အခန်း (၆၁-၆၂)

အခန်း ၆၁ - ဒင်းယွမ်မင်းသား ဖုန်းဝယ်ခြင်း

ရှောင်ချင်းသည် ယွဲ့ရုရီ၏ လက်မောင်းကို တွဲထားရင်း စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်သည်။

“ရုရီ... ဒီဖုန်းက ဘယ်လောက်လဲ၊ လုဝယ်ရမှာလား” “မလိုပါဘူး၊ ပိုက်ဆံပေးရင် ရပါပြီ။

ဆိုင်ရှင်က ပစ္စည်းအလုံအလောက် ရှိတယ်လို့ ပြောတယ်”

ရှောင်ယန်ချန်၏ အသက်ရှူနှုန်း မြန်လာသည်။ ဤမျှ ထူးခြားသော ရတနာကို လိုသလောက်

ဝယ်နိုင်မည်ဆိုပါက ဝူမင်းဆက်အတွက် အကျိုးအများကြီး ရှိပေမည်။

“ရုရီ... စျေးနှုန်းက ဘယ်လောက်လဲ” “ရွှေ ၁၀,၀၀၀ ပါ” “ဒီလောက် ထိပ်တန်းရတနာက

ရွှေ ၁၀,၀၀၀ ပဲ ရှိတာလား”

ရှောင်ယန်ချန် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။ မနက်ဖြန်တွင် ဖုန်းအများအပြား ဝယ်ယူပြီး

မြို့တော် ရှန်ကျင်းသို့ ပေးပို့ရမည်။ စစ်ပွဲကာလတွင် ဧကရာဇ်ထံသို့

သတင်းပို့ရန် တစ်ရက်ကြာတတ်သည့် ခရီးစဉ်ကို

ဖုန်းတစ်လုံးတည်းဖြင့် ချက်ချင်း

ဆက်သွယ်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ညစာစားပွဲတွင် ယွီရှူပေါင် ရောက်လာသည်။ သူသည် ယွဲ့ရုရီကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့်

အလွန်ပျော်သွားပြီး သူမဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ “မမလေး ရုရီ...

တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ၊ ကျွန်တော်တို့ ပြန်တွေ့ကြပြန်ပြီ” ယွဲ့ရုရီမှာ

အနေရခက်လွန်း၍ ရှောင်ချင်းနှင့် နေရာလဲလိုက်သည်။ ရှောင်ချင်းကလည်း

ချက်ချင်းပင် သူမ၏ ဓားကို စားပွဲပေါ်သို့ ‘တုန်း’ ခနဲ ချလိုက်သဖြင့်

ယွီရှူပေါင် လန့်သွားသည်။

ယွီဟိန်ရှမ်းက စားပွဲဝိုင်းတွင် စကားစမြည် ပြောဆိုနေသည်။ ယွီရှူပေါင်မှာမူ

ယွဲ့ရုရီကိုသာ မျက်စိဒေါက်ထောက် ကြည့်နေသည်။ ယွဲ့ရုရီမှာ

သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ဖုန်းဖြင့် ဓာတ်ပုံရိုက်၍ လူမှုကွန်ရက်ပေါ်သို့

တင်လိုက်သည်။ “ပျင်းစရာကောင်းတဲ့ ညစာစားပွဲနဲ့ ရူးကြောင်ကြောင် လူတစ်ယောက်။

ကျွန်မ တကယ် ထွက်ပြေးချင်တယ်”

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် Like များ တက်လာသည်။ “အင်မော်တယ်ဂိုဏ်း၏ အချောဆုံးသူတော်စင် -

မမလေး ရုရီက ကျင်ယန်မြို့မှာလား ထွက်ခဲ့လေ” “ယွင်ကျိုးမှ မူရုံရီ - မထွက်နဲ့၊ သူ

ပိုက်ဆံမပါလို့ ဆိုင်ရှင်က ဖမ်းထားတာ၊ ငါ့ကိုလည်း ပိုက်ဆံချေးတယ်၊ ငါ မပေးဘူး”

“ရှောင်ကျွဲ - မင်းတို့ စကားပြောနေကြတာ ပျော်စရာပဲ၊ ငါတော့ အိပ်ငိုက်နေပြီ”

ယွဲ့ရုရီမှာ ဖုန်းကို ကြည့်၍ ပြုံးလိုက်မိသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ရှောင်ယန်ချန်က ကံစမ်းမဲကတ်များအကြောင်း မေးမြန်းရာ ယွဲ့ရုရီက

အသေးစိတ် ရှင်းပြပေးလိုက်သည်။ ယွီဟိန်ရှမ်းမှာမူ နားထောင်ရင်း

ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။ “ကမ္ဘာပေါ်မှာ

ဒီလောက်တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ဆေးဝါးမျိုးတွေ ရှိတယ်ဆိုတာ

မယုံနိုင်စရာပဲ”

နောက်တစ်ရက် နံနက်ခင်းတွင် ရှောင်ယန်ချန်နှင့် ယွဲ့ရုရီတို့ ဆိုင်သို့ ရောက်လာသည်။

ဆိုင်ရှေ့တွင် ဖုန်းဝယ်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေသူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ရှောင်ယန်ချန်သည် ဖုန်း ၄ လုံး ဝယ်ယူလိုက်သည်။

“ဘာလို့ မပွင့်တာလဲ... ရုရီရဲ့ ဖုန်းကတော့ လင်းနေတာပဲ” ရှောင်ယန်ချန်မှာ

အသုံးပြုပုံကို မသိသဖြင့် အခက်တွေ့နေသည်။ ချူဟယ် ရောက်လာမှသာ

သူတို့ ဖုန်းသုံးနည်းကို သင်ယူလိုက်ကြသည်။ “ဒီလောက်တန်ဖိုးကြီးတာ... ငါကိုယ်တိုင်

မြို့တော်သွားပြီး ဧကရာဇ်ကို ဆက်သမယ်”

ယွီဟိန်ရှမ်းနှင့် ယွီရှူပေါင်တို့လည်း ရောက်လာကြသည်။ “လူတွေ များလိုက်တာ...

ဒီဆိုင်က တကယ်ပဲ ထူးခြားတာပဲ” ယွီဟိန်ရှမ်းသည် လီယွဲ့ကို

တွေ့ချင်နေသော်လည်း ဆိုင်ရှင်မှာ နေ့လယ် ၁၂ နာရီမှ

ထလေ့ရှိကြောင်း သိရသဖြင့် တန်းစီစောင့်ဆိုင်းရန်

ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဆိုင်ရှေ့တွင် တန်းစီသူများမှာ တစ်ဖြည်းဖြည်း များပြားလာပြီး ဆိုင်တံခါးအထိပင်

ရှည်လျားသွားတော့သည်။

ကံတရားကိုရောင်းစားမယ်

အခန်း ၆၂ - အဘိုးကို ကယ်တင်ခြင်း

နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် ယွီဟိန်ရှမ်းနှင့် သားဖြစ်သူတို့သည် စမတ်ဖုန်းများ

ရရှိသွားကြသည်။ ရှူရွှမ်ကျိုးအတွက်လည်း

တစ်လုံးဝယ်ပေးလိုက်ပြီး အချိန်နှင့်အမျှ

သတင်းပို့ရန် မှာကြားထားသည်။ ဖုန်းအသုံးပြုနည်းကို နားလည်သွားသောအခါ

ဒင်းယွမ်မင်းသားမှာ နယ်စပ်သို့ ဦးတည်သွားသည်။ ဘိုယန်မြို့မှာ

နတ်ဆိုးအရှိန်အဝါများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး စစ်ပွဲမှာ အချိန်မရွေး

ထပ်မံ ဖြစ်ပွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မထွက်ခွာမီ ယွီရှူပေါင်အား ကံစမ်းမဲကတ်များကို အမြန်ဆုံး ခြစ်ထုတ်ရန်နှင့်

တစ်စုံတစ်ခု ထူးခြားပါက ချက်ချင်း ဆက်သွယ်ရန် ထပ်တလဲလဲ

မှာကြားသွားသည်။ ဖုန်းရပြီးနောက် ယွီရှူပေါင်မှာ

ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် လူမှုကွန်ရက်ပေါ်တွင် ယွဲ့ရုရီအား

စာများ ပို့တော့သည်။

“ယွီရှူပေါင် - မမလေးရုရီ၊ ကျွန်တော် မမလေးဆီက မြေကွက်တစ်ခု ဝယ်ချင်တယ်”

ယွဲ့ရုရီမှာ ကြောင်သွားသည်။ သူမ မဖြေချင်သော်လည်း

ဖောက်သည်ဖြစ်သောကြောင့် “ဘာမြေကွက်လဲ” ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။

“ယွီရှူပေါင် - မမလေးရဲ့ နှလုံးသားထဲက မြေကွက်လေးပါ”

ယွဲ့ရုရီမှာ ထိုစာကို ဖတ်လိုက်ရပြီး ကြက်သီးများ ထသွားတော့သည်။ သူမ စာမပြန်တော့ဘဲ

လျစ်လျူရှုထားလိုက်သော်လည်း ယွီရှူပေါင်မှာ သူ၏ ချစ်ရေးချစ်ရာ စကားလုံးများကို

ရေတပ်ကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် ပို့နေတော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ယွဲ့ရုရီမှာ

သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ သူ့ကို ‘Block’

လိုက်တော့သည်။ လောကကြီးမှာ ပြန်ပြီး ငြိမ်းချမ်းသွားလေပြီ။

ကံစမ်းမဲ နံပါတ်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချူဟယ်မှာ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့်

ရောက်လာသော်လည်း နံပါတ်များမှာ လွဲချော်နေသည်။ သူသည်

မိမိပိုင်ဆိုင်သမျှ ရွှေများကို ကံစမ်းမဲအတွက်

အကုန်သုံးလိုက်မိပြီး စားသောက်ဆိုင်တွင်

ငွေမရှင်းနိုင်ဘဲ ထွက်ပြေးခဲ့ရသူဖြစ်သည်။ ယခုလည်း သူသည်

စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ နယ်စပ်စစ်ပွဲမှာ ပြန်လည် စတင်နေသည်။ ဖုန်းတပ်မတော်နှင့်

နတ်ဆိုးများမှာ တိုးဝင်လာသည်။ ဝူမင်းဆက် တပ်မတော်မှာလည်း

ခံစစ်ပြင်ထားသည်။ သို့သော် သူတို့၏ လက်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော

ပစ္စည်းများ၊ မီးခြစ်များ၊ ဘက်ထရီများ၊ အချဉ်စပ်မုန့်များ၊

ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။

ရန်သူများ နီးကပ်လာသောအခါ ထိုပစ္စည်းများကို အပြိုင်အဆိုင် ပစ်ပေါက်ကြသည်။ “ဟေ့...

ငါ့ဟာ ဘာလို့ မပေါက်တာလဲ” “ငါ့ဟာလည်း ဘာမှ မဖြစ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ စားကြည့်တော့လည်း

အရသာရှိသားပဲ”

ရုတ်တရက် ရွှေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု တောက်ပလာသည်။ ကောင်းကင်ယံတွင် ဧရာမ

ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် ‘Ultraman’

ဖြစ်သည်။ သူသည် လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ယှဉ်လိုက်ပြီး

အဖြူရောင် အလင်းတန်းကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ ရန်သူများမှာ ပြာအဖြစ်သို့

ပြောင်းလဲသွားသည်။

“တကယ့်ကို အမိုက်စားပဲ” ထိုအတောအတွင်း နောက်ထပ် ပစ္စည်းတစ်ခုကို ပစ်လိုက်ရာမှ

‘ဖားရုပ်ကလေး ခုနစ်ကောင်’ ပေါ်လာသည်။ “အဘိုး... အဘိုးကို

ကယ်တင်မယ်” သူတို့သည် ဖားရုပ်ကလေး ခုနစ်ကောင် ဖြစ်သွားပြီး နတ်ဆိုးများကို

အပြတ်ရှင်းတော့သည်။ အဆုံးတွင် ‘မျောက်မင်းကြီး ဆွန်ဝူခုန်း’ ၏ တုတ်တံကြီး ပေါ်လာပြီး တပ်မတော် တစ်ခုလုံးကို

ပြိုလဲသွားစေသည်။

ဖုန်းတပ်မတော်၏ ဗိုလ်ချုပ်များမှာ ကြောက်လန့်တကြား ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ ဝူမင်းဆက်မှာ

အကြီးအကျယ် အောင်ပွဲခံလိုက်သည်။

ဘိုယန်မြို့ရိုးပေါ်မှ ဒင်းယွမ်မင်းသား ယွီဟိန်ရှမ်းသည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း

အံ့အားသင့်နေသည်။ သူသည် ဖုန်းကို ထုတ်ကာ စစ်မြေပြင်ကို နောက်ခံထား၍ ဓာတ်ပုံရိုက်လိုက်သည်။

“မင်းဆက်တစ်ခုလုံးကို ကျူးကျော်ရဲတဲ့ ဖုန်းတပ်မတော်ဆိုတာ ဘယ်လောက်တောင်

အဓိပ္ပာယ်မဲ့လိုက်သလဲ”