အခန်း (၁၉၅-၁၉၆)

အခန်း ၁၉၅ - ဖုန်လိုင်တောင်သို့ ဦးတည်ခြင်း

"မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်... မင်းက ဖုန်လိုင်အင်မော်တယ် တောင်ကို သွားချင်တယ် ဟုတ်လား..."

တုန်းရွှီဇီက သူ၏ အရှေ့ရှိ ဂရုမစိုက်ဟန်ရှိသော အိုးယန်ကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

အိုးယန်သည် အံ့အားသင့်နေသော တုန်းရွှီဇီကို ကြည့်ကာ ဆားနယ်ထားသော ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်ပေသည်...

"မကြာသေးခင်က ကျွန်တော် အသိအမြင် တချို့ ရခဲ့တယ်... လျင်မြန်တဲ့ တွက်ချက်မှု အရ တာအို အကြောင်း ဆွေးနွေးဖို့ ဖုန်လိုင်အင်မော်တယ် တောင်ကို သွားလည်ဖို့ လိုတယ်လို့ ကျွန်တော့်ကို ပြောနေတယ်... အဘိုးကြီး... ကျွန်တော့်အတွက် ဖိတ်စာ တစ်စောင် ရေးပေးဖို့ လိုတယ်..."

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူ၏ စမ်းသပ်မှုများအပြီးတွင် သူ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သည် အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် လုံးဝ မဟုတ်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။ ဖုန်လိုင်အင်မော်တယ် တောင်သို့ သွားပြီး ထိုကိစ္စကို ပြီးပြတ်အောင် လုပ်ခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

တုန်းရွှီဇီသည် အိုးယန်ကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်လေ၏။ အသိအမြင် တချို့၊ လျင်မြန်တဲ့ တွက်ချက်မှု၊ တာအို အကြောင်း ဆွေးနွေးဖို့ သွားလည်မယ် စသည့် စကားလုံးများသည် ဤပုန်ကန်တတ်သော သား၏ ပါးစပ်မှ တကယ်ပဲ ထွက်လာနိုင်ပါသလောဟု သူ တွေးတောမိလေ၏။

တုန်းရွှီဇီ၏ လှောင်ပြောင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အိုးယန်သည် စားပွဲကို ရိုက်ကာ မျက်နှာရဲရဲဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပေသည်...

"ဘာကြည့်နေတာလဲ... ကျွန်တော်က အခု အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ရောက်နေတဲ့ ပါရမီရှင် တစ်ယောက်ပဲ... ခင်ဗျား ဘယ်သူ့ကို အထင်သေးနေတာလဲ..."

တုန်းရွှီဇီသည် သူ၏ သံသယဖြစ်နေသော အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး စက္ကူနှင့် စုတ်တံကို ယူကာ အနည်းငယ် မသေချာမရေရာဖြင့် မေးလိုက်လေ၏...

"မင်း တကယ်ပဲ ဖုန်လိုင်အင်မော်တယ် တောင်ကို သွားချင်တာ သေချာလား..."

အိုးယန်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်ပေသည်...

"ခင်ဗျား ဘယ်လောက်ကြာကြာ အသက်ရှင်ခဲ့ပြီလဲ ဆိုတာ မသိပေမယ့် ခင်ဗျားက နားပင်းနေပြီလား... ဟုတ်တယ်... ဖုန်လိုင်အင်မော်တယ် တောင်ကို သွားမှာ... မြန်မြန် လုပ်..."

သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် အတည်ပြုပြီးနောက် တုန်းရွှီဇီသည် နောက်ဆုံးတွင် ဖိတ်စာကို ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ ရေးသားလိုက်ပြီး အိုးယန်ထံ ကမ်းပေးကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏...

"မင်း တကယ် ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်နေလဲ ဆိုတာ ငါ မသိပေမယ့် ဖုန်လိုင်အင်မော်တယ် တောင်ဟာ မဟာမြင့်မြတ်နယ်မြေကိုးခု ထဲက တစ်ခုပဲ... အဲဒီကို ရောက်တဲ့ အခါ သူတို့ကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ဆက်ဆံတာ အကောင်းဆုံးပဲ..."

အိုးယန်သည် ဖိတ်စာကို ယူကာ မှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်ပြီး ထိုအရာကို သူ၏ အင်္ကျီလက်ထဲသို့ ထည့်သွင်းရင်း ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ကိစ္စတွေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းတဲ့ နေရာမှာ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို မယုံသေးဘူးလား... ပြီးတော့ ကျွန်တော့်မှာ အတွေ့အကြုံ မရှိတာလည်း မဟုတ်ဘူး... မကြာသေးခင်ကမှ ဓားဂိုဏ်းကို သွားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား... အားလုံး အတူတူပါပဲ..."

"အတူတူပါပဲ တဲ့လား... မင်းက ဓားဂိုဏ်း အကြောင်း ပြောနေသေးတယ် ဟုတ်လား... ထိုက်အယ် တောင်မှ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီပဲ ကျန်တဲ့အထိ မင်းရဲ့ လိမ်လည်မှုကို ခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တာကို မင်းက ဒီလို ပြောရဲသေးတယ်... မင်း သွားမှာမို့လို့ ငါက စိုးရိမ်နေတာပဲ..."

တုန်းရွှီဇီက စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

သို့သော် အိုးယန် ဖုန်လိုင်အင်မော်တယ် တောင်သို့ သွားမည့် အကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ တုန်းရွှီဇီ၏ မျက်လုံးများမှာ ထူးဆန်းသွားပြီး ပြဇာတ်ကောင်း တစ်ပုဒ်ကို မျှော်လင့်နေသည့် အမူအရာကိုပင် ပြသလာခဲ့ပေသည်။

အိုးယန်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မတ်တတ်ရပ်ကာ တုန်းရွှီဇီထံ လက်အုပ်ချီလျက် ဟူထူကို ဖုန်လိုင်အင်မော်တယ် တောင်သို့ မခေါ်သွားမီ ပြန်သွားပြီး သေချာ ပြင်ဆင်မည်ဟု ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

တုန်းရွှီဇီသည် ထွက်ခွာသွားသော အိုးယန်ကို ကြည့်ကာ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဒီကောင်လေးက ဖုန်လိုင်အင်မော်တယ် တောင်ကို ဂျူနီယာညီမလေးရဲ့ အမိန့်ကြောင့် သွားတာလား..."

စုရှောင်ချီ၏ ပုံရိပ်သည် တုန်းရွှီဇီ၏ အရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး သူမက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"အဲဒီ ကလေးမလေးရဲ့ ပါရမီက တကယ်ကို အံ့မခန်းပဲ... ငါတောင် သူ့ကို သေချာ သင်ပေးနိုင်ဖို့ ယုံကြည်မှု မရှိဘူး... အဲဒီ အဘွားကြီးက တကယ်တော့ သူ့အတွက် အသင့်တော်ဆုံး ဆရာပဲ..."

တုန်းရွှီဇီသည် စုရှောင်ချီကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ပေသည်။ သူ၏ ဂျူနီယာညီမလေးသည် အမြဲတမ်း အရှုံးမပေးတတ်သူ တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမက အခြားသူ တစ်ဦးအောက် နိမ့်ကျကြောင်း ဝန်ခံသည်ကို သူ အမှန်တကယ် ကြားလိုက်ရလေ၏။

'အဲဒီ မြေခွေးလေးရဲ့ ပါရမီက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်တောင် ကောင်းတာလား...'

'ဟူယန်က သူ့ရဲ့ တပည့်တွေနဲ့ ပတ်သက်ရင် ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် ကံကောင်းနေရတာလဲ...'

ဤအချက်ကို တွေးမိသဖြင့် တုန်းရွှီဇီသည် စတင် မျှော်လင့်လာခဲ့ပေသည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သူ၏ တာအို အမွေအနှစ် ဖြစ်သော လကိုခုတ်ပိုင်းပြီး ကြယ်ကိုခူးယူခြင်း ကို အိုးယန်အား ပေးအပ်ခဲ့လေ၏။

သူ၏ တာအို အမွေအနှစ်ကို အမှန်တကယ် လက်ခံနိုင်သော ကလေး တစ်ယောက်ကို ရှာဖွေရန် ဖြစ်သော်လည်း အိုးယန်က အမှန်တကယ် ရှာတွေ့လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ ထိုအချက်က တုန်းရွှီဇီကို ထိုကလေး မည်မျှ ထူးချွန်မည်ကို စတင် မျှော်လင့်လာစေခဲ့ပေသည်။

'သူက ငါ့လိုပဲ ချောမောပြီး ဖြောင့်မတ်ကာ အင်မော်တယ် တစ်ပါးရဲ့ အမူအရာကို ပိုင်ဆိုင်ထားမလား...'

တုန်းရွှီဇီက မသေချာမရေရာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"ဂျူနီယာညီမလေး... ယောကျ်ားလေး ကျင့်ကြံသူတွေ ဖုန်လိုင်အင်မော်တယ် တောင်ကို သွားဖို့ တားမြစ်ထားတယ် ဆိုတာ အဲဒီ ကောင်စုတ်လေးကို ပြောပြခဲ့သေးလား..."

တုန်းရွှီဇီ၏ စကားများကို ကြားသောအခါ စုရှောင်ချီက မှေးမှိန်သော အပြုံးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ငါ သူ့ကို ပြောသည်ဖြစ်စေ မပြောသည်ဖြစ်စေ ဘာအရေးကြီးလို့လဲ... သူက မိန်းမတွေဟာ ပြဿနာများတယ် လို့ ခုနလေးတင် ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား..."

တုန်းရွှီဇီသည် တုန်ယင်သွားခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။ သူ၏ ဂျူနီယာညီမလေးသည် ထိုကောင်လေးကို အမှန်တကယ် လှည့်စားခဲ့သည် ဟုတ်လား... ထိုကောင်လေးက သူ၏ ဂျူနီယာညီမလေးကို ဘယ်တုန်းက စော်ကားခဲ့သနည်းဟု သူ တွေးတောမိလေ၏။

အမှန်တကယ်ပင် အမျိုးသမီး တစ်ဦးမှလွဲ၍ မည်သူ့ကိုမဆို စော်ကားနိုင်သော်လည်း အမျိုးသမီး တစ်ဦးကို စော်ကားမိပါက သင် မည်သို့ သေဆုံးသွားမည်ကိုပင် သိမည် မဟုတ်ချေ။

တုန်းရွှီဇီသည် တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်မောကာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဂျူနီယာညီမလေးရဲ့ ဆုလာဘ်နဲ့ အပြစ်ပေးမှုတွေက ရှင်းလင်းလှပါတယ်... ဒီ စီနီယာအစ်ကိုက မင်းကို တကယ်ပဲ လေးစားပါတယ်... အော်... ဟုတ်သားပဲ... ငါ မကြာသေးခင်က တာအိုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အသိအမြင် တချို့ ရခဲ့လို့ တရားကျင့်ဖို့ သွားရဦးမယ်... ချင်းယွင်ဂိုဏ်းကို သေချာ ဂရုစိုက်ပေးပါ ဂျူနီယာညီမလေး... ဒီ စီနီယာအစ်ကို အခု တရားကျင့်ဖို့ သွားတော့မယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် တုန်းရွှီဇီသည် စုရှောင်ချီ၏ အရှေ့မှ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့လေ၏။ အကယ်၍ သူတို့ကို မစော်ကားနိုင်ပါက အနည်းဆုံးတော့ ပုန်းနေ၍ ရနိုင်ပေသည်။

စုရှောင်ချီသည် သူမ၏ အရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားသော တုန်းရွှီဇီကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်လေ၏။ အငယ်က အသက်ကြီးသူများကို ဂရုမစိုက်သလို အသက်ကြီးသူကလည်း သူ၏ အသက်အရွယ်အတွက် လေးစားမှု မပြချေ... ချင်းယွင်ဂိုဏ်းကို အချိန်ကြာမြင့်စွာကတည်းက သေချာစွာ စည်းကမ်းသတ်မှတ်ထားသင့်သည် ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဖိတ်စာနှင့်အတူ တောင်ထိပ်ငယ်လေးသို့ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် အိုးယန်သည် ပိုင်ယွီနှင့် ချန်ချန်ရှန်းတို့အား ဤခရီးစဉ်တွင် သူ့နောက်သို့ လိုက်လိုသူ ရှိမရှိ မေးမြန်းခဲ့လေ၏။

သို့သော် ပိုင်ယွီနှင့် ချန်ချန်ရှန်းတို့သည် ဤခရီးစဉ်ကို သိပ်ပြီး စိတ်ဝင်စားပုံ မရချေ။

စီနီယာအစ်ကိုကြီးသည် အလွန် ပြင်းပြင်းထန်ထန် လုပ်ဆောင်ခဲ့သဖြင့် အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်နေသောအရာများကို ပြန်လည် တပ်ဆင်ရန် ခက်ခဲနေသောကြောင့် ချန်ချန်ရှန်း၏ သုတေသနမှာ လက်ရှိတွင် နှေးကွေးစွာ တိုးတက်နေပေသည်။ သူသည် ကျန်ရှိနေသော အသားအကြွင်းအကျန်များမှ ဇူယွမ်၏ ပြီးပြည့်စုံသော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ရန် လိုအပ်လေ၏။

ဤစီမံကိန်းသည် ချန်ချန်ရှန်း အတွက်ပင်လျှင် အလွန် ရှုပ်ထွေးလှပေသည်။ အကယ်၍ ခရီးစဉ် တစ်ခုကြောင့် သူ၏ အာရုံလွဲသွားပါက ထိုအရာက သူ၏ တိုးတက်မှုကို မလွှဲမသွေ ထိခိုက်စေမည် ဖြစ်ပေသည်။

ပိုင်ယွီ အတွက်မူ သူသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက မျက်မှောင်ကြုတ်နေခဲ့လေ၏။ သူသည် တစ်ခုခုကို ဆုပ်ကိုင်မိသကဲ့သို့ အမြဲတမ်း ခံစားရသော်လည်း ထိုအရာက သူ၏ စိတ်ထဲမှ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတတ်ပေသည်။ အနာဂတ်တွင် သူ ကျင့်ကြံမည့် တာအိုနှင့် ၎င်း၏ ပြီးပြည့်စုံသော ဖွဲ့စည်းပုံကို ရှင်းလင်းစေရန် ယခုအခါ အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ တရားကျင့်ရန် အရေးတကြီး လိုအပ်နေပေသည်။

သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး သွားချင်ပုံ မရချေ။ သူ၏ ဂျူနီယာညီလေးမှာ ခွေး၏ ဗိုက်ထဲတွင် သတိလစ်နေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် သူ ကိုယ်တိုင်နှင့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်သော ဟူထူသာ ကျန်ရစ်တော့လေ၏။

အိုးယန်က အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ဒါက ထူထူရဲ့ အနာဂတ် တာအို ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ သက်ဆိုင်တယ်လေ... မင်းတို့ နှစ်ယောက်က စီနီယာအစ်ကိုတွေ အနေနဲ့ နည်းနည်းလောက် ပိုပြီး အာရုံစိုက်ပေးလို့ မရဘူးလား..."

ချန်ချန်ရှန်းနှင့် ပိုင်ယွီတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြရာ တစ်ယောက်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အခြားတစ်ယောက်၏ ဂရုမစိုက်မှုကို မြင်တွေ့လိုက်ရပေသည်။

အနာဂတ်တွင် ဟူထူ မည်သို့ပင် ကျင့်ကြံပါစေ သူတို့ ရှိနေသရွေ့ သူမသည် ကမ္ဘာကြီးကို သူမ စိတ်ကြိုက် ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်ပေသည်။

ဟူထူ ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ဂရုမစိုက်သည့်ပုံ ပေါ်လေ၏။ အဲဒီ အဘွားကြီး ဆီမှာ ဇီသာ တီးဖို့ အတင်းအကျပ် မခိုင်းသရွေ့ သူမ ဘယ်သွားသွား ဂရုမစိုက်ချေ။

ထို့ပြင် သူမ အကြိုက်ဆုံး စီနီယာအစ်ကိုကြီးကလည်း လိုက်လာမည်ဖြစ်ရာ ထိုအရာသည် ခရီးထွက်ရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေမည်။

သို့သော် စီနီယာအစ်ကိုကြီး အိုးယန်၏ အာဏာကို လေးစားသောအားဖြင့် ချန်ချန်ရှန်းသည် တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် လျန်ကျိုက်၏ ကျောကို နှိပ်နယ်ပေးနေသော ရှောင်ပြေစန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ဒါက ဂျူနီယာညီမလေးရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ သက်ဆိုင်တယ် ဆိုမှတော့ ပြေစန်းကိုပါ ခေါ်သွားလိုက်ပါ..."

ပိုင်ယွီသည်လည်း တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး သူ၏ ငှက်စိမ်းလေးကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"တတိယ အစ်ကိုက ဒီလို ပြောမှတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ငှက်စိမ်းလေး လည်း လိုက်သွားသင့်တယ် ထင်တယ်..."

ဟူထူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး သူမက လက်ခုပ်တီးကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... ထူထူက လူချောကြီးကိုပါ ခေါ်သွားချင်တယ်..."

အိုးယန်၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားခဲ့ပေသည်။

"ငါက ဖုန်လိုင်အင်မော်တယ် တောင်ကို သွားပြီး သူတို့ရဲ့ အင်မော်တယ် နှိမ်နင်းခြင်း တာအိုရတနာ ကို သွားလုမလို့... တိရစ္ဆာန် အစာကျွေးတဲ့သူ သွားလုပ်မလို့ မဟုတ်ဘူး..."

'ခွေး တစ်ကောင်၊ ငှက် တစ်ကောင်၊ မျောက် တစ်ကောင်နဲ့ မြေခွေး တစ်ကောင်ကို ခေါ်သွားရင်... ငါ့ရဲ့ တောင်ထိပ်ငယ်လေးက ဆပ်ကပ်ရုံ ဖွင့်ထားတယ်လို့ လူတွေက ထင်ကုန်မှာပေါ့...'

သို့သော် ထိုနှစ်ဦးတွင် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် လုပ်စရာများ အမှန်တကယ် ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ အိုးယန်က အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းတော့ချေ။

အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်မှ ပါရမီရှင်နှင့် အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော သူ၏ အစပြုသူမှ သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းအထိ ဒြပ်စင်ငါးပါး မှော်နည်းစနစ် မိတ္တူသည် အခြေခံ ဒြပ်စင်ငါးပါး မှော်နည်းစနစ် စုစည်းမှု အဖြစ်သို့ အဆင့်တက်သွားပြီ ဖြစ်လေ၏။

'ကမ္ဘာကြီးက ကျယ်ပြန့်တယ်... ပြီးတော့ ငါ ဘယ်နေရာမဆို သွားလို့ ရတယ်...'

ဤအချက်ကို တွေးမိသဖြင့် အလွန် ယုံကြည်မှု ရှိသော အိုးယန်သည် လျန်ကျိုက်ကို သူ၏ ခါးတွင် ချည်နှောင်လိုက်ပြီး ဟူထူ၏ လက်ကို ကိုင်ကာ တောင်စောင့်ဝင်္ကပါဆီသို့ လျှောက်သွားလေ၏။

တောင်စောင့်ဝင်္ကပါကို စောင့်ကြပ်နေသော တပည့်များ၏ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တောင်းပန်မှုများနှင့် သေဆုံးမည်ဟူသော ခြိမ်းခြောက်မှုများ ရှိနေသော်လည်း အိုးယန်သည် ထိပ်တန်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အနည်းငယ်ကို ရိုးရှင်းစွာ ချိုးဖဲ့လိုက်ပြီး ဟူထူကို ခေါ်ကာ ဖုန်လိုင်အင်မော်တယ် တောင်သို့ နေရာကူးပြောင်း သွားတော့လေ၏။

ရွှေရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု တောက်ပသွားပြီး ထိုနှစ်ဦးသည် တောင်စောင့်ဝင်္ကပါ အတွင်းတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့လေ၏။

---

အခန်း ၁၉၆ - ဖုန်လိုင်တောင်သို့ ရောက်ရှိခြင်း

အိုးယန်သည် အဝတ်လျှော်စက်ထဲသို့ ပစ်ချခံလိုက်ရသည့်အလား မူးဝေမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အန်ချင်စိတ် တစ်ခုက သူ၏ ခေါင်းထဲသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာခဲ့ပေသည်။

ထိုနှစ်ဦး မတ်မတ် ရပ်လိုက်နိုင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အိုးယန်နှင့် ဟူထူတို့သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့လေ၏။

"စီနီယာအစ်ကိုကြီး... ထူထူ အန်ချင်တယ်..." ဟူထူ၏ မျက်လုံးများမှာ လည်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး သူမက အိုးယန်ကို မကျေမနပ် အမူအရာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ထူ... ဝေါ့..." အိုးယန်သည် ဟူထူကို နှစ်သိမ့်ရန် ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်ရုံသာ ရှိသေးသော်လည်း သူက အရင် အန်ချလိုက်ပြီး သူ၏ လုပ်ရပ်အတွက် နောင်တရသွားခဲ့လေ၏။

'နေရာကူးပြောင်း ခံရတဲ့ အချိန်မှာ ဝင်္ကပါ ကနေ ထိပ်တန်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အဆီအနှစ် အပိုင်းအစလေး တစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖဲ့ယူလာတာ ပြဿနာ မရှိလောက်ပါဘူး မဟုတ်လား...' ဟု သူ တွေးတောမိလေ၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ့တွင် ဤအရာများ များများစားစား မရှိချေ။ ယခင်က သူသည် တောင်စောင့်ဝင်္ကပါ၏ အပြင်ဘက် ပတ်လည်ရှိ အဆင့်မြင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများနှင့် ထိပ်တန်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို ဖဲ့ယူရန် ပေါက်ချွန်းကိုသာ အသုံးပြုနိုင်ခဲ့ပြီး အလယ်ဗဟို တည့်တည့်ရှိ ထိပ်တန်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အဆီအနှစ်များကို မနာလိုစွာဖြင့် ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့ပေသည်။

ဝင်္ကပါမှ အဓိက ထိပ်တန်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အဆီအနှစ်များ အားလုံးကို သူ ဖဲ့မယူနိုင်စေရန် တုန်းရွှီဇီသည် သူ့ကို အပြင်တွင် ထားရှိရန် ဝင်္ကပါ တစ်ခုကို အထူးတလည် တပ်ဆင်ထားခဲ့လေ၏။

နောက်ဆုံးတွင် အခွင့်အရေး တစ်ခု ရလာသဖြင့် အိုးယန်သည် ထိုအရာကို လက်လွတ်မခံချင်ခဲ့သော်လည်း အပိုင်းအစ တစ်ခု ပျောက်ဆုံးသွားခြင်းက ဤမျှ ကြီးမားသော တန်ပြန်သက်ရောက်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

သူ၏ နံနက်စာများ အားလုံးကို အန်ထုတ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အိုးယန်သည် အနည်းငယ် သက်သာသွားသလို ခံစားလိုက်ရပေသည်။ သူသည် အားနည်းစွာ လှိမ့်လိုက်ပြီး အနားယူချင်သော်လည်း အနီးနားတွင် လူများ ပြည့်နှက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေ၏။

ရှည်လျားပြီး လွင့်ဝဲနေသော အင်္ကျီလက်ရှည်များနှင့် ဂါဝန်များကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လှပသော မိန်းကလေး ရာပေါင်းများစွာသည် သူ့ကို ကြောင်တောင်တောင် စိုက်ကြည့်နေကြပေသည်။

သူတို့ အားလုံးသည် ဆွဲဆောင်မှု ရှိကြလေ၏။ အချို့မှာ အဖူးအငုံလေးများကဲ့သို့၊ အချို့မှာ တက်ကြွစွာ ပွင့်လန်းနေသော နှင်းဆီပန်းများကဲ့သို့၊ အချို့မှာ သိမ်မွေ့စွာ လှပကြပြီး၊ အချို့မှာ သဘာဝအတိုင်း ဆွဲဆောင်မှု ရှိကြလေသည်။

မွှေးကြိုင်သော လေပြေများ တိုက်ခတ်နေပြီး လေထုထဲတွင် ချိုမြိန်သော ရနံ့ တစ်ခု ပါရှိနေပုံ ရပေသည်။

မိန်းကလေးတိုင်းသည် ထူးခြားသော အလှတရားကို ပိုင်ဆိုင်ကြလေသည်။အကယ်၍ သူမတို့သာ အပြင်ထွက်လာပါက တစ်ဦးစီတိုင်းသည် တိုင်းပြည်များကိုပင် မှောက်လှန်နိုင်စွမ်းရှိသော ပြိုင်ဘက်ကင်း အလှပိုင်ရှင်များ ဖြစ်လာကြမည် ဖြစ်ပေသည်။ အိုးယန်သည် မျက်လုံးပြာကျသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများကို အားရပါးရ အစာကျွေးလိုက်လေ၏။

'ကြည့်စမ်း... ဒီ မဟာမြင့်မြတ်နယ်မြေကိုးခုရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ကြည့်စမ်း...'

'ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် စုတ်ပြတ်နေတဲ့ ဂိုဏ်းကို တစ်ရက်လေးတောင် သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး...'

'ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် စုတ်ပြတ်နေတဲ့ နေရာမှာတော့ ထောင်ထဲကနေ ထွက်လာတဲ့ သူတွေလို ရုပ်ရည်ရှိတဲ့ လူသန်ကြီးတွေ... ဒါမှမဟုတ် ဦးနှောက် မရှိတဲ့ ဓားကျင့်ကြံသူတွေပဲ ရှိပြီး ကျန်တဲ့ လူတွေကတော့ အပြင်မထွက်တဲ့ ထုံထိုင်းတဲ့ လူတွေချည်းပဲ... ဒီနေရာနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် နှိုင်းယှဉ်လို့ ရမှာလဲ...'

မဟာမြင့်မြတ်နယ်မြေကိုးခု ထဲမှ တစ်ခုလည်း ဖြစ်သော ချင်းယွင်ဂိုဏ်းသည် ဂုဏ်သတင်း လုံးဝ မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ဟု အိုးယန် ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပေသည်။

သူ့ကိုယ်သူ ချောမောသည်ဟု ယုံကြည်ထားသဖြင့် သူသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ဤ သခင်မလေးများ၏ အရှေ့တွင် သူ၏ နံနက်စာကို ယခုလေးတင် အန်ထားခဲ့သည်ဆိုသော အချက်ကို ရွေးချယ် မေ့ပစ်လိုက်ကာ သူ၏ ပုလဲကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော သွား ရှစ်ချောင်းကို ပေါ်အောင် ပြုံးပြလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ကျွန်တော်က အိုးယန်ပါ... ချင်းယွင်ဂိုဏ်းရဲ့ တောင်ထိပ်ငယ်လေးရဲ့ ခေါင်းဆောင်တပည့်နဲ့ ယာယီ တောင်ထိပ်သခင်ပါ... ဒီနေ့ ဖုန်လိုင်အင်မော်တယ် တောင်ကို အထူးတလည် လာရောက် ဂါရဝပြုတာပါ..."

"အား... အား... အား... အား..."

"ယား... ယား... ယား..."

"ယောကျ်ားလေး တစ်ယောက်..."

"ဒါ ယောကျ်ားလေး တစ်ယောက်ပဲ..."

"ငါတို့ ဘာလုပ်ရမလဲ... ငါတို့ ဘာလုပ်ရမလဲ... ဝူးဝူးဝူး... သူ ငါ့ကို မြင်သွားပြီ... ငါ မသန့်ရှင်းတော့ဘူး..."

"ညီမလေးတို့... မျက်လုံးတွေကို မြန်မြန် မှိတ်ထား... ညစ်ပတ်တဲ့ အရာ တစ်ခု ရှိနေတယ်..."

"တောင်သခင်ကို မြန်မြန် သွားပင့်..."

သူ၏ စကားလုံးများ ဆုံးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စောင့်ကြည့်ရန် စုရုံးနေခဲ့ကြသော မိန်းကလေး ရာပေါင်းများစွာသည် နောက်ဆုံးတွင် တုံ့ပြန်လာကြပြီး ချက်ချင်းပင် အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားကာ ဖရိုဖရဲ လူစုကွဲသွားကြတော့၏။

'ဟက်... ဒါက အမျိုးသမီးနိုင်ငံ ဇာတ်ညွှန်း လား... တောင်ပေါ်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ယောကျ်ား တစ်ယောက်ကိုမှ မမြင်ရဘဲ ကျင့်ကြံနေကြတာ ဆိုတော့ ငါ့ရဲ့ ဆရာ အဘိုးကြီးက သူ့ဘာသာ ရွတ်ဆိုနေတဲ့ အီစီကလီ စကားတွေနဲ့ အားလုံးကို အောင်နိုင်ခဲ့တာ အံ့သြစရာ မရှိပါဘူး... ဒီကို လာရင် ငါက ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား...'

အိုးယန်တွင် အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည့် အမူအရာ ရှိနေပြီး အလွန် တည်ငြိမ်နေပုံ ရလေ၏။

ဟူထူသည် အိုးယန်၏ အနောက်တွင် ပုန်းနေပြီး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော မိန်းကလေး အုပ်စုကို အနည်းငယ် ဝေခွဲမရစွာဖြင့် ကြည့်နေကာ သူမ၏ လက်သေးသေးလေးက အိုးယန်၏ အဝတ်အစားများကို မသိစိတ်မှပင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိလေ၏။

'ဒီ မိန်းမတွေ ဘာလို့ အထိတ်တလန့် ဖြစ်နေကြတာလဲ ဆိုတာ ထူထူ မသိပေမယ့် စီနီယာအစ်ကိုကြီးက ထူးထူးရဲ့ အပိုင်ပဲ...' ဟု တွေးတောမိသည်။

အမျိုးသမီး တစ်ဦး၏ မွေးရာပါ သတိထားတတ်သော အာရုံက ဟူထူအား သူမ၏ အရှေ့ရှိ မိန်းကလေးများနှင့် ပတ်သက်၍ အန္တရာယ်ရှိသည်ဟူသော ခံစားချက် တစ်ခုကို ခံစားရစေခဲ့ပေသည်။

အိုးယန်သည် ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး ဤ အတွေ့အကြုံ မရှိသေးသော မိန်းကလေးများအား ယောကျ်ား တစ်ယောက် အနေဖြင့် သူ၏ ထူးချွန်မှု အကြောင်း ရှင်းပြရန် လိုအပ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရလေ၏။

ဤအချက်ကို တွေးမိသဖြင့် အိုးယန်၏ နှုတ်ခမ်းများ ကောက်ကျစ်စွာ ပြုံးသွားပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပေသည်။

"ခဏလောက် စောင့်ပါဦး... ခင်ဗျားတို့ အားလုံးက ကျွန်တော့်ရဲ့ အတောင်ပံတွေပါ..."

အိုးယန်၏ စကားများသည် ခေတ္တရပ်နားရန် ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး အထိတ်တလန့် ဖြစ်နေသော မိန်းကလေးများသည် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြလေ၏။

သို့သော် နောက်စက္ကန့်တွင် မြင်ကွင်းမှာ ပို၍ပင် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားပြီး အချို့သော မိန်းကလေးများမှာ အော်ဟစ် ငိုယိုလာကြပေသည်။

"ဝေါ့... အရမ်း ရွံစရာကောင်းတာပဲ..."

"အရမ်း အီစီကလီ ဆန်တာပဲ..."

"ဝူးဝူးဝူး... ငါ့နားတွေ ညစ်ပတ်တဲ့ အရာ တစ်ခုခု ကြားလိုက်ရတယ်..."

"အား... သူက အဲဒီ ပြိုင်ဘက်ကင်း နှာဘူးကြီးပဲ..."

အိုးယန် ချက်ချင်း အေးခဲသွားခဲ့လေ၏။

'ဒီလို ဖြစ်လာတာ မမှန်ဘူးလေ...'

'ဟူယန်က သူ့ရဲ့ အီစီကလီ စကားတွေကို ရတနာတွေလို သဘောထားပြီး မိန်းကလေးတွေကို မြူဆွယ်ဖို့ လိုက်ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူးလား...'

'ငါက ခေတ်သစ်က ပလေးဘွိုင်း တစ်ယောက် ဖြစ်နေလျက်နဲ့ ဘာလို့ ဒီ အတွေ့အကြုံ မရှိသေးတဲ့ မိန်းကလေးတွေက ငါ့ရဲ့ အီစီကလီ စကားတွေကို ဒီလောက်တောင် ခုခံနေကြတာလဲ...'

'ဒီ လုပ်ငန်းစဉ် ထဲမှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားတာ သေချာတယ်...'

ရုတ်တရက် ဟူယန်သည် သူနှင့် နေရာတစ်ခုတည်းမှ လာသော ကူးပြောင်းလာသူ အဖော် တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း အိုးယန် သတိရသွားလေ၏။

'သောက်ကျိုးနည်း... ဟူယန်... ခင်ဗျား အဘိုးကြီး ကျွန်တော့်ကို ဒုက္ခပေးနေပြန်ပြီ...'

ဟူယန်သည်လည်း ကူးပြောင်းလာသူ တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ထိုအဘိုးကြီးသည်လည်း ဤ အီစီကလီ စကားများကို သေချာပေါက် သိရမည်ဖြစ်ကြောင်း အိုးယန် ချက်ချင်း နားလည်သွားခဲ့ပေသည်။

'သောက်ကျိုးနည်း... အဲဒီ စကားတွေ ပြောဖို့ သူက ငါ့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း လှည့်စားခဲ့တာပဲ... ပြီးတော့ ငါ့အကြောင်း ကောလာဟလတွေ လိုက်ဖြန့်နေခဲ့တာပေါ့...'

သူ၏ အီစီကလီ စကားများကို ကြားသောအခါ ဤ မိန်းကလေးများ၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ သူသည် နှာဘူး တစ်ယောက် ဖြစ်သည် ဟူ၍ ဖြစ်နေခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မရှိတော့ချေ။

'ငါ အသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ် ရှိနေပြီ... ပထမဆုံး အနမ်းတောင် မပေးဖူးသေးဘူး...'

အိုးယန် ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သွားခဲ့လေ၏။ အကယ်၍ ဟူယန်သာ သေဆုံးမသွားသေးပါက ထိုအဘိုးကြီးကို ကောင်းကင် မီးအိမ် တစ်လုံးကဲ့သို့ သေချာပေါက် မီးရှို့ပစ်မည် ဖြစ်ပေသည်။

"တိတ်စမ်း..."

ဇီသာ၏ သဟဇာတဖြစ်သော အသံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတိုင်းကို တိုက်ရိုက် ဖုံးလွှမ်းသွားလေ၏။

ဤ ဇီသာ၏ အသံသည် လူများ၏ စိတ်ကို ငြိမ်သက်သွားစေနိုင်သော အထူး မှော်အစွမ်း တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားပုံ ရပေသည်။

ဇီသာသံကို ကြားရသော မိန်းကလေးများ အားလုံး ငြိမ်သက်သွားကြပြီး အရှေ့ဘက်ရှိ ခန်းမဆောင်ကြီး ဘက်သို့ လှည့်ကာ ဦးညွှတ် အလေးပြုလျက် တစ်သံတည်း ပြောဆိုလိုက်ကြလေသည်။

"တောင်သခင်ကို ကြိုဆိုပါတယ်..."

ခန်းမဆောင်ကြီး၏ အထက်တွင် မျက်နှာဖုံး တပ်ဆင်ထားပြီး ရူချွင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ဇီသာ တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော မိန်းကလေး ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ရှိနေပေသည်။ သူမ၏ ရုပ်အဆင်းသွင်ပြင်ကို မမြင်ရသော်လည်း သူမသည် ပြိုင်ဘက်ကင်း ကျက်သရေရှိမှု တစ်ခုကို ပေးစွမ်းနေဆဲ ဖြစ်လေ၏။

အိုးယန်သည် မျက်စိမှေး၍ ကြည့်လိုက်ရာ မိန်းကလေး ကျင့်ကြံသူ၏ ဂုဏ်သတ္တိ အချက်အလက်ပြဘုတ်သည် ချက်ချင်း ပေါ်လာခဲ့ပေသည်...

အမည် - မုယွင်ကဲ့ (ဖုန်လိုင်အင်မော်တယ် တောင်သခင်)

ကျင့်ကြံခြင်း - ကပ်ဘေးဒုက္ခ ဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့် ရှစ်လွှာ

အရိုးဖွဲ့စည်းပုံ - ၉

ဆွဲဆောင်မှု - ၁၀

ကံတရား - ၉

ဂီတ ပါရမီ - ၁၀

သီးသန့်စွမ်းရည် - အိပ်မက်ယက်လုပ်ခြင်း

အကဲဖြတ်ချက် - ကောင်စုတ်လေး... သတိထားစမ်း...

အကဲဖြတ်ချက်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ အရှေ့ရှိ ဤမဟာကျင့်ကြံသူသည် ဖုန်လိုင်အင်မော်တယ် တောင်သခင်၊ သူ၏ ဆရာ၏ တရားမဝင် ဇနီး၊ နှင့် သူ တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးသော သူ၏ ဆရာကတော် ဖြစ်ကြောင်း အိုးယန် သိလိုက်လေ၏။

အိုးယန်သည် မုယွင်ကဲ့ကို အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"တောင်သခင် ကျန်းမာပါစ... ကျွန်တော်က တောင်ထိပ်ငယ်လေးရဲ့ တောင်ထိပ်သခင် ဟူယန်ရဲ့ ခေါင်းဆောင်တပည့် အိုးယန်ပါ... ဒီနေ့ ဖုန်လိုင်အင်မော်တယ် တောင်ကို အထူးတလည် လာရောက် လည်ပတ်တာပါ..."

'ငါ့ရဲ့ ဆရာကတော်က မိသားစုဝင် ပဲလေ... ငါက စကားပြောချိုသာပြီး သူ့ကို ပျော်ရွှင်အောင် ထားနိုင်သရွေ့ ဖုန်လိုင်အင်မော်တယ် တောင်ရဲ့ အင်မော်တယ် နှိမ်နင်းခြင်း တာအိုရတနာ ကို အားစိုက်စရာ မလိုဘဲ ငှားရနိုင်ကောင်း ငှားရနိုင်တယ်...'

မုယွင်ကဲ့သည် အိုးယန်၏ စကားများကို ကြားသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု တောက်ပသွားခဲ့လေ၏။ ဇီသာကို ကိုင်ထားရင်း သူမသည် အိုးယန်၏ အရှေ့သို့ လျှပ်တစ်ပြက် ရောက်လာပြီး မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"မင်းက ဟူယန်ရဲ့ တပည့် လား..."

သူမ၏ အသံသည် နွေဦးရာသီတွင် သီချင်းဆိုနေသော နှုတ်ခမ်းမွှေးငှက် တစ်ကောင်ကဲ့သို့ သာယာနာပျော်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။ ဤအသံသည် သူမကို ချော့မော့ရန် လွယ်ကူလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း ဖော်ပြနေလေ၏။

အိုးယန်၏ နှလုံးသားမှာ ငြိမ်သက်သွားပြီး ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်ပေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော်က ဆရာ အချစ်ဆုံး ခေါင်းဆောင်တပည့် အစစ်ပါ..."

မုယွင်ကဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်သော မိန်းကလေး တပည့်များကို ပတ်ချာလည် ကြည့်ကာ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေသည်...

"ဘာလို့ အထိတ်တလန့် ဖြစ်နေကြတာလဲ... သူက ယောကျ်ား တစ်ယောက် ဆိုမှတော့ တစ်ယောက်ယောက် သူ့ကို အပြင်ခေါ်သွားပြီး သင်းကွပ် လိုက်စမ်း..."