အခန်း (၆၇-၆၈)

အခန်း ၆၇ - ဆိုင်သစ်ဖွင့်လှစ်ခြင်း

လီယွဲ့သည် ငှက်နီလေးကို မက်မန်းပင်ပေါ်သို့ ပြန်တင်ပေးလိုက်ပြီး ခေါင်းကို

အသာပုတ်လိုက်သည်။ “နောက်တစ်ခါ အိမ်ပြန်ချင်ရင် သွားပါ၊ ဒါပေမဲ့

ငါ့ကို အကြောင်းကြားဖို့ မမေ့နဲ့ဦး”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆိုင်ရှင်” စီယွီမှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ ဆိုင်ရှင်သည်

သူ့ကို အသက်ကယ်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ရှိပြီဖြစ်သည်။ လီယွဲ့

ထွက်သွားပြီးနောက် စီယွီသည် မျက်လုံးမှိတ်ကာ

ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူလိုက်သည်။

‘ကွေ့မျိုးနွယ်စုတွေက လူသားတွေရဲ့ သွေးနဲ့ ချီစွမ်းအင်ကို စားသုံးကြတယ်။ တကယ့်ကို

ရက်စက်တာပဲ။ ဒီအကြောင်းကို ငါ့မျိုးနွယ်စုတွေကို အမြန်ဆုံး အကြောင်းကြားမှ

ဖြစ်မယ်’ ဟု သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ခြံဝင်းအတွင်းသို့ လုန်ကျန်းနှင့် ဖုန်းထျန်းချန်တို့ ရောက်လာကြသည်။ သူတို့သည်

တံခါးဝတွင် ဒူးထောက်နေသော ကွေ့မျိုးနွယ်စုဝင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“ကွေ့မျိုးနွယ်စုလား” “ငါ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲ ခဏပဲ ဝင်လိုက်တာလေ၊

ဘာလို့ ဒီကောင်က ဒီရောက်နေတာလဲ” လုန်ကျန်းသည် လက်သီးကို ဆုပ်၍ ရိုက်ချရန်

ပြင်လိုက်သော်လည်း ရှောက်လုံယန်က တားလိုက်သည်။

“စီနီယာ... သူ့ကို ဒီလို လွယ်လွယ် သတ်လိုက်တာက နှမြောစရာ မကောင်းပေဘူးလား”

လုန်ကျန်းသည် ကွေ့လူသားကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုလူမှာ ဒူးထောက်နေသော်လည်း

ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်နေပြီး မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း

စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုထဲသို့ နစ်မွန်းနေသကဲ့သို့

ပျက်စီးနေသည်။ ၎င်းမှာ လီယွဲ့၏ လက်ချက်ပင် ဖြစ်သည်။

“ဆိုင်ရှင်ရဲ့ နည်းလမ်းကတော့ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းသားပဲ” လုန်ကျန်း

သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် ဖုန်းရှိ ‘WeChat Group’ ထဲတွင် ကွေ့မျိုးနွယ်စု

အန္တရာယ်အကြောင်း ဆွေးနွေးကြသည်။ ဖုန်းထျန်းချန်က

မေ့နေသဖြင့် လုန်ကျန်းကို အဖွဲ့ထဲသို့ အမြန်ဆုံး ထည့်ပေးလိုက်ရသည်။

ဆိုင်ထဲသို့ လီတောက်ယိ အမည်ရှိ အဘိုးအိုတစ်ဦး ရောက်လာသည်။ သူသည် ဆိုင်အတွင်းရှိ

ပစ္စည်းများကို ကြည့်၍ အံ့အားသင့်နေသည်။ “အိုကြီး... ဒီနေရာကို

ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးတာမလား။ ကျွန်တော် မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ”

အခြား ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က သူ့ကို ဆိုင်၏ အံ့ဖွယ်များကို

လိုက်လံရှင်းပြပေးလိုက်သည်။

အဘိုးအိုမှာ အားလုံးကို ကြားရသောအခါ ‘ကောင်းကင်ကြယ်တိုက်ကြီး’ထဲတွင် ဤမျှ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသည့် နေရာရှိသည်ကို မယုံနိုင်အောင်

ဖြစ်သွားသည်။

ဆိုင်အနီးတွင် တည်းခိုခန်းများနှင့် စားသောက်ဆိုင်များမှာ ပြီးစီးသွားကြသည်။

ကျောက်မိသားစုနှင့် လျူမိသားစုတို့က ဆိုင်ဖွင့်ပွဲ ပြုလုပ်ရန်

စီစဉ်ကြသည်။ လီယွဲ့ကိုလည်း ဂုဏ်ထူးဆောင်ဧည့်သည်အဖြစ် ဖိတ်ကြားထားသည်။

ဆိုင်ဖွင့်ပွဲတွင် ဖောက်သည်ဟောင်းများသာမက ချင်းကျိုးပြည်နယ်တစ်ဝှမ်းရှိ

ဂိုဏ်းများမှ ကိုယ်စားလှယ်များပါ တက်ရောက်ကြသည်။ လီယွဲ့မှာ

အားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရပြီး အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေမိသည်။ ယခင်ဘဝက

နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်များတွင် မိသားစုနှင့် အတူစားသောက်ခဲ့ရသည့်

အမှတ်တရများကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာမိသည်။

လမ်းမပေါ်တွင်မူ တစ်ရက်တစ်ညလုံး ဒုက္ခခံခဲ့ရသော ကွေ့မျိုးနွယ်စုဝင်မှာ

နောက်ဆုံးတွင် အသက်ထွက်သွားလေပြီ။

မြောက်ဘက်ရှိ ‘တိမ်ထိပ်နှင်းတောင်’ ၏ နက်ရှိုင်းသော

နေရာတွင် သွေးရောင်အလင်းများ စုဝေးနေသည်။ သွေးရောင် အစီအရင်တစ်ခု၏

အလယ်တွင် ထိုင်နေသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးက မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏

မျက်ဝန်းစိမ်းများထဲတွင် အလင်းရောင် တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

“သွေးလှူဒါန်းခြင်း... ပြီးဆုံးပြီ”

ကံတရားကိုရောင်းစားမယ်

အခန်း ၆၈ - ‘သခင်ကြီးချန်’

ဟဲကျိုးပြည်နယ်၊ နယ်စပ်ရှိ မြန်ယန်မြို့တွင် ညဉ့်နက်သော်လည်း စစ်သည်များ၏

လှုပ်ရှားမှုများမှာ ရပ်တန့်ခြင်း မရှိချေ။ ဝူမင်းဆက်၏

‘အရပ်လေးမျက်နှာ တဲတော်’ မှ

အထူးတပ်ဖွဲ့များမှာ ကွေ့မျိုးနွယ်စုတို့၏

လှုပ်ရှားမှုကို စောင့်ကြည့်ရန် ရောက်ရှိလာကြသည်။

ကျောက်မိသားစုနှင့် လျူမိသားစုတို့၏ တည်းခိုခန်းများမှာလည်း စတင်ဖွင့်လှစ်လိုက်ရာ

ဧည့်သည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ကံစမ်းမဲဆိုင်ရှေ့၌

လူအများ စုဝေးနေကြသည်။ ဆိုင်အတွင်း၌ အလွန်ပင် စည်ကားနေပြီး လူတိုင်းမှာ

ကံစမ်းမဲအတွက် အားတက်သရော ဖြစ်နေကြသည်။

ဆိုင်ရှေ့တွင် ထူးခြားသော လူတစ်ဦး ရှိနေသည်။ သူကား ‘ချန်ကျိုး’

ဖြစ်သည်။ သူသည် မနေ့က ကံစမ်းမဲဆုကြီး (၅ သိန်း) ကို ကံကောင်းစွာဖြင့်

ဆွတ်ခူးနိုင်ခဲ့ရာ လူအများက သူ့ကို ‘သခင်ကြီးချန်’ ဟု အမည်ပေးထားကြသည်။ သူသည်

ရင်ကော့၍ ယုံကြည်ချက်အပြည့်နှင့် ရပ်နေသည်။

“ဒီသခင်ကြီးကတော့ ဂဏန်းတွေကို ခန့်မှန်းပေးမှာပါ။ အားလုံးပေါက်မယ်လို့တော့

မပြောနိုင်ပေမယ့် နိုင်ခြေတော့ ပိုများလာမှာ အသေအချာပါပဲ”

သူသည် ဆိုင်ရှင် လီယွဲ့၏ အရှိန်အဝါကို အကြောင်းပြကာ သူ့ကိုယ်သူ အကာအကွယ်ယူထားသည်။

လူအများမှာ သူ၏ အကြံပြုချက်ကို ယုံကြည်စွာဖြင့် ငွေများ

ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိုက်ကြသည်။

ကံစမ်းမဲ နံပါတ်များ စတင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ “သုံး” ပထမဆုံး နံပါတ်မှာ ၃ ဖြစ်သည်။

“ဒုတိယ နံပါတ်... သုံး” လူအများမှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။

ချန်ကျိုး၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ အတော်လေး တိကျနေသည်။ သို့သော် တတိယ

နံပါတ်မှာ ‘တစ်ခု’ ဖြစ်လာသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

“ဘာလို့ တစ် ဖြစ်ရတာလဲ...” လူအများမှာ စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ငိုညည်းနေကြသည်။

ချန်ကျိုးမှာ မျက်နှာပျက်သွားသော်လည်း မရွံ့မရဲပင်

ပြန်ပြောသည်။ “စိတ်မပူကြပါနဲ့၊ ဒါက နည်းနည်းပဲ လွဲသွားတာပါ။

နောက်တစ်ခါ အဆင်ပြေသွားမှာပါ”

လူအများမှာမူ သူ၏ စွမ်းရည်ကို ဆက်လက် ယုံကြည်နေကြဆဲပင်။ “သခင်ကြီးချန် ပြောတာ

မှန်ပါတယ်၊ အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်တော်တို့ မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသေးတယ်”

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း လီယွဲ့မှာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ‘ဒီလူတွေကလည်း တကယ့်ကို

အပြစ်ကင်းစင်လွန်းကြတာပဲ’

ထိုအချိန်တွင် မူရုံချုံ၏ အစ်ကို မူရုံရီ ရောက်လာသည်။ သူသည် ချူဟယ်ကို

တွေ့လိုက်ရသည်။ ချူဟယ်မှာ ငွေကြေး အခက်အခဲ ဖြစ်နေသည်ကို

သိသဖြင့် မူရုံရီက ငွေ ၅၀,၀၀၀ ပေးလိုက်သည်။ “ချူဟယ်... မနက်ဖြန်မှာ ငါနဲ့

မိုကျန့်ရွှယ်တို့ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲ ရှိတယ်၊ မင်း လာခဲ့ပါဦး” ချူဟယ်

အံ့အားသင့်သွားသည်။ “မူရုံ... မင်း ဘဝကို အရှုံးပေးလိုက်တာလား” မူရုံရီက ပြုံး၍

ပြောသည်။ “ငါ အခုမှပဲ ဘဝရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်တော့တယ်”

စစ်မြေပြင်တွင် မိုကျန့်ရွှယ်က သူ့ကို ကာကွယ်ရင်း ဒဏ်ရာရခဲ့သည်ကို မြင်လိုက်ရမှ

မူရုံရီသည် သူ၏ စစ်မှန်သော ခံစားချက်ကို သိရှိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ချူဟယ်မှာ

သူ၏ သူငယ်ချင်းအတွက် ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် ကောင်းချီးပေးလိုက်သည်။

ဤမင်္ဂလာပွဲအတွက် လီယွဲ့အပါအဝင် ဆိုင်မှ ဖောက်သည်အများအပြားကို ဖိတ်ကြားထားသည်။

အရင်ကဆိုလျှင် ကျောက်မိသားစုကဲ့သို့သော မိသားစုငယ်များမှာ

မူရုံမျိုးနွယ်စုနှင့် ဆက်သွယ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့သော် ယခုမူ ကံစမ်းမဲဆိုင်ကြောင့် လူတိုင်းမှာ ရင်းနှီးမှုရှိသွားကြသည်။

လီယွဲ့လည်း မင်္ဂလာပွဲသို့ တက်ရောက်ရန် အလွယ်တကူ သဘောတူလိုက်သည်။

လမ်းမပေါ်တွင်မူ မနေ့က ကွေ့မျိုးနွယ်စုဝင်မှာ အသက်ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဝေးလံသော ‘တိမ်ထိပ်နှင်းတောင်’ တွင်မူ ပို၍

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခု

စတင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သွေးရောင်အလင်းတန်းများ အလယ်တွင် ထိုင်နေသော

ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၏ မျက်ဝန်းစိမ်းတို့မှာ အလင်းဖြာထွက်လာပြီး

“သွေးလှူဒါန်းခြင်း... ပြီးဆုံးပြီ” ဟု ကြွေးကြော်လိုက်လေပြီ။