မင်းက ဘာကောင်မို့လို့လဲ
Vol. 61 Ch. 841
အဆင့်အတန်း တူညီသော သက်ရှိများအကြား တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်ခြင်းကို အသက်လုယူခြင်းဟု ခေါ်ဆိုနိုင်၏။ ၎င်းမှာ လူသတ်မှုသာ ဖြစ်သည်။ အားကြီးသောသူက အားနည်းသောသူကို ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်ခြင်းမှာမူ လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းရုံမျှဖြင့် ရာသီဥတုကို ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်းရှိသော တန်ခိုးရှင်တို့၏ အရှိန်အဝါပင် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော သူတို့က အားနည်းသူအား သတ်ဖြတ်ခြင်းကိုမူ သေခြင်းတရားအား ပေးသနားခြင်းဟု ဆိုစမှတ်ပြုကြသည်။
သို့ရာတွင်... သက်ရှိတို့၏ နယ်ပယ်ကို ကျော်လွန်သွားသော တည်ရှိမှုတို့အတွက်မူကား သူတို့၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းသည် ပုရွက်ဆိတ်ငယ်များအပေါ်သို့ ကောင်းကင်ဘုံ၏ အလိုတော် ကျရောက်လာခြင်းနှင့်သာ တူတော့သည်။ ၎င်းကို လူသတ်မှုဟု မခေါ်ဆိုနိုင်သလို သေခြင်းတရားအား ပေးသနားခြင်းဟုလည်း မဆိုသာတော့ချေ။ ဤသည်မှာ ဤလောကမျက်နှာပြင်ထက်မှ သက်ရှိတစ်ကောင်၏ တည်ရှိမှုကို အကြွင်းမဲ့ ချေဖျက်ပစ်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပေတော့သည်။
၎င်းမှာ ပန်းချီဆရာတစ်ဦးသည် ပန်းချီကားချပ်ပေါ်၌ ရေးဆွဲခြင်းနှင့် တူလှ၏။ ထိုကားချပ်အတွင်း၌ သက်ရှိများ ရှိနေကြသော်လည်း ပန်းချီဆရာက သူ၏လက်ဖြင့် တစ်ချက်မျှ ပွတ်ဆွဲလိုက်ရုံဖြင့် ပုံရိပ်များ ပျောက်ကွယ်သွားရသကဲ့သို့ ထိုအတွင်းရှိ သက်ရှိအားလုံး၏ ဘဝများသည်လည်း အဆုံးသတ်သွားရလေသည်။
ထိုအခိုက်အတန့်၌ သေဆုံးသွားသူတို့၏ စူးရှသော အော်ဟစ်သံများသည် ကျောက်တိုင်တစ်သိန်း မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ စုမင်က သူ၏လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် လူပေါင်း တစ်ရာနီးပါး သေဆုံးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုလူတို့၏ တည်ရှိမှုမှာ လောကကြီးထဲမှ လုံးဝ ဥဿုံ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဟူသော အသိက လူတိုင်း၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာတော့သည်။
ကြောက်ရွံ့ခြင်း၊ စိုးရိမ်ခြင်း၊ ထိတ်လန့်ခြင်းနှင့် အခြား အမျိုးမျိုးသော ခံစားချက်တို့သည် အသက်ရှူရကျပ်သည့် ဝေဒနာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားရာ ကျောက်တိုင်တစ်သိန်း ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးသည် ထိုခဏ၌ လူသေကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ ကျိုးခန်း အပါအဝင် လူအားလုံးမှာ စုမင်ကို မသိစိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်မိကြပြီး သူတို့၏ အကြည့်တို့၌ နက်ရှိုင်းလှသော ရိုသေခန့်ညားမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။
ဤမြေပြင်ရှိ စွေ့ချန်ကျစ်၏ နိယာမတရားများသည် စုမင်၏ အလိုအား နာခံနေသည်ဆိုသည့်အချက်ကို သူတို့ အဘယ်မှာ မသိဘဲ နေပါမည်နည်း။
စွေ့ချန်ကျစ်၏ နိယာမတရားများသည် စုမင်၏ အမိန့်ကို နာခံနေရုံသာမက သူတို့အကြားတွင် ထူးခြားသော ဆက်နွှယ်မှုတစ်ခု ရှိနေသည်ဆိုသည်ကိုလည်း သူတို့ အဘယ်မှာ မရိပ်မိဘဲ ရှိပါမည်နည်း။
အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ကျောက်တိုင်တစ်သိန်း ကမ္ဘာ၏ နိယာမတရားများကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိလာပြီဆိုလျှင် ထိုသူမှာ မည်သူမျှ မပြိုင်ဆိုင်ရဲသော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ အကြောင်းမူကား သူသည် လူတစ်ဦး၏ အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းကို စိတ်တိုင်းကျ ဆုံးဖြတ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
အမှန်တကယ်တွင် စုမင်ကသာ အလိုရှိပါက ဤနေရာရှိ လူအားလုံးကို စွေ့ချန်ကျစ်၏ နိယာမဖြင့် ချက်ချင်း သတ်ပစ်နိုင်၏။ သို့သော် ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းမှာ အိစန်း ဝိညာဉ်ကိုးခုနှင့် လုံးဝ လမ်းခွဲလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူတို့သည် စုမင်၏ တည်ရှိမှုအား ပြင်းထန်စွာ ဆန့်ကျင်ကြလိမ့်မည်ဖြစ်သလို စုမင်ကိုလည်း သတိထားလာကြပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ စုမင်က နောင်တစ်ချိန်တွင် သူတို့ကို ဝါးမြိုလိုပါက အလွန်ပင် ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။
ထို့ပြင် စုမင်ကသာ ဤနေရာရှိ လူအားလုံး၏ တည်ရှိမှုကို ချေဖျက်ပစ်လိုက်လျှင် အိစန်း ဝိညာဉ်ကိုးခုမှာ စုမင်အား တုံ့ပြန်ရန်အတွက် ပူးပေါင်းသွားနိုင်ခြေ ရှိသည်။ ဤကိစ္စတွင် ရရှိမည့် အကျိုးအမြတ်ထက် ဆုံးရှုံးမှုက ပိုများပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ဤဆွဲဆောင်မှုမှာ အလွန်ကြီးမားလှသော်လည်း စုမင်သည် ထိုကဲ့သို့ အစွန်းရောက်သော နည်းလမ်းကို မရွေးချယ်ခဲ့ပေ။
ထို့အပြင် ဤမြေပြင်ရှိ နိယာမတရားမှာ လူတို့ကို သတ်ရန်သာမက ကာကွယ်ရန်အတွက်လည်း သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ စုမင်က ထိုကဲ့သို့ တောင်းဆိုချက်မျိုး ပြုလုပ်ခဲ့လျှင် နိယာမတရားကပင် ငြိမ်သက်နေနိုင်ခြေ ရှိ၏။ စွေ့ချန်ကျစ်၏ နိယာမတရားက စုမင်ကို နာခံနေခြင်းမှာ သူပြုလုပ်နေသောအရာသည် ခွင့်ပြုချက်ဘောင်အတွင်း၌ ရှိနေသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ စုမင်၏ စွမ်းအားက ဤနေရာ၌ နိယာမအသစ်တစ်ခုကို သတ်မှတ်နိုင်သည့် အချိန်အထိပင် ဖြစ်သည်။
စုမင်သည် တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ လူပေါင်း တစ်ရာနီးပါး၏ အသက်ကို နုတ်ယူလိုက်ခြင်းမှာ သူ့အဖို့ အရေးမပါလှသော ကိစ္စတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ ထိုလူများ တကယ် သေသွားသည်လား မသေသည်လား ဆိုသည်ကိုလည်း သူ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ့အဖို့ ထိုအချက်က အရေးမကြီးလှချေ။
အရေးကြီးသည်မှာ ဤသို့ တည်ရှိမှု ချေဖျက်ခံလိုက်ရသော သူတို့သည် မဟာကမ္ဘာလေးခုမှ ပေးအပ်သော ဆုလာဘ်များအား မက်မောကာ သူ့ကို သတ်ရန် ဤနေရာသို့ လာခဲ့ကြသူများ ဖြစ်ခြင်းပင်။ ထို့ပြင် သူတို့သည် သူ့ကို ကျိန်ဆဲခဲ့ကြသေးသည်။
ထိုအပြစ်များကြောင့် သူတို့သည် ဆက်လက် အသက်ရှင်သန်ခွင့် ဆုံးရှုံးသွားရပြီး စုမင်က ပေးအပ်သော လွတ်မြောက်မှုမျိုးကို ရရှိသွားကြတော့သည်။ သူတို့သည် ဤမြေပြင်ရှိ ကျောက်တိုင်ကမ္ဘာများအတွင်း၌ ထာဝစဉ် နစ်မြုပ်နေစရာ မလိုတော့ပေ။
ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများက သူ့ကို ရိုသေခန့်ညားသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေစဉ် စုမင်က ခေါင်းကိုမော့ကာ သူတို့အား ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်နှင့် ဆုံမိသူတိုင်းသည် နှလုံးသားထဲတွင် တုန်ခါသွားကြရ၏။ သူတို့ မည်မျှပင် မြင့်မားသော ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့် ရှိပါစေ ဤမြေပြင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသူ မှန်သမျှသည် စုမင်၏ အမျက်ဒေါသကို မဆွမိစေရန်အတွက် သူတို့၏ ခေါင်းများအား မသိစိတ်ဖြင့် ငုံ့ထားမိကြတော့သည်။
စုမင်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ကျိုးခန်း၏ အနားတွင် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ကျိုးခန်း၏ ကျောက်တိုင်မှာ အပြာရောင်ဖြစ်သည်ကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။
နောက်ဆုံးတွင် စုမင်၏ အကြည့်သည် မြေပြင်ပေါ်၌ တုန်ရင်နေဆဲဖြစ်သော လူတစ်ယောက်ထံသို့ ကျရောက်သွားသည်။ ထိုသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အသက်ရှိုက်သံ တစ်ချက်မျှသာ ကျန်တော့ပြီး နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်ခြင်းပင် မပြုနိုင်တော့ဘဲ အရိုးပေါ် အရေတင် ဘဝသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။
ထိုလူမှာ စုမင်ကို ပထမဦးဆုံး တိုက်ခိုက်ခဲ့သူဖြစ်ပြီး သူ၏ ကျောက်တိုင်မှာလည်း ခရမ်းရောင်ပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ စုမင်က သူ့ကို သတ်ချင်သည်ဆိုပါက အိစန်း ဝိညာဉ်ကိုးခုကို မည်သည့် ရှင်းပြချက်မျှ ပေးစရာ မလိုပေ။ အကြောင်းမှာ ထိုလူသည် သူ၏ ယဇ်ကောင်သာ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။
“မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်မှာ အခက်အခဲတွေ အများကြီးကို ကျော်ဖြတ်လာခဲ့ရတာ ဖြစ်သလို မင်းဟာ ငါ့ရဲ့ ယဇ်ကောင်လည်း ဖြစ်နေတာကြောင့် ငါ မင်းကို အသက်ချမ်းသာခွင့် ပေးမယ်” စုမင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ယာဘက်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် မြေပြင်ပေါ်၌ တုန်ရင်နေသော ထိုလူမှာ ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။ သူ သတိပြန်ရလာသောအခါ အားယူပြီး ခက်ခက်ခဲခဲ ထရပ်လိုက်၏။ စုမင်အပေါ်ထားရှိသော သူ၏ ကြောက်ရွံ့မှုမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူသည် စုမင်ကို အမြန်ဆုံးပင် ဦးညွှတ် အလေးပြုလိုက်တော့သည်။
ယဇ်ကောင်ဟူသော စကားလုံးမှာ ထိုလူ၏ နားထဲသို့ ရောက်သွားသလို ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြားလူများ၏ စိတ်ထဲသို့လည်း ဝင်ရောက်သွားရာ လူတိုင်းမှာ အံ့သြဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားကြသည်။
“မင်းတို့ လူပေါင်း ရာချီတဲ့ လူတွေ အားလုံးဟာ ငါ့ရဲ့ ယဇ်ကောင်တွေပဲ” စုမင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောရင်း ရှေ့သို့ လှမ်းလျှောက်သွားသည်။ သူ ထိုလူ၏ ဘေးသို့ ရောက်သောအခါ ထိုလူမှာ ရိုသေခန့်ညားသော မျက်နှာထားဖြင့် စုမင်နောက်မှ လိုက်ပါလာတော့သည်။
စုမင်သည် လူသစ် ရာချီရှိရာသို့ ရောက်သောအခါ သူ လမ်းလျှောက်ခြင်းကို မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ထိုလူပေါင်း ရာချီသော သူတို့သာ ခံစားသိရှိနိုင်သော ကြီးမားလှသည့် ဖိအားတစ်ခုမှာ စုမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထိုကြီးမားလှသော ဖိအားမှာ ကျင့်ကြံသူ ရာပေါင်းများစွာအတွက် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အရှိန်အဝါကဲ့သို့ပင်။ ၎င်းကို ခံစားလိုက်ရသည့် ခဏ၌ သူတို့၏ နှလုံးသားများမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားကြပြီး စုမင်က သူတို့၏ အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေခြင်းကို ထိန်းချုပ်ထားသည်ဟူသော ခံစားချက်က ပြင်းထန်စွာ ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။
ထိုခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် လက်တွေ့ဆန်လှ၏။ သူတို့၏ နှလုံးခုန်သံများမှာလည်း စုမင်၏ နှလုံးခုန်သံနှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြစ်နေသည်ကို သူတို့ ထိတ်လန့်ဖွယ် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
စုမင်၏ နှလုံးသားက တစ်ချက်ခုန်တိုင်း သူတို့၏ နှလုံးသားများကလည်း တစ်ချက် လိုက်ခုန်နေကြသည်။ ဤထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်ကြောင့် စုမင် လှမ်းလျှောက်လာသည်နှင့်အမျှ ထိုလူပေါင်း ရာနှင့်ချီမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြရ၏။ အမှန်တကယ်တွင်မူ သူတို့ထဲမှ လူအချို့မှာ ဦးနှောက်အတွင်း ဟိန်းသံများ ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး မျက်နှာများ ဖြူလျော်သွားကြသည်။ စုမင်၏ ဝိညာဉ်မှ ပျံ့နှံ့လာသော ထိုကြီးမားသည့် ဖိအားကြောင့် သူတို့၏ စိတ်အာရုံမှာ ကြေမွတော့မည့်နှယ် ခံစားနေရ၏။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့၏ စိတ်ထဲ၌ အားကောင်းလှသော စိတ်ဆန္ဒတစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းက သူတို့အား လှမ်းလျှောက်လာသော စုမင်၏ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ရန် ဇွတ်အတင်း စေခိုင်းနေသကဲ့သို့ပင်။
သူတို့သာ သူ့အား ဒူးထောက် အလေးမပြုပါက သူတို့သည် ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။ သူတို့သာ သူ့အား ကိုးကွယ်ခြင်း မပြုပါက သူတို့၏ ဝိညာဉ်များသည် သူတို့၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။ လူငယ်တစ်ဦးမှာ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ရင်လျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက် ကျသွားတော့သည်။ သူသည် စုမင်ကို ပထမဦးဆုံး တိုက်ခိုက်ခဲ့သော လူကြီးပြီးလျှင် ဒုတိယမြောက် ဒူးထောက် ကိုးကွယ်သူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
မကြာမီမှာပင် ဒုတိယမြောက်၊ တတိယမြောက်၊ စတုတ္ထမြောက်... စုမင် လှမ်းလျှောက်လာသည်နှင့်အမျှ ထိုလူပေါင်း ရာချီမှာ ဒူးထောက်လျက် သူ့အား ကိုးကွယ်ကြတော့သည်။ စုမင်သည် ကျောက် မိသားစု မျိုးနွယ်စု အရှင်သခင်၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ခရမ်းရောင် ကျောက်တိုင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူပေါင်း ရာနှင့်ချီမှာ ဒူးထောက်လျက် ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ကျောက်မိသားစု အရှင်သခင်မှာ အထက်ကောင်းကင်ယံသို့ ကြည့်နေရာမှ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး စုမင်အား အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ စုမင် လှမ်းလျှောက်လာပြီး လူပေါင်း ရာနှင့်ချီ ဒူးထောက်သွားကြစဉ် သူ၏ စိတ်အာရုံကို ဖိနှိပ်ထားသော ထိုကြီးမားလှသည့် ဖိအားကြောင့် သူ၏ အသက်ရှူသံများ မြန်လာပြီး မျက်နှာပေါ်မှ အကြောများမှာလည်း ဖောင်းတက်လာကာ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲသွားတော့သည်။
သူသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စိတ်ဆန္ဒနှင့် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျောက်မိသားစု၏ မျိုးနွယ်စု အရှင်သခင် တစ်ဦးအနေနှင့် သူသည် မည်သူ့ကိုမျှ ဒူးထောက်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ထိုစိတ်ဆန္ဒ၏ အားကောင်းမှုမှာ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှ လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်အတွင်းမှ လာသော ဖိနှိပ်မှု ဖြစ်နေသဖြင့် သူသည် တိုးတိုးလေး ဟိန်းဟောက်ရင်း ပြင်းထန်စွာ တုန်ရင်နေမိရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။
“ကျွန်တော်တို့ ပြန်ဆုံကြပြန်ပြီပေါ့” စုမင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောရင်း ကျောက်မိသားစု အရှင်သခင် ရှေ့၌ ရပ်တန့်လိုက်သည်။
မျိုးနွယ်စု အရှင်သခင်မှာ စကားတစ်လုံးမျှ မဆိုနိုင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ စကားမပြောနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်၏။ သူ၏ စွမ်းအား အားလုံးကို သူ၏ ဝိညာဉ်အတွင်းမှ စွမ်းအင်အား တိုက်ခိုက်ရန်အတွက်သာ အသုံးပြုနေရသည်။ သူသာ သတိတစ်ချက် လွတ်သွားပါက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သူ ထိန်းချုပ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ဘဲ ဒူးထောက်သွားပေလိမ့်မည်။
သို့သော် ဤသည်မှာ အပန်းဖြေစရာ မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စုမင်က သူ့အား ဒူးထောက်ခိုင်းမည်ဆိုပါက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုသာ ဒူးထောက်ခိုင်းခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် မျိုးနွယ်စု အရှင်သခင်ကို တကယ်တမ်း ကြောက်ရွံ့စေကာ အသတ်ခံရမည့်ဘေးမှ လွတ်အောင် ဤသီးခြား နယ်မြေသို့ ခြေချမိခဲ့ခြင်းကို နောင်တရစေသည်မှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဝိညာဉ်နှင့် သူ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နေရခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ၏ စိတ်နှင့် ဝိညာဉ်မှာ စုမင်ကို ကြောက်ရွံ့နေရုံသာမက သူ့အား ရိုသေလေးစားနေမိသည်ကိုပါ သူ တွေ့ရှိလိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။ အမှန်တကယ်တွင်မူ သူ၏ အတွင်းစိတ်၌ သူ့ထံတွင် လက်နက်ချ အညံ့ခံလိုသော ဆန္ဒတစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းကို သူ မည်သို့မျှ တွန်းလှန်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။
ဤသည်မှာ ခန္ဓာကိုယ်၏ ခံစားချက်သက်သက် မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်အတွင်းမှ လာသော အရာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤသီးခြား နယ်မြေသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ အသက်ကို ထိန်းချုပ်မည့်သူတစ်ဦး ပေါ်ပေါက်လာပြီး ယခုအခါ သူ့ထံတွင် သခင်တစ်ဦး ရှိသွားပြီဟူသော အသိမျိုးပင်။
စုမင် ထပ်မံ စကားမပြောတော့ပေ။ သူသည် မျိုးနွယ်စု အရှင်သခင်၏ ရှေ့တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေရုံသာ ဖြစ်၏။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူပေါင်း ရာချီ၍ သူ့အား ကိုးကွယ်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူအုပ်ကြီး၏ အစွန်းဘက်တွင် ရပ်နေကြသော လူပေါင်း သောင်းချီမှာ အံ့သြလွန်းသဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြတော့သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စုမင် စောစောက ပြောခဲ့သော စကားတစ်လုံးမှာ သူတို့၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။
“ယဇ်ကောင်”
‘သူ ကျောက်တိုင်ကမ္ဘာထဲမှာ ဘယ်လို ကံထူးမှုမျိုးကို ရခဲ့တာလဲ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး... သူ ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်နေရတာလဲ’
‘နိယာမတရားတွေကတောင် သူ့ကို နာခံနေကြတယ်။ ကျောက်တိုင် မြေပြင်မှာလည်း ထူးခြားတဲ့ ဖြစ်ရပ်နှစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သေးတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း သူ ဒီလောက် အစွမ်းထက်လာတာ ဖြစ်ရမယ်’
‘သူ ဘာတွေ လုပ်ခဲ့တာလဲ။ သူ ဘာတွေ ရခဲ့တာလဲ။ ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီလူပေါင်း ရာချီက သူ့ကို ကိုးကွယ်နေရတာလဲ... သူကိုယ်တိုင်က နိယာမတရား ဖြစ်သွားတာများလား...’
‘သူ့ရဲ့ ကျောက်တိုင်က ပေပေါင်း တစ်သန်းအထိ ရောက်သွားလို့ နတ်ဘုရား အနှစ်သာရရဲ့ စွမ်းအားအချို့ကို သူ ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်ဆိုရင်တောင် အရင်တုန်းက ကျောက်တိုင် ပေတစ်သန်းအထိ ရောက်ခဲ့တဲ့သူတွေထဲမှာ သူ့လောက် အစွမ်းထက်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ ရှိခဲ့တာ ငါ မမှတ်မိဘူး’
‘အမှန်တကယ်တော့ ပေတစ်သန်း မကဘူး။ ကျောက်တိုင် ပေပေါင်း နှစ်သန်း၊ သုံးသန်း ဒါမှမဟုတ် အဲဒီထက်မက မြင့်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တဲ့သူတွေတောင် ဒီလိုမျိုး မလုပ်နိုင်ကြဘူး’
မည်သည့် ဆွေးနွေးငြင်းခုံသံမျှ ထွက်ပေါ်မလာသော်လည်း ထိုအတွေးများသည် လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲ၌ ရှိနေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာထက်တွင် ရိုသေခန့်ညားသော အမူအရာများ ပေါ်လာတော့သည်။ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးမျိုးစုံနှင့် ခံစားချက်မျိုးစုံတို့မှာ လေပြင်းမုန်တိုင်းကဲ့သို့ တိုက်ခတ်နေကြ၏။
ကျောက်မျိုးနွယ်စု အရှင်သခင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသည်။ သူသည် ပို၍ ပြင်းထန်စွာ တုန်ရင်လာပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း သွေးကြောများဖြင့် ပြည့်နှက်လာ၏။ သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော အမူအရာ ပေါ်လာပြီးနောက်... သူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ဒူးထောက်လိုက်တော့သည်။ သူ၏ ဒူးများ မြေပြင်နှင့် ထိသွားသောအခါ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြားသူများကဲ့သို့ပင် စုမင်ကို ဦးညွှတ် ကိုးကွယ်လိုက်လေတော့သည်။
မျိုးနွယ်စု အရှင်သခင်က စုမင်ကို ဒူးထောက် ကိုးကွယ်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် အထက်ကောင်းကင်ယံ၌ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံများ မြည်ဟီးသွားပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကြီး တစ်ခုလုံး အက်ကွဲသွားတော့သည်။ ကြာရှည်လှသော ရယ်မောသံတစ်သံ ဟင်းလင်းပြင်၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီးနောက် လူတစ်ယောက်မှာ ထိုအက်ကွဲကြောင်းအတွင်းမှ လမ်းလျှောက်ထွက်လာ၏။
“နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင် ကြာသွားပြီးတဲ့နောက် ငါ ဒီနေရာကို ပြန်ရောက်လာပြီ။ ကျောက်ထျန်းကန်း... အိုကြီးအိုမ ကောင်စုတ်၊ မင်း ဒီနေရာကို ထွက်ပြေးလာရင် ငါ ဘာလို့ အစွမ်းထက်လာရသလဲဆိုတဲ့ အကြောင်းရင်းကို သိရမယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ငါ အမှန်အတိုင်း ပြောပြမယ်၊ ငါ့ရဲ့ တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်က မင်းကို ဒီမြေပြင်ထဲ ရောက်သွားအောင် ဇွတ်အတင်း မောင်းထုတ်ဖို့ပဲ”
“မင်းကို ဘာမှမရှိတဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ ထာဝစဉ် နစ်မြုပ်နေအောင် ငါ လုပ်မယ်။ မင်း ငါ့ကို ဒီနေရာထဲ ရောက်အောင် မောင်းထုတ်တုန်းက ငါ ခံစားခဲ့ရတဲ့ နာကျင်မှုမျိုးကို မင်းလည်း ခံစားရစေရမယ်။ မင်းရဲ့ မိသားစုဝင် ထောင်ပေါင်းများစွာကိုလည်း ငါ သတ်ပစ်ခဲ့ပြီးပြီ။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ့ရဲ့ ကျောက်တိုင်က ပေပေါင်း နှစ်သန်းအထိ ရောက်သွားတဲ့အခါ ငါ အပြင်ကို နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင် ထပ်ပြီး ထွက်သွားဦးမယ်၊ အဲဒီအခါကျရင် မင်းရဲ့ မိသားစုဝင် ကျန်တဲ့သူတွေကိုလည်း ငါ အကုန် သတ်ပစ်ဦးမှာ” ကြာရှည်လှသော ရယ်မောသံမှာ ဟင်းလင်းပြင်၌ ပဲ့တင်ထပ်နေစဉ် အပြာရောင် ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော အဘိုးအိုတစ်ဦး ဟင်းလင်းပြင်မှ လမ်းလျှောက်ဆင်းလာသည်ကို လူတိုင်း သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။
“ကျောက်တိုင် ပေတစ်သန်းအထိ ရောက်ထားတဲ့သူပဲ။ ဒီလူက... ကုန်းစွန်းယင်းပဲ”
“သူပဲ... သူက ကုန်းစွန်းယင်းပဲ။ သူ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်က ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားခဲ့တာ၊ အခုတော့ သူ ပြန်ရောက်လာပြီ” ဤမြေပြင်ရှိ လူအချို့မှာ ထိုအဘိုးအိုကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားကြသည်။
ထိုအဘိုးအိုမှာ ရုပ်ဆိုးလှပြီး သူ၏ ဆံပင်များမှာလည်း ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေ၏။ သို့သော် သူသည် ကမ္ဘာမြေပြင် နယ်ပယ် နောက်ဆုံး အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ထောင်လွှားသော မျက်နှာထားဖြင့် ရှေ့သို့ လမ်းလျှောက်လာသော်လည်း စုမင်၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေသော ကျောက်မိသားစု အရှင်သခင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ရယ်မောသံမှာ ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် အံ့သြသော အမူအရာ ပေါ်လာတော့သည်။
မျိုးနွယ်စု အရှင်သခင်မှာမူ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။ ကြာရှည်လှသော ရယ်မောသံနှင့် သူ၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသော အသံတို့ကြောင့် သူသည် ခေါင်းကိုသာ ငုံ့ထားမိတော့သည်။ ဖော်ပြ၍မရသော ရှုပ်ထွေးသည့် ခံစားချက်များမှာ သူ၏ နှလုံးသားအတွင်း၌ အထီးကျန်ခြင်းနှင့် နာကျင်ခြင်း ဝေဒနာများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
သူသည် သူ၏ မိသားစုဝင် အများစုကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး သူ့အား အသတ်ခံရမည့်ဘေးမှ လွတ်အောင် ဤသီးခြား နယ်မြေသို့ ထွက်ပြေးပုန်းအောင်းစေခဲ့သော ရန်သူကို မော့မကြည့်ခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ သူ ဒူးထောက်လိုက်သည့် ခဏ၌ သူသည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော နက်ရှိုင်းရာသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
စုမင်က ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။
“ငါ့ရဲ့ ယဇ်ကောင်တွေကို ဆုံးမပိုင်ခွင့်ရှိတာ ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ၊ မင်းက ဘာကောင်မို့လို့လဲ” စုမင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေတော့သည်။