အကြွင်းမဲ့ ချေဖျက်ခြင်း
Vol. 61 Ch. 840
“တိရစ္ဆာန်... ဒီနေရာမှာ တိုက်ခိုက်လို့မရလို့သာပေါ့၊ မဟုတ်ရင်တော့ မင်းကို ငါကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်လိုက်ပြီ။ ငါတို့ကို ဒီလိုဘဝမျိုး ရောက်အောင် လုပ်ခဲ့တဲ့သူက မင်းပဲ။ မင်းဟာ သေထိုက်တဲ့သူပဲ”
စုမင်ကို ရိုင်းစိုင်းစက်ဆုပ်ဖွယ် စကားလုံးများဖြင့် ဝိုင်းဝန်းဆဲဆိုနေကြသူများသည် ယခုလေးတင် ဆင်းသက်လာသော လူသစ် ရာကျော်၏ ဒုက္ခရောက်နေသော မျက်နှာများကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်အားရနေကြသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများကို ဆဲရေးတိုင်းထွာခြင်းဖြင့် ဆက်လက် ဖြေဖျောက်နေကြ၏။
ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ခွင့် မရှိသော ဤနေရာမျိုးတွင် ရိုင်းစိုင်းသော စကားလုံးများဖြင့် သူတစ်ပါးကို ကျိန်ဆဲခြင်းမှအပ သူတို့၏ ဒေါသအား ထွက်ပေါက်ပေးရန် အခြားနည်းလမ်း မရှိပေ။ ဆဲဆိုခြင်းက သူတစ်ပါးကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှု မပေးနိုင်သော်လည်း ဤသို့ မလုပ်လျှင် သူတို့ မည်သည်များ တတ်နိုင်မည်နည်း။
“မင်းရဲ့ တစ်မိသားစုလုံး သေပါစေလို့ ငါကျိန်စာတိုက်တယ်။ မင်းရဲ့ မျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံး အသေဆိုးနဲ့ သေပါစေ။ မင်းချစ်တဲ့သူဟာ သူတစ်ပါးရဲ့ နှိပ်စက်မှုကို ခံပါစေ။ မင်းရဲ့ မျိုးဆက် ပြတ်ပါစေ”
“ဟုတ်တယ်... ဒါတွေအားလုံးဟာ မင်းကြောင့်ပဲ၊ အပယ်ခံကောင်ရဲ့။ ငါသာ ကျောက်တိုင် ပေတစ်သန်းအထိ တက်နိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးရရင် အပြင်ကမ္ဘာမှာ ရှိတဲ့ မင်းနဲ့ ပတ်သက်သမျှ လူတွေကို တစ်ယောက်မကျန် လိုက်သတ်ပြီး ငါ့အာဃာတကို ဖြေဖျောက်ပြမယ်”
ဆဲဆိုသံများမှာ ရပ်တန့်ခြင်းမရှိဘဲ ဟိန်းထွက်နေသည်။ ထိုလူများသည် ရူးသွပ်သွားသည့်နှယ် ရှိပြီး သူတို့၏ ရိုင်းစိုင်းမှုများမှာ ပို၍ ပြင်းထန်လာ၏။ နှစ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီသော ဖိနှိပ်မှုများက သူတို့ကို တည်ငြိမ်စွာ နေနိုင်စွမ်း မရှိတော့အောင် လုပ်ထားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် လူအများအပြား သေဆုံးသွားသည်အား ထပ်တလဲလဲ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် ထိုအပြစ် အားလုံးကို စုမင်၏ အပေါ်သို့သာ ပုံချလိုက်ကြတော့သည်။
စုမင်ကမူ ထိုစကားများကို မကြားသကဲ့သို့ပင်။ သူ၏ အေးစက်တည်ငြိမ်သော အမူအရာက ကျိန်ဆဲနေသူများကို ပို၍ ဒေါသထွက်စေသည်။ လူအများအပြားက စုမင်ကို ဝိုင်းဝန်း ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချလာကြ၏။
သူတို့သည် စုမင်ကို ပြန်လည် တုံ့ပြန်စေချင်ကြသည်။ ထိုသို့ တုံ့ပြန်လာမှသာလျှင် သူတို့သည် ကျေနပ်မှု အနည်းငယ် ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး ဤနေရာ၌ ခံစားနေရသော မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများကို ခေတ္တမျှ မေ့လျော့နိုင်မည် ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် သနားစရာကောင်းသော လူများပင် ဖြစ်၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်သည် အော်ဟစ်ဆဲဆိုခြင်းမှအပ အခြား မည်သည်မျှ မတတ်နိုင်တော့သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်သွားခြင်းမှာ... အမှန်တကယ်ပင် ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ ကောင်းလှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထိုသို့ ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချနေကြစဉ်မှာပင် စုမင်သည် ဟင်းလင်းပြင်ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ လူသစ် ရာနှင့်ချီ၍ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် စုမင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ခရမ်းရောင် ကျောက်တိုင် ရာပေါင်းများစွာမှာ တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထိုအလင်းတန်းများအောက်တွင် ကျောက်တိုင် ရာနှင့်ချီပေါ်၌ အမည်နာမများ စတင်ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။
အလင်းတန်းများမှာ ဆက်လက် တောက်ပနေပြီး ထိုကျောက်တိုင်များသည်လည်း ချက်ချင်းပင် မြင့်တက်လာသည်။ ဤသည်မှာ ကျင့်ကြံသူ၏ အဆင့်အတန်းအပေါ် မူတည်၍ ကနဦး မြင့်တက်လာခြင်း ဖြစ်၏။ ဟိန်းသံများ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီးနောက် လူသစ်များထဲမှ ကျောက်တိုင် တစ်တိုင်မှာ ပေပေါင်း သုံးသောင်းကျော်အထိ ရောက်ရှိသွားသည်။
ကျန်ရှိသော ကျောက်တိုင် အများစုမှာမူ ပေပေါင်း နှစ်သောင်းဝန်းကျင်ခန့်သာ ရှိကြ၏။
ဤနေရာသို့ စတင်ရောက်ရှိချိန်၌ ကျောက်တိုင် ပေပေါင်း သုံးသောင်းအထိ ရောက်ရှိခြင်းမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှသည်။ လူအများ၏ အကြည့်များသည် အဘိုးအို တစ်ဦးထံသို့ ချက်ချင်း ကျရောက်သွားကြတော့သည်။
ထိုအဘိုးအို၏ မျက်နှာမှာ ညှိုးနွမ်းနေပြီး ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများ စီးကျနေ၏။ သူသည် သွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်ကာ ကျင့်ကြံနေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ အကြည့်များကို သူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် ခေါင်းကိုမော့ကာ ဟင်းလင်းပြင်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းနက်ရှိုင်းရာ၌ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်နှင့် အာဃာတများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို မြင်ရသည်။
‘သူပါလား’ စုမင်သည် ထိုအဘိုးအိုကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခပ်ပါးပါး ပြုံးလိုက်သည်။
“ကမ္ဘာမြေပြင် နယ်ပယ်ရဲ့ အလယ်အလတ်အဆင့် အထွတ်အထိပ်ပဲ”
“ဒီလူက ကမ္ဘာမြေပြင် နယ်ပယ်ရဲ့ အလယ်အလတ်အဆင့် အထွတ်အထိပ်မှာ ရှိနေတဲ့ ရှေးဟောင်း မကောင်းဆိုးဝါးကြီး တစ်ယောက်ပဲ။ ကြည့်ရတာ သူ ဒဏ်ရာရထားပုံရတယ်။ ရန်သူတွေလက်ကနေ လွတ်အောင် ဒီကို လာပုန်းတာများလား”
“ကျောက်မိသားစုရဲ့ မျိုးနွယ်စု အရှင်သခင်ပဲ။ သူက ကျောက် မိသားစုရဲ့ မျိုးနွယ်စု အရှင်သခင်”
“ဒီနှစ်ပေါင်း ရာချီအတွင်း အပြင်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လို့လဲ။ ကျောက်မိသားစုရဲ့ မျိုးနွယ်စု အရှင်သခင်တောင် ဒီနေရာအထိ ဇွတ်အတင်း မောင်းထုတ်ခံလိုက်ရတာလား”
လူများ အံ့သြနေကြစဉ်မှာပင် ထိုအဘိုးအိုမှလွဲ၍ ကျန်ရှိသော လူသစ် ရာချီမှာ ဝေခွဲမရသော အမူအရာများဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဤနေရာရှိ လူပေါင်း ကိုးသောင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့ ဦးစွာ တုန်လှုပ်သွားကြသော်လည်း လူအုပ်ကြီးအား ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ စုမင်ကို မြင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အချို့မှာ အံ့သြဝမ်းသာ ဖြစ်သွားကြတော့သည်။
“မော့စု၊ သူက မော့စုပဲ။ ငါ သူ့ကို မှတ်မိတယ်။ ဒီနှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်အတွင်းမှာ သူက လုံးဝ မပြောင်းလဲသွားဘူးပဲ။ သူက ငါတို့ကို လွတ်မြောက်မှု ပေးနိုင်မယ့် မော့စုပဲ”
ဒေါသကြီးပုံရသော လူတစ်ယောက်သည် ခေါင်းကိုမော့ကာ ကောင်းကင်သို့ ကြည့်လျက် ရယ်မောလိုက်သည်။ ခဏချင်းမှာပင် သူသည် စုမင်ရှိရာဆီသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ ထိုလှုပ်ရှားမှုကို ဤနေရာရှိ လူပေါင်း ကိုးသောင်းလုံးက မြင်တွေ့လိုက်ရရာ သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ လှောင်ပြောင်မှုနှင့် ရယ်ချင်ပတ်ချင် အမူအရာများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ၎င်းမှာ ဖျော်ဖြေပွဲတစ်ပွဲကို ကြည့်နေရသည့် လူများ၏ မျက်နှာမျိုးပင်။ ထိုလူ မည်သို့ သေဆုံးသွားမည်ကို သူတို့ စိတ်ကူးကြည့်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
“မော့စု”
ထိုလူသည် အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း စုမင် အနားသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ကြမ်းကြုတ်စွာ ရယ်မောလျက် သူ၏ လက်ယာဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏လက်က စုမင်ကို ထိတော့မည့်အချိန်မှာပင် စုမင်က ဟင်းလင်းပြင်သို့ ကြည့်နေရာမှ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး ထိုလူ့အား တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုအကြည့် တစ်ချက်တည်းကပင် ထိုလူ၏ နှလုံးသားအတွင်း၌ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ထစ်ချုန်းသံများ ပေါက်ကွဲသွားစေသည်။ စုမင်၏ အကြည့်မှာ တည်ငြိမ်နေပုံ ရသော်လည်း ၎င်းအတွင်း၌ သူ မတွန်းလှန်နိုင်သော ကြီးမားလှသည့် ဖိအားတစ်ခု ရှိနေသည်ကို သူ ပြင်းထန်စွာ ခံစားလိုက်ရသည်။
ထိုကြီးမားလှသော ဖိအားမှာ အရာအားလုံးထက် သာလွန်နေပြီး အရာခပ်သိမ်း၏ အထက်တွင် ရှိနေ၏။ အမှန်တကယ်တွင် ထိုလူသည် သူကိုယ်တိုင်မှာ ကျွန်တစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ အသက်မှာ စုမင်၏ လက်ထဲသို့ ရောက်သွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ စုမင်က စိတ်ကူးလိုက်ရုံမျှဖြင့် သူသည် မည်သည့် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်တွင် ရှိနေပါစေ ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားပေလိမ့်မည်။
သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ဖိနှိပ်ထားသော ထိုကြီးမားသည့် ဖိအားမှာ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားရာ သူသည် ဟင်းလင်းပြင်၌ပင် တုန်ရင်သွားပြီး စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြေပြင်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး တဖြည်းဖြည်းနှင့် ညှိုးနွမ်းသွားကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများမှာ ဟင်းလင်းပြင်၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ သို့သော် သူ ချက်ချင်း သေဆုံးမသွားပေ။ ထင်ရှားသည်မှာ စုမင်က သူ့ကို ချက်ချင်း မသတ်ချင်သေးခြင်းပင် ဖြစ်၏။
ထိုလူမှာ ခရမ်းရောင် ကျောက်တိုင်ပိုင်ရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး စုမင်မှာမူ... ခရမ်းရောင် ကျောက်တိုင်များအားလုံး၏ အရှင်သခင် ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်လော။
ဤဖြစ်ရပ်က လူသစ် ရာပေါင်းများစွာ၏ အာရုံကို ချက်ချင်း ဖမ်းစားလိုက်သည်။ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားခြင်းမှာ ဤမြင်ကွင်းကြောင့် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားခြင်းကို ပြသနေခြင်းပင်။ ညှိုးနွမ်းသော မျက်နှာရှိသည့် ကျောက် မိသားစု မျိုးနွယ်စု အရှင်သခင်ပင်လျှင် ထိုဘက်သို့ မသိစိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်မိပြီး စုမင်ကို သတိပြုမိသွားတော့သည်။
သူ လှမ်းကြည့်လိုက်သည့် ခဏ၌ စုမင်ကို မှတ်မိသွားသည်။ သူသည် ဝေခွဲမရသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို စောင့်ဆိုင်းနေသည့်နှယ် သူ့အကြည့်အား ပြန်လွှဲလိုက်သည်။
အော်ဟစ်နေသော ထိုလူကို ဂရုမစိုက်ဘဲ စုမင်သည် ကျိုးခန်းအား ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “အစ်ကိုကျိုး... အစ်ကိုနဲ့ အစ်ကို့ဇနီးရဲ့ ခန့်မှန်းချက်က... မှန်ခဲ့ပါတယ်ဗျာ” ဤစကားကို ပြောပြီးနောက် စုမင်သည် လွန်ခဲ့သော ခဏက သူ့အား ရိုင်းစိုင်းစွာ ဆဲဆိုနေကြသူများကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းတို့က သနားစရာကောင်းတဲ့ လူတွေပါ” သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်းတို့ လွတ်မြောက်မှုကို လိုချင်တယ်ဆိုရင် ငါ လွတ်မြောက်မှု ပေးမယ်” သူသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောရင်း သူ၏ လက်ယာဘက် လက်ကို မြှောက်ကာ ရှေ့သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။
ထိုလက်ညှိုးမှာ စုမင်၏ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို ကျိန်ဆဲခဲ့သော အဘိုးအိုဆီသို့ ဦးတည်နေ၏။
ထိုအဘိုးအို၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သော လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဤနေရာ၌ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တိုက်ခိုက်၍ မရပေ။ အကယ်၍ မော့စုက သူ့ကို တိုက်ခိုက်ရဲလျှင် မော့စုသာလျှင် သေရပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ထိုအဘိုးအိုမှာ မကြောက်ရွံ့ဘဲ လှောင်ရယ်လျက် ဆက်လက် ပြောဆိုတော့သည်။
“ငါက မင်းရဲ့ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို ကျိန်ဆဲရုံတင် မဟုတ်ဘူး၊ မင်းရဲ့...”
သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ စုမင်က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည့် ခဏ၌ သူ၏ ခြေထောက်များမှ စတင်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး ပျောက်ကွယ်လာတော့သည်။
“ဒါ... ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ မင်း... မင်း...” ထိုအဘိုးအို၏ မျက်နှာမှာ တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ သူ၏ နှလုံးသားနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ အမြစ်တွယ်သွားသော်လည်း သူသည် ဤမျှသာ ပြောနိုင်တော့သည်။ ထိုခဏ၌ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဖုန်မှုန့်အဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ တည်ရှိမှုမှာ ဇွတ်အတင်း ချေဖျက်ခံလိုက်ရသည့်နှယ် ရှိတော့သည်။
“မင်းလည်း အတူတူပဲ” စုမင်က နောက်တစ်ကြိမ် ညွှန်ပြလိုက်ပြန်ရာ စောစောက ဆဲဆိုနေခဲ့သော အခြား ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးမှာလည်း စူးရှစွာ အော်ဟစ်လျက် ပြာအဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
ဤမြင်ကွင်းက ဤမြေပြင်ရှိ လူအားလုံးကို လုံးဝ မိန်းမောသွားစေသည်။ သူတို့အဖို့မှာမူ ဤသည်မှာ သူတို့၏ စိတ်ကူးထက် ကျော်လွန်သော ထိတ်လန့်ဖွယ် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုပင်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်... စုမင်က လူသတ်နေသော်လည်း သူသည် မည်သည့် အပြစ်ဒဏ်မျှ ခံရခြင်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤအချက်ကြောင့် လူများ၏ ကြောက်ရွံ့မှုမှာ ချက်ချင်းပင် ပိုမို ကြီးမားလာတော့သည်။
“ပြီးတော့ မင်းရောပဲ” စုမင်က လက်ညှိုးမြှောက်ကာ နောက်တစ်ခါ ညွှန်ပြလိုက်ပြန်သည်။ ချက်ချင်းပင် အခြားလူတစ်ဦးမှာလည်း စူးရှသော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။
ထိုသို့ ဖြစ်ပျက်သွားသောကြောင့် ဤမြေပြင်တွင် ရုတ်ရုတ်သည်းသည်းများ ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။ လူတိုင်း နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြစဉ် စုမင်ကို ကျိန်ဆဲခဲ့ကြသူများမှာမူ ရူးသွပ်သွားသည့်နှယ် ရှိနေကြ၏။ အချို့က နောက်သို့ ဆုတ်ပြေးကြပြီး အချို့ကမူ မျက်လုံးများ တောက်ပလျက် စုမင်ရှိရာဆီသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။
ထိုအခိုက်၌ စုမင်ဆီသို့ ပြေးဝင်လာသူအားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ‘ဒါဆို... အခု ဒီနေရာမှာ တိုက်ခိုက်လို့ ရသွားပြီလား’
သို့သော် သူတို့၏ နတ်ဘုရား စွမ်းရည်များကို အသက်သွင်းလိုက်သည့် ခဏမှာပင် ကြီးမားလှသော စိတ်ဆန္ဒတစ်ခုမှာ ဤနေရာ တစ်ခုလုံးသို့ လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။ စုမင်ကို နတ်ဘုရား စွမ်းရည်များဖြင့် တိုက်ခိုက်သူအားလုံးမှာ ထိုစိတ်ဆန္ဒ ဖြတ်သန်းသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ချေဖျက်ခံလိုက်ရကြသည်။
ကြောက်ရွံ့ခြင်း၊ တုန်လှုပ်ခြင်း၊ မယုံကြည်နိုင်ခြင်းနှင့် အခြားသော အမျိုးမျိုးသော ခံစားချက်များမှာ လူပေါင်း သောင်းနှင့်ချီသော နှလုံးသားများအတွင်း၌ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။ သူတို့ မြင်တွေ့နေရသည်ကို သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် မယုံကြည်နိုင်ကြပေ။
စုမင်ကို ဆဲဆိုခဲ့ပြီး ချက်ချင်း သေဆုံးခြင်း မရှိသေးသူအားလုံးမှာ ပုန်းအောင်းရန်အတွက် သူတို့၏ ကျောက်တိုင်ကမ္ဘာများ အတွင်းသို့ ချက်ချင်း ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ သူတို့၏ နှလုံးသားထဲမှ ကြောက်ရွံ့မှုများမှာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသလို အာဃာတနှင့် ထိတ်လန့်မှုများလည်း ပြင်းထန်လာ၏။ စုမင်က အဘယ်ကြောင့် လူသတ်နိုင်သည်ကို သူတို့ နားမလည်နိုင်ကြပေ။
ထို့ပြင် ကြည့်ရသည်မှာ သူသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားဖြင့် တိုက်ခိုက်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ... ဤနေရာရှိ နိယာမတရားများက သူ၏ စကားကို နာခံနေခြင်းသာ ဖြစ်ပုံရသည်။ သူ သေစေချင်သရွေ့ ဤနေရာရှိ နိယာမတရားက ထိုလူများကို အကြွင်းမဲ့ ချေဖျက်ပေးနေခြင်းပင်။
လူများ ပြန့်ကျဲပြေးလွှားနေကြပြီး အချို့က သူတို့၏ ကျောက်တိုင်များအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နေကြသဖြင့် သူတို့ကို ချက်ချင်း သတ်ပစ်ရန် ခက်ခဲနိုင်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စုမင်က ပါးစပ်ကို ဖွင့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“သူတို့အားလုံးကို အကြွင်းမဲ့ ချေဖျက်ပစ်လိုက်”
ဟင်းလင်းပြင်ရှိ နိယာမတရားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော အရိပ်မှာ စုမင်ကို ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် နိယာမတရား၏ စိတ်ဆန္ဒမှာ ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။ စုမင်ကို ဆဲဆိုခဲ့သူအားလုံး၏ ပါးစပ်မှ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ ကြေမွတော့မည့် အချိန်၌ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။
ရုတ်တရက် ဤမြေပြင်ရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံး သူတို့၏ နှလုံးသားများ တုန်ခါသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားစဉ်မှာပင် ရှေးဟောင်းအငွေ့အသက်များနှင့် အတိုင်းအဆမရှိသော တည်ရှိမှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် စိတ်ဆန္ဒ ကိုးခုမှာ ဟင်းလင်းပြင်မှ လျင်မြန်စွာ ဆင်းသက်လာတော့သည်။
ထိုစိတ်ဆန္ဒ ကိုးခုစလုံးမှာ စွမ်းအားအရ ခရမ်းရောင် အိစန်း နှင့် အဆင့်တူများ ဖြစ်ကြပြီး လူတစ်ယောက်ကို ချက်ချင်း သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။ ထိုစိတ်ဆန္ဒများသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ဆင်းသက်လာကြပြီး စုမင်ရှိရာဆီသို့ ဦးတည်လာကြ၏။
ထိုစိတ်ဆန္ဒ ကိုးခု၊ သို့မဟုတ် အိစန်း ခန္ဓာကိုယ်မှ ကျန်ရှိသော ဝိညာဉ်ကိုးခုသည် စုမင်က သူတို့၏ ယဇ်ကောင်များကို သတ်ဖြတ်နေခြင်းအပေါ် ပြင်းထန်သော မကျေနပ်မှုများအား စုမင်၏ ဝိညာဉ်ထံသို့ ပေးပို့လိုက်ကြသည်။
သူတို့သည် တစ်ဦးစီ၏ ယဇ်ကောင်များကို မသတ်ဖြတ်ရန် အချင်းချင်း ကတိကဝတ် ပြုထားခဲ့ကြသည်။ သို့မှသာလျှင် ဤနေရာသို့ ကျင့်ကြံသူများ ဆက်လက် ရောက်ရှိလာမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ဒဏ်ရာများကို ကုသရန် လိုအပ်သည့်အရာများအား ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် စုမင်က သူတို့၏ ယဇ်ကောင်များကို တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်လိုက်သောအခါ သူတို့သည် ဒေါသတကြီး ဆင်းသက်လာပြီး သူ့အား စစ်မေးကြတော့သည်။
“မင်း ဘာလို့ ငါတို့ရဲ့ ကတိကို ဖျက်တာလဲ”
“ငါတို့ရဲ့ ယဇ်ကောင်တွေကို မင်း ဘာလို့ သတ်တာလဲ”
“ခရမ်းရောင်... မင်း ငါတို့ကို ရှင်းပြချက်တစ်ခု ပေးရမယ်”
“ခရမ်းရောင်... သူတို့ဟာ ငါ့ရဲ့ ယဇ်ကောင်တွေပဲ။ မင်းသာ ကျေနပ်လောက်တဲ့ ရှင်းပြချက် မပေးနိုင်ဘူးဆိုရင် ငါ အဖိုးအခ ပေးရပါစေဦးတော့... မင်း သတ်လိုက်တဲ့ ငါ့ယဇ်ကောင် အရေအတွက်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုများတဲ့ မင်းရဲ့ ယဇ်ကောင်တွေကို ဒီနေရာက နိယာမတရားကနေတစ်ဆင့် ငါ ပြန်ပြီး သတ်ပစ်မယ်”
စုမင်သည် သူ၏ ဝိညာဉ်အတွင်းရှိ စိတ်ဆန္ဒ ကိုးခု၏ ဒေါသနှင့် ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း တစ်လက်မမျှ နောက်မဆုတ်ခဲ့ပေ။ သူသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စိတ်ဆန္ဒကို စေလွှတ်လိုက်ပြီး ထိုစိတ်ဆန္ဒ ကိုးခုနှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်မိစေလိုက်သည်။
“မင်းတို့ရဲ့ ယဇ်ကောင်တွေက ငါ့ကို စော်ကားခဲ့တယ်” စုမင်၏ စိတ်ဆန္ဒမှာ အနည်းငယ်မျှ အလျှော့မပေးပေ။ ထိုအစား သူ၏ စိတ်ဆန္ဒမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံမှာ သူ၏ ဝိညာဉ်အတွင်း၌ မာန်ပါပါနှင့် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
ထိုစိတ်ဆန္ဒ ကိုးခုမှာ စုမင် ပြောလိုက်သည့် စကားကို စဉ်းစားနေသည့်နှယ် သူတို့၏ စစ်မေးခြင်းအား ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားကြသည်။
“ငါတို့ အိစန်းကို စော်ကားတဲ့သူတွေကို သတ်ပစ်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား” စုမင်၏ စိတ်ဆန္ဒမှာ ပိုမို ပြင်းထန်ကာ မလျှော့သော ဇွဲရှိနေသည်။ အသက်ရှိုက် အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် စိတ်ဆန္ဒ ကိုးခုမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြတော့သည်။
“သတ်သင့်တယ်၊ ငါတို့ အိစန်းကို စော်ကားတဲ့သူတွေကို သတ်ပစ်သင့်တယ်”
“အင်း... ဒီလိုကိုး။ ဒါဆိုရင်တော့ သူတို့ သေသင့်ပါတယ်။ သူတို့ဟာ ယဇ်ကောင်တွေပဲ ရှိသေးတာ၊ ငါတို့ အိစန်း ကို ဘယ်လိုတောင် စော်ကားရဲရတာလဲ။ သူတို့ သေသင့်တယ်”
ထိုစိတ်ဆန္ဒ ကိုးခု၏ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ စုမင်ကို ဆဲဆိုခဲ့သူများမှာ ပြန့်ကျဲပြေးလွှားနေသည်ဖြစ်စေ ကျောက်စီတိုင်ကမ္ဘာအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်ဖြစ်စေ... သူတို့အားလုံးမှာ စူးရှစွာ အော်ဟစ်လျက် မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားကြလေတော့သည်။