အခန်း (၂၅၁-၂၅၂)
Vol. 26 Ch. 251-252
အခန်း ၂၅၁ ... ဤဓားထွက်ပေါ်လာချိန်တွင်..... လောက၌ သင့်အား မည်သူက မသိဘဲ နေပါမည်နည်း...
"ဘုန်း..."
အဆုံးစွန်သော အအေးဓာတ် ချီ အငွေ့အသက်များ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။
ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးမှာ အေးခဲသွားပြီး အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွား၏။
ထက်ရှလှသော ရေခဲချွန်များသည် လေထုထဲတွင် စုစည်းလာပြီး ပြင်းထန်သော ရေခဲမိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
"အုမ်း..."
ရေခဲမိုးများ ရွာချလိုက်သည်။ ထက်လှသော ရေခဲချွန်များသည် လုရွှယ်ချီဆီသို့ တဟုန်ထိုး ကျဆင်းလာတော့သည်။
"ဇိ..."
ဤပြင်းထန်သော ရေခဲချွန်များကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် လုရွှယ်ချီသည် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ တျန်းယာ ဓား ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။
ထိုခဏချင်းမှာပင် ဖျော့တော့သော အစိမ်းရောင် ဓားချီ များ ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။ ဓားဆန္ဒ မှာ ပြင်းထန်သော ရေခဲမိုးများကို နေရာတင် ဝါးမြိုလိုက်ပြီး ရေခဲစအဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ချေဖျက်လိုက်သည်။
ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ရှန်ကွမ်းချီ မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။
လက်ဗလာဖြင့် လုရွှယ်ချီကို နှိမ်နင်းရန် ခက်ခဲမည်ကို သူသေချာသိသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ဖုံးကွယ်ထားခြင်းကို ရပ်တန့်ရန် ရွေးချယ်လိုက်တော့သည်။
ရှန်ကွမ်းချီသည် သူကြာရှည်စွာ ဖုံးကွယ်ထားသော မှော်ရတနာဖြစ်သည့် 'ကိုးသွယ်ရေခဲစူး' ကို တိုက်ရိုက်ဆင့်ခေါ်လိုက်၏။
"ရှုး..."
ရေခဲချွန်သဏ္ဌာန်ရှိသော မှော်ရတနာတစ်ခု ရုတ်တရက် ထိုးထွက်လာသည်။ ရှန်ကွမ်းချီ၏ နာမည်ကျော် မှော်ရတနာဖြစ်သော 'ကိုးသွယ်ရေခဲစူး' မှာ နတ်ဘုရားနယ်မြေ တစ်ခုလုံးတွင် အတော်လေး ထင်ရှားလှသဖြင့် သူချက်ချင်း ထုတ်မဆင့်ခေါ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်.....။
မှော်ရတနာကို တိုက်ရိုက်ထုတ်သုံးလိုက်ပါက သူ၏ အမှတ်အသား ပေါ်သွားမည် မဟုတ်ပါလား...
သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ရှန်ကွမ်းချီ၌ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ အကယ်၍ သူ၏ မှော်ရတနာကို မသုံးပါက လုရွှယ်ချီကို ချက်ချင်း နှိမ်နင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မယုံကြည်တော့ပေ.....။
"ဘုန်း..."
အဆုံးစွန်သော အအေးဓာတ် ချီ အငွေ့အသက်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ဖျော့တော့သော အစိမ်းရောင် ဓားချီနှင့် အပြာနုရောင် ဓားအလင်းတန်းများမှာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးတွင် ရောယှက်နေတော့သည်။
ခဏအတွင်းမှာပင် ဓားချီများသည် ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်သွားစေ၏။
လုရွှယ်ချီသည် သူမရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော 'ကိုးသွယ်ရေခဲစူး' မှော်ရတနာကို ကြည့်ကာ အေးစက်သော မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူမရှေ့မှ လူ၏ အမှတ်အသားကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားသည်။
"ဖန်ရှန်းဂူက ရှန်ကွမ်းချီ..."
လုရွှယ်ချီ၏ အသံမှာ ထူးကဲစွာ ကြည်လင်အေးစက်နေသည်။ သူမ၏ တည်ငြိမ်သော မျက်ဝန်းများတွင် ရွံရှာမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် ဘာမျှ ချန်မထားတော့ဘဲ အင်အားအပြည့်ပါသော ဓားချီကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
"ရှုး..."
ချက်ချင်းပင် တောက်ပသော ဓားအလင်းတစ်ခုမှာ လက်ခနဲ ပေါ်လာပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
မြင်တွေ့နိုင်စွမ်းမရှိသော ဓားချီများသည် ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး မတုန်မလှုပ်နိုင်သော ဓားအရှိန်အဝါမှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားကာ ရှေ့မှ ရှန်ကွမ်းချီကို တိုက်ရိုက်ပင် ဖိနှိပ်လိုက်တော့သည်.....။
"ဘုန်း..."
ဓားချီနှင့် မှော်ရတနာတို့မှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံကြသည်။ ချက်ချင်းပင် သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်၌ ပြင်းထန်သော လေလှိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။
ထိုအခါ ရှန်ကွမ်းချီ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပို၍ပင် လေးနက်သွားသည်။ လုရွှယ်ချီကို အချိန်တိုအတွင်း မနှိမ်နင်းနိုင်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ အံ့အားသင့်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဒီခေတ်က လူငယ်တွေက ဒီလောက်တောင် သန်မာနေကြပြီလား..."
ရှန်ကွမ်းချီ၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားသည်။ အမှန်စင်စစ် ဤခေတ်၏ လူငယ်များ သန်မာနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ လုရွှယ်ချီ တစ်ဦးတည်းကသာ အလွန်အမင်း သန်မာနေခြင်း ဖြစ်သည်.....။
တစ်နည်းအားဖြင့် ဆိုရသော် ၎င်းမှာ ခေတ်တစ်ခုလုံး သန်မာခြင်းမဟုတ်ဘဲ လူတစ်ယောက်တည်းကသာ သန်မာနေခြင်း ဖြစ်၏။
ဤခေတ်၏ လူငယ်များအကြားတွင် သိသာထင်ရှားသော ကွာဟချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ရှန်ကျင်း အဆင့်သို့ ချိုးဖောက်တက်လှမ်းနိုင်သူများသည် ရှန်ကျင်းနယ်ပယ်တွင် အဝေးကြီးသို့ ရောက်ရှိနေကြပြီဖြစ်သော်လည်း မတက်လှမ်းနိုင်သူများမှာမူ ယူကျင်း နယ်ပယ်တွင်သာ ပိတ်မိနေပြီး ရှေ့ဆက်မတိုးနိုင်ကြပေ.....။
ခြားနားချက်မှာ ချက်ချင်းပင် သိသာထင်ရှားလှသည်။ ကျင့်ကြံခြင်း ဆယ်စုနှစ်တစ်ခု သို့မဟုတ် နှစ်ဆယ်ခန့်ဖြင့် ရှန်ကျင်းအဆင့်သို့ ချိုးဖောက်တက်လှမ်းနိုင်ရန်မှာ လူတိုင်းအတွက် မဖြစ်နိုင်သောကြောင့်ပင်။
"ဘုန်း..."
ထိုအချိန်တွင် ကျင့်ပင်အာ ဘက်မှ တိုက်ပွဲမှာလည်း အလွန်ပင် ပြင်းထန်နေသည်။ သူမသည် လူသုံးဦး၏ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုကို တစ်ကိုယ်တည်း ရင်ဆိုင်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုလူသုံးဦးအနက် အကြီးအကဲ ပိပိုင်မှာ ရှန်ကျင်းအလယ်အဆင့်တွင် ရှိနေပြီး အခြား အဆိပ်တစ်သောင်းဂိုဏ်း မှ အကြီးအကဲ နှစ်ဦးမှာမူ ရှန်ကျင်းအဆင့်ဦးတွင် ရှိနေကြသည်.....။
သူတို့၏ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ကျင့်ပင်အာမှာ ချက်ချင်းပင် အားနည်းသွားရသည်။
သူမကိုယ်တိုင်မှာလည်း ရှန်ကျင်းအလယ်အဆင့်သာ ရှိသေးသည် မဟုတ်ပါလား။ သူမ၏ အမွေအနှစ် မည်မျှပင် နက်နဲစေကာမူ လူသုံးဦး၏ ဝိုင်းရံမှုကို တစ်ကိုယ်တည်း ရင်ဆိုင်ရခြင်းမှာ အတော်လေး ပင်ပန်းခက်ခဲလှသည်.....။
"ရှုး..."
ဖျော့တော့သော ခရမ်းရောင် ဓားအလင်းတစ်ခုမှာ လက်ခနဲ ပေါ်လာပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ကျင့်ပင်အာ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် လေးနက်နေပြီး သူမ၏ အကြည့်မှာ မလှမ်းမကမ်းရှိ လုရွှယ်ချီထံသို့ ရောက်သွား၏။
'ကိုးသွယ်ရေခဲစူး' မှော်ရတနာကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏမှာပင် သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ ရှန်ကွမ်းချီ၏ အမှတ်အသားကို နားလည်သွားတော့သည်။
"ဘုန်း..."
အကြီးအကဲ ပိပိုင်မှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်လိုက်ပြီး သူမ၏ အကြည့်မှာ သူမရှေ့မှ ကျင့်ပင်အာကို ကြည့်ရင်း ယုတ်မာသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်နေသည်။
သူမ အေးစက်စွာဖြင့်
"ကျင့်ပင်အာ..."
"အမွေအနှစ် မှော်ရတနာကို မြန်မြန် ထုတ်ပေးစမ်း... ဒါဆိုရင် ငါ နင့်ကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် သေခွင့်ပေးမယ်..."
ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျင့်ပင်အာသည် အကြီးအကဲ ပိပိုင်၏ စကားကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ထဲရှိ ခရမ်းရောင်အလင်းဓားမှ တောက်ပသော ဓားအလင်းများကို ဆက်တိုက် ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ရှေ့မှ ရန်သူသုံးဦးကို နောက်သို့ ဆုတ်သွားစေ၏.....။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ အခိုက်အတန့်မျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ ထို့နောက် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ သူမသည် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး မလှမ်းမကမ်းရှိ ခန်းမဆောင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ လက်ကွက်တစ်ခု ဖော်ဆောင်လိုက်သည်။
"ဝီး ဝီး ဝီး..."
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ခန်းမဆောင်အတွင်းမှ ကြည်လင်လှသော ဓားသံများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ချွင်..."
ချက်ချင်းပင် အနက်ရောင်ရှိသော ဓားပျံ တစ်စင်းမှာ လေထုကို ခွဲထွက်ကာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထိုဓားမှာ လေလှိုင်းသံများနှင့်အတူ ထက်ရှလှသော ဓားဆန္ဒများမှာ ဓားကိုယ်ထည်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထား၏။
ဟုန်လူနတ်ဓား...
"ဟင်......"
ဤနီနက်ရောင် နတ်ဓားကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏမှာပင် ရှန်ကွမ်းချီ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။
ရွှမ်ဟော်စင်မြင့် တွင် 'ဟုန်လူဓားနတ်ဘုရား' ၏ လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံခဲ့ရသည့် ထိတ်လန့်စရာ အတိတ်ကို သူ မမှတ်မိဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
ထိုပြိုင်ဘက်မှာ အလွန်အမင်း သန်မာလှသည်... သူ၏ ဓားတာအို ကျင့်ကြံခြင်းမှာ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။ ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့ပြီး ပြန်မထနိုင်ခဲ့ပေ။
ယခုအချိန်တွင် ရှန်ကွမ်းချီသည် ဟုန်လူနတ်ဓားကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ မျက်ဝန်းများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး စိုးရိမ်စိတ်များ ရုတ်တရက် တိုးဝင်လာတော့သည်။
"သတိထားကြ..."
"ဒီနတ်ဓားထဲမှာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်စရာကောင်းတဲ့ ဓားဆန္ဒ ပါနေတယ်..."
ရှန်ကွမ်းချီက အဝေးမှနေ၍ သတိပေးလိုက်သည်။
သူသည် ဟုန်လူနတ်ဓားအတွင်းမှ ရှန်ကျင်းအထွတ်အထိပ်ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်သော အံ့အားသင့်ဖွယ် အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ ထိုက်ကျင်းအဆင့်သို့ မရောက်သေးသော်လည်း..... ရှန်ကျင်းအထွတ်အထိပ် ပညာရှင်တစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ရန်မှာမူ ဘာမျှ ခက်ခဲလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ရှန်ကွမ်းချီသည် ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဟုန်လူနတ်ဓားနှင့် အနီးကပ် မနေရဲတော့ပေ။
သူ မသိလိုက်သည်မှာ အမှန်စင်စစ် လုရွှယ်ချီတွင်လည်း ဓားဆန္ဒတစ်ခု ရှိနေခြင်းပင်။ သို့သော် သူမသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းကို စမ်းသပ်လိုသဖြင့် ဓားဆန္ဒကို မထုတ်ဖော်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်.....။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဓားဆန္ဒကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်နှင့် ရှန်ကွမ်းချီမှာ သေချာပေါက် သေဆုံးသွားမည်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
"ဘုန်း..."
ကျင့်ပင်အာသည် ဟုန်လူနတ်ဓားကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ၎င်းအတွင်းရှိ ဓားဆန္ဒကို တိုက်ရိုက်ပင် အသက်သွင်းလိုက်သည်။
"ဝီး ဝီး ဝီး..."
ခဏချင်းမှာပင် ဓားချီများသည် စကြဝဠာတစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်သွားစေ၏။ အကြီးအကဲ ပိပိုင်နှင့် ကျန်နှစ်ဦးမှာလည်း မျက်နှာအမူအရာများ ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားကြသည်။
ရှန်ကွမ်းချီ၏ သတိပေးချက်ကို ကြားပြီးနောက် သူတို့သည် ထိုနေရာမှ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း ကံမကောင်းစွာပင်..... အချိန်မရှိတော့ပေ။
ဓားဆန္ဒမှာ အသက်ဝင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် မြင်တွေ့နိုင်စွမ်းမရှိသော ဓားဆန္ဒမှာ အကြီးအကဲ ပိပိုင်ကို တိုက်ရိုက်ပင် ပစ်မှတ်ထားလိုက်ပြီး ကျန်အဆိပ်တစ်သောင်းဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲ နှစ်ဦးမှာလည်း လွတ်မြောက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ.....။
အဓိကအားဖြင့် ဓားဆန္ဒမှာ အကြီးအကဲ ပိပိုင်ထံသို့ ပိုမို အာရုံစိုက်ထားပြီး ကျန်နှစ်ဦးမှာမူ ကံဆိုးစွာဖြင့် ပါဝင်သွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
"ဇိ..."
ထူးကဲစွာ တောက်ပလှသော ဓားအလင်းတစ်ခုမှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသည်။
ကြည်လင်သော ဓားသံနှင့်အတူ မြင်တွေ့နိုင်စွမ်းမရှိသော ဓားဆန္ဒမှာ လွင့်ပျံလာရာ လေဟာနယ် ပင်လျှင် တုန်လှုပ်သွားပုံရပြီး ၎င်းအတွင်း၌ ဝေဝေဝါးဝါး ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်.....။
"ရှုး..."
ဤဓားထွက်ပေါ်လာချိန်တွင်..... လောက၌ သင့်အား မည်သူက မသိဘဲ နေပါမည်နည်း...
ဟုန်လူနတ်ဓား၏ အထက်တွင် ဓားဆန္ဒများသည် ပြင်းထန်စွာ ဝဲလည်နေပြီး ဝေဝေဝါးဝါး ပုံရိပ်ယောင်မှာ တဖြည်းဖြည်း ထင်ရှားလာသည်။
ဝတ်စုံဖြူမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေပြီး အနှိုင်းမဲ့သော တင့်တယ်မှုကို ထုတ်ဖော်ပြသနေ၏။
"ဂျိချန်းဖန် ......"
…
အခန်း ၂၅၂ - နက်နဲဝိညာဉ် ထွက်ပေါ်လာခြင်း... ရှန်ကျင်းအထွတ်အထိပ်... လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ချေမှုန်းမည်...
ရောက်ရှိနေသူအားလုံး ထိုပုံရိပ်ယောင်ကို မှတ်မိကြသည်။ ပုံရိပ်ယောင်မှာ လွင့်ပျံနေသော ဝတ်စုံဖြူကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အရပ်ရှည်ကာ တည့်မတ်သော ကိုယ်ဟန်ရှိ၏။
သူသည် လူအုပ်ကို ကျောခိုင်းထားပြီး အလွန်ထက်ရှသော ဓားဆန္ဒ များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။
တစ်နည်းအားဖြင့် ဆိုရသော် ထိုပုံရိပ်တစ်ခုလုံးမှာ ဓားဆန္ဒများဖြင့်သာ ဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဝုန်း..."
မမြင်နိုင်သော ဓားအလင်းများ လှိုင်းထနေသည်။ တောက်ပလှသော ဓားဆန္ဒများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ထက်ရှသော ဓားအရှိန်အဝါမှာ ရှေ့ရှိ ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးသို့ တိုက်ရိုက် စီးဆင်းသွားတော့သည်.....။
"ရှုး..."
ဝတ်စုံဖြူနှင့် ပုံရိပ်ယောင်မှာ ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်လာသည်။ ခန့်ညားသော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။
ပုံရိပ်ယောင်မှာ သူ၏လက်ကို ညင်သာစွာ မြှောက်လိုက်ပြီး လက်ညှိုးတစ်ချောင်းဖြင့် ညွှန်ပြလိုက်သည်။
"ဝုန်း..."
ခဏချင်းမှာပင် အဆုံးမရှိသော ဓားဆန္ဒများသည် သေးငယ်သော အလင်းစက်တစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားပြီးနောက် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ အကြီးအကဲ ပိပိုင် ထံသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားသည်။
"ဝီး ဝီး ဝီး..."
သေးငယ်သော ဓားဆန္ဒ အမျှင်တန်းများမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပေါင်းစည်းသွားရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေဟာနယ် တစ်ခုလုံးကို အနည်းငယ် တုန်ခါသွားစေပြီး ထူထပ်သော ဓားအလင်းများမှာ ကောင်းကင်ယံကို တိုက်ရိုက် ဖြတ်သန်းသွားတော့သည်.....။
ချက်ချင်းပင်...
"ဒိန်း..."
ဓားဆန္ဒမှာ ဦးခေါင်းခွံကို ဖောက်ထွက်သွားသည်။ အကြီးအကဲ ပိပိုင်မှာ ရှန်ကျင်း အလယ်အဆင့်ရှိ ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ဤဓားဆန္ဒအမျှင်တန်းကို တုံ့ပြန်ရန် အခွင့်အရေးပင် မရလိုက်ဘဲ နေရာတင် ဖိနှိပ်ခံရပြီး သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။
"ရှုး..."
သွေးများမှာ ကောင်းကင်ယံတွင် လွင့်စင်သွားသည်။ ဦးခေါင်းခွံ အဖောက်ခံထားရသော အလောင်းမှာ မြေပြင်သို့ တိုက်ရိုက် ကျဆင်းသွားတော့၏။
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်မှာ ချက်ချင်းပင် မှင်တက်သွားကြသည်။
အဆိပ်တစ်သောင်းဂိုဏ်းမှ ကျန်ရှိနေသော အကြီးအကဲ နှစ်ဦး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွား၏။
သူတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ လှည့်၍ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။
သူတို့ မလာခင်မှာပင် အဆိပ်နတ်ဘုရားမှ သူတို့ကို ညွှန်ကြားထားပြီးသား ဖြစ်သည်။
အသက်ရှင်ရေးမှာ အရေးကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး အခြေအနေတစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားရပါက ချက်ချင်း ထွက်ပြေးရန်ပင်။
"ပြေးချင်တာလား..."
ကျင့်ပင်အာ ၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။ သူမသည် လက်ဟန် တစ်ခုကို ဖော်ဆောင်လိုက်ပြီး ဟုန်လူနတ်ဓား ကို ထပ်မံ အသက်သွင်းလိုက်ရာ ၎င်းအတွင်းရှိ ကျန်ရှိနေသော ဓားဆန္ဒမှာ နောက်ထပ် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်ပြန်သည်။
"ဝုန်း..."
မမြင်နိုင်သော ဓားအလင်းမှာ ချက်ချင်းပင် တဟုန်ထိုး ပြေးထွက်သွားသည်။ သေးငယ်သော ဓားဆန္ဒ အလင်းစက် နှစ်ခုမှာ အဆိပ်တစ်သောင်းဂိုဏ်းမှ ရှန်ကျင်းအဆင့် အကြီးအကဲ နှစ်ဦး၏ ဦးခေါင်းခွံများကို တိုက်ရိုက် ဖောက်ထွက်သွားတော့သည်။
"ရှုး..."
သွေးများ လွင့်စင်သွားပြီး နောက်ထပ် အလောင်းနှစ်လောင်း ထပ်မံ ကျဆင်းသွားပြန်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ရွမ်ချာဂိုဏ်း ၏ ရွမ်ချာခန်းမဆောင် အတွင်း၌ မိန်းကလေးငယ် လေးဦးမှာ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကပ်ကာ တုန်တုန်ရီရီဖြင့် ပုန်းအောင်းနေကြသည်။
သူတို့မှာ ကျင့်ပင်အာ လက်ခံထားသော တပည့် လေးဦး ဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံးမှာ မိဘမဲ့များ ဖြစ်ကြသဖြင့် ကျင့်ပင်အာက သူတို့ကို နွေ၊ မိုး၊ ဆောင်း ဟု အမည်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။
…
"ဝုန်း..."
လုရွှယ်ချီ မှာ တျန်းယာဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ ကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများထဲတွင် အေးစက်သော အကြည့်များဖြင့် ရှေ့ရှိ ရှန်ကွမ်းချီ ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
"ဒုန်း..."
မှော်ရတနာ နှစ်ခုမှာ အဆက်မပြတ် ထိပ်တိုက်တွေ့နေကြသည်။
လေထုထဲတွင် အေးစက်လှသော အအေးဓာတ် လှိုင်းများမှာ ထွက်ပေါ်နေ၏။ တျန်းယာနတ်ဓားနှင့် ကိုးသွယ်ရေခဲစူး နှစ်ခုလုံးမှာ အအေးဓာတ် ဂုဏ်သတ္တိရှိသော ထိပ်တန်း မှော်ရတနာများ ဖြစ်ကြပြီး
၎င်းတို့အနက် တျန်းယာနတ်ဓားမှာ ကိုးကမ္ဘာနတ်လက်နက် ပင် ဖြစ်သည်။
ကိုးသွယ်ရေခဲစူးမှာလည်း မဆိုးလှပေ။
၎င်းမှာ ကိုးကမ္ဘာနတ်လက်နက် မဟုတ်သော်လည်း ရှန်ကွမ်းချီကဲ့သို့သော ရှန်ကျင်းအထွတ်အထိပ် ပညာရှင်တစ်ဦး၏ လက်ထဲတွင် နှစ်ပေါင်း သုံးရာကျော် ကျင့်ကြံပြုစုခြင်း ခံထားရသဖြင့် ၎င်း၏ ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါမှာ အားနည်းလှသည်တော့ မဟုတ်ပါချေ.....။
ကိုးကမ္ဘာနတ်လက်နက် ဖြစ်လာရန် အနည်းငယ်သာ လိုတော့သည်ဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။
"တောက်..."
ရှန်ကွမ်းချီ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် မည်းမှောင်နေသည်။ သူသည် အကြီးအကဲ ပိပိုင် အပါအဝင် သေဆုံးသွားသော လူသုံးဦးကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် အသုံးမကျသူများဟု ဆဲရေးနေမိ၏။
သူတို့ သုံးဦး ပူးပေါင်းလျှင်ပင် ကျင့်ပင်အာ တစ်ယောက်တည်းကို မနှိမ်နင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ အမှန်တကယ်ပင် အရှက်ရစရာပင်...
ရှန်ကွမ်းချီမှာ အလွန်ပင် ဒေါသထွက်နေသည်။ သူသည် ဤအစီအစဉ်မှာ အပိုင်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့ပြီး သူ၏ အမှတ်အသားကိုပင် ထုတ်ဖော်ခဲ့သော်လည်း အရေးကြီးသော အချိန်တွင် သူ၏ အပေါင်းအသင်းများက သူ့ကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်သွားကြသည် မဟုတ်ပါလား။
ကောင်းပြီလေ.....။
အမှန်တော့ သူတို့ကို အပြစ်တင်၍လည်း မရပေ။ ကျင့်ပင်အာ၏ လက်ထဲတွင် ဤမျှ အစွမ်းထက်သော လက်နက်တစ်ခု ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူ သိပါမည်နည်း......
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှန်ကွမ်းချီသည် လုရွှယ်ချီ၏ ခွန်အားမှာ ဤမျှ ကြီးမားနေလိမ့်မည်ဟုလည်း မထင်ထားခဲ့ပေ။
ရှန်ကျင်းနှောင်းပိုင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရုံသာ ရှိသေးသော သူမက ရှန်ကျင်းအထွတ်အထိပ် ပညာရှင် ဖြစ်သော သူ့ကို အတင်းအကျပ် ခုခံထားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။
အမှန်တကယ်ပင် ပါရမီရှင်တစ်ဦးပါပေ...
ရှန်ကွမ်းချီ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းနေသည်။
ယခုအခါ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။ ၎င်းမှာ ထွက်ပြေးရန်ပင်... ဘယ်ကို ပြေးရမည်နည်း... သူ၏ အမှတ်အသား ပေါ်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဖန်ရှန်းဂူ သို့ ပြန်ပြေး၍ မရတော့ပေ။
ထိုသို့ ပြန်သွားပါက သေလမ်းသာ ရှိတော့သည်။
ထို့အပြင် သူသာ ဖန်ရှန်းဂူသို့ ပြန်သွားပါက ဖန်ရှန်းဂူသည် မိစ္ဆာဂိုဏ်း နှင့် ပူးပေါင်းနေသည်ကို သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် သက်သေပြလိုက်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မည် မဟုတ်ပါလား...
ထို့ကြောင့် သူ ဖန်ရှန်းဂူသို့ ပြန်ပြေး၍ မရပေ။
သူသည် 'သစ္စာဖောက်' တစ်ယောက်အဖြစ် အခြားနေရာသို့သာ သွားရမည် ဖြစ်သည်။
သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ယနေ့ ဖြစ်ရပ်များမှ ဖန်ရှန်းဂူကို ကင်းလွတ်ခွင့် ရစေရန်ပင် ဖြစ်သည်။
…
ကျင်းယွမ်ဂိုဏ်း၊ ထုံထျန်းတောင်ထိပ် ။
လျိုကျင်းခန်းမ အတွင်း၌ နက်နဲသော ချီ (Qi) များမှာ နတ်စင်္ကြံတစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်နေသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်လျှင် ဝတ်စုံနက်နှင့် လူငယ်တစ်ဦးမှာ ထိုင်ခုံတစ်ခုပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်နေပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားကာ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာ ပတ်လည်၌ ကြည်လင်သော အလင်းတန်းများ ဝန်းရံနေသည်။
သူ၏ ဖြစ်တည်မှု တစ်ခုလုံးမှာ လောကီအပူအပင်ကင်းသော နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။
"ဟင်..."
ရုတ်တရက် ဝတ်စုံနက်နှင့် လူငယ်မှာ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်မှာ ရွမ်ချာဂိုဏ်း ရှိရာဘက်သို့ ဦးတည်သွားပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေပုံရသည်။
"ထူးဆန်းလိုက်တာ....”
"ကျင့်ပင်အာအတွက် ငါ ချန်ထားပေးခဲ့တဲ့ ဓားဆန္ဒက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး အသက်ဝင်သွားတာလဲ..."
ဂျိချန်းဖန်မှာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေမိသည်။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်မှိတ်လိုက်သည်။
"ရှုး..."
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားမှ ဖျော့တော့သော ဝိညာဉ်အလင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
သေချာကြည့်လိုက်လျှင် ထိုဝိညာဉ်အလင်းမှာ အခြားမဟုတ်ဘဲ ဂျိချန်းဖန်၏ သေးငယ်သော ပုံစံငယ်လေးပင် ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ သူ၏ နက်နဲဝိညာဉ်ဖြစ်၏။
"ဝှူး..."
ဂျိချန်းဖန်၏ နက်နဲဝိညာဉ်မှာ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်းမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ရွမ်ချာဂိုဏ်းရှိရာဘက်သို့ တဟုန်ထိုး ပျံသန်းသွားတော့သည်။
စက္ကန့်ဝက်ပင် မပြည့်မီမှာပင် သူသည် ရွမ်ချာဂိုဏ်း၏ အထက်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။
"ဝုန်း..."
ယခုအချိန်တွင် ရွမ်ချာဂိုဏ်းအတွင်း၌ မှော်အစွမ်း လှိုင်းများမှာ အဆက်မပြတ် ဟိန်းထွက်နေပြီး ရင်းနှီးသော အရှိန်အဝါ နှစ်ခုမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေသည်။
ထိုသူများမှာ အခြားမဟုတ်ဘဲ လုရွှယ်ချီနှင့် ကျင့်ပင်အာတို့ပင် ဖြစ်သည်။
ဂျိချန်းဖန်မှာ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။ သူသည် သေချာစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
လုရွှယ်ချီနှင့် ကျင့်ပင်အာတို့ ဒဏ်ရာမရရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည့်အခါမှသာ သူ စိတ်အေးသွားတော့သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဂျိချန်းဖန်၏ အကြည့်မှာ ဝေ့ဝဲသွားသည်။ သူ ချန်ထားခဲ့သော ဓားဆန္ဒအောက်တွင် လူသုံးဦး သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုသူများမှာ အဆိပ်တစ်သောင်းဂိုဏ်းနှင့် ဟဲ့ဟွမ်မှ လူများ ဖြစ်ကြသည်။ မသေသေးဘဲ ကျန်နေသူမှာမူ...
"ရှန်ကွမ်းချီ......"
ဂျိချန်းဖန်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် မည်းမှောင်သွားသည်။
ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ... ဖန်ရှန်းဂူက တကယ်ကို သေတွင်းတူးချင်နေတာပဲပေါ့...
အဲဒါဆိုရင်လည်း မင်းတို့ ဆန္ဒကို ငါ ဖြည့်ဆည်းပေးရတာပေါ့။
"ဝုန်း..."
ဂျိချန်းဖန်မှာ တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ ညာလက်ကို ညင်သာစွာ မြှောက်လိုက်သည်။ ခဏချင်းမှာပင်... ကြီးမားလှသော နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံများမှာ ရုတ်တရက် စုစည်းသွားသည်။
မမြင်နိုင်သော လက်ကြီးတစ်ဖက်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေကမ္ဘာစွမ်းအားများကို နှောင့်ယှက်လိုက်ပြီး လေဟာနယ်ထဲတွင် ကောင်းကင်ယံကို ဖုံးလွှမ်းသွားသော ဧရာမ လက်ကြီးတစ်ဖက်အဖြစ် စုစည်းသွားတော့သည်။
ဂျိချန်းဖန်၏ ယခုလက်ရှိ နယ်ပယ်အရ သူသည် မြေကမ္ဘာစွမ်းအားများကို လွှမ်းမိုးနိုင်ပြီဖြစ်ပြီး ၎င်းကို အသုံးပြုကာ ရန်သူများကိုပင် တိုက်ခိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။
ဤထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှသော ခွန်အားမှာ ရှန်ကျင်း သို့မဟုတ် ထိုက်ကျင်း အဆင့်များနှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်တော့ပေ။
"ဝုန်း..."
ဧရာမ လက်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် စုစည်းသွားရာ လူတိုင်း၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးမှာလည်း မှောင်အတိ ကျသွားတော့သည်.....။
"သေစမ်း..."
အေးစက်သော အသံတစ်ခုမှာ ကောင်းကင်ယံ၌ ဟိန်းထွက်သွားသည်။
"ဒိန်း..."
ဧရာမ လက်ကြီးမှာ ရှန်ကွမ်းချီကို တိုက်ရိုက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် သူ့ကို ချေမှုန်းပစ်လိုက်တော့သည်။
"ငါ....." ရှန်ကွမ်းချီမှာ မသေဆုံးမီ ထိတ်လန့်သွားသော အမူအရာကိုသာ ပြသနိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် စကားတစ်လုံးပင် ပြောခွင့်မရလိုက်ချေ။