အခန်း (၅၉-၆၀)

အခန်း ၅၉ - လူမှုကွန်ရက် ပလက်ဖောင်း

ရှောင်ကျွဲနှင့် ယွန်းအီတို့သည် လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော စမတ်ဖုန်းများကို ကစားရင်း

အလွန်ပင် ဆန်းသစ်နေကြသည်။ သူတို့သည် ‘အွန်လိုင်းထီဆိုင်’ အက်ပ်တွင် အကောင့်တစ်ခု

စတင်မှတ်ပုံတင်လိုက်သည်။

“မမလေးရုရီ... ငွေဖြည့်တာက ဘယ်လိုလုပ်ရတာလဲ” “စီနီယာ... ငွေဖြည့်နည်း

နှစ်မျိုးရှိပါတယ်။ တစ်ခုက စခရင်ပေါ်မှာ

ရွှေဒင်္ဂါးတွေ တင်လိုက်တာနဲ့ အလိုအလျောက်

ဖြည့်ပေးတာပါ။ နောက်တစ်ခုကတော့ ခင်ဗျားရဲ့ သိုလှောင်အိတ်ကို ဖုန်းဘေးမှာ ကပ်လိုက်တာနဲ့ အိတ်ထဲမှာ ရွှေဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာ

စခရင်ပေါ်မှာ ပေါ်လာမှာပါ”

ရှောင်ကျွဲမှာ အံ့ဩလွန်း၍ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ “ဒီလောက်ထိ

မှော်ဆန်တာလား” သူသည် စမ်းသပ်ကြည့်ရာ ရွှေဒင်္ဂါးမှာ

အလင်းတန်းတစ်ခုနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အက်ပ်ထဲတွင် ဘေလ်တိုးလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သိုလှောင်အိတ်ကို ကပ်လိုက်ရာ

စခရင်ပေါ်တွင် ရွှေပမာဏ အတိအကျ ပေါ်လာပြန်သည်။

“ရှင်းပြလို့ မရနိုင်တဲ့ နည်းပညာပဲ”

ထို့နောက် ရှောင်ကျွဲသည် လူမှုကွန်ရက် ကို ဆက်လက် အသုံးပြုသည်။

အကောင့်မှတ်ပုံတင်ပြီးသည်နှင့် ပရိုဖိုင်ပုံတင်ရန် အချက်ပြသည်။ စပ်စုစိတ်ဖြင့်

နှိပ်လိုက်ရာ မိမိ၏ မျက်နှာကြီးက စခရင်ပေါ်တွင် ကြီးမားစွာ ပေါ်လာပြီး

လှုပ်ရှားနေသဖြင့် လန့်သွားရသည်။ သူသည် ဓာတ်ပုံကို ရိုက်တင်လိုက်ရာ

“ဟောက်ရွှဲ့ဂိုဏ်းချုပ် ရှောင်ကျွဲ၏ ပို့စ် - ဒီဟာကို ဘယ်လိုသုံးရမှန်း

သိပ်မသိသေးပေမယ့် ပစ္စည်းလေးကတော့ တကယ့်ကို သေးငယ်ပြီး

လှပလွန်းပါတယ်။ ဒီအိုကြီး တကယ်ကို သဘောကျတယ်”

ယွန်းအီက သူ့ဘေးတွင် ထိုင်ရင်း စမ်းသပ်နေသည်။ ရှောင်ကျွဲ၏ ပို့စ်ကို မြင်သောအခါ

“ဟားဟားဟား... အိုကြီးရှောင်ရေ၊ မင်း ဒီပုံကြီးနဲ့ ငါ့ကို ရယ်မောပြီး

သတ်တော့မလို့လား” ဟု လှောင်ရယ်လိုက်သည်။

အပေါ်ထပ်တွင် လီယွဲ့ကလည်း ဖုန်းကို ကိုင်ရင်း ကြည့်နေသည်။ “ဒီလူတွေကလည်း

မြန်လှချည်လား”

သူသည် ရှောင်ကျွဲ၏ ပို့စ်ကို ‘Like’ တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။ အောက်ထပ်တွင် ဖုန်းသံ

“ဒင်” ဟု မြည်လာရာ ရှောင်ကျွဲက ချက်ချင်း ကြည့်လိုက်သည်။ ‘ဆိုင်ရှင်က သူ့ကို Like

ပေးလိုက်ပြီ’

ရှောင်ကျွဲမှာ ပျော်ရွှင်သွားပြီး ဆိုင်တစ်ပတ်လုံး ဓာတ်ပုံလိုက်ရိုက်တော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရှူရွှမ်ကျိုးနှင့် ချူဟယ်တို့ ရောက်လာသည်။ ချူဟယ်မှာ

ပိုက်ဆံမရှိသဖြင့် ရှောင်ကျွဲကို အနိုင်ကျင့်ကာ ဖုန်းတစ်လုံး ဝယ်ခိုင်းသည်။

ခဏအကြာတွင် ‘အင်မော်တယ်ဂိုဏ်း၏ အချောဆုံးသူတော်စင်’ ဟု အမည်ပေးထားသော အကောင့်မှ

ပို့စ်တစ်ခု တက်လာသည်။ “မြေအဆင့် မှော်လက်နက်တွေ ရောင်းမယ်။ နဂါးကြိုး၊

ရင်ခွင်မှန်၊ ကွမ်းလင်အဆောင်။ စိတ်ဝင်စားရင် ဆက်သွယ်ကြ”

“အမိုက်ကောင် တပည့် မင်းကို ငါ အခုချက်ချင်း ရိုက်သတ်လိုက်မယ်” ရှောင်ကျွဲ

ဒေါသထွက်ကာ ရိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ “အိုကြီး... စိတ်လျှော့ပါ၊

ကျွန်တော် ပိုက်ဆံလိုလို့ပါ” ချူဟယ်မှာ ပေါ့ပါးစွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

အောက်ထပ် ကောင်တာတွင် မူရုံရီ ရောက်လာသည်။ သူသည် မျက်နှာဖူးယောင်နေသော ချူဟယ်ကို

တွေ့လိုက်ရသည်။ “ညီလေးချူ... မင်း ဘာဖြစ်လာတာလဲ” “ပြောရရင်တော့ ရှည်တယ်...

ပိုက်ဆံလေး ရှိရင် ချေးပေးဦး” မူရုံရီမှာ မျက်နှာပျက်သွားသည်။ ‘ဒီကောင်တော့

တွေ့တိုင်း ပိုက်ဆံပဲ ချေးနေတော့တာပဲ’ သူသည် ဘာမှမပြောဘဲ လှည့်ထွက်သွားသည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဖုန်း၏ နာမည်ကျော်ကြားမှုကြောင့် ဆိုင်ရှေ့တွင် လူအုပ်ကြီး

စုဝေးလာသည်။ အချို့က ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဝယ်ယူကြပြီး အချို့ကမူ မှန်နောက်မှ

ငေးကြည့်ကာ နောက်တစ်ခါ ဝယ်ရန် ဆုံးဖြတ်နေကြသည်။

“နောက်လိုက်ထားရင် စကားပြောလို့ ရတယ်တဲ့” “တကယ့်ကို အဆင်ပြေတာပဲ၊ အသံလွှင့်

အဆောင်ထက်တောင် သာသေးတယ်” “ရွှေ ၁၀,၀၀၀ တန်တာ တကယ် တန်ပါတယ်”

လူတိုင်းမှာ ဖုန်းကို ကိုင်ရင်း ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ တစ်ရက်တည်းနှင့် အသုံးပြုသူ ၁၀၀

ကျော်သွားပြီး လူမှုကွန်ရက်ပေါ်တွင် ပို့စ်များမှာ အဆက်မပြတ် တက်လာနေသည်။ အချို့က

လူကို ရိုက်၊ အချို့က သစ်ပင်ကို ရိုက်၊ အချို့က လေကို ရိုက်ဖြင့်

ပျင်းစရာကောင်းသော ပို့စ်များ အများအပြား

ရှိနေသော်လည်း လီယွဲ့အတွက်မူ သူ့၏ ပျင်းရိစရာ ဘဝတွင်

အရောင်အသွေး ဆန်းသစ်လာစေတော့သည်။

ကံတရားကိုရောင်းစားမယ်

အခန်း ၆၀ - ဒင်းယွမ်မင်းသား

စမတ်ဖုန်းများ၏ သတင်းမှာ လေပွေကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး အရောင်းအဝယ်မှာလည်း

အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်လာသည်။ ရွှေဥခွဲခြင်း နေရာလပ်

အဆင့်မြှင့်တင်မှုနှင့်အတူ ဆိုင်မှာ ပို၍ပင် စည်ကားလာသည်။

လီယွဲ့၏ ဆိုင်တွင် ဝင်ငွေများမှာလည်း ခန့်မှန်းရခက်လောက်အောင် မြင့်တက်လာသည်။

ဆိုင်အတွင်း၌ ကျိလင်လုံသည် မက်မန်းပင်အောက်တွင် ရပ်၍ ပဝါစကို အုပ်ကာ

ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး ‘လူမှုကွန်ရက်’ ပေါ်သို့

တင်လိုက်သည်။ စာသားမပါသော်လည်း ‘Like’ များမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တက်လာသည်။

‘ဖေရီလင်လုံရဲ့ အလှက တကယ့်ကို တင့်တယ်တာပဲ’ ‘မျက်နှာကို မမြင်ရပေမယ့်

ဖေရီမြောင်ယင်လိုပဲ ပြိုင်ဘက်ကင်း အလှပိုင်ရှင်

ဖြစ်မှာပါ’ ‘မဟုတ်ဘူး၊ ဖေရီမြောင်ယင်ထက်တောင် ပိုပြီး ဆန်းကြယ်တဲ့

အလှမျိုး ရှိတယ်’

ကျိလင်လုံမှာ ဖုန်းကို ကြည့်ရင်း ပဝါစအောက်မှ ပြုံးမိနေသည်။ ထိုအချိန်တွင်

ဖေရီမြောင်ယင်ကလည်း သူမ၏ အလှပဆုံးပုံကို ရိုက်တင်လိုက်ရာ

မှတ်ချက်ပေးသူများမှာ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ ရုတ်တရက်

ဖုန်းမြည်လာသည်။ ‘ဆိုင်ရှင်က သင့်ပို့စ်ကို Like

ပေးလိုက်သည်’

လူတိုင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ‘ဒီလောက် မြင့်မြတ်တဲ့ ဆိုင်ရှင်ကတောင် လှပတဲ့

မိန်းကလေးတွေကို ကြည့်ပြီး Like ပေးတတ်တာပဲလား’

သစ်ပင်အထက်တွင်မူ စီယွီမှာ သေလုမတတ် ဖြစ်နေသည်။ ဤလူသားများမှာ ရူးသွပ်နေကြသည်။

သူသည် အေးအေးဆေးဆေး ကျင့်ကြံနေချင်သော်လည်း ဓာတ်ပုံရိုက်သူများက

အနှောင့်အယှက် ပေးနေသည်။ ‘ဒီအတိုင်းဆိုရင် ငါ့ရဲ့ အထွတ်အထိပ်

စွမ်းအားကို ဘယ်တော့မှ ပြန်ရတော့မှာလဲ’

ကံဆိုးစွာပင် သူသည်လည်း ဓာတ်ပုံရိုက်ခံရပြီး ‘ဓာတ်ပုံတွဲရိုက်ဖော်’ အဖြစ်

အသုံးချခံလိုက်ရသည်။

နောက်တစ်ဖက်တွင်မူ ချူဟယ်နှင့် မူရုံရီတို့သည် လျှို့ဝှက်

စာတိုပေးပို့ခြင်း စနစ်ကို သုံးစွဲနေကြသည်။ “ချူဟယ် - မူရုံ၊ ငါ့ကို

ပိုက်ဆံလေး ချေးပါဦး” “မူရုံရီ - ...” မကြာမီတွင် ချူဟယ်မှာ ‘Blacklist’

လုပ်ခံလိုက်ရသည်။

ညနေစောင်းတွင် ယွဲ့ရုရီ အိမ်ပြန်သွားသည်။ သူမ၏ ဖုန်းထဲတွင် ဆိုင်ရှင်ထံမှ

စာတစ်စောင် ရောက်လာသည်။ ‘မနက်ဖြန်လာရင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ၊

ဆန်တွေ ဝယ်လာခဲ့ပါ’ ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ‘တကယ့်ကို အဆင်ပြေတာပဲ’ ဟု သူမ တွေးမိသည်။

အလားတူ ညချမ်းတွင် ကျင်ယန်မြို့ရှိ နေအိမ်တစ်ခု၌ ဝူမင်းဆက်၏ ဒင်းယွမ်မင်းသား

ယွီဟိန်ရှမ်းသည် လက်ပိုက်၍ ရပ်နေသည်။ သူ၏ ရှေ့တွင် ယွီရှူပေါင်နှင့်

ရှူရွှမ်ကျိုးတို့ ဒူးထောက်နေကြသည်။

“ဖေဖေ... ဖေဖေက နယ်စပ်ကို သွားရမှာ မဟုတ်ဘူးလား” “ဒီအိုကြီးက တပ်တွေနဲ့အတူ

ခရီးနှင်လာရင်း ကျင်ယန်မြို့မှာ ခဏနားတာပဲ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ” “ဘာမှ

မဖြစ်ပါဘူး... အဆင်ပြေပါတယ်”

ယွီဟိန်ရှမ်းက အေးဆေးစွာ ပြောသည်။ “မင်းတို့က စက္ကူအပိုင်းအစတွေကို ရွှေ ၁ ဒသမ ၆၅

သန်းနဲ့ ဝယ်တယ်ဆိုတာ ကြားတယ်” “စက္ကူမဟုတ်ပါဘူး ဖေဖေရယ် အဲဒါတွေကို စုလိုက်ရင်

ဝိညာဉ်ဆေးဝါးတွေ၊ အသက်ရှည်ဆေးတွေ ရတယ်လို့ ကြားတာပါ”

ယွီဟိန်ရှမ်းက နှာမှုတ်သည်။ “အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ ဒီလောက် ဝေးလံတဲ့နေရာမှာ

ဒီလိုလိမ်ညာမှုမျိုးကို မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးက

ယုံနေရတာလား”

သူသည် သားဖြစ်သူ၏ အားနည်းချက်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချမိသည်။ သားဖြစ်သူမှာ

ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအား အားနည်းသလို အလွန်လည်း ပျော့ညံ့သည်။

နယ်စပ်မှ ပြန်လာလျှင် သူကိုယ်တိုင် ဆိုင်ကို သွားရောက် စစ်ဆေးမည်ဟု

ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ညစာစားပွဲတွင် ရှောင်ယန်ချန်နှင့် သမီးဖြစ်သူ ယွဲ့ရုရီတို့ စားသောက်နေကြသည်။

“ရုရီ... မင်း ဘာတွေ ကိုင်နေတာလဲ” “စမတ်ဖုန်းပါ၊ ဆိုင်က ရတနာအသစ်လေ”

ယွဲ့ရုရီက သူတို့ကို ဓာတ်ပုံရိုက်ပေးသည်။ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် သူတို့ကိုယ်တိုင်

ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်ယန်ချန်မှာ အံ့ဩသွားသည်။

“ဒီလောက်တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းမျိုးက

ကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှိသေးတာပဲ... ဒါကိုသာ ဧကရာဇ်အတွက် သုံးမယ်ဆိုရင်

တစ်နိုင်ငံလုံးက သတင်းတွေကို ချက်ချင်း သိနိုင်မှာပဲ”

သူသည် ဖုန်းထဲမှ လူမှုကွန်ရက်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ဇာတ်လမ်းများအားလုံးကို

နားလည်သွားသည်။ “အံ့ဩဖို့ ကောင်းလိုက်တာ... ဓားသမားတွေ၊

ဂိုဏ်းချုပ်တွေရဲ့ သတင်းတွေကို ဒီအတိုင်း ကြည့်နိုင်တာပဲ” “ဒါပေမဲ့

ဖေဖေ... ဟောက်ရွှဲ့ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ဓားကို ချူဟယ်က ရောင်းဖို့

တင်ထားတာကိုတော့ ဘယ်သူမှ ဝယ်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး”

နှစ်ဦးသားမှာ ရယ်မောရင်း ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်နေကြတော့သည်။