အခန်း (၁၀၅-၁၀၆)

အခန်း 105

နောက်တစ်နေ့ နိုးလာသောအခါ သူမ၏မျက်လုံးအောက်တွင် အမည်းရောင်အကွင်းများ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် မှန်ကို ယူကြည့်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ အလှပြင်ထားသည် မဟုတ်သည့် သူမသည် ပုံးထဲမှ အလှပြင်ပစ္စည်းကို ထုတ်ပြီး သူမ၏မျက်နှာတွင် လျှို့ဝှက်စွာဖြင့် လိမ်းလိုက်သည်။

ထိုနေ့တွင် ပထမအိမ်သည် ဆိုင်မထွက်ပေ။ အိမ်တစ်ခုလုံး အလွန် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ယခုအခါ လူတိုင်းသည် ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို သိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ တခြားသူများက များများစားစား မတွေးကြပေ။ ဒုတိယအိမ်က လာပြီး ပြဿနာရှာမည်ကို ကြောက်သဖြင့် အိမ်ထဲတွင် ပုန်းနေကြသည်။

ချူထွေးဟော်သည် လုကွမ်းရန်ကို ပြောသည်။ “ရှင့်အမေက မစဉ်းစားဘဲ လုပ်ခဲ့တာ၊ ဒုတိယဦးလေးတို့က ငါတို့ကို ဘယ်လောက် မုန်းနေမလဲ မသိဘူး”

လုကွမ်းရန်က သူမကို စကားနည်းနည်း ပြောရန် ပြောသည်။ သူ့အမေရှေ့တွင် ဤကိစ္စကို လုံးဝ မပြောရပေ။

တစ်နေ့မနက်လုံး ဟူရှီသည် တတိယအိမ်ဘက်ကို အမြဲ ကြည့်နေသည်။ ကောင်းမွန်စွာပင် ချောင်ရှီနှင့် လုမင်ရှန်းတို့သည် အကြိမ်အနည်းငယ် ဝင်ထွက်သွားသော်လည်း သူမကို စကား မပြောပေ။ သို့သော် ဘာမှ ထူးခြားမှု မရှိပေ။

ဤအရာကို တွေ့သောအခါ ဟူရှီသည် ပို၍ စိတ်ချသွားသည်။ ချောင်ရှီသည် စိတ်ရှည်သည့်လူ မဟုတ်ပေ။ တတိယအိမ်သည် ဒုတိယအိမ်နှင့် အမြဲတမ်း ရင်းနှီးသည်။ ဒုတိယအိမ်တွင် တစ်ခုခု ဖြစ်ပါက တတိယအိမ်က ဒီလို တိတ်ဆိတ်နေမည် မဟုတ်ပေ။ ဒုတိယအိမ်သည် သူတို့ကို ခဏတော့ မအားသေးသည် ဖြစ်မည်။

နေ့လယ်တွင် ဟူရှီသည် မီးဖိုထဲတွင် ချက်ပြုတ်နေသည်။ ခြံဝတွင် အသံဆူညံမှုကို သူမ ကြားလိုက်ရသည်။

သူမသည် ဟင်းချက်သည့်ဇွန်းကို ချပြီး ဘာဖြစ်နေသည်ကို ကြည့်ရန် သွားသည်။ ရဲမက်အနည်းငယ် ဝင်လာသည်ကို သူမ တွေ့လိုက်သည်။ သူတို့နောက်တွင် ရွာသားများစွာ လိုက်လာကြသည်။

“ဘယ်သူက လုမင်ချွမ်းနဲ့ ဟူကွေ့ဟွာလဲ”

ဟူရှီသည် ချက်ချင်း ခြေထောက် ပျော့သွားပြီး မြေပေါ်တွင် ထိုင်ကျသွားသည်။

“တစ်ဦးက တိုင်ကြားတယ်၊ နှစ်ရက်က မင်းတို့ရဲ့ဆိုင်မှာ ပဲနို့ လာဝယ်ခဲ့တဲ့ ဆံပင်ဖြူအဖိုးကြီး တစ်ဦးကို တွေ့ခဲ့တယ်တဲ့၊ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်က သေဆုံးသူနဲ့ တူတယ်၊ အခု မင်းတို့နှစ်ဦး ရုံးတော်ကို လိုက်ခဲ့ရမယ်”

မိန်ရှီကို ရုံးတော်သို့ ဖမ်းသွားသည့်ကိစ္စကို အပြင်တွင် လူအနည်းငယ်သာ သိသည်။

လုမိသားစု၏ပထမအိမ်မှ လင်မယားတို့ ဖမ်းဆီးခံရသောအခါ လူတိုင်းသည် ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို သိလိုက်ရသည်။

လုမိသားစု၏ပဲနို့ သောက်ပြီး လူသေဆုံးတာ ဖြစ်သည်ကို သိလိုက်ရသည်။ မည်သည့် လုမိသားစု၏ပဲနို့ကြောင့် လူသေဆုံးသည်ကို လူတိုင်းက မသိသေးပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ နှစ်ဦးလုံး၏နာမည်က လု ဖြစ်သည်။ သူတို့က အစ်ကိုကြီးနှင့် အစ်ကိုငယ် ဖြစ်သည်။ သို့သော် လူတိုင်းက ပထမအိမ်ကို သံသယ ပိုရှိကြသည်။ လုဒုတိယ မိသားစုက မြို့တွင် ပဲနို့ရောင်းသည်မှာ တစ်ရက်နှစ်ရက် မဟုတ်ပေ။ အရင်က ဘာပြဿနာမှ မရှိခဲ့ပေ။ ပထမအိမ်က ဘေးသို့ ပြောင်းလာတော့မှ ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ။

လုအစ်ကိုကြီးက သူ့ညီ၏စီးပွားရေးကို လုယူပြီး တခြားသူ၏တံခါးဝတွင် ရောင်းသည်ဆိုသည့် ကိစ္စ နောက်ဆုံးတွင် ပေါ်လာသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် လူတိုင်းက ၎င်းကို ပြောကြသည်။ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်သင့်သည်ဟုလည်း ပြောကြသည်။

105 02

ပထမအိမ်မှ လင်မယား ဖမ်းဆီးခံရသောအခါ လုမိသားစုမှ တခြားသူများက ကောင်းကင်ပြိုကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ အထူးသဖြင့် လုအဖိုးကြီးနှင့် ချွေ့ရှီတို့ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အလွန် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေကြသည်။

ငိုသည်၊ ရန် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကိစ္စက ဖြေရှင်းရမည်။

လုအဖိုးကြီးသည် သူ၏လက်ထဲတွင် ရှိသည့်ငွေ အနည်းငယ်ကို ထုတ်ယူပြီး မြေးအကြီးဆုံးကို ပထမအိမ်မှ ငွေများအားလုံး ယူလာရန် ခိုင်းသည်။ သူက မြို့တွင် အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းပြီး ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို သိနိုင်မလား ကြည့်ရန် ဖြစ်သည်။

လုကွမ်းရန်သည် နေ့လယ်တွင် သွားသည်။ နောက်တစ်နေ့မှ ပြန်လာသည်။ ပြန်လာသောအခါ သူသည် လုအဖိုးကြီးကို ခေါင်းခါပြသည်။ ငွေ အများကြီး သုံးခဲ့သော်လည်း ရုံးတော်၏ တံခါးကိုပင် မဝင်နိုင်ခဲ့ဟု သူ ပြောသည်။

လုအဖိုးကြီးသည် များစွာတွေးသည်။ သူ၏ဘေးပတ်လည်ရှိ အသုံးဝင်မည့်လူအားလုံးကို သူ တွေးသည်။ သို့သော် တစ်သက်လုံး လယ်လုပ်လာသည့် ကျေးလက်လူတစ်ဦးသည် ဘယ်လို စွမ်းရည်ရှိသည့်လူကိုမှ သိမည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် ဒုတိယအိမ်ကို တွေးပြီး ဟန်ကျင်း၏ယောက်ဖက ရုံးတော်မှ ဖြစ်သည်ကို တွေးသည်။ သူသည် လုကွမ်းရန်ကို ပြောသည်။ “မင်းရဲ့ဒုတိယဦးလေးကို တစ်ခါ သွားခေါ်လိုက်၊ ငါ ခေါ်တယ်လို့ ပြောလိုက်”

ခဏအကြာတွင် လုကွမ်းရန် ပြန်လာသည်။ သူ၏မျက်နှာတစ်ခုလုံးက အမည်းရောင် ဖြစ်နေသည်။ သူ့၏နှုတ်ခမ်းနားတွင်လည်း အပြာရောင်အကွင်း ရှိနေသည်။

“အဘိုး၊ ဒုတိယဦးလေးက မလာဘူး၊ လုကွမ်းယီက ကျွန်တော့်ကို လက်သီးနဲ့ ထိုးတယ်”

“တကယ် အပြစ်ရှိတဲ့ကောင်တွေပဲ”

လုအဖိုးကြီးသည် ခြေထောက်ကို ပုတ်ပြီး လက်ကို နောက်သို့ ပစ်လိုက်ပြီး ထွက်သွားသည်။ သူ ကိုယ်တိုင် သွားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပုံရသည်။

တံခါးခေါက်သံကြောင့် တံခါးပွင့်လာသည်။ ပေါ်လာသည့်မျက်နှာက လုကွမ်းယီ ဖြစ်သည်။

လုအဖိုးကြီးသည် ပြုံးပြီး ပြောသည်။ “ယီလေး၊ ငါ မင်းအဖေကို ကိစ္စ ရှိလို့ ရှာတာ”

လုကွမ်းယီသည် သူ့ကို ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ ကြည့်သည်။ နောက်သို့ လှည့်ပြီး တစ်ဦးဦးကို ခေါ်လိုက်သည်။ သို့သော် လုအဖိုးကြီးကို ဝင်ခွင့် မပြုပေ။

မကြာမီ လုမင်ဟိုင် ထွက်လာသည်။

သူ၏အဖေကို ကြည့်ပြီး လုမင်ဟိုင်၏မျက်နှာက ရှုပ်ထွေးနေသည်။

“ဘာလို့ လာတာလဲ”

လုအဖိုးကြီးသည် သူ့ကို ဝင်ခွင့်မပြုသောကြောင့် မကျေမနပ် ဖြစ်သော်လည်း သူက အားတင်းပြီး ပြုံးသည်။ “ငါ လာတာက မင်းဇနီးအကြောင်းကို မေးချင်လို့…”

သူ့သား၏အေးစက်ပြီး လူစိမ်းကဲ့သို့ မျက်လုံးများကို တွေ့သောအခါ လုအဖိုးကြီးသည် စကားပြော၍ မရတော့ပေ။

ဟုတ်တယ်၊ သူ ဘာလို့ လာတာလဲ။ ပထမအိမ်နှင့် ဒုတိယအိမ်တို့သည် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရန် မဖြစ်ကြသော်လည်း ရန် ဖြစ်နေကြသည်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ ပထမအိမ်က ဒုတိယသား၏စီးပွားရေးကို လုယူခဲ့သည်။ ယခု ဟူရှီက မိန်ရှီကို ပုံချခဲ့သည်။ သူသည် ဒုတိယသား၏ အဖေလည်း ဖြစ်သော်လည်း အစကတည်းက သူသည် ပထမအိမ်က ဒုတိယသား၏စီးပွားရေးကို လုယူသည်ကို သဘောတူခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ပထမအိမ်က သူ့ကို ပြုစုမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုနောက်တွင် ပြဿနာများစွာ ဖြစ်ခဲ့သည်ကို သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ဤအရာကို တွေးသောအခါ သူသည် စိတ်ပျက်သွားသည်။ သူသည် ခေါင်းကို ဖုံးပြီး ထိုင်ချလိုက်သည်။

“မင်းတို့အဖေက အစွမ်းမရှိလို့ မင်းတို့ ညီအစ်ကိုတွေ ဒီလို ဖြစ်ရတာ”

“အဖေ ဒီလို နားလည်ရင် ကောင်းပြီ၊ ငါတို့ မပြောတော့ဘူး၊ ငါ တံခါးပိတ်လိုက်တော့မယ်”

လုမင်ဟိုင်သည် လုအဖိုးကြီးကို စကားပြောရန် အခွင့်အရေးပင် မပေးဘဲ လှည့်ပြီး ခြံတံခါးကို ပိတ်တော့သည်။

လုအဖိုးကြီးသည် လက်ကို ဆန့်ပြီး တံခါးကို တွန်းထားသည်။ သူသည် သူ့သားကို တောင်းပန်သည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်သည်။ “မင်ဟိုင်၊ သူက မင်းရဲ့အစ်ကိုကြီးလေ…”

105 03

လုမင်ဟိုင်သည် နှာခေါင်းရှုံ့သည်။ “အရင်ကိစ္စတွေ မပြောတော့ဘူး၊ သူက ငါ့စီးပွားရေးကို လုယူပြီး ငါ့ဘေးမှာ ဆိုင်လာဖွင့်တော့ သူက ဘာလို့ ငါ့ညီအစ်ကို ဖြစ်မှန်း မသိတာလဲ။ သူ့ဇနီးက ငါ့ဇနီးကို ပုံချတော့ ဘာလို့ မော့လန်က သူ့ခယ်မဖြစ်မှန်း မသိတာလဲ။ ကျောင်းယွဲ့ ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ၊ လူလုပ်ရင်၊ ဘုရားက မြင်တယ်၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ မခွင့်လွှတ်ဘူး။ ဘာမှ မလုပ်ရင် ဘာကို ကြောက်ရမှာလဲ”

ပြောပြီးနောက် သူသည် တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

လုအဖိုးကြီးသည် စိတ်ပျက်သွားသည်။ သူသည် အသက် ဆယ်စုနှစ်များစွာ ပိုအိုသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

ဤအမှုသည် လူတိုင်း တွေးထားသည်ထက် ပိုမြန်စွာ ပြီးဆုံးသွားသည်။

မိန်ရှီသည် မကြာမီ ထွက်လာသည်။ ပထမအိမ်မှ လင်မယားတို့သည်လည်း ဝန်ခံခဲ့ကြသည်။

ကမ္ဘာကို မမြင်ဖူးသည့် ကျေးလက်မှ လူနှစ်ဦးက ထောင်ထဲတွင်သာ ပစ်ထားပြီး ရိုက်နှက်မှုပင် မခံရမီ ဟူရှီသည် အရာအားလုံးကို ဝန်ခံသည်။ သို့သော် ဟူရှီသည် အနည်းငယ် လိမ်ညာသည်။ သူမက မိန်ရှီကို တမင်တကာ ပုံချခြင်း မဟုတ်ဟု ပြောသည်။ သူမသည် လုမိသားစု၏ ပဲနို့အမည်ကိုသာ သုံးခဲ့သည်။ သူမ၏မိသားစု၏နာမည်ကလည်း လု ဖြစ်သည်။ ပဲနို့လည်း ရောင်းသည်။ ထို့ကြောင့် ဒီလိုပြောတာ မမှားပေ။ သူမသည် သူတို့၏ပဲနို့ကို ဒီလိုပဲ အမြဲတမ်း ရောင်းခဲ့သည်ဟုလည်း ပြောသည်။ ကျေးလက်လူများသည် ပစ္စည်းများကို မြတ်နိုးကြသည်။ ရောင်းမကုန်သည့်ပစ္စည်းကို လွှင့်ပစ်သည် မဟုတ်ပေ။ လူသေဆုံးသည်ကိုလည်း မမြင်ဖူးပေ။

သူမသည် သူမ၏ပဲနို့ကြောင့် လူသေဆုံးသည်ကို ဘယ်တော့မှ ဝန်မခံပေ။

သို့သော် ဤအရာအားလုံးသည် မိန်ရှီနှင့် မသက်ဆိုင်တော့ပေ။ ဟူရှီက ပဲနို့ပုပ် ရောင်းသည်ကို ဝန်ခံပြီးနောက် ဒီကိစ္စသည် သူမနှင့် မပတ်သက်တော့ပေ။

မိန်ရှီ ထွက်လာသည့်နေ့တွင် ဒုတိယအိမ်တစ်ခုလုံးနှင့် မိန်မိသားစုတို့ လာကြသည်။

အလွန် ပိန်သွားသည့်သမီးကို မြင်သောအခါ လျူရှီသည် မျက်ရည်များ စီးကျသည်။

“အမေ၊ ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်၊ အထဲမှာ ဗိုက်ပြည့်အောင် စားရပြီး နွေးနွေးထွေးထွေး ဝတ်ရတယ်၊ ဘာမှ ဒုက္ခ မရောက်ခဲ့ဘူး”

လျူရှီသည် သူမ၏သမီးလက်ကို ဆုပ်ကိုင်သည်။ “ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ ဒီစိတ်ဓာတ်မကောင်းတဲ့ လုမိသားစုပထမအိမ်က၊ သတ်သင့်တဲ့လူတွေပဲ”

လျူရှီသည် ပုံမှန်အားဖြင့် နူးညံ့သည့်လူ ဖြစ်သည်။ ထိုစကားများကို သူမ ပြောနိုင်သည်ဆိုက သူမသည် လုမိသားစုပထမအိမ်ကို အလွန် မုန်းသည်ကို ပြသသည်။ ၎င်းတွင် လုမင်ချွမ်း၊ လုအဖိုးကြီးနှင့် ချွေ့ရှီတို့ ပါဝင်သည်။

“သွား၊ အိမ်ပြန်ကြစို့။ ငါနဲ့ ရှင်တို့နဲ့အတူ အိမ်ပြန်မယ်၊ ဒီတစ်ခါတော့ လုအဖိုးကြီးကို ကောင်းကောင်း ပြောပြရမယ်”

စကားများစွာ မလိုတော့ပေ။ ဤလူအုပ်စုသည် နွားလှည်းနှစ်စီးကို ငှားပြီး တာ့ရှီးရွာသို့ သွားကြသည်။ တာ့ရှီးရွာသို့ ရောက်သောအခါ သူတို့သည် ရေပင် မသောက်နိုင်တော့ပေ။ လူအိုကြီးမိန်တို့သည် သူတို့၏သားနှင့် ချွေးမများကို ခေါ်ပြီး လုမိသားစုသို့ သွားကြသည်။

ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ လူအိုကြီးမိန်သည် လုအဖိုးကြီး၏ ပြုံးနေပြီး ချစ်ခင်နေသည့် မျက်နှာကို လျစ်လျူရှုသည်။ သူသည် ခြံထဲတွင် မိသားစုတစ်ခုလုံးနှင့်အတူ ရပ်သည်။ နောက်တစ်ဖက်တွင် လုမင်ဟိုင်ကို သူကြီးကို ဖိတ်ရန် ခိုင်းသည်။ လုကွမ်းယီကိုလည်း လုအဖိုးကြီး၏အစ်ကိုကြီးနှင့် တတိယညီကို သူတို့၏မိသားစုများနှင့်အတူ ခေါ်လာရန် ခိုင်းသည်။

မကြာမီ သူကြီး ရောက်လာသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို တွေ့သောအခါ သူသည် ဘာမှ နားမလည်စရာ မရှိတော့ပေ။

လုအဖိုးကြီး၏အစ်ကိုကြီးနှင့် တတိယညီတို့၏မိသားစုများလည်း ရောက်လာကြသည်။

လူအိုကြီးမိန်က လက်ဆစ်ချိုးပြီး ပြောသည်။ “ငါ့အိမ် မဟုတ်တဲ့အတွက် အဆင်မပြေပေမဲ့ လူတိုင်း နားလည်ပေးပါ” လုအဖိုးကြီးက လူတိုင်းကို ဝင်ထိုင်ရန် ဖိတ်ခေါ်သည်။ သို့သော် လူအိုကြီးမိန်က သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ခြံထဲတွင် ရပ်နေသည်။

ခြံအတွင်းနှင့် အပြင်ဘက်တွင် လူအုပ်စုကြီး ဝိုင်းရံနေသည်။ ၎င်းက ရွာတစ်ခုလုံးပင် ဖြစ်သည်။

“ဒီကိစ္စက ယောက္ခမတစ်ဦးအနေနဲ့ ငါ လုပ်သင့်တဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး၊ အရင်က သူ့မိသားစု ဘယ်လိုပဲ ရန်ဖြစ်ဖြစ် ငါ မျက်စိမှိတ်ထားခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ သမီးတစ်ဦးက လက်ထပ်ပြီးရင် တခြားမိသားစုကလူ ဖြစ်သွားတယ်၊ ငါတို့က ကလေးအတွက် စိတ်ပူပေမဲ့ သူတို့ကိစ္စမှာ ဝင်ရောက်လို့ မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ ငါတကယ်ကို ဘေးကနေ ထိုင်ကြည့်လို့ မရတော့ဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့သမီးက အရမ်း ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရတယ်”

105 04

“သူ့လုမိသားစု ဘယ်လိုပဲ မျက်နှာလိုက်လိုက် ပြောတော့ဘူး၊ ဒီလုမိသားစုပထမအိမ်က ငါ့သားမက်မိသားစုကို အကြိမ်ကြိမ် ပုံချခဲ့တယ်၊ အရင်က မရီးကြီးက ငါ့မြေးမလေးကို အကွက်ဆင်ဖို့ ကြိုးစားတယ်၊ နောက်ပိုင်းမှာတော့ သူက ပုံချလို့ မရတော့ဘဲ ငါ့မြေးမလေးရဲ့ဂုဏ်ကို ဖျက်ဖို့ ရေဆိုးပက်တယ်။ ဒါက လူတိုင်း သိမယ် ထင်ပါတယ်၊ အသေးစိတ် ထပ်ပြောတော့ဘူး။ ပြီးခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က ငါ့သမီး ထောင်ထဲ ရောက်သွားတဲ့ကိစ္စက ဘာကြောင့်လဲ၊ ဒီလုမိသားစု ပထမအိမ်က ငါ့သားမက်ရဲ့ စီးပွားရေးကို ထပ်တလဲလဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း လုယူလို့ပဲ၊ ဒီကိစ္စကို ကြိုတင် ပြောလိုက်ရင် ငါ့သားမက်က ခွင့်မလွှတ်တဲ့လူ မဟုတ်ဘူး။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူတို့က မပြောဘူး၊ ငါ့သားမက်ရှိတဲ့ လမ်းကို ပြောင်းလာတာ အပြင် နာမည်အတုနဲ့ ရောင်းပြီး စီးပွားရေး လုတယ်”

“ဒါတွေလည်း မပြောတော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ပစ္စည်းပုပ် ရောင်းတယ်၊ လူသေဆုံးစေတယ်၊ ပြီးတော့ အပြစ်ကို ငါ့သမီးပေါ် ပုံချမယ်လို့ ငါမမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။ ငါ့သမီးကို တွေးကြည့်ပါ၊ သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး သန့်ရှင်းခဲ့တယ်၊ အခုဆိုရင် သားနဲ့သမီးတောင် လက်ထပ်တော့မဲ့ အချိန်မှာ ထောင်ထဲ ရောက်သွားတယ်”

မိန်ရှီသည် ဘေးတွင် ရပ်ပြီး မျက်ရည်များ သုတ်နေသည်။ လျူရှီသည် သူမ၏သမီးလက်ကို ဆွဲထားပြီး မျက်ရည်များ စီးကျသည်။ လုကျောင်းယွဲ့သည် သူမ၏အမေဘေးတွင် ရပ်ပြီး မျက်လုံးများက စိုနေသည်။

ကြည့်နေသူများက ဆွေးနွေးနေကြသည်။ သူကြီးနှင့် လုအဖိုးကြီး၏ အစ်ကိုကြီးနှင့် တတိယညီတို့၏ သားစုများက ခေါင်းခါပြီး သက်ပြင်းချကြသည်။

လုအဖိုးကြီးသည် အလွန် ရှက်နေသည်။ မြေကြီးထဲသို့ပင် တူးဝင်ချင်နေသည်။

“ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ ကောင်းကင်ကြီးက ရှင်းလင်းစွာ မြင်ပြီး အဖြစ်မှန်ကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ်၊ ငါ့သမီးကိုလည်း ပြန်လွှတ်ပေးခဲ့တယ်၊ မဟုတ်ရင် အသက်နဲ့ လဲရလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့လို ဖြစ်နေတာတောင် ပြီးခဲ့တဲ့ရက်က ငါ့ရဲ့ခမည်းခမက်က သူ့ရဲ့သားအကြီးဆုံးအတွက် အကူအညီတောင်းဖို့ သူ့ဒုတိယသားရဲ့အိမ်ကို လာခဲ့တယ်၊ ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် သူ ဘယ်လို ဒီလိုမျိုး ပြောနိုင်တာလဲ ငါ မသိဘူး”

လုအဖိုးကြီးက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ခမည်းခမက်၊ ငါ…”

လူအိုကြီးမိန်က သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လုမင်ဟိုင်ကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ “ကျန်တာကို မင်ဟိုင် ပြောလိုက်”

လုမင်ဟိုင်သည် မတ်တပ်ရပ်သည်။ “ငါ့မှာ ပြောစရာ ဘာမှ မရှိဘူး၊ ဒီကိစ္စက ဘယ်သူ မှန်တယ် ဘယ်သူ မှားတယ်ဆိုတာ လူတိုင်း သိတယ်၊ ငါ တစ်ခုပဲ ပြောချင်တယ်၊ နောင်ဆိုရင် ငါတို့မိသားစုနဲ့ ပထမအိမ်က ဆွေမျိုး ပြတ်ပြီ”

******

106 01

အခန်း 106 လူတိုင်း၏ဆွေမျိုးအဖြစ်မှ စွန့်ပစ်ခြင်းခံရခြင်း

လုမင်ဟိုင်၏စကားများ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ လူတိုင်းက အပြန်အလှန် ပြောဆိုကြသည်။

လုအဖိုးကြီး၏ညီဖြစ်သူ၊ လုမင်ဟိုင်၏ တတိယဦးလေးက ပြောသည်။ “မင်ဟိုင်၊ မင်းတို့မိသားစု ခံစားခဲ့ရတယ်ဆိုတာ ငါတို့ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ မင်းတို့က မိသားစုဝင်တွေပါပဲ…”

လုဦးလေးကြီးသည် ကြားဖြတ် ပြောသည်။ “တတိယသား၊ တော်ပါတော့၊ ဟိုင်ဇီ ဒီလိုပြောပြီးပြီဆိုတော့ သူ့မှာ သူ့ကိုယ်ပိုင် အကြောင်းပြချက် ရှိရမယ်။ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် အစ်ကိုကြီးနဲ့ အစ်မကြီးက မေတ္တာမရှိရင် ဘာလို့ တခြားလူတွေက သူတို့ကို လေးစားရမှာလဲ၊ ငါ ပြောရရင် ဒုတိယသား၊ မင်း အရမ်း ရှုပ်ထွေးလွန်းတယ်၊ မိသားစု ခွဲလိုက်ပြီဆိုရင်တောင်၊ မင်းသားအကြီးက မငယ်တော့ဘူးဆိုရင်တောင် မင်းက ဘာမှ မလုပ်ဘဲ သူတို့ရဲ့စိတ်ကို လွှတ်ပေးထားခဲ့တာလား၊ ဒီရက်တွေမှာ ရွာထဲက ဘယ်သူက မင်းတို့ရဲ့ကျောရိုးကို မကျိန်ဆဲတာလဲ၊ ကျေးလက်လူတွေက ဘယ်လောက်ပဲ ဆင်းရဲပါစေ၊ မင်းတို့လိုမျိုး ပြုမူတာ မရှိဘူး…” (ဒီစကားထဲက ဒုတိယသားက လုအဖိုးကြီးကို ပြောတာပါ၊ တတိယသားကတော့ သူ့ညီအငယ်ဆုံးကို ပြောတာပါ၊ ပြောရရင် လုမိသားစုရဲ့ လူအိုကြီးတွေပါ)

လုဦးလေးကြီးသည် ယခု အသက် ၇၀ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က သန်မာပြီး အသံကလည်း ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ ကျယ်သည်။ ထမင်းကိုပင် တစ်နပ်ကို သုံးပန်းကန် စားနိုင်သည်။ လွန်ခဲ့သောနှစ်များစွာက မိသားစုသုံးစု ခွဲခါစတွင် သူတို့က အလွန် ရင်းနှီးကြသည်။ အချိန်ကုန်လွန်သည်နှင့်အမျှ လူတိုင်းတွင် သားသမီးနှင့် မြေးများ ရှိလာကြသည်။ အထူးသဖြင့် လုအဖိုးကြီးနှင့် သူ၏ဇနီးတို့သည် သူတို့၏သမီးအတွက် စိတ်မနှံ့တော့သည်ကို လုဦးလေးကြီးနှင့် သူ၏ဇနီးတို့သည် သူတို့ကို များစွာ အကြံပေးခဲ့သော်လည်း သူတို့က နားမထောင်ခဲ့ကြပေ။ ထိုအချိန်မှစ၍ မိသားစုနှစ်ခုသည် တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားကြသည်။

လွန်ခဲ့သောအချိန်အတော်ကြာက လုဦးလေးကြီးသည် ထျန်ရှီကို ပြောခဲ့ဖူးသည်။ “ဒုတိယသားကသာ ဒီလို ရှုပ်ထွေးနေမယ်ဆိုရင် တစ်နေ့မှာ သူတို့မိသားစု ပြဿနာ တက်လိမ့်မယ်”

ဤအရာက မှန်ကန်နေသည်။ ဤကိစ္စတွင် လုကွေ့လီနှင့် တကယ်တော့ မပတ်သက်ပေ။ သို့သော် အကြောင်းရင်းကို ရှာဖွေပါက ဟူရှီသည် ဒုတိယအိမ်နှင့် အမုန်းပွားရသည့် အကြောင်းရင်းက သူမကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

ရှေးယခင်က နားမပင်း နားမကြားရင် မိသားစုခေါင်းဆောင် မလုပ်နိုင်ဘူး ဟု ပြောခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဤစကားက လုံးဝ မမှန်ပေ။ မိသားစုဝင်တစ်ဦးက အဆင့်အတန်း ကျော်လွန်သည့် အပြုအမူကို လုပ်သောအခါ အိမ်ထောင်ဦးစီးက တားဆီးရန် မတ်တပ်ရပ်ရမည် ဖြစ်သည်။

လုအစ်ကိုကြီး၏စကားများကြောင့် လုအဖိုးကြီး၏မျက်နှာသည် ရဲတွတ်နေသည်။ သူသည် ရေရွတ်ပြီး ဘာမှ ပြောနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။

လုအစ်ကိုကြီးပင် ပြောလိုက်ပြီးနောက် တခြားမိသားစုနှစ်စုက ဆက်လက်၍ မစည်းရုံးကြတော့ပေ။ သူကြီးကလည်း ထိုလိုမိသားစုကိစ္စမျိုးတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် ခေါင်းခါပြီး သက်ပြင်းချကာ ဘာမှ မပြောပေ။

တာ့ရှီးရွာကဲ့သို့မျိုး လူမျိုးစုံနေထိုင်သည့်ရွာတွင် ဘိုးဘေး မရှိ၊ အကြီးအကဲလည်း မရှိပေ။ မိသားစုတစ်ခုတွင် ကြီးမားသည့်ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ပြင်ပလူကို တရားမျှတအောင် လုပ်ရန် လိုအပ်ပါက သူတို့သည် ၎င်းတို့၏မျိုးရိုးအမည်မှ အကြီးအကဲနှင့် သူကြီးကဲ့သို့ တရားဝင်လူကို ခေါ်လေ့ရှိသည်။

ဤလိုအခြေအနေမျိုးတွင် သူကြီးက ဘာမှ ပြောလေ့ မရှိပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ လုဦးလေးကြီးကဲ့သို့ အကြီးအကဲက စကားပြောပြီးပါက ကိစ္စက ပြီးပြီဟု ဆိုလိုသည်။

“ဟိုင်ဇီ၊ ဒီကိစ္စကို ဦးလေးကြီးက ကန့်ကွက်စရာ မရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မိဘကို ပြုစုစောင့်ရှောက်သင့်တာကို မင်း ဆက်လုပ်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်…” ကျန်သည့်စကားများကို လုဦးလေးကြီးက ဆက်မပြောတော့ပေ။ သို့သော် လုမင်ဟိုင်က သူ့ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သည်။

“ဦးလေးကြီး၊ ငါ နားလည်ပါတယ်၊ အနာဂတ်မှာ နှစ်တိုင်း ငါက အစားအစာနဲ့ ငွေတွေ ပေးပို့ပါ့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ မိသားစုနှစ်ခုကတော့ ဆက်ဆံတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး” လုမင်ဟိုင် ပြောသည်။

106 02

ယေဘူယျအားဖြင့် လုမင်ဟိုင်ကဲ့သို့ မိသားစု ခွဲထွက်သွားသည့်သားသည် မိဘများကို ဆက်လက် ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် မလိုအပ်ပေ။ မိသားစု ခွဲခါစတွင် မိဘများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်မည့် သားက မိသားစုပိုင်ဆိုင်မှု အများစုကို ရယူခဲ့သည်။ သေချာပေါက် ပေးစရာ မလိုပေ၊ သို့သော် ရိုးရာပွဲတော်များတွင် လက်ဆောင်များ ပေးနိုင်သည်။ ရိုသေမှုရှိသည့် လူများက ပိုပေးနိုင်သည်။ မည်သူကမှ မတားဆီးပေ။ ရိုသေမှု မရှိချင်ပါက လူများက သူ့ကို ကျိန်ဆဲနိုင်သော်လည်း ၎င်းက ကြီးမားသည့်အမှား မဟုတ်ပေ။

ယခုအချိန်က အရင်ကနှင့် မတူပေ။ လုမင်ဟိုင်၏အပြုအမူက သူတို့နှင့် ဆက်လက် ဆက်ဆံတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း ပြသနေသည်။ လုအဖိုးကြီးနှင့် သူ၏ဇနီးတို့သည် ပထမအိမ်နှင့်အတူ နေကြသည်။ သူတို့က ပထမအိမ်မှ လူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့လည်း ဆက်ဆံရေးပြတ်သည့် ဒုက္ခကို ခံကြရသည်။ တကယ်တော့ ဒုက္ခ မဟုတ်ပေ။ ဤအရာ ဖြစ်လာရခြင်းတွင် လုအဖိုးကြီးလည်း တာဝန်ရှိသည်။ သို့သော် သားတစ်ဦးအနေနှင့် မိမိ၏အဖေကို တိုက်ရိုက် ဝေဖန်၍ မကောင်းပေ။ သို့သော် လူတိုင်းက သူ့စကား၏ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သည်။

လုဦးလေးကြီးသည် သူ၏ပခုံးကို ပုတ်ပြီး သက်ပြင်းချသည်။ “ဒီလိုဆို ကောင်းပြီ၊ မင်းက ကောင်းတဲ့ကလေးတစ်ဦး ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ငါ သိတယ်”

လုအဖိုးကြီးကို စကားပြောရန် အခွင့်အရေးပင် မပေးဘဲ ကိစ္စက ပြီးဆုံးသွားသည်။ ထို့နောက် လူအုပ်စုသည် ကွဲသွားကြသည်။ လုမင်ဟိုင်ကလည်း လုအဖိုးကြီးကိုပင် မကြည့်ဘဲ သူ၏မိသားစုနှင့် ယောက္ခမ၏ မိသားစုကို ခေါ်ပြီး ထွက်သွားတော့သည်။

လုအဖိုးကြီးက သူ့နောက်မှနေ၍ အော်သည်။ “ဒုတိယသား၊ မင်းအစ်ကိုကြီးက အိမ်မှာ မရှိဘူး၊ သူ ပြန်လာနိုင်မလား မသိဘူး၊ မင်း…”

လုမင်ဟိုင်၏ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။ “အစ်ကိုကြီးက ပြန်လာပါလိမ့်မယ်၊ အဖေ စိတ်မပူနဲ့၊ အဖေ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့ လူမရှိမှာ စိတ်မပူနဲ့”

အမှုက ပထမအိမ်၏ပဲနို့ကြောင့် သေဆုံးမှု ဖြစ်မဖြစ်ကို စစ်ဆေးနေသည်။

လုမင်ချွမ်းက ဘာမှ မသိပေ။ ဟူရှီကလည်း ဘယ်လိုပဲ စစ်ဆေးမေးမြန်း ခံရပါစေ၊ သူမ၏ပဲနို့ကြောင့် လူသေဆုံးသည်ကို ဝန်မခံပေ။ သူမ၏အကြောင်းပြချက်က ယုံကြည်မှု ရှိသည်။ ထိုနေ့က သူမ၏ပဲနို့ကို ဝယ်သူ များစွာ ရှိခဲ့သည်။ တခြားလူများ သေဆုံးသည်ကို မတွေ့ရပေ။ ပစ္စည်းပုပ်က ဘယ်လို လူသေဆုံးစေနိုင်မလဲ။

ဤအကြောင်းပြချက်က မှန်ကန်သည်။ ကိစ္စ ဖြစ်ပြီးနောက် လူအများအပြားက ထိုရောင်းချသူကို ကျိန်ဆဲကြသော်လည်း တခြားလူများ ဝမ်းလျှောခြင်း မရှိပေ။ သေဆုံးသူကို ကြည့်ပါက အသက် ၇၀ ကျော်ပြီ ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ကြီးမားသည့် ရောဂါ မရှိသော်လည်း ရောဂါငယ်လေးများ မပြတ် ဖြစ်နေသည်။ ဆေးရှာပြီး ဆေးသောက်နေသည်။ သူက အတွင်းပိုင်းရောဂါ ရှိနေတာ ဖြစ်နိုင်သည် မဟုတ်လား။

နှစ်ကြိမ် စစ်ဆေးခံရပြီးနောက် ဟူရှီသည် အကြောင်းပြချက်ကို ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ အမှုက ရပ်တန့်သွားသည်။

သို့သော် သူမ၏ဘဝက မလွယ်ကူပေ။ သူမသည် မိန်ရှီနှင့် မတူပေ။ လျှို့ဝှက်စွာဖြင့် သူမကို ဂရုစိုက်မည့်လူ မရှိပေ။ မိန်ရှီသည် တစ်ဦးတည်း ထောင်ခန်းတွင် နေရသည်။ သုံးနပ်စားရသည်။ အိပ်ယာနှင့် အဝတ်အစားများလည်း ပြည့်စုံသည်။ ဟူရှီကတော့ ဘုံအိပ်ယာတွင် နေရသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ အမျိုးသမီးအကျဉ်းသားများစွာကို ထောင်ထားသည့်နေရာ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ရှိသည့် အမျိုးသမီး အကျဉ်းသားအများစုသည် ပြစ်မှုငယ်လေးများကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ပြည်နှင်ဒဏ် သို့မဟုတ် ခေါင်းဖြတ်ခံရသည့် အဆင့်အထိ မရောက်သော်လည်း ပြစ်ဒဏ် ချမှတ်ခံ ရမည် ဖြစ်သည်။ ယေဘူယျအားဖြင့် တစ်နှစ် သို့မဟုတ် တစ်နှစ်ခွဲ ထောင်ချပြီး လွှတ်ပေးသည်။

ထောင်ထဲ ဝင်ပြီးနောက် မသေဘဲ ပြန်ထွက်နိုင်သည့်အမျိုးသမီးများက ရိုးရှင်းသည် မဟုတ်ပေ။ အားကြီးသူက အားနည်းသူကို အနိုင်ယူသည့် သဘောတရားသည် နေရာတိုင်းတွင် ရှိပြီး ဤနေရာတွင် ပို၍ ရှင်းလင်းသည်။ ဟူရှီ ထောင်ထဲ ဝင်သည့် ပထမဆုံးနေ့တွင် သူမ၏အစားအစာကို လုယူခံရသည်။ ဒါကြောင့် သူမသည် တစ်နေကုန် အငတ်ခံရသည်။

နောက်ရက်အနည်းငယ်တွင် ဤအခြေအနေ ဆက်ဖြစ်နေသည်။ သူမကို အငတ်မသေရုံသာ ကျန်သည့် အစားအစာများကို ထားခဲ့သည်။ ဟူရှီသည် ကြောက်ရွံ့သည်။ သူမသည် တခြားလူများက သူမကို အနိုင်ကျင့်ကြသည်ကို ခံရသည်။ ရက်အနည်းငယ် အကြာတွင် သူမသည် မခံနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် တခြားသူများနှင့် ရန်ဖြစ်ပြီး အစားအစာ လုယူသည်။ ဟူရှီသည် အခုမှ ထောင်ထဲ ဝင်လာသည်။ သူမသည် အိမ်တွင် ဗိုက်ပြည့်အောင် စားပြီး နွေးနွေးထွေးထွေး ဝတ်ဆင်ရသည်။ သူမသည် အမြဲတမ်း အငတ်ခံပြီး အအေးဒဏ် ခံရသည့် အမျိုးသမီး အကျဉ်းသားများထက် ပို၍ သန်မာသည်။ ပြီးတော့ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း ကြီးမားသည်။ ရက်အနည်းငယ် အကြာတွင် သူမ ရိုက်နှက်ခံရသော်လည်း ဗိုက်ပြည့်အောင် စားနိုင်သည့် အစားအစာများကို လုယူနိုင်ခဲ့သည်။ လူတိုင်းက သူမကို လွယ်လွယ်ကူကူ အနိုင်ကျင့်လို့ မရကြောင်း သိလာကြသည်။

လူတိုင်းသည် လွယ်ကူသည့် ပစ်မှတ်များကို ရွေးချယ်လေ့ရှိကြသည်။ ဤသည်မှာ လူ့သဘာဝ၏အပြစ် ဖြစ်သည်။ ထိုပစ်မှတ်က လွယ်ကူသည် မဟုတ်ဘဲ ဒေါသမီး ဖြစ်သည်ကို သိလာသောအခါ မလိုအပ်လျှင် တမင်တကာ မတိုက်ခိုက်ကြတော့ပေ။

106 03

လုမင်ချွမ်းလည်း ထိုလို အတွေ့အကြုံမျိုး ခံစားရသည်။

တစ်ဦးတစ်ယောက်က သူတို့ကို တမင်တကာ စောင့်ရှောက်သည် မဟုတ်ပေ၊ ထောင်၏အခြေအနေက ထိုလို ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် လုမင်ချွမ်းသည် ဟူရှီလို ရက်စက်သည် မဟုတ်ပေ။ ဒါကြောင့် သူသည် အလွန် ဒုက္ခရောက်သည်။ ပြီးတော့ သူသည်လည်း ညနေ့မပြတ် ရိုက်နှက်ခံရသည်။ အကြိမ်များစွာတွင် သူသည် မရှင်သန်နိုင်တော့ဘူးဟု တွေးခဲ့သည်။ သို့သော် ကျန်နေသေးသည့် အသိစိတ်က သူ့ကို ဘာမှ မဝန်ခံဖို့ ပြောနေသည်။ မဟုတ်ရင် သူ၏သားသမီးမြေးမြစ်များ အဆုံးသတ်သွားမည် ဖြစ်သည်။

တစ်နေ့တွင် လုမင်ချွမ်းကို တစ်ဦးတည်း ခေါ်သွားသည်။

“မင်း သွားလို့ ရပြီ”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လုမင်ချွမ်းသည် သူ အိပ်မက်မက်နေသည်ဟု တွေးသည်။

“အမှု တိုင်ကြားသူက မင်းတို့ကို မတရားလို့ မတိုင်ကြားတော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်၊ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ ဖြေရှင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်၊ မင်းရဲ့မိသားစုက ငွေပေးပြီး သူ့မိသားစုရဲ့ ဆုံးရှုံးမှုကို လျော်ကြေးပေးခဲ့တယ်။ တိုင်ကြားသူ မရှိရင် အရာရှိတွေက ဘာမှ မစစ်တော့ဘူး၊ မင်းက ဒီမှာ ဆက်နေပြီး ထောင်ထဲမှာ အစာ ဆက်စားချင်သေးလား”

လုမင်ချွမ်းသည် ကြောက်လန့်တကြား တုန်ယင်သွားသည်။ “မ… မဟုတ်ပါဘူး…”

“ဒါဆို မြန်မြန် ထွက်သွား”

ထောင်မှ ထွက်လာသောအခါ တောက်ပသည့် နေရောင်ခြည်က သူ့မျက်လုံးများကို ချက်ချင်း ထိုးသည်။ လုမင်ချွမ်းသည် မျက်လုံးကို ကာလိုက်သည်။ သူသည် အသက် ပြင်းပြင်း ရှူပြီးနောက်မှ သူ အပြင်ရောက်နေပြီဆိုတာ သိလာသည်။

ဘေးမှ တံခါးတစ်ချပ်မှလည်း လူတစ်ဦး ထွက်လာသည်။ ထိုရင်းနှီးပြီး လူစိမ်းကဲ့သို့ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို ကြည့်ပြီး လုမင်ချွမ်းသည် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

“သူ့အဖေ…”

ဟူရှီသည် ဝမ်းသာအားရ ငိုသည်။

သူမ၏ဆံပင်များက ရှုပ်ထွေးနေသည်။ မျက်နှာက ဖူးယောင်နေသည်။ သူမ၏မူလပုံစံကိုပင် မမြင်နိုင်တော့ပေ။

လုမင်ချွမ်းသည် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ သူက သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ဘာတွေးနေလဲ မသိပေ။ ဟူရှီကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ အပြင်သို့ အလျင်အမြန် ထွက်သွားသည်။

ဟူရှီက သူမ၏ပုံစံက ကြောက်စရာ ကောင်းနေသည်ကို သိသည်။ သူ့ယောက်ျားက သူမကို မမှတ်မိတာ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု တွေးသည်။ သူမသည် သူ့နောက်သို့ အော်ပြီး ပြေးလိုက်သည်။

အပြင်သို့ ရောက်သောအခါ နံရံထောင့်တွင် လူနှစ်ဦး ရပ်နေပြီး တစ်ဦး ထိုင်နေသည်။

ရပ်နေသည်က လုကွမ်းရန်၊ မြေပေါ် ထိုင်နေသည်က လုအဖိုးကြီး ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံး မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်မှုများ ရှိနေသည်။ လုအဖိုးကြီးက ပိုအိုနေပြီ။ ဆံပင်က လုံးဝ ဖြူနေပြီ။ မျက်နှာပေါ်တွင် အရေးအကြောင်းများ များပြားနေသည်။ ပုပ်တော့မည့် သစ်သားအမြစ်တစ်ခုနှင့် တူသည်။

လူသေဆုံးသည့်မိသားစုက သူတို့၏အိမ်သို့ လာပြီး စကားပြောချင်သည်ဟု ပြောသည်။ စကားပြောကြသည်မှာ ငွေရလိုခြင်းမှလွဲ၍ တခြား ဘာမှ မဟုတ်ပေ။ လုအဖိုးကြီးသည် သူ့သားအကြီးဆုံးကို ကယ်ရန် အသက်ကို ပေးဆပ်ခဲ့သည်။ အိမ်မှ ခြောက်ဧကရှိသည့် မြေအားလုံးကို ရောင်းပြီး လျံ ၈၀ နီးပါး ရခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် တိုင်ကြားသူ၏မိသားစုက ရုံးတော်မှ အမှုကို ရုပ်သိမ်းရန် သဘောတူသည်။

တကယ်တော့ ဤကိစ္စက လုပ်ရကိုင်ရ လွယ်ကူသည်။ ပြင်းထန်သည်ဟု ပြောပါက ၎င်းသည် လူသတ်မှု ဖြစ်သည်။ လွယ်ကူသည်ဟု ပြောပါက အဖိုးကြီး၏ခန္ဓာကိုယ်က အားနည်းနေပြီး ရောဂါဟောင်းက ပြန်ဖောက်လာသည်ဟု ပြောနိုင်သည်၊ ဘယ်သူက အပြစ်က လွတ်နိုင်သည်ကို ကြည့်ရမည်။ အမှုတိုင်ကြားသူ၏ မိသားစုသည် ဒေါသထွက်နေကြသော်လည်း လူသေဆုံးပြီးနောက် အရာအားလုံးက ပြီးဆုံးသွားသည်။ ကိစ္စက ဤမျှကြာအောင် ကြာခဲ့သည်။ သူတို့လည်း ရုံးတော်သို့ အကြိမ်ကြိမ် သွားလာနေရသည်မှာ ငြီးငွေ့နေကြပြီ။ ဒါကြောင့် စိတ်ကောင်းရှိသူ၏ လမ်းညွှန်မှု အောက်တွင် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ ဖြေရှင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လျံ ၈၀ က လုမိသားစု ပေးနိုင်သည့် အမြင့်ဆုံးပမာဏ ဖြစ်သည်။ အကြိမ်အနည်းငယ် ခြိမ်းခြောက်ပြီးနောက် ဘာမှ ထပ်ညှစ်၍ မရတော့သည်ကို တွေ့သောအခါ တိုင်ကြားသူ၏ မိသားစုက လုမိသားစု၏ လျော်ကြေး ပမာဏကို သဘောတူခဲ့သည်။

106 04

ဤအတောအတွင်း ပထမအိမ်တွင် တာဝန်ယူသည့်လူ မရှိသောကြောင့် လုအဖိုးကြီး ကိုယ်တိုင် လုပ်ခဲ့ရသည်။ ဒါကြောင့် ဤရက်များတွင် သူသည် စိတ်ရောကိုယ်ပါ ပင်ပန်းနေခဲ့သည်။ မဟုတ်ရင် သူ ဒီလို ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။

“အဖေ၊ သားက မလိမ်မာပါဘူး”

ဒီလို လုအဖိုးကြီးကို မြင်သောအခါ လုမင်ချွမ်းသည် ဒူးထောက်ထိုင်ချပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် လဲလျောင်းပြီး ငိုသည်။

လုအဖိုးကြီးသည် သူ့သား၏ရှုပ်ထွေးနေသည့်ဆံပင်ကို ပွတ်ပြီး သက်ပြင်းချသည်။ “ပြန်လာရင် ကောင်းပြီ၊ ထွက်လာနိုင်တာ ကောင်းပြီ”

ကောင်းမွန်သည့် သားအဖ၏မြင်ကွင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤမြင်ကွင်းက မကြာမီ ဖျက်ဆီးခံရသည်။

“ရန်အာ၊ ရန်အာအဖေ၊ အဖေ…”

ဟူရှီ ဖြစ်သည်။

သူမ၏မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ရှိသည်။ သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လူသုံးဦးကို ကြည့်နေသည်။ အထူးသဖြင့် လုကွမ်းရန်ကို ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူ့ကို မမြင်ရတာ ကြာပြီ။ သူမသည် သူမ၏သားကို ဘယ်တော့မှ မမြင်ရတော့ဘူးဟု တွေးခဲ့သည်။ ဘယ်သူ သိမလဲ၊ မမျှော်လင့်ဘဲ သူမ ပြန်လွတ်လာသည်။

လုကွမ်းရန်၏မျက်လုံးများသည် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ သူသည် ဟူရှီ၏ဆွဲမည့်လက်ကို ရှောင်လိုက်သည်။

သူ၏စိတ်ထဲတွင် လာခါနီး လုအဖိုးကြီး သူ့ကို ပြောခဲ့သည့်စကားများကို တွေးနေသည်။

“အနာဂတ်မှာ လူလုပ်ချင်ရင် ဒီအမေကို မသိဘူးလို့ ပြော…”

လုကွမ်းရန်သည် ကလေး မဟုတ်တော့ပေ။ သူသည် လူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ။ သူသည် ဇနီးလည်း ရပြီ၊ ကလေးလည်း ရှိပြီ။ ကျေးလက်တွင် နေထိုင်လာပြီးနောက် နာမည်ကောင်းက လူတစ်ဦးအတွက် ဘယ်လောက် အရေးပါသည်ကို သူ သိသည်။ ဥပမာအားဖြင့် အရင်က သူနှင့် ထွေးဟော်တို့၏ကိစ္စ မဖြစ်မီက ရွာမှ လူကြီးလူငယ်များက သူ့ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ နှုတ်ဆက်ကြသည်။ သို့သော် ထိုကိစ္စ ဖြစ်ပြီးနောက် မည်သူကမှ သူ့ကို ကောင်းကောင်း မကြည့်ကြတော့ပေ။ သူ၏မိဘများ၏ကိစ္စ ဖြစ်ပြီးနောက် သူသည် ရွာတွင် လူတိုင်း၏မုန်းတီးမှုကို ခံနေရပြီ ဖြစ်သည်။

ထွေးဟော်ကလည်း သူမသည် နောက်ထပ် အပြင် မထွက်ရဲတော့ဘူးဟု အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ညည်းညူခဲ့သည်။ မဟုတ်ရင် သူတို့၏မျက်နှာများကို ရေနစ်စေနိုင်သည်။

လူ့အဖွဲ့အစည်းမှ ခွဲထုတ်ခံရသည့်ဘဝကို လုကွမ်းရန် မလိုချင်တော့ပေ။ ဒါကြောင့် သူသည် အကြောင်းရင်းမှန်သမျှကို ရှောင်ရမည် ဖြစ်သည်။

“ရန်အာ…”

ဟူရှီသည် သူမ၏သားကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေသည်။ ဤသည်မှာ သူမ၏သား ဖြစ်သည်။ သူမ အမြဲတမ်း ချစ်ခဲ့သည့်သား ဖြစ်သည်။ ယခု သူမ၏သားက သူမကို ရွံနေတာလား။

လုအဖိုးကြီးက စကားပြောသည်။ “ဟူရှီ၊ နင် သွားတော့၊ မင်း ဒီအိမ်မှာ ဆက်နေလို့ မရတော့ဘူး”

“အဖေ…”

“ငါ့ကို အဖေလို့ မခေါ်နဲ့တော့၊ ငါ ပြန်ရောက်ရင် သားကြီးကို ကွာရှင်းစာရေးခိုင်းမယ်။ ဘာမှ ရှင်းပြဖို့ မကြိုးစားနဲ့၊ ဒီပြဿနာတွေ အားလုံး မင်းကြောင့်ပဲ။ ငါတို့က မင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ခွင့်လွှတ်ခဲ့တယ်၊ မင်းကတော့ ပိုပြီး ရက်စက်လာတယ်။ အခု အိမ်ကမြေတွေ အားလုံး မင်းနဲ့ သားကြီးကို ကယ်ဖို့ ရောင်းလိုက်ရပြီ၊ မင်းလို ချွေးမမျိုးကို ငါတို့မိသားစုက မလိုချင်တော့ဘူး၊ ဘယ်လောက်ကြီးတဲ့ မိသားစုဖြစ်ဖြစ် မင်းကတော့ ဒုက္ခ ဆက်ပေးနေမှာပဲ။ ရှင်းပြဖို့ မကြိုးစားနဲ့၊ ရှောင်ဟူရှီက အရာအားလုံး ပြောပြပြီးပြီ၊ မင်းက လူတွေကို မသိအောင် ပစ္စည်းပုပ်တွေ ရောင်းခဲ့တာ၊ မဟုတ်ရင် ဒီလိုကိစ္စမျိုး ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး”

လုအဖိုးကြီးသည် ဤမျှစကားများစွာကို တစ်ခါတည်း ပြောခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ။ သူ စကားပြောပြီးနောက် ချောင်းဆိုးသည်။ လုမင်ချွမ်းသည် ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် သွားပြီး သူ့ကို ကျောပုတ်ပေးသည်။ လုအဖိုးကြီးက သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မေးသည်။ “သားကြီး၊ အဖေ ပြောတာကို မင်း သဘောတူလား” သူသည် သားကြီးက ဟူရှီ၏စကားကို ထပ်ကြားပြီး ထပ်ပြီး မျက်နှာပျော့သွားမည်ကို ကြောက်သည်။

လုမင်ချွမ်း၏မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ရှိသည်။ သူသည် ခေါင်းကို ဆက်တိုက် ညိတ်သည်။ “အဖေ၊ ငါ သဘောတူပါတယ်၊ သဘောတူပါတယ်၊ စိတ်မပူပါနဲ့”

လုအဖိုးကြီးသည် သူ့လည်ချောင်းတွင် ရှိသည့်လေကို မျိုချလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် သူသည် သက်တောင့်သက်သာ ရှိသွားသည်။ ဤစကားများကို ဟူရှီကို ပြောသည်ထက် လုမင်ချွမ်းကို သတိပေးခြင်းက ပို၍ မှန်ကန်သည်။ ယခု သူတို့၏မိသားစုသည် နောက်ထပ် ပြဿနာကို မခံနိုင်တော့ပေ။ နာမည်ကောင်းကို ဖျက်ဆီးရန် လွယ်ကူသော်လည်း ပြန်တည်ဆောက်ရန် ခက်ခဲသည်။ သို့သော် ခက်ခဲရင်တောင် လုပ်ရမည်။ မဟုတ်ရင် သူ၏သားအကြီးဆုံးနှင့် မြေးအကြီးဆုံးတို့သည် အနာဂတ်တွင် ခေါင်းကို မော့ပြီး မနေနိုင်တော့ပေ။

“ဟူရှီ၊ နင် သွားတော့၊ ကွာရှင်းစာကို နင့်အဖေအိမ်ကို ငါ ပို့ပေးမယ်”

ပြောပြီးနောက် လုမင်ချွမ်းသည် ဟူရှီကို မကြည့်တော့ပေ။ သူသည် လုအဖိုးကြီးကို တွဲပြီး ရှေ့သို့ လျှောက်သွားသည်။ လုကွမ်းရန်သည်လည်း တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ သူသည် ခေါင်းကို မော့မကြည့်ဘဲ နောက်မှ လိုက်သွားသည်။

“ရန်အာအဖေ၊ ရန်အာ…”

ဟူရှီတစ်ဦးတည်းသာ လမ်းပေါ်တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ အလွန် ဝမ်းနည်းနေသည်။

++++++