အခန်း (၆၉-၇၀)

အခန်း ၆၉ - မင်္ဂလာဦးအလှည့်

စားသောက်ပွဲတစ်ခုတွင် ပါဝင်ဆင်နွှဲခြင်း၊ ထိုမျှမက မင်္ဂလာဆောင်တစ်ခုသို့

တက်ရောက်ခြင်း။ ကူးပြောင်းလာသူတစ်ယောက်အနေဖြင့်

အခြားကမ္ဘာတစ်ခု၏ မင်္ဂလာပွဲကို

တက်ရောက်ခွင့်ရခြင်းမှာ အလွန်ပင်

ထူးဆန်းအံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော အတွေ့အကြုံတစ်ခုပင်။

မူရုံပိုင်ချွမ်တစ်ယောက် အသက်ဓာတ်ရည်ကို ရရှိပြီးကတည်းက အဖွဲ့ထဲတွင် နေ့စဉ်ရက်ဆက်

ဝါကြွားနေတတ်သဖြင့် အခြားသူများမှာ မနာလိုမှုများဖြင့် ယားယံနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ထိပ်သီးဂိုဏ်းကြီး သုံးခု၏ ဂိုဏ်းချုပ်များနှင့်

ဖုန်ထျန်းချန်းတို့သည် ဆိုင်သို့ ရောက်လာတိုင်း

ကံစမ်းမဲလက်မှတ်များကို အမြောက်အမြား ဝယ်ယူကြရာ

ဆိုင်၏ဝင်ငွေမှာလည်း တရိပ်ရိပ် တက်လာတော့သည်။

သားရဲနတ်ဘုရားတောင်

ကျယ်ပြောလှသော ဂူကြီးတစ်ခုအတွင်း၌ သားရဲဘုရင် သုံးဦး စုဝေးနေကြ၏။ မျက်နှာထား

တင်းမာလှသော ရေလျှံနဂါးဘုရင်၊ ကိုယ်ခန္ဓာ တောင့်တင်းခိုင်မာသည့်

ကျားတောင်သခင်နှင့် အလှပဆုံးဖြစ်သော မီးလွမ်မိဖုရားတို့ပင်။

ထိုသူတို့ကြားတွင် အရပ်ပုကွကွနှင့် ခါးကိုင်းကိုင်း၊

ယုန်မျက်နှာနှင့် လူခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ တစ်ဦးလည်း ရှိနေသည်။

သူသည် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို လွှမ်းခြုံထားပြီး လက်ထဲတွင်

မှန်ဝိုင်းကဲ့သို့သော

မှော်ပစ္စည်းတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထား၏။

သူကား သားရဲနတ်ဘုရားတောင်၏ ပညာရှိ၊ ယွဲ့ဟဲ့ မဟာယဇ်ပုရောဟိတ်ပင်။

သားရဲများမှာ ‘တာအို ပေါင်းစည်းခြင်း’ အဆင့်သို့ ရောက်မှသာ လူပုံသဏ္ဌာန်

ပြောင်းလဲနိုင်ကြ၏။ ထို့ကြောင့် သူ့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ

တတိယအဆင့်သို့ မရောက်သေးကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

ရုတ်တရက် မှန်အတွင်းမှ အလင်းတန်းတစ်ခု ပန်းထွက်လာကာ မြေပြင်ပေါ်သို့

ကျရောက်သွားသည်။ ထို့နောက် အလင်းတန်းတို့သည်

ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ခုအဖြစ် လည်ပတ်နေပြီး သွေးရောင်နီနီ

မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ထင်ဟပ်ပြသလေသည်။

သွေးရောင်နီနီ မြင်ကွင်းတို့ ဖြတ်သန်းသွားသည်နှင့်

ယွဲ့ဟဲ့၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး သွေးတစ်လုပ်

အန်ထုတ်လိုက်၏။ သူ၏ မှုန်ဝါးဝါး မျက်လုံးအစုံတွင် ကြောက်ရွံ့မှုတို့

လွှမ်းခြုံနေသည်။ သားရဲဘုရင် သုံးဦး၏ မျက်နှာထားတို့မှာလည်း ချက်ချင်း

ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

“မဟာယဇ်ပုရောဟိတ်၊ ဘာဖြစ်တာလဲ။”

ယွဲ့ဟဲ့က အသံတိမ်ဝင်စွာဖြင့် ဆိုလိုက်၏။ “ဒီအဘိုးကြီးလည်း မသိဘူး။ သွေးရောင်နီနီ

မြင်ကွင်းကိုပဲ မြင်လိုက်ရတယ်။ သားရဲနတ်ဘုရားတောင်ပေါ်မှာ ကပ်ဆိုးကြီး

ကျရောက်တော့မယ်လို့ စိုးရိမ်မိတယ်။”

“ကွီမျိုးနွယ်စုက… တကယ်ပဲ ဒုတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ်တန်ခိုးရှင်ကို

မွေးထုတ်လိုက်တာလား။” ကျားတောင်သခင်က

မကျေမနပ်ဖြင့် မေးသည်။ “မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ကောင်းကင်ကြယ်တိုက်ကြီးပေါ်မှာ

ဘယ်နေရာမှာမှ ကောင်းကင်ဘေးဒဏ်မကျရောက်သေးဘူး။

ဒုတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ်တန်ခိုးရှင်က ဒီအတိုင်း လေထဲက ပေါ်လာမှာလား။”

“မဟာယဇ်ပုရောဟိတ်ရဲ့ ဘေးအန္တရာယ်ကို ကြိုတင်ဟောကိန်းထုတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်က

ဘယ်တော့မှ မမှားခဲ့ဖူးဘူး။ လူသားတွေဆီကလာတဲ့ သတင်းဆိုတော့

အခြေအမြစ်မရှိဘူးလို့တော့ မထင်ဘူး။”

ရေလျှံနဂါးဘုရင်က လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး “မီးလွမ်ညီမ ပြောတာ မှန်တယ်။

မယုံတာထက်စာရင် ယုံထားတာက ပိုကောင်းတယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး

သားရဲနတ်ဘုရားတောင်ရဲ့ ‘သားရဲတစ်သောင်းကာကွယ်ရေး အစီအရင်’ ကို

ဖွင့်ထားလိုက်တော့။ တိမ်ထိပ်နှင်းတောင်ဘက်က လှုပ်ရှားမှုမှန်သမျှကို

အမြဲသတိထားနေကြ။”

ခြံဝင်းအတွင်း၌

မဟာဆရာကြီးချန်းသည် ထိုင်ခုံငယ်လေးပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူ၏ ဝမ်းဗိုက်မှ

အဆီပိုတို့မှာ အစုလိုက်အပုံလိုက် ဖြစ်နေပြီး

ဝတ်ရုံများမှာလည်း ရှုပ်ပွနေသဖြင့်

အဝေးမှကြည့်လျှင် ရယ်စရာကောင်းနေ၏။ သူ၏ရှေ့တွင်မူ

အလျား တစ်ဝက်လောက်သာရှိသော စားပွဲငယ်လေးတစ်ခု ရှိနေပြီး ထိုအပေါ်၌ စုတ်တံ၊

မင်၊ စက္ကူနှင့် မှင်ကျောက်တို့ ပြည့်စုံစွာ ရှိနေသည်။ လူအများက

သူ့ပတ်လည်တွင် ဝိုင်းရံထားကြသည်။ မဟာဆရာကြီးချန်းသည်

စုတ်တံကို ကိုင်ကာ တစ်ခါတစ်ရံ စဉ်းစားခန်းဝင်လိုက်၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင်

နားမလည်နိုင်သော ဂဏန်းအချို့နှင့် ကွေးညွတ်သော မျဉ်းကြောင်းများကို

ရေးဆွဲလိုက် ပြုလုပ်နေ၏။

“တောက်… တောက်… တောက်။ မဟာဆရာကြီးဆိုတာတော့ မဟာဆရာကြီးပါပဲ။ အလွန်ကို

ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဆန်လွန်းတယ်။”

“မဟာဆရာကြီး အာရုံစိုက်နေတဲ့ပုံက တကယ့်ကို ခန့်ညားတာပဲ။ သူဆွဲလိုက်တဲ့ မျဉ်းကို

ကြည့်စမ်း၊ အပေါ်နဲ့အောက်ကို အမှတ်တစ်ခုဆီ ဆက်သွယ်ထားတယ်။ ဒီအမှတ်ရဲ့

ဗဟိုဂဏန်းက မနက်ဖြန်ထွက်မယ့် အနိုင်ဂဏန်း ဖြစ်နိုင်ချေ အရမ်းများတယ်”

“မပြီးသေးဘူး။ ဘယ်သူမှ မနှောင့်ယှက်ကြနဲ့၊ ငြိမ်ငြိမ်လေးပဲ ကြည့်ကြ။”

လီယွဲ့တစ်ယောက် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အသံထွက်ရယ်မိတော့မတတ်ပင်။

သေစမ်း… ဒီကောင်က နောက်ရက်ကျရင် သင်တန်းတွေပါ စဖွင့်တော့မလား

မသိတော့ဘူး။ လုပ်ပုံကိုင်ပုံက တကယ့်ကို တရားဝင်ဖြစ်နေတော့တာပဲ။

နေဝင်ရီတရောအချိန်တွင် မဟာဆရာကြီးချန်းသည် နဖူးမှ ချွေးစက်တို့ကို သုတ်လိုက်သည်။ သူ

အားအင်အမြောက်အမြား သုံးစွဲထားပုံရသည်။ သူ ထရပ်လိုက်ပြီး လက်ထဲမှ စက္ကူကို

လှုပ်ခါလိုက်သည်။

“ပြီးပြီ”

လူအုပ်ကြီးက ချက်ချင်း ဝိုင်းအုံသွားကြသည်။ “မဟာဆရာကြီးက အကြံပြုဂဏန်းတွေကို

ကြေညာလိုက်ပြီ”

မဟာဆရာကြီးချန်း၏ အကြံပြုချက်အတိုင်း ဝယ်ယူသူများက ကံစမ်းမဲများကို

ရွေးချယ်ဝယ်ယူကြပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့်

ဆိုင်မှ ထွက်ခွာသွားကြ၏။ ရှီမျိုးနွယ်စုနှင့် လျိုမျိုးနွယ်စုတို့မှာ

စီးပွားရေးအခွင့်အလမ်းကို အမိအရ ဖမ်းဆုပ်နိုင်ကြသူများဖြစ်သည်။ စားသောက်ဆိုင်နှင့်

တည်းခိုခန်း ဖွင့်ပြီးနောက်တွင် ၎င်းတို့မှာ စီးပွားရေးလမ်းမကြီးတစ်ခု

ဖန်တီးရန်အတွက် အခြားလုပ်ငန်းများကို စတင်စဉ်းစားနေကြသည်။

လီယွဲ့တစ်ယောက် မူရုံရီ၏ မင်္ဂလာဆောင်သို့ တက်ရောက်ရန်အတွက် လက်ဆောင်တစ်ခုတော့

လိုအပ်ပေမည်။ သူ့တွင် ငွေကြေးမှလွဲ၍ တန်ဖိုးရှိသည့်အရာ မရှိသဖြင့်

စနစ်ထံမှ သူ့အဆင့်အတန်းနှင့် လိုက်လျောညီထွေရှိမည့် လက်ဆောင်တစ်ခုကို

တောင်းဆိုလိုက်သည်။ ချင်းပြည်နယ်မှ ယူပြည်နယ်သို့မှာ အလွန်ပင် ဝေးကွာလှသည်။

ယူပြည်နယ်မှာ ဧကရာဇ်မြို့တော်မှလွဲလျှင် အချမ်းသာဆုံးပြည်နယ်ဟု

ကြားသိရသည်။ လီယွဲ့အနေဖြင့် သူ၏ ‘နယ်ပယ်စွမ်းအား’ ကို သုံး၍

မင်္ဂလာဆောင်နေ့တွင်ပင် ရောက်ရှိနိုင်သော်လည်း

ယခုအခါ အပြင်သို့ သိပ်မထွက်တတ်သောသူမို့ ယူပြည်နယ်၏ သာယာဝပြောမှုကို

ကြိုတင်လေ့လာရန် စိတ်ကူးလိုက်သည်။

“ဆိုင်ရှင်၊ ယူပြည်နယ်ကို သွားမလို့လား။ ကျွန်မအတွက် မူရုံငယ်သခင်ကို လက်ဆောင်လေး

တစ်ခုလောက် ပေးလိုက်လို့ရမလား။”

လီယွဲ့က ပြုံးလျက် ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းကိုလည်း မင်္ဂလာဖိတ်စာ ပေးထားလို့လား။”

ယွဲ့ရုရီက အလေးအနက်ထား၍ “ဟုတ်ကဲ့၊ ဒါပေမဲ့ မူရုံငယ်သခင်ကိုတော့ ဆိုင်ကို

စောင့်ရမှာမို့ မလာနိုင်ဘူးလို့ ပြောထားပြီးသားပါ။”

သူမ၏ တာဝန်သိစိတ်မှာ အလွန်ပင် မြင့်မားလှသည်။ တကယ့်ကို စံပြဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ပင်။

သို့သော်လည်း ဤသို့ပြုမူခြင်းက သူမအား တစ်ရက်ပင် အနားမပေးသော ငါ့ကို

တကယ့်လူမိုက်တစ်ယောက်လို ဖြစ်နေစေတာပဲ။

“မလိုပါဘူး။ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ။ ဒီနေ့ ဆိုင်ပိတ်မယ်။”

“ဆိုင်ရှင်၊ ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်။ အခု စီးပွားရေးကလည်း ကောင်းနေတာကို တစ်ရက်လောက်

ပိတ်လိုက်ရင် အရှုံးပေါ်မှာပေါ့”

လီယွဲ့က ရယ်မောလျက် “မင်းအရှုံးမဟုတ်ဘဲနဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက် ပူပန်နေရတာလဲ။”

“ဒါပေမဲ့ ဆိုင်ရှင်…”

“ဘာမှ မပြောနဲ့တော့။ ငါက ဆိုင်ရှင်ပဲ၊ ငါ့စကားက အဆုံးအဖြတ်ပဲ။”

“ဟုတ်ကဲ့ပါရှင်”

ထိုစဉ် ငှက်ငယ်လေးတစ်ကောင် ပျံသန်းလာပြီး လီယွဲ့၏ ပခုံးပေါ်တွင် နားလိုက်သည်။

“ဆိုင်ရှင်”

“ဘာလဲ၊ မင်းလည်း ငါနဲ့ လိုက်ချင်တာလား။”

“ဆိုင်ရှင်၊ ကျွန်တော် ဒီတစ်နေကုန် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတယ်။ သားရဲနတ်ဘုရားတောင်ကို

တစ်ချက်လောက် ပြန်သွားကြည့်ချင်တယ်။”

“သွားလေ။ ငါပြောထားပြီးသားပဲ၊ မင်းတို့ ပြန်ချင်တဲ့အခါတိုင်း ပြန်နိုင်တယ်။

မြွေငယ်လေးကိုလည်း ခေါ်သွားလိုက်ဦး။”

လီယွဲ့က ငှက်ငယ်လေး၏ နူးညံ့သော အမွေးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ရာ သူ၏

လက်ချောင်းများကြားမှ အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆိုင်ရှင်။”

“ရုရီ၊ သွားကြစို့။ ငါတို့လည်း ထွက်ခွာကြမယ်”

သူတို့သည် နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ခရီးစတင်ကြသည်။ သူတို့နှင့်အတူ ရှီမျိုးနွယ်စုမှ

ပါရမီရှင်သုံးဦးနှင့် လှည်းမောင်းသမားပါဝင်ပြီး စုစုပေါင်း

ငါးဦးဖြစ်သည်။ မူလက ကိုယ်ရံတော်အချို့ လိုက်ပါရန်ရှိသော်လည်း

ဆိုင်ရှင်ကိုယ်တိုင် လိုက်ပါမည်ဟု သိလိုက်ရသောအခါ မည်သူမျှ မလိုက်တော့ပေ။

ဆိုင်ရှင်ရှိနေလျှင် မည်သည့်နေရာတွင်မှ အန္တရာယ် မရှိနိုင်တော့သည်ကို

သူတို့ သိရှိထားကြသည်။ လမ်းတစ်လျှောက် ရှုခင်းများကို ကြည့်ရှုရင်း

ခရီးသွားရခြင်းမှာ ကူးပြောင်းလာပြီးနောက် ပထမဆုံးအကြိမ်

ဖြစ်သဖြင့် ထူးခြားသည့် ခံစားချက်ကို ရရှိသည်။ ယူပြည်နယ်သို့ ရောက်သောအခါ

နေဝင်ရီတရော ဖြစ်နေပြီ။

မူယွန်းမြို့

ညဉ့်အချိန်တွင် မြို့တစ်မြို့လုံး၌ အိမ်တိုင်းလိုလို မီးရောင်များ ထွန်းညှိထားသည်။

ကျယ်ပြောသော လမ်းမကြီးများပေါ်တွင် လူများ၊ လှည်းများဖြင့် စည်ကားနေပြီး

လမ်းဘေးတစ်လျှောက်တွင်လည်း ဆိုင်ခန်းများစွာ ရှိသည်။

မှောင်မိုက်နေသော်လည်း လမ်းဘေးဈေးသည်များ၏

အော်ဟစ်ရောင်းချသံများမှာ ဆူညံလျက် ရှိသည်။

“မြို့ကြီးဆိုတော့လည်း မတူဘူးပဲ။ ချင်းယန်မြို့ထက် အဆပေါင်းများစွာ

သာယာစည်ကားတာပဲ”

သားရဲနတ်ဘုရားတောင်

“ဘုန်း”

မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။

တောင်နက်ကြီးထဲတွင် ပေတစ်ရာကျော်ရှည်သော ကျားကြီးတစ်ကောင်သည် ကောင်းကင်သို့

ခုန်တက်သွားပြီး ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသော ‘ကာကွယ်ရေးအစီအရင်’ ကို

ထိန်းထားလိုက်သည်။

“ဘုန်း”

နောက်ထပ် အသံတစ်ခုနှင့်အတူ ‘သားရဲတစ်သောင်းကာကွယ်ရေး အစီအရင်’ မှာ

အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားသည်။ ကျားကြီးမှာ

အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွား၏။

“ကျားဘုရင်”

ရေလျှံနဂါးဘုရင်က ချက်ချင်းပင် မူလပုံစံသို့ ပြောင်းလဲကာ ကျားကြီးကို

ဖမ်းထိန်းလိုက်သည်။ သားရဲနတ်ဘုရားတောင် တစ်ခုလုံး

ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး သားရဲများစွာတို့မှာ

ထိတ်လန့်စွာဖြင့် မော့ကြည့်နေကြသည်။

“ဒါ… ဒါဘာတွေလဲ။”

ကောင်းကင်ယံတွင် သွေးရောင်နီနီ အစီအရင်ကြီးတစ်ခု လွင့်မျောနေပြီး

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော

သွေးရောင်စွမ်းအင်များမှာ အောက်သို့

စီးဆင်းလာသည်။ ထိုသွေးရောင်စွမ်းအင်များနှင့် ထိတွေ့မိသော သားရဲများသည်

ချက်ချင်းပင် ရွေ့လျားမှုရပ်တန့်သွားပြီး သူတို့၏ အနှစ်သာရ

သွေးများကို အထက်သို့ စုတ်ယူခံလိုက်ရရာ အသားအရေများမှာ ခြောက်ကပ်သွားတော့သည်။

“အား… အရမ်းနာတယ်… ငါ့ကို ကယ်ကြပါ”

တောင်တစ်ခုလုံးမှာ ငိုကြွေးသံများဖြင့် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

“ဒါ ဘယ်လို အစီအရင်မျိုးလဲ…” ယွဲ့ဟဲ့၏ မှုန်ဝါးဝါး မျက်လုံးများတွင်

ကြောက်ရွံ့မှုတို့ ပြည့်နှက်နေသည်။

မြေပြင်မှ သွေးရောင် အစုအဝေးတစ်ခု ပန်းထွက်လာပြီး အတောင်ပံများ ဖြန့်ကားကာ

မီးလျှံများ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် ငှက်ကြီးတစ်ကောင်အဖြစ်

ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထိုငှက်ကြီးမှာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး

သွေးရောင်အစီအရင်ကြီးဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ တိုးဝင်သွား၏။

“လီ”

ရုတ်တရက် အစီအရင်ထဲမှ သွေးရောင်သံကြိုးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မီးငှက်ကြီးအား

တုပ်နှောင်လိုက်ကာ လေထဲတွင် လှုပ်ရှားမရအောင်

ချိတ်ဆွဲထားလိုက်သည်။

“ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းတာပဲ”

အာကာသနယ်မြေအထက်မှ အသံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး သွေးရောင်အစီအရင်အပေါ်၌ လူတစ်ယောက်ကို

မြင်လိုက်ရသည်။

“မီးလွမ်ညီမ”

ရေလျှံနဂါးဘုရင်က သွားများကို ကြိတ်ကာ ကောင်းကင်ကို ကြည့်၍ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ကူကျောင်း… ကွီမျိုးနွယ်စုက ငါတို့ သားရဲနတ်ဘုရားတောင်နဲ့အတူ

ပျက်စီးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။”

“အတူတူ ပျက်စီးရမယ် မင်းတို့က အဲဒီလောက်ထိတောင် တန်ဖိုးရှိလို့လား”

ကူကျောင်းဟုခေါ်သော ကွီမျိုးနွယ်ဝင်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်ပြီး

သားရဲနတ်ဘုရားတောင် တစ်ခုလုံးကို ကြည့်၍ ကျယ်လောင်စွာ

ရယ်မောလိုက်၏။

“ဟားဟားဟား ဒီသားရဲတစ်သောင်းရဲ့ အနှစ်သာရ သွေးတွေနဲ့ဆိုရင် ငါ့ကွီမျိုးနွယ်စုက…

နောက်ထပ် ဒုတိယအဆင့် အထွတ်အထိပ်တန်ခိုးရှင် တစ်ယောက်ကို ထပ်မံ

မွေးထုတ်နိုင်တော့မှာပဲ”

ကံတရားကိုရောင်းစားမယ်

အခန်း ၇၀ - မည်သို့သော အရေးပါသည့် ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးလဲ

“သွေးစွမ်းအင်များ အဆင့်တက်ခြင်း” ဤစကားလုံးများကြောင့် ပရောဖက်အဘိုးအို ယွဲ့ဟဲ၏

ဆံပင်များပင် ထောင်မတ်သွားရသည်။ အမှန်ပင်၊ ကောင်းကင်ယံရှိ သွေးရောင်အစီအရင်ထံသို့

သားရဲပေါင်းစပ်၏ သွေးစွမ်းအင်များမှာ ပိုးမျှင်လေးများကဲ့သို့ စီးဝင်နေကြသည်။

သားရဲနတ်ဘုရားတောင် တစ်ခုလုံးမှာ သွေးရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် လွှမ်းခြုံထားခြင်း

ခံရသည်။ အစီအရင်မှာ လည်ပတ်နေပြီး စုဆောင်းရရှိသော သွေးစွမ်းအင်များကို

မြောက်ဘက်ရှိ ‘တိမ်ထိပ်နှင်းတောင်’ သို့ ပေးပို့နေသည်။ အစီအရင်၏

အစွမ်းကြောင့် လုန်ကျန်း၊ ဖုန်းထျန်းချန်တို့မှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကြသည်။

“ကွေ့မျိုးနွယ်စုက တကယ်ပဲ အဆင့် ၂ အထွတ်အထိပ် နယ်ပယ် ဖြစ်သွားတာလား”

ဖိုင်လွမ်မိဖုရားသည် သူမ၏ အတောင်ပံများကို ခါယမ်းကာ အစီအရင်ကို အစွမ်းကုန်

တိုက်ခိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ကွေ့မျိုးနွယ်စုဝင် ဂူကျောင်း၏

ရက်စက်သော ရယ်မောသံမှာ စစ်မြေပြင်ကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ “ဟားဟားဟား...

ဒီနေ့ သားရဲနတ်ဘုရားတောင်က ဘယ်သူမှ အသက်ရှင်မလွတ်နိုင်ဘူး”

အမှောင်ထုထဲတွင် ဧရာမ လက်ဝါးကြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး အောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ

ရိုက်ချလိုက်သည်။ မြစ်မြွေမင်းမှာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါက အဆင့် ၂ ရဲ့ အရှိန်အဝါပဲ”

ဖိုင်လွမ်မိဖုရားသည် သူမ၏ သားဖြစ်သူ စီယွီကို မြင်လိုက်ရသည်။ စီယွီသည် မီးလျှံများ

အားအင်ဖြင့် အစီအရင်ထံသို့ တိုးဝင်သွားသည်။ “ငါ့အမေကို ထိခွင့်မပေးနိုင်ဘူး”

ဂူကျောင်းမှာ လှောင်ပြောင်သည်။ “ပုရွက်ဆိတ်မျှလောက်သော အသိဉာဏ်နဲ့”

သို့သော်လည်း... “ဘုန်း” ဟူသော အသံကြီးနှင့်အတူ ဂူကျောင်း၏

သွေးရောင်အစီအရင်မှာ ကွဲအက်သွားတော့သည်။

“ဘာ... ဘာဖြစ်တာလဲ ဘာမှားယွင်းသွားတာလဲ” ဂူကျောင်းမှာ အံ့အားသင့်လွန်း၍ စကားပင်

မပြောနိုင်တော့ပေ။

မြို့တော်ထဲတွင် လီယွဲ့နှင့် ယွဲ့ရုရီတို့ ပျော်ရွှင်စွာ လည်ပတ်နေကြသည်။

လမ်းဘေးတွင် သူတို့ကို တားဆီး၍ အနိုင်ကျင့်ရန် ကြိုးစားသည့်

သူဌေးသားလေး တစ်ယောက်ကို လီယွဲ့က အေးစက်စွာ

ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ထိုလူများ ချက်ချင်းပင်

အသက်ပျောက်သွားကြသည်။

“ရုရီ... မင်းကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်အောင် လုပ်တဲ့လူတွေ မရှိတော့ဘူး၊

ပြန်ရအောင်” လမ်းပေါ်တွင် လူအများမှာ ထိုအလောင်းများကို

မြင်ပြီး ထိတ်လန့်နေကြသည်။ လီယွဲ့ကမူ ထိုအဖြစ်အပျက်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ

အေးဆေးစွာ ထွက်ခွာသွားသည်။

နောက်တစ်ရက်တွင် လီယွဲ့ နိုးထလာသောအခါ နေ့လယ် ၁၂ နာရီ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ “သေပြီ...

မူရုံရီရဲ့ မင်္ဂလာပွဲ မီတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”

မူရုံမျိုးနွယ်စု၏ မင်္ဂလာပွဲတွင် ဧည့်သည်ပေါင်းစုံဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သို့သော်လည်း မင်္ဂလာအချိန်မှာ ကျော်လွန်သွားသော်လည်း

သတို့သားနှင့် သတို့သမီးတို့မှာ အခမ်းအနားကို မစတင်သေးပေ။

“ဘာလို့ မစသေးတာလဲ၊ ကျွန်တော်တို့ကို ဒီလောက်အကြာကြီး စောင့်ခိုင်းထားတာ ဘာသဘောလဲ”

“သတင်းကြားတာတော့... အရေးကြီးတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး တစ်ယောက်ကို စောင့်နေတာတဲ့”

ဧည့်သည်များမှာ စိတ်မရှည်စွာဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောဆိုနေကြသည်။ ထိုအရေးကြီးသည့်

ပုဂ္ဂိုလ်မှာ အဘယ်သူနည်း။ ထိုမျှလောက် အချိန်အကြာကြီး

စောင့်ဆိုင်းရလောက်အောင် မည်သူက

အရေးကြီးနေပါသနည်း။ အတွင်းခန်းရှိ ဧည့်သည်များမှာလည်း ထူးဆန်းစွာ

တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။