အခန်း (၆၅-၆၆)

အခန်း ၆၅ - ကြီးထွားစေသော မှို

လီယွဲ့သည် ထိုလူ၏ အပြောအဆိုများကို နားထောင်ရင်း အံ့ဩမိသည်။ ထိုလူဝကြီးသည်

ကံစမ်းမဲ၏ နံပါတ်များကို ဘယ်လိုတွက်ရမယ်၊ ဘယ်လိုအဆတိုးရမယ်

ဆိုသည်များကို ကျွမ်းကျင်စွာ သင်ကြားပေးနေသည်။

“ကံစမ်းမဲဆိုတာ ဘာစည်းကမ်းမှ မရှိဘဲ ကံတရားပေါ်မှာပဲ မူတည်တာပါ” ဟု လီယွဲ့

တွေးလိုက်မိသည်။ သူ၏ ကံစမ်းမဲဆိုင်တွင် အီလက်ထရောနစ် စခရင်များ

ရှိသော်လည်း စုစုပေါင်း ၅ ကြိမ်သာ မဲနှိုက်ရသေးသဖြင့် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာစရာ

ဘာမှမရှိချေ။ ထိုသူမှာ ကံကောင်းနေရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း

ဤကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် လေထုမှာ ဆိုင်အတွက် အကျိုးရှိသည်။

“အို... ငှက်နီလေး ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ”

လီယွဲ့သည် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ မက်မန်းပင်ကို လှမ်းကြည့်သည်။ ငှက်နီလေး မရှိတော့ပေ။

“ဘယ်သူ ခိုးသွားတာလဲ” လီယွဲ့၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားသည်။ အနီးရှိ

ဖောက်သည်များမှာလည်း ကြောက်ရွံ့သွားကြသည်။

“ဆိုင်ရှင်... ကျွန်တော်တို့ မဟုတ်ရပါဘူး၊ သူ အပြင်ထွက်ဆော့ပြီး

ပြန်မလာသေးတာ ဖြစ်မယ်” ဟု ဖြေရှင်းကြသည်။ လီယွဲ့လည်း ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်ဟု ယူဆကာ

လွှတ်ထားလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖုန်းထျန်းချန်တို့ ရောက်လာပြီး ဖုန်းများ ဝယ်ယူကြသည်။ ခဏအကြာတွင်

လုန်ကျန်းမှာ ‘မှို’ တစ်ခုကို ကိုင်လျက် ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ

မျက်နှာတစ်ပြင်စာခန့်ရှိပြီး

အစက်အပြောက်များဖြင့် အလွန်ပင်

ရုပ်ဆိုးလှသည်။ လုန်ကျန်းမှာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို

စိန်ခေါ်ရာမှ ရလာသော ဆုလာဘ်ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြသည်။

လီယွဲ့ ထိုမှိုကို ကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် သိလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ လူကို

ကြီးထွားစေသည့်အပြင် ခန္ဓာကိုယ်အားကိုပါ ခဏတာ

မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည့် မှိုတစ်မျိုးဖြစ်သည်။

“ဒါကို စားလိုက်ရင် မင်းရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားတွေက အဆင့် ၂ ဆင့်လောက်

မြင့်တက်လာလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ သတိထား... ခန္ဓာကိုယ်က

အရမ်းကြီးသွားလိမ့်မယ်” လီယွဲ့က ရှင်းပြလိုက်ရာ လုန်ကျန်းမှာ

ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် မှိုကို သိမ်းလိုက်သည်။

ဆိုင်အပြင်ဘက်တွင် ချူဟယ်မှာ ငွေမရှိသဖြင့် မှော်လက်နက်များကို ရောင်းထုတ်ရန်

ကြိုးစားနေသည်။ သို့သော်လည်း ရှောင်ကျွဲ၏ အရှိန်အဝါကြောင့် မည်သူမျှ

ဝယ်ရဲခြင်း မရှိကြပေ။

“ငါတော့ ဒီတစ်ခါ ကံတရားကို ပြောင်းလဲပစ်မယ်” ချူဟယ်သည် ကံစမ်းမဲ

လက်မှတ်အသစ်များကို ဝယ်ယူလိုက်သည်။

ညနေစောင်းသောအခါ လီယွဲ့သည် မြွေကလေးကို ပွတ်သပ်ရင်း တွေးနေသည်။ “မြွေကလေးရေ...

ငှက်ကလေးက လွတ်လပ်မှုကို တမ်းတပြီး ထွက်သွားတာ ဖြစ်မယ်။ မင်းကော အိမ်ကို

လွမ်းလား” နင်ယိုယိုမှာမူ “ဆိုင်ရှင်... ငှက်ကလေး ထွက်သွားတာ တကယ်ဟုတ်ရဲ့လား” ဟု

စိုးရိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။ သူမ၏ စွမ်းအားများ ပြန်မရသေးချိန်တွင် ငှက်ကလေးမှာ

တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်သွားခြင်းများ ရှိနေမည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။

ရုတ်တရက် အပြင်ဘက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ “ကယ်ကြပါ... ကယ်ကြပါဦး”

ဆိုင်ရှေ့မှ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး လူကြီးတစ်ယောက် ပြေးဝင်လာသည်။ သူ၏

ခေါင်းပေါ်တွင် ငှက်နီလေးမှာ အသက်ရှူကြပ်စွာဖြင့်

ငြိမ်သက်နေသည်။ “ဆိုင်ရှင်ရဲ့ ငှက်ကလေး ပြန်ရောက်လာပြီ”

လူတိုင်းမှာ အံ့ဩသွားကြသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်းပင်

တင်းမာသွားရသည်။ ဆိုင်ပြင်ပမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ‘သတ်ဖြတ်လိုစိတ်’

အရှိန်အဝါတစ်ခု ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

“ဒီအရှိန်အဝါ... ကွေ့မျိုးနွယ်စု ပဲ”

ကံတရားကိုရောင်းစားမယ်

အခန်း ၆၆ - ပုတ်သင်ညိုလူသား

ခြံဝင်းအတွင်းရှိ လူတိုင်း အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ လူသတ်လိုစိတ် ပြင်းထန်သော

ပုံရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး

တစ်ကိုယ်လုံး ဖုံးအုပ်ထားသော်လည်း နောက်ကျောမှ ပုတ်သင်ညို အမြီးတစ်ချောင်း

ထွက်နေသဖြင့် သူ၏ အထောက်အထားမှာ ထင်ရှားနေသည်။ ‘ကွေ့မျိုးနွယ်စု’သို့မဟုတ် ‘ပုတ်သင်ညိုလူသား’ များပင် ဖြစ်သည်။

“အဆင့် ၄ အထက်တန်းအဆင့်” တစ်ယောက်ယောက်က အော်ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် မည်သူမျှ

မကြောက်ရွံ့ကြ။ ဆိုင်ရှင် ရှိနေသလို အဆင့် ၃ တန်ခိုးရှင်

အမြောက်အမြားလည်း ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလော။

စီယွီမှာ ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာဖြင့် အဘိုးအို၏ နောက်မှ ခုန်ဆင်းလာသည်။

ကွေ့မျိုးနွယ်စုဝင်က မျက်ဝန်းစိမ်းတို့ဖြင့်

ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “လူသား ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ သွေးက... သာမန်လူတွေထက်

ပိုပြီး သန့်စင်တယ်”

ထိုစကားကြောင့် လူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သို့သော် လီယွဲ့၏

ဆိုင်တံခါးသို့ ရောက်သောအခါ ထိုသူ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ

လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

“ကောင်လေး... ဘယ်တုန်းက ထွက်သွားတာလဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက် ဒဏ်ရာတွေ ရလာတာလဲ” လီယွဲ့၏

အသံမှာ ပေါ့ပါးစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဆိုင်ရှင် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် ရှောင်တိမ်းတတ်ကြသော ဖောက်သည်များသည် ယခုမူ

ထိုင်ခုံလေးများ ဆွဲထုတ်ကာ ဇာတ်လမ်းကို စောင့်ကြည့်ရန်

ပြင်ဆင်နေကြသည်။

လီယွဲ့သည် ဒဏ်ရာရနေသော စီယွီကို လက်တွင် ကိုင်ထားရင်း “ဒီကွေ့လူသားက ငါ့ကို

အနိုင်ကျင့်တာ၊ ပြန်မလာနိုင်တော့မလို့ပဲ” ဟု စီယွီက တိုင်တောသည်။

လီယွဲ့သည် ကွေ့လူသားကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။ ကွေ့လူသားသည် လီယွဲ့ကို ‘သာမန်လူ’ ဟု

ထင်ကာ ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်သည်။ သို့သော် လီယွဲ့၏ အတွင်းပိုင်းတွင်

ကမ္ဘာမြေကိုပင် မျိုချနိုင်မည့် နက်ရှိုင်းသော စွမ်းအားကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ...

“အာ...” ကွေ့လူသားမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ပြီး ဒူးထောက်ကျသွားသည်။ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ

တစ်စစီ ဆွဲဆန့်ခြင်း ခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

“မင်း ငါ့နောက်ခံကို မြင်ဖူးသွားပြီလား”

လီယွဲ့က အေးဆေးစွာ မေးလိုက်သည်။ ကွေ့လူသားမှာ မျက်ဝန်းစိမ်းများတွင်

ထိတ်လန့်မှုအပြည့်ဖြင့် “မင်း... မင်း ဘယ်သူလဲ” ဟု

အော်ဟစ်သည်။ သူသည် သေခြင်းထက် ပိုဆိုးသော ဝေဒနာကို ခံစားနေရသည်။

လီယွဲ့မှာမူ စီယွီ၏ အမွေးများကို ပွတ်သပ်ရင်း စိတ်အေးလက်အေး ရှိနေသည်။ သူတို့၏

အပြန်အလှန် စကားပြောဆိုမှုမှတစ်ဆင့် စီယွီက သူ၏ ဇာတ်ကြောင်းကို

ပြောပြသည်။ သူသည် သားရဲနတ်ဘုရားတောင်မှ ပြန်လာစဉ် လမ်းတွင်

ကွေ့လူသားနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယွဲ့သည် စီယွီ၏ ခေါင်းကို အသာပုတ်လိုက်သည်။ “အိမ်ပြန်သွားတာပဲ၊ သူခိုးသွားတယ်လို့

ထင်လိုက်တာ” “ဆိုင်ရှင်... ဆိုင်ရှင်ရဲ့ အိမ်က ဘယ်မှာလဲ” လီယွဲ့သည် ဝေးလံသော

ကောင်းကင်ယံကို ငေးကြည့်ရင်း “ငါ့အိမ်လား... ငါ အိမ်ပြန်လို့

မရတော့ဘူး” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လီယွဲ့၏ ပုံစံမှာ အထီးကျန်ဆန်ပြီး ကမ္ဘာလောကမှ စွန့်ခွာလာသူ

တစ်ယောက်အလား ဖြစ်နေသည်။ ဖောက်သည်များမှာ အချင်းချင်း စကားပြောကြသည်။

“ဆိုင်ရှင်ရဲ့ အိမ်က ဒီကောင်းကင်ဘုံမှာ

မဟုတ်တာများလား” “ဒါဆို... အင်မော်တယ်လောကကများလား”

ဤစကားမှာ လျှပ်စီးပမာ သူတို့၏ နားထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ သူတို့သည် လီယွဲ့ကို

ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မြင့်မြတ်သော ရပ်တည်ချက်၊ လောကီအညစ်အကြေး ကင်းစင်သော

ပုံစံမှာ အမှန်တကယ်ပင် ‘နတ်စွန့်နတ်သား’ တစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။

သူတို့သည် ဆိုင်ရှင်ကို မေးမြန်းရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်သွားကြသည်။ အပြင်ဘက်ရှိ

ကွေ့လူသားမှာမူ အသံတိတ် သေဆုံးသွားတော့သည်။