အခန်း (၅၁-၅၂)

အခန်း ၅၁ - ဆီပြန်သော လူမိုက်

“ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ တပည့်ရင်းတွေကို ကျင်ယန်မြို့မှာ စုဝေးဖို့ ငါ အမိန့်ပေးပြီးပြီ။

နယ်စပ်ကိုသွားမယ့် ခရီးစဉ်အတွက် မင်းနဲ့ လင်လုံတို့ နှစ်ယောက်တည်း သွားကြ။

မင်းရဲ့ စိတ်နေသဘောထားက တည်ငြိမ်တာမို့ ငါစိတ်အေးရတယ်”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ဂိုဏ်းချုပ်ဆရာမ”

“ဒီကောင်မလေး ရွှမ်အာကိုတော့ ငါ့လက်ထဲသာ အပ်ခဲ့လိုက်ပါ။ စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး”

မိုလင်ရှန်း၏ လျှောက်သွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ယဲ့ရွှမ်အာ၏ မျက်ဝန်း၌

မခွဲချင်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ပေါက်နေသည်။ ယန်ရှီက သူမ၏

ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။

“ရွှမ်အာ... မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကရော ဘယ်လိုရှိလဲ။ နားမလည်တာများ ရှိသေးလား”

“မရှိပါဘူး၊ ဆရာဦးလေး။ ရွှမ်အာက အခုဆိုရင် အဆင့် ၈ ရဲ့ အစပျိုးအဆင့်ကို

ရောက်နေပါပြီ”

အဆင့် ၈...။ ယန်ရှီ၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။ ဤကောင်မလေးသည်

ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းကြောင်းပေါ်သို့

ဝင်ရောက်လာသည်မှာ နှစ်လသာ ရှိသေးသည်။ သို့သော် သူမ၏

တိုးတက်မှုက အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသည်။ ကောင်းကင်အဆင့် အရည်အချင်း

ပိုင်ဆိုင်ထားသည်ဆိုသော်လည်း ဤမျှမြန်ဆန်သော တိုးတက်နှုန်းမှာ

ယုတ္တိမရှိအောင်ပင် များပြားလွန်းသည်။

“ရွှမ်အာ... မင်းက ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ထူးခြားတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေ ကြုံခဲ့ရတာလား”

ယဲ့ရွှမ်အာက ရိုးအစွာပင် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ “မရှိပါဘူး။ ရွှမ်အာက ဆရာ့နောက်ကိုပဲ

နေ့တိုင်း လိုက်နေတာပါ။ ‘အနံ့ဆိုးနဲ့ သူဌေး’ ဆီကို လာတာကလွဲရင် ဘယ်မှကို

မသွားပါဘူး”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယန်ရှီမှာ အတွေးနယ်ချဲ့မိသွားတော့သည်။

ခြံဝင်းအတွင်း၌ လင်ယွမ်သည် ကံစမ်းမဲကတ်များကို ခြစ်ထုတ်နေစဉ် ယွန်းအီ

ရောက်ရှိလာသည်။

“ဂိုဏ်းချုပ် ဂိုဏ်းတူအစ်ကို”

“နယ်စပ်မှာ ရုတ်တရက် ပဋိပက္ခတွေ ဖြစ်ပွားနေတယ်။ ဂိုဏ်းတွေနဲ့

နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုတွေက

ဖုန်းမင်းဆက်မှာ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်နေကြပြီ။ မင်းနဲ့

မြောင်ယင် ပြင်ဆင်ထားကြ”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ဂိုဏ်းချုပ် ဂိုဏ်းတူအစ်ကို”

ယွန်းအီသည် လင်ယွမ်၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ငွေရောင်ပန်းပုံသဏ္ဌာန် အရာဝတ္ထုကို

ကြည့်လိုက်သည်။ အလွန်ပင် လက်ရာမြောက်ပြီး အနုပညာလက်ရာ တစ်ခုအလား

တင့်တယ်လှသည်။

“ဒါက ဘာလဲ”

“ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။ ကြည့်လို့ကောင်းလို့ ဝယ်လိုက်တာ။ ဂိုဏ်းငယ်တစ်ခုက

တပည့်တစ်ယောက်ဆီက ရတာ၊ သူက ရွှေဥတွေ ခွဲရင်းနဲ့ ရလာတာတဲ့”

ယွန်းအီသည် ထိုအရာကို ယူ၍ ကြာရှည်စွာ စစ်ဆေးကြည့်သော်လည်း ပစ္စည်း၏ အရည်အသွေး

ကောင်းမွန်သည်မှလွဲ၍ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှုပ်ခတ်မှုကို တစ်စက်ကလေးမျှပင်

မတွေ့ရပေ။

“အလွန်လှပတာပဲ။ အလှဆင်ဖို့သက်သက် ဖြစ်နိုင်တယ်”

“ဟုတ်တယ်၊ ဒါကြောင့်မို့လို့ ဂိုဏ်းကို ပြန်ရောက်ရင် ကျွန်တော့်အိပ်ရာဘေးမှာ

အလှဆင်ထားဖို့ စဉ်းစားထားတာ”

ယွန်းအီ ပြုံးလိုက်သည်။ “မင်းနဲ့ မြောင်ယင်က ငယ်ငယ်ကတည်းက လှပတဲ့ ပစ္စည်းလေးတွေကို

ကြိုက်တတ်ကြတာ အခုထိ မပြောင်းလဲသေးဘူးပဲ”

သူတို့ချင်း ‘အစ်ကို’၊ ‘ညီမ’ ဟု ခေါ်ဆိုသော်လည်း ယွန်းအီသည် လင်ယွမ်နှင့်

မြောင်ယင်တို့ထက် အသက်အရွယ် ကြီးရင့်သူဖြစ်သည်။

ထိုမိန်းကလေးနှစ်ဦးသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဂိုဏ်းသို့

ရောက်လာခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ ဆရာမှာ အလုပ်များနေသဖြင့် ဤဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကသာ

စောင့်ရှောက်ခဲ့ရသည်မို့ သံယောဇဉ်မှာ အလွန်ပင် နက်ရှိုင်းလှသည်။

“နယ်စပ်ရောက်ရင် သတိထား။ ကိုယ်မနိုင်တဲ့သူနဲ့ တွေ့ရင် မာန်မတက်နဲ့”

“နားလည်ပါတယ်၊ အစ်ကို”

နယ်စပ်တွင် ပဋိပက္ခများ စတင်လာသည်နှင့်အမျှ နေ့လယ်ခင်းပိုင်း၌ ဆိုင်မှာ အတော်လေး

တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီး သုံးခုမှ ဂိုဏ်းချုပ်သုံးဦးသာ ဆိုင်၌

ကျန်ရှိတော့သည်။ ချင်းကျိုးရှိ ဂိုဏ်းငယ်များမှ တပည့်များလည်း နယ်စပ်သို့

ကူညီရန် အလောတကြီး ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ဘိုယန်နယ်စပ်သာ ကျိုးပေါက်သွားပါက

ကျင်ယန်မြို့မှာ ပထမဆုံး ခံရမည့်နေရာ ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ရာ ဤခရီးမှာ နေအိမ်ကို

ကာကွယ်ခြင်းနှင့် တူညီပေသည်။

ကျောက်မိသားစုကဲ့သို့သော မိသားစုငယ်များမှာမူ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် နိမ့်ပါးလွန်းသဖြင့်

ရောယောင်မနေကြပေ။ ကျောက်ဖိန်အန်းမှာ သွားရန် ပြင်ဆင်နေသော်လည်း ကျောက်လုံယန်က

မိသားစု၏ အနာဂတ်အတွက် စိုးရိမ်သဖြင့် တားမြစ်ထားလိုက်သည်။

အပြင်ဘက်ရှိ တည်းခိုခန်းကိုလည်း လျင်မြန်စွာ ဆောက်လုပ်နေကြသည်။ မိသားစုနှစ်ခုစလုံးက

လုပ်သားများစွာကို အခကြေးငွေများစွာ ပေး၍ ငှားရမ်းထားရာ အခြေခံအဆောက်အအုံမှာ

ထင်ရှားလာပြီ ဖြစ်သည်။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အသုတ်တစ်သုတ် ပြီးစီးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

“ဒီလို လူသူကင်းမဲ့တဲ့ နေရာမှာ တည်းခိုခန်းဆောက်တယ် ဒီလူတွေ အရူးတွေလား”

မျက်နှာတွင် အမာရွတ်များရှိသော အမျိုးသားတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။ သူသည် အရပ်ပုပြီး

ပခုံးစောင်းကာ အလွန်ပင် ပိန်လှီသည်။ သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင်

ပွယောင်းနေသော ပိုးသားဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး

ဆံပင်အနည်းငယ်က သူ၏ ညာဘက်မျက်လုံးကို ဖုံးအုပ်ထားသည်။

“သခင်လေး၊ ဒီဘက်ကို ကြွပါ”

သူသည် ဘေးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။ “အို... ဒီမှာ ခြံဝင်းလေးတစ်ခု ရှိပါလား။

ဒီသခင်လေး ခုနကတောင် သတိမထားမိဘူး”

ဘေးတွင်ရှိသော အစေခံက မျက်နှာကို ရှုံ့မဲ့လိုက်သည်။ ‘မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို

ဖုံးထားတာကိုတော့ ဘယ်လိုလုပ် မြင်နိုင်ပါ့မလား’ ဟု

တွေးလိုက်မိသည်။

သူသည် ယပ်တောင်ကို ဝှေ့ယမ်းရင်း ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ ခြံဝင်းထဲတွင်

လူအနည်းငယ်သာ ရှိပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို စိတ်ဝင်တစား

လုပ်ကိုင်နေကြသည်။ ရှေ့တည့်တည့်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ

စားပွဲ၌ ခေါင်းတင်၍ ငေးမောနေသည့် လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။ ‘နတ်သမီးလေး’

သူသည် အလျင်အမြန်ပင် ရှေ့တိုးလာပြီး ချောင်းဟန့်ကာ ယဉ်ကျေးစွာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

“မမလေး... မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ပါသလဲ”

ယွဲ့ရုရီ ကြောင်အသွားသည်။ သူမ၏ ဘဝတစ်လျှောက်တွင် ဤမျှရုပ်ဆိုးသောသူကို တစ်ခါမျှ

မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ သူမ စကားပင် မပြောနိုင်အောင် ကြောက်ရွံ့သွားသည်။

ထိုအမျိုးသားက ယုံကြည်ချက်အပြည့်နှင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။ ‘အစ်ကိုကြီးရဲ့ အလှကို

ငေးမောနေတာပေါ့လေ။ အို... ရုပ်ချောတာလည်း အပြစ်တစ်ခုပါပဲလား’

ယွဲ့ရုရီသည် ဆိုင်ရှင်ကို ခေါ်လိုက်ရန် ကြံရွယ်လိုက်သော်လည်း စိတ်ကို

ပြန်ထိန်းလိုက်သည်။ ဧည့်သည်ကို ကြိုဆိုရသည့် အလုပ်တွင်

အမျိုးမျိုးသော လူများနှင့် ကြုံရမည်သာ။ ကြောက်ရုံမျှဖြင့် ဆိုင်ရှင်ကို

အကူအညီတောင်း၍ မဖြစ်။ ဆိုင်ရှင်၏ ယုံကြည်မှုကို မဖျက်ဆီးရ။

သူမသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချ၍ တောက်ပသော အပြုံးကို အတင်းဖန်တီးလိုက်သည်။ “မင်္ဂလာပါ၊

ဒီကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးတာမလား။ ကျွန်မ မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ”

ထိုသူသည် သူမအနီးသို့ တိုးကပ်လာပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်ဟု ထင်ရသော နှုတ်ခမ်းကို

ကွေးညွတ်၍ အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းနှင့် ပြောလိုက်သည်။

“မမလေး... ကျွန်တော့်နှလုံးသား တုန်ခတ်နေတဲ့ အသံကို ကြားရလား”

သူမ၏ နှလုံးသားမှာမူ ကြောက်လွန်း၍ တုန်ခတ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ယွဲ့ရုရီတစ်ယောက်

ဤမျှကြောက်စရာကောင်းသောသူကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။ သူမသည်

နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်မိပြီး စိုးရိမ်မှုကြောင့် ပါးပြင်များ

နီရဲလာသည်။

ထိုသူသည် ဆံပင်ကို ခါယမ်း၍ နှုတ်ခမ်းကို စူကာ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ‘သူမ ရှက်သွားပြီ၊

မျက်နှာလေး နီသွားလိုက်တာ။ အို... ဒီသခင်လေးရဲ့ ကျိန်စာသင့်နေတဲ့ ဆွဲဆောင်မှုပါလား’

“မမလေး... ဒီမှာ ဘာတွေ ရောင်းတာလဲ”

“ကံစမ်းမဲ... ကံစမ်းမဲကတ်တွေပါ”

“ဘယ်လို... ရောင်းတာလဲ”

“တစ်ကတ်ကို ရွှေငါးဆယ်ပါ”

ထိုသူသည် ပို၍တိုးကပ်လာကာ နှုတ်ခမ်းကို လွန်ကဲစွာ ကွေးညွတ်လိုက်သည်။ “အားလုံး...

ဝယ်မယ်”

ယွဲ့ရုရီ အံ့အားသင့်သွားသည်။ “သေချာလို့လား”

“ဟမ့်... ဒီလို လူသူကင်းမဲ့တဲ့နေရာမှာ ဒီသခင်လေးလို စွမ်းအားရှိတဲ့သူကို ပထမဆုံး

မြင်ဖူးတာ မဟုတ်လား”

“ဟုတ်... ဟုတ်ပါတယ်”

“ချောင်းဟန့်... ကျေးဇူးပြုပြီး အဲဒီလို လေသံနဲ့ မပြောပါနဲ့လား” ယွဲ့ရုရီ

ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ ဒီလူက ရုပ်ဆိုးလွန်းပြီး

အရမ်းနီးကပ်နေသလို သူ့ပါးစပ်ကလည်း ထူးဆန်းတဲ့

အနံ့ဆိုးတွေ ထွက်နေသည်။

ထိုသူက တွေးလိုက်မိသည်။ ‘အို... ရှက်တတ်တဲ့ မိန်းကလေးလေး၊ ဒါတွေအားလုံးက ဒီသခင်လေး

ထူးချွန်လွန်းလို့ပါပဲ။ ဒီသခင်လေးမှာ ငွေကလွဲရင် ဘာမှမလိုဘူး။ ပြောပြီးသား

စကားကို ပြန်မရုပ်သိမ်းဘူး။ ဒီဆိုင်မှာရှိတဲ့ ကတ်တွေအားလုံး...

ဒီသခင်လေး အကုန်ယူမယ်’

သူသည် လက်ကို ခမ်းနားစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ယွဲ့ရုရီလည်း အလျင်အမြန်ပင် ကတ်များကို

ထုပ်ပိုးလိုက်သည်။ ဆိုင်ရှင် သင်ပေးထားသည်မှာ “အကုန်ယူမယ်” ဟု ပြောသော အရူးအမူး

ဧည့်သည်မျိုးနှင့် ကြုံလျှင် လက်မြန်မြန် လှုပ်ရှားရမည်ဟု ဆိုထားသည်။

ယွဲ့ရုရီ၏ လက်လှုပ်ရှားမှုမှာ လူ့စွမ်းအားအထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။ သူမသည်

အရင်က တစ်ကတ်ချင်း ကောက်သော်လည်း ယခုမူ အထုပ်လိုက် ဖက်၍ သယ်နေသည်။

အကြိမ်ကြိမ် သယ်ယူရသဖြင့် သူမ၏ နဖူးတွင် ချွေးစက်များ ပေါ်လာသည်။

စစချင်းတွင် ထိုလူမှာ ပုံမှန်ရှိနေသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် တစ်စုံတစ်ခု

မှားယွင်းနေကြောင်း သတိပြုမိလာသည်။ ဘာကြောင့် ကတ်တွေက

အဆုံးမရှိသလို များပြားနေရတာလဲ။ သို့သော်လည်း အလှလေး၏ ရှေ့တွင်

မျက်နှာမပျက်လိုသဖြင့် အံကြိတ်၍ သည်းခံလိုက်သည်။

ဘေးမှ အစေခံမှာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အချက်ပေးနေသော်လည်း ထိုသူမှာမူ မလှုပ်ရှားပေ။

“အားလုံး ငါ့အစီအစဉ်အတိုင်းပဲ” ဟု ပြောလိုသော အကြည့်မျိုးဖြင့် ပြန်ကြည့်နေသည်။

အစေခံမှာလည်း သက်ပြင်းချရင်း ငွေအိတ်ထဲမှ ရွှေဒင်္ဂါးများကို ရေတွက်နေရသည်။

ရေတွက်လေ ပို၍ချွေးပြန်လေ ဖြစ်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည်

အံကြိတ်လိုက်တော့သည်။

‘ရေတွက်နေတာကို ရပ်လိုက်တော့။ ဒီအရူးကြီး... အကုန်ပျက်စီးပါစေတော့၊ ငါပင်ပန်းပြီ’

ယွဲ့ရုရီသည် ဆက်လက်သယ်ယူနေဆဲဖြစ်သည်။ ကြားထဲတွင် လက်များ နာကျင်လာသဖြင့်

ခဏရပ်လိုက်သော်လည်း အသက်ရှူတစ်ချက်မျှဖြင့် ဆက်လက်သယ်သည်။

ထိုသူ၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်လာသည်။ သူသည် ချောင်းဟန့်၍

“မမလေး... သယ်လို့ မပြီးသေးဘူးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

“မပြီးသေးပါဘူး။ ပြောပြီးတဲ့ စကားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းဖို့တော့ မစဉ်းစားပါနဲ့နော်”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထိုသူက ‘ဟမ့်... သူက ဒီလူကို အထင်သေးနေတာလား။ ဒီသခင်လေး

စကားဆိုတာ ရွှေလို တန်ဖိုးရှိတယ်။ ဆက်သယ်၊ ဆက်သယ်စမ်း’ ဟု တွေးလိုက်သည်။

လီယွဲ့ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာသောအခါ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး ကြောင်သွားသည်။

“ဘာတွေ လုပ်နေကြတာလဲ”

ကောင်တာပေါ်တွင် ကံစမ်းမဲကတ်များမှာ တောင်ပုံရာပုံ ဖြစ်နေသည်။ ခြံဝင်းအတွင်းမှ

မြင်ကွင်းကိုပင် ပိတ်ဆို့ထားသဖြင့် အလင်းရောင်ပင် မဝင်နိုင်တော့ပေ။

“ရုရီ... မင်း ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောနေတာလဲ”

ကတ်ပုံကြီးကြားမှ ထောင့်စွန်းတစ်ခု ပွင့်သွားပြီး အလွန်ပင် ရုပ်ဆိုးလွန်းသော

မျက်နှာတစ်ခု လီယွဲ့၏ ရှေ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဝိုး... ဒီလို ထူးခြားတဲ့ သတ္တဝါမျိုး ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ”

“သခင်လေး... ဒီဧည့်သည်က ဆိုင်မှာရှိတဲ့ ကတ်တွေ အကုန်ဝယ်မယ်တဲ့”

လီယွဲ့ ဝမ်းသာသွားသည်။ ‘ဒီလို ကံကောင်းတဲ့ အဖြစ်မျိုးတွေ အမြဲကြုံနေရတာလား’

“ငါ ကူပေးမယ်”

အပြင်ဘက်မှ အစေခံမှာ နောက်ဆုံးတွင် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

“ဟေ့... ဟေ့... ဟေ့ မင်းတို့ ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ၊ ဒါက မင်းတို့နဲ့ မဆိုင်ဘူး”

ကံတရားကိုရောင်းစားမယ်

အခန်း ၅၂ - သခင်လေး... ကျွန်တော်တို့မှာ ပိုက်ဆံ မလောက်တော့ဘူး

“ကျွန်တော်က ဒီမှာ ဆိုင်ရှင်ပါ”

“ဆိုင်ရှင် ဟုတ်လား”

လီယွဲ့တစ်ယောက် ကံစမ်းမဲကတ်ပုံကြီးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထမ်းထားရင်း ရပ်နေသည်ကို

မြင်သောအခါ အစေခံမှာ ကြောင်အသွားသည်။ ‘ဒီလူကရော ဝါသနာရှင် အကသမားလား၊

ဘာလို့ ဒီလောက် များပြားတဲ့ ကတ်တွေကို အဆုံးမရှိ ထုတ်ပြနိုင်ရတာလဲ’

“ရပ်ပါ၊ ရပ်ပါတော့ ရပ်လိုက်စမ်းပါ”

အစေခံမှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်တားမြစ်လိုက်သည်။ ဤခြံဝင်းနှင့် ဆိုင်မှာ

အပြင်ကြည့်လျှင် မကြီးမားလှသော်လည်း ပစ္စည်းများမှာမူ

အဆုံးမရှိ ထွက်ပေါ်လာနေသည်။

“ဧည့်သည်... စကားကတော့ ပြန်မရုပ်သိမ်းဘူးမလား”

ယွဲ့ရုရီက အမာရွတ်နှင့် အမျိုးသားကို လှည့်ကြည့်သည်။ သူမ၏ နဖူးပေါ်ရှိ

ဆံပင်နက်များမှာ ချွေးစက်များကြောင့် စိုစွတ်နေပြီး

ဖြူဖွေးသော ပါးပြင်များမှာ ရေပြင်မှ ပွင့်အလာသော ကြာပန်းတစ်ပွင့်အလား

နီရဲနေသည်။ သူမသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရပြီး ရင်ဘတ်မှာလည်း

တက်လိုက်ကျလိုက် ဖြစ်နေသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ

အမာရွတ်နှင့် အမျိုးသားမှာ အသိစိတ်လွတ်သွားရသည်။

‘လှလိုက်တာ’

အစေခံမှာမူ ဒေါသထွက်လွန်း၍ မျက်နှာကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်သည်။ ‘သေစမ်း... ဒီလူကြီး

တကယ်ပဲ သတိဝင်လာဦးမှာလား’

“ရပ်လိုက်တော့ ဒီထက်ပိုပြီး ထပ်ထုတ်မလာနဲ့တော့” အစေခံက ထပ်မံ အော်ပြောလိုက်မှ

လီယွဲ့နှင့် ယွဲ့ရုရီတို့ ရပ်တန့်သွားကြသည်။ မြေပြင်တွင်

နေရာကျန်နေသေးသော်လည်း မတတ်နိုင်တော့ပေ။

“ဟူး...”

အစေခံမှာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စိတ်မရှည်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “အားလုံးပေါင်း

ဘယ်လောက်လဲ။ တွက်လိုက်စမ်းပါ”

ယွဲ့ရုရီမှာ လျင်မြန်စွာ ရေတွက်လိုက်သည်။

“ဧည့်သည်... အားလုံးပေါင်း ကတ်အထုပ်ရေ တစ်ထောင် ခြောက်ရာ့ငါးဆယ် ရှိပါတယ်။

တစ်ထုပ်ကို ကတ်နှစ်ဆယ်စီ ပါပြီး တစ်ကတ်ကို ရွှေငါးဆယ်နှုန်းပါ။

စုစုပေါင်း ရွှေ ၁ ဒသမ ၆၅ သန်း ဖြစ်ပါတယ်”

“ဘာ”

အစေခံ၏ အော်ဟစ်သံမှာ ခြံဝင်းတစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

“၁ ဒသမ ၆၅ သန်း ဟုတ်လား မင်းတို့ လူတွေကို လုယက်နေတာလား”

ယွဲ့ရုရီက ငြိမ်သက်စွာပင် ပြန်ပြောသည်။ “ဟုတ်ပါတယ်၊ အတိအကျပါပဲ။ ကျွန်မတို့ဆိုင်မှာ

ပစ္စည်းတိုင်းကို ဈေးနှုန်းသတ်မှတ်ချက်နဲ့ တိတိကျကျ ရောင်းတာပါ”

အစေခံမှာ တံတွေးကို အနိုင်နိုင် မြိုချကာ မိန်းမောတွေဝေနေသော သခင်လေးကို

ဘေးစောင်းကြည့်လိုက်သည်။ ‘သခင်ကြီးရေ... ဒီလိုသားမျိုးကို

ပိုင်ဆိုင်ထားရတာ ဘယ်လောက်တောင် ကံကောင်းလိုက်သလဲဗျာ’

“သခင်လေး... သခင်လေး”

“ဘာဖြစ်တာလဲ”

“ဒါတွေက ရွှေ ၁ ဒသမ ၆၅ သန်း ဖိုးရှိတယ်...”

အမာရွတ်နှင့် အမျိုးသားက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် “အော်... ပေးလိုက်လေ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ကံစမ်းမဲကတ်ပုံကြီးပေါ် လက်တင်၍ ယွဲ့ရုရီကို မျက်တောင်မခတ် ကြည့်နေသည်။

ယွဲ့ရုရီမှာ အနေရခက်လှသော်လည်း ဝန်ထမ်းကောင်းပီသစွာဖြင့် စိတ်ကို တင်းထားလိုက်သည်။

မတတ်သာတော့သည့်အဆုံး အစေခံသည် သခင်လေး၏ နားနားသို့ ကပ်၍ အော်ပြောလိုက်ရသည်။

“သခင်လေး ၁ ဒသမ ၆၅ သန်း ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ပိုက်ဆံ မလောက်တော့ဘူး”

သခင်လေးမှာ လန့်သွားပြီး ခုန်တက်သွားသည်။ “မင်း ငါ့ကို သတ်ချင်နေတာလား”

အစေခံမှာ အလုပ်ထွက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။ ‘ဒီလို “နတ်ဘုရား” မျိုးကို ဘယ်သူပဲ

ဝန်ဆောင်မှုပေးချင်ပေးချင်၊ ငါတော့ မလုပ်နိုင်တော့ဘူး’ ဟု တွေးမိသည်။

သို့သော် သူ့အသက်ကို သခင်ကြီးက ကယ်တင်ပေးခဲ့ဖူးသည်ကို သတိရသွားသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာသည်ကို သည်းခံခဲ့ရသည်၊ နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက်

ထပ်သည်းခံနိုင်သေးသည်။

‘ဒုက္ခပါပဲလေ’

သူသည် မျက်နှာကို တင်းထားရင်း နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြောရသည်။ “သခင်လေး... ရွှေ ၁ ဒသမ

၆၅ သန်းပါ။ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ ပိုက်ဆံ မလောက်တော့ဘူး”

“ဘာက ၁ ဒသမ ၆၅ သန်း တန်တာလဲ”

“ဒီကတ်တွေလေ”

“ဘာ”

ကောင်းကင်ထိတိုင်အောင် ဟိန်းထွက်သွားမည့် အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အမာရွတ်နှင့်

အမျိုးသားမှာ တွေဝေသွားပြီး “အဲ... တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် တန်တာလား” ဟု မေးသည်။

ယွဲ့ရုရီက ချိုမြိန်စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ “ဧည့်သည်... ကိုယ်တိုင် ရေတွက်ကြည့်လို့

ရပါတယ်ရှင်”

ထိုအပြုံးကြောင့် အမာရွတ်နှင့် အမျိုးသားမှာ နောက်တစ်ကြိမ် အသိစိတ်လွတ်သွားပြန်သည်။

“မလိုပါဘူး၊ ဒီသခင်လေးက မမလေးကို ယုံကြည်ပါတယ်”

အရူးအမူး ဧည့်သည်မှာ ထပ်မံ အသိစိတ်လွတ်တော့မည်ကို မြင်သော်လည်း အစေခံက

အလျင်အမြန်ပင် ရှေ့တိုးလိုက်သည်။

“ယုံကြည်တာက တစ်ပိုင်းပေါ့... ဒါပေမဲ့ မမလေးရေ၊ ဒီလောက်အများကြီး ရှိနေမယ်လို့

ကျွန်တော်တို့ မထင်ထားမိဘူး။ အချို့ကို ပြန်သိမ်းပေးလို့ ရမလား...”

ယွဲ့ရုရီက လေးနက်စွာ ခေါင်းခါသည်။ “မရပါဘူး။ သိမ်းဆည်းထားတဲ့ နေရာကနေ ထုတ်ယူပြီးသား

ပစ္စည်းတွေကို ပြန်လဲလှယ်လို့ မရပါဘူး။ ဒါ ကျွန်မတို့ဆိုင်ရဲ့ စည်းကမ်းပါ”

“စည်းကမ်းဆိုတာ လူတွေ ဖန်တီးထားတာပဲ၊ ပြင်လို့ ရတာပေါ့”

ယွဲ့ရုရီမှာ အမူအရာ လုံးဝ မပြောင်းလဲပေ။ ဆိုင်ရှင် သင်ပေးထားသည့်အတိုင်း

စည်းကမ်းမှာ စည်းကမ်းပင်။ ကောင်းကင်ဘုံရှင် ကိုယ်တိုင်

ဆင်းလာပါကလည်း သူမတို့ဆိုင်က စည်းကမ်းကို ပြင်မည်မဟုတ်။

“မမလေးရေ... ဒါက ရုတ်တရက်ကြီး ဖြစ်လာတာလေ။ အဲဒီတော့...”

“မရပါဘူး”

“မမလေး...”

“တော်လိုက်တော့” အမာရွတ်နှင့် အမျိုးသားက စိတ်မရှည်စွာ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“ရွှေ ၁ ဒသမ ၆၅ သန်းပဲ မဟုတ်လား။ ပိုက်ဆံမလောက်ရင် ရှန်ကျင်းကို ပြန်သွားပြီး

ငါ့အမေဆီက တောင်းလိုက်ပေါ့။ ဘာလို့ ဒီမိန်းကလေးကို ဒီလောက်

အတင်းတိုက်တွန်းပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်အောင်

လုပ်နေတာလဲ”

အစေခံမှာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ မျက်လုံးကိုသာ မှိတ်လိုက်မိသည်။

‘ငါ့ဦးနှောက်တွေ ပေါက်ကွဲတော့မယ်...’

ကံတရားကိုရောင်းစားမယ်