အခန်း (၁၀၃-၁၀၄)

အခန်း 103

လုမင်ရှန်းသည် သက်ပြင်းချပြီး နှစ်သိမ့်သည်။ “ဒုတိယအစ်ကို၊ စိတ်မရှုပ်ပါနဲ့၊ ငါလည်း ကြားဖူးပါတယ်၊ အထဲကလူက ပိုက်ဆံကို အရမ်းလိုချင်တဲ့လူပဲ၊ အောက်ကလူတွေကလည်း သူ့လိုပဲ လိုက်လုပ်နေကြတာ။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ မြန်မြန်ပြန်ပြီး ငွေစု၊ ဒုတိယအစ်မကို အရင် သွားတွေ့ပြီး အခြေအနေကို ရှင်းလင်းအောင် လုပ်၊ ပြီးတော့ မိန်မိသားစုကိုလည်း လူတစ်ဦးကို စေလွှတ်ပြီး သတင်းပို့လိုက်၊ လူတစ်ဦး ပိုများရင် ခွန်အားလည်း ပိုများမယ်၊ အကြံဉာဏ်လည်း ပိုရမယ်”

ချောင်ရှီသည် ကြားဖြတ် ပြောသည်။ “ဘာ အခြေအနေကို ရှင်းအောင် လုပ်ရမှာလဲ၊ ကျောင်းယွဲ့ ပြောတာ မကြားရဘူးလား။ ပထမအိမ်က လင်မယားက တကယ်ကို ယုတ်မာကြတယ်၊ ဒီလိုကိစ္စကိုတောင် ဒုတိယအစ်မပေါ် ပုံချရဲတယ်၊ ကိုယ်တိုင် လုပ်ခဲ့တဲ့အပြစ်ကို ကိုယ်တိုင် မခံဝံ့လို့ အပြစ်မဲ့တဲ့လူကိုပါ ဒုက္ခပေးတယ်”

“မိန်းမ မင်းက စကားနည်းနည်း ပြော၊ အခု ကိစ္စက ဒီလို ဖြစ်နေပြီ၊ ဒုတိယအစ်မကို ကူညီနိုင်ဖို့ အခြေအနေအားလုံးကို ရှင်းအောင် သိရမယ်၊ ညည်းတွားနေတာ ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ။ ဒုတိယအစ်ကိုက ဟူရှီကို လည်ပင်းညှစ် သတ်နိုင်ရင်တောင် ဒုတိယအစ်မက ထောင်ထဲက ထွက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး၊ အခု အရေးအကြီးဆုံးက ဒုတိယအစ်မကို အထဲကနေ ထွက်လာအောင် လုပ်ဖို့ပဲ”

လုမင်ဟိုင်သည် မတ်တပ်ရပ်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ “တတိယညီ ပြောတာ မှန်တယ်၊ ငါ အိမ်ပြန်ပြီး ငွေစုတော့မယ်။ အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုက မိန်အိမ်ကို တစ်ခါ သွားပါ၊ အဲ့ဒီကိစ္စကို ဦးလေးနဲ့ မယားအစ်ကိုနှစ်ဦးကို ပြောပြပါ၊ အဒေါ်ကြီးက ကျန်းမာရေးမကောင်းဘူး၊ ဒီသတင်းကြားရင် ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ကို ဖုံးကွယ်ထားပါ”

လုကွမ်းယီသည် ခေါင်းညိတ်သည်။ သူတို့သည် ခွဲပြီး လုပ်ကြသည်။

လုမင်ဟိုင်တို့ သားအဖနှစ်ဦးသည် ငွေစုရန် အိမ်ပြန်သည်။ လုကွမ်းကျိနှင့် ဝူလန်တို့သည် ကျောင်းမဆင်းသေးသောကြောင့် လုကျောင်းယွဲ့သည် ကွေ့အယ်ကို အိမ်စောင့်ပေးရန် ခိုင်းသည်။

လုမင်ဟိုင်တို့ သားအဖ ပြန်လာသည်ကို ကွေ့အယ် တွေ့သောအခါ သူမသည် ရှေ့သို့ ပြေးလာပြီး မေးသည်။ “အဒေါ် ဘယ်လိုလဲ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် မျက်နှာဖြူဖတ်နေပြီး ခေါင်းခါသည်။ သူမသည် အဖြစ်အပျက်များကို အကြမ်းဖျင်း ပြောပြသည်။

ကွေ့အယ်က ပြောသည်။ “ရုံးတော်ကို ပိုက်ဆံပေးဖို့ဆိုရင် ငွေ အများကြီး လိုလိမ့်မယ်၊ ငါ စုထားတဲ့ငွေ အနည်းငယ် ရှိတယ်၊ နောက်မှ ယူလာပေးမယ်”

“ငါတို့ မိသားစုရဲ့ကိစ္စ၊ နင့်ရဲ့ငွေကို ယူလို့ မရဘူး”

“လူသေဆုံးတဲ့ကိစ္စကို ပြောနေတာ၊ ဘာလို့ ဒီလိုပြောရတာလဲ၊ နင်တို့သာ မရှိရင် ငါလည်း ဒီလောက်ငွေ စုနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ စောင့်နေ၊ ငါ အခုပဲ အိမ်ပြန်ပြီး ယူလာမယ်” ဤစကားကို ပြောပြီးနောက် ကွေ့အယ်သည် လုကျောင်းယွဲ့ကို စကားဆက်ပြောရန် အခွင့်အရေး မပေးဘဲ ပြေးသွားသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် အိမ်ထဲ ပြန်ဝင်ပြီး သူမ၏ငွေကို စုသည်။ မူလက ငါးဆယ်တွဲ ရှိသည်။ လှည်းငယ်တစ်စီး ဝယ်ရန် ဆယ့်နှစ်တွဲ သုံးခဲ့သည်။ သူမတွင် လေးဆယ်တွဲနီးပါး ရှိနေသည်။ လုမင်ဟိုင်သည်လည်း အိမ်ရှိငွေအားလုံးကို ယူလာသည်။ မကြာသေးမီက ဒုတိယအိမ်သည် စီးပွားရေးလုပ်ခဲ့ပြီး ပုံမှန်သုံးစွဲပြီးနောက် ဆယ်တွဲနီးပါး စုမိသည်။

စုစုပေါင်း ငွေခုနစ်ဆယ်တွဲ ရှိသည်။ ၎င်းက အများကြီး ဖြစ်သည်ဟု ထင်ရသည်။ သို့သော် မြို့မှ ခရိုင်ဝန်၏ဂုဏ်သိက္ခာကို တွေးပြီးနောက် လုမင်ဟိုင်တို့ သားအဖနှစ်ဦးသည် စိတ်ပျက်သွားကြသည်။

ကွေ့အယ်သည် မကြာမီ လာပြီး လုကျောင်းယွဲ့ကို ငွေနှစ်ဆယ်တွဲ ပေးသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏လက်ကို ထိမိသောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ဤသည်မှာ ကွေ့အယ် ပေးနိုင်သည့်ငွေ အားလုံး ဖြစ်သည်ကို သူမ သိသည်။

“ကျောင်းယွဲ့၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ အဒေါ် အဆင်ပြေမှာ သေချာတယ်”

ဒီလိုပဲ ပြောခဲ့သည်။ သို့သော် ဘယ်လို မပူပန်နိုင်မည်လဲ။ ထောင်က ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲ။ ကျေးလက်လူများ၏စိတ်ထဲတွင် ၎င်းက လူကို စားသည့်နေရာ ဖြစ်သည်။ ဝင်သွားသည့်လူကို ဘာမှ မလုပ်ရသေးဘဲ ရိုက်ကြသည်။ မိန်ရှီက အသက် မကြီးသေးသော်လည်း သူမသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမ ဘယ်လို ခံနိုင်မည်လဲ။

ဤအရာကို တွေးသောအခါ လုကျောင်းယွဲ့သည် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

မိန်မိသားစုက မကြာမီ လာသည်။ မိန်အစ်ကိုကြီးတို့နှင့် လူအိုကြီးမိန်တို့ လာကြသည်။

“လုမင်ဟိုင်၊ မင်းက ငါ့ညီမကို ဒီလိုပဲ ဂရုစိုက်တာလား။ မင်းတို့ လုမိသားစုကြောင့် ငါ့ညီမက နှစ်ပေါင်းများစွာ စိတ်ဆင်းရဲခဲ့ရတယ်၊ အခုလည်း မင်းတို့ လုမိသားစုကြောင့် ငါ့ညီမ ထောင်ထဲ ရောက်သွားတယ်”

မိန်အစ်ကိုကြီးသည် ရှေ့သို့ ပြေးလာပြီး ဘာမှ မပြောဘဲ လုမင်ဟိုင်ကို လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။

လုမင်ဟိုင်သည် ဒယိမ်းဒယိုင် ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏နှုတ်ခမ်းကို ဖုံးပြီး နာကျင်စွာဖြင့် ပြောသည်။ “အစ်ကိုကြီး၊ အားလုံးက ငါ့ကြောင့်၊ ငါကပဲ မော့လန်ကို ဒုက္ခပေးခဲ့တာ”

“မင်းလည်း သိတယ်၊ မင်းတို့ လုမိသားစုက ဘယ်လိုလူတွေလဲ။ အရင်က မင်းတို့နှစ်ဦးက ဆက်ဆံရေးကောင်းတယ်၊ ပြီးတော့ ကွမ်းယီနဲ့ ကျောင်းယွဲ့တို့ ရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါက မျက်စိမှိတ်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခု ကြည့်ဦး…”

လူအိုကြီးမိန်က လေသံမာမာဖြင့် ကြားဖြတ် ပြောသည်။ “တော်ပြီ၊ အခုလိုပြောနေတာ ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ၊ မင်းညီမက ထောင်ထဲမှာ ရှိနေသေးတာကို မေ့နေလား”

103 02

လူအနည်းငယ် ထိုင်ပြီး ခဏ ဆွေးနွေးကြသည်။ သို့သော် ဘာနည်းလမ်းမှ မရှိပေ။ သူတို့အားလုံး မျက်နှာငယ်နေကြသည်။

မိန်ဒုတိယအစ်ကိုက သက်ပြင်းချသည်။ “ငါတို့က ဘာတန်ခိုးကြီးတဲ့လူကိုမှ မသိဘူး၊ တတိယညီသာ ရှိနေရင် ကောင်းမှာပဲ၊ သူက မြို့မှာ လူအများကြီး သိတယ်၊ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ သူ အိမ်မှာ မရှိဘူး”

ဘေးတွင် ထိုင်နေသည့် လုကျောင်းယွဲ့သည် ရုတ်တရက် တုန်ယင်သွားသည်။

“ကျွန်မ အမေကို ကယ်နိုင်တဲ့လူကို သိပြီ” သူမသည် ရုတ်တရက် အသံကျယ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လူအုပ်စုသည် သူမကို ကြည့်သည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် မျက်ရည်များပင် ကျလာသည်။ သူမသည် ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။

“ဦးလေးကျင်းဇီရဲ့ အစ်မကြီး၊ ဟုတ်တယ်၊ ဦးလေးကျင်းဇီရဲ့ အစ်မကြီးကို ရှာကြမယ်။ အဖေ၊ အဘိုး၊ ဦးလေးတို့၊ ဦးလေးကျင်းဇီရဲ့ ယောက်ဖက ရုံးတော်ရဲ့ လူဆိုးထိန်းလီ ဖြစ်တယ်၊ သူ့ကို ရှာရင် အမေကို ကယ်နိုင်မှာ သေချာတယ်”

အစ်ကိုကြီးမိန်သည် လျင်မြန်စွာ မေးသည်။ “ကျောင်းယွဲ့၊ နင် ပြောတာက ဟန်ကျင်းလား”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ညိတ်သည်။

လူအိုကြီးမိန်သည် သူ၏နှုတ်ခမ်းမွှေးကို ပွတ်ပြီး တွေးနေသည်။ “တတိယညီက ဟန်ကျင်းကို သိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဟန်ကျင်းရဲ့အစ်မကိုတော့ ငါတို့ မသိဘူး”

လုမင်ဟိုင်၏မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်မှု ပေါ်လာပြီးနောက် သူသည် ပြန်၍ စိတ်ပူလာသည်။ “ဒါဆို ငါတို့က ဟန်ကျင်းရဲ့အစ်မကို ဘယ်မှာ ရှာရမှာလဲ”

“ပြဿနာ မရှိပါဘူး၊ ကျွန်မ သူ့ကို ဘယ်လို ရှာရမယ်ဆိုတာ သိတယ်” လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏မျက်ရည်များကို သုတ်ပြီး ပြုံးသည်။

ပထမဆုံး သူမသည် လုကွမ်းကျိကို ရှာပြီး သူ့ကို ကော်တန့်ကို ရှာခိုင်းသည်။ ထို့နောက် ကော်တန့်ကို သူမနှင့်အတူ လီမိသားစုသို့ သွားရန် ခိုင်းသည်။

“ညီမလေး၊ အစ်ကိုကြီးက အစ်မကြီးရှေ့မှာ ထွက်ပေါ်ဖို့ မခိုင်းဘူး၊ ကျွန်တော် အထဲကို ဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်သည်။ သူမသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူပြီး လီမိသားစု၏ တံခါးကို ခေါက်သည်။

“ဘယ်သူလဲ”

အတွင်းမှ မိန်းကလေးတစ်ဦး၏အသံ ထွက်လာသည်။ တံခါးသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာသည်။ တံခါးဖွင့်ပေးသူက ဟန်လော့မေ ဖြစ်သည်။

ဟန်လော့မေသည် သူမရှေ့မှ မိန်းကလေးကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ပြီး မေးသည်။ “ဘယ်သူ့ကို ရှာတာလဲ”

“ရှင်က ဦးလေးကျင်းဇီရဲ့ အစ်မကြီး မဟုတ်လား၊ ကျွန်မက… ကျွန်မက လုကျောင်းယွဲ့…”

ဟန်လော့မေ၏မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်မှု ပေါ်လာသည်။ သူမသည် လုကျောင်းယွဲ့၏လက်ကို ဆွဲပြီး ပြောသည်။ “နင်က ကျောင်းယွဲ့လား၊ ဘာလို့ လာတာလဲ၊ မြန်မြန် ဝင်ထိုင်ပါ၊ ကျင်းဇီ မသွားခင် နင်အကြောင်းကို ပြောဖူးတယ်၊ ငါ နင်တို့အိမ်ကို စေ့စပ်ဖို့ သွားမလို့၊ ဒါပေမဲ့ သူက သူ ပြန်လာရင်မှ ပြောမယ်လို့ ပြောတယ်…”

သူမသည် ပြောရင်း လုကျောင်းယွဲ့ကို အိမ်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။ ကော်တန့်သည် တံခါးပွင့်သည်နှင့် ဘေးသို့ ရှောင်သွားသည်။ လုကျောင်းယွဲ့ အထဲဝင်သည်ကို မြင်ပြီးမှ သူသည် မနီးမဝေးတွင် ရပ်ထားသည့် မြင်းလှည်းဆီ ပြန်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် လုကျောင်းယွဲ့ ထွက်လာသည်အထိ စောင့်နေသည်။

ဟန်လော့မေသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို အိမ်ထဲ ဆွဲခေါ်ပြီး ထိုင်စေပြီးနောက် သူမ၏မျက်နှာက တစ်မျိုး ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိသည်။

“ဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တာလား၊ တစ်ခုခုဆိုရင် အစ်မကြီးကို ပြော”

ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဟန်လော့မေ၏နွေးထွေးမှုနှင့် စိုးရိမ်မှုသည် လုကျောင်းယွဲ့ကို လုံးဝ ထိမိသွားစေသည်။ ဤလိုအချိန်မျိုးတွင် သူမသည် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘဲ စိတ်ပူနေသည်။ ဦးလေးကျင်းဇီ၏ အစ်မကြီးကို အကူအညီတောင်းရန် သူမ တွေးခဲ့သော်လည်း မလာမီ သူမ၏စိတ်က အလွန် စိတ်ပူနေခဲ့သည်။

ဦးလေးကျင်းဇီ၏အစ်မကြီးက သူမကို မသိပါက သူမ ဘယ်လို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်ရမည်လဲ။ ဦးလေးကျင်းဇီ၏ အစ်မကြီးက အေးစက်နေပါက သူမ ဘယ်လို အကူအညီတောင်းရမည်လဲ။

103 03

မလာမီ လုကျောင်းယွဲ့သည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်မှုများစွာ လုပ်ခဲ့သည်။ သူမက သူမကို မကူညီနိုင်သည်အထိပင် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဤအချိန်တွင် သူမသည် အလွန် ဝမ်းသာပြီး ငိုမိသည်။

၎င်းက ဟန်လော့မေ၏နွေးထွေးမှုကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဟန်ကျင်းက မသွားမီ အရာအားလုံးကို အသေးစိတ် စီစဉ်ခဲ့သောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။

ဦးလေးကျင်းဇီ၊ ရှင် အခု ဘယ်မှာလဲ။

ဤရက်များအတွင်း သူအကြောင်းကို သူမသည် အမြဲတမ်း စဉ်းစားနေသည်။ သို့သော် ဤအချိန်တွင် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် သူအကြောင်းက အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်သည်။ ဤအချိန်တွင် သူမသည် သူ့ကို အလွန် လွမ်းသည်။

ရှင်သာ ရှိနေရင် ကောင်းမယ်၊ ကျွန်မရဲ့စိတ်က ဒီလောက် မပူပန်ဘူး။

မျက်ရည်များကို အားတင်းပြီး ထိန်းလိုက်သည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏မိသားစု ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့်ကိစ္စကို ဟန်လော့မေကို ပြောပြသည်။

ဟန်လော့မေသည် မစဉ်းစားတော့ဘဲ ပြောသည်။ “နင် စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ နင်ရဲ့ခဲအိုကို ခေါ်လာဖို့ လူ လွှတ်လိုက်မယ်”

သူမသည် လျူအဖွားကြီးကို အမိန့်ပေးသည်။ ပြီးနောက် အိမ်ထဲ ပြန်လာသည်။ လုကျောင်းယွဲ့ကို ရေနွေးတစ်ခွက် ငှဲ့ပေးသည်။ သူမသည် သူမ၏လက်ကို ဆွဲကိုင်ပြီး “စိတ်မပူပါနဲ့၊ နင်ရဲ့အမေ ဘယ်လို ဖြစ်နေလဲဆိုတာ ငါတို့ မသိပေမဲ့ နင်ရဲ့ခဲအို ရှိနေတယ်၊ နင်ရဲ့အမေ ထောင်ထဲမှာ ဘာမှ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ အခြေအနေကို ရှင်းအောင် သိပြီးရင် ကျန်တဲ့ကိစ္စတွေက လွယ်သွားလိမ့်မယ်။ နင် အရင် ရေတစ်ငုံ သောက်၊ ကိစ္စတွေကို ရှင်းအောင် လုပ်ပြီး နင်ရဲ့ယောက်ဖ ပြန်လာရင် အသေးစိတ် ပြောပြပါ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်သည်။ သူမသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ပြီး သောက်သည်။ ရေနွေးတစ်ငုံ သောက်ပြီးနောက် သူမသည် သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်လာသည်။

လီရွှေချန်သည် မကြာမီ ပြန်လာသည်။

လျူအဖွားကြီးက အိမ်တွင် အရေးပေါ်ကိစ္စ ရှိသည်ဟု ပြောသဖြင့် သူသည် တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ ပြန်လာသောအခါ အိမ်တွင် လူစိမ်းမိန်းကလေးတစ်ဦးကို တွေ့သည်။ သူသည် သူ၏ဇနီးကို အမူအရာဖြင့် မေးသည်။ ဟန်လော့မေသည် လုကျောင်းယွဲ့၏လက်ကို ပုတ်ပြီး သူနှင့် ဘေးသို့ သွားပြောသည်။

“မင်း ပြောတာက ဒီကိစ္စက နင်တို့မိသားစုနဲ့ မဆိုင်ဘူး၊ မင်းရဲ့ဦးကြီးတို့မိသားစုက ပြဿနာရှာပြီး မင်းရဲ့အမေပေါ် ပုံချလိုက်တာလား” ခဏအကြာတွင် လီရွှေချန်သည် ဧည့်ခန်းသို့ ဝင်လာသည်။ လုကျောင်းယွဲ့၏မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်ပြီး မေးသည်။

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်သည်။ သူမသည် မျက်ရည်ကျလုနီးနီး ဖြစ်ပြီး ပြောသည်။ “ကျွန်မတို့ မိသားစုက မြို့မှာ ဒီလောက်ကြာအောင် စီးပွားရေး လုပ်ခဲ့တာ၊ ဖောက်သည် ဝမ်းပျက်တာမျိုး ဘယ်တော့မှ မဖြစ်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မအဖေက တို့ဟူးလုပ်တာ ဆယ်စုနှစ်ကျော်ပြီ၊ ဒီပစ္စည်းက သိမ်းထားလို့ မရဘူးဆိုတာ သိတယ်၊ နေ့တိုင်း လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ပဲနို့လုပ်ပြီး ရောင်းတာ၊ ပဲနို့ပုပ်ကို ဘယ်လို ရောင်းနိုင်မှာလဲ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ဦးကြီးတို့မိသားစုက အရင်က ဒီစီးပွားရေး လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မတို့ ငွေရှာနေတာကို မြင်တော့မှ စလုပ်တာ။ သူတို့က အရင်က တခြားနေရာမှာ စားပွဲတင်တယ်၊ ဒီရက်ပိုင်းမှ ဒီကို ပြောင်းလာတာ၊ ပြောင်းလာတာနဲ့ ဒီလိုကိစ္စ ဖြစ်တာပဲ”

“ပြီးတော့ လူတွေပြောတာတော့ သူတို့က ကျွန်မတို့ရဲ့အမှတ်တံဆိပ်ကို အတုယူပြီး သုံးတယ်၊ ဒါကြောင့် သေတဲ့လူက ကျွန်မတို့ဆိုင်က ပဲနို့စားလို့ သေတာ မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့ဆိုင်ကပဲ ဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်မ သံသယ ရှိတယ်၊ မဟုတ်ရင် ဘာလို့ လူတွေက သူတို့ဆိုင်ကို ရိုက်ချိုးတာလဲ၊ ကံမကောင်းတာက ရဲမက်တွေက ရှင်းလင်းစွာ မမေးဘဲ ကျွန်မအမေကို ဖမ်းသွားတယ်”

လီရွှေချန်သည် ခဏ တွေးသည်။ “ဒီလိုလုပ်မယ်၊ ငါ ရုံးတော်ကို သွားမေးမယ်၊ မင်းက အိမ်မှာ ငါ့သတင်းကို စောင့်နေ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် မတ်တပ်ရပ်ပြီး ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ဦးညွှတ်သည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…” သူမသည် ဘယ်လို ခေါ်ရမှန်း မသိဘဲ ခဏ ရပ်နေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဟန်လော့မေက ကြားဖြတ် ပြောသည်။ “ယဉ်ကျေးစရာ မလိုဘူး၊ ခဲအိုလို့ ခေါ်လိုက်”

သူမသည် မျက်နှာနီမြန်းသွားသည်။ သို့သော် တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခဲအို”

လီရွှေချန်သည် ခေါင်းညိတ်သည်။ “အားလုံးက မိသားစုဝင်တွေပဲ၊ ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုဘူး”

ပြောပြီးနောက် သူ ထွက်သွားသည်။

“ကောင်းပြီ၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ နင်တို့ မိသားစုနဲ့ မဆိုင်ရင် နင်ရဲ့ခဲအိုက နင့်အမေကို ကယ်နိုင်မှာ သေချာတယ်၊ သူက ဒီကိစ္စကို တာဝန်ယူတာ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “အင်း”

ဟန်လော့မေသည် သူမ၏လက်ကို ဆွဲကိုင်ပြီး ပြုံးသည်။ “လာပါ၊ နင်နဲ့ ကျင်းဇီအကြောင်းကို ပြောပြပါဦး၊ ဒီကလေးက ဘာမှ မပြောဘူး…”

******

104 01

အခန်း 104 လူလုပ်ရင်၊ ဘုရားက မြင်တယ်

ဒုတိယအိမ်နှင့် မိန်မိသားစုတို့သည် မြို့တွင် စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

လီမိသားစု ဘယ်မှာရှိသည်ကိုသာ သူတို့ သိခဲ့ပါက သူတို့သည် ဤအချိန်တွင် သွားနှင့်ပြီး ဖြစ်မည်။

“နင့်အစ်မ ဘာလို့ မပြန်လာသေးတာလဲ” လုမင်ဟိုင် မေးသည်။

လုကွမ်းကျိသည် လမ်းထောင့်ကို စိုးရိမ်စွာဖြင့် ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ “တစ်ခုခုကြောင့် နောက်ကျသွားတာ ဖြစ်မယ်…” သူ ပြောနေစဉ်တွင် ရင်းနှီးသည့်မြင်းလှည်းတစ်စီး လမ်းထောင့်တွင် ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူက ဝမ်းသာအားရဖြင့် အော်လိုက်သည်။ “အစ်မကြီး ပြန်လာပြီ”

လုကျောင်းယွဲ့သည် မြင်းလှည်းပေါ်မှ ဆင်းလာသောအခါ မိသားစုဝင်များက ဝိုင်းရံလိုက်သည်။

“ဘယ်လိုလဲ” လုမင်ဟိုင်က စိတ်ပူစွာဖြင့် မေးသည်။

လုကျောင်းယွဲ့၏မျက်နှာသည် ပြုံးနေသည်။ သူမသည် သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်နေသည်။

“ကျွန်မက ဦးလေးကျင်းဇီရဲ့ ယောက်ဖကို ကိစ္စ ပြောပြလိုက်တယ်၊ သူက ချက်ချင်း ရုံးတော်ကို သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီမိသားစုက လိမ်ပြောတာ မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့မိသားစုထဲမှာ လူသေဆုံးတာ တကယ် ဖြစ်ခဲ့တယ်၊ လုမိသားစုရဲ့ပဲနို့ကို သောက်လို့ ဖြစ်ခဲ့တာ တကယ် ဖြစ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဖိုးကြီးကပဲ တစ်ဦးတည်း ပဲနို့ကို ဝယ်ခဲ့တာ၊ ဒါကြောင့် သူတို့မိသားစုက ဘယ်ကနေ ဝယ်ခဲ့တာလဲဆိုတာ မသိဘူး၊ မြို့တောင်ဘက်က လုမိသားစုရဲ့ပဲနို့ ဖြစ်ပြီး ပဲနို့ရောင်းတာက အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်တယ်ဆိုတာပဲ သိတယ်”

“ပြီးတော့ ဘာဆက်ဖြစ်လဲ” အစ်ကိုကြီးမိန်က ဆက်မေးသည်။ “သူ သေဆုံးတဲ့လူက နင်တို့ဆိုင်က ပဲနို့ ဝယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလို့ သက်သေပြနိုင်တဲ့လူ ရှိလား”

လုကျောင်းယွဲ့သည် ခေါင်းခါသည်။ “ဒါပေမဲ့ ဦးလေးကျင်းဇီရဲ့ ယောက်ဖက ဒီကိစ္စကို သူ့ကို အပ်ထားပါတဲ့၊ သူက တရားခံကို သူ့ဘာသာသူ အပြစ်ဝန်ခံအောင် လုပ်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်း ရှိတယ်တဲ့”

“ဒါပေမဲ့ ဟူရှီကို ဘယ်လို အပြစ် ဝန်ခံအောင် လုပ်နိုင်မှာလဲ” လုမင်ဟိုင်သည် တရားရုံး၏ ရာဇဝတ်ရေး နည်းလမ်းများကို နားမလည်ကြောင်း သိသာသည်။ လီရွှေချန်သည် အာဏာအရှိန်အဝါ မြင့်မားနေသည်။ မြို့ရုံးတော်တွင် ကိစ္စတစ်ခုကို ဖြေရှင်းရန် သူ၏စကားတစ်ခွန်းသာ လိုအပ်သည်။

“ကျွန်မလည်း မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဦးလေးကျင်းဇီရဲ့ ယောက်ဖက သူမှာ နည်းလမ်း ရှိတယ်လို့ ပြောတယ်” လုကျောင်းယွဲ့သည် လီရွှေချန် ပြောခဲ့သည့်နည်းလမ်းကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။ သူမအတွက် ဟူရှီနှင့် ပထမအိမ်မှ လူများအားလုံးကို သူမသည် အလွန်ရွံသည်။ သူမ၏အမေကို ကယ်နိုင်ပါက မည်သည့်နည်းလမ်းကို မဆို သူမ သုံးမည် ဖြစ်သည်။ ဤကိစ္စတွင် အကြွေးရှိသူနှင့် အပြစ်ရှိသူ ရှိသည်။

“ဒါဆို ငါတို့က နင်ရဲ့အမေကို သွားတွေ့လို့ ရလား” လုမင်ဟိုင်သည် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် မေးသည်။

“သမီးက ဒီကိစ္စကို ပြောပြဖို့ ပြန်လာတာ၊ ဦးလေးကျင်းဇီရဲ့ ယောက်ဖက ရုံးတော်မှာ ပြောထားတယ်၊ သမီးတို့ အမေ့ကို သွားတွေ့လို့ ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမှုက ရှင်းလင်းစွာ မဆုံးဖြတ်ရသေးလို့ အမေက ထွက်လို့ မရသေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဦးလေးကျင်းဇီရဲ့ ယောက်ဖက သူ့ကို အထဲမှာ ဂရုစိုက်ဖို့ လူကို မှာထားတယ်”

“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ” လူအိုကြီးမိန်က ဆက်တိုက် ပြောသည်။

“ဒါဆို မော့လန်ကို မြန်မြန် သွားတွေ့ကြစို့၊ ကိစ္စကို ပြောပြကြစို့၊ သူ အထဲမှာ ဒုက္ခ မရောက်အောင်ပေါ့”

စကားများစွာ ပြောစရာ မလိုတော့ပေ။ လူအုပ်စုသည် ရုံးတော်သို့ ထွက်ခွာကြသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်သည် အရင်ကထက် အများကြီး ပိုလွယ်ကူသည်။ သူတို့၏နာမည်ကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ဦးဦးက သူတို့ကို ထောင်သို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားသည်။

မြို့ရုံးတော်၏ထောင်က လူကို စားသည့်နေရာ ဆိုသည့်ဂုဏ်ကို မချိုးဖျက်နိုင်ပေ။ ၎င်းက မြေအောက်တွင် ဆောက်ထားသည်။ ခြောက်သွေ့ပြီး စိုစွတ်နေသည်။ လေထဲတွင် သွေးနှင့် မှိုနံ့ အနည်းငယ် ရှိပြီး မကောင်းသည့်ခံစားချက်ကို ဖြစ်စေသည်။

“လမ်းလျှောက်တာ မမှားစေနဲ့၊ ရှေ့ကိုပဲ တည့်တည့်သွား၊ အထဲဆုံး အခန်းကပဲ” ဤစကားကို ပြောပြီးနောက် ထောင်စောင့်ရဲမက်က ထွက်သွားသည်။

လမ်းတစ်လျှောက် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားသောအခါ နှစ်ဖက်လုံးတွင် ထောင်ခန်းနိမ့်များ ရှိသည်။ ထိုနေရာတွင် ဆံပင်ရှုပ်ထွေးပြီး အဝတ်အစား ညစ်ပတ်နေသူများ ထိုင်နေကြသည်။ အချို့က ဆွံ့အနေသည်။ အချို့က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်နေသည်။ အချို့က ရယ်နေကြသည်။ အချို့က လုကျောင်းယွဲ့တို့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ထိုမျက်လုံးများကို ဖော်ပြရန် ခက်ခဲသည်။ ယေဘူယျအားဖြင့် ကြောက်စရာ ကောင်းသည်။

104 02

မည်သူကမှ ထိုလူများကို မကြည့်ရဲပေ။ သူတို့သည် သူတို့၏နေရာသို့ မြန်မြန် လျှောက်သွားကြသည်။

လမ်း၏အဆုံးသို့ ရောက်သောအခါ ထိုထူးဆန်းသည့်အသံများက နောက်ဆုံးတွင် လူတိုင်း၏နားမှ ဝေးကွာသွားသည်။ အထဲဆုံး ထောင်ခန်းသို့ ရောက်သောအခါ နောက်ကျောကို လှည့်ကာ ထိုင်နေသည့်လူတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းက မိန်ရှီ ဖြစ်သည်။

“အမေ…”

“မော့လန်…”

“ညီမလေး…”

ထိုပုံရိပ်က လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူမသည် ကျောက်ကုတင်ပေါ်မှ အံ့အားသင့်စွာ ဆင်းလာပြီး ထိုနေရာသို့ ပြေးလာသည်။

“အဖေ၊ အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုငယ်၊ မင်ဟိုင်၊ ဘာလို့ လာတာလဲ”

အစ်ကိုကြီးမိန်သည် ကိစ္စကို အကြမ်းဖျင်း ပြောပြသည်။ မိန်ရှီက ပြောသည်။ “ကျွန်မ ထောင်ခန်း ပြောင်းရတာ ဒါကြောင့်ပဲ၊ ဒါဆို မောင်လေးကျင်းရဲ့ ယောက်ဖကို ကျေးဇူးတင်ရမယ်”

လုမင်ဟိုင်သည် ခေါင်းညိတ်သည်။ “ဟုတ်တယ်၊ ဒီလိုဆက်ဆံရေး ရှိလို့ ကံကောင်းတာ၊ မဟုတ်ရင် ထောင်တံခါးကိုတောင် ဝင်လို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ မော့လန်၊ မင်း ဒီမှာ ရှိနေတာ မကြောက်နဲ့၊ ကျင်းညီလေးရဲ့ ယောက်ဖက ငါတို့ကို ကူညီမယ်လို့ ပြောထားတယ်၊ အမှုက ရှင်းသွားရင် မင်း ထွက်လာလို့ ရပြီ”

သူသည် စကားပြောရင်း သူ၏နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်သွားသည်။ မိန်ရှီကို ကြည့်ရန်ပင် မဝံ့ရဲပေ။ “တောင်းပန်ပါတယ်၊ ပထမအိမ်ကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် မင်း ဒီလိုမျိုး ခံစားရမှာ မဟုတ်ဘူး”

“ဘာလို့ ဒီလို ပြောနေတာလဲ၊ ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်” မိန်ရှီ ပြုံးသည်။ “တကယ်တော့ ကျွန်မ လုံးဝ မကြောက်ဘူး၊ ကြောက်ဖို့ အချိန်တောင် မရလိုက်ဘူး၊ ဝင်ပြီး မကြာခင်ပဲ ကျွန်မကို ထောင်ခန်း ပြောင်းပေးလိုက်တယ်။ ဒီထောင်ခန်းထဲမှာ ကျွန်မတစ်ဦးတည်းပဲ၊ ကျောက်ကုတင်ပေါ်က ကောက်ရိုးတွေလည်း အသစ်လဲထားတာ၊ ပြီးတော့ ကျွန်မကို အစားအစာ ပေးဖို့ လူတစ်ဦး လာသေးတယ်၊ ဒီမှာ ရက်အနည်းငယ်ပဲ နေရမှာ၊ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး”

မည်သူမဆို မိန်ရှီ၏စကားက ဟန်ဆောင်မှု ဖြစ်သည်ကို သိသည်။ အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ဤလိုနေရာမျိုးတွင် ပိတ်လှောင်ခံရပါက ဘယ်လို မကြောက်နိုင်မည်လဲ။ သို့သော် မည်သူကမှ သူမကို ထိုးဖောက်သည် မဟုတ်ပေ။ အချုပ်ပြောရလျှင် မိန်ရှီသည် လူတိုင်း သူမအတွက် စိတ်ပူနေသည်ကို မလိုချင်ပေ။

“ညီမလေး၊ စိတ်မပူနဲ့၊ ဒီလက်စားချေမှုကို အစ်ကိုကြီးက နင်အတွက် လက်စားချေပေးမယ်” အစ်ကိုကြီးမိန်သည် လက်သီးကို ဆုပ်ပြီး ပြောသည်။ သူသည် လုမင်ဟိုင်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး ခြိမ်းခြောက်သည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်သည်။ “ဒီတစ်ခါတော့ မင်းက ဟိုဘက်ကို ကောင်းကောင်း ပြောပေးမှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား”

လုမင်ဟိုင်က ခါးသက်စွာ ပြုံးသည်။ “အစ်ကိုကြီး၊ ငါ ဘယ်ဟာ ကောင်းလဲဆိုတာ သိတယ်။ မော့လန်က ငါ့ဇနီး၊ ပထမအိမ်က မော့လန်ကို ဒီလိုမျိုး ထိခိုက်အောင် လုပ်ရဲတာဆိုတော့ နောင်ဆိုရင် ငါ့တို့ မိသားစုနှစ်ခုက ဆွေမျိုး ပြတ်ပြီ”

အစ်ကိုကြီးမိန်သည် ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။ “မင်း ပြောတာကို မှတ်ထား”

လူအနည်းငယ်သည် မိန်ရှီနှင့် ခဏ စကားပြောကြသည်။ လုကျောင်းယွဲ့က အဝတ်အစားနှင့် အိပ်ယာကို စီစဉ်ရန် အိမ်ပြန်ပြီး မနက်ဖြန် ယူလာပေးမည်ဟု ပြောသည်။ ထိုအခါမှ လူတိုင်းသည် ထိုနေရာမှ ထွက်လာကြသည်။

သူတို့သည် အလွန် ဝမ်းနည်းကြေကွဲပြီး စိတ်ပူနေကြသည်။ သို့သော် အခြေအနေက ပြောင်းလဲသွားပြီး ဟန်ကျင်း၏ယောက်ဖနှင့် ဆက်ဆံရေး ရှိသဖြင့် သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် တွဲလောင်းကျနေသည်များ နောက်ဆုံးတွင် ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

ပထမအိမ်မှ လင်မယားတို့သည် ရှက်ရွံ့စွာ အိမ်သို့ ပြန်လာသည်။ လုမိသားစုက ထိုမြင်ကွင်းကို တွေ့သောအခါ ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို မေးကြသည်။

ဤလိုအချိန်မျိုးတွင် လုမင်ချွမ်းသည် ဘယ်လို ဖုံးကွယ်ဝံ့မည်လဲ။ သူသည် ဖြစ်ပျက်ပုံကို ပြောပြသည်။

104 03

စကားဆုံးသောအခါ လူတိုင်းက ဟူရှီကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေကြသည်။

“ဒီကိစ္စက ကျွန်မတို့နဲ့ မဆိုင်ဘူး၊ ဟိုလူတွေက လုမိသားစုရဲ့ပဲနို့ကို ရှာတာ၊ လုမိသားစုရဲ့ပဲနို့” ဟူရှီသည် သူမ အလွန် အပြစ်မဲ့နေသကဲ့သို့ ထပ်တလဲလဲ ပြောသည်။

“ဒါပေမဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့ရက် အနည်းငယ်က နင်က ဒုတိယအိမ်ရဲ့နာမည်ကို ယူသုံးနေတာ မမေ့နဲ့” လုမင်ချွမ်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်သည်။

ဟူရှီသည် ရုတ်တရက် ခုန်ပြီး အော်သည်။ “လုမင်ချွမ်း၊ ရှင် ဒါကို မပြောရင် ကျွန်မကလည်း မမှတ်မိဘူး၊ ရှင်က ကျွန်မကို ရိုက်ရဲတယ်၊ ရှင်နဲ့ ဒီမိသားစုအတွက်သာ မဟုတ်ရင် ကျွန်မက ဘာလို့ မိန်ရှီကို ပုံချရမှာလဲ၊ ရှင် သိလား၊ ဒါက လူသေတဲ့ကိစ္စ၊ ကျွန်မတို့ မိသားစုက ဒုတိယအိမ်အတွက် ခံရမလား၊ သူတို့က အမှောင်ထုထဲမှာ ငွေရှာလွန်းလို့ နောက်ဆုံးတော့ နာနာဘာဝနဲ့ တွေ့ပြီ၊ ကျွန်မ ရှင်ကို ထပ်ပြောမယ်၊ ဒီကိစ္စက ကျွန်မတို့ မိသားစုနဲ့ မဆိုင်ဘူး”

မျက်စိမှိတ်ပြီး လိမ်ပြောနေခြင်းက ဟူရှီနှင့် တူသည်။

“ဒါပေမဲ့…”

လုအဖိုးကြီးသည် မတ်တပ်ရပ်ပြီး ပြောသည်။ “တော်ပြီ၊ တော်ပြီ၊ အစ်ကိုကြီးရဲ့ဇနီး ပြောတာ မှန်တယ်၊ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ဒုတိယသားရဲ့ဇနီးကို ပုံချတာ မမှားဘူး။ ၎င်းက လူသေဆုံးတဲ့ကိစ္စ၊ ရှင်နဲ့ ဟူရှီက သူ့အတွက် ခံပေးလို့ မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒုတိယသားရဲ့ဇနီး ဘယ်လို ဖြစ်နေလဲ မသိဘူး…”

လုအဖိုးကြီးက သက်ပြင်းချသည်။ “ဒုတိယသားက ဒီကိစ္စ သိပြီလား မသိဘူး”

ချွေ့ရှီကလည်း မျက်နှာငယ်နေသည်။ သူမက မေးသည်။ “ရှင်တို့ ဒုတိယသားဆီ သွားလား၊ ကိစ္စ ပြောပြခဲ့လား”

အကြောင်းအရင်းမရှိဘဲ လုမင်ချွမ်းသည် အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားရသည်။

သူ့တူမက သူ့ကို အရင်က ဆူခဲ့သည်ကို တွေးပြီး သူသည် အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားရသည်။ “ကျောင်းယွဲ့က အိမ်ပြန်ပြီး ပြောခဲ့တာ ဖြစ်မယ်”

လုအဖိုးကြီးက “မင်းက အစ်ကိုကြီးပဲ၊ ဒီကိစ္စကို ပို ဂရုစိုက်ရမယ်၊ အထူးသဖြင့် မင်းဇနီးက…” သူက ခဏ ရပ်ပြီး ဟူရှီကို ကြည့်သည်။ သူသည် ခေါင်းခါပြီး သက်ပြင်းချသည်။

သူက ဘာလို့ ဟူရှီက ဒုတိယသားရဲ့ဇနီးကို ပုံချရတာလဲဟု ပြောချင်သည်။ သို့သော် ဟူရှီက ဒုတိယသားရဲ့ဇနီးကို မပုံချပါက အစ်ကိုကြီးက သူ့အတွက် ခံပေးရမည်လား။ ဤအရာကို တွေးသောအခါ သူ၏စကားများက ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။

“အဖေ၊ ငါ သိပါတယ်” လုမင်ချွမ်းက အလျင်အမြန် ပြောပြီး ဟူရှီကို ဆွဲပြီး အရှေ့ခန်းသို့ ဝင်သွားသည်။

တံခါးကို ပိတ်ပြီးနောက် လုမင်ချွမ်းသည် ဟူရှီကို ကြည့်သည်။ “ဒီကိစ္စက ငါတို့နဲ့ မဆိုင်ဘူးဆိုတာ သေချာလား”

ဟူရှီသည် အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း ခေါင်းမာစွာဖြင့် ပြောသည်။ “ကျွန်မတို့နဲ့ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာတယ်၊ ကျွန်မတို့က ဒီနေရာကို ဘယ်နှစ်ရက်မှ ရောက်သေးတာ မဟုတ်ဘူး”

လုမင်ချွမ်းကလည်း တွေးသည်။ သူသည် ကျောင်းယွဲ့၏စကား အနည်းငယ်ကြောင့် သူ့ကိုယ်သူ သံသယ မဖြစ်သင့်ပေ။

သူတို့၏ပဲနို့သည် အမြဲတမ်း လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် လုပ်ပြီး ရောင်းသည်။ ပေါက်စီသည် တစ်ခါတစ်ရံ ရောင်းမကုန်ဘဲ တစ်ညတာ သိမ်းထားရသည်။ သို့သော် ယခု ရာသီဥတုက မပူသဖြင့် ပေါက်စီက မပုပ်ပေ။ သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် စားဖူးပြီး ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ပေ။ လူ သေဆုံးစေမည် မဟုတ်ပေ။ ကျောင်းယွဲ့က ထိုစကားများကို ပြောခြင်းက စိတ်ပူနေသောကြောင့် ဖြစ်မည်။

မိန်းကလေးတစ်ဦးက စိတ်ပူနေသောကြောင့် စကားပြောသည့်အခါ ဂရုမစိုက်နိုင်သည်ကို လုမင်ချွမ်းက နားလည်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ ငါတို့ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောပြီးပြီ၊ ဒီကိစ္စက အကြောင်းမဲ့ အန္တရာယ်ပဲ” သူသည် ဆက်တိုက် သက်ပြင်းချသည်။ သူက ဟူရှီကို “ဒါဆို ငါတို့ မနက်ဖြန် ဆိုင် ထွက်ရောင်းဦးမှာလား” ဟု မေးသည်။

ဟူရှီသည် အားတင်းပြီး ပြုံးသည်။ “ဒီလိုကိစ္စ ဖြစ်ပြီး ဆိုင် ဘယ်လို ထွက်ရောင်းနိုင်မှာလဲ၊ လူသေဆုံးတဲ့ကိစ္စကြောင့် ဒီနေရာက စီးပွားရေး အချိန်အတော်ကြာ ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ဒီလို နားလည်မှုလွဲမှားမှုလည်း ဖြစ်ခဲ့တာဆိုတော့ ကျွန်မတို့ နောက်ထပ် ဆိုင်ထွက်ရောင်းရင်တောင် တခြားနေရာကို ပြောင်းသင့်တယ်”

လင်မယားတို့သည် စကားအနည်းငယ် ပြောကြသည်။ ဟူရှီသည် ချက်ပြုတ်ရန် ဆင်ခြေဖြင့် ထွက်သွားသည်။

မီးဖိုထဲ ရောက်သောအခါ သူမသည် နံရံထောင့်တွင် ရှိသည့် သစ်သားပုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းတွင် နှစ်ရက်က ရောင်းမကုန်သည့် ပဲနို့များ ရှိနေသေးသည်။ ၎င်းကို သွေးစုတ်ဖုတ်ကောင်တစ်ခုလို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။

104 04

သူမသည် တွေးသည်။ သူမသည် သစ်သားပုံးကို ယူပြီး မီးဖိုမှ ထွက်လာသည်။ ၎င်းကို ဝက်များကို ကျွေးရန် သွားမည်ဟု သူမ တွေးခဲ့သည်။ သို့သော် လူသေဆုံးသည့်ကိစ္စကြောင့် သူမ၏ဝက်များ စားပြီး ပြဿနာ ဖြစ်မည်ကို သူမ ကြောက်သည်။ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ကို လောင်းချရန် သူမ တွေးသည်။ သို့သော် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ စားပြီး လူသေမည်ကို သူမ ကြောက်သည်။ ဤအချိန်တွင် ဟူရှီသည် အရာအားလုံးကို ကြောက်နေသည်။

“အမေ…”

နောက်မှ အသံငယ်လေးတစ်ခု ထွက်လာသည်။ ဟူရှီသည် ကြောက်လန့်တကြား တုန်ယင်သွားသည်။

သူမက မိမိကိုယ်ကို သေးသေးလေးဖြစ်အောင် လုပ်ထားသည့် ရှောင်ဟူရှီကို တွေ့သောအခါ အော်သည်။ သူမသည် ချက်ချင်း “နင် ဘာလို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်လုပ်နေတာလဲ”

ရှောင်ဟူရှီက သူမကို ရှုပ်ထွေးသည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ပြီး မေးသည်။ “အမေ၊ ဒီပဲနို့တွေကို အမေ ဘယ်လို လုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ၊ အဲဒီလူက… ကျွန်မတို့ ပဲနို့သောက်ပြီး သေတာလား”

နောက်ဆုံးစကားကို ရှောင်ဟူရှီက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

ပထမအိမ်မှ တခြားလူများ မသိသော်လည်း နေ့တိုင်း ဟူရှီကို ကူညီသည့် ရှောင်ဟူရှီက ရှင်းလင်းစွာ သိသည်။ သူမ၏ယောက္ခမက ခင်ပွန်းနှင့် တခြားသူများရှေ့တွင် နေ့တိုင်း ရောင်းမကုန်သည့်ပဲနို့ကို ဝက်များကို ကျွေးသည်ဟု ပြောသည်။ တကယ်တော့ ပစ္စည်းများကို သိမ်းထားပြီး နောက်တစ်နေ့ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် လုပ်သည့်ပဲနို့နှင့် ရောလိုက်သည်။

အလွန် သိသာထင်ရှားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် တစ်နေ့ကို နည်းနည်းစီ ရောသည်။ မနေ့က ပဲနို့လုပ်သောအခါ ရှောင်ဟူရှီသည် ၎င်းကို သစ်သားပုံးမှ ပဲနို့နှင့် ရောလိုက်သည်။ မနေ့က ပဲနို့များ ရောင်းကုန်သွားသောကြောင့် ၎င်းကို နှစ်ရက်က ပဲနို့နှင့် ရောလိုက်သည်။

ဤအရာကို တွေးသောအခါ ရှောင်ဟူရှီ၏မျက်နှာသည် ဖြူဖတ်သွားသည်။ သူမသည် သူတို့၏ပဲနို့ကြောင့် လူ သေဆုံးသည်ကို လုံးဝ ယုံကြည်သည်။

“အမေ၊ ဘယ်လို လုပ်ရမှာလဲ၊ ဘယ်လို လုပ်ရမှာလဲ”

ဟူရှီသည် သူမ၏လက်ထဲမှ သစ်သားပုံးကို ချပြီး ရှောင်ဟူရှီ၏ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် အသံကို နှိမ့်ပြီး ကြိမ်းမောင်းသည်။ “နင် မသေချင်ရင် ဒီကိစ္စကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့” သူမသည် ရှောင်ဟူရှီကို ကြည့်ပြီး မေးသည်။ “နားလည်လား”

ရှောင်ဟူရှီက ခေါင်းဆက်တိုက် ညိတ်မှ သူမ၏လက်ကို ဖြည်လိုက်သည်။

“အခု လုပ်စရာရှိတာ လုပ်၊ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလို နေ။ ပြီးတော့ ဒီပဲနို့တွေကို ရှင်းဖို့ နေရာ ရှာ၊ ဝက်တွေကို မကျွေးနဲ့၊ အိမ်မှာလည်း မထားနဲ့၊ တခြားလူတွေ မြင်မှာ ကြောက်စရာ ကောင်းတယ်” ပြောပြီးနောက် သူမသည် ထွက်သွားသည်။

ရှောင်ဟူရှီသည် တုန်ယင်နေသည့်လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သစ်သားပုံးကို ကြည့်သည်။ သူမသည် ယောက္ခမအိုကြီးက သူမအတွက် ပြဿနာ ရှာပေးသည်ဟု ကျိန်ဆဲသည်။ သူမ ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးရဲသည် မဟုတ်ဘဲ သူမကို ပုံချလိုက်သည်။

နေ့လယ်ခင်းတစ်ခုလုံး ဟူရှီသည် စိတ်က မွန်းကြပ်လွန်နေသည်။

ညရောက်သောအခါ သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

မိန်ရှီသည် ရုံးတော်သို့ ဖမ်းဆီးခံရသည်မှာ တစ်နေ့ခွဲနီးပါး ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အခုအထိ ဘာမှ မလှုပ်ရှားသေးပေ။ မိန်ရှီသည် ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို မသိသေးတာ ဖြစ်နိုင်သည်၊ သို့မဟုတ် သူမက အထဲရောက်ရောက်ချင်း ရိုက်ခံရသဖြင့် စကားပြောဖို့ မအားတာ ဖြစ်နိုင်သည်။

ဘာဖြစ်ဖြစ် ဟူရှီသည် မိန်ရှီကို ရိုက်နှက်ပြီး သေဆုံးပါစေဟု စိတ်ထဲမှ ဆုတောင်းသည်။ မိန်ရှီက သူမကို ပုံချသည်ဟု ပြောလျှင် သူမ ဘယ်လို ပြန်ပြောရမည်ကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း ပြဿနာနည်းလေ ကောင်းလေ ဖြစ်သည်။

ဤသို့ဖြင့် သူမသည် တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ပေ။ ညတွင် ဟူရှီသည် အိပ်မက်တိုများ မက်သည်။ သူမ၏လိမ်ညာမှုများက နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးဖြင့် ဖော်ထုတ်ခံရပြီး ထောင်ထဲ ဖမ်းဆီးခံရပြီး ရိုက်နှက်ခံရကာ ခေါင်းဖြတ်ခံရသည့်အိပ်မက်များ မက်သည်။

++++++