အခန်း (၅၃-၅၄)

အခန်း ၅၃ - မွေးရာပါ ဓားကိုယ်ထည်

လီယွဲ့သည် မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ လျှောက်လာခဲ့သည်။

“ငွေပမာဏက တကယ်ပဲ များသားပဲ။ ခရီးသွားရင်း ပိုက်ဆံအလုံအလောက် မပါလာဘူးဆိုရင်

ဒီသခင်လေး ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်မလား။ တစ်ယောက်က ဆိုင်မှာ ကျန်ခဲ့၊

နောက်တစ်ယောက်က ပိုက်ဆံသွားယူ။ ဘယ်လိုလဲ”

အစေခံသည် လီယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ့မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားသည်။ “ဆိုင်ရှင်...

ကျွန်တော့်သခင်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား”

“မသိဘူး၊ သိဖို့လည်း စိတ်မဝင်စားဘူး။ ကျွန်တော်က ကုန်သည်တစ်ယောက်ပဲ၊

ကုန်သွယ်မှုတိုင်းမှာ စည်းကမ်းဆိုတာ ရှိစမြဲပဲ”

ရုတ်တရက် အစေခံ၏ လက်ချောင်းဖျားမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် (Qi) များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး

မမြင်နိုင်သော ‘ဓားအသိ’ အဖြစ် စုစည်းသွားသည်။ လီယွဲ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင်မူ

ကစားချင်သည့် အပြုံးတစ်ခုသာ ပေါ်လာသည်။

အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် သာမန်အစေခံတစ်ယောက်သည် အမှန်တကယ်တော့

‘အနှစ်သာရဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့်’ အလယ်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေသည့် ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး

သန်းပေါင်းများစွာတွင် တစ်ယောက်သာ ရှိတတ်သည့်

‘မွေးရာပါ ဓားကိုယ်ထည်’ ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်သည်။

‘စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းသားပဲ’

ခြံဝင်းအပြင်ဘက်၌ ရှောင်ကျွဲနှင့် ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီး သုံးခုမှ

ဂိုဏ်းချုပ်များအားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း

မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြသည်။

“ဓားကိုယ်ထည်လား...”

ထိုလူငယ်အစေခံ၏ အမည်မှာ ရှူရွှမ်ကျိုး ဖြစ်သည်။ သူသည် ဆဋ္ဌမမြောက်နှစ်တွင်

ဝူမင်းဆက်မှ ဒင်းယွမ်မင်းသားက မွေးစားထားသည့် မိဘမဲ့ကလေးဖြစ်သည်။

ငယ်စဉ်ကတည်းက ပါရမီထူးချွန်ပြီး ၁၂ နှစ်အရွယ်တွင် ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းကြောင်းသို့

ဝင်ကာ မွေးရာပါ ဓားကိုယ်ထည်ကို နိုးထစေခဲ့သည်။ ၁၀ နှစ်တာ ဓားပညာကို

အပတ်တကုတ် လေ့ကျင့်ပြီးနောက် ယခုအခါ ၂၂ နှစ်အရွယ်တွင် ၃၀

ရာခိုင်နှုန်းသော ဓားအသိကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်သည်။

ဒင်းယွမ်မင်းသား၏ တစ်ဦးတည်းသော သားမှာမူ အမာရွတ်နှင့် အမျိုးသား ဖြစ်သည့်

ယွီရှူပေါင်ပင်။ ရှူရွှမ်ကျိုးသည် သူနှင့် တစ်နှစ်သာ ကြီးသည်။

အပြင်ပန်းတွင် အစေခံဟု ဆိုသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် ဒင်းယွမ်မင်းသားက သားဖြစ်သူကို

ကာကွယ်ရန် စီစဉ်ပေးထားသည့် အစောင့်အရှောက်ဖြစ်သည်။

ယခုအခိုက်အတန့်တွင် ရှူရွှမ်ကျိုးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရသည်။ မိမိဂုဏ်ယူနေသည့်

ဓားအသိမှာ ဆိုင်ရှင်နှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် လေထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့

မည်သည့်လှုပ်ခတ်မှုကိုမျှ မဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပေ။

“မွေးရာပါ ဓားကိုယ်ထည်ဆိုတာ ဒီလောကမှာ ရှားပါးတယ်။ မင်းရဲ့ ဒီပါရမီကို ဒီလိုအလဟဿ

ဖြစ်မသွားစေချင်ဘူး။ ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်မတူးနဲ့”

ထိုသို့ လွယ်ကူစွာ ပြောလိုက်သော စကားနှင့်အတူ ရှူရွှမ်ကျိုးသည်

တောင်ပြိုလှိုင်းထန်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော

ဖိအားတစ်ရပ် မိမိထံသို့ ပြေးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ကံစမ်းမဲဆိုင်ထဲမှ

လွင့်စင်ထွက်သွားပြီး ခြံဝင်းနံရံကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်မိသွားသည်။

“ပတ်”

သူသည် သွေးတစ်လုတ်ကို အန်ထုတ်လိုက်သည်။

“ရွှမ်ကျိုး” အမာရွတ်နှင့် အမျိုးသားမှာ လန့်သွားပြီး သူ့ကို အမြန်သွားတွဲသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်မှာ သခင်နှင့် အစေခံဟု ခေါ်သော်လည်း ငယ်စဉ်ကတည်းက

ရန်ဖြစ်ရင်း ကြီးပြင်းလာသူများ ဖြစ်ရာ သံယောဇဉ်မှာ

အစစ်အမှန်ဖြစ်သည်။

“မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား”

“ကျွန်တော်... ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်” ရှူရွှမ်ကျိုးသည် နှုတ်ခမ်းစွန်းမှ

သွေးများကို သုတ်လိုက်သည်။ ဒဏ်ရာ ရသော်လည်း ပြင်းထန်ခြင်း

မရှိပေ။ သူသည် ကံစမ်းမဲဆိုင်ကို ကြောက်ရွံ့မှုအပြည့်ဖြင့်

လှည့်ကြည့်သည်။ ထိုဆိုင်ရှင်လူငယ်လေးသာ စိတ်ကူးရှိလျှင်

မိမိကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သတ်ပစ်နိုင်ကြောင်း သူ ခံစားမိသည်။

ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ကျောက်လုံယန်နှင့် အခြားဧည့်သည်များသည်လည်း အသံဆူညံမှုကြောင့်

စိတ်ဝင်စားသွားကြသည်။ ‘ဆိုင်မှာ ပြဿနာလာရှာတဲ့ နောက်ထပ် အရူးတစ်ယောက်လား’

ဟု တွေးလိုက်မိကြသည်။ ယွီရှူပေါင်၏ မျက်နှာကို သေချာမြင်သောအခါ အားလုံးပင်

အံ့အားသင့်သွားသည်။ ‘အို... ဒီလောက်တောင် ထူးခြားရုပ်ဆိုးရတာလား’

လီယွဲ့သည် ခြံဝင်းထဲသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာသည်။

“သေးငယ်တဲ့ ပြစ်ဒဏ်ပေးတာပဲ ငါ ထပ်ပြောမယ်၊ ဆိုင်မှာ စည်းကမ်းဆိုတာ ရှိတယ်။

ပိုက်ဆံမလောက်ရင် တစ်ယောက်ကျန်ခဲ့၊ တစ်ယောက်က အဖြေရှာ။

သုံးရက်အချိန်ပေးမယ်။ အဲဒီအတွင်း မစုမိရင်တော့

နောက်ဆက်တွဲကို ခံယူကြပေါ့”

ရှူရွှမ်ကျိုး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “သနားညှာတာပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

သုံးရက်အတွင်း အပြီးပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်။ ဒီမှာ ရွှေခြောက်သိန်းကို

အကြွေးဆပ်တဲ့ အနေနဲ့ ပေးထားပါတယ်၊ ဒီသုံးရက်အတွင်း ကျွန်တော့်သခင်လေးကို

အခက်အခဲ မဖြစ်စေပါနဲ့ ဆိုင်ရှင်”

လီယွဲ့ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ဒီရုပ်ဆိုးတဲ့လူတွေက ငွေအိတ်ကြီးတွေပဲ။

လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် လက်စွပ်အတွင်းရှိ

ရွှေဒင်္ဂါးများ အကုန်ပါသွားပြီး လီယွဲ့လည်း

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ရှူရွှမ်ကျိုးမှာ ကြောင်အသွားသည်။ လက်စွပ်ကိုတောင် မချွတ်ရသေးဘဲ ရွှေတွေ

အကုန်ပါသွားပြီ။ “သခင်လေး... ဒီလူရဲ့ စွမ်းအားက

ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်။ ကျွန်တော် သွားနေတဲ့

သုံးရက်အတွင်း သူ့ကို မစိန်ခေါ်ပါနဲ့”

ယွီရှူပေါင်မှာ စိုးရိမ်နေသည်။ “ငါ ကြောက်တယ်... ငါ အိမ်က ခိုးထွက်လာတာ သိရင် ဖေဖေက

ငါ့ကို ရိုက်သတ်မလား”

ရှူရွှမ်ကျိုး မျက်နှာကို ရှုံ့မဲ့လိုက်သည်။ ‘ဘုရားရေ... အခုပြောနေတာ

အဲဒီဆိုင်ရှင်အကြောင်းကို၊ သခင်ကြီးက ဒီဆိုင်ရှင်လောက်

မကြောက်စရာကောင်းပါဘူး နောက်ပြီးတော့ ရှန်ကျင်းကို ငွေသွားယူမယ်လို့

အော်တုန်းကတော့ မကြောက်ဘူးလား’

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ သခင်ကြီးနဲ့ သခင်မက သခင်လေးကို အရမ်းချစ်တာ၊ ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး”

ရှူရွှမ်ကျိုးက နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်မှ ယွီရှူပေါင် စိတ်အေးသွားသည်။

“ဒါဆိုရင် အမြန်ပြန်လာခဲ့... ပြီးတော့ ပိုက်ဆံအများကြီး ယူလာခဲ့ဦး”

ရှူရွှမ်ကျိုး:... “ညီလေးရေ”

ထိုအချိန်တွင် လူသုံးယောက် ရောက်လာသည်။ ရှူရွှမ်ကျိုးမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ခုနက

ဆိုင်ရှင်မှာ ဖုံးကွယ်ထားသော စွမ်းအားရှိသော်လည်း၊ ယခုလာသူ သုံးယောက်မှာမူ

ထင်ရှားသော စွမ်းအားရှင်များ ဖြစ်သည်။

“စီနီယာများ”

ရှောင်ကျွဲက ပြုံး၍ ပြောသည်။ “ညီလေး... မြို့တော်က လာတာလား”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ စီနီယာ”

“ငါက ဟောက်ရွှဲ့ဂိုဏ်းချုပ်ပဲ။ ငါ့ဂိုဏ်းကို လာဖို့ စိတ်ဝင်စားလား။ မင်းကို

တပည့်ရင်းအဖြစ် လက်ခံမယ်”

“ညီလေး... မင်းမှာ မွေးရာပါ ဓားကိုယ်ထည်ရှိတယ်။ ငါ့ရဲ့ ရွှမ်ထျန်းဂိုဏ်းမှာ

ဓားပညာသင်ယူရင် အကောင်းဆုံးဖြစ်မယ်။ တစ်နေ့နေ့မှာ ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်း

ဓားသမားတွေကြားမှာ မင်းနေရာ ရလာလိမ့်မယ်”

“ယောကျာ်းလေး ဖြစ်နေတာ နှမြောစရာပဲ၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့ ပျောင်မြောင်ဂိုဏ်းထဲ

ခေါ်လိုက်မှာ”

ရှူရွှမ်ကျိုးမှာ ကြောင်အသွားသည်။ “ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီး သုံးခုမှ ဂိုဏ်းချုပ်တွေ...

ဘာလို့ ဒီနေရာ ရောက်နေကြတာလဲ”

ကံတရားကိုရောင်းစားမယ်

အခန်း ၅၄ - ယွီရှူပေါင်

မဟာဖုန်းတပ်မတော်ထံမှ မည်းမှောင်နေသော ‘ချီ’ စွမ်းအင်များ လိပ်ခိုးထွက်လာသည်။

အာမိုလိုသည် တောင်ပံများကို ခါယမ်းကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏

ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှ လူသတ်လိုစိတ် ပြင်းပြသည့်

‘သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါ’ များ ထွက်ပေါ်လာ၏။

“ဟားဟားဟား... ဒီလောက် ကြွယ်ဝတဲ့ ချီနဲ့ သွေးစွမ်းအင်တွေ... ငါတို့

နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုရဲ့ သားရဲတွေကို

ကျွေးဖို့အတွက်တော့ အလွန်ပဲ သင့်တော်တာပဲ”

သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် သွေးရောင်တောက်ပနေသော ‘အသွင်ပြောင်းရွှေ့ခြင်း

အစီအရင်’ တစ်ခု ပေါ်လာပြီးနောက် ရူးသွပ်သော ဟိန်းဟောက်သံများ ဆက်တိုက်

ထွက်ပေါ်လာသည်။

“သားရဲတွေ နတ်ဆိုးသားရဲတွေ”

မြေပြင်ပေါ်တွင် ရှိနေသော ချူဟယ်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ “ညီလေး

မူရုံ... သတိထား”

ငွေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် ခုန်အုပ်လာသော နတ်ဆိုးသားရဲမှာ

နှစ်ပိုင်းကွဲသွားသည်။ မူရုံရီသည် သူ၏ အကာအကွယ်နောက်တွင် မောဟိုက်စွာ

ရပ်နေမိသည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

မူရုံရီသည် မောပန်းစွာ အသက်ရှူရင်း ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် တွေးလိုက်သည်။

စစ်မြေပြင်၏ ရက်စက်မှုကို သူ လျှော့တွက်မိခဲ့သည်။

ချူဟယ်တို့နှင့်သာ မပါလာခဲ့လျှင်၊

မိုကျန့်ရွှယ်၏ အကာအကွယ်သာ မရလျှင် သူ

အသက်ရှင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ မိမိ၏ စွမ်းအား

မလုံလောက်မှုမှာ သူ၏ အကြီးမားဆုံး အားနည်းချက်ပင်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ချူဟယ်မှာမူ သူ၏ မှော်ပစ္စည်းမျိုးစုံကို အသုံးပြု၍ ရန်သူများကို

အပြတ်ရှင်းနေသော်လည်း နတ်ဆိုးသားရဲများ၏ ထိုးစစ်ကြောင့် တဖြည်းဖြည်း

အားနည်းလာသည်။ ဝူမင်းဆက်၏ တပ်မတော် တစ်ခုလုံးလည်း

ကျဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်လာနေသည်။

ထိုအချိန်တွင် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုမှ အခြားသူအချို့ ထပ်မံ ပေါ်လာသည်။ သူတို့၏

အရှိန်အဝါများမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။

“အရမ်းကို များပြားတဲ့ ချီနဲ့ သွေးတွေပဲ။ စစ်မြေပြင်ဆိုတာ နတ်ဆိုးတွေအတွက်တော့

တကယ့် ပွဲတော်ပဲ”

“ဟားဟားဟား... အားလုံးပဲ ဒီအသားစိမ်းပွဲကို ခံစားကြစမ်း”

အဆုံးမဲ့သော နတ်ဆိုးအရှိန်အဝါများ စစ်မြေပြင်ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ဝူမင်းဆက်၏

တပ်သားများစွာမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို အသက်ဆုံးရှုံးကြရပြီး သူတို့၏

သွေးစွမ်းအင်များမှာ နတ်ဆိုးများ၏ ပါးစပ်ထဲသို့

စီးဝင်သွားကြသည်။

မြို့ရိုးပေါ်ရှိ တာဝါတိုင်ထက်တွင် ဖုန်းထျန်းချန်၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာနေသည်။

“နတ်ဆိုးတွေ လှုပ်ရှားလာပြီ။ အားလုံးပဲ... ခင်ဗျားတို့အပေါ်မှာပဲ

မူတည်တော့တယ်”

ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီး သုံးခုမှ အကြီးအကဲ ခြောက်ဦးသည် ရှေ့သို့ တက်လာကာ

ကောင်းကင်ယံတွင် ရမ်းကားနေသော နတ်ဆိုးများထံသို့

ဖြောင့်တန်းစွာ သွားရောက် တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

ဆိုင်အတွင်း၌မူ ယွီရှူပေါင်သည် ကံစမ်းမဲဆိုင်ဝင်ပေါက်တွင် ထိုင်လျက် ယွဲ့ရုရီကို

စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် ကာမဂုဏ်စိတ် ပါဝင်နေသော အပြုံးတစ်ခု

ရှိနေသည်။

‘ကြည့်လေ လှလေပါလား’

ယွဲ့ရုရီမှာ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ပိုးမွှားများ တွားသွားနေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး

အလွန်ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာသည်။ “မမလေး ရုရီ... ဒီည

ကျွန်တော်နဲ့ ညစာအတူ စားမလား”

“အာ... မစားပါဘူး၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒီည ကျွန်မ ဗိုက်မဆာဘူး” သူမသည် လက်ကို

ဝှေ့ယမ်းကာ ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

“ဒါဆို မနက်ဖြန်ရော...”

“မနက်ဖြန်လည်း ဗိုက်ဆာမှာ မဟုတ်ဘူး”

“ဒါဆို နောက်နေ့...”

“ကျွန်မ အစားမစားတတ်ဘူး”

ခြံဝင်းအပြင်ဘက်မှ ကျောက်လုံယန်က လှောင်ရယ်လိုက်သည်။ “လူငယ်... မင်းကတော့ တကယ့်ကို

ဇွဲရှိတာပဲ”

ယွီရှူပေါင်သည် သူ့ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ စိတ်ရှုပ်သွားသည်။ ‘မဖြစ်နိုင်တာ...

အရင်ကဆို ငါ့အလှကို မြင်တာနဲ့ အကုန် အရည်ပျော်သွားကြတာ မဟုတ်လား။

ဘာလို့ ဒီမိန်းကလေးက ငါ့ကို ဒီလောက် အေးစက်နေရတာလဲ’

သူ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။ ‘အော်...

လိုချင်ဟန်ဆောင်နေတာကိုး။ မိန်းမ... မင်းက

တကယ့်ကို ကစားတတ်တာပဲ’

ယွဲ့ရုရီမှာ နောက်ဆုံးတွင် သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ “သခင်လေး... တကယ်ပဲ ဘာမှလုပ်စရာ

မရှိဘူးဆိုရင် ဒီကံစမ်းမဲကတ်တွေကို ခြစ်ကြည့်ပါလား”

ယွီရှူပေါင်၏ နှုတ်ခမ်းမှာ တွန့်ကွေးသွားသည်။ “ကျွန်တော် ခြစ်ရင် မမလေးက

ကျွန်တော်နဲ့ ညစာ စားမှာလား”

ယွဲ့ရုရီ မျက်နှာရှုံ့သွားသည်။ “မေ့လိုက်ပါတော့”

‘မိန်းမ... မင်းက ငါ့ရဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုကို အောင်အောင်မြင်မြင်

ဆွဲဆောင်နိုင်သွားပြီ’

“မမလေး ရုရီ အကြံပေးတာဆိုတော့ ဒီသခင်လေး စမ်းကြည့်တာပေါ့”

ဆိုင်၏ စည်းကမ်းအရ လီယွဲ့သည် ရွှေခြောက်သိန်းကို ရထားပြီးဖြစ်ရာ ကတ်ပုံ၏ တစ်ဝက်မှာ

ယွီရှူပေါင်ပိုင် ဖြစ်သည်။

“သခင်လေး... ဒီကတ်တွေကို အကုန် ခြစ်လို့ရပါတယ်။ ကျန်တဲ့တစ်ဝက်ကတော့ အစေခံပြန်လာမှ

ပေးလို့ရမယ်”

ယွီရှူပေါင်မှာ ဂရုမစိုက်ပေ။ ကံစမ်းမဲဆိုတာ ဘာမှန်းတောင် သူ မသိချေ။ သူ

ဝယ်လိုက်သည်မှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ အပြုံးကို

ရရှိရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကတ်တစ်ထုပ်ကို

ဖြည်းညှင်းစွာ ကောက်ယူလိုက်ပြီး ယွဲ့ရုရီကို မျက်စိတစ်ဖက်

မှိတ်ပြလိုက်သည်။

“မမလေး ရုရီ... ဒီကတ်တွေအားလုံးကို ကျွန်တော် ပေးတာနော်”

ယွဲ့ရုရီမှာ စိတ်ဓာတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ‘အို ဘုရားသခင်... ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ

ဒီလိုလူမျိုး ဘာလို့များ ရှိနေရတာလဲ’

အပြင်ဘက်မှ ဧည့်သည်များသည် ရယ်မောလွန်း၍ ဝမ်းဗိုက်ပင် နာနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဤလူမှာ

တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းလွန်းသည်။ ယွီရှူပေါင်သည် သူတို့၏ ရယ်သံများကို

လျစ်လျူရှုထားပြီး ယွဲ့ရုရီကိုသာ ကြည့်နေသည်။

“တော်လိုက်ပါတော့ သခင်လေးရယ်။ ကျွန်မတို့ ဆိုင်ရှင်က ခြစ်ခွင့်မပေးဘူး”

ယွဲ့ရုရီသည် ဆိုင်ရှင်ကို အကြောင်းပြကာ ယဉ်ကျေးစွာ

ငြင်းလိုက်သည်။

“ဘာ... ဆိုင်ရှင် ဟုတ်လား” ယွီရှူပေါင်မှာ တုန်လှုပ်သွားသည်။ ခုနက အဖြစ်အပျက်နှင့်

ရှူရွှမ်ကျိုး ပေးခဲ့သော သတိပေးချက်ကို သတိရသွားသည်။ “ဟဲဟဲ... မင်းတို့

ဆိုင်ရှင်က တကယ့်ကို ကောင်းတဲ့သူပါ”

သူသည် ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ပြီး ကတ်များကို လျှို့ဝှက်စွာ ခြစ်ကြည့်တော့သည်။

“ဘာတွေလဲ... ဘာမှလည်း မပါပါလား”

“မမလေး ရုရီ... ဒီနံပါတ် ၉ ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ”

ယွဲ့ရုရီမှာ ဒီလူ အရူးတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း အခုမှပင် သိတော့သည်။ သူမသည်

စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြပေးလိုက်သည်။ ယွီရှူပေါင်မှာမူ

သူမ၏ စကားများကို နားထောင်ရင်း အလွန်ပျော်ရွှင်နေသည်။

‘မမလေး ရုရီက ငါ့ကို အသေးစိတ် ရှင်းပြပေးနေတာ... သူ တကယ်ပဲ ငါ့ကို

စိတ်ဝင်စားနေတာပဲ’