အခန်း (၁၀၁-၁၀၂)

101 01

အခန်း 101

မနက်ခင်းအလင်းရောင်သည် မှိန်နေသည်။ ကျောက်ပြားလမ်းသည် မနက်ခင်းမြူများကြောင့် စိုစွတ်နေသည်။ လမ်း၏နှစ်ဖက်ရှိ ဆိုင်အများစုသည် မဖွင့်သေးပေ။ သို့သော် စားသောက်ဆိုင်ငယ်အချို့သည် စတင် ရောင်းချနေကြသည်။

မနက်စောစောတွင် ပတ်ဝန်းကျင်သည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ အနီးအနားတွင် နေထိုင်သူ အချို့သည် သမ်းဝါးနေကြပြီး မနက်စာဝယ်ရန် ဤလမ်းသို့ ဝင်လာကြသည်။

လုမင်ဟိုင်သည် သားအမိနှစ်ဦးကို ပစ္စည်းများချပေးသည်။ ပြီးတော့ စားပွဲတင်ပေးပြီးနောက် သူသည် လှည်းကို မောင်းပြီး ထွက်သွားသည်။

မကြာသေးမီက စားပွဲပေါ်မှ စီးပွားရေးသည် ရှင်းလင်းစွာ လျော့ကျသွားသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် မိန်ရှီက အများကြီး တွေးနေမည်ကို စိုးရိမ်သည်။ ထို့ကြောင့် မိန်ရှီ တစ်ဦးတည်း စားပွဲလာတင်တိုင်း သူမသည် သူမနှင့်အတူ လာပြီး အဖော်လုပ်ပေးသည်။

ရွာမှ လူများသည် အရှုံးနှင့် ပြန်သွားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဒုတိယအိမ်၏စီးပွားရေးကို မနာလိုသူများက သူတို့သာ မဟုတ်ပေ။ မကြာသေးမီက မြို့တွင် ပဲနို့ရောင်းသည့်စားပွဲများ အများအပြား ပေါ်လာသည်။

ဒုတိယအိမ်၏စားပွဲသို့ လာဝယ်သူများက ပုံမှန်ဖောက်သည်များ ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းဆိုင်ပိုင်ရှင် ချန်ဦးလေးက ဒုတိယအိမ်ကို နှစ်သိမ့်ခဲ့သည်။ သူက တခြားနေရာမှ ပဲနို့ကို မြည်းစမ်းခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် သူတို့၏ပဲနို့လောက် မကောင်းကြောင်း ပြောသည်။ သူတို့က ဖောက်သည်များ အများကြီး ဆုံးရှုံးမည်ကို စိတ်ပူစရာ မလိုဟု ပြောသည်။

ချန်ဦးလေးက ယဉ်ကျေးသည်။ သူသည် မကြာသေးမီက မြို့တွင် ပဲနို့ရောင်းသည့်စားပွဲများ အများအပြား ရှိသည်ကိုပင် သိသည်။ ၎င်းက ဒုတိယအိမ်၏စီးပွားရေးကို လုယူရန် လူ မည်မျှ ရှိသည်ကို သက်သေပြသည်။ ဥပမာ အနီးအနားရှိ ပေါက်စီရောင်းသည့်ဆိုင်တွင်လည်း ပဲနို့ ရောင်းချနေသည်။ ဆိုင်နှစ်ဆိုင်က အလွန်နီးသည်။ နှစ်ခုစလုံးက မြို့တောင်ဘက်တွင် ရှိသဖြင့် ဒုတိယအိမ်၏စီးပွားရေးကို အများအပြား လုယူခဲ့သည်။

ချန်ဦးလေး၏ နှစ်သိမ့်မှုအတွက် လုမင်ဟိုင်နှင့် မိန်ရှီတို့သည် အပြင်ပန်းတွင် အရေးမစိုက်သည့် ဟန်ဆောင်သည်။ သို့သော် သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် ခါးသက်နေကြသည်။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ နေ့တိုင်း ရောင်းရသည့်ငွေက လျော့ကျသွားသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မနက်စောစောတွင် လမ်းပေါ်တွင် လူနည်းနေသေးသည်။ လမ်းဘေးရှိ ဆိုင်အများစုသည် မဖွင့်သေးပေ။ စားသောက်ဆိုင်ငယ် ပိုင်ရှင်အချို့သာ သမ်းဝါးနေကြပြီး သူတို့၏စားပွဲ နောက်တွင် စောင့်နေကြသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် မိန်ရှီကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ ကူညီသည်။ ဆီစက္ကူကို လက်နားတွင် ထားသည်။ ရေနွေးဖြင့် ပေါင်းထားသည့် ပန်းကန်များကို သစ်သားခွက်ထဲသို့ ထည့်ပြီး သန့်ရှင်းသည့် အဖြူရောင်အဝတ်ဖြင့် ဖုံးထားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဘေးမှ ဖက်ထုပ်ရောင်းသည့်သူတစ်ဦးက လာသည်။

“ဒီနေ့ ကျွန်မ လာတဲ့အခါ လမ်းထိပ်မှာ နောက်ထပ် စားသောက်ဆိုင်ငယ်တစ်ခု လာနေတာ တွေ့လိုက်တယ်၊ ဖြတ်သွားတော့ လူတစ်ဦးက တစ်စုံတစ်ခု ဝယ်နေတယ်၊ သူတို့လည်း ပဲနို့ ရောင်းတယ် ထင်တယ်”

မိန်ရှီ၏အမူအရာသည် တောင့်တင်းသွားသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည်လည်း စိတ်မသက်သာ ဖြစ်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် လူအချို့က ရယ်စရာကောင်းသည်။ သူတို့နှင့် ဘာမှ မပတ်သက်သော်လည်း တစ်ဖက်လူက စိတ်မကောင်းဖြစ်မည်ကို သိသည့်သတင်းကို အမြဲတမ်း ပေးတတ်ကြသည်။

၎င်းကို ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ။

တခြားသူများကို ထိခိုက်စေပြီး ကိုယ်တိုင် အကျိုးမရှိခြင်းလား၊ မနာလိုခြင်းလား။

လုကျောင်းယွဲ့က နှစ်ခုစလုံး ဖြစ်သည်ဟု ထင်သည်။

“အဒေါ်ရဲ့စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျွန်မတို့ ဒီမှာ စားပွဲတင်တာ တစ်ရက်နှစ်ရက် မဟုတ်တော့ဘူး၊ စီးပွားရေးကို စတင်နိုင်ခဲ့တော့ ဘယ်သူလာလုလု မကြောက်ပါဘူး”

လုကျောင်းယွဲ့၏လေသံက တိုက်ခိုက်လိုသည်။

ရှင်းလင်းစွာ မြင်ရသည်မှာ ထိုသူသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် ရှက်သွားသည်။

101 02

မိန်ရှီက နောက်မှ လိုက်လာပြီး ပြောသည်။ “တခြားလူတွေကို ဘယ်လောက်ပဲ မနာလိုပါစေ၊ ဘာ အကျိုးရှိမှာလဲ။ သူတို့ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီလူတွေ ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ မသိဘူး၊ ကိုယ့်နေရာကိုယ် ကောင်းကောင်း မနေဘဲ တခြားလူတွေရဲ့နယ်မြေကို လာပြီး ဈေးပေါပေါနဲ့ လာလုပ်ကြတယ်”

ဤစကားတွင် နှစ်ခုပါဝင်နေသည်။ ထိုသူသည် မိန်ရှီက သူ့ကို ရည်ညွှန်းနေသည်ကို သိပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ရှင်က ဘာလို့ ဒီလိုပြောရတာလဲ” ထို့နောက် သူမ၏စားပွဲသို့ အမြန် ပြေးသွားသည်။

“ကျွန်မ တွေ့လိုက်ပြီ၊ တချို့လူတွေအပေါ် ယဉ်ကျေးလို့ မရဘူး၊ မဟုတ်ရင် သူတို့က တခြားလူတွေရဲ့နှာခေါင်းပေါ် ခြေထောက်တင်တတ်တယ်” မိန်ရှီသည် ဒေါသဖြင့် ပြောသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ရယ်မောသည်။ “သမီး အမေကို အရင်ကတည်းက ပြောဖူးတယ် မဟုတ်လား။ အမေက ဘာပြောခဲ့တာလဲ။ ငါတို့ အခုမှ စရောက်တာ၊ လူတွေကို အပြစ်ပြောတာ မသင့်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်”

မိန်ရှီ၏မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ရှက်နေသည်။ “အခုမှ ရောက်တာလေ၊ စုစည်းနေတာ ကောင်းပါတယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ပြုံးပြီး ဘာမှ မပြောတော့ပေ။ ဆက်ပြောပါက သူမ၏အမေသည် ဒေါသ ထွက်လာလိမ့်မည်။ သူမသည် အရင်ဘဝ၏ အတွေ့အကြုံများကြောင့် မြို့သို့ ရောက်လာသော်လည်း မကြောက်ရွံ့ပေ။ သူမ၏အမေကတော့ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူမသည် စိတ်မကောင်းပေ။ သို့သော် မြို့သို့ ရောက်သောအခါ ကြောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ကြောက်သည်ဟု ပြောခြင်း မဟုတ်ပေ။ သို့သော် မသိသည့်နေရာသို့ ရောက်သောအခါ ပြဿနာ နည်းနိုင်သမျှ နည်းချင်ကြသည်။

မပြောတော့ပေ။ ဒုတိယအိမ်၏စားပွဲတွင် လူများ ပို၍ ပို၍ များလာသည်။ ထိုချန်ဦးလေး ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း အရည်အသွေးကို သိသူများလည်း များပြားသည်။ မြို့မှ လူများက ချမ်းသာသဖြင့် သူတို့က တစ်ပြားနှစ်ပြားကို ဂရုမစိုက်ကြပေ။

ပေါက်စီရောင်းသည့်ဆိုင်က လမ်းတစ်ဖက်တွင် ရှိသည်။ ဒုတိယအိမ်၏စားပွဲကို မြင်နိုင်သည်။ ထိုနှာခေါင်း ချွန်ချွန်နှင့် မိန်းမကြီးက ဒေါသဖြင့် မျက်နှာကို ကောက်နေသည်။

နာရီဝက်ခန့် အလုပ်များပြီးနောက် ပစ္စည်းဝယ်သူများ တဖြည်းဖြည်း နည်းလာသည်။ မိန်ရှီသည် ရေတစ်ငုံ သောက်သည်။ ထို့နောက် အိမ်ရှင်မဝတ်ကို ချွတ်ပြီး အကြောင်းပြချက်တစ်ခုဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် မိန်ရှီ၏နောက်ကျောကို ကြည့်ပြီး ခါးသက်စွာ ခေါင်းခါသည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် သူမ၏မျက်ခုံးပေါ်တွင် စိုးရိမ်မှုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူမသည် ပို၍ များများ တွေးသည်။ ပြိုင်ဆိုင်မှုကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူတို့သည် အမြဲတမ်း စိုးရိမ်ပူပန်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ပြောင်းလဲမှုများကို စဉ်းစားသင့်သည်။ သို့သော် ဘယ်လို ပြောင်းလဲရမည်လဲ။

အိုးထဲရှိ ပဲနို့အဖြူကို ကြည့်ရင်း လုကျောင်းယွဲ့သည် အတွေးနယ်ချဲ့နေသည်။

ခဏအကြာတွင် မိန်ရှီ ပြန်ရောက်လာသည်။

သူမ၏မျက်နှာသည် ဒေါသဖြင့် ပြည့်နေသည်။ သူမ၏မျက်လုံးများမှ ဒေါသမီးများ ထွက်လာမတတ် ရှိနေသည်။

ပထမဆုံးအကြိမ် ဤလမ်းတွင် တစ်ဦးဦးက သူတို့၏စီးပွားရေးကို လုယူနေသည်ကို သိသောအခါ မိန်ရှီ ဤမျှ ဒေါသ မထွက်ခဲ့ပေ။ တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်လား။

လုကျောင်းယွဲ့သည် စိုးရိမ်စွာဖြင့် သူမကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ “အမေ…”

“ကျောင်းယွဲ့၊ အဲဒီဆိုင်အသစ်က ဘယ်သူ့ဆိုင်လဲဆိုတာ နင် သိလား” သမီး မေးရန် မစောင့်တော့ဘဲ မိန်ရှီသည် ဆက်ပြောသည်။ “ပထမအိမ်က၊ ဒီလို မျက်နှာပြောင်တိုက်တယ်၊ မျက်နှာပြောင်တိုက်တာကိုလည်း ထောင့်တစ်နေရာမှာ မပုန်းတော့ဘဲ တခြားလူတွေရဲ့ မျက်စိအောက်မှာ လာပြီး ရွံစရာကောင်းအောင် လုပ်နေတယ်”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားသည်။ ဘာပြောရမှန်း သူမ မသိတော့ပေ။

ပထမအိမ်ကလည်း မြို့တွင် စားပွဲတင်သည်ကို သူမ သိသည်။ သို့သော် ဘယ်နေရာတွင် တင်သည်ကို မသိပေ။ စီးပွားရေး မကောင်းသည်ကိုသာ သိသည်။ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဒီနေရာကို ရောက်လာတာလဲ။

“ဒါက သူတို့က တကယ် အသည်းအသန် ဖြစ်နေပြီ၊ အရှုံးများပြီး စိတ်ပူနေကြတယ် ထင်တယ်”

ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်။ ပထမအိမ်က ပဲနို့အိုးကို အိုးလိုက် လွှင့်ပစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ ဘယ်လောက်ပဲ ချမ်းသာချမ်းသာ ဤလို ဆုံးရှုံးမှုမျိုးကို မခံနိုင်ပေ။

101 03

“ဒေါသ ထွက်လိုက်တာ”

မိန်ရှီသည် ဒေါသဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေသည်။ သူမသည် ဝတ်ဆင်ရန် ပြင်ဆင်နေသည့်အိမ်ရှင်မဝတ်ကို မြေပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သက်ပြင်းချသည်။ သူမသည် အိမ်ရှင်မဝတ်ကို ကောက်ယူပြီး ဖုန်များကို ခါလိုက်သည်။

“အမေက ဒီလို တွေးသင့်တယ်၊ လူအများအပြားက ငါတို့ရဲ့စီးပွားရေးကို လုချင်ကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တကယ် လုနိုင်တဲ့သူက နည်းတယ်၊ အစ်ကိုကြီးတို့ဘက်က ငါတို့ရဲ့မျက်စိအောက်မှာ ဒီလို လုပ်ရဲတယ်ဆိုတာက သူတို့က အဆုံးအထိ ရောက်နေပြီ၊ ဒါက နောက်ဆုံး ရုန်းကန်မှုပဲ၊ ဒါကြောင့် အမေက စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါတို့က အေးအေးဆေးဆေးပဲ ကြည့်နေရုံပဲ”

သူမသည် မိန်ရှီကို ရှေ့ဖုံးအဝတ် ဝတ်ပေးပြီး ပြောသည်။ “စိတ်မဆိုးပါနဲ့၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စိတ်ဆိုးတာက မတန်ဘူး”

မိန်ရှီသည် စဉ်းစားပြီး မှန်သည်ဟု ထင်သည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် သူမသည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သည်။ သူမက မိခင်ဖြစ်ပြီး သူမ၏သမီးလောက်ပင် တည်ငြိမ်မှု မရှိပေ။

သို့သော် စိတ်မသက်သာ ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ပဲနို့နှင့် ပေါက်စီ ဝယ်ရန်လာသူများက အမြဲတမ်း ပြုံးနေသည့်ပိုင်ရှင်သည် ထိုနေ့တွင် ပြုံးမနေသည်ကို တွေ့ကြသည်။ ပြီးတော့ မကြာခဏ ပေါ်လာသည့် လှပသည့် မိန်းကလေးကလည်း စိတ်မကောင်းသည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ မိန်ရှီသည် ဤကိစ္စကို မိသားစုဝင်များကို ပြောပြသည်။

နားထောင်ပြီးနောက် လူတိုင်းသည် ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။

ဤအဆင့်သို့ ရောက်သောအခါ မိသားစုနှစ်ခုကြားမှ ဆက်ဆံရေးသည် လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤကိစ္စကလည်း ကောင်းပါသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့သည် ထိုဘက်နှင့် ဆက်ဆံချင်တော့ပေ။ အနာဂတ်တွင် ဤအကြောင်းအရာကို အကြောင်းပြပြီး ပထမအိမ်က မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး လာပါက သူတို့ကို ကဲ့ရဲ့ရန် အကြောင်းပြချက်ရှိသည်။

နောက်နေ့တွင် လုမင်ဟိုင်သည် မိန်ရှီအစား ကိုယ်တိုင် စားပွဲသွားတင်ရန် စီစဉ်သည်။ သို့သော် မိန်ရှီက မလုပ်ပေ။ သူမသည် ပထမအိမ်၏စီးပွားရေးက သူမ၏မိသားစုကြောင့် ဘယ်လို ပျက်စီးသွားသည်ကို ကိုယ်တိုင် မြင်ချင်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤနေ့တွင် မိန်ရှီသည် စိတ်အားထက်သန်နေသည်။ အရင်ကလို အော်ခေါ်ခြင်း မရှိတော့သူသည် ယခုအခါ ပြန်ပြီး အော်ခေါ်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ဘေးမှ ဘာမှ မပြောဘဲ ကြည့်နေသည်။

ဈေးကွက် အလုပ်များနေချိန်တွင် ရုတ်တရက် လမ်းထိပ်မှ ဆူညံသံများ ထွက်လာသည်။ လူအများအပြားသည် သွားကြည့်ကြသည်။

လူအုပ်ထဲတွင် တစ်ဦးက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “အိုး၊ ဟိုစားပွဲကို တစ်စုံတစ်ဦးက ရိုက်ချိုးလိုက်ပြီ”

******

102 01

အခန်း 102 အကြွေးရှိသူ၊ အပြစ်ရှိသူ

မိန်ရှီ တွေးခဲ့သည့်အတိုင်း ပထမအိမ်သည် တကယ်ပင် နောက်ဆုံးရုန်းကန်မှုကို လုပ်နေကြသည်။

တကယ်တော့ လုမင်ချွမ်းသည် သူ့ညီ၏စီးပွားရေးကို လုယူရန် စဉ်းစားခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် ဟူရှီက သူ့ကို အမြဲ ပြောဆိုနေသည်။ ထို့အပြင် မကြာသေးမီက မိသားစု၏ ငွေကြေးအခြေအနေသည် အလွန်တင်းကျပ်နေသည်။

တုမိသားစုက နွေဦးရာသီတွင် လယ်လုပ်ရန် သူတို့ကို ကူညီခိုင်းခဲ့သည်။ မျိုးစေ့နှင့် ပျိုးပင်များ ဝယ်ရန် ငွေကိုလည်း ပထမအိမ်က ထုတ်ရသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် လယ်သမားမိသားစုသည် မျိုးစေ့များ ဝယ်ကြသည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် မျိုးစေ့အများစုကို သိမ်းထားကြသည်။ သို့သော် ပြီးခဲ့သည့် ဆောင်းဦးရာသီတွင် ပထမအိမ်သည် သူတို့လိုအပ်မည့် မျိုးစေ့များကိုသာ သိမ်းဆည်းခဲ့သည်။ ယခု ရုတ်တရက် လယ်သုံးဧကအတွက် မျိုးစေ့များ ပိုလိုလာသောအခါ ဝယ်ရုံမှလွဲ၍ ဘာလုပ်နိုင်မည်လဲ။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ကျေးလက်လူများတွင် မျိုးစေ့အချို့ကို ပို၍ သိမ်းထားသည့်အလေ့အထ ရှိသည်။ လုမင်ချွမ်းသည် မိသားစု အတော်များများသို့ ပြေးခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် မျိုးစေ့များ ရခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့သည် ငွေပေးပြီး ဝယ်ရသည်။

လုကွမ်းရန်၏ကိစ္စတွင်လည်း ချန်မိသားစုက လုမိသားစုကို နှစ်ဆယ်တွဲ တောင်းခဲ့သည်။ သို့သော် ပထမအိမ်က နှစ်ဆယ်တွဲ မရှိပေ။ လုကွေ့လီ၏မင်္ဂလာဆောင်အတွက် သူတို့ အရင်က စုဆောင်းခဲ့သည့်ငွေ အများစုကို သုံးခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ တုမုဆိုးမကလည်း လုမင်ချွမ်းကို နှစ်ဆယ်တွဲ ချေးခဲ့သေးသည်။ ယခုအထိ မဆပ်ရသေးပေ။ ထို့နောက် လုအဖိုးကြီး ဖျားနာခဲ့သဖြင့် အိမ်ရှိငွေအားလုံးနီးပါးကို သုံးခဲ့ရသည်။

မိသားစုဝင်များကို ပျော်ရွှင်စေရန်အတွက် ဟူရှီသည် တာဝန်ယူခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏မိဘအိမ်သို့ ပြန်သွားပြီး ဆယ်တွဲ ချေးခဲ့သည်။ ဤဆယ်တွဲအတွက် ဟူရှီသည် သူမ၏မိဘအိမ်မှ ညီအစ်ကိုများနှင့် ပြတ်စဲလုနီးနီး ဖြစ်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူမသည် ငွေကို ချေးနိုင်ခဲ့သည်။

ဟူရှီသည် မိသားစု၏ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့သောကြောင့် လုအဖိုးကြီးတို့နှင့် လုမင်ချွမ်းတို့သည် သူမကို အပြစ်မတင်ဝံ့တော့ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက လုမင်ချွမ်းသည် သူမကို အမြဲတမ်း လျစ်လျူရှုခဲ့သဖြင့် သူက သူမ၏စကားကို ဘယ်တော့မှ နားထောင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ချေးထားသည့်ငွေကို ပြန်ဆပ်ရမည် ဖြစ်သည်။ ရုတ်တရက် ငွေပမာဏကြီးတစ်ခုကို ဆပ်ရန် ရှိလာသောအခါ လုအဖိုးကြီးသာမက လုမင်ချွမ်းလည်း စိတ်ပူလာသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း သူတို့သည် တခြားမိသားစုထံမှ ငွေချေးရခြင်းက ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရွာတွင် ပဲနို့စီးပွားရေး လုပ်နေသူများ ပို၍ များလာသည်ကို မြင်သောအခါ ဟူရှီကလည်း တခြားသူများ လုပ်နိုင်လျှင် သူတို့လည်း လုပ်နိုင်သည်ဟု ပြောသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ ဈေးပေါသည်က အပြင်ဘက်သို့ မထွက်ပေ။ ထို့ကြောင့် လုမင်ချွမ်းနှင့် လုအဖိုးကြီးတို့သည် သဘောတူခဲ့ကြသည်။

ပထမတွင် သူတို့က အလွန် သတိထားသည်။ အနည်းငယ်သာ လုပ်ပြီး သွားရောင်းသည်။ ချက်ချင်း ရောင်းကုန်သွားသည်ကို မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ အရင်က ရလာဒ်ကောင်းများ ရခဲ့သည့် တခြားမိသားစုများကဲ့သို့ပင် သူတို့သည် ပမာဏကို တိုးမြှင့်ခဲ့ကြသည်။ ပဲသည် ဈေးမပေါပေ။ ပေါက်စီနှင့် ပေါက်စီအတွက် လိုအပ်သည့် ဂျုံမှုန့်လည်း ဈေးကြီးသည်။ ဤအရာအားလုံးသည် ငွေရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု လိုအပ်သည်။

သို့သော် ငွေရှာနိုင်သည့် အရင်က ဥပမာကြောင့် ပထမအိမ်ကလည်း ငွေ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရဲသည်။

သို့သော် တစ်ညတာအတွင်း စီးပွားရေးသည် မကောင်းတော့ပေ။ ထိုနေ့တွင် ပထမအိမ်သည် ပဲနို့ပုံးကြီး နှစ်ပုံးကို လုံးဝ လွှင့်ပစ်ခဲ့သည်။ ရောင်းမကုန်သည့် ပေါက်စီနှင့် ပေါက်စီကိုတော့ မပစ်ပေ။ ၎င်းကို ပေါင်းအိုးထဲတွင် ထားပြီး နောက်နေ့ ပြန်ရောင်းနိုင်သေးသည်။ ယခုက ရာသီဥတုက သိပ်မပူသေးသဖြင့် နှစ်ရက်လောက် ထားနိုင်သေးသည်။

ပထမအိမ်က ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို နားမလည်ပေ။ သူတို့၏ကံ မကောင်းခဲ့သည်ဟုသာ ယူဆခဲ့သည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် ပမာဏတူ လုပ်ပြီး မြို့သို့ သွားရောင်းပြန်သည်။ သို့သော် ထိုနေ့ စီးပွားရေးကလည်း မကောင်းသေးပေ။

၎င်းက ဆိုးရွားသည့် စက်ဝန်းနှင့် တူသည်။ စီးပွားရေး မကောင်းလေ၊ ပို၍ ရှုံးလေ ဖြစ်သည်။ ငွေ ပို၍ ရှုံးလေ၊ ပို၍ စိတ်မကောင်း ဖြစ်လေ ဖြစ်သည်။ ပထမအိမ်သည် တကယ်ကို နောက်ဆုံးနည်းလမ်း မရှိသောကြောင့် ဒုတိယအိမ်ရှိသည့်လမ်းသို့ ပြောင်းလာခဲ့သည်။

ဟူရှီသည် ဒုတိယအိမ်ရှိသည့် နေရာသို့ ကြည့်ရန် အရင်ကတည်းက လာခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် လူများစွာ ရှိသည်။ ဈေးဝယ်သူလည်း များသည်။ ၎င်းက သူတို့၏နေရာထက် ကောင်းသည်ကို တစ်ခါတည်းနှင့် သိနိုင်သည်။ ဟူရှီသည် သူတို့၏လက်ရာ မကောင်းသည်ဟု မထင်ပေ။ နေရာပြဿနာသာ ဖြစ်သည်ဟု ထင်သည်။ သူတို့ရှိသည့်လမ်းတွင် လူသွားလူလာ နည်းလွန်းသည်။

လုမင်ချွမ်းနှင့် လုအဖိုးကြီးတို့သည် မလိုချင်ပေ။ သူတို့သည် သူတို့ ဒုတိယညီ၏ စီးပွားရေးကို လုယူခဲ့ပြီးပြီ။ သူ့ဘေးသို့ ပြောင်းလာပါက တကယ်ကို လွန်လွန်းသည်။ အထူးသဖြင့် သူတို့သည် အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားနေကြသည်။ သို့သော် ဟူရှီ၏ စကားများကြောင့် ၎င်းတို့ တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ရှုံးနေသောကြောင့် သူတို့ သဘောတူခဲ့ကြသည်။

102 02

ပထမနေ့ စီးပွားရေးက တကယ် ကောင်းခဲ့သည်။ လူအများအပြားသည် “မြို့တောင်ဘက်မှ လုမိသားစု၏ပဲနို့” ကို ဝယ်ရန် အထူး လာကြသည်။ သူတို့သည် မြို့တောင်ဘက်တွင် ရှိသည်၊ သူတို့၏နာမည်ကလည်း လု ဖြစ်သည်။ တခြားသူများ မေးသောအခါ သူတို့သည် မျက်နှာနီမြန်းခြင်း၊ အသက်ရှူမဝခြင်းမရှိဘဲ သဘောတူခဲ့ကြသည်။

လူများသည် ဘာမှ မရှိတော့သောအခါ ငွေနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက မျက်နှာက ဘယ်လောက် တန်ဖိုးရှိသလဲ။

ထိုနေ့တွင် လုမိသားစုသည် ယူလာသည့်ပစ္စည်းများ အားလုံးကို ရောင်းကုန်ခဲ့သည်။ ထိုညတွင် လုအဖိုးကြီးနှင့် လုမင်ချွမ်းတို့သည် အရက်တစ်ခွက် သောက်ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်ဟု ခံစားကြသည်။ တစ်ညတာလုံး အိပ်ပျော်ပြီးနောက် သူတို့သည် နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောတွင် နိုးလာသည်။ မိသားစုတစ်ခုလုံးက အနာဂတ် စီးပွားရေးအတွက် မျှော်လင့်ချက် အပြည့်ဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။

ထိုနေ့တွင် စီးပွားရေးသည်လည်း အလွန် ကောင်းခဲ့သည်။ စားပွဲတင်ပြီး တစ်နာရီမပြည့်မီ ပစ္စည်းများ အများစုကို ရောင်းကုန်ခဲ့သည်။ ဟူရှီသည် ခဏနားပြီး ရေတစ်ငုံသောက်ရန် တွေးနေသည်။ ရုတ်တရက် လူတစ်ဦးက စားပွဲရှေ့သို့ လာသည်ကို တွေ့လိုက်သည်။

သူသည် အသက် ၄၀ အရွယ်ရှိသည်။ အသွင်အပြင်နှင့် အဝတ်အစားများက မြို့မှ ပုံမှန်နေထိုင်သူနှင့် တူသည်။

“ခင်ဗျားတို့က လုမိသားစုရဲ့ပဲနို့လား”

လုမင်ချွမ်းက မဟုတ်ပါဟု ပြောတော့မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဟူရှီသည် ရှေ့သို့ တွန်းပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။ ပြီးတော့ ပြောသည်။ “သခင်လေးက ဘာဝယ်ချင်လို့လဲ…”

သူမ စကားမဆုံးမီ ထိုလူက ဤနေရာပဲ ဖြစ်သည်ဟု ပြောလိုက်သည်။ သူ့နောက်တွင် လူအုပ်စုကြီး ထွက်လာသည်။ အမျိုးသားများ၊ အမျိုးသမီးများ၊ လူအိုများနှင့် ကလေးငယ်များ ရှိသည်။ သူတို့သည် မိသားစုတစ်ခုလုံး လာကြပုံရသည်။ ၎င်းတို့သည် ရှေ့သို့ ပြေးလာပြီး ဘာမှ မပြောဘဲ ပထမအိမ်၏စားပွဲကို လှန်ပစ်လိုက်ကြသည်။

ပဲနို့အိုး လှန်ကျသွားပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် လျှံနေသည်။ ပေါင်းအိုးလည်း ရိုက်ချိုးခံရသည်။ ပူနွေးသည့် ပေါက်စီများလည်း ဟိုဟိုဒီဒီ ပြန့်ကျဲနေသည်။

ဟူရှီသည် အလွန် ကြောက်လန့်သွားသည်။ သူမသည် လှမ်းပြီး တားဆီးသည်။ သို့သော် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးက သူမကို တားလိုက်သည်။ လုမင်ချွမ်းက အလွန် စိတ်ပူနေသည်။ သူသည် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ဘဲ ဆက်တိုက် မေးနေသည်။ “ဘာဖြစ်နေတာလဲ”

“ကျွန်တော်တို့ကို ဘာဖြစ်နေလဲလို့ မေးသေးလား၊ စိတ်ဓာတ်မကောင်းတဲ့ ဈေးရောင်းသူ၊ ကျွန်တော့်အဖေကို ပဲနို့ပုပ် ရောင်းတယ်၊ ကျွန်တော့်အဖေ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့မနေ့ကတည်းက ဝမ်းလျှောပြီး အခုထိ မရပ်သေးဘူး” ထိုအသက် ၄၀ အရွယ် အမျိုးသားက မျက်လုံးနီမြန်းစွာဖြင့် ဒေါသတကြီး ပြောသည်။ “ရိုက်ချိုးလိုက်ကြ၊ အကုန် ရိုက်ချိုးလိုက်ကြ၊ ဒီနေ့ မင်းတို့က ကိစ္စကို ဖြေရှင်းမပေးရင် မင်းတို့ကို ရုံးတော်ကို ဆွဲခေါ်သွားမယ်”

ကြည့်နေသူများက အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သို့သော် ဟူရှီ၏စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ကျလာသလို ခံစားရသည်။

ရွာမှ လူတိုင်းသည် ပဲနို့ကို တစ်ညတာ သိမ်းထားလို့ မရသည်ကို သိသည်။ ထိုနေ့ မရောင်းရပါက ဝက်များကို ကျွေးရန် လွှင့်ပစ်ရသည်။ ပထမတော့ ပထမအိမ်ကလည်း ဒီလို လုပ်ခဲ့သည်။ သို့သော် မိသားစု၏ ငွေကြေးအခြေအနေ ပို၍ တင်းကျပ်လာသောအခါ ဟူရှီက ဒီလို မလုပ်တော့ပေ။ သေချာပေါက် သူမသည် တစ်ညတာ သိမ်းထားသည့် ပဲနို့ကို အရသာခံခဲ့ဖူးသည်။ ယခုက ရာသီဥတု မပူသဖြင့် အချဉ်ဓာတ် မများပေ။ အရသာ မသိသာပေ။ သို့သော် အရည်အသွေးက မကောင်းပေ။

သေချာပေါက် ဟူရှီသည် ပဲနို့ပုပ်ကို လုံးဝ မရောင်းရဲပေ။ သူမသည် လတ်ဆတ်သည့် ပဲနို့အချို့ လုပ်ပြီး မနေ့က ရောင်းမကုန်သည့် ပဲနို့ တစ်ဝက်ကို ရောလိုက်သည်။ ဤသို့ပြုလုပ်ပါက ပဲနို့က မချဉ်သည်သာမက အရည်အသွေးလည်း မပြောင်းလဲပေ။ သူမသည် ဤသို့ လုပ်ခဲ့သည်မှာ အချိန်အတန်ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ ဘာပြဿနာမှ မရှိခဲ့ပေ။ ယခုမှ စီးပွားရေး ကောင်းလာတော့မှ ဤလိုကိစ္စမျိုး ဖြစ်သည်ကို သူမ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ရုတ်တရက် သူမ၏ကိုယ်မှ ချွေးများ စီးကျလာသည်။ သူမ၏မျက်နှာက ဖြူဖတ်နေသည်။

ထိုဘက်တွင် လုမင်ချွမ်းက ရှင်းပြနေသည်။ “ဒါက ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်တို့က နေ့တိုင်း ရောင်းမကုန်တဲ့ပဲနို့ကို ဝက်တွေကို ကျွေးတာပါ”

ဤကိစ္စကို ဟူရှီသည် သူမ၏ယောက်ျားကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။ လုမင်ချွမ်းက မသိပေ။ ဟူရှီ၏မျက်လုံးများက အလွန်လျင်မြန်စွာ လှည့်ပတ်နေသည်။ ဤကိစ္စကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းရမည်ကို သူမ တွေးနေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး ပြေးလာသည်။ ၎င်းတို့အဖွဲ့က ပစ္စည်းများကို ရိုက်ချိုးနေသည်ကို ဝေးဝေးကနေ မြင်လိုက်သောအခါ သူမသည် အသံကုန် အော်ငိုသည်။

102 03

“အဖေ၊ အမေ၊ ဦးလေး၊ အဒေါ်၊ အဘိုး၊ အဘိုးက… အဘိုးက အသက် မရှိတော့ဘူး…”

ဤအသံသည် ထိုလူများ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ထိုအသက် ၄၀ အရွယ် အမျိုးသား၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖတ်နေသည်။ သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာသည် တုန်ယင်သွားသည်။ သူ့ဘေးရှိ အမျိုးသမီးက သူ့ကို အမြန် ထိန်းပြီး မေးသည်။ “ယောက်ျား၊ ဘာလို့ အသက် မရှိတော့တာလဲ၊ ဆေးခန်း ပို့လိုက်တယ် မဟုတ်လား”

ထိုအမျိုးသမီးငယ်သည် ဆက်ငိုသည်။ “ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မရဲ့ယောက်ျားက အဘိုးကို ဆေးခန်းမှာ စောင့်နေတယ်၊ သမားတော်က ဆေးတွေတိုက် အပ်စိုက်ပေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အကျိုးမရှိဘူး၊ ဘာလို့မှန်းမသိဘူး၊ သမားတော်က လူအိုတွေက ဝမ်းလျှောလွန်းရင်… ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ပြောတယ်”

ထိုအမျိုးသားသည် တုန်ယင်နေသည့်ကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ သူသည် ပထမအိမ်မှ လင်မယားကို ဒေါသဖြင့် ကြည့်ပြီး အော်လိုက်သည်။ “ရုံးတော်ကို အကြောင်းကြား၊ မြန်မြန်၊ ဒီလူနှစ်ယောက်ကို ဖမ်းထား၊ သူတို့ မပြေးနိုင်အောင်”

ကြည့်နေသူများက အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

တစ်ဦးဦးက ပြဿနာလာရှာသည်ဟုသာ သူတို့ ထင်ခဲ့ကြသည်။ လူသေဆုံးသည်အထိ ဖြစ်သွားမည်ဟု လုံးဝ မမျှော်လင့်ခဲ့ကြပေ။

လူအုပ်၏အပြင်ဘက်တွင် ရပ်ပြီး ကြည့်နေသည့် မိန်ရှီသည်လည်း ဤလို ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ မူလက ပျော်ရွှင်နေသည့် သူမ၏စိတ်က အလေးအနက် ဖြစ်သွားသည်။ ၎င်းက လူသေဆုံးသည့်ကိစ္စ ဖြစ်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ပထမအိမ်က ဆိုးရွားလိမ့်မည်။

လူသေဆုံးသည်ကို ကြားသောအခါ လုမင်ချွမ်း၏ ခြေထောက်များက ပျော့သွားသည်။ သူသည် မြေပေါ်တွင် ချက်ချင်း ထိုင်ကျသွားသည်။ ဟူရှီသည်လည်း အလွန် ကြောက်သွားသည်။ သူမ၏စိတ်က လွင့်ပျံလုနီးနီး ဖြစ်နေချိန်တွင် ရုတ်တရက် လူအုပ်ထဲမှ မိန်ရှီကို တွေ့လိုက်သည်။ သူမ၏ခေါင်းထဲတွင် အကြံတစ်ခု ဝင်လာသည်။

“မှား… မှားပြီး လာတာ” သူမသည် လည်ချောင်းမှ အသံကို ညှစ်ပြီး ပြောသည်။ ပြောနေချိန်တွင် သူမ၏သွားများက တိုက်ခတ်နေသည်။ ရာသီဥတုက မပူသော်လည်း သူမသည် အငွေ့ပျံအိုးထဲတွင် ရောက်နေသလို ခံစားရသည်။ သူမသည် အသက်ရှူပင် မဝနိုင်တော့ပေ။ “မှားပြီး လာတာ၊ ကျွန်မတို့က လုမိသားစုရဲ့ပဲနို့ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မတို့က သူတို့ရဲ့နာမည်ကို အတုယူပြီး ရောင်းတာ၊ ကျွန်မတို့က ဒီလမ်းကို မနေ့ကမှ ရောက်တာ…”

ထိုအသက် ၄၀ အရွယ် အမျိုးသားက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သူမကို ကြည့်သည်။ ပြီးတော့ တခြားလူများကို ကြည့်သည်။

ဤနေရာတွင် စီးပွားရေး လုပ်နေသူ တစ်ဦးက ပြောသည်။ “ဒီဆိုင်က မနေ့ကမှ တကယ် ရောက်လာတာပါ”

“ဟိုလူ… ဟိုလူက လုမိသားစုရဲ့ပဲနို့ကို တကယ် ရောင်းတာပါ” ဟူရှီသည် အသက်ရှူမြန်စွာဖြင့် ပြောပြီး မိန်ရှီကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

မိန်ရှီ၏မျက်နှာက တောင့်တင်းသွားသည်။ သူမသည် ဟူရှီကို အော်ပြောတော့မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် လူအုပ်ထဲမှ တစ်ဦးက ရဲမက်များ လာပြီဟု အော်လိုက်သည်။

ရဲမက်သုံးဦး လာသည်။

“ဘယ်သူ အကြောင်းကြားတာလဲ။ ဘယ်သူ့ဆိုင်က ပစ္စည်းစားပြီး လူသေတာလဲ”

ဟူရှီသည် တခြားသူများ မပြောမီ လျင်မြန်စွာ ပြောသည်။ “သူမပါ၊ သူမပါပဲ ကျွန်မတို့ဆိုင်က မဟုတ်ပါဘူး ကျွန်မတို့က လုမိသားစုရဲ့ပဲနို့ မဟုတ်ပါဘူး”

တုန်ယင်နေသည့်လက်ညှိုးသည် လူအုပ်ထဲရှိ မိန်ရှီကို ထိုးလိုက်သည်။ မိန်ရှီ၏ ဘေးရှိလူများသည် ချက်ချင်း ပြန့်သွားကြသည်။ လူတိုင်းက သူမကို တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုနေကြသည်။

“ခင်ဗျားလား” ရဲမက်တစ်ဦးက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောသည်။ “ဒါဆို ကျွန်တော်တို့နဲ့ ရုံးတော်ကို လိုက်ခဲ့ပါ”

စားပွဲတွင် လူ မရှိသောကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် သွားကြည့်လို့ မရပေ။

တစ်ဦးဦးက သူမ၏အမေကို ရုံးတော်မှ လူများက ဖမ်းသွားသည်ဟု သူမကို လာပြောသောအခါ သူမသည် နောက်နေသည်ဟု ထင်သည်။ လူအုပ်များ ပြန့်သွားပြီး လူတိုင်းက လူသေဆုံးမှုအကြောင်းကို ဆွေးနွေးနေသည်ကို ကြားသောအခါ သူမ၏ဆိုင်ကို လက်ညှိုးထိုးနေကြသောကြောင့် ၎င်းက တကယ် ဖြစ်သည်ကို သူမ သိလိုက်ရသည်။

တစ်ဦးဦးက တခြားသူ၏ဆိုင်ကို လာရိုက်ချိုးရာမှ ဘာလို့ သူမ၏အမေ ဖမ်းသွားတာလဲ။

လုကျောင်းယွဲ့သည် မျက်ရည်များ ကျလုနီးနီး ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမသည် ဘာမှ နားမလည်ပေ။ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းဆိုင်မှ အလုပ်သမား ချန်ရှောက်စီက လာပြောသောအခါမှ သူမသည် ဘာ ဖြစ်ခဲ့သည်ကို သိလိုက်ရသည်။

102 04

“ကလေးမလေး၊ မြန်မြန် အိမ်ပြန်ပြီး လူကြီးတွေကို ခေါ်လာပါ၊ ရုံးတော်က ကောင်းတဲ့နေရာ မဟုတ်ဘူး” ရှေးဟောင်းပစ္စည်းဆိုင်ပိုင်ရှင် ချန်ဦးလေးက သူမကို ပြောသည်။

“ချန်ဦးလေး၊ ကျွန်မတို့ဆိုင်က ပစ္စည်းတွေက လူကို သေစေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ တကယ် မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဟိုမိသားစုက ကျွန်မတို့ရဲ့ ဦးကြီးတို့မိသားစုပါ၊ သူတို့က ကျွန်မတို့နဲ့ အမြဲတမ်း ရန် ဖြစ်တယ်၊ အခုလည်း ကျွန်မတို့ရဲ့စီးပွားရေးကို လာလုတယ်…”

ချန်ဦးလေးသည် သက်ပြင်းချသည်။ “ဦးလေး ယုံတယ်၊ ဦးလေး မနေ့ကတောင် နင်တို့ဆိုင်က ပစ္စည်း စားခဲ့သေးတယ်၊ ပြဿနာရှိရင် ဦးလေး အခု ဒီမှာ ရှိနေမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရဲမက်တွေက မယုံဘူး၊ ပြီးတော့ သက်သေရှိနေတယ်၊ နင် မြန်မြန် အိမ်ပြန်ပြီး နင်ရဲ့အဖေကို ခေါ်လာပါ၊ နင်လို ကောင်မလေးက ဘာမှ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ညိတ်သည်။ သူမသည် သူမ၏ဆိုင်ကို တွန့်ဆုတ်စွာ ကြည့်သည်။ ချန်ဦးလေးက ပြောသည်။ “မြန်မြန်သွားပါ၊ ဒီပစ္စည်းတွေကို စီကူကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းမယ်”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ချန်ဦးလေး”

ဘာမှ အချိန်မရှိတော့ပေ။ လုကျောင်းယွဲ့သည် လမ်းပြင်သို့ လျင်မြန်စွာ လျှောက်သွားသည်။

ပထမအိမ်၏ဆိုင်ကို ဖြတ်သွားသောအခါ ထိုနေရာသည် ရှုပ်ပွနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ပထမအိမ်မှ လင်မယားသည် မြေပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး ပစ္စည်းများ ကောက်နေကြသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ရပ်ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် ထိုနှစ်ဦးကို ကြည့်သည်။

“ကျောင်းယွဲ့…” လုမင်ချွမ်းသည် မျက်နှာဖြူဖတ်စွာဖြင့် မတ်တပ်ရပ်သည်။ အနည်းငယ် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ထွီခနဲ ထွေးလိုက်သည်။ “ရွံစရာ၊ မျက်နှာပြောင်တိုက်တယ်၊ ကျွန်မတို့ဆိုင်က ပစ္စည်းတွေက လူကို သေစေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ရှင်တို့ စောင့်နေ၊ အကြွေးရှိသူ၊ အပြစ်ရှိသူ၊ ဘယ်သူ လုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ ဘုရားက မြင်နေတယ်”

စကားပြောပြီးနောက် သူမသည် လျင်မြန်စွာ ထွက်သွားသည်။

လုမင်ချွမ်းသည် နောက်သို့ လှည့်ပြီး ဟူရှီကို ရိုက်သည်။ သူသည် ခြေထောက်ကို ပုတ်ပြီး ပြောသည်။ “မင်း လုပ်တဲ့အပြစ်၊ ဒုတိယညီက မင်းကို ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး”

လုမင်ဟိုင်သည် သမီးက အိမ်သို့ ယူလာသည့်သတင်းကို ရပြီးနောက် မြို့သို့ အလျင်အမြန် လာသည်။

သူသာမက လုကွမ်းယီလည်း လာသည်။ တတိယအိမ်မှ လင်မယားလည်း လာသည်။

လူအုပ်စုသည် ရုံးတော်သို့ အရင် သွားသည်။ သို့သော် သူတို့သည် အထဲသို့ပင် ဝင်ခွင့်မရပေ။ လုကွမ်းကျိ ရှေ့သို့ သွားပြီး တံခါးစောင့်ရဲမက်ကို ငွေတစ်တွဲ ပေးလိုက်သောအခါမှ သူတို့ ဝင်ခွင့်ရသည်။

ဝင်သွားသောအခါ မည်သူကမှ သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် ရဲမက်တစ်ဦးကို တားပြီး ငွေ အနည်းငယ် ပေးလိုက်ရသည်။ ထိုအခါမှ မိန်ရှီသည် အဖမ်းခံရသည်ကို သိလိုက်ရသည်။ သူမသည် ထောင်ထဲတွင် ဖမ်းဆီးခံနေရသည်။

ကျန်သည့်အရာများနှင့် မိန်ရှီ၏အခြေအနေကို ထိုလူက မသိပေ။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကိစ္စက သူနှင့် မပတ်သက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လုမင်ဟိုင်သည် မိန်ရှီနှင့် တွေ့ဆုံရန် တောင်းဆိုသည်။ သို့သော် ထိုလူက ဖြစ်နိုင်ခြေမရှိဟု ပြောပြီး သူတို့ကို မြန်မြန် ထွက်သွားရန် ခိုင်းသည်။

ရုံးတော်တံခါးမှ ထွက်လာပြီးနောက် လုမင်ဟိုင်သည် မြေပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သူ၏မျက်နှာကို ဖုံးလိုက်သည်။

ထောင်၊ မိန်ရှီကိုမဆိုနှင့် သူပင်လျှင် မြင်ခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပေ။ သူ့ဇနီး ထိုနေရာတွင် ဘယ်လို ဖြစ်နေမလဲ။