ကုန်းဟွမ်း
Vol. 61 Ch. 843
နတ္ထိ အနှစ်သာရ နယ်မြေ၏ မဟာ နဂါးငွေ့တန်းလေးခုအတွင်း အနောက်ငွေ့ရည်တိမ်တိုက်ကြယ်၏ အလယ်ဗဟို ကျော်လွန်ရာအရပ် ၎င်း၏ သီးခြားနယ်မြေများ အလွန်တွင်ကား... အဆုံးမဲ့သော နဂါးငွေ့တန်းတစ်ခုလုံး အက်ကွဲကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ ထိုအရပ်၌ တိတ်ဆိတ်ခြင်းသည်သာ အရှင်သခင် ဖြစ်သည်။ သီးခြားနယ်မြေနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင်ကား ဟင်းလင်းပြင်၌ လွင့်မျောနေသော ရှေးဟောင်း ကြေးညိုရောင် ဓားကြီးတစ်လက် ရှိနေ၏။ ထိုဓားကြီးမှာ ပေပေါင်း သုံးသောင်းခန့် ရှည်လျားပြီး နဂါးငွေ့တန်း အတွင်း၌ မလှုပ်မယှက် ငြိမ်သက်လျက် ရှိသည်။
ဓားဦးဖျားတွင် လူသုံးဦး ထိုင်နေကြ၏။ တစ်ဦးမှာ အဘိုးအို၊ တစ်ဦးမှာ လူလတ်ပိုင်းဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ဦးမှာမူ လူငယ်လေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထိုသုံးဦးမှာ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေကြရုံမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ အရှိန်အဝါကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာ ပုံပျက်ရှုံ့တွနေရ၏။ ဤသည်မှာ သူတို့၏ စွမ်းအား မည်မျှ ထူးကဲကြောင်း ပြသနေသည့် လက္ခဏာပင်။
သူတို့အားလုံးသည် ကမ္ဘာမြေပြင် နယ်ပယ်၏ အလယ်အဆင့်ရှိသူများ ဖြစ်ကြပြီး ဤနတ္ထိ နယ်မြေများကို စောင့်ကြည့်ရန်အတွက် မဟာ လောကကြီး လေးခု၏ အင်အားစုများမှ စေလွှတ်ထားသော စစ်မှန်သော အစောင့်အရှောက်များပင် ဖြစ်ကြသည်။
သူတို့၏ နောက်ကွယ်ရှိ ရှေးဟောင်းဓားကြီး၏ ဓားသွားပေါ်တွင်မူ အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် လူပေါင်း သုံးရာခန့်မှာ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်ရင်း ကျင့်ကြံနေကြ၏။ သူတို့၏ မျက်လုံးများကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး သူတို့ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အေးစက်လှသည့် အငွေ့အသက်များကြောင့် လူသေများနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။
ထိုတိတ်ဆိတ်မှုအတွင်း၌ လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “နှစ်တွေ ဒီလောက်တောင် ကြာသွားပြီ။ စစ်သူကြီးက ကိစ္စသေးသေးလေးကို အကြီးကြီး လုပ်နေတာပဲ။ ဒီနေရာကို စောင့်ကြည့်ဖို့ နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာတစ်ကြိမ် အလှည့်ကျ ပြောင်းနေတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ မရှိဘူး”
“စစ်သူကြီး ဒီလိုလုပ်တာမှာ အကြောင်းရင်း တစ်ခုခု ရှိမှာပေါ့။ အရင်တုန်းက အဲဒီ မော့စု ဆိုတဲ့ကောင်က အကြီးအကျယ် သောင်းကျန်းသွားခဲ့တာကိုး” ထိုသူကို ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သူမှာ သူ၏ဘေးမှ အဘိုးအိုပင် ဖြစ်သည်။ အဘိုးအိုမှာ အဖြူရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဖြူဖွေးသော ဆံပင်များမှာ ပုခုံးပေါ်သို့ ဝဲကျနေ၏။ သို့သော် သူ၏ လေသံမှာလည်း စိတ်အားထက်သန်ပုံ မရချေ။
“ဘာအကြောင်းရင်း ရှိဦးမှာလဲ။ အဲဒီ မော့စုဆိုတာ ကမ္ဘာမြေပြင် နယ်ပယ်ရဲ့ အစောပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပဲလေ။ သူ့ကို သတ်ဖို့ခက်တာက သူ ဘယ်ရောက်နေမှန်း ရှာမရလို့ပါ။ အဲဒီလိုသာ မဟုတ်ရင် သူ့ကို ငါ အလွယ်လေး သတ်နိုင်ပါတယ်”
“သူ သီးခြားနယ်မြေထဲကို ထွက်ပြေးသွားကတည်းက သေရင်လည်း သေနေလောက်ပြီ။ အခုတော့ ငါတို့ကို ဒီမှာ ဒုက္ခခံပြီး စောင့်ခိုင်းနေတာပဲ။ ငါတို့ကို လာချိန်းဖို့က နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်း ငါးဆယ်ကျော်လောက် လိုသေးတယ်လေ” ထိုလူက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူတို့၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ထိုင်နေသော လူငယ်လေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ကုန်းဟွမ်း... မင်းက ငါတို့ စစ်သူကြီးရဲ့ တတိယမြောက် ဓားစောင့် ပဲလေ။ မင်းကော ဘာထင်လဲ”
“ခင်ဗျား အရမ်း စကားများတာပဲ” ကုန်းဟွမ်းဟု ခေါ်သော လူငယ်လေးက မျက်လုံးမှိတ်ထားလျက် တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ ဒူးပေါ်တွင် စိမ်းဖန့်ဖန့် ဓားတစ်လက် တင်ထားပြီး သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဓားသွားပေါ်တွင် ဖိထား၏။
ထိုလူမှာ စိတ်မဆိုးသည့်အပြင် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းအောက်ခြေ၌ လှောင်ပြောင်မှုများ ရှိနေသည်။ စစ်သူကြီးတွင် ဓားစောင့် ကိုးဦး ရှိသော်လည်း ကုန်းဟွမ်းတစ်ဦးတည်းသာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်လုံးလုံး ဤနေရာကို စောင့်ကြည့်ရန် တာဝန်ပေးခံထားရခြင်း ဖြစ်သည်။ အခြားမည်သူမျှ သူနှင့် လာမချိန်းကြပေ။ အလှည့်ကျ ပြောင်းသည့်အခါတိုင်း စစ်မှန်သော အစောင့်အရှောက်များသာ ပြောင်းလဲကြသည်။
ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား၏ စိတ်ထဲတွင်မူ စစ်သူကြီးက ကုန်းဟွမ်းကို မနှစ်သက်သဖြင့် ဤနေရာသို့ နယ်နှင်ဒဏ် ပေးထားခြင်းဖြစ်သည်ဟု ယူဆထားသည်။
အမှန်တကယ်တွင် ဤနေရာ၌ အရင်းအမြစ်များ ရှားပါးလှသဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် တိုးတက်ရန် အလွန်ခက်ခဲ၏။ အင်အားစုများ အခြေစိုက်ရာ အရပ်၌ ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် များစွာ ကွာခြားလှသည်။ ထိုနေရာတွင် ဆိုပါက နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်အတွင်း ကျင့်ကြံခြင်းမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်နိုင်ပေသည်။
ထိုလူသုံးဦး အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို ပြောဆိုနေကြစဉ် သီးခြားနယ်မြေသို့ ဦးတည်နေသော အဆုံးမဲ့ အက်ကွဲကြောင်းများ ရှိရာအရပ်၌ ရပ်နေသော လူတစ်ယောက်အား သူတို့ မမြင်မိကြပေ။
ထိုသူမှာ သူတို့၏ မျက်စိထဲတွင် မမြင်နိုင်သော တည်ရှိမှုတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။
“နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ဆိုတာ အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာ ကုန်လွန်သွားခဲ့တာပဲ... အစတုန်းကတော့ သီးခြားနယ်မြေထဲက အချိန်စီးဆင်းမှုဟာ အပြင်လောကနဲ့ မတူဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ကျောက်မိသားစု မျိုးနွယ်စု အရှင်သခင်ရဲ့ အမှတ်တရတွေအရ အချိန်စီးဆင်းမှုဟာ အတူတူပဲဆိုတာ ထင်ရှားနေတယ်” စုမင်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ စစ်မှန်သော အစောင့်အရှောက် သုံးဦးမှာ သူ့ကို မမြင်နိုင်ကြသော်လည်း သူကမူ သူတို့အား မြင်နေရ၏။ အမှန်တကယ်တွင် ဤနေရာကို အပြင်ဘက်မှ စောင့်ကြည့်နေသူများ ရှိသည်ဆိုသည်အား စုမင် သိနေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ကျောက်ထျန်းကန်း၏ မှတ်ဉာဏ်များမှတစ်ဆင့် သူ သိရှိခဲ့သောအချက် ဖြစ်၏။
သို့ရာတွင် ထိုလူသုံးဦးနှင့် သူတို့၏ နောက်ကွယ်မှ လူပေါင်း သုံးရာကို စုမင်က လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်က သူ့ကို သီးခြားနယ်မြေထဲသို့ အတင်းအကျပ် မောင်းထုတ်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်များမှာ သူ၏ စိတ်ထဲ၌ လျှပ်ခနဲ ပေါ်လာပြီး သူသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။
နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်မှာ ကြယ်ရောင် လျှပ်ခနဲ လက်သွားသည့် အချိန်ကဲ့သို့ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သို့သော် ဂြိုဟ်များမှာ ရှိနေဆဲ၊ တောက်ပသော အလင်းတန်းများမှာလည်း ရှိနေဆဲပင်။ သူတို့ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ အတိတ်မှ အရာများအား ပြန်လည် မြင်တွေ့နေရသကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် ခဏမျှ အချိန်ကာလကိုပင် သူ ခွဲခြားမရနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။
၎င်းမှာ လူတစ်ယောက်၏ ဆံနွယ်များနှင့် တူလှ၏။ ဆံနွယ်တို့မှာ လေထဲ၌ ဝဲလွင့်နေကြပြီး တစ်ပင်နှင့်တစ်ပင် ထိစပ်မိသောအခါ တူညီနေသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ နှစ်ကာလများ မတူညီသကဲ့သို့ ၎င်းတို့မှာလည်း မတူညီကြပေ။
စုမင်က နဂါးငွေ့တန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် တမင်တကာပင် ရင့်ကျက်အိုမင်းသော အမူအရာမျိုး မလုပ်ခဲ့သော်လည်း လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်အတွင်း သီးခြားနယ်မြေ၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြန်လည် စဉ်းစားမိပြီး လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှုများ ပေါ်ပေါက်လာသောအခါ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ရှေးဟောင်းဆန်သော အငွေ့အသက်များမှာ အလိုအလျောက် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။
ထိုနှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်အတွင်း စုမင်သည် လုံးဝ ဥဿုံ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ သူသည် ဘဝတွင် အကြီးမားဆုံးသော ကံထူးမှုများထဲမှ တစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ ယင်မရဏ နယ်မြေ၏ စိတ်ဆန္ဒများမှ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။ တီထျန်း၏ စည်းတံဆိပ်ကို ဖယ်ရှားခဲ့သည်။ သူ၏ အိစန်း ကိုယ်ပွားကို ရရှိခဲ့သည်။ ထို့ပြင် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မှာလည်း ကောင်းကင်ဘုံ ကျင့်ကြံခြင်း နယ်ပယ်၏ ပြီးပြည့်စုံသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကမ္ဘာမြေပြင် နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရန် လက်တစ်ကမ်းအလိုသာ လိုတော့သည်။
အမှန်တကယ်တွင်မူ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းကို လေ့ကျင့်ပေးနိုင်မည့် ကိုယ်ပွားတစ်ခုသာ ရှိခဲ့လျှင် သူသည် သီးခြားခွဲထွက်ကာ ကမ္ဘာမြေပြင် နယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းရန် ကြိုးစားနိုင်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် နှမြောစရာကောင်းလှသည်မှာ ထိုကဲ့သို့သော ကိုယ်ပွားမျိုး သူ့ထံတွင် မရှိသေးခြင်းပင်။
သူ၏ ပုံရိပ်ဝါးမြိုခြင်း ပညာရပ်ကို ကျင့်ကြံထားသော ကိုယ်ပွားမှာလည်း ထူးကဲသော ကံထူးမှုတစ်ခုအား ရရှိခဲ့သည်။ ထိုကိုယ်ပွားသည် ကမ္ဘာမြေပြင် နယ်ပယ်၏ အစောပိုင်းအဆင့်မှ အလယ်အဆင့် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်လုနီးပါး တိုးတက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းအပြင် စုမင်သည် နတ်ဘုရား အနှစ်သာရကိုလည်း ရရှိခဲ့သေးသည်။
သူ၏ လက်ယာဘက် မျက်လုံးအတွင်း တစ်ခါတစ်ရံ ဝင်းလက်သွားတတ်သော မှော်သင်္ကေတများ၏ ထပ်နေသော အရိပ်များကို မြင်လိုက်ရသူ မှန်သမျှသည် ထိတ်လန့်သွားကြရပေလိမ့်မည်။ ထိုမှော်သင်္ကေတများအတွင်းရှိ ထူးဆန်းမှုများကို မြင်လျှင် မည်သူမဆို အံ့သြမှင်သက်သွားကြပေလိမ့်မည်။
အက်ကွဲကြောင်းများစွာကြောင့် ပျက်စီးနေသကဲ့သို့ ထင်ရသော အနောက်ငွေ့ရည်တိမ်တိုက်ကြယ်၏ ဤသီးခြားနယ်မြေမှာ အတိတ်ကအတိုင်း မပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေဆဲပင်။ စုမင်သာ နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင် ကုန်လွန်သွားပြီဆိုသည်ကို မသိခဲ့ပါက ဤနေရာမှ ထွက်လာသည့်အခါ မည်မျှ အချိန်ကြာသွားပြီဆိုသည်အား သူ ခွဲခြားနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။
ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေ၏။ ကြယ်ရောင်များကိုလည်း များများစားစား မမြင်ရသလို မည်သည့် ကျင့်ကြံသူကိုမျှလည်း မတွေ့ရပေ။ ဤနေရာသည် အနက်ရောင်သန်းနေသော ပင်လယ်ရေပြင်ကြီးနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။
“ငါ ထွက်လာပြီ” စုမင်က ခေါင်းမော့ကာ အထက်ကောင်းကင်ယံမှ အဆုံးမဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ရင်း ပထမဦးဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မလှမ်းမကမ်းရှိ ရှေးဟောင်း ကြေးညိုရောင် ဓားကြီးနှင့် သူ့ကို မမြင်နိုင်သော လူများထံသို့ အကြည့်ကို ပို့လိုက်သည်။
စုမင်က အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ရှေ့သို့ လှမ်းလျှောက်သွားသည်။ ခြေတစ်လှမ်းဖြင့်ပင် သူသည် သီးခြားနယ်မြေ၏ အဝင်ဝမှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး နောက်ခြေတစ်လှမ်းတွင်မူ ထိုရှေးဟောင်း ဓားကြီး၏ အနားသို့ ရောက်ရှိသွားကာ... ခန့်ညားတည်ငြိမ်စွာပင် ဖြတ်ကျော်သွားလေတော့သည်။
စုမင်သည် ထိုလူသုံးဦးကို မသတ်လိုပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ်စုံတစ်ယောက် သေဆုံးသွားပါက ဤမြေပြင်အား စောင့်ကြည့်နေသော မဟာ လောကကြီး လေးခု၏ အင်အားစုများကို သတိပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ထို့ကြောင့် သူက သူတို့ကို လျစ်လျူရှုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် စုမင်က ထိုရှေးဟောင်းဓားကြီးကို ဖြတ်ကျော်သွားသည့် ခဏ၌... ကုန်းဟွမ်း၏ ဒူးပေါ်တွင် တင်ထားသော ရှေးဟောင်း စိမ်းဖန့်ဖန့် ဓားငယ်လေးမှာ ရုတ်တရက်ပင် ဓားသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
၎င်းမှာ တိုးညင်းလှသော်လည်း တုန်ရင်နေ၏။ ထိုအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကုန်းဟွမ်း၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း ပွင့်လာတော့သည်။ သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ စစ်မှန်သော အစောင့်အရှောက် နှစ်ဦးမှာလည်း မှင်သက်သွားကြပြီး ကုန်းဟွမ်း၏ ဓားကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှမ်းကြည့်လိုက်ကြ၏။
ဤသည်မှာ သူတို့ ဤနေရာတွင် စောင့်ကြပ်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကျော်အတွင်း ပထမဦးဆုံးအကြိမ် ကြားရသော ဓားသံပင် ဖြစ်သည်။ ကုန်းဟွမ်းအဖို့လည်း ဤနေရာကို စောင့်ကြည့်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်အတွင်း ပထမဦးဆုံးအကြိမ် ကြားရသော အသံ ဖြစ်၏။
ကုန်းဟွမ်း၏ မျက်နှာမှာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ သူသည် ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်က စစ်သူကြီးသည် သူ့အား ဤဓားကို ပေးအပ်စဉ် ပြောခဲ့သော စကားများမှာ သူ၏ စိတ်ထဲ၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
“ဒီဓားကို အစိမ်းရောင် မီးလျှံဓားလို့ ခေါ်တယ်။ ဒါကို မင်းနဲ့အတူ ယူသွားပါ။ ဒီဓားက ဓားသံပေးလာတဲ့ နေ့ဟာ ငါ စောင့်မျှော်နေတဲ့ တည်ရှိမှုတစ်ခု ပေါ်လာတဲ့ နေ့ပဲ။ ဒီသီးခြားနယ်မြေကို စောင့်ကြည့်ဖို့ ငါ ဒီဓားကို မင်းကို ပေးအပ်မယ်”
“ဓားက အသံပေးလာတာနဲ့ မင်း ချက်ချင်း လွှတ်လိုက်ပါ”
ထိုစကားများကြောင့်ပင် ကုန်းဟွမ်းသည် ဤနေရာသို့ လာခဲ့ပြီး ရှေးဟောင်းဓားကြီးပေါ်၌ ဒူးတုပ်ထိုင်ကာ ထိုစိမ်းဖန့်ဖန့် ဓားငယ်ပေါ်မှ သူ၏ လက်များကို မဖယ်ဘဲ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ သူသည် နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင် တိတိ စောင့်ခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ ဓားက အသံပေးလာပြီး ကုန်းဟွမ်း ထရပ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် သူသည် သူ၏လက်များအား ဓားပေါ်မှ မဆိုင်းမတွပင် ဖယ်ရှားလိုက်တော့သည်။
သူ လွှတ်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် ဓားပေါ်၌ အစိမ်းရောင် မီးလျှံများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ ထိုဓားမှာ အစိမ်းရောင် အလင်းတန်း တစ်တန်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားကာ စုမင် ရှိနေသော နေရာဆီသို့ တဟုန်ထိုး တိုးဝင်သွားလေတော့သည်။
စုမင်က လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ထံသို့ တိုးဝင်လာသော အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဓား၏ အရှိန်အဝါတစ်ခုမှာ သူ၏ ခါးဆီသို့ လျင်မြန်စွာ တိုးဝင်လာရာ စုမင်မှာ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်မိ၏။
‘ဒီလောက် ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ ဓားမျိုး မြင်ရတာ ရှားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကြည့်ရတာ ဒီဓားက ငါ့ကို သတိပြုမိပုံ မရဘူး။ အဲဒီအစား...’ စုမင်က ခေါင်းငုံ့ကာ သူ၏ ခါးဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် သိုလှောင်အိတ် တစ်အိတ် ရှိနေ၏။
စုမင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းက သူ၏ အနားသို့ ရောက်လာသည့် ခဏ၌ သူသည် လက်ယာဘက်လက်ကို မြှောက်ကာ ရှေ့သို့ ညွှန်ပြလိုက်၏။ ထိုအခါ သူ၏ လက်ယာဘက် မျက်လုံးအတွင်းမှ မှော်သင်္ကေတများ၏ အရိပ်များမှာ ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။ ၎င်းတို့သည် သူ၏ လက်ညှိုးပေါ်တွင် စုစည်းသွားကြပြီး လက်ထိပ်လေးဖြင့် ထိုအစိမ်းရောင် အလင်းတန်းကို တို့လိုက်လေသည်။
ဝုန်း...
ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးမှာ နေရာတစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။ အစိမ်းရောင်ဓားမှာ တုန်ခါသွားပြီး နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားတော့၏။ ဓားသွားမှာ ထိုခဏ၌ပင် အရည်ပျော်သွားပြီး စိမ်းဖန့်ဖန့် မီးခိုးတန်း နှစ်တန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ တစ်တန်းမှာ ကုန်းဟွမ်း၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားဆီသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး ကျန်တစ်တန်းမှာမူ ဖော်ပြ၍ မရနိုင်သော အရှိန်နှုန်းဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားတော့သည်။
ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ရှေးဟောင်းဓားကြီးပေါ်မှ လူများမှာ မျက်လုံးများ ပြူးသွားကြတော့သည်။ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာလည်း ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွား၏။ သူတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင် စိမ်းဖန့်ဖန့် ဓားမှာ ဟင်းလင်းပြင်ရှိ ဗလာနယ်တစ်ခုကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်အား မြင်လိုက်ရသော်လည်း ပေါက်ကွဲသံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဓားမှာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်ကာ အရည်ပျော်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူတို့ အံ့သြသွားကြသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်၌ သူတို့၏ ရှေ့မှ ဟင်းလင်းပြင်၌ ရေလှိုင်းများ ထသကဲ့သို့ ဂယက်များ ပေါ်လာပြီး ထိုဂယက်များအတွင်းမှ ကျောပြင်မတ်မတ်နှင့် လူတစ်ယောက်၏ ပုံရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပေါ်ထွက်လာလေတော့သည်။
ထိုသူမှာ ရှည်လျားသော ဆံပင်မီးခိုးရောင်နှင့် လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် အနက်ရောင်သန်းသော ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာထက်တွင် ရှေးဟောင်းဆန်သော အငွေ့အသက်များ ရှိနေ၏။ သူ၏ လက်ယာဘက် မျက်လုံးအတွင်းရှိ ဝင်းလက်နေသော မှော်သင်္ကေတများမှာ ၎င်းကို မြင်ရသူတိုင်းအား ထူးဆန်းသော ခံစားချက်မျိုး ပေးအပ်နေသည်။
“မော့စု”
“မင်းက မော့စုပဲ”
လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားနှင့် အဘိုးအိုတို့မှာ စုမင်ကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများ၌ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြသည်။ အမှန်တကယ်တွင် မော့စု၏ ဆုကြေးမှာ ယနေ့တိုင် ထိုက်ထိုက်တန်တန် ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။ စစ်မှန်သော အစောင့်အရှောက်များသည် လွတ်လပ်ခွင့်အား ဂရုမစိုက်ကြသော်လည်း နေကပ်ဘေး၏ အငွေ့အသက်များ ပါဝင်သော မှော်ရတနာကိုမူ အလွန်ပင် မက်မောကြသည်။
“ငါ အစတုန်းကတော့ မင်းတို့ကို ဒုက္ခမပေးချင်ပါဘူး”
စုမင်က ခေါင်းမော့ကာ သူ့အထက်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ယာဘက် မျက်လုံးအတွင်းရှိ မှော်သင်္ကေတများ၏ အရိပ်များမှာ ဝင်းလက်သွားပြီးနောက် မှော်သင်္ကေတပေါင်း တစ်သောင်းခန့်မှာ ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ၎င်းတို့မှာ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးကို ဝန်းရံသွားကြ၏။ မှော်သင်္ကေတ တစ်လုံးချင်းစီမှာ ဝင်းလက်တောက်ပနေပြီး နေရာတစ်နေရာလုံးမှာ တံဆိပ်ခတ်ခံလိုက်ရသည့်နှယ် အေးခဲသွားတော့သည်။
ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသော စိမ်းဖန့်ဖန့် မီးခိုးတန်းမှာလည်း နတ်ဘုရား အနှစ်သာရဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ထိုမှော်သင်္ကေတများအတွင်း၌ ပိတ်မိသွားတော့သည်။ ၎င်းမှာ ထွက်ပြေးရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေသော်လည်း...
“မင်းတို့ ငါ့ကို တွေ့သွားပြီဆိုမှတော့... မင်းတို့အားလုံး ငါ့ရဲ့ ယဇ်ကောင်တွေ ဖြစ်လာကြတာပေါ့” စုမင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရာ ရှေးဟောင်း ကြေးညိုရောင် ဓားကြီး၏ အထက်တွင် ချက်ချင်း ပေါ်လာပြီး သူ၏ လက်ယာဘက် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကာ ထိုးချလိုက်လေတော့သည်။
ကမ္ဘာမြေပြင် နယ်ပယ်၏ အလယ်အဆင့်သို့ ရောက်နေသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားမှာ စုမင်၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကိုပင် စစ်ဆေးရန် အချိန်မရလိုက်ဘဲ အန္တရာယ်အငွေ့အသက်အား ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တံဆိပ်တစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်၌ ချပ်ဝတ်တန်ဆာတစ်ချပ် ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏ ရှေ့တွင် ကြီးမားလှသော မှော်သင်္ကေတ ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ လည်ပတ်နေရင်း စုမင်ထံသို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။
ဝုန်း...
စုမင်၏ လက်သီးမှာ ထိုမှော်သင်္ကေတ ပုံရိပ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားရာ ၎င်းမှာ ချက်ချင်းပင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကြေမွသွားတော့သည်။ ထိုလူမှာ ထိတ်လန့်တကြား နောက်သို့ ဆုတ်သွားသော်လည်း အဝေးသို့ မရောက်မီမှာပင် စုမင်၏ လက်သီးချက်က သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
သူသည် သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်ရပြီး သူ၏ ချပ်ဝတ်တန်ဆာမှာလည်း အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲထွက်သွားတော့သည်။ ထိုလူ၏ နှလုံးသားအတွင်း၌ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး မြည်ဟီးသွားပြီး သူ၏ အရိုးများအားလုံးမှာ ကြေမွလုနီးပါး ဖြစ်သွားရ၏။ သူသည် သွေးများကို အန်ထုတ်ရင်း သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာများ ပေါ်လာတော့သည်။
‘ကမ္ဘာမြေပြင် နယ်ပယ်ရဲ့ နောက်ဆုံးအဆင့်’ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြီးမားလှသော အရှိန်ကြောင့် လွင့်ထွက်သွားပြီး သီးခြားနယ်မြေ၏ အက်ကွဲကြောင်းများအတွင်းသို့ ကျဆင်းသွားတော့သည်။ သူသည် မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် ထိုအတွင်းသို့ စုပ်ယူခံလိုက်ရပြီး ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။
“နောက်တစ်ယောက်က မင်းပဲ” စုမင်၏ မျက်နှာမှာ ယခင်အတိုင်း တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိတ်လန့်တကြား နောက်သို့ ဆုတ်ပြေးနေသော အဘိုးအို၏ အရပ်ဆီသို့ လက်သီးကို ထိုးချလိုက်ပြန်သည်။
ဟိန်းသံများမှာ ဟင်းလင်းပြင်၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ နတ်ဘုရား အနှစ်သာရနှင့် ပေါင်းစပ်ထားသော ထိုလက်သီးချက်မှာ ကမ္ဘာမြေပြင် နယ်ပယ်၏ နောက်ဆုံးအဆင့်၏ စွမ်းအားကို ခေတ္တမျှ ထုတ်ဖော်နိုင်စွမ်း ရှိသဖြင့် အလယ်အဆင့်ရှိသူများကို လုံးဝ ဥဿုံ ဖိနှိပ်နိုင်၏။ အကယ်၍ ထိုအဘိုးအိုတွင် ကပ်ဘေး မှော်ရတနာနှင့် စုမင်ကဲ့သို့သော ထူးခြားသည့် ကံထူးမှုမျိုး မရှိခဲ့လျှင်... သူသည် မည်သို့မျှ ခုခံနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။
အဘိုးအိုမှာ သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်ရပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ပေါက်ကွဲသံများ အဆက်မပြတ် မြည်ဟီးနေတော့သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြီးမားသော အရှိန်ဖြင့် လွင့်ထွက်သွားရာ သီးခြားနယ်မြေသို့ ဦးတည်နေသော အက်ကွဲကြောင်းများထဲမှ တစ်ကြောင်းအတွင်းသို့ ကျဆင်းသွားပြီး မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။