အခန်း (၅၇-၅၈)

အခန်း ၅၇ - ဆိုင်သစ်ဖွင့်လှစ်ခြင်း

ချူဟယ်သည် ရွှေဥခွဲခြင်းအတွက် အလောတကြီး လျှောက်သွားရင်း အနီးရှိ စခရင်ကို

သတိထားမိသွားသည်။ “ဘယ်လောက်တောင် လက်ရာမြောက်တဲ့ မှန်လဲ၊

တောက်ပနေတာပဲ”

ယွဲ့ရုရီက ရှင်းပြသည်။ “အဲဒါ မှန်မဟုတ်ပါဘူး၊ ဆိုင်ရှင်က ‘Display Screen’ လို့

ခေါ်ပါတယ်။ ကံစမ်းမဲနံပါတ်တွေကို ကြေညာဖို့ သုံးတာပါ”

“ကံစမ်းမဲ” ချူဟယ်သည် မနေ့က ဝယ်ထားသော ကံစမ်းမဲလက်မှတ်များကို ထုတ်ကြည့်သည်။ “၁၊

၉၊ ၉... ငါ ထပ်နိုင်ပြန်ပြီ”

မူရုံရီက အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်သည်။ “ညီလေးချူ၊ နှစ်ခါဆက်တိုက် နိုင်တာပဲ၊ တကယ့်ကို

ကံကောင်းတာပဲ”

ချူဟယ်မှာ ပျော်ရွှင်နေသည်။ “ဟားဟားဟား... ငါ့ရဲ့ ကံတရားက ဒီနေရာမှာ ရှိနေတာကိုး။

Miss ရုရီ၊ နောက်ထပ် ၁၀ စောင် ထပ်ပေးပါ၊ အလောင်းအစားကိုလည်း နှစ်ဆ တိုးပေးပါ”

သူသည် ဆုငွေများကို ထုတ်ယူပြီးနောက် ရွှေတူလေးကို ကိုင်ကာ ရွှေဥများ ရှိရာသို့

ဦးတည်သွားသည်။ မူရုံရီမှာမူ သူလောက် ကံမကောင်းပေ။ ကံစမ်းမဲ

မပေါက်သော်လည်း ရွှေဥခွဲခြင်းတွင် ဆက်လက် ကြိုးစားသည်။

သို့သော်လည်း တူဖြင့် ထုရိုက်ရင်း မျှော်လင့်ချက်များ ပျက်စီးသွားသည်။

ဘိုယန်မြို့မှ ရောက်လာသော တပည့်များမှာလည်း ရွှေဥခွဲရန် တန်းစီနေကြရသည်။

နေ့လယ်ရောက်သော် ရှူရွှမ်ကျိုး ပြန်ရောက်လာသည်။

ယွီရှူပေါင်မှာမူ တစ်ညလုံး မအိပ်ရသဖြင့် ညှိုးငယ်နေသည်။

ရှူရွှမ်ကျိုးကို မြင်သောအခါ ငိုချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားသည်။

“သခင်လေး... ပိုက်ဆံ ရလာခဲ့ပါပြီ”

ယွီရှူပေါင် ပျော်သွားသည်။ “အမေ ပေးလိုက်တာမလား။ ဖေဖေ မသိလိုက်ဘူးမလား”

ရှူရွှမ်ကျိုးက တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် “သခင်ကြီး ကိုယ်တိုင် ပေးလိုက်တာပါ” ဟု

ပြောလိုက်သည်။

“ဘာ” ယွီရှူပေါင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ “ဖေဖေ... ဖေဖေက ဘာမှ မပြောဘူးလား”

“သခင်ကြီးက ဒီနေ့လယ်ပိုင်းမှာ ကျင်ကျိုးကို ရောက်လာပါလိမ့်မယ်”

“သေပြီ” ယွီရှူပေါင်သည် ခြံဝင်းထဲမှ မြားတစ်စင်းအလား ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

ရှူရွှမ်ကျိုးမှာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ တကယ်တော့ မင်းသားကြီးမှာ

သားဖြစ်သူကို စိတ်ပူနေချိန် မရှိပါ။ ဧကရာဇ်အမိန့်တော်အရ စစ်မြေပြင်သို့

တပ်ချီရတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ဆိုင်အတွင်း၌ လူအများပြား ရောက်ရှိနေသည်။ စစ်ပွဲမှာ တစ်ရက်နှစ်ရက်နှင့်

ပြီးဆုံးမည့်အရာ မဟုတ်သောကြောင့် အနားယူချိန်တွင် လူတိုင်း

ဆိုင်သို့ ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဝင်ငွေရှာဖွေရေး တာဝန် ပြီးဆုံးသည်။ ဆုလာဘ်များ ပေးအပ်ပြီးဖြစ်သည်။”

“ဆိုင်ဧရိယာ ၁၀၀ စတုရန်းမီတာသို့ တိုးမြှင့်လိုက်သည်။”

“ရွှေဥခွဲခြင်း စီမံကိန်း အဆင့်မြှင့်တင်ပြီးပြီ။ ယခုအခါ

‘ခေါက်ကျိုးနေရာလပ်’နည်းပညာဖြင့် လူ ၁၀၀ တစ်ပြိုင်နက်တည်း

ဝင်ရောက်နိုင်ပြီ။” “ဆိုင်ကို အဆင့်မြှင့်တင်

ဖွင့်လှစ်လိုက်ပြီ။”

လီယွဲ့မှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ “စနစ်... ဆိုင်ကို ဖွင့်ပြစမ်း”

သူ့မျက်စိရှေ့တွင် ၂ မီတာပတ်လည်ရှိ စခရင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ပထမဆုံး စာရင်းတွင် ဖုန်းတစ်ခုသာ ပါဝင်သည်။

“ဒါ... ငါ ထင်တဲ့ ဖုန်းမျိုးလား”

“ဒီဖုန်းမှာ App နှစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ တစ်ခုက အွန်လိုင်းထီဆိုင် ဖြစ်ပြီး

ကံစမ်းမဲများကို နေရာမရွေး ဝယ်ယူနိုင်မယ်။ နောက်တစ်ခုက ‘လူမှုကွန်ရက်’

ဖြစ်ပြီး ဆိုင်သစ်များကို ကြော်ငြာနိုင်မယ်”

လီယွဲ့ နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်သည်။ “ဖျော်ဖြေရေးကော မပါဘူးလား...”

ကံတရားကိုရောင်းစားမယ်

အခန်း (၅၈) - စမတ်ဖုန်း

“လောလောဆယ်တော့ မပါသေးဘူး။ နောက်ကျရင် ထပ်ဖြည့်ပေးမယ်။ အခုတော့ ရွှေတွေ အများကြီး

ရှာအောင် ကြိုးစားလိုက်ဦး” စနစ်၏ အသံကို ကြားပြီးနောက် လီယွဲ့မှာ

စိတ်ပျက်စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ဆိုင်အတွက် ငွေရွှင်စေရန် စနစ်က အတော်ပင် အပင်ပန်းခံ၍ အွန်လိုင်းစနစ်များအထိ

ဖန်တီးပေးနေသည်။ ဖုန်းတစ်လုံးလျှင် ရွှေ ၁၀,၀၀၀ ဟု သတ်မှတ်ထားသည်။

ဤဈေးနှုန်းမှာ ဂိုဏ်းကြီးများမှ တန်ခိုးရှင်များအတွက် အသေးအဖွဲဖြစ်သော်လည်း

သာမန် ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ နက္ခတ်တာရာတို့၏ အလှမ်းဝေးသကဲ့သို့

တန်ဖိုးကြီးမားလှပေသည်။

ရွှေဥခွဲခြင်း စီမံကိန်း၏ အဆင့်မြှင့်တင်မှုမှာ ခြံဝင်းအတွင်း ကြပ်ညပ်နေသော

အခြေအနေကို သက်သာစေလိမ့်မည်။ ‘ခေါက်ကျိုးနေရာလပ်’ နည်းပညာဖြင့် လူ

၁၀၀ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်းမှာ အလွန်ပင် မှော်ဆန်လှသည်။

အောက်ထပ်တွင် ရွှေဥခွဲသူများမှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ “ညီလေး... မင်း

အလှည့်ကုန်သွားပြီ၊ ငါ့အလှည့်” “တူ ၂၀ ထုလိုက်တာ ရွှေနှစ်ပြားပဲ ရတယ်။ ဒါ

တကယ်ပဲ သတင်းကြီးသလောက် ထူးခြားတာလား” “တူ ၂၀ က ဘာဟုတ်မှာလဲ၊ ငါဆိုရင်

တစ်ဝက်လောက် ထုပြီးမှ လက်နက်အညံ့စားလေးပဲ ရခဲ့တာ၊ ရတနာဆိုတာ

ဒီလောက် လွယ်လွယ်ရမလား” “ရှေ့ကလူတွေ မြန်မြန်လုပ်ကြစမ်းပါ ဒီနေ့

ထမင်းမစားလာကြဘူးလား”

အလှည့်စောင့်နေသူများမှာ စိတ်မရှည်စွာဖြင့် အော်ဟစ်နေကြသည်။ လီယွဲ့သည် ထိုနေရာသို့

ဆင်းသွားပြီး လေဟာနယ်ကို အသာတို့လိုက်ရာ ရောင်စုံတောက်ပနေသော ‘အလွှာပေါင်းစုံ

နေရာလပ် အစီအရင်’ တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း

တည်ဆောက်ပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

အားလုံးမှာ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားကြသည်။ “ဒါ အစီအရင်လား၊ အရမ်း

ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ” “ဘာလို့ ဒီမှာ

အစီအရင်တွေ လာလုပ်တာလဲ”

လီယွဲ့က အပြုံးဖြင့် “ဒီနေရာကို အဆင့်မြှင့်လိုက်တာပါ။ အခုဆိုရင် လူအများကြီး

တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝင်ပြီး ခွဲနိုင်ပြီ” ဟု ရှင်းပြသည်။ ချူဟယ်က

အံ့အားသင့်စွာဖြင့် “ဒါက နေရာလပ် အစီအရင်လား”

ဟု မေးသည်။ ဤစွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် နက်နဲလှသည်။ လီယွဲ့က လက်တစ်ချက်

ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် အလွှာပေါင်း ၃၀ ရှိသော နေရာလပ်

အစီအရင်ကို ဖန်တီးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“အခုဆိုရင် အဲဒီဧရိယာနား သွားလိုက်၊ စိတ်ထဲမှာ ဝင်မယ်လို့ တွေးလိုက်တာနဲ့ နေရာလပ်ထဲ

ရောက်သွားလိမ့်မယ်။ အားလုံး ပြည့်သွားရင်တော့ တိုးလို့မရတော့ဘူး။

အပြင်ထွက်ချင်ရင်လည်း အချိန်မရွေး

ထွက်နိုင်တယ်”

လီယွဲ့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သော နေရာတွင် ‘တစ်ရာ’ ဟု ရေးသားထားသည့် ဒစ်ဂျစ်တယ်

စခရင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဤသည်မှာ နေရာလပ်အတွင်း ဝင်ဆံ့နိုင်သည့်

အရေအတွက်ဖြစ်သည်။

“ငါ စမ်းကြည့်မယ်” အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူကြီးက ရှေ့တိုးလိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ

တွေးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း

ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ စခရင်ပေါ်တွင် ၉၉ ဟု

ပြောင်းလဲသွားသည်။ ခဏအကြာတွင် သူ ပြန်ထွက်လာသည်။

“တကယ် ဖြစ်တာပဲ” လူတိုင်းမှာ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်သွားကြသည်။ “ဆိုင်ရှင်က

ကျွန်တော်တို့ တန်းစီရတာ ပင်ပန်းမှာစိုးလို့ အထူးစီစဉ်ပေးတာပဲ၊

ဆိုင်ရှင်က တကယ့်ကို လူကြီးလူကောင်းပါပဲ”

လီယွဲ့မှာမူ ရယ်ကျဲကျဲ ပြုံးလိုက်သည်။ ‘မင်းတို့ကို ကူညီတာ မဟုတ်ဘူး၊ ပိုက်ဆံတွေကို

ပိုမြန်မြန် ခြစ်ယူဖို့ စီစဉ်တာပါကွ’

ထို့နောက် လီယွဲ့သည် ကောင်တာရှိ သစ်သားပြားများကို ဖန်ဗီရိုအဖြစ်

ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ထိုအတွင်း၌ ဖုန်းများမှာ

စနစ်တကျ ရှိနေသည်။ “ဒါက ‘စမတ်ဖုန်း’ လို့ ခေါ်တယ်”

သူသည် ဖုန်းတစ်လုံးကို ယွဲ့ရုရီထံ ပေးလိုက်သည်။ သူမသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဂရုတစိုက်

ကိုင်တွယ်ကြည့်သည်။ “လှလိုက်တာ၊ လက်ရာမြောက်ပြီး ကိုင်ရတာလည်း သက်သောင့်သက်သာ

ရှိလိုက်တာ”

“ဆိုင်ရှင်... ဒါက ဘာလုပ်ရတာလဲ” လီယွဲ့က အသုံးပြုပုံကို ရှင်းပြသည်။

ကံစမ်းမဲများကို အွန်လိုင်းမှ ဝယ်နိုင်သည်ဆိုသည့်

အချက်ကို ကြားသောအခါ ယွဲ့ရုရီမှာ အံ့အားသင့်လွန်း၍ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။

“ဒါက မင်းအတွက်ပဲ၊ အလုပ်ဝင်ကြေးပေါ့” “ဆိုင်ရှင်... ဒါက တန်ဖိုးကြီးလွန်းပါတယ်၊

ကျွန်မ မယူရဲပါဘူး” လီယွဲ့က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ “ငါ့အတွက်ကတော့

ဒါတွေက အလွယ်တကူ ရနိုင်တဲ့ ပစ္စည်းတွေပါ။ နောက်ပိုင်း လူတွေကို

ရောင်းမှာဆိုတော့ မင်းက ရှင်းပြပေးရမှာပဲ”

ယွဲ့ရုရီမှာ အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်သွားသည်။ “ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆိုင်ရှင်၊

ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်”

ထို့နောက် ဖုန်းဖွင့်နည်း၊ ပိတ်နည်းနှင့် အက်ပ် (App) နှစ်ခုအကြောင်း

သင်ပေးလိုက်သည်။ လူမှုကွန်ရက် ပလက်ဖောင်း တွင် အကောင့်ဖွင့်ကာ ဆိုင်အကြောင်း ပို့စ်တင်နိုင်ကြောင်း

လမ်းညွှန်ပေးသည်။

ခြံဝင်းအတွင်း၌ ရွှေဥခွဲသူ ၁၀၀ ပြည့်သွားသဖြင့် တန်းစီစောင့်ဆိုင်းသူများမှာ

များစွာ သက်သာသွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ကျွဲနှင့် ယွန်းအီတို့

ရောက်လာကြသည်။

“အို... တန်းစီနေရတုန်းပဲလား” သူတို့သည် ရွှေဥခွဲခြင်း နေရာလပ်ပေါ်မှ တောက်ပနေသော

ဒစ်ဂျစ်တယ် စခရင်ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

“စီနီယာ... ဒါက အလွှာပေါင်း ၃၀ ရှိတဲ့ နေရာလပ် အစီအရင်ပါ။ အစီအရင်ရဲ့

အရှိန်အဝါကိုတောင် မခံစားရဘူး၊ ဆိုင်ရှင်ဆိုတာ

တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့သူပါပဲ”

နှစ်ဦးသားမှာ ဆိုင်အတွင်းသို့ ဝင်သွားကြသည်။ ဖုန်းများကို မြင်သောအခါ အလွန်ပင်

စိတ်ဝင်စားသွားကြသည်။ “ဒီလောက်တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းမျိုးကို

ဖန်တီးနိုင်တာ... ဓားပညာလောကရဲ့ ဇူဂယ်မျိုးနွယ်စုတောင်

လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”