အခန်း (၁၈၁-၁၈၂)

အခန်း (၁၈၁)

"ငါ အဲဒါကို မလုပ်ပေးနိုင်ဘူး"

ဘီလီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူသည် အလွန်ပြတ်သားစွာ ငြင်းဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ယင်းကို အမှန်တကယ် မလုပ်နိုင်သကဲ့သို့ လုပ်နိုင်သည်ဟု လိမ်ညာလိုက်ခြင်းကလည်း ပြဿနာကို ပြေလည်စေမည်မဟုတ်ကြောင်း သူနားလည်ထားသည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ထိုငြင်းဆိုချက် ထွက်ပေါ်လာမည်ကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုတောင်းဆိုချက်ကို ညှိနှိုင်းမှုနည်းဗျူဟာတစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ မမျှတသော ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမျိုးတွင် အသာစီးရထားသော အဖွဲ့သည် ဈေးကို အမြင့်ဆုံးအထိ ခေါ်ထားပြီးမှ တစ်ဖက်လူ၏ နောက်ဆုံးခံနိုင်ရည်ကို စမ်းသပ်ရန်အတွက် ဈေးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှော့ချတတ်ကြစမြဲပင်။

"ဘာလို့လဲ"

ဖုန်းပုကြွယ်က မေးလိုက်သည်။

"ဒီသေနတ်က ငါ့စွမ်းအားတွေ စုစည်းထားတာပဲ၊ ငါ့ရဲ့ 'ထိန်းချုပ်မှု' ဧရိယာထဲကနေ ထွက်သွားတာနဲ့ အဲဒါက ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်"

ဘီလီက ပြန်ဖြေသည်။

"ငါက ဒီပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းသံသရာထဲမှာ အကြာကြီးရှိနေခဲ့တာမို့ ငါ့စွမ်းအားတွေက ဒီဟင်းလင်းပြင်နဲ့ တော်တော်လေး တစ်သားတည်း ဖြစ်နေပြီ၊ အဲဒါကြောင့်ပဲ မင်း ဒီထောင်ထဲမှာ သေနတ်ကိုကိုင်ပြီး သွားလာနိုင်တာပေါ့၊ တကယ်လို့ မင်းက ငါနဲ့ မရင်းနှီးတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုမှာ ငါ့ဆီကနေ မီတာ ၁၀၀ ထက် ပိုဝေးသွားမယ်ဆိုရင် အဲဒီသေနတ်က ပျောက်သွားလိမ့်မယ်"

သူက ခဏရပ်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။

"ဒါ့အပြင်... 'တစ်ချက်တည်းနှင့် အသေပစ်ခြင်း' နဲ့ 'သေချာပေါက် ထိမှန်ခြင်း' ဆိုတဲ့ အာနိသင်တွေက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ငါ့ရဲ့ ဟင်းလင်းပြင် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကို သုံးပြီး ချိန်ညှိထားတာပဲ၊ ဟင်းလင်းပြင်ထဲက အရာဝတ္ထုတွေကို သေသေချာချာ ထိန်းချုပ်နိုင်တာကြောင့် ကျည်ဆန်ရဲ့ ဖျက်ဆီးအားနဲ့ ထိမှန်နှုန်းတွေက ငါ့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာပဲ ရှိနေတာ"

"ဒါတော့ မဟုတ်သေးဘူးလေ... အဲဒီဖော့စ် က ထောင်အပြင်ဘက်မှာ စောင့်နေတာ မဟုတ်လား၊ တံခါးတစ်ချပ်ပဲ ခြားနေတယ် ဆိုဦးတော့၊ အဲဒါက အပြင်ဘက်လို့ပဲ သတ်မှတ်ရမှာပေါ့၊ တကယ်လို့ ငါက မင်းရဲ့ မူလအစီအစဉ်အတိုင်း လမ်းမှားတွေလိုက်ပြီး ပထမကော်ရစ်ဒါထဲ ဝင်သွားပြီး အဲဒီကောင်နဲ့ တိုးပြီဆိုရင် ငါက အာနိသင်မရှိတော့တဲ့ သေနတ်အစုတ်ကြီးကို ကိုင်ထားရမှာပေါ့ ဟုတ်လား"

ဘီလီက သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ သုံးယောက်ထဲမှာ ငါ့စွမ်းအားကပဲ ဖော့စ်ထက် ပိုသာတာ၊ ဒါကြောင့် မင်း ထောင်အပြင်ဘက်ကို ခြေလှမ်းလိုက်တာနဲ့ ဘာမှမဖြစ်ဘူး၊ ငါ မင်းအနားမှာ ရှိနေသရွေ့ အဲဒီသေနတ်ကို ထိခိုက်မှုလုံလုံလောက်လောက် ပေးထားနိုင်တယ်၊ ဒါ့အပြင်... မင်းပြောတဲ့ 'အပြင်ဘက်' ဆိုတာက တကယ့်အပြင်ဘက် မဟုတ်ဘူး၊ ဖော့စ် ရှိနေတဲ့ နေရာက တံခါးတစ်ခုလုံးရဲ့ အစိတ်အပိုင်းလို့ပဲ မြင်လို့ရတယ်၊ အချိန်သခင်ရဲ့ ဂါထာကတော့ စိတ်အချရဆုံး သော့ပေါ့"

"အိုး... နားလည်ပြီ၊ ဒါပေမဲ့... သေနတ်က မင်းရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ဖန်တီးထားတာ၊ ငါက မောင်းပဲ ဆွဲလိုက်တာလေ၊ အဲဒါက ငါ သတ်လိုက်တာလို့ တကယ်ကြီး သတ်မှတ်လို့ ရမှာလား"

ဖုန်းပုကြွယ်က မေးသည်။

"အရေးကြီးတာက ဖော့စ်ကိုသတ်ဖို့ သုံးတဲ့နည်းလမ်း၊ ကိရိယာ ဒါမှမဟုတ် စွမ်းအားရဲ့ အရင်းအမြစ် မဟုတ်ဘူး၊ အရေးကြီးတာက... အဲဒီသေစေနိုင်တဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို 'ဘယ်သူ' က စတင်လိုက်တာလဲ ဆိုတာပဲ"

ဘီလီက ပြန်ဖြေသည်။ "မှော်နက်ဆရာတွေ ဂါထာရွတ်တဲ့ အခါမှာ ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးဘုရင်ရဲ့ စွမ်းအားကို ငှားသုံးကြတယ်၊ ဒြပ်စင်မှော်ပညာ သုံးတဲ့သူတွေက သဘာဝတရားရဲ့ စွမ်းအားကို ငှားသုံးကြတယ်... ဒါဆိုရင် အဲဒီတိုက်ခိုက်ရေး ဂါထာတွေကြောင့် အသတ်ခံရသူတွေရဲ့ မျိုးဆက်တွေက ဂါထာရွတ်တဲ့ သူကိုပဲ လက်စားချေဖို့ရှာမလား၊ နတ်ဆိုးဘုရင်ကိုလား ဒါမှမဟုတ် တစ်ကမ္ဘာလုံးကိုလား"

"အင်း... နားလည်ပါပြီ"

ဖုန်းပုကြွယ်က ပြန်ဖြေသည်။

"အတိုချုပ် ပြောရရင် 'ငါ'ပဲ ဒါကို လုပ်ရမှာပေါ့ ဟုတ်လား"

သူ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ပြီးတော့ မင်းတို့ ဖော့စ်ကို သတ်လိုက်ရင် မင်းတို့က ပြန်လည်မွေးဖွားလာမယ်၊ ဖော့စ် ကတော့ တံခါးအပြင်ဘက်မှာ ပြန်ရှင်လာမယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား"

အယ်လ်ဒန်က ဆက်ပြောသည်။

"မှန်တယ်။ အချိန်သခင်ချထားတဲ့ ဂါထာက အရမ်းရက်စက်တယ်၊ တကယ်လို့ 'အကျဉ်းသား' က 'ထောင်စောင့်' ကို သတ်လိုက်ရင် အရာအားလုံးက မူလအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်၊ ဖော့စ်က တံခါးအပြင်ဘက်မှာ ပြန်ပေါ်လာမယ်၊ ငါတို့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကတော့ အနိမ့်ဆုံးအဆင့်ကို ပြုတ်ကျသွားလိမ့်မယ်၊ ငါတို့ လက်ရှိအခြေအနေကို ပြန်ရောက်ဖို့ အချိန်အတော်ကြာ ပြန်ကြိုးစားရဦးမယ်၊ အဲဒီမတိုင်ခင်မှာတော့ ဒီဟင်းလင်းပြင်က ငါတို့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ လုံးဝ မရှိတော့ဘူး၊ ငါတို့ ထွက်ပေါက် ရှာမရတော့ဘူး၊ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပြောင်းလဲလို့ မရတော့ဘူး၊ တယ်လီပို့လည်း လုပ်လို့ မရတော့ဘူး၊ ပြန်လည်မွေးဖွားလာတိုင်း ငါတို့ကို သတ်ဖို့ မကောင်းဆိုးဝါးအသစ်တွေ ပစ်ထည့်လိမ့်မယ်၊ ငါတို့ အင်အားမကြီးထွားခင် အကြိမ်ကြိမ် အသတ်ခံရဦးမှာ၊ ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းတာက ဒီထောင်ထဲမှာ ငါတို့ သေတောင် သေလို့မရဘူး၊ အသတ်ခံရပြီးရင် အားအနည်းဆုံး အခြေအနေနဲ့ ပြန်ရှင်လာရတာပဲ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဖုန်းပုကြွယ်သည် ရာဗစ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ရာဗစ်က သူဘာမေးချင်သည်ကို သိသဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ကို ကြည့်နေစရာမလိုပါဘူး၊ ဘီလီ ပြောပြီးပြီပဲ၊ သူက နောက်ဆုံး အခိုက်အတန့်မှာ ကျည်ဆန်ရဲ့ အစွမ်းကို ညှိလိုက်လို့ မင်းရဲ့ ပစ်ချက်က ငါ့ကို တကယ် 'မသတ်' ခဲ့တာပါ၊ ဟုတ်ပါတယ်... ငါ ထွက်ပြေးခဲ့ရတဲ့ ပုံစံကတော့ တော်တော်လေး ကြည့်မကောင်းခဲ့ဘူးပေါ့"

"ဒါဆို... ငါမင်းကို တကယ် သတ်လိုက်ရင်တောင် ဘာမှဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့"

ဖုန်းပုကြွယ်က မေးသည်။

"ဘာလို့ ဘာမှ မဖြစ်ရမှာလဲ၊ အယ်လ်ဒန် ခုနကပဲ ပြောသွားတယ်လေ၊ ငါတို့ အသတ်ခံရပြီးရင် အားအနည်းဆုံး အခြေအနေကို ပြန်ရောက်သွားမှာမို့ ငါတို့စွမ်းအားတွေ ပြန်ရဖို့ ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာမှာလေ"

ရာဗစ်က ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါနဲ့... မင်းတို့ ဖော့စ်ကို သတ်ဖို့ SCP-173 လို မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို သုံးဖို့ မကြိုးစားဖူးဘူးလား"

ဖုန်းပုကြွယ် မေးလိုက်သည်။

"ကြိုးစားဖူးတာပေါ့"

ဘီလီက ဖြေသည်။

"အဲဒီ မကောင်းဆိုးဝါးတွေက ထိန်းချုပ်ရခက်သလို ငါတို့ အင်အားအကောင်းဆုံး အချိန်မှာတောင် ငါတို့ကို အန္တရာယ်ပေးနိုင်ပေမဲ့… ငါတို့ တစ်ကောင် နှစ်ကောင်ကို ထောင်တံခါးနားရောက်အောင် မြှူဆွယ်နိုင်ခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမကောင်းဆိုးဝါးတွေက တံခါးအပြင်ဘက်ကို ထွက်လိုက်တာနဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မကောင်းဆိုးဝါးအသစ်တစ်ကောင် ပြန်ရောက်လာတာပဲ"

"အိုး..."

ဖုန်းပုကြွယ်က ခေါင်းငြိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါ့အခြေအနေဆီ ပြန်သွားရအောင်၊ အင်း... ငါ သေနတ်ကို ယူသွားလို့ မရဘူးဆိုရင်တောင် ကွန်ထရာတံဆိပ်ကော"

"အဲဒါလည်း သဘောတရားအတူတူပဲ၊ ငါပြောခဲ့သလိုပဲလေ၊ ဒီထောင်ထဲက ဟင်းလင်းပြင်ကို ငါပဲ အကြွင်းမဲ့ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်တာ၊ မင်း အဆိပ်ကြောင့် ဒီနေရာကနေ ထွက်မသွားသရွေ့ မင်းကို ငါ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြန်ရှင်အောင် လုပ်ပေးလို့ ရတယ်"

ဘီလီက ဆိုသည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်း ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားရင်တော့..."

"ဒါဆို ဘာတွေ ဆက်ပြောနေရဦးမှာလဲ"

ဖုန်းပုကြွယ်က သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"လုံလောက်တဲ့ အကျိုးအမြတ် မရှိဘဲနဲ့ ငါက ဘာလို့ မင်းတို့အတွက်နဲ့ အချိန်သခင်ကို သွားဆန့်ကျင်ရမှာလဲ၊ မင်းတို့က ငါ့ဆွေမျိုးတွေလည်း မဟုတ်ဘူး၊ ငါက ဘာလို့ မင်းတို့ကို ဒီထောင်ထဲကနေ လွတ်အောင် ကူညီရမှာလဲ"

"မင်း ဒီဇာတ်လမ်းကို အောင်မြင်အောင် မလုပ်ချင်..."

ဘီလီ၏ စကားက ပြတ်တောက်သွားသည်။

ဖုန်းပုကြွယ်က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါက ငါ့ရဲ့ မူလရည်မှန်းချက်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီ 'အကျဉ်းထောင်' အကြောင်း သိပြီးတဲ့နောက်မှာတော့..."

သူက လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကွင်းစကွင်းပိတ် သင်္ကေတ ပြလိုက်သည်။

"မင်းတို့နဲ့ ပူးပေါင်းရတာ မတန်ဘူးလို့ ငါထင်တယ်"

သူက သက်တောင့်သက်သာဖြစ်နေသယောင် ဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ကို ထောင်ချောက်ဆင်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့ လူအနည်းငယ်အတွက်နဲ့ အချိန်သခင်ကို သွားဆန့်ကျင်မယ့်အစား အဆိပ်တက်ပြီး ဒီအဆင့်မှာ ရှုံးသွားတာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်..."

သူ ခဏရပ်လိုက်ပြီး အရှက်မဲ့စွာ ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။

"အထူးသဖြင့် ဘာဆုလာဘ်မှမရတဲ့ အခါမျိုးမှာပေါ့"

"ကောင်းပြီလေ..."

ဘီလီက စက္ကန့်အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။

"ခဏ စောင့်ဦး..."

ထို့နောက် တစ်မိနစ်ဝန်းကျင်ခန့် တိတ်ဆိတ်သွား၏။ ဘီလီ၊ အယ်လ်ဒန်နှင့် ရာဗစ်တို့သည် စိတ်ချင်း ဆက်သွယ်ပြီး ညှိနှိုင်းနေပုံရသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများကို ကြည့်ရုံနှင့် ဘာမှမသိနိုင်သဖြင့် ဖုန်းပုကြွယ်က သူတို့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ သူသည် ဘာကိုမှ မကြောက်သကဲ့သို့ ဇာတ်လမ်း ရှုံးနိမ့်သွားသည်မှာလည်း သူ့အတွက် ဘာမှ မဟုတ်သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

"အင်း... တော်တော်လေး ခက်ခဲပေမဲ့ မင်း ဒီထောင်ကနေ ထွက်သွားတဲ့အခါ သုံးလို့ရမယ့် ကွန်ထရာတံဆိပ်တစ်ခု ဖန်တီးပေးဖို့ ငါတို့ ကြိုးစားကြည့်ပါမယ်"

ဘီလီက နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဘယ်လို လုပ်မှာလဲ"

ဖုန်းပုကြွယ် မေးလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ အဲဒါက သိပ်မရှုပ်ထွေးပါဘူး"

အယ်လ်ဒန်က ဆိုသည်။

"ငါတို့ သုံးယောက်ပေါင်းပြီး လုပ်ရင် ဒီထောင်အပြင်ဘက်မှာပါ သုံးလို့ရမယ့် တံဆိပ်တစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်ပါတယ်"

ဖုန်းပုကြွယ် စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် စဉ်းစားလိုက်သည်။

"ဒါက မင်းတို့ ငါ့ကိုပေးနိုင်တဲ့ အကြီးမားဆုံး အကျိုးအမြတ်လား"

"ကန့်သတ်ထားတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ ဒီလိုအရာတစ်ခုကို ဖန်တီးဖို့ဆိုတာ အရမ်းခက်ခဲတယ်ဆိုတာကိုတော့ မင်း နားလည်ပေးရမယ်၊ အဲဒါက ငါတို့ရဲ့ စွမ်းအား အခြေခံကိုတောင် ထိခိုက်သွားစေနိုင်တယ်"

ဘီလီက ဆိုသည်။

"တကယ်လို့ မင်း ဒါကိုမှ လက်မခံနိုင်ဘူး ဆိုရင်တော့..."

"ကောင်းပြီ၊ ငါ လက်ခံတယ်"

ရာဗစ် တစ်ခုခု ထပ်မပြောမီ ဖုန်းပုကြွယ်က ကြားဖြတ် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ကို တံဆိပ် အရင်ပေး၊ အဲဒီနောက်မှ ငါမင်းတို့နဲ့အတူ ဖော့စ်ကို သွားသတ်ပေးမယ်"

"အဲဒါတော့ မဟုတ်သေးဘူးလေ..."

ရာဗစ်က ဆိုသည်။

"မင်းသာ တံဆိပ်ကို ယူပြီး ထွက်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"ငါက တံဆိပ်လည်းရ ထောင်ကနေလည်း လွတ်မြောက်နိုင်မှာကို ဘာလို့ တံဆိပ်ပဲ ယူပြီး ထွက်သွားရမှာလဲ"

ဖုန်းပုကြွယ်က ပြန်ချေပလိုက်သည်။

"ဖော့စ်ကို သတ်ဖို့ဆိုတာ လက်ညှိုးလေးတစ်ချက် လှုပ်ရုံလောက် လွယ်တဲ့ကိစ္စပဲ၊ ငါလုပ်ရမှာက မင်းတို့ ဖန်တီးပေးတဲ့ သေနတ်ကိုကိုင်၊ ပစ်မှတ်ကို ချိန်၊ ပြီးရင် မောင်းဆွဲလိုက်ရုံပဲ မဟုတ်လား"

သူက ဘီလီကို ကြည့်လိုက်သည်။

"နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရင် ငါကသာ မင်းတို့ကို သတိထားရမှာ၊ တကယ်လို့ ငါက မင်းတို့ကို ကူညီပြီး ဖော့စ်ကို ရှင်းပေးလိုက်လို့ မင်းတို့တွေ လွတ်မြောက်သွားတဲ့ အခါကျရင် ဖော့စ်လက်ထဲက ဆေးရည်ကို ဖျက်ဆီးပစ်တာ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကို တိုက်ရိုက် သတ်ပစ်လိုက်တာမျိုးလုပ်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ ဒါဆိုရင် ပထမအချက်အနေနဲ့ ငါမင်းတို့ဆီက ဘာမှ မရတော့ဘူး၊ ဒုတိယအချက်အနေနဲ့ ငါက အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ အချိန်သခင်ရဲ့ အမည်းစက်စာရင်းထဲ ရောက်သွားမယ်၊ တတိယအချက်အနေနဲ့ ငါ ဒီထောင်ကနေ အောင်အောင်မြင်မြင် ထွက်သွားနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

သူက ခေါင်းခါလျက် ဆက်ပြော၏။

"ဒါ့အပြင်... မင်းတို့ ငါ့ကို တံဆိပ်အရင်ပေးခဲ့ရင်တောင် ငါကူညီပြီးသွားတဲ့ အခါကျရင် မင်းတို့က ငါ့ကို ဒေါသဖြေတဲ့အနေနဲ့ သတ်ပစ်ဖို့ ကြိုးစားနိုင်ခြေ ရှိသေးတာပဲ၊ အဲဒီလိုဆိုရင်လည်း ငါ ဘာမှရမှာ မဟုတ်ဘူး၊ နိဂုံးချုပ်ပြောရရင်... ငါ ရင်ဆိုင်ရမယ့် စွန့်စားမှုက ပိုကြီးနေတာမို့ တံဆိပ်ကို အရင် မရဘူးဆိုရင်တော့ မလုပ်ပေးနိုင်ဘူး"

အခန်း (၁၈၂)

အဆိပ်အာနိသင်ပြရန် ၁၆ မိနစ်သာ လိုတော့ချိန်တွင် ဖုန်းပုကြွယ်သည် ဘီလီ၊ အယ်လ်ဒန်နှင့် ရာဗစ်တို့ ပူးပေါင်းပြုပြင်ထားသော ကွန်ထရာတံဆိပ်ကို ရရှိသွားသည်။ အိုင်တမ်၏ အာနိသင်က ပြောင်းလဲခြင်းမရှိသော်လည်း 'ဇာတ်လမ်းအပြင်သို့ ယူဆောင်သွားနိုင်ခြင်း ရှိမရှိ' ဟူသော ရွေးချယ်ခွင့်တွင် 'ရှိသည်' ဟု ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း တံဆိပ်က တစ်ခုတည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

အကျိုးအမြတ် ရရှိပြီးနောက် ဖုန်းပုကြွယ် စိတ်ကျေနပ်သွား၏။ သူသည် စားပွဲပေါ်က တစ်ချက်ပစ်ပစ္စတိုကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ အတည်ပြုစရာ တစ်ခုပဲ ကျန်တော့တယ်၊ တကယ်လို့... ငါဆိုလိုတာက တကယ်လို့များ ငါ တံခါးအပြင် ထွက်လိုက်တာနဲ့ ဖော့စ်သတ်တာ ခံလိုက်ရရင် ဒီတံဆိပ်က အာနိသင်ပြပြီး ငါ့ကို ပြန်ရှင်အောင် လုပ်ပေးမှာ ဟုတ်တယ်မလား"

"ဟုတ်တယ်၊ မင်းမှာ ဒီတံဆိပ်ရှိနေသရွေ့ တံခါးအတွင်းမှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အပြင်မှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ထောင်ထဲမှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အပြင်မှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တခြားနတ်ဘုရားမဏ္ဍိုင် လေးခုရဲ့ နယ်မြေထဲမှာပဲ ဖြစ်ဖြစ်... မင်းသေဆုံးတာနဲ့ ဒီတံဆိပ်က အာနိသင်ပြပြီး မင်းကို အဲဒီနေရာမှာတင် ချက်ချင်း ပြန်ရှင်လာစေမှာပါ"

ရာဗစ်က ပြန်ဖြေသည်။

ဘီလီကလည်း ထပ်လောင်းပြောကြား၏။

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ မင်း တံခါးဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ငါတို့လည်း မင်းနဲ့အတူ လိုက်ထွက်လာမှာပါ၊ ဖော့စ်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေကို ငါတို့ ကူတားပေးမယ်၊ မင်းလုပ်ရမှာက သူ့ကို သေနတ်နဲ့ ချိန်ပြီး မောင်းဆွဲလိုက်ဖို့ပဲ၊ ဒီသေနတ်ကို ငါ အမြင့်ဆုံးဖျက်ဆီးအား ပေးထားမယ်၊ ကျည်ဆန် တစ်တောင့်တည်းနဲ့တင် သူ့ကို အပြတ်ရှင်းဖို့ လုံလောက်ပါတယ်"

အယ်လ်ဒန်ကလည်း ဆိုလာသည်။

"မင်းသူ့ကို သတ်ပြီးရင် ဆေးရည်ကိုယူပြီး တယ်လီပို့ လုပ်သွားလိုက်… ငါတို့ကတော့ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း သံသရာကနေ လွတ်မြောက်ပြီး ဒီထောင်ကနေ ထွက်ပြေးကြမှာပေါ့"

ဘီလီက နိဂုံးချုပ်လိုက်သည်။

"အဲဒီနောက် ငါတို့ ကိုယ့်လမ်းကိုယ်သွားကြတာပေါ့၊ ငါတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဘာအကြွေးမှ မတင်တော့ဘူး"

"ဟုတ်ပြီ၊ ဒါက ငါတွေးထားတာနဲ့ အတိအကျပဲ"

ဖုန်းပုကြွယ် ပြုံးလျက် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

"အစပိုင်းမှာ မင်းတို့ ငါ့ကို လှည့်စားပြီး အသုံးချခဲ့ပေမဲ့ အဲဒါက ငါတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မသိသေးလို့ မယုံကြည်ကြသေးလို့လို့ဆိုတာ ငါယုံကြည်ပါတယ်၊ အခု ငါတို့ ရည်မှန်းချက်တွေ တူညီသွားပြီဆိုတော့ ဒါက နှစ်ဦးနှစ်ဖက်အကျိုးရှိတဲ့ သဘောတူညီချက်တစ်ခု ဖြစ်လာတာပေါ့၊ မင်းတို့ရဲ့ အပြောအဆိုနဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို ကြည့်ရတာ မင်းတို့ဟာ အရမ်းကို ရိုးသား၊ မြင့်မြတ်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့သူတွေလို့ ငါ ယုံကြည်တယ်၊ ငါခုနက ပြောခဲ့သလိုမျိုး နောက်ကျောကို ဓားနဲ့ထိုးတာမျိုးတော့ လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား"

"တော်ပြီ၊ အချိန်မဖြုန်းနဲ့တော့"

ရာဗစ်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ညည်းညူလိုက်သည်။

"မင်းက နစ်နာသူ ကျနေတာပဲ၊ ငါတို့မှာ အချိန်အများကြီး မကျန်တော့ဘူး၊ မင်းလည်း ဆုလာဘ် ရပြီးပြီပဲ၊ လုပ်စရာရှိတာ မြန်မြန်လုပ်စမ်းပါ"

"ပြဿနာမရှိဘူး၊ အခုပဲ သွားကြတာပေါ့"

ဖုန်းပုကြွယ် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကော်ရစ်ဒါလေးခု၏ အဝင်ဝများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နံရံတစ်ခုဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားမိသည်။ နံရံ၏ အလယ်တည့်တည့်တွင် တံခါးတစ်ချပ် ရှိနေခဲ့သည်။

"အံ့ဩမနေနဲ့ဦး၊ ဟင်းလင်းပြင်ရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်နဲ့ အရွယ်အစားဆိုတာ ပုံစံတစ်ခုသက်သက်ပဲ"

ဘီလီ၏ အသံနှင့်အတူ အကျဉ်းခန်းသံတံခါးက တကျွီကျွီမြည်လျက် ပွင့်လာခဲ့သည်။

ဖုန်းပုကြွယ် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အရုပ်သည် မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေသည်မသိဘဲ သုံးဘီးစက်ဘီးလေးပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ခြေနင်းကို နင်းလျက် ဖုန်းပုကြွယ်ဘေးနားသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ရောက်လာလေသည်။ ရာဗစ်သည်လည်း ဒုတိယအကျဉ်းခန်းထဲမှ ထွက်လာ၏။ သူနှင့် အယ်လ်ဒန်တို့က ဖုန်းပုကြွယ်ကို ကြည့်နေကြပြီး ထိုတခြားကမ္ဘာမှ ခရီးသည်က တံခါးဖွင့်ပေးမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြလေသည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူတို့ သုံးယောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပခုံးတွန့်ပြပြီး ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

...

တံခါးပွင့်သွားပြီး လူတစ်ယောက်နှင့် မကောင်းဆိုးဝါးသုံးကောင်တို့သည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် စီတန်းလျက် မီးခိုးရောင် ဟင်းလင်းပြင်ကျယ်ကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

ဖော့စ်သည် တံခါးနှင့် ဆယ်မီတာခန့် အကွာတွင် ရပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ဧရာမ ရှေးဟောင်းသံချပ်ကာဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်ယောက်နှင့် တူပေသည်။ သူ၏ ချပ်ဝတ်၊ အရေပြား၊ မျက်လုံးနှင့် ဆံပင်များ အားလုံးသည် ဘိလပ်မြေကဲ့သို့ မီးခိုးရောင် သန်းနေပေသည်။ အကယ်၍ သူသာ ခေါင်းလှည့်မကြည့်ဘူးဆိုလျှင် ရုပ်ထုတစ်ခုနှင့် ခြားနားမည် မဟုတ်ပေ။

"ငါ ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပါပဲလား..."

ဖော့စ်က ဆိုသည်။

"တခြားကမ္ဘာက ခရီးသည်၊ မင်းက အကျဉ်းသားတွေဘက်က ရပ်တည်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်ပေါ့"

"အိုး"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဖုန်းပုကြွယ်သည် အချက်အလက် အများအပြားကို ချက်ချင်း ခန့်မှန်းမိသွားသည်။

"ဒါဆို မင်းလည်း တခြားသူတွေလိုပဲပေါ့၊ ငါ ဒီထောင်ထဲကို မရောက်ခင်ကတည်းက မင်းလည်း ဆေးရည်ရထားပြီး ငါ့အခြေအနေကို သိနေခဲ့တာလား"

"မှန်တယ်"

ဖော့စ်က ပြန်ဖြေသည်။

"မင်း သူတို့ဘက်က ရပ်တည်မယ်ဆိုတာ ငါ ခန့်မှန်းထားပြီးသားပါ၊ မင်းရဲ့ အင်အားနဲ့ဆိုရင် သူတို့ဆီက ဆေးရည်ကို လုယူဖို့နဲ့ ထွက်ပေါက်ကို ရှာဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ"

သူ ခဏရပ်၍ ဆိုသည်။

"ဒါကြောင့်... မင်း ထောင်ထဲမှာ ဘာတွေပဲ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပါစေ ငါ့ဆီ ရောက်လာတဲ့ အခါမှာတော့ မင်းဟာ ငါ့ရန်သူ ဖြစ်နေမှာပဲ"

"မင်း နားလည်ပေးတာ ဝမ်းသာပါတယ်"

ဖုန်းပုကြွယ် သေနတ်ကို ပင့်မြှောက်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများသည် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး သေနတ်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ဒိုင်း။ သေနတ်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ရာဗစ်၏ ဦးခေါင်းသည် နောက်တစ်ကြိမ် ကျည်ဆန် ထိမှန်သွားရပြန်သည်။

ဖုန်းပုကြွယ်မှလွဲ၍ ကျန်ရှိနေသူအားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ဖော့စ်ပင်လျှင် 'ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ' ဟု စိတ်ထဲမှ မေးခွန်းထုတ်မိသွားသည်။

ရာဗစ်ကို ထိုမျှနီးကပ်သော အကွာအဝေးမှ သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ဖုန်းပုကြွယ် ရပ်တန့်မသွားခဲ့ပေ။ သူသည် သေနတ်ကို ဘီလီဘက်သို့ လှည့်ချိန်လိုက်၏။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် အဆက်မပြတ် ပစ်ခတ်လိုက်ပြီး ကျည်ဆန်အမြောက်အမြား ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။ ဘီလီသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသည့်ကြားမှ လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ သူသည် ဖုန်းပုကြွယ်လက်ထဲရှိ သေနတ်ကို ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်လိုက်ပြီး ကျည်ဆန်လမ်းကြောင်းများကို ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း အကွာအဝေးမှာ အလွန်နီးကပ်လွန်းလှပြီး ဘီလီ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာကျွမ်းကျင်မှုကလည်း သုညသာဖြစ်သည်။ဆက်လက်၍ ဖုန်းပုကြွယ်၏သစ္စာဖောက်မှုက ဘီလီ၏ ဝမ်းဗိုက်ညာဘက်ခြမ်းတွင် ကျည်ဆန်ထိမှန်သွားစေပြီး ဒဏ်ရာ ရသွားခဲ့သည်။

"မင်း..."

ဘီလီက ဒေါသတကြီးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အယ်လ်ဒန်၊ သတ်..."

သူ စကားမဆုံးမီ ဖုန်းပုကြွယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ မိစ္ဆာစွမ်းအင်လှိုင်းများ ပြန့်နှံ့လာ၏။ ထိုမြင်ကွင်းသည် ဘီလီကဲ့သို့ မကောင်းဆိုးဝါးပင် နှုတ်ဆိတ်သွားရလောက်အောင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသည်။

"ဟွန်း... အောင်အောင်မြင်မြင် အသက်ဝင်သွားပုံရတယ်..."

ဖုန်းပုကြွယ် လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ သေနတ်ပျောက်ကွယ်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူသည် သူ၏ တစ်ခုတည်းသောသတ်ကွက် မိစ္ဆာဘုရင်၏ နဂါးနက် မီးတောက်လှိုင်းကို အသက်သွင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖုန်းပုကြွယ်၏ မှော်အတတ်ကျွမ်းကျင်မှုသည် အဆင့် E သာ ရှိသဖြင့် ထိုစွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းရန် အောင်မြင်နှုန်းမှာ ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းသာ ရှိသည်။ သို့သော် အဂ္ဂိရတ်ဆရာ၏ ဇွဲလုံ့လကြောင့် သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် အားလုံး၏ အောင်မြင်နှုန်းမှာ ၁၀ ရာခိုင်နှုန်း တိုးလာခဲ့သည်။ အတိုချုပ် ပြောရလျှင် အောင်မြင်နှုန်းသည် ငါးဆယ်-ငါးဆယ်ပင် ဖြစ်သည်။

ဖုန်းပုကြွယ်၏ ညာဘက်လက်မောင်းမှ အနက်ရောင် မိစ္ဆာစွမ်းအင်များ ပြန့်လွင့်လာပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် စွမ်းအင်လှိုင်းများဖြင့် ဝန်းရံခံလိုက်ရပြီး နဂါးနက် မီးတောက်လှိုင်းကြီး ထွက်ပေါ်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။

ယင်းမှာ မိစ္ဆာဘုရင်ရဲ့မီးတောက်လက်သီး၏ အစွမ်းထက်ဆုံးပညာရပ် ဖြစ်သည်။ တိုက်ကွက် မစတင်မီတွင် နဂါးကြီးသည် မလှုပ်မယှက် ရှိနေသော်လည်း မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ အရှိန်အဝါမျိုး ရှိနေခဲ့သည်။ အသုံးပြုသူ၏ အဆင့်ကို ခဏဖယ်ထားလျှင်ပင် ထိုတိုက်ကွက်၏ အစွမ်းက ပြိုင်ဘက်ကင်းပင်။

ဖုန်းပုကြွယ် ခြေနှစ်ဖက်ကို ကား၍ မြင်းစီးဟန်ဖြင့် အနေအထားပြင်လိုက်သည်။ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်က ညာဘက်ပခုံးကို ဖိထားပြီး ညာဘက်လက်မောင်းကို တည့်တည့်မတ်မတ် ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ လက်ချောင်းငါးချောင်းကို လက်ဖဝါးပုံစံ ကွေးလိုက်သည်နှင့်... နဂါးဟိန်းသံတစ်ခုနှင့်အတူ အနက်ရောင်နဂါးကြီးတစ်ကောင် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ၎င်းသည် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ပြီး သုံးဘီးစက်ဘီးပေါ်က သစ်သားရုပ်သေးရုပ်ကို ဝါးမြိုလိုက်တော့သည်။

ထိုစွမ်းရည်သည် မြန်ဆန်ပြီး အစွမ်းထက်ရုံတင်မကဘဲ ပစ်မှတ်ကိုလည်း လိုက်လံတိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ဘီလီသည် သူ့စွမ်းအားကို မထုတ်သုံးနိုင်မီ မကောင်းဆိုးဝါးစွမ်းအင်များကြောင့် ကြောင်အသွားရပြီး မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူ့ဘေးနားတွင် ရပ်နေသော အော်လ်ဒန်ပင် မလှုပ်မယှက် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

"သင့်ရဲ့ အိုင်တမ်ဖြစ်တဲ့ ကွန်ထရာတံဆိပ်ကို အသုံးပြုလိုက်ပါပြီ။"

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် ထိုတံဆိပ်ကို အမှန်တကယ် အသုံးပြုလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ နဂါးနက်လှိုင်းသည် အသက်အမှတ် ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်းလုံးကို ဝါးမြိုပစ်ခြင်းပင်။ ထိုပေးဆပ်မှုဖြင့် အသက်သွင်းလိုက်သော စကေးသည် တကယ့်ကို ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသည်။ အလစ်တိုက်ခံလိုက်ရသော ဘီလီသည် သူ့ကိုယ်သူ မကာကွယ်နိုင်တော့ဘဲ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားရတော့သည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ဘီလီကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် အနက်ရောင် မီးတောက်များ၏ ဝါးမြိုခံလိုက်ရသော်လည်း ထိုနေရာမှာတင် ချက်ချင်း ပြန်လည် ရှင်သန်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဝင့်ကြွားသော အမူအရာဖြင့် သုံးယောက်ထဲမှ နောက်ဆုံးကျန်ရစ်သူ အယ်လ်ဒန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို ဒေါသတကြီးနဲ့ မတိုက်ခိုက်ခင်မှာ..."

သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ နောက်ဆုတ်သွားပြီး ဖော့စ်ဘေးတွင် အရှက်မရှိ သွားရပ်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေကို ပြန်စဉ်းစားသင့်တယ်နော်..."

သူ ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် ဘီလီ ပြောခဲ့ဖူးတယ်၊ မင်းတို့ သုံးယောက်ထဲမှာ သူတစ်ယောက်ပဲ ဖော့စ်ရဲ့ အင်အားအကောင်းဆုံး အခြေအနေကို အနိုင်ယူနိုင်တယ်ဆိုလားပဲ... ဒါကြောင့် ငါသာ မင်းနေရာမှာဆိုရင် အလကား အသေခံဖို့ ဒီနေရာကို လာမှာမဟုတ်ဘူး၊ ငါသာဆိုရင်တော့ အခု အခြေအနေနဲ့ အကျဉ်းခန်းထဲကိုပဲ ပြန်သွားပြီး မကြာခင် ထောင်ထဲကို ရောက်လာတော့မယ့် မကောင်းဆိုးဝါးအသစ်ကို ကြိုဆိုဖို့ပဲ ပြင်ဆင်ထားလိုက်တော့မှာ"

ဖော့စ်သည် အခြေအနေကို နားလည်သွားပုံရသည်။ သူသည် ဖုန်းပုကြွယ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ရိုးရိုးသားသား ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက တကယ်ကို ကောက်ကျစ်လွန်းတယ်..."

"မင်း ငါတို့ကို လှည့်စား၊ လိမ်ညာပြီး အသုံးချခဲ့တာပဲ..."

အယ်လ်ဒန်က သွားကြားမှလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့က ငါ့ကို အရင်လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်လား"

ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းတို့က လုံလောက်အောင် မတော်ကြလို့ ရှုံးသွားတာလေ၊ ငါက မင်းတို့ကို ဘယ်လို လုပ်ရမလဲဆိုတဲ့ နည်းလမ်းမှန်ကို ပြပေးလိုက်တာပဲ"

"မင်းက ငါတို့ပေးထားတဲ့ သေနတ်နဲ့ တံဆိပ်ကို သုံးပြီး ငါတို့ကို ပြန်တိုက်ခဲ့တာကွ..."

"အင်း... မင်းတို့က တကယ်ကို ရိုးသားမြင့်မြတ်တဲ့သူတွေပဲ၊ ညှိနှိုင်းနေတုန်း ငါသိချင်တဲ့ အရာတွေ အားလုံးကို ပြောပြခဲ့တာလေ... မင်းတို့ရဲ့ စွမ်းအားတွေ၊ ဒီအိုင်တမ်တွေရဲ့ နောက်ကွယ်က သီအိုရီတွေ၊ ပြီးတော့ မင်းတို့နဲ့ ဖော့စ်ကြားက အင်အားကွာခြားချက်တွေပေါ့"

ဖုန်းပုကြွယ်က ထပ်လောင်းပြောကြားသည်။

"ပြီးတော့ မင်းတို့က ငါ့ကို ဒီအစီအစဉ်ကို လုပ်နိုင်ဖို့ ယုံကြည်ချက်ရှိအောင် ငါလိုချင်တဲ့ အရာတွေကိုပါ ပေးခဲ့သေးတယ်လေ"

"မင်းလို ညစ်ပတ်၊ ယုတ်မာ၊ ကောက်ကျစ်တဲ့..."

အယ်လ်ဒန်သည် ဆဲဆိုနေသည့် အချိန်တွင်ပင် စကားလုံးအသုံးအနှုန်း မှန်ကန်ရန် အလွန် ဂရုစိုက်နေပုံရသည်။ သူ့ပရိုဂရမ်ထဲတွင် ဆဲရေးတိုင်းထွာသည့်ကုတ်များ ထည့်သွင်းထားပုံ မရပေ။

"တော်ပြီ အယ်လ်ဒန်"

ဖော့စ်က သူ့ကို စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းနဲ့ ဒီတခြားကမ္ဘာက ခရီးသည်ကြားက ရန်ငြိုးတွေက ငါနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ တာဝန်ရှိတယ်၊ အခု မင်းကို မင်းအကျဉ်းခန်းထဲ ပြန်သွားဖို့ ငါအမိန့်ပေးတယ်၊ ဒါမှမဟုတ်ရင် ငါကိုယ်တိုင် မင်းကို ပြန်ပို့ရလိမ့်မယ်"

အယ်လ်ဒန်၏ အပြာရောင် မျက်လုံးများ မှေးမှိန်သွားသည်။ သူ့အကြည့်များသည် ထိုလူ၏ပုံရိပ်ကို သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ထာဝရ စွဲထင်ကျန်ရစ်အောင် လုပ်နေသကဲ့သို့ ဖုန်းပုကြွယ်ထံတွင် အတော်ကြာအောင် တည်ရှိနေခဲ့သည်။ ဆယ်စက္ကန့်ခန့် ကြာပြီးနောက် သူသည် အကျဉ်းခန်းထဲသို့ ဆုတ်ခွာသွားပြီး တံခါးမှာလည်း သူ့နောက်တွင် ပိတ်သွားတော့သည်။

"ဟူး..."

အယ်လ်ဒန် ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဖုန်းပုကြွယ် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ ဖော့စ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ခွင့်ပြုပါဦး၊ မင်းလက်ထဲက 'အမည်မသိ ဓာတုဆေးရည်' ပုလင်းလေး..."

"နားလည်ပါပြီ... နားလည်ပါပြီ..."

ဖော့စ်က လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဖုန်းပုကြွယ်ထံသို့ ဆေးရည်ပုလင်းကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ဖုန်းပုကြွယ် ထိုပစ္စည်းကို လက်ခံလိုက်ချိန်တွင် စနစ်၏ အကြောင်းကြားစာ ရရှိခဲ့သည်။

"အဓိကမစ်ရှင် တိုးတက်မှု အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်ပါပြီ။ ဓာတုဆေးရည် ရှာဖွေရန် (၄/၄)။ လက်ရှိမစ်ရှင် ပြီးဆုံးပါပြီ။ အဓိကမစ်ရှင်ကို အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်ပါပြီ။"

ဂိမ်းမီနူးထဲက မစ်ရှင်အသစ်မှာ ဤသို့ဖြစ်သည်။

"အမည်မသိ ဓာတုဆေးရည် (A)၊ (B)၊ (C) နှင့် (D) တို့ကို ပေါင်းစပ်ပြီး အဆိပ်ကို ဖြေဖျောက်နိုင်မည့် အဆိပ်ဖြေဆေးတစ်ခု ဖန်တီးပါ"

စနစ်၏ အသံက နှစ်စက္ကန့်ခန့် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ဆက်ပြောလာသည်။

"သတ်မှတ်ထားသော မစ်ရှင်ပစ္စည်းများကို ပေါင်းစပ်လိုပါသလား"

ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသော မီနူးထဲက 'အတည်ပြုသည်' ကို နှိပ်လိုက်သည်။ သူ့အိတ်ထဲရှိ အခြားဆေးရည်သုံးပုလင်းမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူကိုင်ထားသော ဆေးရည်လည်း အဖြူရောင် အလင်းတန်းများအဖြစ် ပျော်ဝင်သွားခဲ့သည်။ အချက်အလက်များ ပြန်လည်စုစည်းပြီးနောက် ယင်းမှာ 'အဆိပ်ဖြေဆေး' ဟူသော အိုင်တမ်အသစ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ဖုန်းပုကြွယ် ဆေးကို ချက်ချင်း မသောက်သေးပေ။ ထိုအစား သူသည် ဖော့စ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ပြောဦးမယ်... အစ်ကိုကြီး၊ ငါ မင်းကို ဒီထောင်ဖောက်မှုမှာ ကူညီပေးခဲ့တာနော်၊ အဲဒါအတွက် ကျေးဇူးတင်စကားတောင် မပြောတော့ဘူးလား"

သူ ထိုသို့ ပြောရင်း ဖော့စ်ကို ကြည့်ရန် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။

သို့သော် ဖုန်းပုကြွယ်ရှေ့တွင် ရှိနေသော ထောင်စောင့်သည် တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။ သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ ဖော့စ်သည် အမှန်တကယ် ရုပ်ထုတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မင်းငါ့ကို ဘာမှ မကူညီခဲ့ပါဘူး၊ မင်းကိုယ်မင်းအတွက်ပဲ လုပ်ခဲ့တာပါ"

ဖော့စ်၏ အသံက အခြားတစ်ဖက်မှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ဖုန်းပုကြွယ် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့ထံသို့ လျှောက်လာနေသော ငွေရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပနေသည့် နောက်ထပ်ဖော့စ်တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်း ဘယ်ဘက်ကပဲ ရပ်ရပ် သူတို့တွေ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ဖော့စ်က ဆိုသည်။

"သူတို့က ငါလုပ်ထားတဲ့ မြေရုပ်လေးတွေကို သတ်ဖို့အတွက်ပဲ ဒီနေရာကို အကြိမ်ကြိမ် ရောက်လာကြမှာလေ"

"မင်း..."

ဖုန်းပုကြွယ်၏ မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားရသည်။

"အခု ငါ နားလည်သွားပြီ... အချိန်သခင်ရဲ့ ဂါထာဆိုတဲ့အရာက မရှိဘူး၊ အစကတည်းက ဒီမှာ လှည့်ကွက်တွေ သုံးနေတာက မင်းပဲပေါ့"

"ဟမ့်... သေချာတာပေါ့"

ဖော့စ်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"အကျဉ်းသားတွေထက် အင်အားနည်းတဲ့ ထောင်စောင့်တစ်ယောက်ကို အရှင်သခင်က ဘာလို့ ဒီမှာ ထားရမှာလဲ"

သူသည် ဖုန်းပုကြွယ်အနားသို့ လျှောက်လာပြီး ဆက်ပြောသည်။

"ဒီမြေရုပ်တုက အထူး မှော်ကုန်ကြမ်းတွေနဲ့ လုပ်ထားတာ..."

ဖော့စ်က သူနှင့် အတိအကျ တူညီသော မီးခိုးရောင်ရုပ်တုကြီးကို ပုတ်ပြလိုက်သည်။

"သေချာတာကတော့ ငါက ဘီလီထက် အားမနည်းပါဘူး၊ တစ်ယောက်ချင်း တိုက်မယ်ဆိုရင် သူတို့ ငါ့ကို မယှဉ်နိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ သုံးယောက် ပေါင်းလာရင်တော့ နည်းနည်း လက်ဝင်တာပေါ့..."

"ဒါကြောင့် မင်းက ထောင်ချောက်ဆင်ခဲ့တာပေါ့..."

ဖုန်းပုကြွယ် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ရှေ့တိုးလိုက်ပြီး ခေါင်းစောင်းကာ ဖော့စ်၏ မီးခိုးရောင်ရုပ်တုကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီမြေရုပ်တုကို 'သတ်' တဲ့သူဟာ သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားတွေ အသိမ်းခံရမှာပေါ့ ဟုတ်တယ်မလား"

ဖော့စ်၏ အကြည့်က ဖုန်းပုကြွယ်ထံသို့ နီးကပ်စွာ ကပ်ပါလာခဲ့သည်။ ဖုန်းပုကြွယ် ရွေ့လျားသွားသည်နှင့် ဖော့စ်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်သဖြင့် သူ့နောက်ကျောက ထောင်တံခါးဘက်သို့ မျက်နှာမူလျက်သား ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"တကယ်တော့... မြေရုပ်တုကို ဘယ်သူကသတ်သတ် အရေးမကြီးပါဘူး၊ မြေရုပ်တု ပျက်စီးသွားတာနဲ့ 'တံခါးဟင်းလင်းပြင်' ထဲမှာ ရှိနေသူအားလုံးရဲ့ စွမ်းအားတွေ အသိမ်းခံရမှာပဲ"

ဖော့စ်က ဆိုသည်။

"ဒါကြောင့် ငါက အမြဲတမ်း ဒီဟင်းလင်းပြင်ရဲ့ အပြင်ဘက်ကနေ မြေရုပ်တုကို လှမ်းထိန်းချုပ်ပြီး တိုက်ခိုက်ခိုင်းတာပေါ့၊ သူတို့ကတော့ အဲဒီမြေရုပ်တုကို ငါလို့ပဲ တုံးတုံးအအ ယုံကြည်နေကြတာလေ၊ ဟီးဟီး... သူတို့ မြေရုပ်တုကို သတ်လိုက်တိုင်း သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားတွေက အားအနည်းဆုံး အခြေအနေကို ပြန်ရောက်သွားကြတယ်၊ ဒီနည်းနဲ့ တကယ့်ငါက သူတို့ကို အမှောင်ထဲကနေ အကျဉ်းခန်းထဲကို အလွယ်တကူ ပြန်ပို့နိုင်တာပေါ့"

"အကြိမ်နည်းနည်းလောက် ကြာပြီးတဲ့နောက် သူတို့တွေက ဒီဖြစ်စဉ်ကြောင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ကုန်ကြတော့တာပေါ့..."

ဖုန်းပုကြွယ်က သူပြောသည့်အတိုင်း လိုက်ပြီး ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။

"မှန်တယ်"

ဖော့စ်က ထပ်ပြောသည်။

"ဒါကြောင့် ငါက 'ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း' ဆိုတဲ့ သီအိုရီကို ဖန်တီးခဲ့တာ၊ ဒါက အချိန်သခင်ရဲ့ ဂါထာဖြစ်ပြီး မင်းတို့ ငါ့ကို ဘယ်နှစ်ကြိမ်သတ်သတ် အသုံးမဝင်ဘူး၊ မင်းတို့ဟာ သံသရာသစ်ထဲကိုပဲ ပြန်ရောက်မှာလို့ ငါသူတို့ကို ပြောခဲ့တာ"

သူက ပခုံးတွန့်ပြသည်။

"သူတို့တွေ ခဏခဏ ထောင်ဖောက်တဲ့ပြဿနာကို ငါ ဒီနည်းနဲ့ ဖြေရှင်းခဲ့တာပေါ့၊ တခြား အလုပ်တွေကတော့ တော်တော်လေး လွယ်ပါတယ်၊ သင့်တော်တဲ့ အချိန်မှာ မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်ကို ထောင်ထဲ ပစ်ထည့်ပေးလိုက်ရုံနဲ့ သူတို့ ပျင်းမနေရတော့ဘူးလေ"

"အင်း..."

ဖုန်းပုကြွယ် သူ့နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်သည်။

"ကြည့်ရတာ... မင်းလည်း တော်တော်လေး ကောက်ကျစ်တာပဲ"

"မင်း ငါ့ကို လှောင်နေတာလား"

ဖော့စ်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"ဟွန်း... လှည့်ဖြားတဲ့ နေရာမှာတော့ ငါ မင်းကို မမီသေးပါဘူး"

"ဟီးဟီးဟီး... ဟားဟားဟား..."

ဖုန်းပုကြွယ် ခေါင်းကို နောက်သို့ပစ်ကာ ရူးသွပ်သူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် ရယ်သံများ ရပ်တန့်သွားပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ကောက်ကျစ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။

"မဟုတ်ဘူး... မမီရုံတင် မဟုတ်ဘူး၊ အဝေးကြီး လိုသေးတာ"

ထိုခဏ၌ ဖော့စ်၏ မျက်နှာအမူအရာက အေးခဲသွားခဲ့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်း အတော်များများမှ အရိုးထဲထိ အေးစိမ့်သွားသော အအေးဓာတ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ အနက်ရောင် အရိပ်ဘောလုံးများက သူ့လည်ပင်း၊ လက်ကောက်ဝတ်၊ ဒူးဆစ်နှင့် အခြားခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းများကို ရစ်ပတ်ထားကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်း မလှုပ်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်၊ မင်းရဲ့ သွေးတွေက ငါ့သွေးကြောတွေထဲမှာ စီးဆင်းနေတာ"

အယ်လ်ဒန်၏ အသံက ဖော့စ်နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့နောက်ကျောမှ သုံးဘီးစက်ဘီးလေး၏ တကျွီကျွီမြည်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဘီလီသည် သူ့စက်ဘီးလေးကို စီးလျက် ဖော့စ်ရှေ့သို့ ရောက်လာလေသည်။ သူသည် မှိုင်ညို့နေသော သူ့မျက်နှာကိုမော့ကာ တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း အမွှေးပွသတ္တဝါတစ်ကောင်ရဲ့ နောက်ခြေထောက်နဲ့ အကန်ခံဖူးလား"

"ဘာ..."

ဖော့စ် ထိုမေးခွန်းကို ကြားသောအခါ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားပြီး နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ရာဗစ်သည် လေထဲသို့ နှစ်မီတာခန့် ခုန်တက်သွားပြီး လေထဲတွင် တစ်ပတ်လည်လိုက်သည်။ သန်မာလှသော ၎င်း၏ ယုန်နောက်ခြေထောက်ဖြင့် ဖော့စ်မျက်နှာကို ကန်လိုက်သည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်း ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်မှာ "ဒါ " ဟူ၍ ဖြစ်သည်။