အခန်း (၅၅-၅၆)

အခန်း ၅၅ - စစ်မြေပြင်မှ အက

ယွဲ့ရုရီသည် ယွီရှူပေါင်၏ ရုပ်ဆိုးဆိုး အပြုံးကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ နုနယ်သော

ကိုယ်ခန္ဓာမှာ တုန်ယင်သွားသည်။ ‘ဒီလူကြီးက ထပ်ပြီးတော့

ထူးဆန်းတဲ့အရာတွေ တွေးနေပြန်ပြီ’

“သခင်လေး... တစ်ယောက်တည်း သွားဆော့ပါတော့ရှင်”

ယွီရှူပေါင်က နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကွေးလိုက်သည်။ “မမလေး ရုရီရဲ့ ရှင်းပြချက်အတွက်

ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ။ ရှေ့မှာ အချိန်တွေ အများကြီး ကျန်ပါသေးတယ်...

ဒီသခင်လေးရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုကို မမလေး ခံနိုင်ရည်ရှိမှာ

မဟုတ်ပါဘူး”

လီယွဲ့သည် ခြံဝင်းထဲမှ ဧည့်သည်အနည်းငယ်ကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

နယ်စပ်စစ်ပွဲကြောင့် ဆိုင်မှာ အရောင်းအဝယ် ပါးသွားခဲ့ရသည်။ ‘ဒါတွေ

ဘယ်တော့များမှ ပြီးဆုံးမလဲ’

သူ့အကြည့်သည် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သူ နှစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးလှလှတစ်ဦးထံ ရောက်သွားသည်။

သူ ခေါင်းညိတ်၍ နှုတ်ဆက်လိုက်ရာ ထိုသူများက ပြုံး၍ ပြန်တုံ့ပြန်သည်။

“ဒီဆိုင်ရှင်... သာမန်လူသားလိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီအိုကြီးကိုတော့ လုံးဝ

ခန့်မှန်းလို့မရတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ပေးနေတယ်”

“သူ့ကို အတင်းစမ်းသပ်မနေနဲ့၊ မဟုတ်ရင်တော့ ပြဿနာရှာမိပြီး အသက်ပါ

ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်” ယန်ရှီက ရုတ်တရက်

ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ကျွဲမှာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။ “မင်း စကားပြောတတ်လား၊ ဒီအိုကြီးကို မင်းသတိပေးစရာ

လိုလို့လား”

“အိုကြီး... ကျွန်မက စေတနာနဲ့ ပြောတာကို ဘာလို့ အော်နေတာလဲ”

“ဒါကို စေတနာတဲ့လား မင်း ငါ့ကို သေစေချင်နေတာပဲ”

“ရှင်...” ယန်ရှီက မျက်နှာထားတင်းတင်းဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ ရှောင်ကျွဲကလည်း

နောက်မဆုတ်ပေ။ နှစ်ဦးသားမှာ မီးပွားများ ထွက်မတတ် ဖြစ်လာကြသည်။

ကြားထဲမှ ယွန်းအီမှာ ခေါင်းကို ကိုင်ကာ သက်ပြင်းချရသည်။ “တော်ကြပါတော့...

ဘယ်နေရာရောက်နေလဲဆိုတာ မေ့မသွားကြပါနဲ့ဦး။ ခင်ဗျားတို့

အချင်းချင်း ရန်ဖြစ်ပြီး တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင်တော့ ကျွန်တော် လုံးဝ

ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူးနော်”

“ဟွန်း” နှစ်ဦးစလုံး တစ်ပြိုင်နက် နှာမှုတ်ကာ ကျောချင်းကပ်၍ ထိုင်နေကြသည်။

ယွန်းအီ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ဤသူနှစ်ဦးသည် ငယ်စဉ်က ပုဂ္ဂိုလ်ရေး အငြိုးတစ်ခုကြောင့်

ရန်ငြိုးဖွဲ့ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်လာသော်လည်း

မည်သူမျှ ရှင်းပြရန် ကြိုးစားခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။ ထိုကြောင့် ယနေ့ခေတ်တွင်

ပျောင်မြောင်ဂိုဏ်းနှင့် ဟောက်ရွှဲ့ဂိုဏ်းတို့မှာ ရန်သူတော်များ ဖြစ်နေကြသည်ဟု

ကမ္ဘာက ထင်မှတ်နေကြသည်။

နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ကံစမ်းမဲများ စတင်သည်။ ဧည့်သည်များ နည်းပါးလှသည်။ အများစုမှာ

နယ်စပ်သို့ သွားရောက်ကြသူများ ဖြစ်သည်။ နံရံတွင် တပ်ဆင်ထားသည့်

အီလက်ထရောနစ် စခရင်ကို ယွဲ့ရုရီမှာ အံ့အားသင့်စွာ

ကြည့်နေမိသည်။ ဆိုင်ရှင်ပြောသည့်အတိုင်း ကံထူးရှင်

နံပါတ်များမှာ ထိုစခရင်တွင် အစီအရီ ပေါ်လာသည်။

ဒုတိယအကြိမ် ကံစမ်းမဲ၏ အနိုင်ရ နံပါတ်များမှာ - ၁၊ ၉၊ ၉ ပင်။

ချူဟယ် အနိုင်ရသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်ကျွဲလည်း ကံစမ်းကြည့်ရန် စိတ်ကူးမိသည်။

ညနေစောင်းသောအခါ ယွဲ့ရုရီ ဆိုင်ပိတ်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် လူအုပ်ကြီးတစ်ခု အလောတကြီး

ပြေးဝင်လာကြသည်။

“ရွှေဥခွဲတာ လုပ်ဦးမယ် ဘယ်သူမှ ရှေ့မတိုးနဲ့”

“ငါ အရင်ရောက်တာ၊ ဖယ်ကြစမ်း”

အသံများ ဆူညံနေသဖြင့် ခြံဝင်းအတွင်းရှိသူများမှာ ကြောင်သွားကြသည်။ “ဆူညံမနေကြနဲ့”

ရှောင်ကျွဲက အရှိန်အဝါကို ထုတ်လိုက်မှ လူအုပ်ကြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

“ဘာဖြစ်လာတာလဲ”

“စီနီယာ... ကျွန်တော်တို့ နယ်စပ်စစ်မြေပြင်ကနေ ပြန်လာတာပါ...”

လူတစ်ယောက်က အကျိုးအကြောင်း ရှင်းပြသည်။ လေးနာရီခန့်အကြာက နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုများ

နယ်စပ်သို့ ရောက်လာပြီး ဝူမင်းဆက် တပ်မတော်ကို အကြီးအကျယ် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။

ဂိုဏ်းချုပ် လင်ယွမ် အန္တရာယ်ကြုံချိန်တွင် သူမကိုယ်ပေါ်မှ အဖြူရောင်

ပန်းကြာပွင့်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး နတ်ဆိုးများကို သတ်ဖြတ်လိုက်သည်။

ထိုပန်းကြာပွင့်မှာ သူမ ရွှေဥခွဲရင်း ရထားသော တန်ဖိုးမရှိဟု ထင်ခဲ့သည့်

အလှဆင်ပစ္စည်းလေး တစ်ခုဖြစ်သည်။ စစ်မြေပြင်တွင် ဤသတင်း

ပျံ့နှံ့သွားသောအခါ တပ်သားများအားလုံး မိမိတို့ရထားသည့် ထူးဆန်းသော

ပစ္စည်းများကို ရန်သူများဆီ ပစ်ပေါက်ကြသည်။

ထိုအထဲတွင် ဓားပြားဝိုင်းလေးတစ်ခုမှာ ထူးဆန်းစွာ စွမ်းဆောင်သွားသည်။ ၎င်းသည် CD

ခွေတစ်ခု ဖြစ်သည်။ နတ်ဆိုးသားရဲ တစ်ကောင်က ၎င်းကို မျိုချမိလိုက်သောအခါ

၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အလင်းတန်းများ ပေါ်လာပြီး တေးဂီတသံများ

ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ကျွန်တော့်နှလုံးသား ခုန်နေတယ်၊ အချစ်ဆိုတာ တောက်လောင်နေတဲ့ မီးတောက်လိုပဲ...”

သားရဲမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး စစ်မြေပြင်တစ်လျှောက် ပြေးလွှားတော့သည်။

ထိုအလင်းတန်းထိမိသော ရန်သူများမှာ ထူးဆန်းစွာပင်

ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ တိုင်ပတ်ပြီး ကခုန်နေကြတော့သည်။ ဖုန်းမင်းဆက် တပ်မတော်မှာ

ကြောင်အသွားသည်။

‘ဒါ ဘာနတ်ဆိုးပညာလဲ ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ’

ဝူမင်းဆက် တပ်သားများမှာ အခွင့်ကောင်းယူ၍ တိုက်ခိုက်ကြသည်။ စစ်ပွဲမှာ ဟာသတစ်ခုအလား

ဖြစ်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သားရဲသေဆုံးသွားမှ တေးဂီတသံ ရပ်တန့်သွားသည်။

ညနေခင်းတွင် “ကံစမ်းမဲဆိုင်” နှင့် “ရွှေဥခွဲခြင်း” ဟူသော စကားလုံးများမှာ

ဝူမင်းဆက် တပ်မတော်အတွင်း တောမီးကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

လူအုပ်ကြီးမှာ ဆိုင်သို့ အလောတကြီး ရောက်လာကြသည်။

“တန်းစီကြ တန်းစီ ဆိုင်စည်းကမ်းကို မမေ့ကြနဲ့”

ယွဲ့ရုရီမှာ အချိန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “အားလုံးပဲ... ဆိုင်ပိတ်တော့မှာမို့လို့

မနက်ဖြန်မှ လာခဲ့ကြပါရှင်”

“ဘာ နောက်ကျနေသေးတယ်လေ၊ ဆိုင်ရှင်ကလည်း...” လူသစ်များမှာ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားကြသည်။

ကံတရားကိုရောင်းစားမယ်

အခန်း ၅၆ - နေရပ်မဲ့ ရတနာ

အေးချမ်းသွားပြီဟု ထင်ရသော ခြံဝင်းအတွင်း တစ်ဖန်ပြန်၍ ဆူညံသွားပြန်သည်။ ယွဲ့ရုရီက

စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် “အားလုံးပဲ တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒါက ဆိုင်ရဲ့

စည်းကမ်းမို့လို့ပါ၊ လိုအပ်တာရှိရင်

မနက်ဖြန်မှ ပြန်လာခဲ့ကြပါ” ဟု ပြောသည်။

အရပ်ပုပြီး ကြံ့ခိုင်သော အမျိုးသားတစ်ဦး ရှေ့တိုးလာသည်။ “နေ့ခင်းဘက်တွေမှာ

ကျွန်တော်တို့ ဘယ်မှာ အချိန်ရှိပါ့မလဲ။ ဖုန်းတပ်မတော်နဲ့

နတ်ဆိုးတွေ တိုက်ခိုက်နေတာလေ၊ ဒီဆိုင်မှာ ရန်သူကို ခုခံနိုင်တဲ့

ရတနာတွေ ရှိတယ်လို့ ကြားလို့ လာခဲ့ကြတာပါ”

“ဟုတ်တယ်၊ အခုက အခြေအနေချင်း မတူတော့ဘူး။ မင်းဆက်နှစ်ခု စစ်ဖြစ်နေတာလေ၊

ဝူမင်းဆက်သားတွေပဲမို့လို့ ဒီလောက်တောင် တင်းကျပ်မနေပါနဲ့

မမလေးရယ်”

ရှောင်ကျွဲတို့ သုံးဦးက အပေါ်ထပ်ကို ခိုးကြည့်လိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် ခေါင်းခါကာ

ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားကြသည်။ ဆိုင်ရှင်မှာ အတော်လေး

ခန့်မှန်းရခက်သောသူ ဖြစ်ရာ ဤလူများ ဆိုင်ကို ပိတ်ဆို့နေပါက

သူ့ကို ဒေါသထွက်စေလိမ့်မည်ဟု သူတို့ သိကြသည်။

“ဒီအိုကြီး အကြံပေးမယ်၊ မြန်မြန်သာ ထွက်သွားကြပါတော့”

သူတို့ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် ကျောက်လုံယန်တို့အဖွဲ့လည်း နောက်မှ လိုက်သွားကြသည်။

“ရုရီ... ဘယ်နှနာရီရှိပြီလဲ၊ ဘာလို့ ဆိုင်မပိတ်သေးတာလဲ” အပေါ်ထပ်မှ လီယွဲ့၏

အသံထွက်လာသည်။

“ဆိုင်ရှင်... သူတို့... သူတို့ မပြန်ကြဘူး”

အနက်ရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူကြီးက လီယွဲ့ကို ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်သည်။ “စီနီယာ...

ကျွန်တော်တို့ မကောင်းရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး၊ အလကား

အချိန်ကုန်မခံချင်လို့ပါ”

“ပြန်ကြပါ။ မနက်ဖြန်မှ လာခဲ့”

“စီနီယာ...”

“ထွက်သွား”

ထိုလူက စကားဆက်ပြောရန် ကြိုးစားသေးသော်လည်း ရုတ်တရက် မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုက

သူတို့ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ သူတို့၏ အမြင်အာရုံ မှောင်ကျသွားပြီး ခဏအကြာတွင်...

သူတို့သည် ရင်းနှီးသော နေရာတစ်ခု၌ ပြန်ရောက်နေကြသည်။

“ရှူးရွှေမြစ်ဝှမ်း...”

“ရှေ့တည့်တည့်မှာ... ဘိုယန်မြို့ပဲ”

အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူကြီးက ခါးသက်သက်

ပြုံးလိုက်သည်။ “သူ တကယ်ပဲ ကျွန်တော်တို့ကို

ခရီးပို့ပေးလိုက်တာပဲ”

“ဒီလို စွမ်းဆောင်နိုင်တာ... ဆိုင်ရှင် တကယ့်ကို ထိပ်တန်းပါပဲ”

“ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ဘူး၊ အခုတော့ ပြန်ကြရအောင်၊ မနက်ဖြန်မှ အချိန်ရရင် ထပ်လာကြမယ်”

ဝူမင်းဆက်နှင့် ဖုန်းမင်းဆက်တို့ စစ်ပွဲတွင် မည်သူနိုင်သည်၊ မည်သူရှုံးသည်ဆိုသည်ကို

လီယွဲ့ စိတ်မဝင်စားပေ။ ကူးပြောင်းလာသူတစ်ယောက် ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ ဤနေရာနှင့်

ပတ်သက်မှု မရှိသည့်အတွက် ခံစားချက်လည်း မရှိ။ ဘိုယန်မြို့

ကျသွားလျှင်တောင် လီယွဲ့အတွက် မထူးပေ။ ဝူမင်းဆက်

ပျက်စီးသွားလျှင်တောင် ကံစမ်းမဲဆိုင်ကို လုံခြုံအောင် ထားနိုင်လျှင်

ပြီးပြီ။

“သခင်လေး”

ယွီရှူပေါင်မှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသည်။ ဆိုင်ပိတ်သွားပြီ၊ သူ ဘယ်သွားရမလဲ။

ရှူရွှမ်ကျိုးက ပိုက်ဆံအကုန် ဆိုင်ရှင်ကို ပေးလိုက်ပြီလေ

“မမလေး ရုရီ... မင်းတို့ အိမ်က...”

ယွဲ့ရုရီက စကားမဆုံးခင် ဖြတ်ပြောသည်။ “ကျွန်မမှာ အိမ်မရှိဘူး”

“အာ... ဟုတ်လား”

“သူ့ကို ခြံဝင်းထဲမှာပဲ နေခိုင်းလိုက်ပါ။ ရုရီ... မင်းအရင် ပြန်တော့” အပေါ်ထပ်မှ

လီယွဲ့၏ အသံ ထွက်လာသည်။ ယွဲ့ရုရီမှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး ဆိုင်တံခါးကို

ပိတ်လိုက်သည်။

ယွီရှူပေါင်မှာ လူသူကင်းမဲ့သော ခြံဝင်းထဲတွင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ဆိုင်ရှင်...

ကျွန်တော် ဘယ်မှာ အိပ်ရမှာလဲ”

ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ကောင်းကင်ကို ခေါင်းအုံး၊ မြေပြင်ကို အိပ်ရာလုပ်ကာ

ထောင့်တစ်နေရာတွင် သူ ထိုင်နေလိုက်သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ ဆိုင်အတွင်း

အပူချိန်မှာ သင့်တော်နေ၍ အအေးဒဏ် မရှိခြင်းပင်။

“ရွှမ်ကျိုး... အမြန်ပြန်လာခဲ့ပါတော့”

နောက်တစ်နေ့တွင် ချူဟယ်၊ မူရုံရီနှင့် မိုကျန့်ရွှယ်တို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ကျင်ယန်မြို့မှာပဲ ရွှေဥခွဲခြင်းက တကယ့်ကို ထိပ်တန်း

ရတနာတွေ ထွက်နိုင်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် မြင်ခဲ့ရတယ်။ အဆင့် ၄

တန်ခိုးရှင်ကိုတောင် ပြင်းပြင်းထန်ထန်

ဒဏ်ရာရစေနိုင်တယ်”

“ဘာလို့ ငါ့ကို မပြောပြတာလဲ”

“မင်းလည်း မြင်ဖူးပါတယ်၊ သေတ္တာလေး တစ်ခုလေ”

မူရုံရီ စဉ်းစားလိုက်သည်။ “သတိရပြီ... လျူရှ ဂိုဏ်းဝင်တစ်ယောက်ဆီက မင်း

ဝယ်ခဲ့တဲ့ဟာလေ”

“ဟုတ်တယ်”

“အဲဒါ ဘာများ ထူးခြားလို့လဲ”

ချူဟယ် ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။ “ဘယ်လို ပြောရမလဲ... ကောင်မလေး တစ်ယောက်... အနက်ရောင်

ဘောလုံးလေး တစ်လုံးကို ကိုင်ထားပြီး အဲဒီဘောလုံးက ပေါက်ကွဲနိုင်တယ်”

မူရုံရီ နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်သည်။ “ဒီကနေ ထွက်လာတဲ့ ပစ္စည်းတွေက အကုန် ဘာလို့ ဒီလောက်

ထူးဆန်းနေရတာလဲ...”

“ဘယ်သူ ဂရုစိုက်မှာလဲ၊ အသုံးဝင်ရင် ပြီးတာပဲလေ”