ လျိုတာကျူး၏ အော်ဟစ်သံများနှင့် လဲ့အားကော်၏ ကျိန်ဆဲသံများက ညကောင်းကင်ယံတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး တစ်ရွာလုံးသို့ ကြားလွင့်သွား၏။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင်တော့ ရွာတစ်ခုလုံး ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားသည်။

"ဟေ့... မနေ့ညက သရဲအော်သံလိုလို အသံတွေ ကြားလိုက်ရလား..."

ပေါက်တူးများ ကိုင်ဆောင်ကာ လယ်ကွင်းများသို့ သွားရန် ပြင်ဆင်နေသော ရွာသားအချို့အနက်မှ တစ်ယောက်က မေးလိုက်၏။

"ငါလည်း ကြားလိုက်တယ်... ငါ့အထင်တော့ တောင်ပေါ်က တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် အသံနေမှာပါ... ကိုယ့်ဘာသာ လျှောက်ကြောက်မနေနဲ့..."

"အသံက ဘာလို့ လျိုတာကျူး အသံနဲ့ အဲ့လောက် တူနေရတာလဲ..."

"လူနှစ်ယောက် အသံမဟုတ်ဘူးလား... သူက မကောင်းတာတွေ အများကြီး လုပ်ထားလို့ သရဲတစ္ဆေ လိုက်ခံရတာများလား..."

ရွာသားများကြားတွင် ထင်မြင်ချက် အမျိုးမျိုး ရှိနေကြပြီး ထိုဇာတ်လမ်းကလည်း ပုံစံအမျိုးမျိုးသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လဲ့အားကော်က မြွေခြံကို ရှင်းလင်းရန် လဲ့ချန်အား ကူညီပေးနေပြီး ခြံ၏ ကျောက်တံတိုင်း တစ်ဝိုက်တွင် ချွန်ထက်သော သစ်သားတိုင်များကို စိုက်ထူနေသည်။

ထိုအခိုက်၌ အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ထွားကျိုင်းသော လူသန်ကြီး

အနည်းငယ်က တံခါးပေါက်မှ ဝင်လာကြ၏။

"ခင်ဗျားတို့ ဘယ်သူ့ကို ရှာနေတာလဲ..."

လဲ့အားကော်က သတိထားသည့်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့က ခင်ဗျားတို့ဆီမှာ တပည့် လာခံတာပါ..."

အခန်း (၁၄၈) လဲ့အားကော် တပည့် လက်ခံခြင်း

လူငယ်တစ်ယောက်က ဗြုန်းစားကြီး ပြောလိုက်ရာ လဲ့အားကော်က ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး ဤလူငယ်များအားလုံး၏ မျက်နှာတွင် ရိုသေလေးစားသော အမူအရာများ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူတို့က လဲ့ချန်ကို လာရှာသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ သူက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချန်ကို ရှာနေတာလား... ကျုပ် သွားခေါ်ပေးမယ်..."

"နေပါဦး... ခင်ဗျားက လဲ့အားကော်လား... ကျွန်တော်တို့က ခင်ဗျားကို လာရှာတာပါ..."

လဲ့အားကော်က လဲ့ချန်ကို သွားရှာရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဦးဆောင်လာသော လူငယ်က သူ့ကို တားလိုက်၏။

"ကျုပ်ဆီမှာ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ..."

လဲ့အားကော်က အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားဆီ တပည့်ခံချင်လို့ပါ..."

အခြားလူငယ်တစ်ယောက်ကလည်း မစောင့်ဆိုင်းနိုင်တော့ဘဲ ဝင်ပြောလိုက်၏။

"မနေ့ညက လျိုတာကျူးကို ရိုက်တဲ့အချိန် ခင်ဗျား တကယ်ကို အရမ်းမိုက်တာပဲ... ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို သင်ယူချင်လို့ပါ..."

"အစ်ကိုအားကော်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံပေးပါ..."

လူငယ်အနည်းငယ်က လဲ့အားကော်အား စိတ်အားထက်သန်သော အမူအရာများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သိုင်းပညာကို တတ်မြောက်ချင်သည့် ဆန္ဒများ ပြည့်နှက်နေ၏။

လဲ့အားကော်က ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီး ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို ယခင်က တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသဖြင့် အနည်းငယ် တွေဝေသွားသည်။

“ဟေ့... မင်းတို့ကောင်တွေ... ငါ့မှာ တကယ့် စွမ်းရည် ဘာမှမရှိပါဘူးကွာ... ငါ့အစ်ကို လဲ့ချန်ဆီက ကိုယ်ခံပညာကွက်တချို့ကို သင်ထားရုံ သက်သက်ပါ..."

"ငါကိုယ်တိုင်တောင် သေသေချာချာ မတတ်သေးဘူး... ဒါကြောင့် တပည့်ခံတဲ့ ကိစ္စကို မေ့လိုက်ကြပါ..."

"အစ်ကိုအားကော်... နှိမ့်ချမနေပါနဲ့..."

"ခင်ဗျား ဘယ်လောက်တော်တယ်ဆိုတာ ရွာထဲက လူတိုင်း သိပါတယ်... မနေ့က လျိုတာကျူးကို ပညာပေးလိုက်တာ ကျွန်တော်တို့ မြင်လိုက်တယ်... ခင်ဗျားရဲ့ တုတ်သိုင်းက တကယ့်ကို အဆင့်မြင့်တယ်..."

"ကျွန်တော်တို့သာ ခင်ဗျားဆီက သင်ယူခွင့်ရရင် တကယ့် စွမ်းရည်အစစ်အမှန်တွေကို သေချာပေါက် တတ်မြောက်နိုင်မှာပါ..."

လူအုပ်ကြီးက လဲ့အားကော်အား ကောင်းကင်ဘုံမှ ဆင်းသက်လာသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးသဖွယ် ချီးမွမ်းခန်း ဖွင့်နေကြရာ လဲ့အားကော်မှာ အလွန် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ၏ လက်များကို အဆက်မပြတ် ဝှေ့ယမ်းကာ ငြင်းဆန်လိုက်၏။

"မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... မင်းတို့ကို ငါ တကယ် ဘာမှသင်မပေးနိုင်ဘူး... ပိုပြီး အရည်အချင်းရှိတဲ့ တခြားတစ်ယောက်ကိုပဲ သွားရှာကြပါ..."

လူငယ်များက ဇွဲမလျှော့ကြချေ။ သူတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြပြီး ဉာဏ်ပြေးပုံရသော လူငယ်တစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုအားကော်... ကျွန်တော်တို့က အလကား သင်ပေးခိုင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး... သင်တန်းကြေးပေးဖို့လည်း ဆန္ဒရှိပါတယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့အားကော်က အဆက်မပြတ် ခေါင်းခါလိုက်၏။

"ဟေ့... မင်းတို့ ဘာတွေလုပ်နေကြတာလဲ..."

"ငါ လဲ့အားကော်က အဲဒီလို လူမျိုး မဟုတ်ဘူးကွ... နောက်ပြီး ငါ့မှာ တကယ် သင်ပေးစရာ ဘာမှမရှိလို့ပါ..."

ထိုစဉ် အဝေးမှ လမ်းလျှောက်လာသော လဲ့ချန်က မြွေခြံအနီး၌ လူအုပ်ကြီး စုဝေးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် အနားသို့ သွားရောက်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဘာတွေဖြစ်နေကြတာလဲ... ဖောက်သည်ကြီး တစ်ယောက်ယောက် ရောက်လာလို့လား..."

လဲ့ချန် ရောက်လာသည်ကို လဲ့အားကော် မြင်သောအခါ အသက်ကယ် ကောက်ရိုးမျှင်ကို ဆွဲကိုင်မိလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး လူအုပ်ကြားထဲမှ အလျင်အမြန် တိုးထွက်ကာ လဲ့ချန်ကို ဆွဲခေါ်လိုက်၏။

"အစ်ကိုချန်... ဒီလူငယ်တွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ တပည့် အတင်းလုပ်ချင်နေကြတယ်... ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် သင်ပေးနိုင်မှာလဲ..."

လဲ့ချန်က လူငယ်များကို အကဲခတ် ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့ အားလုံးမှာ သန်မာထွားကျိုင်းကြပြီး အတော်လေး အရည်အချင်းရှိပုံရသည်။ သူက တားမြစ်မည့်အစား ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

“အင်း... ဒီကောင်လေးတွေက အတော်လေး တောင့်တင်းကြတာပဲ... သိုင်းပညာ သင်ဖို့အတွက်ဆို ကောင်းတဲ့ သူတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လဲ့အားကော်မှာ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားသည်။

"အစ်ကိုချန်… အစ်ကို ပြောတာ မှန်ပေမဲ့ ကျွန်တော်မှ မလုပ်နိုင်တာ...အဲ့လို တပည့်တွေ ကျွန်တော် လက်မခံနိုင်ဘူး..."

လဲ့ချန်က ပြုံးလိုက်ပြီး လဲ့အားကော်၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"မင်းက ဘာတွေပြောနေတာလဲ... ငါ့အမြင်ကို မေးရင်တော့ မင်းက သင်ပေးဖို့ လုံလောက်ပါတယ်..."

"ခေါင်းမာမနေပါနဲ့...ဒီလူငယ်တွေက ဒီလောက် ဇွဲရှိနေကြတာ... နောင်တချိန်ကျရင် သူတို့က မင်းရဲ့ ဂုဏ်ယူရတဲ့ တပည့်တွေ တကယ် ဖြစ်လာနိုင်တယ်..."

"ဒါပေမဲ့..."

လဲ့အားကော်က တစ်စုံတစ်ရာ ထပ်ပြောလိုသေးသော်လည်း လဲ့ချန်က ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလိုလုပ်ပါလား... မင်း တကယ် စိတ်ပူနေတယ်ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကို အရင် လေ့ကျင့်ပေးလိုက်လေ..."

"မင်းရဲ့ စမ်းသပ်မှုကို ကျော်ဖြတ်ပြီးမှ သူတို့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံသင့်၊ မသင့် ဆုံးဖြတ်လို့ ရတာပဲ..."

လဲ့ချန်က အကြံပြုလိုက်၏။ မနေ့ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စကို သူ သိထားပြီး ထိုအချိန်က သူ့တွင် အကြံဉာဏ်သစ်တစ်ခု ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် မြွေခြံကို လည်ပတ်ရန် အလုပ်များနေသဖြင့် အချိန်မပေးနိုင်ပေ။ ဤလူငယ်များ ရောက်လာခြင်းက အချိန်ကိုက်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူငယ်များမှာ မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်သန်းသွားပြီး လဲ့အားကော်၏ တပည့် ဖြစ်လာစေရန် မည်သည့် စမ်းသပ်မှုကိုမဆို လက်ခံရန် ဆန္ဒရှိကြောင်း ထုတ်ဖော် းပြောဆိုကြသည်။

ထို့ကြောင့် ထိုနေ့တွင်ပင် လဲ့အားကော်က သူ၏ ခြံဝင်းအတွင်း၌ နေရာလွတ်တစ်ခုကို ရှင်းလင်းကာ သူ၏ သင်ကြားမှုကို စတင်လိုက်၏။

"အစ်ကိုအားကော်... ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ ဘာသင်ရမလဲ..."

ဉာဏ်ပြေးသော ထိုလူငယ်၏ အမည်မှာ ယွမ်ပေါင်ဖြစ်သည်။ သူက အခြားသူများထက် ပိန်သော်လည်း အတော်လေး ကြွက်သားများ ထွက်နေဆဲဖြစ်ပြီး လဲ့အားကော်၏ လမ်းညွှန်မှုကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်မျှော်နေ၏။

လဲ့ချန်၏ သွန်သင်မှုများကို တွေးတောရင်း သိုင်းပညာကို သင်ယူရန်အတွက် လူတစ်ဦး၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို ဦးစွာ ပြုစုပျိုးထောင်ရမည်ဟု လဲ့အားကော်က ယုံကြည်ထားသည်။ သူက ဘေးနားရှိ ရေပုံးကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်၏။

"မလောကြနဲ့... ရေသယ်တဲ့အလုပ်ကနေ စကြမယ်..."

လူတိုင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး သိုင်းပညာ သင်တန်း၏ အစမှာ လက်သီးနှင့် ခြေကန်ချက်များကို လေ့ကျင့်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူတို့ ပုံမှန် လုပ်နေကျ အရာများ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သိသာစွာပင် မျှော်လင့်မထားခဲ့ကြချေ။

"အစ်ကိုကော်... ကျွန်တော်တို့က အိမ်မှာ နေ့တိုင်း ဒီအလုပ်တွေ လုပ်နေတာဆိုတော့ လေ့ကျင့်ဖို့ မလိုလောက်ဘူး ထင်တယ်နော်..."

အရပ်အရှည်ဆုံးလူငယ်က ဝင်မပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ သူ၏ အမည်မှာ ထျဲ့နျူဖြစ်ပြီး သူ၏ နာမည်နှင့် လိုက်ဖက်စွာပင် အရပ်ရှည်၍ သန်မာထွားကျိုင်းလှသည်။

လဲ့အားကော်က တည်ငြိမ်စွာပင်နေပြီး လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ရှင်းပြလိုက်၏။

"သိုင်းပညာလမ်းစဉ်မှာ အခြေခံက အရေးအကြီးဆုံးပဲ..."

"ရေသယ်တာနဲ့ သိုင်းကွက် ရပ်တည်တာက ရိုးရှင်းတယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ မင်းတို့ရဲ့ စိတ်ဆန္ဒနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်မာလာစေနိုင်တယ်..."

"ပြီးတော့ မင်းတို့ တွေးနေတဲ့ ပုံစံမျိုး မဟုတ်ဘူး..."

သူက စကားပြောနေရင်းနှင့် ရေသယ်သည့် လှုပ်ရှားမှုကို သရုပ်ပြလိုက်သည်။ သူက လက်တစ်ဖက်စီတွင် ရေအပြည့်ပါသော ရေပုံး တစ်ပုံးစီကို ကိုင်ထားပြီး သူ၏ လက်မောင်းများက တင်းမာ၍ ကြွက်သားများ ဖုထစ်နေ၏။ သူက ခြံဝင်း၏ တစ်ဖက်စွန်းမှ အခြားတစ်ဖက်စွန်းသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားခဲ့ပြီး ရေပုံးများ အပြည့်ဖြစ်နေသော်လည်း ရေတစ်စက်မျှပင် ဖိတ်စင်ကျခြင်း မရှိပေ။

သူက သရုပ်ပြရင်းနှင့် ရှင်းပြလိုက်၏။

"ရေသယ်တဲ့အခါ ကိုယ်ခန္ဓာ ဟန်ချက်ညီအောင် ထိန်းထားရမယ်... ပြီးတော့ ခြေလှမ်းတွေကိုလည်း တည်ငြိမ်နေအောင် ထားရမယ်..."

“အဲ့လို လုပ်တာက ခါးနဲ့ ခြေထောက်တွေကို သန်မာစေရုံတင်မကဘူး... သည်းခံနိုင်စွမ်းနဲ့ တည်ငြိမ်မှုကိုလည်း ပြုစုပျိုးထောင်ပေးတယ်..."

လူငယ်များမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြသော်လည်း လဲ့အားကော်၏ သရုပ်ပြမှုက သူတို့ကို တကယ့် စွမ်းရည်အစစ်များကို ပြသလိုက်ခြင်းဖြစ်သဖြင့် သူတို့ အားလုံးက နာခံစွာ နားထောင်ကြပြီး သူ၏ လမ်းညွှန်ချက်များကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် လိုက်နာကြသည်။

လဲ့အားကော်က ဘေးမှနေ၍ သူတို့ကို သေချာစွာ လမ်းညွှန်ပေးပြီး သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အခါအားလျော်စွာ ပြင်ဆင်ပေးလေသည်။

"ယွမ်ပေါင်... ညီညီလေး ကိုင်ထား... မလောနဲ့... ငြိမ်ငြိမ်လေး ရပ်နေ..."

"ရွှေရှန်း... မင်းရဲ့ ပခုံးတွေကို တွန့်မထားနဲ့..."

နောက်တစ်ဆင့်ကတော့ ခန္ဓာကိုယ်ရပ်တည်မှု လေ့ကျင့်ခြင်းဖြစ်၏။

လဲ့အားကော်က ကွက်လပ်၏ အလယ်တွင် ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခြေထောက်များကို ပခုံးအကျယ်အတိုင်း ကားထားကာ ခါးတွင် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ထားရင်း အနည်းငယ် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်သည်။

သူက အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည် မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ မြေကြီးနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

"ခန္ဓာကိုယ်ရပ်တည်မှု လေ့ကျင့်တာက ရိုးရှင်းတယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ မင်းတို့ရဲ့ အာရုံစူးစိုက်မှု အပြည့်အဝ လိုအပ်တယ်..."

"ခန္ဓာကိုယ်ထဲက သိမ်မွေ့တဲ့ ပြောင်းလဲမှုတိုင်းကို သတိထားပါ... အသက်ရှူတာကို ချိန်ညှိပြီး စိတ်ကို ငြိမ်သက်နေတဲ့ အခြေအနေတစ်ခုအထိ ရောက်အောင် လုပ်ယူပါ..."

လဲ့အားကော်၏ အသံက နက်ရှိုင်းပြီး အားပါသဖြင့် လူများကို မသိလိုက်မသိဘာသာပင် သူ့အား ယုံကြည်သွားစေသည်။

လူငယ်အနည်းငယ်က သူ့အား အတုခိုးရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း သူတို့ အားလုံးက အနည်းငယ် ရိုးတိုးရွတ ဖြစ်နေပုံရ၏။

လဲ့အားကော်က သူတို့ကို တစ်ယောက်ချင်းစီ စိတ်ရှည်လက်ရှည် လမ်းညွှန်ပေးပြီး သူတို့ တဖြည်းဖြည်းနှင့် အကျင့်ရလာစေရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။

သုံးနာရီခန့် အကြာတွင် နေမင်းကြီးက အနောက်ဘက်သို့ စတင် ရွေ့လျားသွားပြီး ကောင်းကင်ယံက ပို၍ မှောင်မိုက်လာ၏။

ဤအချိန်အတွင်း မည်သည့် လူငယ်ကမျှ လဲ့အားကော်ကို မေးခွန်းထုတ်ခြင်း မရှိကြချေ။ သူတို့ ပြောစရာတစ်ခုခု သေချာပေါက် ရှိနေကြောင်းကို လဲ့အားကော်က သိနိုင်သော်လည်း သူတို့က အရင်ဆုံး နာခံရန်သာ ရွေးချယ်ခဲ့ကြပြီး သူ့အပေါ် အတော်လေး လေးစားမှု ထားရှိကြသည်။

"ကောင်းပြီ... ဒီနေ့အတွက် ဒီလောက်ဆိုရပြီ..."

လဲ့အားကော်က ချွေးများ ရွှဲနစ်နေသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ သဘောကျစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"မနက်ဖြန် မနက်ခြောက်နာရီကျရင် ဆုံရပ်ကို လာခဲ့ကြ..."

ပထမနေ့တွင် လူတိုင်းက စွမ်းဆောင်ရည် ကောင်းမွန်ခဲ့ကြသော်လည်း အချိန်ကသာ လူတစ်ယောက်၏ အစစ်အမှန် စရိုက်လက္ခဏာကို ဖော်ပြနိုင်ပေသည်။ လဲ့အားကော်က စိတ်ကို ငြိမ်အောင်ထား၍ ကိစ္စရပ်များကို အလေးအနက်ထား စတင် လုပ်ဆောင်လာခဲ့၏။

အဆုံးတွင်တော့ လဲ့အားကော်၏ ခန့်မှန်းချက်က မှန်ကန်သွားခဲ့သည်။

"အားလုံးငြိမ်ငြိမ်ရပ်နေကြ... လှုပ်မနေကြနဲ့..."

စတုတ္ထမြောက်နေ့တွင် အုပ်စုလိုက် ပုံမှန်အတိုင်း သင်ယူရန် ရောက်လာကြသော်လည်း သူတို့၏ စိတ်အားထက်သန်မှုမှာ ယခင်ကလောက် မမြင့်မားတော့သည်မှာ သိသာထင်ရှားလှ၏။

လဲ့အားကော်က သူတို့ကို ရေသယ်ခိုင်းခြင်း၊ သိုင်းရပ်တည်မှု ကျင့်ခိုင်းခြင်းနှင့် လယ်အလုပ်များ လုပ်ခိုင်းခြင်းတို့ကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်စေခဲ့သည်။ လူငယ် အနည်းငယ်က သူ၏ လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း မြေကွက်လပ်ပေါ်တွင် တစ်တန်းတည်း ရပ်နေကြပြီး အချို့မှာ လုပ်ချင်ကိုင်ချင်စိတ် မရှိတော့သည့် ပုံပေါက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုအားကော်... ကျွန်တော်တို့က ဒီကို သိုင်းပညာသင်ဖို့လာတာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘာဖြစ်လို့ နေ့တိုင်း မတ်တပ်ရပ်တာတွေ၊ ရေသယ်တာတွေလို လယ်အလုပ်တွေကို လုပ်နေရတာလဲ..."

ယွမ်ပေါင်မှာ အငယ်ဆုံး ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ သဘာဝကျကျပင် အခြားသူများထက် ရင့်ကျက်မှု နည်းပါးပြီး သူက ပထမဆုံး စတင်ညည်းညူလာခဲ့သည်။